Issuu

Раҳмати Худо ва инсон

Худованд раҳим ва бахшанда аст, оҳиста хашмгин ва фаровон аст. Забур 103:8 Пас, раҳмдил бошед, чунон ки Падари шумо раҳмдил аст. Луқо 6:36

Панҷтабор Ва ҳангоме ки ӯ дер монд, мардон дасти ӯ, дасти занаш ва дасти ду духтарашро гирифтанд, зеро ки Худованд бар ӯ раҳм кард; ва ӯро берун оварда, дар беруни шаҳр гузоштанд. Ҳастӣ 19:16 Инак, бандаат дар назари Ту файз ёфтааст ва ту раҳми Худро, ки бо наҷоти ҷонам ба ман нишон додӣ, бузургӣ кардаӣ; ва ман наметавонам ба кӯҳ гурезам, мабодо балое маро бигирад ва ман бимирам. Ҳастӣ 19:19 Ва ӯ гуфт: «Муборак аст Худованд Худои оғоям Иброҳим, ки оғоямро аз раҳму шафқат ва ростии Худ маҳрум накардааст: вақте ки ман дар роҳ будам, Худованд маро ба хонаи бародарони оғоям бурд. Ҳастӣ 24:27 Ман сазовори як қисми марҳамат ва тамоми ростиҳое нестам, ки Ту ба бандаат нишон додаӣ; зеро ки бо асои худ аз ин Урдун гузаштам; ва акнун ду гурӯҳ шудаам. Ҳастӣ 32:10 Аммо Худованд бо Юсуф буд ва ба ӯ раҳм кард ва дар назари сардори зиндон ба ӯ лутфу марҳамат бахшид. Ҳастӣ 39:21 Ва Худои Қодир ба шумо дар пеши он мард раҳм кунад, то ки бародари дигари шумо ва Биньёминро фиристад. Агар ман аз фарзандонам маҳрум шавам, худам низ маҳрум хоҳам шуд. Ҳастӣ 43:14 Ту бо раҳмати Худ мардумеро, ки наҷот додаӣ, роҳнамоӣ кардаӣ. Ту онҳоро бо қуввати Худ ба сӯи макони муқаддаси Худ роҳнамоӣ кардаӣ. Хуруҷ 15:13 Ва ба ҳазорон нафароне ки Маро дӯст медоранд ва аҳкоми Маро риоят мекунанд, марҳамат мекунам. Хуруҷ 20:6 Ва аз тиллои холис сарпӯши кафорат бисоз: дарозии он дувуним зироъ ва паҳнои он яквуним зироъ бошад. Ва ду каррубиро аз тилло, ки аз қолаби кӯфташуда сохта шудаанд, дар ду канори сарпӯш бисоз. Ва як каррубиро аз як канор ва каррубии дигарро аз канори дигар бисоз; каррубиҳоро аз сарпӯш бар ду канори он бисоз. Ва каррубиён болҳои худро ба боло паҳн карда, сарпӯшро бо болҳояшон пӯшонанд, ва рӯйҳояшон ба якдигар нигаронида шавад; рӯйҳои каррубиён ба сӯи сарпӯш бошад. Ва сарпӯши кафоратро аз боло бар болои сандуқ бигузор, ва шаҳодатеро, ки Ман ба ту медиҳам, дар сандуқ бимон. Ва дар он ҷо Ман бо ту вохӯрдам, ва аз болои сарпӯш, аз миёни ду каррубӣ, ки бар сандуқи шаҳодат ҳастанд, бо ту дар бораи ҳама чизҳое ки Ман ба ту амр хоҳам дод, ба банӣ-Исроил сухан хоҳам гуфт. Хуруҷ 25: 17-22 Ва сарпӯши кафоратро бар сандуқи шаҳодат дар қудси қудсҳо бигузор. Хуруҷ 26:34

Раҳмати Худо ва инсон Худованд раҳим ва бахшанда аст, оҳиста хашмгин ва фаровон аст. Забур 103:8 Пас, раҳмдил бошед, чунон ки Падари шумо раҳмдил аст. Луқо 6:36

Ва онро дар пеши пардае ки назди сандуқи шаҳодат аст, дар пеши сарпӯше ки бар шаҳодат аст, ки дар он ҷо Ман бо ту вохӯрдам, гузоред. Хуруҷ 30:6 Хаймаи ҷомеъ, ва сандуқи шаҳодат, ва сарпӯше, ки бар он аст, ва тамоми таҷҳизоти хайма, Хуруҷ 31:7 Ва Ӯ гуфт: «Ман тамоми некии Худро аз пеши ту мегузаронам ва исми Худовандро дар пеши ту эълон мекунам, ва ба ҳар кӣ раҳм кунам, раҳм хоҳам кард, ва ба ҳар кӣ раҳм кунам, раҳм хоҳам кард». Хуруҷ 33:19 Ва Худованд аз пеши ӯ гузашта, нидо кард: «Худованд, Худованд Худои раҳим ва карим, пурсабр ва пур аз неъмат ва ростӣ, Барои ҳазорон насл марҳаматро нигоҳ медорад, гуноҳ ва таҷовуз ва гуноҳро мебахшад, ва гунаҳкоронро ҳеҷ гоҳ ҷазо намедиҳад; барои гуноҳи падарон фарзандон ва фарзандони писаронро то насли сеюм ва чорум ҷазо медиҳад. Хуруҷ 34: 6-7 Сандуқ ва асоҳои он, бо сарпӯши кафорат ва пардаи рӯйпӯш, Хуруҷ 35:12 Ва ӯ сарпӯши кафоратро аз тиллои холис сохт: дарозии он дувуним зироъ ва паҳнои он яквуним зироъ буд. Ва ду каррубиро аз тилло сохт, ки аз як пора кӯфта шуда буданд, ва онҳоро дар ду канори сарпӯш сохт; Як каррубӣ дар канор аз ин тараф, ва каррубии дигар дар канори дигар аз он тараф; каррубӣҳоро аз сарпӯш бар ду канори он сохт. Ва каррубиён болҳои худро ба боло паҳн карда, бо болҳояшон болои сарпӯш пӯшонида шуда буданд, рӯйҳояшон ба якдигар буд; рӯйҳои каррубиён ба сӯи сарпӯш нигаронида шуда буданд. Хуруҷ 37: 6-9 Сандуқи шаҳодат ва асоҳои он, ва сарпӯши кафорат, Хуруҷ 39:35 Ва ӯ шаҳодатро гирифта, ба сандуқ гузошт, ва асоҳоро бар сандуқ гузошт, ва сарпӯши кафоратро аз боло бар сандуқ гузошт, Хуруҷ 40:20 Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба бародарат Ҳорун бигӯ, ки ҳар вақт ба ҷои муқаддас дар дохили парда пеши сарпӯши кафорат, ки бар сандуқи сандуқ аст, надарояд, зеро ки Ман дар абр бар сарпӯши кафорат зоҳир хоҳам шуд». Левӣ 16:2 Ва ӯ бухурро дар оташ пеши Худованд мегузорад, то ки абри бухур сарпӯши кафоратеро, ки бар тахти шаҳодат аст, пӯшонад, то ки ӯ намирад. Ва ӯ аз хуни гӯсола гирифта, онро бо ангушташ ба самти шарқ бар сарпӯш пошад, ва хунро бо ангушташ ҳафт маротиба пеши сарпӯш пошад. Он гоҳ нарбузи қурбонии гуноҳро, ки барои қавм аст, бикушад, ва хуни ӯро ба даруни парда биёрад, ва бо он хун чунон амал кунад, ки бо хуни гов карда буд, ва онро бар сарпӯш ва пеши сарпӯш пошад. Левӣ 16: 13-15 Ва ҳангоме ки Мусо ба хаймаи ҷомеъ даромад, то бо ӯ сӯҳбат кунад, овози касеро аз болои сарпӯше, ки бар сандуқи шаҳодат буд, аз миёни ду каррубӣ, шунид ва бо ӯ сухан гуфт. Ададҳо 7:89 Худованд пурсабр ва раҳмдил аст, гуноҳ ва гуноҳро мебахшад ва гунаҳкоронро ҳеҷ гоҳ ҷазо намедиҳад, барои гуноҳи падарон фарзандонро то насли сеюм ва чорум ҷазо медиҳад. Илтимос мекунам, гуноҳи ин қавмро ба андозаи бузургии марҳамати Худ бубахш, чунон ки Ту ин қавмро аз Миср то ҳол бахшидаӣ. Ададҳо 14: 18-19

(Зеро ки Худованд Худои ту Худои раҳим аст), ӯ туро тарк нахоҳад кард ва туро нобуд нахоҳад кард ва аҳди падаронатро, ки ба онҳо қасам хӯрда буд, фаромӯш нахоҳад кард. Такрори Шариат 4:31 Ва ба ҳазорон нафароне ки Маро дӯст медоранд ва аҳкоми Маро риоят мекунанд, марҳамат мекунам. Такрори Шариат 5:10 Ва ҳангоме ки Худованд Худоят онҳоро ба дасти ту таслим кунад, ту онҳоро зарба зада, комилан несту нобуд хоҳӣ кард; бо онҳо аҳд набанд ва ба онҳо раҳм накун. Пас, бидон, ки Худованд Худои ту Худост, Худои амин, ки аҳд ва марҳаматро бо онҳое ки Ӯро дӯст медоранд ва аҳкоми Ӯро то ҳазор насл риоя мекунанд, нигоҳ медорад; Пас, агар ба ин дастурҳо гӯш диҳед ва онҳоро риоя кунед ва ба амал оваред, Худованд Худои шумо аҳд ва марҳаматеро, ки ба падаронатон қасам хӯрда буд, бо шумо риоя хоҳад кард. Такрори Шариат 7: 2,9,12 Ва аз он чизе, ки лаънат шудааст, чизе ба дастат нарасон, то ки Худованд аз хашми Худ даст кашад ва ба ту раҳм кунад ва ба ту раҳм кунад ва туро афзун гардонад, чунон ки ба падаронат қасам хӯрда буд; Такрори Шариат 13:17 Эй Парвардигор, ба қавми Худ — Исроил, ки онҳоро раҳо кардаӣ, раҳм кун, ва хуни бегуноҳро ба гардани қавми Худ — Исроил нагузор, ва хуни онҳо бахшида хоҳад шуд. Такрори Шариат 21:8 Эй халқҳо, бо қавми Ӯ шодӣ кунед, зеро Ӯ интиқоми хуни бандагони Худро хоҳад гирифт, ва аз душманони Худ интиқом хоҳад гирифт, ва ба замини Худ ва ба қавми Худ раҳм хоҳад кард. Такрори Шариат 32:43

Таърих Ва ҷосусон мардеро диданд, ки аз шаҳр берун меомад, ва ба ӯ гуфтанд: «Лутфан, ба мо даромадгоҳи шаҳрро нишон деҳ, ва мо ба ту раҳм хоҳем кард». Доварон 1:24 Аммо марҳамати Ман аз ӯ дур нахоҳад шуд, чунон ки онро аз Шоул гирифтам, ки ӯро аз пеши ту дур карда будам. 2 Подшоҳон 7:15 Агар ту дирӯз омада бошӣ, оё имрӯз ман туро бо мо ба биёбон барам? Ва ҳол он ки ман ба ҳар ҷое ки хоҳам, меравам, баргард ва бародарони худро баргардон. Марҳамат ва ростӣ бо ту бод. 2 Подшоҳон 15:20 Бо раҳимон Ту раҳимӣ нишон медиҳӣ, ва бо росткор Ту ростқавлӣ нишон медиҳӣ. 2 Подшоҳон 22:26 Ӯ бурҷи наҷоти подшоҳи Худ аст, ва Ӯ ба Масеҳи Худ марҳамат мекунад, ба Довуд ва ба насли ӯ, то абад. 2 Подшоҳон 22:51 Ва Довуд ба Ҷод гуфт: «Ман дар тангии бузурге ҳастам; акнун биёед ба дасти Худованд афтем, зеро ки марҳамати Ӯ бузург аст; ва ман ба дасти одам наафтам». 2 Подшоҳон 24:14 Ва Сулаймон гуфт: «Ту ба бандаи Худ, падарам Довуд, шафқати бузурге нишон додӣ, зеро ки ӯ пеши Ту бо ростӣ ва адолат ва ростқавлӣ рафтор мекард; ва ин эҳсони бузургро барои ӯ 3

нигоҳ доштаӣ, ки ба ӯ писаре додаӣ, ки бар тахташ нишинад, чунон ки имрӯз аст». 1 Подшоҳон 3:6 Ва ӯ гуфт: «Эй Худованд Худои Исроил, дар осмон ва дар замин мисли Ту худое нест, ки Ту аҳд ва марҳаматро бо бандагони Худ, ки бо тамоми дили худ пеши Ту роҳ мераванд, нигоҳ медорӣ. 3 Подшоҳон 8:23 Ва хизматгоронаш ба ӯ гуфтанд: «Инак, мо шунидем, ки подшоҳони хонадони Исроил подшоҳони раҳмдил ҳастанд; лутфан, биёед камари худро пӯшем ва ресмонҳоро бар сари худ бандед ва назди подшоҳи Исроил равем, шояд ҷони туро наҷот диҳад». 3 Подшоҳон 20:31 Худовандро шукр гӯед, зеро ки Ӯ некӯст; зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 1 Вақоеънома 16:34 Ва бо онҳо Ҳемон ва Едутун ва дигарон, ки номбар шуда буданд, интихоб шуданд, то ки Худовандро ҳамд гӯянд, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст; 1 Вақоеънома 16:41 Ман падари ӯ хоҳам буд, ва ӯ писари ман хоҳад буд; ва Ман марҳамати Худро аз ӯ дур нахоҳам кард, чунон ки онро аз касе ки пеш аз ту буд, гирифтам. 1 Вақоеънома 17:13 Ва Довуд ба Ҷод гуфт: «Ман дар тангии бузурге ҳастам; бигзор акнун ба дасти Худованд афтам, зеро ки марҳамати Ӯ хеле бузург аст; вале ба дасти одамизод наафтам». 1 Вақоеънома 21:13 Он гоҳ Довуд ба писараш Сулаймон нақшаи айвон ва хонаҳои он ва ганҷҳои он ва болохонаҳои он ва ҳуҷраҳои дохилии он ва ҷои тахти муқаддасро дод, 1 Вақоеънома 28:11 Ва Сулаймон ба Худо гуфт: «Ту ба падарам Довуд раҳми бузурге нишон додӣ ва маро ба ҷои ӯ подшоҳ гардондӣ». 2 Вақоеънома 1:8 Ва карнайнавозон ва сарояндагон якдилона садо баланд карданд, то ки Худовандро ҳамду сано гӯянд ва шукр гӯянд; ва вақте ки онҳо бо карнайҳо, санҷҳо ва асбобҳои мусиқӣ овози худро баланд карда, Худовандро ҳамду сано хонда, мегуфтанд: «Зеро ки Ӯ некӯст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст». Он гоҳ хона, яъне хонаи Худованд, аз абр пур шуд. 2 Вақоеънома 5:13 Ва гуфт: «Эй Худованд Худои Исроил, дар осмон ва замин худое мисли Ту нест, ки аҳдро риоят мекунӣ ва ба бандагони Худ, ки бо тамоми дил пеши Ту роҳ мераванд, раҳм мекунӣ. Эй Худованд Худо, рӯи масеҳи Худро рӯй нагардон; марҳаматҳои бандаи Худ Довудро ба ёд ор. 2 Вақоеънома 6: 14,42 Ва чун тамоми банӣ-Исроил диданд, ки чӣ тавр оташ фурӯзон шуд ва ҷалоли Худованд бар хона фурӯзон шуд, онҳо рӯй ба замин бар фарш хам шуданд ва саҷда карданд ва Худовандро ҳамду сано хонда, гуфтанд: «Зеро ки Ӯ некӯст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст». Ва коҳинон дар вазифаҳои худ истода буданд, левизодагон низ бо асбобҳои мусиқии Худованд, ки подшоҳ Довуд онҳоро барои ҳамду санои Худованд сохта буд, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст, вақте ки Довуд бо хизмати онҳо ситоиш мекард; ва коҳинон дар пеши назари онҳо карнай менавохтанд, ва тамоми Исроил истоданд. 2 Вақоеънома 7:3 , 6

Ва ҳангоме ки ӯ бо қавм машварат кард, сарояндагонро барои Худованд таъин кард, то ки пешопеши лашкар рафта, зебоии қудсиятро ситоиш кунанд ва бигӯянд: «Худовандро ҳамду сано гӯед, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст». 2 Вақоеънома 20:21 Зеро, агар шумо ба сӯи Худованд баргардед, бародарон ва фарзандони шумо дар назди онҳое ки онҳоро ба асирӣ бурдаанд, раҳм хоҳанд ёфт, то ки онҳо ба ин замин баргарданд; зеро ки Худованд Худои шумо бахшанда ва раҳим аст, ва агар шумо ба сӯи Ӯ баргардед, рӯи Худро аз шумо нахоҳад гардонид. 2 Вақоеънома 30:9 Ва онҳо якҷоя навбат ба навбат суруд мехонданд ва Худовандро ҳамду сано мегуфтанд, зеро ки Ӯ некӯст, зеро ки марҳамати Ӯ бар Исроил то абад боқӣ мемонад. Ва тамоми қавм бо овози баланд Худовандро ситоиш мекарданд, зеро ки бунёди хонаи Худованд гузошта шуда буд. Эзро 3:11 Ва ба ман дар ҳузури подшоҳ ва мушовиронаш ва дар ҳузури ҳамаи ашрофони пурқудрати подшоҳ марҳамат кард. Ва ман қувват гирифтам, зеро дасти Худованд Худои ман бар ман буд, ва ман сардорони Исроилро ҷамъ кардам, то ки бо ман бираванд. Эзро 7:28 Зеро ки мо ғулом будем, вале Худои мо моро дар ғуломӣ тарк накардааст, балки дар назари подшоҳони Форс ба мо марҳамат кардааст, то ки моро эҳё кунад, хонаи Худои моро барқарор кунад ва харобаҳои онро таъмир кунад ва дар Яҳудо ва Ерусалим ба мо деворе диҳад. Эзро 9:9 Ва гуфт: «Аз Ту илтимос мекунам, эй Худованд Худои осмон, Худои бузург ва даҳшатнок, ки аҳд ва марҳаматро барои онҳое ки Ӯро дӯст медоранд ва аҳкоми Ӯро риоя мекунанд, нигоҳ медорӣ. Эй Парвардигор, илтимос мекунам, бигзор гӯши Ту ба дуои бандаат ва ба дуои бандагонат, ки мехоҳанд аз номи Ту битарсанд, бодиққат бошад; ва имрӯз, бандаатро, баракат деҳ ва ба ӯ дар назари ин мард раҳм бахш. Зеро ман соқии подшоҳ будам. Наҳемё 1: 5,11 Ва аз итоат кардан саркашӣ карданд ва мӯъҷизаҳои Туро, ки дар миёни онҳо нишон додаӣ, дар хотир надоштанд; балки гардани онҳоро сахт карданд ва дар исёни худ сардореро таъин карданд, то ба ғуломии худ баргарданд; вале Ту Худои омурзанда, бахшанда ва раҳим, собир ва меҳрубон ҳастӣ, ва онҳоро тарк накардӣ. Аммо Ту бо раҳмҳои фаровони Худ онҳоро дар биёбон тарк накардӣ; сутуни абр рӯзона аз онҳо дур нашуд, то ки онҳоро ба роҳ роҳнамоӣ кунад; ва сутуни оташ шабона, то ки ба онҳо рӯшноӣ ва роҳеро, ки бояд бираванд, нишон диҳад. Пас, Ту онҳоро ба дасти душманонашон супурдӣ, ки онҳоро ба танг меоварданд; ва дар вақти тангӣ, вақте ки онҳо ба Ту фарёд мезаданд, Ту онҳоро аз осмон шунидӣ; ва мувофиқи марҳаматҳои фаровони Худ ба онҳо наҷотдиҳандагон ато кардӣ, ки онҳоро аз дасти душманонашон наҷот доданд. Аммо баъд аз ором шуданашон, онҳо боз дар пеши Ту бадӣ карданд; бинобар ин Ту онҳоро ба дасти душманонашон вогузоштӣ, то ки бар онҳо ҳукмронӣ кунанд; аммо вақте ки онҳо баргаштанд ва ба Ту фарёд заданд, Ту онҳоро аз осмон шунидӣ; ва Ту онҳоро бо шафқати Худ борҳо раҳо кардӣ; Аммо, ба хотири марҳамати бузурги Худ, Ту онҳоро комилан нобуд накардӣ ва онҳоро тарк накардӣ, зеро ки Ту Худои раҳим ва меҳрубон ҳастӣ. Пас, эй Худои мо, Худои бузург, тавоно ва даҳшатнок, ки аҳд ва марҳаматро нигоҳ медорӣ, бигзор тамоми он ранҷу азобе, ки бар мо, бар подшоҳони мо, бар ашрофони мо, бар коҳинони мо, бар пайғамбарони мо, бар падарони мо ва бар тамоми қавми Ту аз замони подшоҳони Ашшур то имрӯз омадааст, дар назари Ту ночиз нанамояд. Наҳемё 9:17 , 19, 27-28, 31-32

Ва ба левизодагон амр фармудам, ки худро пок кунанд ва биёянд ва дарвозаҳоро нигоҳ доранд, то рӯзи шанберо тақдис кунанд. Эй Худои ман, маро дар ин бора низ ба ёд ор ва ба андозаи бузургии раҳмати Худ маро раҳо кун. Наҳемё 13:22

Шеър Ӯ онро ба вуҷуд меорад, хоҳ барои ислоҳ, хоҳ барои замини худ, хоҳ барои раҳмат. Айюб 37:13 (Ба мусиқинавози асосӣ дар Негинот, Забури Довуд.) Вақте ки ман фарёд мезанам, маро бишнав, эй Худои адолати ман; Ту маро дар тангӣ афзун кардаӣ; ба ман раҳм кун ва дуои маро бишнав. Забур 4:1 Аммо ман бо фаровонии раҳмати Ту ба хонаи Ту хоҳам даромад, ва бо тарси Ту ба маъбади муқаддаси Ту саҷда хоҳам кард. Забур 5:7 Эй Парвардигор, ба ман раҳм кун, зеро ки ман заиф ҳастам; эй Парвардигор, маро шифо деҳ, зеро ки устухонҳоям дард кашидаанд. Эй Худованд, баргард, ҷонамро раҳо кун; эй Худованд, маро ба хотири марҳамати Худ наҷот деҳ. Забур 6:2 , 4 Эй Парвардигор, бар ман марҳамат кун; ба ранҷу азоби ман, ки аз дасти онҳое ки аз ман нафрат доранд, мекашам, назар кун, ва Ту маро аз дарвозаи мамот бардоштаӣ. Забур 9:13 Аммо ман ба раҳмати Ту таваккал кардаам; дилам аз наҷоти Ту шод хоҳад шуд. Забур 13:5 Бо раҳимон Ту раҳим хоҳӣ буд; бо марди росткор Ту росткор хоҳӣ буд; Ӯ ба подшоҳи Худ наҷоти бузурге ато мекунад, ва ба масеҳи Худ, ба Довуд ва ба насли ӯ, то абад марҳамат менамояд. Забур 18: 25,30 Зеро подшоҳ ба Худованд таваккал мекунад, ва бо марҳамати Худои Таоло фурӯ нахоҳад ғалтид. Забур 21:7 Албатта, некӣ ва раҳмат тамоми рӯзҳои умрамро пайравӣ хоҳанд кард, ва ман то абад дар хонаи Худованд сокин хоҳам буд. Забур 23:6 Эй Худованд, раҳмдилӣ ва меҳрубонии Худро ба ёд ор, зеро онҳо аз қадимулайём ҳастанд. Гуноҳҳои ҷавонии маро ва ҷиноятҳои маро ба ёд наор, ба хотири некии Худ маро ба ёд овар, эй Худованд. Ҳамаи роҳҳои Худованд барои онҳое ки аҳд ва шаҳодати Ӯро риоя мекунанд, раҳм ва ростӣ аст. Ба ман рӯй овар ва ба ман раҳм кун, зеро ки ман валангор ва ранҷур ҳастам. Забур 25: 6-7,10,16 Аммо ман дар беайбии худ хоҳам рафт. Маро раҳо кун ва ба ман раҳм кун. Забур 26:11 Эй Парвардигор, вақте ки ман бо овози худ фарёд мезанам, бишнав: ба ман раҳм кун ва маро иҷобат намо. Забур 27:7 Эй Худованд, бишнав ва ба ман раҳм кун: Худовандо, ёвари ман бош. Забур 30:10 Ман аз раҳмати Ту шод ва шод хоҳам шуд, зеро Ту ба ранҷу азоби ман назар кардаӣ; Ту ҷони маро дар мусибатҳо шинохтаӣ; Эй Парвардигор, ба ман раҳм кун, зеро ки ман дар ранҷ ҳастам: 6

чашмам аз ғам сӯзидааст, ҷонам ва шикамам. 118:13 Рӯи Худро ба дурахшон бар бандаи Худ. Маро ба хотири раҳмати Худ наҷот деҳ. Забур 31:7 , 9, 16 Барои бадкорон ғаму андӯҳи зиёд хоҳад буд, вале касе ки ба Худованд таваккал мекунад, раҳмат ӯро фаро хоҳад гирифт. Забур 32:10 Инак, чашми Худованд бар онҳое аст, ки аз Ӯ метарсанд, бар онҳое, ки ба раҳмати Ӯ умед мебанданд; Бигзор раҳмати Ту, эй Худованд, бар мо бод, чунон ки мо ба Ту умед дорем. Забур 33:18 , 22 Эй Худованд, раҳмати Ту дар осмон аст, ва садоқати Ту то абрҳо мерасад. Забур 36:5 Шарир қарз мегирад ва барнамегардонад, вале одил раҳм мекунад ва медиҳад. Ӯ ҳамеша раҳмдил аст ва қарз медиҳад; ва насли ӯ баракат меёбад. Забур 37: 21,26 Эй Худованд, марҳаматҳои Худро аз ман бознадор; бигзор эҳсон ва ростии Ту маро ҳамеша нигаҳбонӣ кунад. Забур 40:11 Ман гуфтам: «Худовандо, ба ман раҳм кун, ҷонамро шифо деҳ, зеро ки ман бар зидди Ту гуноҳ кардаам». Аммо Ту, эй Худованд, ба ман раҳм кун ва маро бархезон, то ки ман аз онҳо интиқом гирам. Забур 41: 4,10 Барои ёрии мо бархез ва моро ба хотири раҳмати Худ наҷот деҳ. Забур 44:26 (Ба сарнавоз, Забури Довуд, вақте ки Натани пайғамбар назди ӯ омад, баъд аз он ки ӯ ба Батшобаъ даромад.) Эй Худо, бар ман раҳм кун, мувофиқи меҳрубонии Худ; аз рӯи фаровонии марҳаматҳои Худ гуноҳҳои маро пок кун. Забур 51:1 Аммо ман мисли дарахти зайтуни сабз дар хонаи Худо ҳастам: ба раҳмати Худо то абад таваккал мекунам. Забур 52:8 (Ба сарнавози мусиқинавоз бар Йонателемрехоким, Михтами Довуд, вақте ки фалиштиён ӯро дар Ҷат асир гирифтанд.) Эй Худо, ба ман раҳм кун, зеро одамизод мехоҳад маро фурӯ барад; ҳар рӯз ҷанговар маро ситам мекунад. Забур 56:1 (Ба мусиқинавози асосӣ, Алташкит, Михтами Довуд, вақте ки ӯ аз Шоул дар ғор гурехт.) Эй Худо, ба ман раҳм кун, ба ман раҳм кун, зеро ки ҷонам ба Ту таваккал мекунад: бале, дар сояи болҳои Ту паноҳгоҳ хоҳам сохт, то он даме ки ин офатҳо аз байн раванд. Ӯ аз осмон фиристод ва маро аз маломати касе ки маро фурӯ мебарад, наҷот дод. Села. Худо раҳмат ва ростии Худро хоҳад фиристод. Зеро ки эҳсони Ту бар осмон бузург аст, ва ростии Ту бар абрҳо. Забур 57:1 , 3, 10 Пас, эй Худованд Худои лашкарҳо, Худои Исроил, бархез, то ҳамаи халқҳоро зиёрат кунӣ; ба ҳеҷ як аз бадкорон раҳм накун. Села. Худои раҳмати ман маро бозмедорад: Худо ба ман имкон медиҳад, ки хоҳиши худро бар душманонам бубинам. Аммо ман қудрати Туро хоҳам хонд; ва субҳгоҳон аз эҳсони Ту бо овози баланд хоҳам хонд, зеро ки Ту дар рӯзи тангии ман паноҳгоҳ ва паноҳгоҳи ман будӣ. Эй қуввати ман, ман суруд хоҳам хонд. Зеро ки Худо пуштибони ман ва Худои раҳмати ман аст. Забур 59:5 , 10, 16-17

Ӯ то абад дар ҳузури Худо хоҳад монд: раҳмат ва ростиро омода кун, то ки ӯро нигоҳ дорад. Забур 61:7 Ва раҳмат аз они Ту аст, эй Худованд, зеро ки Ту ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш подош медиҳӣ. Забур 62:12 Худои муборак аст, ки дуои маро ва раҳмати Худро аз ман дур накардааст. Забур 66:20 (Ба сарнавозандаи мусиқии Негинот, Забур ё суруд.) Худо бар мо раҳм кунад ва моро баракат диҳад; ва чеҳраи Худро бар мо дурахшон гардонад; Село. Забур 67:1 Аммо дуои ман ба сӯи Ту аст, эй Худованд, дар вақти писандида: эй Худо, бо фаровонии эҳсони Худ, бо ростии наҷоти Худ, маро иҷобат кун. Эй Худованд, маро бишнав, зеро ки эҳсони Ту некӯст; мувофиқи фаровонии марҳаматҳои Худ ба ман рӯй овар. Забур 69: 13,16 Оё марҳамати Ӯ то абад аз байн рафтааст? Оё ваъдаи Ӯ то абад ботил шудааст? Оё Худо раҳмдил буданро фаромӯш кардааст? Оё Ӯ дар хашм раҳмҳои Худро хомӯш кардааст? Села. Забур 77: 8-9 Бигзор раҳмати шумо зуд моро аз байн барад, зеро мо хеле паст оварда шудаем. Забур 79:8 Эй Худованд, ба мо раҳмати Худро нишон деҳ ва наҷоти Худро ба мо ато кун. Марҳамат ва ростӣ бо ҳам вомехӯранд; адолат ва сулҳ якдигарро бӯса кардаанд. Забур 85: 7,10 Эй Парвардигор, ба ман раҳм кун, зеро ки ман ҳар рӯз ба Ту фарёд мезанам. Зеро ки Ту, эй Худованд, некӯкор ва омурзгор ҳастӣ, ва ба ҳамаи онҳое ки Туро мехонанд, дар раҳмати фаровон ҳастӣ. Зеро раҳмати Ту ба ман бузург аст, ва ту ҷони маро аз дӯзах наҷот додаӣ. Аммо Ту, эй Худованд, Худои пур аз раҳм ва лутф, пурсабр ва пур аз раҳмат ва ростӣ ҳастӣ. Ба ман рӯй овар ва ба ман раҳм кун; қуввати Худро ба бандаат ато кун ва писари канизи Худро наҷот деҳ. Забур 86:3 , 5, 13, 15-16 (Масҷили Итони эзраҳӣ.) Ман то абад дар бораи раҳмати Худованд суруд хоҳам хонд; бо даҳони худ вафодории Туро ба ҳамаи наслҳо эълон хоҳам кард. Зеро ки гуфтаам: «Эҳсон то абад барқарор хоҳад шуд, вафодории Худро бар осмонҳо барқарор хоҳӣ кард». Адолат ва доварӣ макони тахти туст; раҳмат ва ростӣ пешопеши ту хоҳанд рафт. Аммо вафодорӣ ва раҳмати Ман бо ӯст, ва шохи ӯ бо исми Ман баланд хоҳад шуд. Эҳсони Худро ба ӯ то абад нигоҳ хоҳам дошт, ва аҳди Ман бо ӯ устувор хоҳад буд. Забур 89: 1-2,14,24,28 Эй моро бо раҳмати Худ зудтар сер кун, то ки тамоми умри худ шод ва шод бошем. Забур 90:14 Вақте ки гуфтам: «Пойам лағжидааст», — эҳсони Ту, эй Худованд, маро дастгирӣ кардааст. Забур 94:18 37:17 Ӯ раҳмати Худ ва ростии Худро нисбат ба хонадони Исроил ба ёд овард. Ҳамаи ақсои замин наҷоти Худои моро дидаанд. Забур 98:3 Зеро ки Худованд некӯст; марҳамати Ӯ абадӣ аст; ва ростии Ӯ то наслҳои дигар боқӣ хоҳад монд. Забур 100:5

(Забури Довуд.) Ман дар бораи раҳмат ва инсоф суруд хоҳам хонд: Туро, эй Худованд, хоҳам хонд. Забур 101:1 Ту бархоста, бар Сион раҳм хоҳӣ кард, зеро ки вақти лутф кардан ба он расидааст, бале, вақти муқарраршуда расидааст. Забур 102:13 Ки ҷони туро аз нобудӣ раҳо мекунад; ки туро бо меҳрубонӣ ва марҳамат тоҷ мебандад; Худованд раҳим ва бахшанда аст, дар хашм оҳиста ва дар шафқати фаровон аст. Зеро, чунон ки осмон аз замин баланд аст, раҳми Ӯ бар онҳое ки аз Ӯ метарсанд, бузург аст. Аммо марҳамати Худованд бар касоне ки аз Ӯ метарсанд, аз азал то абад аст, ва адолати Ӯ бар фарзандони фарзандон; Забур 103:4 , 8 , 11, 17 Худовандро ҳамду сано гӯед, Худовандро шукр гӯед, зеро ки Ӯ некӯст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. Падарони мо дар Миср мӯъҷизаҳои Туро нафаҳмиданд; ва эҳсонҳои фаровони Туро ба ёд наоварданд, балки дар баҳр, ҳатто дар баҳри Сурх, Ӯро ба хашм оварданд. Ва аҳди Худро барои онҳо ба ёд овард, ва мувофиқи фаровонии марҳаматҳои Худ тавба кард. Забур 106:1 , 7, 45 Худовандро шукр гӯед, зеро ки Ӯ некӯст; зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. Забур 107:1 Зеро раҳмати Ту бар осмон бузург аст, ва ростии Ту то абрҳо мерасад. Забур 108:4 Бигзор касе ба ӯ раҳм накунад, ва касе ба фарзандони бепадари ӯ раҳм накунад. Зеро ки ӯ раҳмдилӣ карданро дар ёд надошт, балки камбағалон ва мискинонро таъқиб мекард, то ки дилшикастагонро низ бикушад. Аммо Ту, эй Худои Худованд, ба хотири исми Худ барои ман амал кун, зеро ки эҳсони Ту некӯст, маро раҳо кун. Эй Парвардигори ман, ба ман мадад кун: Маро мувофиқи марҳамати Худ наҷот деҳ. Забур 109:12 , 16 , 21, 26 Эй Худованд, на ба мо, на ба мо, балки ба номи Худ ҷалол деҳ, ба хотири раҳмати Худ ва ба хотири ростии Худ. Забур 115:1 Худованд бахшанда ва одил аст; бале, Худои мо раҳим аст. Забур 116:5 Зеро ки эҳсони Ӯ бар мо бузург аст, ва ростии Худованд то абад боқӣ мемонад. Худовандро ситоиш кунед. Забур 117:2 Худовандро шукр гӯед, зеро ки Ӯ некӯст; зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. Бигзор Исроил акнун бигӯяд, ки марҳамати Ӯ то абад аст. Бигзор хонадони Ҳорун акнун бигӯянд, ки марҳамати Ӯ то абад аст. Бигзор онҳое ки аз Худованд метарсанд, бигӯянд, ки марҳамати Ӯ то абад аст. Худовандро шукр гӯед, зеро ки Ӯ некӯст; зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. Забур 118: 1-4,29 Бигзор марҳаматҳои Ту, эй Худованд, бар ман биёяд, наҷоти Ту, мувофиқи каломи Ту. Ман бо тамоми дилам ба Ту илтиҷо кардам: мувофиқи каломи Худ ба ман раҳм кун. Эй Худованд, замин пур аз раҳмати Ту аст; фароизи Худро ба ман таълим деҳ. Бигзор эҳсони Ту барои тасаллии ман бошад, мувофиқи сухани Ту ба бандаат. Бигзор раҳматҳои Ту ба ман биёянд, то ки ман зинда монам, зеро ки шариати Ту лаззати ман аст. Бо бандаи Худ мувофиқи эҳсони Худ рафтор кун, ва фароизи Худро ба ман таълим деҳ. Ба ман назар кун ва ба ман раҳм кун, чунон ки ба онҳое ки исми Туро дӯст медоранд, мекардӣ. Эй Худованд, марҳаматҳои Ту

бузург аст: маро мувофиқи довариҳои Худ зинда гардон. Забур 119:41 , 58, 64, 76-77, 124, 132, 156 Инак, чунон ки чашмони бандагон ба дасти оғоёни худ ва мисли чашмони духтар ба дасти маъшуқааш менигаранд, ончунон чашмони мо ба сӯи Худованд Худои мо мунтазир аст, то даме ки Ӯ ба мо раҳм кунад. Эй Парвардигор, бар мо марҳамат кун, бар мо марҳамат кун, зеро ки мо аз нафрат пур шудаем. Забур 123: 2-3 Бигзор Исроил ба Худованд умед бандад, зеро ки Худованд раҳм дорад, ва Ӯ наҷоти фаровон дорад. Забур 130:7 Забур 136 1 Худовандро шукр гӯед, зеро ки Ӯ некӯст; зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 2 Худои худоёнро шукр гӯед, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 3 Ба Худованди худовандон шукр гӯед, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 4 Ба Ӯ, ки танҳо мӯъҷизаҳои бузург мекунад, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 5 Ба Ӯ, ки осмонҳоро бо ҳикмат офаридааст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 6 Ба Ӯ, ки заминро бар обҳо паҳн кардааст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 7 Ба Ӯ ки нурҳои бузургро офаридааст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст: 8 Офтобро барои ҳукмронӣ дар рӯз, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 9 Моҳ ва ситорагонро барои ҳукмронӣ дар шаб, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 10 Ба Ӯ ки Мисрро дар нахустзодагони онҳо зарба задааст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст; 11 Ва Исроилро аз миёни онҳо берун овард, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 12 Бо дасти қавӣ ва бо бозуи дароз, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 13 Ба Ӯ ки баҳри Сурхро ба қисмҳо тақсим кард, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 14 Ва Исроилро аз миёни он гузаронд, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 15 Балки фиръавн ва лашкарашро дар баҳри Сурх сарнагун кард, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 16 Ба Ӯ, ки қавми Худро аз биёбон бурд, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 17 Ӯро, ки подшоҳони бузургро мағлуб кардааст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст; 18 Ва подшоҳони машҳурро кушт, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 19 Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 20 Ва Ӯг подшоҳи Бошонро, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст, 21 Ва замини онҳоро мерос дод, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 22 Ва мерос барои бандаи Худ Исроил, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 23 Ки моро дар зиллати пасти мо ба ёд меорад, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 24 Ва моро аз душманони мо раҳоӣ додааст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 25 Ки ба тамоми башар ғизо медиҳад, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. 26 Худои осмонро шукр гӯед, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст. Худованд он чиро, ки ба ман дахл дорад, комил хоҳад кард; эҳсони Ту, эй Худованд, то абад аст; аъмоли дастҳои Худро тарк накун. Забур 138:8 Ва аз рӯи раҳмати Худ душманонамро нест кун, ва ҳамаи онҳоеро, ки ҷонамро озор медиҳанд, нобуд кун, зеро ки ман бандаи Ту ҳастам. Забур 143:12 Худованд бахшанда ва пур аз раҳм аст, дар хашм оҳиста ва раҳми бузурге дорад. Худованд барои ҳама некӯст, ва марҳаматҳои Ӯ бар тамоми аъмоли Ӯст. Забур 145: 8-9

Худованд аз онҳое ки аз Ӯ метарсанд, ва аз онҳое ки ба раҳмати Ӯ умед мебанданд, хушнуд мешавад. Забур 147:11 Бигзор раҳмат ва ростӣ туро тарк накунанд; онҳоро ба гардани худ бибанд; онҳоро бар лавҳаи дили худ бинавис. Масалҳо 3:3 Марди меҳрубон ба ҷони худ некӣ мекунад, вале бераҳм ба ҷисми худ зарар мерасонад. Масалҳо 11:17 Одами одил ба ҷони ҳайвони худ диққат медиҳад, вале марҳаматҳои шарирон бераҳм аст. Масалҳо 12:10 Касе ки аз ёри худ нафрат кунад, гуноҳ мекунад, вале касе ки ба камбағалон раҳм кунад, хушбахт аст. Оё онҳое, ки бадиро ба нақша мекашанд, гумроҳ намешаванд? Аммо раҳм ва ростӣ барои онҳое, ки некиро ба нақша мекашанд, хоҳад буд. Касе ки камбағалро ситам кунад, Офаридгори худро маломат мекунад, вале касе ки ӯро эҳтиром мекунад, ба камбағалон раҳм мекунад. Масалҳо 14:21 -22,31 Бо раҳмат ва ростӣ гуноҳ пок мешавад, ва бо тарси Худованд одамон аз бадӣ дур мешаванд. Масалҳо 16:6 Марҳамат ва ростӣ подшоҳро нигаҳбонӣ мекунад, ва тахти ӯ бо раҳмат мустаҳкам аст. Масалҳо 20:28 Касе ки аз паи адолат ва раҳмат равад, ҳаёт, адолат ва шараф меёбад. Масалҳо 21:21 Касе ки гуноҳҳои худро пинҳон мекунад, муваффақ намешавад, вале касе ки иқрор шавад ва онҳоро тарк кунад, раҳм хоҳад ёфт. Масалҳо 28:13

Пайғамбарӣ Пас, Худованд аз ҷавонони онҳо шод нахоҳад шуд ва ба ятимон ва бевазанони онҳо раҳм нахоҳад кард, зеро ки ҳар кас риёкор ва бадкор аст, ва ҳар забон аблаҳона мегӯяд. Бо вуҷуди ин ҳама хашми Ӯ фурӯ нарафтааст, балки дасти Ӯ боз ҳам дароз шудааст. Ишаъё 9:17 Зеро Худованд ба Яъқуб раҳм хоҳад кард, ва боз Исроилро интихоб хоҳад кард ва онҳоро дар замини худашон ҷойгир хоҳад кард; ва бегонагон бо онҳо пайваст хоҳанд шуд ва ба хонадони Яъқуб часпида хоҳанд шуд. Ишаъё 14:1 Ва тахт бо раҳмат барқарор хоҳад шуд, ва Ӯ дар хаймаи Довуд бо ростӣ бар он нишаста, доварӣ хоҳад кард ва доварӣ хоҳад кард ва адолатро талаб хоҳад кард ва адолатро шитоб хоҳад кард. Ишаъё 16:5 Вақте ки шохаҳои он хушк шаванд, онҳо шикаста хоҳанд шуд; занон омада, онҳоро оташ мезананд, зеро ки ин қавми нодон аст; бинобар ин, касе ки онҳоро офаридааст, ба онҳо раҳм нахоҳад кард ва касе ки онҳоро офаридааст, ба онҳо раҳм нахоҳад кард. Ишаъё 27:11 Ва аз ин рӯ, Худованд интизор хоҳад буд, то ба шумо раҳм кунад, ва аз ин рӯ, Ӯ баланд хоҳад шуд, то ба шумо раҳм кунад, зеро ки Худованд Худои адл аст; хушо ҳамаи онҳое ки ба Ӯ интизоранд. Ишаъё 30:18 11

Ман бар қавми Худ хашмгин шудам, мероси Худро палид кардам ва онҳоро ба дасти Ту супурдам; ту ба онҳо раҳм накардӣ; юғи Худро бар пирон хеле гарон кардаӣ. Ишаъё 47:6 Онҳо гурусна ва ташна нахоҳанд монд, ва гармӣ ва офтоб онҳоро нахоҳад зад, зеро касе ки ба онҳо раҳм кунад, онҳоро дар чашмаҳои об роҳнамоӣ хоҳад кард. Эй осмон, суруд хонед ва эй замин, шодӣ кунед ва эй кӯҳҳо, ба суруд хонед, зеро ки Худованд қавми Худро тасаллӣ додааст ва ба мазлумони Худ раҳм хоҳад кард. Ишаъё 49:10,13 Барои як лаҳзаи кӯтоҳ Ман туро тарк кардам, аммо бо марҳамати бузург туро ҷамъ хоҳам кард. Дар ғазаби кӯтоҳе рӯи Худро барои як лаҳза аз ту пинҳон кардам, аммо бо марҳамати абадӣ ба ту раҳм хоҳам кард, мегӯяд Худованди Раҳокунандаи ту. Зеро кӯҳҳо кӯч хоҳанд кард ва теппаҳо ларзон хоҳанд шуд, аммо марҳамати Ман аз ту дур нахоҳад шуд ва аҳди сулҳи Ман барҳам нахоҳад хӯрд, мегӯяд Худованди раҳмдил, ки ба ту раҳм мекунад. Ишаъё 54:7-8,10 Гӯши худро хам кунед ва назди Ман биёед; бишнавед ва ҷони шумо зинда хоҳад монд; ва Ман бо шумо аҳди абадӣ хоҳам баст, ки марҳаматҳои боэътимоди Довуд аст. Бигзор бадкирдор роҳи худро ва бадкирдор фикрҳои худро тарк кунад; ва бигзор ӯ ба сӯи Худованд баргардад, ва Ӯ ба ӯ раҳм кунад; ва ба сӯи Худои мо, зеро ки Ӯ фаровон мебахшад. Ишаъё 55:3,7 Одил нобуд мешавад, ва касе инро дар дил намегирад; ва раҳмдилон аз байн мераванд, ва касе намедонад, ки одил аз бадии оянда дур карда мешавад. Ишаъё 57:1 Ва писарони бегонагон деворҳои туро бино хоҳанд кард, ва подшоҳони онҳо ба ту хизмат хоҳанд кард, зеро ки Ман туро бо хашми Худ зарба задам, аммо бо лутфи Худ ба ту раҳм кардам. Ишаъё 60:10 Ман аз меҳрубониҳои Худованд ва ситоиши Худованд, мувофиқи ҳар он чизе ки Худованд ба мо додааст, ва аз некиҳои бузурге, ки ба хонадони Исроил додааст, ки Ӯ онҳоро аз рӯи марҳаматҳои Худ ва аз рӯи фаровонии марҳаматҳои Худ ба онҳо додааст, ёдовар мешавам. Аз осмон нигоҳ кун ва аз макони муқаддасӣ ва ҷалоли Худ бубин: ғаюрӣ ва қуввати Ту, шодмонии дилҳо ва марҳаматҳои Ту ба ман куҷост? Оё онҳо бозмедоранд? Ишаъё 63:7,15 Рав ва ин суханонро ба самти шимол эълон кун ва бигӯ: «Баргард, эй Исроили муртад, мегӯяд Худованд, ва Ман хашми Худро бар ту нахоҳам фиристод, зеро ки Ман раҳим ҳастам, мегӯяд Худованд, ва Ман хашми худро то абад нигоҳ нахоҳам дошт». Ирмиё 3:12 Онҳо камон ва найзаро ба даст мегиранд; онҳо бераҳм ҳастанд ва раҳм намекунанд; овози онҳо мисли баҳр ғурриш мекунад; ва онҳо бар аспҳо савор мешаванд, мисли мардон барои ҷанг бар зидди ту, эй духтари Сион, саф кашидаанд. Ирмиё 6:23 Ва Ман онҳоро ба якдигар, падарон ва писаронро якҷоя, бар зидди онҳо хоҳам зад, мегӯяд Худованд. Ман раҳм нахоҳам кард, ва онҳоро раҳм нахоҳам кард ва раҳм нахоҳам кард, балки онҳоро нобуд хоҳам кард. Ирмиё 13:14 Зеро Худованд чунин мегӯяд: «Ба хонаи мотам надароед, ва барои мотам набароед ва барои онҳо мотам нагиред, зеро ки Ман осоиштагии Худро, яъне меҳрубонӣ ва раҳмро аз ин қавм гирифтаам», — мегӯяд Худованд. Ирмиё 16:5 Ва баъд аз он, мегӯяд Худованд, Ман Сидқиё подшоҳи Яҳудо ва бандагонаш ва мардум ва онҳоеро, ки дар ин шаҳр боқӣ мондаанд, аз вабо, аз шамшер ва аз қаҳтӣ ба дасти

Набукаднесар подшоҳи Бобил ва ба дасти душманонашон ва ба дасти онҳое ки ҷонашонро мехоҳанд, раҳо хоҳам кард; ва Ӯ онҳоро бо дами шамшер хоҳад зад; Ӯ онҳоро раҳм нахоҳад кард ва раҳм нахоҳад кард ва раҳм нахоҳад кард. Ирмиё 21:7 Худованд чунин мегӯяд: «Инак, Ман асирони хаймаҳои Яъқубро бармегардонам ва ба масканҳои ӯ раҳм мекунам; ва шаҳр бар теппаи худ бино хоҳад шуд, ва қаср мувофиқи тарзи он устувор хоҳад монд». Ирмиё 30:18 Оё Эфроим писари азизи ман аст? Оё ӯ фарзанди хушрӯй аст? Зеро аз замоне ки ман дар бораи ӯ сухан гуфтам, ӯро то ҳол бо ҷидду ҷаҳд дар ёд дорам; бинобар ин дилам барои ӯ ноором аст; ба ӯ раҳм хоҳам кард, мегӯяд Худованд. Ирмиё 31:20 Садои шодӣ ва садои шодмонӣ, садои домод ва овози арӯс, садои онҳое ки мегӯянд: «Худованди лашкарҳоро ситоиш кунед, зеро Худованд некӯст, зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст», ва садои онҳое ки қурбонии ситоишро ба хонаи Худованд меоранд. Зеро ки Ман асирии заминро, мисли пештара, бармегардонам, мегӯяд Худованд. Он гоҳ Ман насли Яъқуб ва бандаи Худ Довудро дур хоҳам кард, то ки ҳеҷ яке аз насли ӯро бар насли Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ҳукмронӣ накунам, зеро Ман асирии онҳоро бармегардонам ва ба онҳо раҳм хоҳам кард. Ирмиё 33:11,26 Ва Ман ба шумо марҳамат хоҳам кард, то ки Ӯ ба шумо марҳамат кунад ва шуморо ба замини худ баргардонад. Ирмиё 42:12 Онҳо камон ва найзаро нигоҳ медоранд; онҳо бераҳм ҳастанд ва раҳм намекунанд; овози онҳо мисли баҳр ғурриш хоҳад кард, ва онҳо бар аспҳо савор хоҳанд шуд, ҳар кас мисли марде барои ҷанг бар зидди ту, эй духтари Бобил, саф кашидааст. Ирмиё 50:42 Аз раҳмати Худованд аст, ки мо нобуд нашудаем, зеро раҳмдилии Ӯ аз байн намеравад. Аммо, агар Ӯ ғамгинӣ оварад, ба андозаи фаровонии раҳмдилии Худ раҳм хоҳад кард. Навҳаҳои Ирмиё 3:22,32 Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: «Акнун Ман асирони Яъқубро бармегардонам ва ба тамоми хонадони Исроил раҳм мекунам ва ба номи муқаддаси Худ рашк хоҳам кард; Ҳизқиёл 39:25 То ки онҳо аз Худои осмон барои ин сир раҳмдилӣ бихоҳанд, то ки Дониёл ва рафиқонаш бо дигар ҳакимони Бобил нобуд нашаванд. Дониёл 2:18 Пас, эй подшоҳ, бигзор маслиҳати ман ба ту писанд ояд ва гуноҳҳоятро бо адолат ва шароратҳоятро бо раҳм ба камбағалон бартараф намо, агар ин барои дароз кардани оромии ту бошад. Дониёл 4:27 Ва ман ба Худованд Худои худ дуо гуфтам ва эътироф кардам ва гуфтам: «Эй Худованд, Худои бузург ва даҳшатнок, ки аҳд ва марҳаматро ба онҳое ки Ӯро дӯст медоранд ва ба онҳое ки аҳкоми Ӯро риоя мекунанд, нигоҳ медорӣ; марҳамат ва бахшиш аз они Худованд Худои мост, гарчанде ки мо бар зидди Ӯ исён кардаем; эй Худои ман, гӯши Худро хам кун ва бишнав, чашмони Худро кушо ва харобаҳои моро ва шаҳреро, ки ба номи Ту номида шудааст, бубин, зеро мо дуоҳои худро на барои адолати худ, балки барои марҳаматҳои бузурги Ту пеши Ту пешниҳод мекунем». Дониёл 9:4,9,18

Ва ӯ боз ҳомила шуд ва духтаре зоид. Ва Худо ба ӯ гуфт: «Вайро Лоруҳома ном гузор, зеро ки Ман дигар ба хонадони Исроил раҳм нахоҳам кард, балки онҳоро комилан аз байн хоҳам бурд. Аммо Ман ба хонадони Яҳудо раҳм хоҳам кард ва онҳоро ба воситаи Худованд Худояшон наҷот хоҳам дод, ва онҳоро бо камон, на бо шамшер, на бо ҷанг, на бо аспҳо ва на бо саворон наҷот нахоҳам дод.» Ҳушаъ 1:6-7 Ва Ман бар фарзандони вай раҳм нахоҳам кард, зеро онҳо фарзандони зинокорӣ ҳастанд. Ҳушаъ 2:4 Ва Ман туро то абад бо Худ номзад хоҳам кард; бале, Ман туро бо адолат ва инсоф ва бо меҳрубонӣ ва бо шафқат номзад хоҳам кард. Ва Ман ӯро барои Худ дар замин кишт хоҳам кард; ва Ман ба касе ки раҳм наёфта буд, раҳм хоҳам кард; ва Ман ба онҳое ки қавми Ман набуданд, хоҳам гуфт: «Ту қавми Ман ҳастӣ», ва онҳо хоҳанд гуфт: «Ту Худои ман ҳастӣ». Ҳушаъ 2:19,23 Эй банӣ-Исроил, каломи Худовандро бишнавед, зеро ки Худованд бо сокинони замин даъво дорад, зеро ки дар ин замин на ростӣ ва на марҳамат ва на дониши Худо ҳаст. Ҳушаъ 4:1 Зеро ки Ман раҳмро мехостам, на қурбонӣ; ва дониши Худо аз қурбониҳои сӯхтанӣ бештар аст. Ҳушаъ 6:6 Барои худ дар адолат кишт кунед, дар раҳмат дарав кунед; замини бекорхобидаи худро бишканед; зеро вақти он расидааст, ки Худовандро ҷустуҷӯ кунед, то даме ки Ӯ биёяд ва адолатро бар шумо борон кунад. Ҳушаъ 10:12 Пас, ба сӯи Худои худ рӯй овар; раҳм ва инсофро нигоҳ дор ва пайваста ба Худои худ умед банд. Ҳушаъ 12:6 Ашшур моро наҷот нахоҳад дод, мо бар аспҳо савор нахоҳем шуд, ва дигар ба кори дастҳои худ нахоҳем гуфт: «Шумо худоёни мо ҳастед», зеро ки ятимҳо дар Ту раҳм меёбанд. Ҳушаъ 14:3 Ва дили худро пора кунед, на либосҳои худро, ва ба сӯи Худованд Худои худ рӯй оваред, зеро ки Ӯ бахшанда ва раҳим аст, собир ва пур аз меҳрубонӣ аст, ва аз бадии Худ тавба мекунад. Юил 2:13 Онҳое ки чизҳои ботилро риоя мекунанд, раҳмати худро тарк мекунанд (Юнус 2:8). Ва ӯ ба Худованд дуо гуфт: «Эй Худованд, илтимос мекунам, ки оё ин сухани ман набуд, вақте ки ман ҳанӯз дар замини худ будам? Аз ин рӯ, ман пештар ба Таршиш гурехтам, зеро медонистам, ки Ту Худои бахшанда ва раҳим, собир ва меҳрубон ҳастӣ, ва аз бадии худ тавба мекунӣ». Юнус 4:2 Эй одам, Ӯ ба ту нишон додааст, ки чӣ нек аст; ва Худованд аз ту чӣ талаб мекунад, ҷуз ин ки адолатро риоя кунӣ ва раҳмдилӣ намоӣ ва бо фурӯтанӣ дар назди Худои худ роҳ равӣ? (Мико 6:8) Кист Худое мисли Ту, ки гуноҳро мебахшад ва аз гуноҳи боқимондаи мероси Худ чашм мепӯшад? Ӯ хашми Худро то абад нигоҳ намедорад, зеро ки аз раҳмат лаззат мебарад. Ту

ростиро ба Яъқуб ва раҳматро ба Иброҳим, ки аз замонҳои қадим ба падарони мо қасам хӯрдаӣ, ба ҷо меорӣ. Мико 7:18,20 Эй Парвардигор, сухани Туро шунидам ва тарсидам; эй Парвардигор, кори Худро дар миёни солҳо эҳё кун, дар миёни солҳо эълон кун; дар ғазаб раҳмро ба ёд ор. Ҳабаққуқ 3:2 Он гоҳ фариштаи Худованд ҷавоб дода гуфт: «Эй Худованди лашкарҳо, то кай ба Ерусалим ва шаҳрҳои Яҳудо, ки бар онҳо шаст сол хашмгин шудаӣ, раҳм намекунӣ?» Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: «Ман бо раҳм ба Ерусалим баргардонида шудаам; хонаи ман дар он бино хоҳад шуд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва бар Ерусалим ресмон кашида хоҳад шуд». Закарё 1:12,16 Закарё 7:9 Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: «Доварии ҳаққонӣ кунед ва ҳар кас ба бародари худ раҳмдилӣ ва дилсӯзӣ зоҳир кунад». Ва Ман хонадони Яҳудоро тақвият хоҳам дод ва хонадони Юсуфро наҷот хоҳам дод ва онҳоро баргардондам, то онҳоро ҷойгир кунанд, зеро ки Ман ба онҳо раҳм мекунам; ва онҳо гӯё ки Ман онҳоро тарк накардаам, хоҳанд буд; зеро ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам ва ба онҳо гӯш хоҳам дод. Закарё 10:6

Инҷилҳо ва Аъмол Хушбахтанд раҳмдилон, зеро ки онҳо раҳм хоҳанд ёфт. Матто 5:7 Аммо шумо биравед ва бифаҳмед, ки маънояш чист: "Ман раҳм мехоҳам, на қурбонӣ", зеро Ман на барои даъват кардани одилон, балки гуноҳкорон омадаам. Вақте ки Исо аз он ҷо рафт, ду марди кӯр аз паси Ӯ омада, фарёд заданд: "Эй Писари Довуд, ба мо раҳм кун". Матто 9:13,27 Аммо агар шумо медонистед, ки ин чӣ маъно дорад: "Ман раҳм мехоҳам, на қурбонӣ", шумо бегуноҳонро маҳкум намекардед. Матто 12:7 Ва инак, зане аз канъонӣ аз он ҳудуд омада, ба Ӯ фарёд зад: «Эй Худовандо, Писари Довуд, ба ман раҳм кун! Духтарам сахт дар ранҷи дев аст». Матто 15:22 Худовандо, ба писарам раҳм кун, зеро ки ӯ девона аст ва сахт асабонӣ аст, зеро ки борҳо ба оташ ва борҳо ба об меафтад. Матто 17:15 Ва инак, ду кӯр, ки дар канори роҳ нишаста буданд, чун шуниданд, ки Исо аз он ҷо мегузарад, фарёд заданд: «Эй Худовандо, Писари Довуд, ба мо раҳм кун!» Мардум онҳоро сарзаниш карданд, ки хомӯш шаванд, аммо онҳо боз ҳам бештар фарёд заданд: «Эй Худовандо, Писари Довуд, ба мо раҳм кун!» Матто 20:30-31 Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиён, эй дурӯягон! Зеро ки шумо аз наъно, бодиён ва зира даҳяк медиҳед, вале муҳимтарин аҳкоми шариат, яъне доварӣ, марҳамат ва имонро фаромӯш кардаед; бояд инҳоро мекардед ва дигарашро тарк намекардед. Матто 23:23 Вақте ки ӯ шунид, ки ин Исои Носирӣ аст, фарёд зада гуфт: «Эй Исо, Писари Довуд, ба ман раҳм кун». Бисёриҳо ӯро ба хомӯшӣ водор карданд, аммо ӯ боз ҳам бештар фарёд зад: «Эй Писари Довуд, ба ман раҳм кун». Марқӯс 10:47-48 15

Ва марҳамати Ӯ бар касонест, ки аз насл ба насл аз Ӯ метарсанд. Ӯ ба бандаи Худ Исроилро ба хотири марҳамати Худ кӯмак кардааст; ва ҳамсоягон ва хешовандонаш шуниданд, ки Худованд ба вай марҳамати бузурге зоҳир кардааст; ва бо ӯ шодӣ карданд. То ки марҳаматеро, ки ба падарони мо ваъда дода буд, иҷро кунанд ва аҳди муқаддаси Ӯро ба ёд оранд; Бо марҳамати меҳрубононаи Худои мо, ки бо он нури офтоб аз боло моро фаро гирифтааст, Луқо 1:50,54,58,72,78 Пас, раҳмдил бошед, чунон ки Падари шумо раҳмдил аст. Луқо 6:36 Аммо як сомарие, ки дар роҳ буд, ба он ҷое, ки ӯ буд, расид ва ӯро дида, раҳмаш омад. Ва назди ӯ рафт ва захмҳояшро бо равған ва шароб баст ва ба аробаи худ савор карда, ба меҳмонхона бурд ва ба ӯ нигоҳубин кард. Ва рӯзи дигар, вақте ки рафт, ду динор бароварда, ба соҳиби хона дод ва ба ӯ гуфт: «Ба ӯ нигоҳубин кун ва агар бештар харҷ кунӣ, вақте ки бармегардам, ба ту бармегардонам». Фикр мекунӣ, ки кадоме аз ин се нафар ба касе, ки ба дасти дуздон афтод, ҳамсоя буд?» Ва ӯ гуфт: «Он касе ки ба ӯ раҳм кард». Он гоҳ Исо ба ӯ гуфт: « Бирав ва ту низ ҳамин тавр кун». Луқо 10:37 Ва ӯ фарёд зада гуфт: «Эй падарам Иброҳим, ба ман раҳм кун ва Лаъзорро фирист, то нӯги ангушташро ба об тар кунад ва забонамро хунук кунад, зеро ман дар ин аланга азоб мекашам». Луқо 16:24 Ва онҳо овози худро баланд карда, гуфтанд: «Эй Исо, Устод, ба мо раҳм кун». Луқо 17:13 Боҷгир, ки дар дур истода буд, ҳатто ҷуръат накард, ки чашмонашро ба осмон баланд кунад, балки ба синааш зад ва гуфт: «Худоё, ба ман, ки гунаҳкор ҳастам, раҳм кун». Ва фарёд зад: «Эй Исо, Писари Довуд, ба ман раҳм кун». Онҳое ки пешопеш мерафтанд, ӯро сарзаниш карданд, ки хомӯш шавад; аммо ӯ боз ҳам бештар фарёд зад: «Эй Писари Довуд, ба ман раҳм кун». Луқо 18:13,38-39 Ва дар бораи он ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард, дигар ба фано барнагашт, чунин гуфт: «Ман ба шумо марҳаматҳои боэътимоди Довудро хоҳам дод». Аъмол 13:34

Номаҳо Зеро Ӯ ба Мусо мегӯяд: «Ба ҳар кӣ раҳм кунам, раҳм мекунам ва ба ҳар кӣ раҳм кунам, раҳм мекунам». Пас, на аз касест, ки хоҳад, ва на аз касест, ки медавад, балки аз Худост, ки раҳм мекунад. Пас, Ӯ ба ҳар кӣ хоҳад, раҳм мекунад ва ҳар кӣ хоҳад, сахтдил мешавад. Ва то ки сарвати ҷалоли Худро бар зарфҳои раҳм, ки Ӯ пешакӣ барои ҷалол омода карда буд, зоҳир кунад, Румиён 9:15-16,18,23 Зеро, чунон ки шумо пештар ба Худо имон наовардед, вале ҳоло ба сабаби беимонии онҳо раҳм кардаед; ҳамчунин инҳо низ ҳоло имон наоварданд, то ки ба воситаи шумо раҳм карда шаванд. Зеро Худо ҳамаи онҳоро дар беимонӣ банд кардааст, то ки ба ҳама раҳм кунад. Румиён 11:30-32 Пас, эй бародарон, аз шумо хоҳиш мекунам, ки ҷисмҳои худро ҳамчун қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо тақдим кунед, ки ин хизмати оқилонаи шумост. Ё касе ки насиҳат медиҳад, бо насиҳат амал мекунад; касе ки медиҳад, бо соддагӣ амал мекунад; касе ки сардор аст, бо ғайрат ва касе ки раҳмдилӣ нишон медиҳад, бо шодмонӣ амал мекунад. Румиён 12:1,8 16

Ва то ки халқҳо Худоро барои марҳамати Ӯ ҷалол диҳанд, чунон ки навишта шудааст: «Ба ин сабаб Туро дар миёни халқҳо ситоиш хоҳам кард ва ба исми Ту суруд хоҳам хонд». Румиён 15:9 Дар мавриди бокираҳо аз Худованд фармоне надорам, аммо ман, ҳамчун касе ки аз Худованд марҳамат ёфтааст, то ки вафодор бошад, доварии худро баён мекунам. 1 Қӯринтиён 7:25 Муборак аст Худо, Падари Худованди мо Исои Масеҳ, Падари марҳаматҳо ва Худои ҳар тасалло, 2 Қӯринтиён 1:3 Пас, мо, ки ин хизматро дорем, чунон ки ба мо марҳамат ёфтаанд, ноумед намешавем; 2 Қӯринтиён 4:1 Ва ҳамаи онҳое ки мувофиқи ин қоида рафтор мекунанд, осоиштагӣ ва марҳамат бар онҳо бод, ва бар Исроили Худо. Ғалотиён 6:16 Аммо Худои пур аз марҳамат, барои муҳаббати бузурги Худ, ки ба мо муҳаббат дошт, Эфсӯсиён 2:4 Пас, агар дар Масеҳ тасаллое бошад, агар тасаллои муҳаббат бошад, агар муоширати Рӯҳ бошад, агар дилсӯзӣ ва марҳамат бошад, Филиппиён 2:1 Зеро ки ӯ дар ҳақиқат бемор буд ва наздики марг буд; аммо Худо ба ӯ раҳм кард, ва на танҳо ба ӯ, балки ба ман низ, то ки андӯҳе бар андӯҳам наафтад. Филиппиён 2:27 Пас, ҳамчун баргузидагони муқаддас ва маҳбуби Худо, дилҳои раҳмдилӣ, меҳрубонӣ, хоксорӣ, фурӯтанӣ ва пурсабрӣ пӯшед; Қӯлассиён 3:12 Ба Тимотиюс, писари ҳақиқии ман дар имон: файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падари мо ва Исои Масеҳи Худованди мо бод. 1 Тимотиюс 1:2 Ман пештар куфргӯ ва таъқибкунанда ва бадкор будам, аммо ба ман марҳамат карда шуд, зеро ман ин корро аз рӯи нодонӣ дар беимонӣ карда будам. Ва файзи Худованди мо бо имон ва муҳаббате, ки дар Масеҳ Исо аст, бениҳоят фаровон буд. Ин сухани дуруст ва сазовори қабули ҳама чиз аст, ки Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гунаҳкоронро наҷот диҳад, ки ман аз онҳо сардорам. Аммо барои ҳамин ман марҳамат ёфтам, то ки аввал дар ман Исои Масеҳ тамоми сабрро нишон диҳад, то барои онҳое ки баъдтар ба Ӯ имон меоранд, то ҳаёти ҷовидонӣ оваранд, намунае бошад. 1 Тимотиюс 1:13-16 Ба Тимотиюс, писари азизи ман, файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва Масеҳ Исои Худованди мо бод. Худованд ба хонадони Онисифорус марҳамат кунад, зеро ки ӯ борҳо маро тароват мебахшид ва аз занҷири ман шарм надошт. Худованд ба ӯ ато фармояд, ки дар он рӯз аз Худованд марҳамат пайдо кунад; ва ту хуб медонӣ, ки ӯ дар Эфсӯс ба ман чӣ қадар хизмат кардааст. 2 Тимотиюс 1:2,16,18 Ба Титус, писари худам, мувофиқи эътиқоди муштарак: файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва Исои Масеҳи Худованд, Наҷотдиҳандаи мо. Титус 1:4 На бо аъмоли одилоне ки мо кардаем, балки бо раҳми Худ моро бо шустани эҳё ва таҷдиди Рӯҳулқудс наҷот дод; Титус 3:5

Бинобар ин, Ӯ бояд аз ҳар ҷиҳат ба бародарони Худ монанд мешуд, то ки Саркоҳини раҳим ва содиқ дар корҳои Худо бошад, то ки гуноҳҳои қавмро кафорат кунад. Ибриён 2:17 Пас, биёед бо ҷуръат ба тахти файз наздик шавем, то ки марҳамат ба даст орем ва дар вақти зарурӣ файз пайдо кунем. Ибриён 4:16 Зеро ки Ман ба ноинсофиҳои онҳо раҳм хоҳам кард, ва гуноҳҳо ва шароратҳои онҳоро дигар ба ёд нахоҳам овард. Ибриён 8:12 Ва каррубиёни ҷалол бар болои он соя меандозанд, ки ҳоло мо наметавонем дар бораи он муфассалтар сухан ронем (Ибриён 9:5). Касе ки шариати Мусоро рад мекард, бе раҳм дар зери ду ё се шоҳид мемирад (Ибриён 10:28). Зеро касе ки раҳм накардааст, бе раҳм доварӣ хоҳад кард, ва раҳм бар доварӣ шодӣ мекунад (Яъқуб 2:13). Аммо ҳикмате ки аз болост, аввал пок аст, баъд осоишта, фурӯтан ва фурӯтан, пур аз марҳамат ва самари нек, беғараз ва бе риёкорӣ аст. Яъқуб 3:17 Инак, мо онҳоеро, ки сабр мекунанд, хушбахт мешуморем. Шумо дар бораи сабри Айюб шунидаед ва анҷоми Худовандро дидаед, зеро ки Худованд хеле раҳмдил ва меҳрубон аст. Яъқуб 5:11 Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ муборак бод, ки бо марҳамати фаровони Худ моро ба умеди зинда ба василаи эҳёи Исои Масеҳ аз мурдагон аз нав ба дунё овард, 1 Петрус 1:3 1 Петрус 2:10 Шумо, ки дар гузашта қавм набудед, вале ҳоло қавми Худо ҳастед; шумо марҳамат нагирифта будед, вале ҳоло марҳамат ёфтаед. Файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва аз ҷониби Худованд Исои Масеҳ, Писари Падар, дар ростӣ ва муҳаббат бо шумо бод. 2 Юҳанно 1:3 Марҳамат ва осоиштагӣ ва муҳаббат бар шумо фаровон бод. Яҳудо 1:2 Худро дар муҳаббати Худо нигоҳ доред ва мунтазири марҳамати Худованди мо Исои Масеҳ бошед, ки ҳаёти ҷовидонӣ меорад. Яҳудо 1:21

Апокриф Ва онҳо бо овози баланд сурудҳо барои ҳамду санои Худованд месароиданд, зеро ки марҳамат ва ҷалоли Ӯ то абад дар тамоми Исроил аст. 1 Эзро 5:61 Ва акнун, эй Худованд, аз ҷониби Ту ба мо то андозае марҳамат карда шуд, ки реша ва номе дар макони муқаддаси Ту барои мо боқӣ монад; 1 Эзро 8:78 Азбаски шумо Маро тарк кардед, Ман низ шуморо тарк хоҳам кард; вақте ки шумо хоҳед, ки ман ба шумо раҳм кунам, ман ба шумо раҳм нахоҳам кард. 2 Эзро 1:25

Аммо акнун бо шумо чӣ кор кунам? Ман бевазан ва партофташуда ҳастам; эй фарзандонам, равед ва аз Худованд раҳм пурсед. 2 Эзро 2:4 Фарзандони худро, ки хобидаанд, ба ёд оред, зеро Ман онҳоро аз канори замин берун меорам ва ба онҳо раҳм хоҳам кард, зеро Ман раҳмдил ҳастам, мегӯяд Худованди Қодири Мутлақ. Фарзандони худро то омаданам ба оғӯш гиред ва ба онҳо раҳм кунед, зеро ки чоҳҳои ман пур аз об мешаванд ва файзи Ман аз байн нахоҳад рафт. 2 Эзро 2:31-32 Ва мо аз ҷаҳон мисли малахҳо мегузарем, ва ҳаёти мо аз ҳайрат ва тарс иборат аст, ва мо сазовори раҳм нестем. 2 Эзро 4:24 Ман ҷавоб додам ва гуфтам: «Эй Худованд, медонам, ки Худои Таоло раҳим номида мешавад, зеро Ӯ ба онҳое ки ҳанӯз ба ҷаҳон наомадаанд, раҳм мекунад ва Ӯ раҳми бузурге дорад, зеро Ӯ раҳми бештар ва бештарро ба онҳое ки ҳозиранд ва гузаштаанд ва инчунин ба онҳое ки ояндаанд, афзун мекунад. Зеро агар Ӯ раҳми Худро афзун накунад, ҷаҳон бо онҳое ки вориси он мешаванд, боқӣ намемонад». 2 Эзро 7:62,66-67 То он чизе, ки сохта шудааст, то замоне ки Ту онро ба раҳмати Худ супорӣ, нигоҳ дошта шавад. Зеро мо ва падарони мо аз чунин бемориҳо азоб мекашем, аммо аз сабаби мо гунаҳкорон ту раҳмдил номида мешавӣ. Зеро агар Ту хоҳи раҳм кунӣ, барои мо, яъне онҳое ки аъмоли адолат надоранд, раҳмдил номида мешавӣ. Зеро ки дар ин, эй Худованд, адолат ва некии Ту эълон хоҳад шуд, агар Ту ба онҳое ки ба аъмоли нек эътимод надоранд, раҳм кунӣ. Бар мо хашмгин нашав, балки ба қавми Худ раҳм кун ва ба мероси Худ раҳм кунӣ, зеро Ту ба махлуқоти Худ раҳмдил ҳастӣ. 2 Эзро 8:11,31-32,36,45 Ва аз ин рӯ, андӯҳи бузурги худро аз худ дур кун ва ғамҳои зиёдеро дур кун, то ки Қодири Мутлақ боз ба ту раҳм кунад ва Таоло ба ту оромӣ ва осудагӣ аз меҳнатат диҳад. 2 Эзро 10:24 То ки тамоми замин тароват ёбад ва аз зулми ту раҳоӣ ёбад ва ба доварӣ ва раҳмати Офаридагор умед бандад. 2 Эзро 11:46 Зеро Ӯ бо раҳм ба боқимондаи қавми ман, онҳоеро, ки дар марзҳои ман фишор овардаанд, раҳо хоҳад кард ва онҳоро то фаро расидани рӯзи қиёмат, ки дар бораи он аз ибтидо ба ту сухан гуфта будам, шод хоҳад кард. Ман туро тарк накардаам ва аз ту нарафтаам, балки ба ин ҷо омадаам, то барои хароб шудани Сион дуо гӯям ва барои пастии маъбади Ту раҳм ҷӯям. 2 Эзро 12:34,48 Пас, агар шумо ақли худро фурӯ баред ва дилҳои худро ислоҳ кунед, шумо зинда хоҳед монд ва пас аз марг раҳм хоҳед ёфт (2 Эзро 14:34). Эй Парвардигор, Ту одил ҳастӣ, ва ҳамаи аъмол ва ҳамаи роҳҳои Ту раҳм ва ростӣ аст, ва Ту ростӣ ва одилона то абад доварӣ мекунӣ. Тобит 3:2 Ва шайтон бӯи онро ҳис мекунад ва мегурезад ва дигар ҳеҷ гоҳ барнамегардад. Аммо вақте ки шумо назди вай меоед, ҳардуятон бархезед ва ба Худои раҳмон дуо гӯед, ки ба шумо раҳм мекунад ва шуморо наҷот медиҳад. Натарсед, зеро вай аз ибтидо барои шумо таъин шудааст; ва шумо ӯро муҳофизат мекунед ва вай бо шумо хоҳад рафт. Ва ман фикр мекунам, ки вай барои шумо фарзандон таваллуд мекунад. Акнун, вақте ки Тубиё ин суханонро шунид, ӯро дӯст дошт ва дилаш ба ӯ пайваст шуд. Тобит 6:17

Рагуэл гуфт: «Пас, аз ин ба баъд ӯро мувофиқи расм бигир, зеро ту ҷиянаш ҳастӣ ва ӯ аз они ту аст ва Худои меҳрубон ба ту дар ҳама чиз муваффақият ато кунад». Тобит 7:12 Ту сазовори ситоиш ҳастӣ, зеро маро шод гардондӣ; ва он чизе ки ман гумон мекардам, ба ман нарасидааст; балки Ту бо мо мувофиқи раҳмати бузурги худ рафтор кардӣ. Ту сазовори ситоиш ҳастӣ, зеро ба ду нафаре, ки ягона фарзандони падаронашон буданд, раҳмат кардаӣ: ба онҳо раҳмат ато кун, эй Парвардигор ва умри онҳоро бо шодӣ ва раҳмат дар саломатӣ ба анҷом расон. Тобит 8:16-17 Аммо Тубиё дар пеши онҳо шукргузорӣ кард, зеро ки Худо ба ӯ раҳм карда буд. Ва вақте ки ба келинаш Соро наздик шуд, ӯро баракат дод ва гуфт: «Хуш омадӣ, духтарам! Худо муборак бод, ки туро назди мо овардааст ва падару модарат муборак бод». Ва дар байни ҳамаи бародаронаш, ки дар Нинве буданд, шодӣ ҳукмфармо буд. Тубит 11:17 Зеро ки Ӯ қамчинкорӣ мекунад ва раҳм мекунад, ба дӯзах мебарад ва бармегардонад, ва касе нест, ки аз дасти Ӯ канорагирӣ кунад. Ва Ӯ моро барои гуноҳҳои мо қамчинкорӣ хоҳад кард, ва боз раҳм хоҳад кард ва моро аз ҳамаи халқҳое, ки моро дар миёни онҳо пароканда кардааст, ҷамъ хоҳад кард. Агар шумо бо тамоми дил ва бо тамоми ақли худ ба Ӯ рӯй оваред ва дар пеши Ӯ ростқавл бошед, Ӯ ба шумо рӯй хоҳад овард ва чеҳраи Худро аз шумо пинҳон нахоҳад кард. Пас, бубинед, ки Ӯ бо шумо чӣ хоҳад кард ва бо тамоми даҳони худ Ӯро эътироф кунед ва Худованди қудратро ситоиш кунед ва Подшоҳи ҷовидонро ситоиш кунед. Дар замини асирии худ ман Ӯро ситоиш мекунам ва қудрат ва бузургии Ӯро ба халқи гунаҳкор эълон мекунам. Эй гунаҳкорон, рӯй оваред ва дар пеши Ӯ адолат кунед: кӣ метавонад бидонад, ки оё Ӯ шуморо қабул мекунад ва ба шумо раҳм мекунад? Эй Ерусалим, шаҳри муқаддас, Ӯ шуморо барои аъмоли фарзандонатон қамчинкорӣ хоҳад кард ва ба писарони одилон боз раҳм хоҳад кард. Тобит 13:2,5-6,9 Ва боз Худо бар онҳо раҳм хоҳад кард ва онҳоро ба замин бармегардонад, ки дар он ҷо маъбад хоҳанд сохт, аммо на мисли аввала, то он даме ки замони он давра ба анҷом расад; ва баъд аз он онҳо аз ҳама ҷойҳои асирии худ бармегарданд ва Ерусалимро бо шукӯҳ бино мекунанд ва хонаи Худо дар он ҷо то абад бо бинои шукӯҳ бино хоҳад шуд, чунон ки пайғамбарон дар ин бора гуфтаанд. Ҳамин тавр ҳамаи халқҳо Худовандро ҳамду сано хоҳанд гуфт, ва қавми Ӯ Худоро эътироф хоҳанд кард, ва Худованд қавми Худро баланд хоҳад кард; ва ҳамаи онҳое ки Худованд Худоро бо ростӣ ва адолат дӯст медоранд, шод хоҳанд шуд ва ба бародарони мо раҳм хоҳанд кард. Аммо шариат ва аҳкомро риоят кун ва худро раҳмдил ва одил нишон деҳ, то ки бо ту хуб бошад. Тобит 14:5,7,9 Он гоҳ Узия ба онҳо гуфт: «Эй бародарон, далер бошед, биёед боз панҷ рӯз сабр кунем, ки дар он вақт Худованд Худои мо ба мо раҳми Худро хоҳад овард, зеро ки Ӯ моро комилан тарк нахоҳад кард». Юдит 7:30 Он гоҳ вай бо овози баланд ба онҳо гуфт: «Худоро ситоиш кунед, Худоро ситоиш кунед, Худоро ситоиш кунед, зеро ки Ӯ раҳми Худро аз хонадони Исроил нагирифтааст, балки душманони моро бо дасти ман имрӯз нобуд кардааст». Юдит 13:14 Зеро кӯҳҳо бо обҳо аз таҳкурсии худ меҷунбанд, сангҳо мисли мум дар ҳузури Ту об мешаванд, вале Ту ба онҳое ки аз Ту метарсанд, раҳмдил ҳастӣ. Юдит 16:15 Аз ин рӯ, мо амр додем, ки ҳамаи онҳое, ки аз ҷониби Омон, ки бар ин корҳо таъин шудааст ва ба мо наздик аст, дар мактуб ба шумо нишон дода шудаанд, дар рӯзи чордаҳуми моҳи

адори дувоздаҳуми имсол, бо занону фарзандонашон, бе ягон шафқат ва раҳм, бо шамшери душманонашон комилан нобуд карда шаванд: Иловаҳо ба Эстер 13:6 Дуои маро бишнав ва ба мероси Худ раҳм кун; ғами моро ба шодӣ табдил деҳ, то ки мо зинда монем ва номи Туро ҳамду сано гӯем; ва даҳони онҳоеро, ки Туро ҳамду сано мехонанд, нобуд накун, эй Худованд. Иловаҳо ба Эстер 13:17 Пас, ҳар шаҳр ва деҳот, ки ин корҳоро накунад, бе раҳм бо оташ ва шамшер нобуд карда мешаванд ва на танҳо барои одамон ғайри қобили гузар, балки барои ҳайвоноти ваҳшӣ ва паррандагон то абад нафратовар хоҳанд буд. Иловаҳо ба Эстер 16:24 Онҳое ки ба Ӯ таваккал мекунанд, ҳақиқатро хоҳанд фаҳмид, ва онҳое ки дар муҳаббат вафодоранд, бо Ӯ хоҳанд монд, зеро ки файз ва марҳамат ба муқаддасони Ӯст, ва Ӯ ба баргузидагони Худ ғамхорӣ мекунад. Ҳикмати Сулаймон 3:9 Инро қавм диданд ва нафаҳмиданд ва дар зеҳни худ нагузоштанд, ки файз ва марҳамати Ӯ бо муқаддасони Ӯст ва Ӯ ба интихобкардагони Худ эҳтиром мегузорад. Ҳикмати Сулаймон 4:15 Зеро ки раҳмат ба зудӣ бадтаринҳоро мебахшад, вале мардони пурқудрат сахт азоб хоҳанд кашид. Ҳикмати Сулаймон 6:6 Эй Худои падаронам, ва Худованди раҳмат, ки ҳама чизро бо каломи Худ офаридаӣ, Ҳикмати Сулаймон 9:1 Зеро вақте ки онҳо озмоиш мешуданд, аммо бо раҳмат ҷазо мегирифтанд, медонистанд, ки чӣ гуна осиён бо хашм доварӣ ва азоб мекашанд ва ба таври дигар ташнагӣ мекашанд, на бо одилон. Ҳикмати Сулаймон 11:9 Аммо Ту бар ҳама раҳм мекунӣ, зеро Ту метавонӣ ҳама корро анҷом диҳӣ ва ба гуноҳҳои одамон чашм пӯшӣ, то онҳо ислоҳ шаванд. Ҳикмати Сулаймон 11:23 Аммо бо чунин аъмол Ту ба қавми Худ таълим додӣ, ки одил бояд раҳмдил бошад, ва фарзандони Худро умеди нек гардондӣ, ки тавбаи гуноҳҳоро ба онҳо ато кунӣ. Пас, дар ҳоле ки Ту моро ҷазо медиҳӣ, душманони моро ҳазор маротиба бештар мезанӣ, то ки ҳангоми доварӣ кардан, дар бораи некии Ту бодиққат фикр кунем ва вақте ки худамонро доварӣ мекунанд, раҳмро интизор шавем. Ҳикмати Сулаймон 12:19,22 Аммо Ту, эй Худо, бахшанда ва ростқавл ҳастӣ, пурсабр ва бо раҳм ҳама чизро ба низом медарорӣ, ҳикмати Сулаймон 15:1 Аммо писарони ту дандонҳои аждаҳои заҳрнокро мағлуб накарданд, зеро ки раҳмати Ту ҳамеша бо онҳо буд ва онҳоро шифо бахшид. Ҳикмати Сулаймон 16:10 Аммо барои осиён, ғазаб то охир бе раҳм бар онҳо омад, зеро Ӯ пешакӣ медонист, ки онҳо чӣ кор хоҳанд кард; Ҳикмати Сулаймон 19:1 Эй касоне, ки аз Худованд метарсанд, ба раҳмати Ӯ мунтазир бошед ва аз он дур нашавед, то ки наафтед. Эй касоне, ки аз Худованд метарсанд, ба некӣ ва шодӣ ва раҳмати абадӣ умед бандед. Зеро Худованд пур аз раҳмдилӣ ва меҳрубонӣ, пурсабрӣ ва хеле раҳмдил аст ва гуноҳҳоро мебахшад ва дар вақти андӯҳ наҷот медиҳад. Воиз 2:7,9,11

Ва мегуфтанд: «Мо ба дасти Худованд меафтем, на ба дасти одамон; зеро ки бузургии Ӯ ҳамон қадар аст, раҳмати Ӯ низ ҳамон қадар аст». (Экклесиастикус 2:18) Ва нагӯед, ки раҳмати Ӯ бузург аст; зеро ки Ӯ аз гуноҳҳои фаровони ман ором хоҳад гирифт, зеро раҳмат ва хашм аз Ӯ меояд ва хашми Ӯ бар гунаҳкорон қарор дорад. (Экклесиастикус 5:6) Ва агар дар миёни мардум якрав бошад, ин ҳайратовар аст, ки агар ӯ беҷазо монад, зеро раҳмат ва хашм бо ӯст; ӯ қодир аст, ки бахшад ва хашмро резад. Чунон ки раҳмати Ӯ бузург аст, ислоҳи Ӯ низ бузург аст: Ӯ одамро мувофиқи аъмолаш доварӣ мекунад, барои ҳар кори раҳмат роҳ кушоед, зеро ҳар кас мувофиқи аъмоли худ хоҳад ёфт. Раҳмати Ӯ барои ҳар махлуқ зоҳир аст; ва Ӯ нури Худро аз торикӣ бо як ҷасорат ҷудо кардааст. Экклесиастикус 16:11-12,14,16 Кӣ қудрати бузургии Ӯро ҳисоб мекунад ва кӣ марҳамати Ӯро эълон мекунад? Пас, Худо бо онҳо сабр мекунад ва марҳамати Худро бар онҳо мерезад. Марҳамати инсон ба ёри ӯст, вале марҳамати Худованд бар тамоми башар аст: Ӯ мазаммат ва парвариш медиҳад ва таълим медиҳад ва бармегардонад, мисли чӯпони рамаи Худ. Ӯ ба онҳое ки тарбия мегиранд ва бодиққат доварии Ӯро меҷӯянд, марҳамат мекунад. Пеш аз доварӣ худро тафтиш кун ва дар рӯзи боздид раҳм хоҳӣ ёфт. Экклесиастикус 18:5,11,13-14,20 Мабодо нодониҳои ман зиёд шаванд ва гуноҳҳоям ба ҳалокати ман афзоянд, ва ман дар пеши душманонам афтам, ва душманам бар ман шодӣ кунад, ки умедаш аз раҳмати ту дур аст. (Экклесиастикус 23:3) Ӯ ба одаме ки мисли худаш аст, раҳм намекунад, аммо оё ӯ барои гуноҳҳои худ омурзиш мепурсад? (Vaiz 28:4) Касе ки раҳмдил бошад, ба ёри худ қарз медиҳад, ва касе ки дасти худро қавӣ мекунад, аҳкомро риоя мекунад. Аммо бо шахси камбағал сабр кун ва дар нишон додани раҳм ба ӯ таъхир накун. (Экклесиастикус 29:1,8) То он даме ки Ӯ ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш ва ба аъмоли одамон мувофиқи найрангҳояш подош диҳад; то он даме ки Ӯ кори қавми Худро доварӣ кунад ва онҳоро бо раҳмати Худ шод гардонад. Раҳмат дар вақти андӯҳ мавсимӣ аст, мисли абрҳои борон дар вақти хушксолӣ. Экклесиастикус 35:19-20 Эй Худованд, Худои ҳама, бар мо раҳм кун ва моро бубин. Эй Худованд, бар қавме ки бо номи Ту номида шудаанд, ва бар Исроил, ки нахустзодаи Худро номгузорӣ кардаӣ, раҳм кун. Ба Ерусалим, шаҳри муқаддаси Худ, макони оромиши Худ, раҳм кун. Воиз 36:1,12-13 Аммо инҳо мардони раҳмдил буданд, ки адолати онҳо фаромӯш нашудааст. (Экклесиастикус 44:10) Ва аз ӯ марди раҳимро берун овард, ки дар назари тамоми башар писанд омад, яъне Мусо, ки маҳбуби Худо ва одамон буд ва ёдгории ӯ муборак аст. (Экклесиастикус 45:1) Дар замони Мусо низ ӯ ва Колеб писари Ефунна кори хайре карданд, зеро онҳо ба ҷамоат муқобилат мекарданд ва мардумро аз гуноҳ бозмедоштанд ва шикоятҳои бадро таскин медоданд. (Экклесиастикус 46:7)

Аммо Худованд ҳаргиз раҳмати Худро тарк нахоҳад кард, ва ҳеҷ яке аз аъмоли Ӯ нобуд нахоҳад шуд, ва насли баргузидагонашро нест нахоҳад кард, ва насли дӯстдорони Ӯро нахоҳад гирифт, бинобар ин Ӯ ба Яъқуб боқимонда ва аз ӯ реша ба Довуд дод. (Экклесиастикус 47:22) Аммо онҳо Худованди раҳимро даъват карданд ва дастҳои худро ба сӯи Ӯ дароз карданд; ва фавран Муқаддас аз осмон онҳоро шунид ва ба воситаи хизмати Ишаъё онҳоро раҳо кард. Экклесиастикус 48:20 Ва мардум аз Худованди Таоло, ки раҳим аст, бо дуо пеши Ӯ илтиҷо карданд, то даме ки маросими Худованд ба охир расид ва онҳо хидмати Ӯро ба анҷом расониданд. Пас, акнун Худои ҳамаро, ки танҳо дар ҳама ҷо корҳои аҷоиб мекунад, баракат диҳед, ки рӯзҳои моро аз батн боло мебарад ва бо мо мувофиқи раҳмати Худ рафтор мекунад, то ки Ӯ раҳмати Худро бо мо тасдиқ кунад ва моро дар вақти худ наҷот диҳад! Экклесиастикус 50:19,22,24 Ва маро мувофиқи раҳмати фаровон ва бузургии номи Ту аз дандонҳои онҳое ки омода буданд маро бихӯранд, ва аз дасти онҳое ки ҷонамро меҷустанд, ва аз ранҷу азоби гуногуне, ки ман доштам, раҳо кардӣ; Пас ман дар бораи раҳмати Ту, эй Худованд, ва дар бораи аъмоли қадимии Ту фикр кардам, ки чӣ гуна Ту онҳоеро, ки ба Ту умед доранд, раҳо мекунӣ ва онҳоро аз дасти душманон наҷот медиҳӣ. Бигзор ҷони ту аз раҳмати Ӯ шод бошад ва аз ситоиши Ӯ шарм надор. (Экклесиастикус 51:3,8,29) Эй Худованд Худои мо, Ту бо мо мувофиқи тамоми некиҳои Худ ва мувофиқи тамоми марҳамати бузурги Худ амал кардӣ, эй Борух 2:27. Эй Худованд, бишнав ва раҳм кун, зеро ки Ту раҳим ҳастӣ; ва ба мо раҳм кун, зеро ки мо пеши Ту гуноҳ кардаем. (Борӯҳ 3:2) Зеро умеди ман дар Худои абадӣ аст, ки Ӯ шуморо наҷот диҳад; ва шодӣ аз ҷониби Қуддус ба ман омадааст, аз сабаби марҳамате ки ба зудӣ аз ҷониби Наҷотдиҳандаи мо, ки абадӣ аст, ба шумо хоҳад расид. Борух 4:22 Зеро Худо Исроилро бо шодӣ дар нури ҷалоли Худ бо марҳамат ва адолате ки аз Ӯ меояд, роҳнамоӣ хоҳад кард. Борух 5:9 Онҳо наметавонанд ба бевазан раҳм кунанд ва ба ятимон некӣ кунанд. Номаи Ирмиё 1:38 Ва раҳмати Худро аз мо дур накун, ба хотири Иброҳими маҳбубатон, ба хотири бандаи Худ Исҳоқ ва ба хотири Исроили муқаддаси Худ; дар айни замон на сардор, на пайғамбар, на пешво, на қурбонии сӯхтанӣ, на қурбонӣ, на ҳадия, на бухур, на ҷое барои қурбонӣ дар пеши Ту ва ёфтани раҳм вуҷуд дорад. Моро шарманда накун, балки бо мо мувофиқи меҳрубонии Худ ва мувофиқи фаровонии раҳмҳои Худ рафтор кун. Худовандро шукр гӯед, зеро Ӯ меҳрубон аст, зеро раҳмати Ӯ то абад аст. Эй ҳамаи онҳое, ки Худовандро ибодат мекунанд, Худои худоёнро баракат диҳед, Ӯро ситоиш кунед ва Ӯро шукр гӯед, зеро раҳмати Ӯ то абад аст. Дуои Азарё 1:12,15,19,67-68 Дуои Манашше 1:1 Эй Парвардигор, Худои Қодири Мутлақ аз падарони мо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ва аз насли одилони онҳо, ки осмон ва заминро бо тамоми зебу зинати он офаридаӣ; баҳрро бо каломи амри Худ бастаӣ; умқро бастаӣ ва онро бо номи даҳшатнок ва пурҷалоли Худ мӯҳр кардаӣ;

ҳама аз Ӯ метарсанд ва дар пеши қудрати Ту меларзанд; зеро бузургии ҷалоли Туро таҳаммул кардан мумкин нест ва таҳдиди хашми Ту нисбат ба гунаҳкорон муҳим аст; аммо ваъдаи меҳрубононаи Ту ченнашаванда ва нофаҳмо аст; зеро Ту Худованди олӣ ҳастӣ, ки раҳми бузург, пурсабр, хеле меҳрубон ва аз бадии одамон тавба мекунӣ. Ту, эй Парвардигор, мувофиқи некии бузурги Худ ба онҳое, ки бар зидди Ту гуноҳ кардаанд, тавба ва бахшиш ваъда додаӣ; ва аз раҳмати бепоёни Худ ба гунаҳкорон тавба таъин кардаӣ, то онҳо наҷот ёбанд. Пас, эй Парвардигор, ки Худои одилон ҳастӣ, ба одилон тавба таъин накардаӣ, мисли Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб, ки бар зидди Ту гуноҳ накардаанд; аммо Ту тавбаро ба ман, ки гунаҳкор ҳастам, таъин кардӣ, зеро ман аз шумораи регҳои баҳр зиёдтар гуноҳ кардаам. Эй Парвардигор, гуноҳҳои ман зиёд шудаанд, гуноҳҳои ман зиёд шудаанд, ва ман сазовори он нестам, ки баландии осмонро бубинам ва бубинам, зеро гуноҳҳои зиёдам. Ман бо бандҳои оҳанини зиёд хам шудаам, ки сарамро боло карда наметавонам ва ҳеҷ раҳоӣ надорам, зеро ки хашми Туро ба вуҷуд овардаам ва дар пеши Ту бадӣ кардаам. Ман иродаи Туро накардаам ва аҳкоми Туро риоя накардаам: ман корҳои зиштро муқаррар кардаам ва гуноҳҳои зиёд кардаам. Акнун ман зонуи диламро хам мекунам ва аз Ту илтиҷо мекунам. Ман гуноҳ кардам, ман гуноҳ кардам ва ба гуноҳҳои худ эътироф мекунам. Пас, ман бо фурӯтанӣ аз Ту илтиҷо мекунам, ки маро бубахш, эй Парвардигор, маро бубахш ва маро бо гуноҳҳои ман нобуд накун. Ба ман то абад хашмгин нашав, зеро ки бадиро барои ман нигоҳ медорӣ; ва маро ба поёни замин маҳкум накун. Зеро Ту Худо ҳастӣ, ҳатто Худои онҳое, ки тавба мекунанд. ва дар ман тамоми некиҳои худро нишон хоҳӣ дод, зеро маро, ки нолозим ҳастам, мувофиқи раҳмати бузурги Худ наҷот хоҳӣ дод. Аз ин рӯ, ман Туро то абад дар тамоми рӯзҳои умрам ситоиш хоҳам кард, зеро ҳамаи қудратҳои осмон Туро ситоиш мекунанд ва ҷалоли Ту то абад аст. Омин. Довуд азбаски раҳим буд, тахти салтанати абадиро соҳиб шуд (1 Маккавӣ 2:57). Он гоҳ ҷамоат ҷамъ омад, то ки барои ҷанг омода бошанд ва дуо гӯянд ва аз Худо раҳмат ва шафқат талаб кунанд (1 Маккабис 3:44). Акнун биёед ба осмон фарёд занем, ки шояд Худованд ба мо раҳм кунад ва аҳди падарони моро ба ёд орад ва ин лашкарро имрӯз дар пеши назари мо нобуд кунад. Баъд аз ин онҳо ба хонаҳояшон рафтанд ва суруди шукргузорӣ хонданд ва Худовандро дар осмон ҳамду сано гуфтанд: зеро ин хуб аст, зеро раҳми Ӯ то абад боқӣ мемонад. 1 Маккабис 4:10,24 Ва онҳо гуфтанд: «Бо мо на аз рӯи бадии мо, балки аз рӯи раҳмати Худ рафтор кун». 1 Маккабис 13:46 Аммо акнун ман пир шудаам ва шумо, бо раҳмати Худо, ба синни кофӣ расидаед: ба ҷои ман ва бародарам бошед ва биравед ва барои миллати мо ҷанг кунед ва кӯмак аз осмон бо шумо бошад. 1 Маккабис 16:3 Ва дуо чунин буд: «Эй Худованд, Худованд Худо, Офаридгори ҳама чиз, ки тарсончак ва қавӣ ва одил ва раҳим ва ягона ва меҳрубон Подшоҳ ҳастӣ, 2 Маккабис 1:24». Вақте ки Ирмиё инро дарк кард, онҳоро маломат карда гуфт: «Дар бораи он макон то замоне ки Худо қавми Худро дубора ҷамъ кунад ва онҳоро ба раҳмат қабул кунад, номаълум хоҳад монд. Чунон ки Ӯ дар шариат ваъда додааст, ба зудӣ бар мо раҳм хоҳад кард ва моро аз ҳар сарзамини зери осмон ба макони муқаддас ҷамъ хоҳад кард, зеро ки Ӯ моро аз мусибатҳои бузург раҳоӣ дод ва ин маконро пок кард». 2 Маккабис 2:7,18

Аммо Ҷейсон шаҳрвандони худро бе раҳм кушт, зеро фикр намекард, ки ба сари онҳо аз миллати худ омадан барои ӯ рӯзи хеле бад хоҳад буд; балки фикр мекард, ки онҳо душманони ӯ буданд, на ҳамватанони ӯ, ки онҳоро забт карда буд (2 Маккабис 5:6). Ва аз ин рӯ, Ӯ ҳеҷ гоҳ раҳмати Худро аз мо намегирад ва ҳарчанд бо азобу уқубат ҷазо медиҳад, қавми Худро ҳеҷ гоҳ тарк намекунад. Аммо бешубҳа, Офаридгори ҷаҳон, ки насли инсонро ташаккул додааст ва ибтидои ҳама чизро ошкор кардааст, бо раҳмати Худ ба шумо нафас ва ҳаёт мебахшад, чунон ки шумо ҳоло худро ба хотири қонунҳои Ӯ намешуморед. Аз ин азобдиҳанда натарсед, балки, ки сазовори бародарони худ ҳастед, марги худро бигиред, то ман шуморо бо бародарони худ дубора бо раҳмат қабул кунам. Аммо ман, ҳамчун бародаронам, ҷисм ва ҷони худро барои қонунҳои падарони худ фидо мекунам ва аз Худо илтимос мекунам, ки Ӯ ба зудӣ ба миллати мо раҳм кунад; ва шумо бо азобу уқубатҳо эътироф кунед, ки Ӯ танҳо Худост; 2 Маккабис 6:16,23,29,37 Вақте ки Маккавей ҳамроҳонашро дар гирду атрофаш ҷамъ кард, бутпарастон ӯро истодагарӣ карда натавонистанд, зеро хашми Худованд ба раҳмат табдил ёфт. Пас, вақте ки онҳо зиреҳи худро ҷамъ карданд ва душманони худро ғорат карданд, онҳо рӯзи шанберо ситоиш карданд ва ба Худованд, ки онҳоро то он рӯз, ки оғози раҳмате буд, нигоҳ дошт, ситоиш ва шукргузории зиёд карданд. Вақте ки ин кор анҷом ёфт ва онҳо як дуои муштарак карданд, аз Худованди меҳрубон илтимос карданд, ки бо бандагонаш то абад оштӣ кунад. 2 Маккавей 8:5,27,29 Ва вақте ки худаш натавонист бӯи худро таҳаммул кунад, ин суханонро гуфт: «Ба Худо итоат кардан сазовор аст, ва одами миранда набояд худро бо ғурур фикр кунад, ки Худо бошад». Ин шахси бадкор низ ба Худованд қасам хӯрд, ки дигар ба ӯ раҳм намекунад ва гуфт: «Шаҳри муқаддасро (ки ӯ шитоб мекард, то онро бо хок яксон кунад ва онро ба қабристони умумӣ табдил диҳад) озод мекунад». 2 Маккабис 9:12-14 Вақте ки ин кор анҷом ёфт, онҳо ба замин афтоданд ва аз Худованд илтимос карданд, ки дигар ба чунин мушкилот дучор нашаванд; аммо агар онҳо дигар бар зидди Ӯ гуноҳ кунанд, Ӯ онҳоро бо раҳм ҷазо медиҳад ва онҳоро ба халқҳои куфргӯ ва ваҳшӣ таслим намекунад. Ва дар пояи қурбонгоҳ афтоданд ва аз Ӯ илтимос карданд, ки ба онҳо раҳм кунад ва душмани душманонашон ва душмани душманонашон бошад, чунон ки шариат эълон мекунад. 2 Маккабис 10:4,26 Сипас онҳо ҳама якҷоя Худои раҳмдилро ситоиш карданд ва рӯҳбаланд шуданд, то он дараҷае ки онҳо на танҳо барои мубориза бо одамон, балки бо аксари ҳайвоноти бераҳм ва сӯрох кардани деворҳои оҳанин омода буданд. Ҳамин тавр, онҳо бо зиреҳи худ пеш рафтанд, ва як ёваре аз осмон доштанд, зеро Худованд ба онҳо раҳмдил буд. 2 Маккабис 11:9-10 Пас, вақте ки ҳама якҷоя ин корро карданд ва бо гиря ва рӯзадорӣ аз Худованди меҳрубон илтиҷо карданд ва се рӯз ба замин хобиданд, Яҳудо онҳоро насиҳат карда, амр дод, ки омода бошанд. 2 Маккабис 13:12

Ҳанӯх Аммо бо одилон сулҳ барқарор хоҳад кард, ва баргузидагонро муҳофизат хоҳад кард, ва раҳм бар онҳо хоҳад буд. Ва ҳамаашон аз они Худо хоҳанд буд, ва онҳо муваффақ хоҳанд шуд, ва ҳамаашон баракат хоҳанд ёфт. Ва Ӯ ба ҳамаи онҳо кӯмак хоҳад кард, ва нур бар онҳо зоҳир хоҳад шуд, ва Ӯ бо онҳо сулҳ хоҳад барқарор кард. Ҳанӯх 1:18 25

Аммо шумо устувор набудед ва аҳкоми Худовандро иҷро накардед, балки рӯй гардондед ва бо даҳони нопоки худ суханони мағрурона ва сахт бар зидди бузургии Ӯ гуфтед. Эй сангдилони дил, шумо оромӣ нахоҳед ёфт. Аз ин рӯ, шумо рӯзҳои худро лаънат хоҳед кард, ва солҳои умри шумо нобуд хоҳад шуд, ва солҳои нобудии шумо бо лаънати абадӣ зиёд хоҳад шуд, ва шумо раҳм нахоҳед ёфт. Дар он рӯзҳо шумо номҳои худро барои ҳамаи одилон лаънати абадӣ хоҳед кард, ва бо шумо ҳамаи лаънаткунандагон лаънат хоҳанд кард, ва ҳамаи гунаҳкорон ва бехудоён бо шумо лаънат хоҳанд кард, ва барои шумо бехудоён лаънат хоҳад буд. Ва ҳамаи ... шод хоҳанд шуд, ва бахшиши гуноҳҳо, ва ҳар гуна раҳмат ва сулҳ ва сабр хоҳад буд: барои онҳо наҷот хоҳад буд, нури нек. Ва барои ҳамаи шумо гунаҳкорон наҷот нахоҳад буд, балки лаънат бар шумо хоҳад буд. Ҳанӯх 5:4-6 Онҳо куштори наздиконашонро хоҳанд дид ва барои нобудии фарзандонашон мотам хоҳанд гирифт ва то абад дуо хоҳанд кард, аммо шумо ба раҳмат ва сулҳ ноил нахоҳед шуд. Ҳанӯх 12:6 Дар рӯзҳои охир, дар ҳузури одилон то абад, бар онҳо тамошои доварии одилона хоҳад буд: дар ин ҷо раҳимон Худованди ҷалол, Подшоҳи абадиро баракат хоҳанд дод. Дар рӯзҳои доварӣ бар пешиниён, онҳо Ӯро барои раҳмате, ки Ӯ ба онҳо насиб кардааст, баракат хоҳанд дод. Ҳанӯх 27:3-4 Ва аз ин ба баъд ҳеҷ кас аз Худованди Рӯҳҳо барои худ раҳмат нахоҳад ҷуст, зеро умри онҳо ба охир расидааст. Ҳанӯх 38:6 Ва дар он рӯзҳо Ҳанӯх китобҳои рашк ва хашм ва китобҳои изтироб ва ронда шуданро гирифт; ва ба онҳо раҳм нахоҳад буд, мегӯяд Худованди арвоҳ. Ҳанӯх 39:2 Дар ин ҷо чашмони ман манзилҳои онҳоро бо фариштагони одил ва маконҳои оромии онҳоро бо муқаддасон дид. Ва онҳо барои фарзандони одам дуо карданд ва илтиҷо карданд, ва адолат мисли об пеши онҳо ҷорӣ шуд, ва раҳмат мисли шабнам бар замин: чунин аст дар миёни онҳо то абад. Ҳанӯх 39:5 Ва ӯ ба ман гуфт: «Ин аввалин Микоил аст, раҳим ва пурсабр; ва дуюм, ки бар ҳамаи бемориҳо ва ҳамаи захмҳои фарзандони одам таъин шудааст, Рафаэл аст; ва сеюм, ки бар ҳамаи қудратҳо таъин шудааст, Ҷабраил аст; ва чорум, ки бар тавба ба умеди онҳое, ки ҳаёти ҷовидониро мерос мегиранд, таъин шудааст, номаш Фануил аст». Ва инҳо чор фариштаи Худованди Рӯҳҳо ва чор овозе ҳастанд, ки ман дар он рӯзҳо шунидам. Ҳанӯх 40:9 Ва Ӯ дар доварии Худ низ одил аст, ва дар ҳузури ҷалоли Ӯ ноинсофӣ низ пойдор нахоҳад монд: Дар доварии Ӯ тавбанакардагон дар пеши Ӯ нобуд хоҳанд шуд. Ва аз ин ба баъд Ман ба онҳо раҳм нахоҳам кард, мегӯяд Худованди Рӯҳҳо. Ҳанӯх 50:4-5 Ва Микоил фариштаи дигареро аз миёни муқаддасон фиристод ва маро эҳё кард, ва вақте ки маро эҳё кард, рӯҳам баргашт, зеро ман натавонистам нигоҳи ин лашкар ва ғавғо ва ларзиши осмонро таҳаммул кунам. Ва Микоил ба ман гуфт: «Чаро ту аз чунин рӯъё нороҳатӣ? То имрӯз рӯзи раҳмати Ӯ давом кард; ва Ӯ нисбат ба сокинони замин раҳмдил ва пурсабр буд. Ва вақте ки рӯзе, қудрат ва ҷазо ва доварӣ фаро мерасад, ки Худованди Рӯҳҳо барои онҳое, ки шариати одилро ибодат намекунанд ва барои онҳое, ки доварии одилро инкор мекунанд ва барои онҳое, ки номи Ӯро беҳуда мегиранд, омода кардааст, он рӯз барои интихобшудагон аҳд ва барои гунаҳкорон тафтишот омода аст. Вақте ки ҷазои Худованди Рӯҳҳо бар онҳо фаро мерасад, он ором хоҳад гирифт, то ҷазои Худованди Рӯҳҳо беҳуда наояд ва кӯдаконро бо

модаронашон ва кӯдаконро бо падаронашон мекушад. Баъд аз он доварӣ мувофиқи раҳмати Ӯ ва сабри Ӯ сурат мегирад. Ҳанӯх 60:4-6 Дар он рӯз як овоз баланд карда, бо рӯҳи имон, бо рӯҳи ҳикмат, бо рӯҳи сабр, бо рӯҳи раҳмат, бо рӯҳи доварӣ, бо рӯҳи сулҳ ва бо рӯҳи некӣ баракат ва ҷалол ва баландӣ хоҳанд гуфт ва ҳама бо як овоз хоҳанд гуфт: «Ӯ муборак аст ва номи Худованди Рӯҳҳо то абад муборак бод». Ҳамаи онҳое, ки дар осмон хоб намекунанд, Ӯро баракат хоҳанд дод: Ҳамаи муқаддасоне, ки дар осмон ҳастанд, Ӯро баракат хоҳанд дод, ва ҳамаи интихобшудагоне, ки дар боғи ҳаёт зиндагӣ мекунанд: Ва ҳар рӯҳи нур, ки қодир аст номи мубораки Туро баракат диҳад, ҷалол диҳад, ситоиш кунад ва муқаддас гардонад, ва ҳар ҷисм номи Туро то абад ҷалол ва баракат хоҳад дод. Зеро раҳмати Худованди Рӯҳҳо бузург аст ва Ӯ пурсабр аст, ва ҳамаи корҳои Ӯ ва ҳама чизеро, ки Ӯ офаридааст, ба одилон ва интихобшудагон ошкор кардааст, ба номи Худованди Рӯҳҳо. Ҳанӯх 61:11-13 Ва ҳамаи подшоҳон, қавм ва бузургон ва онҳое ки бар замин ҳукмронӣ мекунанд, пеши Ӯ рӯ ба замин афтода, саҷда хоҳанд кард ва ба Писари Одам умед хоҳанд баст ва аз Ӯ илтимос хоҳанд кард ва аз Ӯ марҳамат хоҳанд пурсид (Ҳанӯх 62:9). Вой бар ҳоли шумо, ки корҳои ношоистаро дӯст медоред! Чаро барои худ хушбахтии некро интизоред? Бидонед, ки шумо ба дасти одилон таслим карда мешавед ва онҳо гарданатонро бурида, шуморо мекушанд ва ба шумо раҳм намекунанд. Ҳанӯх 98:12

Ҷашер Ва мо ба ин сарзамин омадем, то аз гуруснагӣ канорагирӣ кунем ва ин ҳодисаи бад ба ман рӯй дод; акнун, эй Худованд Худо, моро раҳо кун ва аз дасти ин золим наҷот деҳ ва ба хотири раҳмати Худ бо ман некӣ кун. Яшер 15:18 Дар он вақт фариштагони раҳмат пеши Худованд омада, дар бораи Исҳоқ ба ӯ сухан гуфтанд: 67 «Эй Парвардигор, Ту Подшоҳи меҳрубон ва дилсӯз ҳастӣ бар ҳар чизе ки дар осмон ва замин офаридаӣ, ва Ту ҳамаи онҳоро дастгирӣ мекунӣ; пас, ба ҷои бандаи Худ Исҳоқ фидия ва наҷот ато намо ва ба Иброҳим ва писараш Исҳоқ, ки имрӯз фармонҳои Туро иҷро мекунанд, раҳм кун ва раҳм кун». Яшер 23:66-67 Ва Ривқо ба Исҳоқ гуфт: «Эй оғоям, ман шунидам, ки модарат Соро дар айёми худ безурёт буд, то он даме ки Парвардигорам Иброҳим, падарат, барои ӯ дуо кард ва ӯ аз ӯ ҳомиладор шуд. Акнун бархез ва ба Худо дуо гӯй, ва Ӯ дуои туро бишнавад ва моро бо раҳмати Худ ба ёд орад». Ва Исҳоқ гуфт: «Эй Парвардигори осмон ва замин, ки некиву раҳмати Ӯ заминро пур кардааст, ту падарамро аз хонаи падараш ва аз зодгоҳаш гирифта, ба ин замин овардӣ ва ба ӯ гуфтӣ: «Ба насли ту заминро медиҳам», ва ту ба ӯ ваъда додӣ ва ба ӯ эълон кардӣ: «Ман насли туро мисли ситорагони осмон ва мисли реги баҳр афзун хоҳам кард; акнун суханони ту, ки ба падарам гуфтаӣ, тасдиқ шаванд». Яшер 26:2-3,6 Ва баъд аз он ман бо раҳмат ва лутфи бузурги Худо говҳо, харҳо ва говҳо, ва ғуломон ва канизон харидам. (Ёшер 32:5) Зеро ман медонам, ки бо меҳрубонӣ ва раҳм ин сарватро ба даст овардаам; бинобар ин, аз Ту илтимос мекунам, ки имрӯз маро бо меҳрубонии Худ раҳо кунӣ ва ба ман ҷавоб диҳӣ. (Ёшер 32:23)

Ту Он касе ҳастӣ, ки ҷангҳоро барангехта ва онҳоро қатъ мекунӣ, дар дасти Ту қудрат ва қудрат барои баланд бардоштани ва паст кардани онҳост; бигзор дуои ман дар пеши Ту мақбул бошад, то ки бо раҳмати Худ ба ман рӯй оварӣ, то дилҳои ин подшоҳон ва мардуми онҳоро бо тарси писаронам тасхир кунӣ ва онҳоро ва урдугоҳҳои онҳоро тарсонӣ ва бо меҳрубонии бузурги Худ ҳамаи онҳоеро, ки ба Ту таваккал мекунанд, раҳо кунӣ, зеро ин Ту ҳастӣ, ки метавонӣ мардумро зери итоати мо қарор диҳӣ ва халқҳоро зери қудрати мо қарор диҳӣ. Яшер 34:70 Ва Яъқуб барои писаронаш аз Худованд дуо кард ва дастонашро ба сӯи Худованд дароз карда гуфт: «Эй Худо, Ту Худои Қодири Мутлақ ҳастӣ, Ту падари мо ҳастӣ, Ту моро офаридаӣ ва мо асари дастони Ту ҳастем; аз Ту илтимос мекунам, ки писарони маро бо раҳмати Худ аз дасти душманонашон раҳо кунӣ, ки имрӯз барои ҷанг бо онҳо меоянд ва онҳоро аз дасти онҳо наҷот медиҳанд, зеро дар дасти Ту қудрат ва қувват аст, то ки камонро аз бисёриҳо наҷот диҳад. Ва ба писарони ман, бандагони Худ, қуввати дил ва қувват ато намо, то бо душманонашон ҷанганд, онҳоро мағлуб кунанд ва душманони онҳоро пеши онҳо гузоранд ва нагузоранд, ки писаронам ва бандагони онҳо аз дасти фарзандони Канъон бимиранд. Аммо агар дар назари Ту писанд ояд, ки ҷони писаронам ва бандагони онҳоро бигирӣ, онҳоро бо раҳмати бузурги Худ ва бо дасти хизматгорони Худ бигир, то ки онҳо имрӯз аз дасти подшоҳони амӯриён нобуд нашаванд». Яшер 37:14-16 Ва Яъқуб ба писаронаш гуфт: «Ман ба Худованд Худо таваккал мекунам, ки Ӯ шуморо наҷот диҳад ва дар назари подшоҳи Миср ва дар назари тамоми мардумаш ба шумо лутф бахшад. Акнун бархезед ва назди он мард равед ва аз он чизе ки дар ин замин ба даст оварда мешавад, тӯҳфа гиред ва онро пеши ӯ биёред ва Худои Қодир ба шумо раҳм кунад, то ки бародарони шумо Бинёмин ва Шимъӯнро бо шумо фиристад». Ва ҳамаи мардон бархостанд ва бародари худ Бинёминро гирифтанд ва тӯҳфаи бузурге аз беҳтарин заминро ба даст гирифтанд ва инчунин ду баробар нуқра гирифтанд. Ва Яъқуб ба писаронаш дар бораи Бинёмин сахт амр дод: «Дар роҳе, ки меравед, аз ӯ эҳтиёт шавед ва дар роҳ ва дар Миср аз ӯ ҷудо нашавед». Ва Яъқуб аз писаронаш бархост ва дастонашро дароз кард ва барои писаронаш ба Худованд дуо гуфт: «Эй Худованд Худои осмон ва замин, аҳди Худро бо падари мо Иброҳим дар хотир доред, онро бо падарам Исҳоқ дар хотир доред ва бо писаронам меҳрубонӣ кунед ва онҳоро ба дасти подшоҳи Миср насупоред». Эй Худо, ба хотири раҳмати Худ ин корро аз Ту мехоҳам ва ҳамаи фарзандони маро наҷот деҳ ва онҳоро аз зулми Миср наҷот деҳ ва ду бародари онҳоро барои онҳо бифирист. (Ёшер 52:22-26)

Ҷашнвораҳо Бигзор раҳмати Ту, эй Худованд, бар қавми Худ афрӯхта шавад ва дар онҳо рӯҳи росткорӣ биофарӣ, ва бигзор рӯҳи беадабӣ бар онҳо ҳукмронӣ накунад, то онҳоро дар пеши Ту айбдор кунад ва онҳоро аз ҳамаи роҳҳои адолат банд кунад, то ки онҳо аз ҳузури Ту нобуд шаванд. Юбилейҳо 1:19 Навишта ва муқаррар шудааст, ки Ӯ ба ҳамаи онҳое, ки аз тамоми гуноҳҳои худ рӯй мегардонанд, ҳар сол як маротиба раҳм хоҳад кард. Юбилейҳо 5:18 Ва ӯ дар пеши Худованд Худои худ дуо гуфт: «Эй Худои арвоҳи ҳама башар, ки ба ман раҳм кардӣ. Ва маро ва писаронамро аз обҳои тӯфон наҷот додӣ ва маро мисли писарони ҳалокат нобуд накардӣ; зеро файзи Ту бар ман бузург буд ва раҳми Ту бар ҷони ман бузург буд; бигзор файзи Ту бар писаронам афзун шавад ва арвоҳи бад бар онҳо ҳукмронӣ накунанд, ки онҳоро аз замин нобуд накунанд». Юбилейҳо 10:3 28

Ва падараш Тораҳ ба ӯ гуфт: «Ба саломатӣ бирав; бигзор Худои ҷовидонӣ роҳи туро рост кунад. Ва Худованд бо ту бошад ва туро аз ҳама бадӣ муҳофизат кунад, ва ба ту файз, раҳмат ва лутфро дар пеши назари онҳое, ки туро мебинанд, ато фармояд, ва ҳеҷ яке аз фарзандони одам бар ту натавонад зарар расонад; ба саломатӣ бирав». Юбилейҳо 12:29 Ба онҳо ибодат накунед ва онҳоро ибодат накунед, балки ба Худои Таоло ибодат кунед ва Ӯро пайваста ибодат кунед: Ва ҳамеша ба ҳузури Ӯ умед бандед, ва дар пеши Ӯ росткорӣ ва адолатро ба ҷо оваред, то ки Ӯ аз шумо хушнуд шавад ва ба шумо раҳмати Худро ато кунад, ва субҳ ва шом борон бар шумо фиристад, ва ҳамаи корҳои шуморо, ки бар замин кардаед, баракат диҳад, ва нону оби шуморо баракат диҳад, ва меваи батни худро ва меваи замини худро, ва рамаҳои чорвои худро ва гӯсфандони шуморо баракат диҳад. Юбилейҳо 20:9 Худоё, бигзор раҳмат ва осоиштагии Ту бар бандаат ва бар насли писаронаш бод, то ки онҳо барои Ту халқи баргузида ва меросе аз миёни ҳамаи халқҳои рӯи замин бошанд, аз ин ба баъд то тамоми рӯзҳои наслҳои рӯи замин, то тамоми асрҳо. Юбилейҳо 22:9 Ва Яъқубро баракат дод ва гуфт: «Писарам, ки бо тамоми дилу ҷон ва муҳаббати худ бар ӯ шодӣ мекунам, бигзор файз ва раҳмати Ту бар ӯ ва бар наслаш абадан афзун гардад». Юбилейҳо 22:28 Ва Ӯ гуноҳкорони халқҳоро, ки раҳм ва шафқат надоранд, бар зидди онҳо бедор хоҳад кард, ва ба ҳеҷ кас, на пир ва на ҷавон, ва на ба касе эҳтиром намегузоранд, зеро онҳо аз ҳамаи банӣ-одам бадтар ва ба бадӣ қавитаранд. Ва онҳо бар зидди Исроил зулм ва бар зидди Яъқуб исён хоҳанд кард, ва хуни зиёд бар замин рехта хоҳад шуд, ва касе нахоҳад буд, ки ҷамъ кунад ва касе барои дафн кардан набошад. Юбилейҳо 23:23 Ва устухонҳои онҳо дар замин ором хоҳанд ёфт, ва рӯҳҳои онҳо шодӣ хоҳанд ёфт, ва онҳо хоҳанд донист, ки Худованд доварӣ мекунад, ва ба садҳо ва ҳазорҳо ва ба ҳамаи онҳое ки Ӯро дӯст медоранд, марҳамат мекунад. Юбилейҳо 23:31 Ва Яъқуб шабона ба падараш ҳама чизро нақл кард, ки чӣ гуна Худованд ба ӯ раҳми бузурге зоҳир карда буд ва чӣ гуна ӯро дар ҳама роҳҳояш муваффақ карда ва аз ҳама бадиҳо муҳофизат карда буд. Ва Исҳоқ Худои падараш Иброҳимро баракат дод, ки раҳм ва адолати Худро аз фарзандони бандааш Исҳоқ дур накарда буд. Юбилейҳо 31:24-25 Эй модар, ба ман бигӯ, ки ту дар ман чӣ каҷравиро дидаӣ ва ман аз он рӯй мегардонам ва раҳм бар ман хоҳад буд. Юбилейҳо 35:5 Ва ӯ ба ӯ гуфт: «Аз ту хоҳиш мекунам, ки рӯзе ки ман мемирам, маро ба дарун бибарӣ ва дар наздикии Соро, модари падарат, дафн кунӣ ва ту ва Яъқуб якдигарро дӯст дорӣ ва ҳеҷ яке ба якдигар бадӣ нахоҳанд кард, балки танҳо муҳаббати мутақобила, ва ту, эй писарони ман, муваффақ хоҳӣ шуд ва дар миёни замин иззатманд хоҳӣ шуд ва ҳеҷ душмане бар ту шодӣ нахоҳад кард ва ту дар назари ҳамаи онҳое, ки туро дӯст медоранд, баракат ва раҳмат хоҳӣ буд». Юбилейҳо 35:20 Ва мардуми Ҳеброн назди ӯ кас фиристоданд, ки бигӯянд: «Инак, бародарат бо чор ҳазор сарбози шамшердор бар зидди ту омадааст, то бо ту ҷанг кунад, ва онҳо сипарҳо ва силоҳ доранд, зеро онҳо Яъқубро аз Эсов бештар дӯст медоштанд». Онҳо ба ӯ хабар доданд, зеро Яъқуб аз Эсов марди саховатмандтар ва раҳмдилтар буд. Юбилейҳо 37:15

Ва Худованд ба Юсуф дар назари фиръавн лутфу марҳамат ато кард, ва фиръавн ба бандагонаш гуфт: «Мо чунин марди доно ва боандешаеро мисли ин мард пайдо нахоҳем кард, зеро рӯҳи Худованд бо ӯст». Ва замини Миср дар пеши фиръавн аз сабаби Юсуф ором буд, зеро Худованд бо ӯст ва ба ӯ дар тамоми наслҳояш лутфу марҳамат ато кард, пеш аз ҳамаи онҳое ки ӯро мешинохтанд ва дар бораи ӯ шунида буданд; ва салтанати фиръавн хуб тартиб дода шуда буд, ва дар он ҷо шайтон ва бадкоре набуд. Юбилейҳо 40:5,9 Ва Исроил ба Юсуф гуфт: «Акнун, ки туро дидам, бимирам; ва акнун Худованд Худои Исроил муборак бод, Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ, ки раҳму шафқати Худ ва файзи Худро аз бандаи Худ Яъқуб дареғ надоштааст». Юбилейҳо 45:3

Китобҳои гумшудаи Китоби Муқаддас Ва ҳангоме ки ҳама ба дуо машғул буданд, саркоҳин, мувофиқи одати маъмулӣ, барои машварат бо Худо рафт. Ва фавран аз сандуқи муқаддас ва тахти муқаддас овозе шунида шуд, ки ҳамаи ҳозирон шуниданд, ки бояд онро тавассути пайғамбарии Ишаъё пурсиш кард ё ҷустуҷӯ кард, ки ба ӯ бокира дода шавад ва номзад шавад; зеро Ишаъё мегӯяд: аз пояи Йисой чӯбе берун хоҳад омад ва гуле аз решаи он хоҳад сабзид, ва Рӯҳи Худованд бар ӯ хоҳад буд, Рӯҳи ҳикмат ва фаҳм, Рӯҳи машварат ва қудрат, Рӯҳи дониш ва парҳезгорӣ ва Рӯҳи тарси Худованд ӯро пур хоҳад кард. Инҷили таваллуди Марям 5:12-15 Дар таърихи дувоздаҳ сибти Исроил мо мехонем, ки шахсе бо номи Йоаким буд, ки хеле сарватманд буд ва ба Худованд Худо дучанд қурбонӣ кард ва чунин қарор кард: дороии ман барои тамоми мардум хоҳад буд ва ман аз Худованд Худо барои бахшиши гуноҳҳоям раҳм пайдо кунам. (Provewailion 1:1) Он гоҳ Шимъӯн ба Марями Муқаддас наздик шуда, дастонашро ба сӯи вай дароз карда, ба Худованд Масеҳ гуфт: «Акнун, эй Худованди ман, бандаат, мувофиқи сухани Ту, бо сулҳу осоиштагӣ меравад; зеро чашмони ман раҳмати Туро диданд, ки Ту онро барои наҷоти ҳамаи халқҳо омода кардаӣ; нуре барои ҳамаи халқҳо ва ҷалоли қавми Ту Исроил аст» (1 Инҷили кӯдакӣ 2:8-9). Он гоҳ вай гуфт: «Эй Парвардигор, Ту бахшанда ва меҳрубон ва меҳрубон ҳастӣ; Ту ба ман ду писар додӣ; яке аз онҳоро барои худ гирифтӣ, эй ин дигареро ба ман раҳм кун». 1 Инҷили кӯдакӣ 11:4 Сипас Марями Муқаддас гуфт: «Раҳмати Худованд Исои Масеҳ бар шумо бод; ва каме аз он обе, ки ҷасади Исои Масеҳро шуста буд, ба онҳо дода, фармуд, ки беморро бо он бишӯянд; ва онҳо ин корро карданд, вай фавран шифо ёфт; Пас онҳо ва ҳамаи ҳозирон Худоро ҳамду сано гуфтанд; ва аз шодӣ пур шуда, ба шаҳри худ баргаштанд ва Худоро барои ин ҳамду сано гуфтанд. 1 Инҷили кӯдакӣ 12:19-21 Он гоҳ онҳо фавран ба Худованд Исо саҷда карданд ва аз Ӯ илтиҷо карданд: «Эй Худованди мо Исо писари Марям, ту дар ҳақиқат чӯпони хуби Исроил ҳастӣ! Ба канизонат раҳм кун, ки дар пеши Ту истодаанд ва шак намекунанд, балки Ту, эй Худованд, барои наҷот омадаӣ, на барои нобуд кардан». Баъд аз ин, вақте ки Худованд Исо гуфт, банӣ-Исроил дар байни мардум мисли ҳабашиён ҳастанд; занон гуфтанд: «Эй Худованд, Ту ҳама чизро медонӣ ва ҳеҷ чиз аз Ту пинҳон нест; аммо акнун мо аз Ту илтимос мекунем ва аз раҳматат илтимос мекунем, ки ин писаронро ба ҳолати пештараашон баргардонӣ». 1 Инҷили кӯдакӣ 17:8-9

Ин касест, ки мо Ӯро бо тамоми эҳтиром ибодат мекунем, зеро Ӯ ба мо ҳаёт ва вуҷуди моро ато кард ва моро аз батни модарамон берун овард. Ӯ барои мо ҷисми инсонӣ гирифт ва моро наҷот дод, то моро бо раҳмати абадӣ ба оғӯш гирад ва файз ва некии озод, бузург ва фаровони Худро ба мо нишон диҳад. Аз ин ба баъд ва то абад ҷалол ва ҳамду сано, қудрат ва салтанат ба Ӯ бод, омин. 1 Инҷили кӯдакӣ 22:5-7 Он гоҳ яҳудии дигаре берун омада, гуфт: «Ман кӯр будам, садоҳоро мешунидам, аммо касеро намедидам; ва ҳангоме ки Исо мерафт, овози мардуми зиёдеро шунидам, ки аз он ҷо мегузаштанд, пурсидам: «Чӣ буд?» Онҳо ба ман гуфтанд, ки Исо аз он ҷо мегузарад. Ман фарёд зада гуфтам: «Эй Исо, Писари Довуд, ба ман раҳм кун». Ӯ истода, амр кард, ки маро назди Ӯ биёранд ва аз ман пурсид: «Чӣ мехоҳӣ?» Ман гуфтам: «Худовандо, бино шавам». Ӯ ба ман гуфт: «Бино шав!» Ва дарҳол ман дидам ва аз паси ӯ рафтам, бо шодӣ ва шукргузорӣ. Инҷили Ниқӯдимус 5:20-23 Инҷили Ниқӯдимус 14 1 Аммо вақте ки падари аввалини мо Одам ин суханонро шунид, ки Исо дар Урдун таъмид гирифтааст, писараш Шетро фарёд зада гуфт: 2 Ба писарони худ, сарварон ва пайғамбарон, ҳама чизҳоеро, ки аз Микоил, фариштаи муқарраб, шунидаӣ, вақте ки ман туро ба дарвозаҳои биҳишт фиристодам, то аз Худо илтимос кунӣ, ки сари маро дар вақти бемориам молад. 3 Он гоҳ Сет ба сарварон ва пайғамбарон наздик шуда, гуфт: «Ман, Сет, вақте ки дар назди дарвозаҳои биҳишт ба Худо дуо мегуфтам, фариштаи Худовандро дидам, ки Микоил ба ман зоҳир шуд ва гуфт: «Ман аз ҷониби Худованд назди ту фиристода шудаам; ман барои раисӣ бар баданҳои инсонӣ таъин шудаам». 4 Эй Шет, ба ту мегӯям: бо ашк ба Худо дуо нагӯй ва аз Ӯ равғани дарахти раҳматро, ки падарат Одамро барои дарди сараш молиданӣ аст, талаб накун. 5 Зеро ту онро то рӯзи охир ва айёми охир, яъне то гузаштани панҷ ҳазору панҷсад сол, ба даст оварда наметавонӣ. 6 Он гоҳ Масеҳ, Писари раҳмдили Худо, ба замин меояд, то ҷисми инсонии Одамро эҳё кунад ва дар айни замон ҷасадҳои мурдагонро эҳё кунад ва вақте ки меояд, дар Урдун таъмид хоҳад гирифт. 7 Сипас, бо равғани раҳмати Худ ҳамаи онҳоеро, ки ба Ӯ имон меоранд, тадҳин мекунад ва равғани раҳмати Ӯ барои наслҳои оянда, барои онҳое ки аз об ва Рӯҳулқудс барои ҳаёти ҷовидонӣ таваллуд мешаванд, боқӣ хоҳад монд. 8 Ва вақте ки дар он вақт Писари раҳмдили Худо, Масеҳ Исо, ба замин фуруд меояд, падари мо Одамро ба биҳишт, ба дарахти раҳмат, муаррифӣ хоҳад кард. 9 Вақте ки ҳамаи сарварон ва пайғамбарон ҳамаи ин суханонро аз Шет шуниданд, боз ҳам бештар шод шуданд. Он гоҳ Худованд дасти Одамро гирифта, ӯро ба Микоил, фариштаи сардор, супурд ва онҳоро пур аз раҳмат ва ҷалол ба биҳишт бурд; Инҷили Ниқӯдимус 20:1 Вақте ки онҳо ин ҳама қиссаро аз дузд шуниданд, ҳамаи сарварон бо як овоз гуфтанд: «Ту муборак ҳастӣ, эй Худои Қодири Мутлақ, Падари некии абадӣ ва Падари марҳаматҳо, ки ба онҳое, ки бар зидди Ӯ гунаҳкор буданд, чунин лутфу марҳамат нишон додӣ ва онҳоро ба раҳмати биҳишт овардӣ ва онҳоро дар миёни таъминоти бузург ва рӯҳонии худ дар ҳаёти рӯҳонӣ ва муқаддас ҷой додӣ. Омин. Инҷили Ниқӯдимус 20:14 Ин ҳамон қадарест, ки Худо ба мо иҷозат додааст, ки ба шумо нақл кунем; пас, ба Ӯ ҳамду сано ва эҳтиром гӯед ва тавба кунед, ва Ӯ бар шумо раҳм хоҳад кард. Салом аз ҷониби

Худованд Худо Исои Масеҳ ва Наҷотдиҳандаи ҳамаи мо бар шумо бод. Омин, Омин, Омин. Инҷили Ниқӯдимус 21:6 Новобаста аз он ки ман зиндагӣ мекунам ё мемирам; зеро зиндагӣ барои ман барои Масеҳ ҳаёт хоҳад буд, ва мурдан шодӣ хоҳад буд. Ва Худованди мо ба мо раҳмати Худро ато хоҳад кард, то ки шумо як муҳаббат дошта бошед ва ҳамфикр бошед. Номаи Павлус ба луодикӣ 1:89 Ва шумо пур аз ниятҳои нек будед, бо омодагии бузурги дил ва бо эътимоди динӣ дастҳои худро ба сӯи Худои Қодири Мутлақ дароз кардед ва аз Ӯ илтимос кардед, ки ба шумо раҳм кунад, агар шумо дар ягон коре бар зидди Ӯ гуноҳ карда бошед. 1 Клемент ба Қӯринтиён 1:11 Пас, биёед ба иродаи аъло ва пурҷалоли Ӯ итоат кунем ва аз раҳмат ва некии Ӯ илтиҷо кунем, рӯй ба пеши Ӯ нишинем ва худро ба раҳмати Ӯ партоем ва ҳар гуна беҳудагӯӣ, ҷанҷол ва ҳасадеро, ки ба марг оварда мерасонад, як сӯ гузорем. 1 Клемент ба Қӯринтиён 5:1 Раҳмдил бошед ва шумо раҳмдил хоҳед шуд; бибахшед ва бахшида хоҳед шуд; ончунон ки шумо мекунед, ба шумо низ чунин карда хоҳад шуд; ончунон ки медиҳед, ба шумо низ дода хоҳад шуд; ончунон ки шумо доварӣ мекунед, ончунон доварӣ карда хоҳед шуд; ончунон ки шумо ба дигарон некӣ кунед, Худо ба шумо низ меҳрубонӣ хоҳад кард; бо ҳар андозае, ки шумо чен мекунед, бо ҳамон андоза ба шумо чен карда хоҳад шуд. 1 Ба Қӯринтиён 7:4 Балки биёед ба якдигар меҳрубон бошем, мувофиқи шафқат ва меҳрубонии Офаридагор. Зеро навишта шудааст: «Раҳимиён вориси замин хоҳанд шуд, ва бебаҳрагон бар он боқӣ хоҳанд монд, вале фосиқон аз рӯи он нобуд хоҳанд шуд». 1 Клемент ба Қӯринтиён 7:9-10 Аммо худаш ба Худо мегӯяд: «Эй Худо, ба ман аз рӯи меҳрубонии Худ раҳм кун, аз рӯи фаровонии раҳмҳои Худ гуноҳҳои маро пок кун». 1 Ба Қӯринтиён 8:25 Ҳамаи инҳо Офаридгори Бузург ва Парвардигори ҳамаро амр кардааст, ки сулҳу осоиштагиро риоя кунанд ва ба ҳама некӣ кунанд. Аммо махсусан ба мо, ки ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ ба сӯи марҳамати Ӯ мегурезем, ки ҷалол ва шукӯҳ то абад ба Ӯ бод. Омин. 1 Клемент ба Қӯринтиён 9:17-18 Мушкилоти бадкорон бисёр аст; аммо онҳоеро, ки ба Худованд таваккал мекунанд, раҳмат онҳоро фаро хоҳад гирифт. Падари раҳмдил ва меҳрубони мо ба онҳое ки аз Ӯ метарсанд, дилсӯз аст ва ба ҳамаи онҳое ки бо ақли оддӣ назди Ӯ меоянд, меҳрубонона ва бо муҳаббат файзҳои Худро ато мекунад. 1 Клемент ба Қӯринтиён 11:8-9 Пас, модоме ки ҳама чиз аз ҷониби Худо дида ва шунида мешавад, биёед аз Ӯ тарсем ва корҳои бади худро, ки аз хоҳишҳои бад бармеоянд, як сӯ гузорем, то ки бо марҳамати Ӯ аз маҳкумияти оянда раҳо шавем. Пас, биёед бо покдилии дил назди Ӯ биёем ва дастҳои пок ва беайбро ба сӯи Ӯ боло бардорем ва Падари раҳим ва меҳрубони худро, ки моро ба иштирок дар интихоби Ӯ водор кардааст, дӯст дорем. 1 Клемент ба Қӯринтиён 13:1,6 Пас, биёед барои онҳое, ки ба гуноҳ афтодаанд, дуо гӯем. То ки онҳо бо фурӯтанӣ ва мӯътадилӣ ба мо итоат кунанд, на ба мо, балки ба иродаи Худо итоат кунанд. Зеро бо ин роҳ онҳо бо раҳм ёдоварии пурсамар ва комилро ба даст меоранд, ҳам дар дуоҳои худ ба Худо ва ҳам дар зикри онҳо дар назди муқаддасонаш. Ӯ мегӯяд, ки одилон маро дар раҳм таълим

медиҳанд ва маро мазаммат мекунанд; аммо равғани гунаҳкорон сарамро равған накунад. 1 Клемент ба Қӯринтиён 23:1-2,7 Пас, азбаски Ӯ ба мо чунин раҳми бузурге нишон додааст; ва пеш аз ҳама барои он ки мо, зиндагон, дигар ба худоёни мурда қурбонӣ намекунем ва ба онҳо ибодат намекунем, балки ба воситаи Ӯ ба шинохтани Падари ҳақиқат расидаем. Пас, эй бародарон, биёед Ӯро бо аъмоли худ эътироф кунем; бо муҳаббати якдигар, бо зино накардан, ба якдигар бадгӯӣ накардан, ба якдигар ҳасад набарем; балки бо парҳезгорӣ, раҳмдилӣ ва некӣ. 2 Ба Қӯринтиён 2:8,13 Пас, азбаски мо бефаҳм нестем, мо бояд нақшаи Падари меҳрубони худро дарк кунем. Зеро Ӯ бо мо сухан мегӯяд, ки мо, ки дар мавриди қурбониҳо дар як хато будем, бояд роҳи наздик шудан ба Ӯро ҷустуҷӯ кунем. Номаи умумии Барнаббо 2:11 Ғайр аз ин, дар бораи рӯзи шанбе, дар Даҳ Фармон, ки Худо дар кӯҳи Сино бо Мусо рӯ ба рӯ гуфт, навишта шудааст: Рӯзи шанбеи Худовандро бо дастони пок ва бо дили пок тақдис кунед. Ва дар ҷои дигар ӯ мегӯяд: «Агар фарзандони шумо рӯзи шанбеи Маро риоя кунанд, пас Ман ба онҳо раҳми Худро хоҳам дод». Ва ҳатто дар аввали офариниш ӯ дар бораи рӯзи шанбе зикр мекунад. Ва Худо дар шаш рӯз корҳои дастони Худро ба вуҷуд овард; ва Ӯ онҳоро дар рӯзи ҳафтум ба анҷом расонд ва Ӯ рӯзи ҳафтумро истироҳат кард ва онро тақдис кард. Эй фарзандони ман, бубинед, ки ин чӣ маъно дорад, Ӯ онҳоро дар шаш рӯз ба анҷом расонд. Маънои он ин аст, ки Худованд Худо дар шаш ҳазор сол ҳама чизро ба анҷом мерасонад. Номаи умумии Барнаббо 13:1-4 Ман медонам, ки ман кистам ва ба кӣ менависам; ман маҳкум шудаам; шумо, онҳое ки раҳм кардаед; ман дар хатар қарор дорам; шумо, дар хатар қарор гирифтаед. Номаи Игнатий ба Эфсӯсиён 3:9 Барои ман низ дуо гӯед, ки бо раҳмати Худо ба дуоҳои шумо ниёз дорам, то ки ман сазовори он бошам, ки ба он насиб хоҳам шуд, то ки ман гунаҳкор нашавам. Номаи Игнатий ба Траллианҳо 3:5 Игнатий, ки ӯро Теофор низ меноманд, ба калисое, ки аз бузургии Падари Олӣ ва Писари ягоназоди Ӯ Исои Масеҳ марҳамат гирифтааст, ки маҳбуб ва бо иродаи Ӯ равшан шудааст, ки ҳама чизро мувофиқи муҳаббати Худои мо Исои Масеҳ, ки дар ҷои минтақаи румиён ҳукмронӣ мекунад, хоҳон аст; ва ман ба номи Исои Масеҳ салом мегӯям, ки ҳам дар ҷисм ва ҳам дар рӯҳ ба ҳамаи аҳкоми Ӯ муттаҳид шудаанд ва пур аз файзи Худо ҳастанд; тамоми шодӣ дар Исои Масеҳ Худои мо. Номаи Игнатий ба Румиён 1:1 Аммо ман ҳатто аз он ки яке аз онҳо ҳисоб мешавам, шарм медорам: зеро ман сазовори он нестам, ки дар байни онҳо хурдтарин ва аз вақти номуайян таваллудшуда бошам. Аммо бо марҳамат ман шахсе шудам, агар ба Худо наздик шавам. Номаи Игнатий ба Румиён 3:10 Игнатий, ки ӯро Теофор низ меноманд, ба калисои Худои Падар ва Худованди мо Исои Масеҳ, ки дар Филаделфияи Осиё воқеъ аст; ки марҳамат ёфта, дар ризоияти Худо устувор мондааст ва ҳамеша аз азоби Худованди мо шодӣ мекунад ва бо эҳёи Ӯ дар ҳама марҳамат пур шудааст: Ман низ онро бо хуни Исои Масеҳ ситоиш мекунам, ки шодмонии абадӣ ва беайби мост; хусусан агар онҳо бо усқуф ва пешвоёне, ки бо ӯ ҳастанд, ва диаконҳое, ки мувофиқи ақли Исои Масеҳ таъин шудаанд, муттаҳид бошанд; ки Ӯ онҳоро мувофиқи иродаи Худ бо тамоми устуворӣ бо Рӯҳулқудси Худ муқаррар кардааст: Номаи Игнатий ба филаделфиён 1:1

Аммо дуои шумо ба Худо маро комил хоҳад кард, то ба он қисмате, ки бо раҳмати Худо ба ман насиб шудааст, бирасам: ба Инҷил мисли ҷисми Масеҳ ва ба ҳаввориён мисли пирони калисо фирор кунам. Номаи Игнатий ба филоделфиён 2:2 Игнатий, ки ӯро Теофор низ меноманд, ба калисои Худои Падар ва Исои Масеҳи маҳбуб, ки Худо бо марҳамати худ онро бо ҳар як тӯҳфаи нек баракат додааст; пур аз имон ва муҳаббат, ки ҳеҷ тӯҳфае камӣ надорад; сазовори Худост ва дар муқаддасон пурсамар аст: калисое ки дар Исмирно дар Осиё аст; тамоми шодӣ бо рӯҳи поки Ӯ ва каломи Худо. Номаи Игнатий ба Исмирниён 1:1 Файз, марҳамат, осоиштагӣ ва сабр то абад бо шумо бод. Номаи Игнатий ба Смирниён 3:23 Поликарп ва пироне ки бо ӯ ҳастанд, ба калисои Худо, ки дар Филиппӣ аст, салом мегӯянд: марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Қодири Мутлақ бар шумо бод; ва Худованд Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи мо, фаровон бод. Номаи Поликарп ба Филиппиён 1:1 Аммо ба ёд овардани он чизе, ки Худованд ба мо таълим додааст, гуфтааст: «Доварӣ накунед ва шумо доварӣ карда нахоҳед шуд; бубахшед ва бахшида хоҳед шуд; раҳмдил бошед ва ба шумо раҳм карда мешавад; зеро бо ҳамон андозае, ки бо он чен мекунед, ба шумо низ чен карда хоҳад шуд». Номаи Поликарп ба Филиппиён 1:10 Ва бигзор пирон нисбат ба ҳама дилсӯз ва меҳрубон бошанд; онҳоро аз хатогиҳояшон дур кунанд; заифонро ҷустуҷӯ кунанд; бевазанон, ятимон ва камбағалонро фаромӯш накунанд; балки ҳамеша он чиро, ки дар назари Худо ва одамон аст, таъмин кунанд. Номаи Поликарп ба Филиппиён 2:15 Ё чӣ гуна ман метавонам барои гуноҳҳои зиёд ва бузурги худ аз Худованд илтиҷо кунам? Бо кадом суханон аз Ӯ илтиҷо кунам, ки ба ман раҳм кунад? 1 Китоби Чӯпони Ҳермас (Рӯъёҳо) 1:15 Аммо акнун раҳмати Худо бар ту ва бар хонадони ту раҳм кардааст ва туро хеле тасаллӣ додааст. Аммо ту саргардон нашав, балки боандеша бош ва хонадони худро тасаллӣ бахш. 1 Китоби Чӯпони Ҳермас (Рӯъёҳо) 1:23 Ва вақте ки вай ин суханонро мешунавад, худро бозмедорад ва ба раҳм мушарраф мешавад. 1 Китоби Чӯпони Ҳермас (Рӯъёҳо) 2:11 Аммо онҳое, ки ҳеҷ гоҳ Ӯро инкор нахоҳанд кард, Ӯ бо раҳмати бузурги Худ ба онҳо лутф хоҳад кард. 1 Китоби Чӯпони Ҳермас (Рӯъёҳо) 2:20 Сангҳои чоркунҷа ва сафед, ки дар пайвандҳои худ комилан мувофиқат мекунанд, расулон, усқуфон, табибон ва хизматгорон мебошанд, ки бо раҳмати Худо ба интихобкунандагони Худо омада, онҳоро бо хоксорӣ идора ва таълим додаанд ва хизмат кардаанд, ҳам онҳое, ки хобидаанд ва то ҳол боқӣ мондаанд; ва ҳамеша бо онҳо розӣ буданд ва дар дохили худ сулҳ доштанд ва якдигарро шунидаанд. 1 Китоби Чӯпони Ҳермас (Рӯъёҳо) 3:52 Ва онҳо заҳри худро дар қуттиҳо мебардоранд, аммо шумо заҳр ва сирояти худро дар дилҳои худ нигоҳ медоред ва онҳоро пок намекунед ва ақли худро бо дили пок омехта намекунед, то ки шумо аз Подшоҳи Бузург раҳм пайдо кунед. 1 Китоби Чӯпони Ҳермас (Рӯъёҳо) 3:103

Вай дар ҷавоб ба ман гуфт: «Эй мард, оё туро ҳеҷ чиз вомехӯрд?» Ман ҷавоб додам: «Хонум, дар он ҷо ба ман чунин ҳайвони ваҳшӣ вомехӯрд, ки гӯё қодир буд тамоми мардумро фурӯ барад; аммо бо қудрати Худо ва бо раҳмати ягонаи Ӯ ман аз он халос шудам». 1 Китоби Чӯпони Ҳермас (Рӯъёҳо) 4:16 Аз ин рӯ, Парвардигори меҳрубони мо ба махлуқи худ раҳм кард ва ин тавбаро таъин кард ва ба ман қудрати онро дод. Ва аз ин рӯ, ба шумо мегӯям, ки агар касе пас аз ин даъвати бузург ва муқаддас аз ҷониби шайтон ва гуноҳ васваса шавад, ӯ як тавба дорад. Аммо агар ӯ борҳо гуноҳ кунад ва тавба кунад, ин барои чунин шахс фоидае нахоҳад дошт; зеро ӯ базӯр барои Худо зиндагӣ хоҳад кард. 2 Китоби Чӯпони Ҳермас (Аҳком) 4:22 Чунин фикр накун, балки бо тамоми дили худ ба Худованд рӯй овар ва бе шак аз Ӯ бипурс, ва ту раҳмати Худовандро хоҳӣ донист; ки Ӯ туро тарк намекунад, балки дархости ҷони туро иҷро мекунад. 2 Китоби Чӯпони Ҳермас (Аҳком) 9:2 Аммо одами ғамгин ҳамеша бадкорӣ мекунад. Аввалан, ӯ бадкорӣ мекунад, зеро Рӯҳулқудсро, ки ба инсон дода шудааст, андӯҳгин мекунад, зеро табиати шодмон дорад. Ва боз ӯ бадкорӣ мекунад, зеро бо ғамгинӣ ба Худованд дуо мегӯяд ва аввалин бор ба ӯ аз раҳмати пешинааш шукргузорӣ намекунад ва аз Худо он чиро, ки мехоҳад, намегирад. 2 Китоби Чӯпони Ҳермас (Аҳком) 10:20 Пас, вақте ки раҳмати Худованд дурахшон хоҳад шуд, он гоҳ онҳое, ки ба Худо хизмат мекунанд, барои ҳама ошкор ва возеҳ хоҳанд шуд. Зеро, чунон ки дар тобистон меваи ҳар дарахт нишон дода ва зоҳир мешавад, корҳои одилон низ эълон ва зоҳир хоҳанд шуд ва онҳо дар он ҷаҳон шодмон ва шодмон барқарор хоҳанд шуд. 3 Китоби Чӯпони Ҳермас (Мисолҳо) 4:3 Аммо акнун худро эҳтиёт кунед; ва азбаски Худо қодиру раҳим аст, Ӯ барои он чизе, ки қаблан карда будед, чорае хоҳад дид, агар дар оянда бадан ва рӯҳи худро олуда накунед; 3 Китоби Чӯпони Ҳермас (Мисолҳо) 5:62 «То ту бидонӣ», мегӯяд ӯ, ки меҳрубонӣ ва раҳми Худованд бузург аст ва сазовори эҳтиром аст, ки рӯҳи худро ба онҳое ато кард, ки сазовори тавба буданд. 3 Китоби чӯпони Ҳермас (Мисолҳо) 8:46 Барои ҳамаи ин чизҳо ман ба Худованд шукргузорӣ кардам, ки Ӯ бо раҳм ба ҳамаи онҳое, ки номаш ба онҳо хонда шудааст, фариштаи тавбаро ба сӯи мо фиристод, то бар мо, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем, раҳнамоӣ кунад ва рӯҳҳои моро, ки қариб рафта буданд ва умеди наҷот надоштанд, вале ҳоло барои навсозии ҳаёт тароват бахшидаанд, тароват бахшид. 3 Китоби Чӯпони Ҳермас (Мисолҳо) 9:135 Онҳо касоне ҳастанд, ки имон овардаанд ва ҳамеша некӯкор ва ростқавл буданд; ва ҳеҷ ихтилофе байни худ надоштанд, аммо бо вуҷуди ин аз бандагони Худо шод буданд, зеро рӯҳи ин бокираҳо доштанд; ва ҳамеша омода буданд, ки ба ҳама одамон раҳм кунанд ва ба ҳама меҳнатҳои худро бе сарзаниш ва бе дудилагӣ диҳанд. 3 Китоби чӯпони Ҳермас (Мисолҳо) 9:211 Пас, ӯ гуфт: «Раҳмати Ӯро поймол накун; балки ӯро эҳтиром кун, зеро ӯ нисбат ба гуноҳҳои шумо хеле сабр мекунад ва мисли яке аз шумо нест; балки тавба кун, зеро ин барои шумо фоидаовар хоҳад буд». 3 Китоби Чӯпони Ҳермас (Мисолҳо) 9:274

Китобҳои фаромӯшшудаи Адан Боз ҳам, азбаски Худо раҳим ва бахшанда аст ва ҳама чизро ба тарзе идора мекунад, ки танҳо Ӯ медонад, Ӯ падари мо Одамро дар канори ғарбии боғ маскан дод, зеро дар он тараф замин хеле васеъ аст. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 1:8 1 Китоби Одам ва Ҳавво 3 6 Он гоҳ Худо дар раҳмати Худ ба Одам, ки ба сурат ва шабоҳати Худ офарида шуда буд, ба ӯ фаҳмонд, ки инҳо 5000 ва 500 соланд; ва чӣ гуна он вақт касе меояд ва ӯ ва наслашро наҷот медиҳад. 7 Аммо Худо ин аҳдро бо падари мо Одам, пеш аз он ки аз боғ берун ояд, вақте ки Ҳавво меваи онро гирифта, ба ӯ дод, ки бихӯрад, ба ҳамон шартҳо баста буд. 8 Чунон ки падари мо Одам аз боғ берун омад, аз назди он дарахт гузашт ва дид, ки чӣ тавр Худо намуди онро ба шакли дигар тағйир дода, чӣ гуна он хушк шуд. 9 Ва ҳангоме ки Одам ба он ҷо рафт, тарсид, ларзид ва афтод; аммо Худо бо марҳамати Худ ӯро боло бардошт ва сипас ин аҳдро бо ӯ баст. 10 Ва боз, вақте ки Одам назди дарвозаи боғ буд ва каррубро бо шамшери оташин дар дасташ дид, ва карруб хашмгин шуд ва ба ӯ абрӯ чин кард, ҳам Одам ва ҳам Ҳавво аз ӯ тарсиданд ва фикр карданд, ки ӯ мехоҳад онҳоро бикушад. Пас, онҳо рӯй ба замин афтоданд ва аз тарс ларзиданд. 11 Аммо ӯ ба онҳо раҳм кард ва ба онҳо раҳм кард; ва аз онҳо рӯй гардонда, ба осмон баромад ва ба Худованд дуо гуфт: 12 Худовандо, Ту маро бо шамшери оташин ба дарвозаи боғ фиристодӣ, то ки посбонӣ кунам. 13 Аммо вақте ки бандагони Ту, Одам ва Ҳавво, маро диданд, рӯ ба замин афтоданд ва мисли мурда буданд. Эй Парвардигори ман, бо бандагони Ту чӣ кор кунем? 14 Он гоҳ Худо бар онҳо раҳм кард ва ба онҳо раҳм кард, ва фариштаи Худро фиристод, то боғро нигоҳ дорад. Ин теппаи овезон аз санг, ки моро паноҳ медиҳад, дар муқоиса бо раҳмати Худованд, ки моро соя афканда буд, чист? 1 Китоби Одам ва Ҳавво 4:6 Сипас ӯ аз ҷояш бархост, дастонашро ба сӯи Худо дароз кард ва аз Ӯ раҳмат ва шафқат пурсид ва гуфт: «Эй Худо, гуноҳи маро бубахш, гуноҳеро, ки кардаам ва онро бар зидди ман ба ёд наор». 1 Китоби Одам ва Ҳавво 5:4 Ва Ту маро, устухонро гирифтӣ ва маро зане сохтӣ, ки мисли ӯ дурахшон бошад, бо дил, ақл ва сухан ва дар ҷисм мисли ӯ бошад; ва маро бо раҳмат ва қудрати Худ ба сурати чеҳраи ӯ сохтӣ. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 5:10 Вақте ки Одам ва Ҳавво ин суханонро аз Худо шуниданд, боз ҳам бештар гиря карданд ва нола карданд; аммо дилҳои худро дар Худо мустаҳкам карданд, зеро акнун онҳо эҳсос карданд, ки Худованд барои онҳо мисли падар ва модар аст; ва маҳз аз ҳамин сабаб онҳо дар пеши Ӯ гиристанд ва аз Ӯ раҳмдилӣ талаб карданд. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 7:1 Он гоҳ Худои меҳрубон ва бахшанда ба онҳо нигоҳ кард, ки дар об хобида буданд ва дар ҳолати марг буданд ва фариштаеро фиристод, ки онҳоро аз об берун овард ва дар соҳили баҳр мурда гузошт. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 10:1 Аммо Худованди меҳрубон ба марги Одам ва ба хомӯшии Ҳавво аз тарси торикӣ нигоҳ кард. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 12:5 36

Пас, вақте ки Худо, ки раҳмдил ва пур аз раҳм аст, овози Одамро шунид, ба ӯ гуфт: «Аммо вақте ки ман аз гуноҳи ту шунидам, туро аз он нури дурахшон маҳрум кардам. Бо вуҷуди ин, аз раҳмати Худ туро ба торикӣ табдил надодам, балки туро аз гӯшт сохтам, ки ин пӯстро бар он паҳн кардам, то ки сармо ва гармиро таҳаммул кунад. Аммо бо раҳмати Худ туро чунон сохтам, ки ҳастӣ; вақте ки ту аз фармони Ман берун рафтӣ, эй Одам, ман туро аз боғ ронда, ба ин замин берун овардам; ва ба ту амр додам, ки дар ин ғор зиндагӣ кунӣ; ва торикӣ бар ту фаро расид, чунон ки бар касе, ки аз фармони Ман берун рафт.» 1 Китоби Одам ва Ҳавво 13:1,7,9 Аммо Худои меҳрубон, ки ба махлуқоти Худ нигоҳ мекунад, ба Одам ва Ҳавво ҳангоми мурданашон нигоҳ кард ва Каломи Худро ба онҳо фиристод ва онҳоро эҳё кард. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 21:8 Он гоҳ Одам боз ҳам бештар гирист ва гуфт: «Эй Худо, ба ман раҳм кун, то он даме ки кореро, ки ман мекунам, ба ӯҳда гирам». Он гоҳ Одам ва Ҳавво дар зери қурбонгоҳ истода, гиря карданд ва аз Худо илтиҷо карданд: «Масъулият ва гуноҳи моро бубахш ва бо чашми раҳмати Худ ба мо нигоҳ кун». Зеро вақте ки мо дар боғ будем, ҳамду сано ва сурудҳои мо беист дар пеши Ту баланд мешуданд. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 23:1,6 Он гоҳ Худои раҳмон, некӯкор ва дӯстдори одамон, ба Одам ва Ҳавво ва ба хуни онҳо, ки онҳо ҳамчун қурбонӣ барои Ӯ пешкаш карда буданд, нигоҳ кард, бе он ки аз Ӯ фармоне барои ин кор гирифта бошанд. Аммо Ӯ аз онҳо дар ҳайрат монд; ва қурбониҳои онҳоро қабул кард. Ва Худо аз ҳузури Худ оташи дурахшоне фиристод, ки қурбонии онҳоро фурӯ бурд. Ӯ бӯи ширини қурбонии онҳоро бӯй кард ва ба онҳо раҳм кард. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 24:1-3 Ва бо ин маълум хоҳад шуд, ки Ту Худои раҳим ҳастӣ, ки намехоҳӣ касе нобуд шавад; намехоҳӣ касе афтад; ва касеро бераҳмона, бад ва бо нобудии комил маҳкум намекунӣ. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 25:5 Ва вақте ки ман ба ҳамаи чизҳои неки ту, ки дар онҳо зиндагӣ кардаӣ ва чаро аз онҳо баромадаӣ, менигарам, пас ман бо омодагӣ ба ту раҳм мекунам. Аммо ман наметавонам аҳдеро, ки аз даҳони Ман баромадааст, тағйир диҳам; вагарна туро ба боғ бармегардонидам. Аммо, вақте ки аҳд иҷро мешавад, ман ба ту ва насли ту раҳм мекунам ва туро ба сарзамини шодмонӣ меорам, ки дар он ҷо на ғаму андӯҳ аст; балки шодӣ ва шодмонии пойдор ва нуре, ки ҳаргиз аз байн намеравад ва ситоишҳое, ки ҳаргиз аз байн намераванд; ва боғи зебое, ки ҳаргиз аз байн намеравад. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 26:13-15 Аммо вақте ки Худои меҳрубон дид, ки Шайтон мехост Одамро бо найрангҳои гуногунаш бикушад ва дид, ки Одам фурӯтан ва бемакр аст, Худо бо овози баланд ба Шайтон сухан гуфт ва ӯро лаънат кард. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 29:1 Вақте ки Одам ин суханонро аз Худо шунид, дар пеши Ӯ саҷда кард. Ӯ ва Ҳавво Ӯро саҷда карданд ва Ӯро шукр гуфтанд, зеро Ӯ бо онҳо раҳмдилӣ карда буд. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 31:4 Эй Худо, бо раҳмати Худ маро аз ин балоҳо ва озмоишҳо наҷот деҳ ва маро ба замини дигаре, ки аз ин фарқ мекунад, бибар, агар маро дар боғи Худ зиндагӣ карданӣ нахоҳӣ. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 41:13

Пас, Ман бо раҳмат ҷони ту ва ҷонҳои одилонро наҷот хоҳам дод, то ки ба онҳо дар боғи Худ оромӣ бахшам. Ва ин вақте рӯй хоҳад дод, ки анҷоми дунё фаро расад. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 42:6 Аммо бо раҳмати Худо ӯ натавонист ғорро сӯзонад, зеро Худо фариштаи Худро дар атрофи ғор фиристод, то онро аз чунин оташ муҳофизат кунад, то он даме ки он хомӯш шавад. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 43:16 Агар раҳмати Ман намебуд, ту ва лашкарҳоятро аз рӯи замин нобуд мекардам, аммо ман то охири дунё бо ту сабр кардам. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 44:5 Инак, оташ дар ин ҷаҳон ҷисми моро сӯзонд; аммо чӣ гуна хоҳад буд, вақте ки мо мемирем ва шайтон ҷони моро ҷазо медиҳад? Оё наҷоти мо дуру дароз нест, магар ин ки Худо биёяд ва бо раҳмати худ ба мо ваъдаи Худро иҷро кунад? 1 Китоби Одам ва Ҳавво 47:2 Аммо, ба хотири раҳмати ту, ҳамон тавре ки он санг бар ту меафтод, ман ба он амр додам, ки соябоне бар ту созад ва санг дар зери ту худро хам кунад. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 49:7 Аммо Одам ва Ҳавво аз нав бархостанд ва тамоми шаб дар ғор ба Худо дуо гуфтанд ва аз Ӯ раҳм пурсиданд. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 50:3 Вақте ки ҷасадҳои Одам ва Ҳавво пӯшида шуданд, онҳо истода дуо карданд ва аз Худованд раҳмат ва бахшиш пурсиданд ва аз Ӯ барои он ки Ӯ ба онҳо раҳм карда буд ва бараҳнагии онҳоро пӯшида буд, шукргузорӣ карданд. Ва онҳо тамоми шаб аз дуо даст накашиданд. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 52:11 Аммо Худо бо раҳмати Худ ӯро аз миёни мо ба ин замини торик ронд, зеро ки ӯ худаш торикӣ ва коргари беадолатӣ шуда буд. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 55:14 Пас, лутфи Маро ба ту ва раҳмати Маро ба ту, эй махлуқи ман, эътироф кун, ки Ман туро барои гуноҳат бар зидди Ман ҷазо надодаам, балки бо раҳми Худ ба ту ваъда додаам, ки дар охири панҷ рӯзи бузург ва ним Ман меоям ва туро наҷот медиҳам. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 56:7 Зеро ӯ дар дили худ гуфт: «Акнун, ки вақте ки онҳо чиҳил рӯз рӯза ва дуоро ба анҷом расониданд, Худо онҳоро ба ҳолати пештараашон бармегардонад; аммо агар Ӯ ин корро накунад ҳам, Ӯ ба онҳо раҳм мекунад; ва ҳатто агар Ӯ ба онҳо раҳм намекард, Ӯ ба онҳо аз боғ чизе барои тасаллӣ медод; чунон ки аллакай ду маротиба пештар буд. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 60:4 Аммо Ман бо раҳмат ва лутфе, ки ба ту додам, ба ӯ нагузоштам, ки туро нобуд кунад; балки ӯро аз ту дур кардам. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 61:10 Аммо бо раҳмати Худо, ҳамин ки он ду анҷир ба замин афтоданд, Худо нақшаи Шайтонро дар бораи онҳо барбод дод ва онҳоро ба ду дарахти мевадиҳанда табдил дод, ки сояи ғорро фаро гирифтанд. Зеро Шайтон онҳоро дар тарафи шарқии он дафн карда буд. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 62:3 Пас, на танҳо ба хотири ӯ, ин дарахтон якбора сабзидаанд; балки Ман ба ту раҳм кардам ва ба онҳо амр додам, ки сабзанд. Ва онҳо ба ду дарахти калон табдил ёфтанд, ки туро шохаҳояшон

соя мекунанд ва оромӣ меёбӣ; ва Ман ба ту қудрати Худ ва корҳои аҷоиби Худро нишон медиҳам. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 63:9 Он гоҳ Одам аз Худованд илтиҷо кард ва гуфт: «Эй Парвардигор, моро аз сабаби хӯроки хӯрдаамон нобуд накун. Эй Парвардигор, моро назан; балки бо мо мувофиқи раҳмати бузурги Худ рафтор кун ва моро то рӯзи ваъдае, ки моро офаридаӣ, тарк накун». 1 Китоби Одам ва Ҳавво 65:5 Сипас онҳо аз Худо дуо карданд, ки Ӯ ба онҳо раҳм кунад; пас аз он ақли онҳо ором шуд, дилҳояшон шикаст ва орзуҳояшон сард шуд; ва онҳо мисли бегонагон дар рӯи замин буданд. Он шабро Одам ва Ҳавво дар ғор гузарониданд, ки дар он ҷо аз сабаби хӯроки хӯрдаашон сахт хоб рафтанд. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 65:10 Ва онҳо ин қурбониро бори дигар бар қурбонгоҳе, ки дар аввал сохта буданд, тақдим карданд. Ва онҳо бархоста, дуо карданд ва аз Худованд илтиҷо карданд: «Эй Худо, вақте ки мо дар боғ будем, ҳамду санои мо мисли ин қурбонӣ ба сӯи Ту рафт; ва бегуноҳии мо мисли бухур ба сӯи Ту рафт. Аммо акнун, эй Худо, ин қурбониро аз мо қабул кун ва моро аз раҳмати Худ барнагардон». Он гоҳ Худо ба Одам ва Ҳавво гуфт: «Азбаски шумо ин қурбониро тайёр кардед ва онро ба Ман пешниҳод кардед, ман онро гӯшти Худ хоҳам кард, вақте ки ман ба замин фуруд меоям, то шуморо наҷот диҳам; ва онро барои онҳое, ки аз он сазоворона иштирок мекунанд, барои бахшиш ва раҳмат ба қурбонгоҳ пайваста пешниҳод хоҳам кард». 1 Китоби Одам ва Ҳавво 68:11-12 Ва Худо ба Одам гуфт: «Ин барои ту одат хоҳад буд, ки ин корро кунӣ, вақте ки бало ва ғам бар ту ояд. Аммо наҷоти ту ва вуруди ту ба боғ то он даме, ки рӯзҳое, ки байни ту ва ман мувофиқа шуда буданд, ба анҷом нарасанд, нахоҳад буд; агар ин тавр намебуд, ман аз раҳмат ва шафқати худ ба ту, туро ба боғи Худ ва ба лутфи Худ бармегардондам, ба хотири қурбоние, ки ба номи Ман кардаӣ». 1 Китоби Одам ва Ҳавво 68:16 Аммо вақте ки Одам дид, ки Ҳавво дар тангӣ аст, аз ҷояш бархост ва ба Худо дуо гуфт: «Эй Парвардигор, бо чашми раҳмати Худ ба ман нигоҳ кун ва ӯро аз андӯҳаш берун ор». 1 Китоби Одам ва Ҳавво 74:4 Пас Худо ба Қобил гуфт: «Ҳар кӣ туро ёбад, туро нахоҳад кушт», зеро пеш аз ин Худо ба Қобил гуфта буд: «Ман аз касе, ки Қобилро мекушад, ҳафт ҷазоро аз даст медиҳам». Зеро дар бораи каломи Худо ба Қобил: «Бародари ту куҷост?» Худо инро барои раҳмати ӯ гуфт, то ӯро тавба кунад. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 79:20 Ва дар мавриди он ки Худо ба Қобил гуфт: «Замине, ки хуни бародаратро нӯшидааст, лаънат бод», ин низ раҳмати Худо бар Қобил буд. Зеро Худо ӯро лаънат накард, балки заминро лаънат кард; гарчанде ки замин Ҳобилро кушта набуд ва гуноҳ карда буд. Зеро лаънат бар қотил меафтод; аммо Худо бо раҳмат фикрҳои Худро чунон идора кард, ки ҳеҷ кас инро надонад ва аз Қобил рӯй гардонад. 1 Китоби Одам ва Ҳавво 79:22-23 Акнун, эй Одам, бо дарки дили ту, Ман туро борҳо аз дасти ӯ раҳо кардам, то ба ту нишон диҳам, ки ман Худои раҳим ҳастам ва ба ту некӣ мехоҳам ва ба ту зарар намерасонам. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 3:16

Аммо Шет, вақте ки ҳафтсола буд, некӣ ва бадиро медонист ва пайваста рӯза мегирифт ва дуо мекард ва тамоми шабҳояшро бо дуои раҳмат ва бахшиш аз Худо мегузаронд. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 5:1 Баъд аз ин, вақте ки ӯ аз қурбонгоҳ поён мефаромад ва қурбонии худро тамом мекард, Шайтон ба шакли фариштаи зебое, ки аз нур дурахшон буд, ба ӯ зоҳир шуд; асои нур дар дасташ буд ва худро бо камарбанди нурӣ ба бар дошт. Ӯ бо табассуми зебо ба Сет истиқбол кард ва бо суханони зебо ӯро фиреб дод ва ба ӯ гуфт: «Эй Сет, чаро дар ин кӯҳ зиндагӣ мекунӣ? Зеро он ноҳамвор аст, пур аз сангҳо ва регҳо ва дарахтонест, ки меваи хуб надоранд; биёбонест бе манзил ва бе шаҳрҳо; ҷои хубе барои зиндагӣ нест. Аммо ҳама чиз гармӣ, хастагӣ ва мушкилот аст. Ту дар ҷаҳони мо бимонӣ ва аз ин ҷаҳон ва бадбахтии он истироҳат хоҳӣ кард; ту дигар ҳеҷ гоҳ хаста ва заиф нахоҳӣ шуд; ту ҳеҷ гоҳ қурбонӣ нахоҳӣ овард ва раҳм нахоҳӣ талаб кард; зеро ту дигар гуноҳ нахоҳӣ кард ва ба ҳавасҳо дода нахоҳӣ шуд. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 5:4-5,9 Он гоҳ Шет дар пеши ҷасади падараш Одам ва модараш Ҳавво истода, шабу рӯз дуо мегуфт ва барои худаш ва фарзандонаш раҳмдилӣ талаб мекард ва вақте ки бо кӯдаке мушкилӣ мекашид, ба ӯ маслиҳат медод. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 11:5 Пас, вақте ки сохтани бом ба анҷом расид, ӯ ба онҳо амр дод, ки қурбонӣ кунанд. Онҳо бо ҷидду ҷаҳд дар ин корҳо кор карданд ва онҳоро назди падарашон Шет оварданд, ки онҳоро гирифта, бар қурбонгоҳ пешкаш кард; ва аз Худо дуо кард, ки қурбониҳои онҳоро қабул кунад, ба рӯҳҳои фарзандонаш раҳм кунад ва онҳоро аз дасти шайтон нигоҳ дорад. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 12:5 Сипас Маҳалалил бар қавми худ истода, онҳоро бо адолат ва бегуноҳӣ ғизо медод ва онҳоро тамошо мекард, то бубинанд, ки бо фарзандони Қобил алоқаи ҷинсӣ намекунанд. Ӯ инчунин дар ғори ганҷҳо дар назди ҷасади падари мо Одам дуо ва хизмат мекард ва аз Худо барои худ ва қавмаш раҳм талаб мекард; то он даме ки ҳаштсаду ҳафтодсола шуд, бемор шуд. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 16:1-2 Сипас Ҷаред қурбонӣ кард ва онро бар қурбонгоҳ, чунон ки Одам ба ӯ амр дода буд, тақдим кард. Ва ҳангоми баромадан ба қурбонгоҳ, аз Худо барои раҳм ва бахшиши гуноҳаш, дар бораи хомӯш шудани чароғ, дуо кард. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 18:13 Ӯ боз онҳоро қасам хӯрд ва гуфт: «Ба марги падарамон Одам ва ба хуни Ҳобил, Шет, Анӯш, Қайнон ва Маҳалалил қасам мехӯрам, ки ба ман гӯш диҳед ва аз ин кӯҳи муқаддас нафуроед; зеро вақте ки шумо онро тарк мекунед, шумо аз ҳаёт ва раҳмат баҳра хоҳед бурд; ва шумо дигар фарзандони Худо номида нахоҳед шуд, балки фарзандони иблис. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 20:27 Он гоҳ Ҷаред дар пеши Худованд гирист ва аз Ӯ раҳмат ва бахшиш пурсид. Аммо ӯ мехост, ки ҷони ӯ аз баданаш ҷудо шавад, на ин ки ин суханонро аз Худо дар бораи фуруд омадани фарзандонаш аз Кӯҳи Муқаддас бишнавад. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 20:36 Пас аз ин, фарзандони Шет гумроҳ шуданд ва афтоданд, онҳо, фарзандон ва занонашон. Ва ҳангоме ки Ҳанӯх, Метушалоҳ, Ламак ва Нӯҳ онҳоро диданд, дилҳояшон аз сабаби афтодан ба шакку шубҳа пур аз беимонӣ азоб кашиданд; ва онҳо гиристанд ва аз Худо раҳмат талаб карданд, то онҳоро наҷот диҳад ва онҳоро аз он насли бад берун оварад. 2 Китоби Одам ва Ҳавво 22:3

Ва он ду мард маро ба тарафи шимолӣ бурданд ва дар он ҷо ҷои хеле даҳшатнокеро ба ман нишон доданд ва дар он ҷо ҳар гуна азобҳо буданд: торикии бераҳмона ва торикии беравшан, ва дар он ҷо рӯшноӣ нест, балки оташи торики доимо дар осмон аланга мегирад ва дарёи оташин берун меояд ва тамоми он ҷо ҳама ҷо оташ аст ва дар ҳама ҷо сармо ва ях, ташнагӣ ва ларзиш аст, дар ҳоле ки занҷирҳо хеле бераҳманд ва фариштагон тарсончак ва бераҳм, силоҳҳои хашмгин, шиканҷаи бераҳмона доранд ва ман гуфтам: Асрори Ҳанӯх 10:1 Зеро раҳмати Худованд бар онҳое хоҳад буд , ки аз Ӯ метарсанд ... Ва ба одилон раҳм кунед, ӯро аз ранҷу азоби гунаҳкор раҳо кунед, мувофиқи раҳмати Худ ба парҳезгорони Худ амал кунед, Забурҳои Сулаймон 3 Бигзор раҳмати Ту, эй Худованд, бар ҳамаи дӯстдорони Ту бошад. Забурҳои Сулаймон 4 Зеро Ту некӯ ва раҳим ҳастӣ, паноҳгоҳи камбағалон; Ҷони фурӯтанонро шод мегардонӣ, бо кушодани дасти Худ ба раҳмат. Бар тамоми замин раҳмати Туст, эй Худованд, дар некӣ. Забурҳои Сулаймон 5 Хушо Худованд, ки ба онҳое ки Ӯро самимона дӯст медоранд, раҳм мекунад. Забурҳои Сулаймон 6 Зеро Ту раҳим ҳастӣ ва моро ба маҳв кардан хашмгин нахоҳӣ шуд. То он даме ки номи Ту дар миёни мо сокин аст, мо раҳм хоҳем ёфт; ва халқҳо бар мо ғолиб нахоҳанд омад. Ту моро дар замоне, ки ба мо кӯмак мекунӣ, мустаҳкам хоҳӣ кард, ва ба хонадони Яъқуб дар рӯзе, ки ба онҳо ваъда дода будӣ, ки ба онҳо кӯмак хоҳӣ кард, раҳм мекунӣ. Забурҳои Сулаймон 7 Эй Худо, раҳмати Худро бар мо бигардон ва бар мо раҳм кун; парокандагони Исроилро бо раҳмат ва некӣ ҷамъ кун; Забурҳои Сулаймон 8 Эй Худои Исроил, нигар ва раҳм кун, зеро мо аз они Ту ҳастем; ва раҳмати Худро аз мо дур накун, ки онҳо ба мо ҳамла накунанд. Раҳмати Худованд бар хонадони Исроил то абад бод. Забурҳои Сулаймон 9 Ва раҳмати Худованд бар онҳое аст, ки Ӯро бо ростӣ дӯст медоранд, ва Худованд бандагони Худро бо раҳмат ба ёд меорад. Ва Худо ба камбағалон дар шодмонии Исроил раҳм хоҳад кард, зеро Худо некӯ ва раҳим аст то абад, ва ҷамоатҳои Исроил номи Худовандро ҷалол хоҳанд дод. Забурҳои Сулаймон 10 Марҳамати Худованд бар Исроил то абад бод. Забурҳои Сулаймон 11 Аммо бар парҳезгорон раҳмати Худованд аст, ва бар тарсгорони Ӯ раҳмати Ӯст. Забурҳои Сулаймон 13 Ва онҳо дар рӯзе пайдо нахоҳанд шуд, ки одилон раҳм карда шаванд; вале парҳезгорони Худованд ҳаётро дар шодӣ мерос хоҳанд гирифт. Забурҳои Сулаймон 14 Аммо онҳое ки аз Худованд метарсанд, дар он ҷо раҳм хоҳанд ёфт ва бо шафқати Худои худ зиндагӣ хоҳанд кард; аммо гунаҳкорон то абад нобуд хоҳанд шуд. Забурҳои Сулаймон 15 Ман бо гунаҳкор ба дарвозаҳои гӯр наздик будам, вақте ки ҷони ман аз Худованд Худои Исроил дур шуд, оё Худованд маро бо раҳмати абадии Худ дастгирӣ намекард? Эй Худо,

раҳмати Худро аз ман дур накун, ва ёдгории Худро аз дилам то даме ки бимирам, дур накун. Агар одил дар ҳамаи ин озмоишҳо истодагарӣ кунад, аз Худованд раҳмат хоҳад ёфт. Забурҳои Сулаймон 16 Зеро ки қудрати Худои мо то абад бо раҳмат аст, ва подшоҳии Худои мо то абад бар халқҳо дар доварӣ аст. Дар миёни онҳо касе набуд, ки дар миёни Ерусалим раҳм ва ростӣ кунад. Бигзор Худованд раҳми Худро бар Исроил тезонад! Забурҳои Сулаймон 17 Худовандо, марҳамати Ту бар аъмоли дастони Ту то абад аст; некии Ту бар Исроил бо тӯҳфаи фаровон аст. Довариҳои Ту бар тамоми замин бо марҳамат иҷро мешаванд; ва муҳаббати Ту бар насли Иброҳим, банӣ Исроил аст. Бигзор Худо Исроилро аз рӯзи марҳамат ва баракат пок кунад, Насли некӯе, ки дар рӯзҳои марҳамат дар тарси Худо зиндагӣ мекунад. Села. Забурҳои Сулаймон 18 Ва ман бегона нахоҳам буд, зеро ки Худованди Таоло ва Раҳим кина надорад. Одаҳои Сулаймон 3:7 Эй Парвардигор, раҳмати Худро аз ман дур накун ва меҳрубонии Худро аз ман нагир. Ва мувофиқи фаровонии раҳмати Худ, ба ман ато хоҳӣ кард; ва шитоб кун, ки дархостҳои моро қонеъ кунӣ; ва Ту қодир ҳастӣ, ки ҳамаи ниёзҳои моро қонеъ кунӣ. Ҳалелуя. Одаҳои Сулаймон 14:3,9 Ман даҳони худро мекушоям ва рӯҳи Ӯ дар ман ҷалоли Худованд ва зебоии Ӯро, кори дастҳо ва амали ангуштони Ӯро, фаровонии марҳаматҳои Ӯ ва қуввати каломи Ӯро баён хоҳад кард. (Қиссаҳои Сулаймон 16:6-7) Рӯҳ батни бокираеро кушод ва ӯ ҳомиладор шуд ва таваллуд кард; ва бокира бо раҳматҳои зиёд Модар шуд; Одаҳои Сулаймон 19:6 Ва аз рӯи марҳамати Худ маро баланд бардошт, ва аз рӯи зебоии аълои Худ маро ба мартабаи баланд баровард. Одаҳои Сулаймон 29:3 Ту, эй Худо, медонӣ, ки ҳарчанд ман худро наҷот диҳам, барои шариати Ту азоби оташин мемирам. Ба қавми Худ раҳм кун ва бигзор ҷазои мо барои онҳо қаноатмандӣ бошад. Хуни маро поккунандаи онҳо гардон ва ҷони маро барои фидияи ҷони онҳо бигир. 4 Маккабис 3:17 Ва ҳатто адли илоҳӣ ба мо раҳм хоҳад кард, агар мо маҷбур шавем, ки аз тарс ба подшоҳ таслим шавем. Чаро мо бояд ин ҳаёти азизро аз худ дур кунем ва худро аз ин ҷаҳони ширин маҳрум созем? (4 Маккабис 4:35) Зеро мо раҳмати Туро қадр мекунем, ки ҷони моро дар ивази вайрон кардани шариат ба мо додӣ, ки аз худи марг сахттар аст. 4 Маккабиён 5:5 Ҷанг ҷанги муқаддас ва шарафмандона барои адолат аст, ки тавассути он Худои одиле, ки падарони моро нигоҳубин мекард, ба қавми худ раҳм кунад ва аз золимони малъун интиқом гирад. 4 Маккабис 5:20 Ва ман аз Худои падаронам илтимос мекунам, ки ба миллати ман раҳм кунад. 4 Маккабис 6:12

Аммо Ҳайқор дар ҷои пинҳонӣ канда шуда буд ва ӯ гиряи ғуломон ва ҳамсоягонашро шунид ва Худои Таоло ва Меҳрубонро ситоиш кард ва шукр гуфт ва ҳамеша аз Худои Таоло дуо ва илтиҷо мекард. Қиссаи Аҳикор 3:61 Аммо, эй Парвардигори ман, аз замоне ки ман дар пеши Ту ҳозир шудам, бигзор ғамҳо туро ситам накунанд! Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Худоё, ки ба ту раҳм кард ва донист, ки ба ту зулм кардаанд ва туро наҷот дод ва аз кушта шуданат раҳо кард». Қиссаи Аҳикор 4:30 Ва ба ту ва ба тамоми насли ту баракат дода хоҳад шуд, то даме ки Худованд ҳамаи халқҳоро бо марҳамати Худ то абад тафаққуд кунад. Аҳди Левӣ 2:6 Ва агар шумо ба воситаи Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб, падарони мо, раҳмдил намешудед, ҳеҷ яке аз насли мо дар рӯи замин боқӣ намемонд. Аҳди Левӣ 4:23 Барои пул ман фарзандонамро аз даст додам ва агар тавба ва шармандагии ман ва дуоҳои падарам қабул намешуданд, ман бефарзанд мемурдам. Аммо Худои падаронам ба ман раҳм кард, зеро ман ин корро аз рӯи нодонӣ кардам. Аҳди Яҳудо 3:43-44 Ва ба фарзандони худ ин амрҳоро диҳед, то ки агар онҳо гуноҳ кунанд, зудтар ба сӯи Худованд баргарданд; зеро ки Ӯ раҳим аст ва онҳоро раҳо хоҳад кард, то ки онҳоро ба заминашон баргардонад. Аҳди Иссокор 2:4 Аммо вақте ки онҳо мехостанд ӯро бикушанд, ман бо ашк онҳоро сахт қасам додам, ки дар ин гуноҳ гунаҳкор набошанд. Зеро Шимъӯн ва Ҷод бар зидди Юсуф омаданд, то ӯро бикушанд, ва ӯ бо ашк ба онҳо гуфт: «Эй бародарон, ба ман раҳм кунед, ба дили падари мо Яъқуб раҳм кунед, дастҳои худро барои рехтани хуни бегуноҳ бар ман нагузоред, зеро ман бар зидди шумо гуноҳ накардаам». Аҳди Забулун 1:8-9 Ва акнун, эй фарзандон, ман ба шумо амрҳои Худовандро риоят кунам ва ба ҳамсоягонатон раҳм кунам ва ба ҳама раҳм кунам, на танҳо ба одамон, балки ба ҳайвонот низ. Барои ҳамаи ин Худованд маро баракат дод ва вақте ки ҳамаи бародаронам бемор шуданд, ман бе беморӣ наҷот ёфтам, зеро Худованд ниятҳои ҳар яки онҳоро медонад. Пас, дар дилҳои худ раҳм кунед, эй фарзандони ман, зеро чунон ки одам ба ҳамсояи худ рафтор мекунад, Худованд ба ӯ низ чунин хоҳад кард. Зеро писарони бародаронам аз сабаби Юсуф бемор шуда, мемурданд, зеро онҳо дар дилҳои худ раҳм накарданд; аммо писарони ман бе беморӣ наҷот ёфтанд, чунон ки шумо медонед. Аҳди Забулун 2:1-4 Пас, эй фарзандони ман, аз он чизе, ки Худо ба шумо додааст, бе дудилагӣ ба ҳама шафқат ва раҳм кунед ва ба ҳар кас бо дили пок диҳед. Ва агар шумо имкони додани чизе ба ниёзмандон надошта бошед, бо дили меҳрубон ба ӯ раҳм кунед. Ман медонам, ки дастам имкони додани чизе ба ниёзмандон надошт ва ман бо ӯ ҳафт фарсах гиря кардам ва дили ман ба ӯ бо дили меҳрубонӣ майл дошт. Пас, эй фарзандони ман, ба ҳар кас раҳм кунед, то ки Худованд низ ба шумо раҳм ва раҳм кунад. Зеро дар рӯзҳои охир низ Худо раҳми Худро ба замин хоҳад фиристод ва ҳар ҷое ки дили меҳрубонро ёбад, дар ӯ сокин хоҳад буд. Аҳди Забулун 2:16-20 Ва баъд аз ин чизҳо шумо Худовандро ба ёд хоҳед овард ва тавба хоҳед кард, ва Ӯ ба шумо раҳм хоҳад кард, зеро Ӯ раҳмдил ва меҳрубон аст. Аҳди Забулун 2:30 Ва вақте ки ба сӯи Худованд баргардед, раҳм хоҳед ёфт ва Ӯ шуморо ба паноҳгоҳи Худ хоҳад овард ва ба шумо осоиштагӣ хоҳад дод (Аҳди Дониёл 2:9).

Ва баъд аз он ки шумо кам ва кам шудаед, шумо бармегардед ва Худованд Худои худро эътироф мекунед; ва Ӯ шуморо мувофиқи раҳмати фаровони Худ ба замини шумо бармегардонад. Ва баъд аз он ки онҳо ба замини падарони худ меоянд, онҳо боз Худовандро фаромӯш мекунанд ва бедин мешаванд. Ва Худованд онҳоро бар рӯи тамоми замин пароканда хоҳад кард, то даме ки раҳми Худованд биёяд, марде ки адолатро ба амал меорад ва ба ҳамаи дурдастон ва наздикон раҳм мекунад. Аҳди Нафтолӣ 1:30-32 Аз ин рӯ, азбаски ҷигарам бераҳмона бар зидди Юсуф буд, ман низ дар ҷигарам бераҳмона азоб кашидам ва ёздаҳ моҳ маҳкум шудам, то он даме ки ман бар Юсуф хашмгин будам. Аҳди Ҷод 1:36 Як нафар аз шахси раҳмдил ва ноинсоф ва аз шахси зинокор ва рӯзадор нафрат дорад: ин низ ҷанбаи дугона дорад, аммо тамоми кор хуб аст, зеро ӯ намунаи Худовандро пайравӣ мекунад, зеро некии зоҳириро ҳамчун некии ҳақиқӣ қабул намекунад. Аҳди Ашер 1:24 Аммо Худованд шуморо бо раҳми Худ ва ба хотири Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб бо имон ҷамъ хоҳад кард. Аҳди Ошер 1:45 Маро ба зиндон андохтанд, маро заданд, маро масхара карданд; аммо Худованд ба ман ато кард, ки дар назари посбони зиндон раҳм пайдо кунам. Аҳди Юсуф 1:20 Пас, бо ақли нек ба шафқати Ӯ пайравӣ кунед, то ки шумо низ тоҷҳои ҷалолро пӯшед. Зеро одами нек чашми торик надорад; зеро Ӯ ба ҳамаи одамон, ҳатто агар онҳо гунаҳкор бошанд ҳам, раҳм мекунад. Ва ҳарчанд онҳо бо нияти бад дар бораи ӯ нақша мекашанд, бо некӣ кардан бадиро мағлуб мекунад ва аз ҷониби Худо муҳофизат карда мешавад; ва Ӯ одилонро мисли ҷони худ дӯст медорад. Агар касе ҷалол ёбад, ба ӯ ҳасад намебарад; агар касе сарватманд бошад, ҳасад намебарад; агар касе далер бошад, ӯро ситоиш мекунад; одами некро ситоиш мекунад; ба камбағал раҳм мекунад; ба заифон раҳм мекунад; ба Худо ситоиш мекунад. Аҳди Бинёмин 1:23-26 Зеро ҳар кӣ ба шахси муқаддас зулм кунад, тавба мекунад; зеро шахси муқаддас ба бадгӯи худ раҳм мекунад ва хомӯш мемонад. Аҳди Бинёмин 1:31