Раъду барқ Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28:26-28
Панҷтабор Ва Мусо асои худро ба осмон дароз кард, ва Худованд раъду барқ ва жола фиристод, ва оташ бар замин паҳн шуд; ва Худованд бар замини Миср жола боронд. Аз Худованд илтиҷо кунед (зеро бас аст), ки раъду барқ ва жолаи сахт дигар бас шавад; ва ман шуморо раҳо хоҳам кард, ва шумо дигар нахоҳед монд. Ва Мусо ба вай гуфт: «Ҳамин ки аз шаҳр берун меравам, дастҳоямро сӯи Худованд дароз мекунам, ва раъд қатъ мешавад ва дигар жола нахоҳад борид, то бидонӣ, ки замин аз они Худованд аст». Ва Мусо аз пеши фиръавн аз шаҳр берун рафта, дастҳояшро ба сӯи Худованд дароз кард; ва раъдҳо ва жола қатъ шуданд, ва борон бар замин наборид. Ва фиръавн дид, ки борон ва жола ва раъдҳо қатъ шудаанд, гуноҳи бештар кард, ва худаш ва хизматгоронаш дили худро сахт карданд. Хуруҷ 9:23 , 28-29, 33-34 Ва рӯзи сеюм, субҳ, раъду барқ ва раъду барқ, ва абри ғафс бар кӯҳ пайдо шуд, ва садои карнай бағоят баланд шуд, ба тавре ки тамоми қавме ки дар ӯрдугоҳ буданд, ба ларза омаданд. Хуруҷ 19:16 Ва тамоми қавм раъдҳо ва барқҳо ва садои карнай ва кӯҳи дудро диданд; ва ҳамин ки қавм онро диданд, дуртар рафтанд ва аз дур истоданд. Хуруҷ 20:18
Таърих Душманони Худованд пора-пора хоҳанд шуд; аз осмон бар онҳо раъду барқ хоҳад зад; Худованд ақсои заминро доварӣ хоҳад кард, ва ба подшоҳи Худ қувват хоҳад бахшид, ва шохи масеҳи Худро баланд хоҳад кард. 1 Подшоҳон 2:10 Ва ҳангоме ки Самуил қурбонии сӯхтанӣ меовард, фалиштиён наздик омаданд, то бо Исроил ҷанг кунанд; ва Худованд дар он рӯз бо раъди азиме бар фалиштиён гулдуррос зада, онҳоро ба ҳайрат овард, ва онҳо дар пеши Исроил шикаст хӯрданд. 1 Подшоҳон 7:10 Оё имрӯз дарави гандум нест? Ман ба сӯи Худованд хоҳам фарёд зад, ва Ӯ раъду барқ ва борон хоҳад фиристод, то шумо бидонед ва бубинед, ки бадии шумо, ки дар назари Худованд кардаед, ки подшоҳ талаб кардаед, бузург аст. Ва Самуил сӯи Худованд хонд; ва Худованд
Раъду барқ
Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28:26-28
дар он рӯз раъду барқ ва борон фиристод; ва тамоми қавм аз Худованд ва Самуил сахт метарсиданд. 1 Подшоҳон 12: 17-18 Парвардигор аз осмон раъду барқ кашид, ва Ҳаққи Таоло овози Худро баровард. Ва тирҳо фиристода, онҳоро пароканда кард; барқ зада, онҳоро аз ҳам пора-пора кард. 2 Подшоҳон 22: 14-15
Шеър Инак, инҳо қисмате аз роҳҳои Ӯст; аммо дар бораи Ӯ чӣ қадар кам шунида мешавад? Аммо раъду барқи қудрати Ӯро кӣ метавонад дарк кунад? Айюб 26:14 Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28: 26-28 Ӯ онро дар зери тамоми осмон равона мекунад, ва барқи Худро то ақсои замин. Баъд аз он овозе ғурриш мекунад: Ӯ бо овози бузургии Худ гулдуррос мезанад; ва ҳангоме ки овозаш шунида мешавад, онҳоро боздошта наметавонад. Худо бо овози Худ ба таври аҷибе раъду барқ мезанад; корҳои бузурге мекунад, ки мо онҳоро дарк карда наметавонем. Айюб 37: 3-5 Кист, ки рӯдхонаеро барои сел омадани обҳо ё роҳеро барои раъду барқ тақсим кардааст, то ки борон бар замине, ки дар он ҷо одам нест, бар биёбоне, ки дар он ҷо одам нест, бор оварад, замини хароб ва беобро сер кунад ва навдаи гиёҳи нармро сабзонад? Айюб 38: 25-27 Оё ту метавонӣ барқҳоро фиристӣ, то ки онҳо бираванд ва ба ту бигӯянд: «Мо инҷоем?» Айюб 38:35 Оё ту ба асп қувват додаӣ? Оё ту гарданашро бо раъду барқ пӯшонидаӣ? Ӯ дар миёни карнайҳо мегӯяд: «Ҳа, ҳа», ва аз дур бӯи ҷанг, раъди сарлашкарон ва фарёдро ҳис мекунад. Айюб 39:19 , 25 Оё ту бозуе мисли Худо дорӣ, ё бо овозе мисли Ӯ метавонӣ раъду барқ кунӣ? Айюб 40:9 Худованд низ дар осмон раъду барқ зад, ва Таоло овози Худро баланд кард: сангҳои жола ва ангишти оташин. Бале, Ӯ тирҳои Худро фиристода, онҳоро пароканда кард, ва барқҳоро афрӯхта, онҳоро аз байн бурд. Забур 18: 13-14 Овози Худованд бар обҳост: Худои ҷалол гулдуррос мезанад: Худованд бар обҳои бисёр аст. Забур 29:3 Садои раъду барқи Ту дар осмон буд; барқҳо ҷаҳонро равшан мекарданд; замин ларзид ва ларзид. Забур 77:18 Ва чорвои онҳоро ба жола, ва рамаҳои онҳоро ба раъду барқҳои сӯзон таслим кард. Забур 78:48 Ту дар мусибат фарёд задӣ, ва Ман туро наҷот додам; Ман дар макони раъд ба ту ҷавоб додам; Ман туро дар назди обҳои Мерибо санҷидам. Село. Забур 81:7
2
Раъду барқ
Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28:26-28
Барқҳои Ӯ ҷаҳонро равшан карданд: замин дид ва ларзид. Забур 97:4 Аз мазаммати Ту гурехтанд; аз садои раъди Ту шитоб карданд. Забур 104:7 Ӯ буғҳоро аз канорҳои замин боло мебарад; барқҳоро барои борон меофарад; бодро аз ганҷҳои Худ мебарорад. Забур 135:7 Барқҳоро афшон ва онҳоро пароканда кун; тирҳои Худро паррон ва онҳоро нобуд кун. Забур 144:6
Пайғамбарӣ Парвардигори лашкарҳо туро бо раъду барқ ва заминларза ва садои азим, бо тӯфон ва тӯфон ва алангаи оташи сӯзон таъқиб хоҳад кард. Ишаъё 29:6 Вақте ки Ӯ овози Худро баланд мекунад, дар осмон обҳои фаровон пайдо мешаванд ва Ӯ буғҳоро аз канорҳои замин боло мебардорад; Ӯ борон барқҳоро ба вуҷуд меорад ва бодро аз ганҷҳои Худ мебарорад. Ирмиё 10:13 Вақте ки Ӯ овози Худро баланд мекунад, дар осмон обҳои фаровон пайдо мешаванд ва Ӯ буғҳоро аз канорҳои замин боло мебардорад; Ӯ борон барқҳоро ба вуҷуд меорад ва бодро аз ганҷҳои Худ мебарорад. Ирмиё 51:16 Намуди махлуқоти зинда мисли ангишти оташ ва намуди чароғҳо буд: он дар миёни махлуқоти зинда боло ва поён мерафт; ва оташ дурахшон буд, ва барқ аз оташ мебаромад. Ва махлуқоти зинда мисли дурахши барқ давида, баргаштанд. Ҳизқиёл 1: 13-14 Он гоҳ ман чашмонамро боло бардоштам ва дидам, ки инак марде бо либоси катон ва камараш бо тиллои Уфоз баста шуда буд. Баданаш мисли санги хоро буд, ва чеҳрааш мисли барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва дастҳо ва пойҳояш мисли миси сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози мардум. Дониёл 10 : 5-6 Аробаҳо дар кӯчаҳо ғавғо хоҳанд кард, дар роҳҳои васеъ бо якдигар рақобат хоҳанд кард; онҳо мисли машъалҳо хоҳанд буд, онҳо мисли барқҳо хоҳанд давид. Наҳум 2:4 Ва Худованд бар онҳо зоҳир хоҳад шуд, ва тири Ӯ мисли барқ парвоз хоҳад кард; ва Худованд Худо карнай хоҳад навохт, ва бо тундбодҳои ҷанубӣ хоҳад рафт. Закарё 9:14
Инҷилҳо Зеро, чунон ки барқ аз шарқ берун меояд ва ҳатто то ғарб медурахшад, омадани Писари Одам низ чунин хоҳад буд. Матто 24:27 Ва ногоҳ заминларзаи сахте ба амал омад; зеро фариштаи Худованд аз осмон фуромада, сангро аз дар ғелонда, бар он нишаст. Чеҳраи ӯ мисли барқ ва либосаш мисли барф сафед буд. Ва посбонон аз тарси ӯ ба ларза афтоданд ва мисли мурда шуданд ( Матто 28: 2-4) . Ва Яъқуб писари Забдой ва Юҳанно бародари Яъқубро ном ниҳод; ва онҳоро Бӯнарҷес, ки маънояш «писарони раъд» аст, Марқӯс 3:17 3
Раъду барқ
Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28:26-28
Ва ӯ ба онҳо гуфт: « Ман шайтонро мисли барқ аз осмон афтода дидам». Луқо 10:18 Зеро, чунон ки барқ аз як канори осмон дурахшида, то канори дигари осмон медурахшад, Писари Одам низ дар рӯзи Худ ҳамин тавр хоҳад буд. Луқо 17:24 Мардуме ки дар он ҷо истода буданд ва инро шуниданд, гуфтанд, ки ин раъд буд. Дигарон гуфтанд: «Фариштае бо ӯ сухан гуфт». Юҳанно 12:29
Ваҳй Ва аз тахт барқҳо ва раъдҳо ва овозҳо мебаромаданд; ва ҳафт машъали оташин дар пеши тахт фурӯзон буданд, ки ҳафт рӯҳи Худо мебошанд. Ваҳй 4:5 Ва дидам, ки чӣ тавр Барра яке аз мӯҳрҳоро кушод, ва яке аз он чор ҳайвонро шунидам, ки садои раъдро гӯё баланд кард: «Биё ва бубин». Ваҳй 6:1 Ва фаришта бухурдонро гирифта, онро аз оташи қурбонгоҳ пур кард ва бар замин партофт; ва садоҳо, раъду барқҳо ва заминларзаҳо ба амал омаданд. Ваҳй 8:5 Ва бо овози баланд нидо кард, мисли шер наъра мезанад; ва ҳангоме ки вай нидо кард, ҳафт раъд бо овози худ сухан гуфтанд. Ваҳй 10:3 Ва ҳангоме ки ҳафт раъд садои худро баланд карданд, ман мехостам нависам. Ва овозе аз осмон шунидам, ки ба ман гуфт: «Он чизеро, ки ҳафт раъд гуфтаанд, мӯҳр кун ва онҳоро нанавис». Ваҳй 10:4 Ва маъбади Худо дар осмон кушода шуд, ва сандуқи аҳди Ӯ дар маъбади Ӯ зоҳир шуд: ва барқҳо, садоҳо, раъду барқҳо, заминларза ва жолаи бузурге ба амал омад. Ваҳй 11:19 Ва овозе аз осмон шунидам, мисли садои обҳои бисёр ва мисли садои раъди азим; ва овози навозандагони арфаро шунидам, ки арфаҳои худро менавозанд. Ваҳй 14:2 Ва садоҳо, раъду барқҳо ва садоҳои баланд ба гӯш расиданд; ва заминларзаи азиме рӯй дод, ки аз замони пайдоиши одамон бар замин чунин набуд, заминларзаи пурқувват ва азим! Ваҳй 16:18 Ва ман овозеро шунидам, ки гӯё овози издиҳоми бузург, гӯё садои обҳои бисёр ва гӯё садои раъдҳои пурзӯрро мегуфтанд: «Ҳалелуёҳ! Зеро ки Худованд Худои Қодири Мутлақ подшоҳӣ мекунад». Ваҳй 19:6
Апокриф Пеш аз он ки раъду барқ ва раъду барқ шавад, ё ҳеҷ гоҳ пояҳои биҳишт гузошта нашуданд, 2 Эзра 6:2 Ӯ барқҳоро хоҳад андохт, ва кӣ аз онҳо наметарсад? Ва раъду барқ хоҳад андохт, ва кӣ аз онҳо наметарсад? 2 Эзра 16:10 Инак, садои ғавғо, раъду барқ, заминларза ва ғавғо дар замин. Иловаҳо ба Эстер 11:5 4
Раъду барқ
Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28:26-28
Он гоҳ раъду барқҳои ба тарафи рост нигаронидашуда парвоз хоҳанд кард; ва аз абрҳо, мисли аз камони хуб кашидашуда, ба нишона парвоз хоҳанд кард. Ҳикмати Сулаймон 5:21 Ва ҷазоҳо бе нишонаҳои қаблӣ бо қувваи раъду барқ бар гунаҳкорон омаданд: зеро онҳо мувофиқи бадии худ одилона азоб кашиданд, то он даме ки нисбат ба бегонагон рафтори сахтгирона ва нафратангезтарро истифода мебурданд. Ҳикмати Сулаймон 19:13 Пеш аз он ки раъд равад, барқ хоҳад рафт; ва пеш аз шахси шармгин лутф хоҳад рафт. Воиз 32:10 Моли золимон мисли дарё хушк хоҳад шуд ва бо садо нопадид хоҳад шуд, мисли раъду барқи сахт дар борон. Воиз 40:13 Бо фармони Худ барфро ба замин меборонад ва барқҳои доварии Худро зуд мефиристад. Садои раъду барқ заминро ба ларза меорад, тӯфони шимолӣ ва тундбод низ мисли паррандаҳои парвозкунанда барфро пароканда мекунад ва рехтани он мисли рӯшноии малахҳо аст. Экклесиастикус 43: 13, 17 Ва Худованд аз осмон раъд кард, ва бо садои баланд овози Худро шунавонд. Воиз 46:17 Зеро офтоб, моҳ ва ситорагон, ки дурахшонанд ва барои иҷрои вазифаҳои худ фиристода шудаанд, итоаткоранд. Ҳамчунин, вақте ки барқ мебарояд, онро дидан осон аст; ва ба ҳамин монанд бод дар ҳар кишвар мевазад. Номаи Ирмиё 1:6 0-61 Эй барқҳо ва абрҳо, Худовандро муборак гӯед: Ӯро ситоиш кунед ва аз ҳама болотар то абад баланд бардоред. Дуои Азарё 1:51 Ва дари махфии бомро кушода, сангҳоро мисли раъду барқ партофтанд ва капитанро заданд, пора-пора карданд, сарҳояшонро буриданд ва ба онҳое ки дар берун буданд, партофтанд. 2 Маккабиҳо 1:16 Аммо вақте ки ҷанг шадидтар шуд, аз осмон ба душманон панҷ марди зебо савори аспҳо ва лаҷомҳои тиллоӣ пайдо шуданд ва ду нафари онҳо яҳудиёнро роҳбарӣ мекарданд. Ва Маккавейро дар миёни онҳо гирифтанд ва ӯро аз ҳар тараф силоҳ пӯшонданд ва ӯро муҳофизат карданд, аммо тирҳо ва барқҳоро ба душманон партофтанд, то ки аз нобиноӣ ва пур аз мушкилот шарм карда, кушта шуданд. 2 Маккавей 10:29-30
Ҳанӯх, Яшер ва Юбилиён Ва рӯъё ба ман чунин нишон дода шуд: Инак, дар рӯъё абрҳо маро даъват карданд ва туман маро даъват кард, ва ҳаракати ситорагон ва барқҳо маро тезонданд ва маро шитоб доданд, ва бодҳо дар рӯъё маро ба парвоз оварданд ва маро боло бурданд ва ба осмон бурданд. Ва ман даромадам, то ба деворе, ки аз булӯр сохта шуда буд ва бо забонҳои оташ иҳота шуда буд, наздик шудам ва он маро тарсондан гирифт. Ва ман ба забонҳои оташ рафтам ва ба хонаи калоне, ки аз булӯр сохта шуда буд, наздик шудам: ва деворҳои хона мисли фарши чӯбӣ аз булӯр сохта шуда буданд ва таҳкурсии он аз булӯр буд. Шифти он мисли роҳи ситорагон ва барқҳо буд ва дар байни онҳо каррубиёни оташин буданд ва осмони онҳо мисли об соф буд. Ҳанӯх 14:8-11
5
Раъду барқ
Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28:26-28
Ва ман рӯъёе дидам: «Ва инак, хонаи дуюме буд, ки аз хонаи аввала бузургтар буд, ва тамоми дарвоза пеши ман кушода буд ва он аз алангаи оташ сохта шуда буд. Ва аз ҳар ҷиҳат он чунон бузург буд, ки шукӯҳ ва бузургӣ ва паҳнои онро ба шумо тасвир карда наметавонам. Ва фарши он аз оташ буд, ва дар болои он барқҳо ва роҳи ситорагон буданд, ва сақфи он низ оташи фурӯзон буд». Ҳанӯх 14:15-17 Ва ман маконҳои нурҳо ва ганҷҳои ситорагон ва раъду барқро ва дар умқи охир дидам, ки дар он ҷо камон ва тирҳои оташин ва тирдонашон ва шамшери оташин ва ҳамаи барқҳо буданд. Ҳанӯх 17:3 Ва дар он ҷо чашмонам асрори барқ ва раъду барқ ва асрори бодҳоро, ки чӣ гуна онҳо барои паҳн кардани замин тақсим мешаванд, ва асрори абрҳо ва шабнамро дидам, ва дар он ҷо дидам, ки онҳо аз куҷо ба он ҷо мебароянд ва аз куҷо замини хокӣ пур мешаванд. Ҳанӯх 41:3 Ва ман барқҳои дигар ва ситорагони осмонро дидам ва дидам, ки чӣ тавр Ӯ ҳамаи онҳоро бо номҳояшон номгузорӣ кард ва онҳо ба Ӯ гӯш доданд. Ва ман дидам, ки чӣ тавр онҳо дар тарозуи одилона мувофиқи миқдори нури худ вазн карда мешаванд: ман паҳнои фазоҳои онҳоро ва рӯзи пайдоиши онҳоро дидам ва чӣ гуна гардиши онҳо барқро ба вуҷуд меорад: ва ман гардиши онҳоро мувофиқи шумораи фариштагон дидам ва чӣ гуна онҳо бо якдигар имон меоваранд. Ҳанӯх 43:1-2 Ҳамчунин падидаи дигаре, ки ман дар робита бо барқҳо дидам: чӣ гуна баъзе ситорагон пайдо мешаванд ва ба барқҳо табдил меёбанд ва аз шакли нави худ ҷудо шуда наметавонанд. Ҳанӯх 44:1 Дар он рӯзҳо чашмони ман асрори барқҳо ва нурҳо ва доваронеро, ки онҳо иҷро мекунанд, медиданд ва онҳо барои баракат ё лаънат, чунон ки Худованди Рӯҳҳо хоҳад, равшан мешуданд. Ва дар он ҷо ман асрори раъдро дидам ва чӣ гуна вақте ки он дар осмон садо медиҳад, садои он шунида мешавад ва Ӯ маро водор кард, ки доваронеро, ки дар замин иҷро мешаванд, бубинам, хоҳ онҳо барои некӯаҳволӣ ва баракат бошанд, хоҳ барои лаънат мувофиқи каломи Худованди Рӯҳҳо. Ва баъд аз он ҳама асрори чароғҳо ва барқҳо ба ман нишон дода шуданд ва онҳо барои баракат ва барои қаноатмандӣ равшан мешуданд. Ҳанӯх 59:1-3 Ва раъду барқ мувофиқи маконҳое, ки онҳо меафтанд, ва ҳамаи тақсимоте, ки дар байни барқҳо сохта шудаанд, то ки он равшан шавад, ва лашкари онҳо, то ки онҳо фавран итоат кунанд. Зеро раъду барқ ҷойҳои оромӣ дорад, ки барои он таъин шудаанд, вақте ки он мунтазири садои худ аст; ва раъду барқ ҷудонашавандаанд, ва гарчанде ки як ва ҷудонашаванда нестанд, ҳарду тавассути рӯҳ якҷоя мераванд ва ҷудо намешаванд. Зеро вақте ки барқ равшан мешавад, раъду барқ овози худро мебарорад ва рӯҳ ҳангоми садои садо таваққуф мекунад ва байни онҳо баробар тақсим мешавад; зеро ганҷинаи садои онҳо мисли рег аст ва ҳар яке аз онҳо ҳангоми садои садо бо лаҷом нигоҳ дошта мешавад ва бо қудрати рӯҳ баргардонида мешавад ва мувофиқи қитъаҳои зиёди замин пеш меравад. Ҳанӯх 60:13-15 Ва садоҳои раъду барқ ва нури барқҳо дар он ҷо нигоҳ дошта мешаванд: ва ҳуҷраҳои жола ва ҳуҷраҳои яхбаста, ҳуҷраҳои туман ва ҳуҷраҳои борон ва шабнам дар он ҷо нигоҳ дошта мешаванд. Ҳанӯх 69:23 Ва дар он рӯз Худованд тамоми заминро ба ларза овард, ва офтоб торик шуд, ва пояҳои ҷаҳон ба ларза омаданд, ва тамоми замин бошиддат ба ларза омад, ва барқ дурахшид, ва раъду барқ 6
Раъду барқ
Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28:26-28
ғуррид, ва ҳамаи чашмаҳои замин ба тавре ки қаблан барои сокинон маълум набуданд, пароканда шуданд; ва Худо ин кори бузургро кард, то фарзандони одамро тарсонад, то ки дигар бадӣ дар рӯи замин набошад. (Ёшер 6:11) Ва Худованд ранҷу азоби Юсуфро дид ва Худованд боз ин мардонро зад ва онҳоро ҷазо дод, ва Худованд онҳоро бар замин торикӣ фаро гирифт, ва барқ дурахшид ва раъд ғуррид, ва замин аз садои раъд ва шамоли сахт ба ларза омад, ва мардон тарсиданд ва намедонистанд, ки ба куҷо раванд. (Ёшер 42:44) Зеро дар рӯзи аввал Ӯ осмонҳоро, ки дар боло ҳастанд, ва замин ва обҳо ва ҳамаи арвоҳеро, ки пеши Ӯ хизмат мекунанд, офарид, фариштагони ҳузур ва фариштагони муқаддас, ва фариштагони рӯҳи оташ ва фариштагони рӯҳи бодҳо, ва фариштагони рӯҳи абрҳо ва торикӣ, ва барф ва жола ва сармо, ва фариштагони садоҳо ва раъду барқ, ва фариштагони рӯҳҳои сармо ва гармӣ, ва зимистон ва баҳор ва тирамоҳ ва тобистон ва ҳамаи арвоҳҳои махлуқоти Ӯ, ки дар осмон ва замин ҳастанд, варта ва торикиро, шом ва шабро, ва рӯшноиро, субҳ ва рӯзро, ки бо дониши дили Худ омода кардааст. Юбилейҳо 2:2
Китобҳои гумшудаи Китоби Муқаддас Вақте ки онҳо қабри Исоро посбонӣ мекарданд, заминларза рӯй дод; ва мо фариштаи Худоро дидем, ки санги қабрро ғелонда, бар он нишаст; ва чеҳраи ӯ мисли барқ ва либосаш мисли барф буд; ва мо аз тарс мисли мурдагон шудем (Инҷили Ниқӯдимус 10:3-4). Ва ҳангоме ки Шайтон ва мири дӯзах бо ҳамдигар чунин сӯҳбат мекарданд, ногаҳон садое мисли раъду барқ ва вазиши бод баланд шуд: «Эй мирони ҷон, дарвозаҳои худро бардоред; ва эй дарвозаҳои ҷовидонӣ, бардоред ва Подшоҳи ҷалол дохил хоҳад шуд». Он гоҳ овози баланде мисли садои раъду барқ баланд шуд: «Эй мирони ҷон, дарвозаҳои худро бардоред; ва эй дарвозаҳои дӯзах, бардоред ва Подшоҳи ҷалол дохил хоҳад шуд». Инҷили Ниқӯдимус 16:1,13 Ва ҳангоме ки ман дар роҳ мерафтам, ба ин чизҳо шаҳодат додам; ки Ҳиродус ин корҳоро аз ҷониби ман кардааст, бо ман машварат карда, маро маҷбур кард, ки дастҳоямро бар зидди ӯ боздорам ва касеро, ки ҳамаро доварӣ мекунад, доварӣ кунам ва Одил ва Худованди одилро қамчинкорӣ кунам. Ва ҳангоме ки мо, эй Ҳиродус, ба ӯ наздик шудем, аз осмон овози баланде шунида шуд ва раъду барқи даҳшатнок ба амал омад, ва замин ба ларза омад ва бӯи хуше паҳн кард, ки ҳатто дар маъбади Ерусалим низ чунин эҳсос намешуд. Вақте ки ман дар роҳ истодам, Худованди мо маро дид, ки истода бо шогирдонаш сӯҳбат мекард. Аммо ман дар дилам дуо гуфтам, зеро медонистам, ки ин ҳамон касе буд, ки шумо ба ман супурдед, ки ӯ Худованди махлуқот ва Офаридгори ҳама чиз буд. Аммо вақте ки мо Ӯро дидем, ҳамаи мо пеши пойҳои Ӯ рӯ ба рӯ шудем. Ва ман бо овози баланд гуфтам: «Эй Худованд, ман гуноҳ кардам, ки нишаста Туро доварӣ кардам, ки Туро бо ростӣ интиқом мегирӣ». Ва инак, ман медонам, ки Ту Худо, Писари Худо ҳастӣ ва ман инсонияти Туро дидам, на илоҳии Туро». Аммо Ҳиродус ва банӣ-Исроил маро маҷбур карданд, ки ба ту бадӣ кунам. Пас, эй Худои Исроил, ба ман раҳм кун! Номаҳои Пилотус ва Ҳиродус Вақте ки ӯ маслуб шуд, тамоми ҷаҳон торикӣ ҳукмфармо буд ва офтоб ним рӯз пинҳон шуд ва ситорагон пайдо шуданд, аммо дар онҳо дурахшонӣ дида нашуд; ва моҳ дурахши худро гум кард, гӯё бо хун омехта шуда буд; ва олами мурдагон фурӯ бурда шуд; ба тавре ки худи маъбади маъбад, чунон ки онҳо онро меноманд, ҳангоми суқути яҳудиён ба худашон зоҳир
7
Раъду барқ
Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28:26-28
нашуд, балки онҳо дар замин фосила ва ғалтаки раъду барқро пай дар пай диданд. Ва дар миёни ин даҳшат мурдагон аз нав эҳё шуданд, чунон ки худи яҳудиён шаҳодат доданд ва гуфтанд, ки ин Иброҳим, Исҳоқ, Яъқуб ва дувоздаҳ сарварон ва Мусо ва Айюб буданд, ки пеш аз се ҳазору панҷсад сол мурда буданд. Ва ман худам онҳоро дар бадан дидам, ки пайдо шуданд ва онҳо барои яҳудиён аз гуноҳе, ки аз ҷониби онҳо содир шуда буд, ва аз сабаби нобудии яҳудиён ва шариати онҳо, мотам гирифтанд. Номаҳои Пилотус ва Ҳиродус Ва даҳшати заминларза аз соати шашуми омодагӣ то соати нӯҳум идома ёфт; ва вақте ки шоми рӯзи аввали ҳафта шуд, аз осмон садое баромад ва осмон ҳафт маротиба аз ҳама рӯзҳои дигар равшантар шуд. Ва дар соати сеюми шаб офтоб аз ҳарвақта равшантар ба назар мерасид ва тамоми нимкураро равшан мекард. Ва ҳамон тавре ки ногаҳон барқҳо дар тӯфон пайдо шуданд, мардони бо қадбаланд ва аз ҷалоли азим дида шуданд, лашкари бешуморе, ки фарёд мезаданд ва овози онҳо мисли раъду барқи баланд шунида шуд: Исои маслубшуда эҳё шудааст: аз дӯзах берун оед, эй онҳое ки дар умқи дӯзах ғулом буданд. Ва умқи замин гӯё қаър надошт; аммо он чунон буд, ки пояҳои замин бо онҳое пайдо шуданд, ки дар осмон фарёд мезаданд ва дар бадан дар байни мурдагони эҳёшуда мегаштанд. Ва Он ки ҳамаи мурдагон ва дӯзахро эҳё кард, гуфт: «Ба шогирдони ман бигӯед, ки Ӯ пеш аз шумо ба Ҷалил меравад, дар он ҷо Ӯро хоҳед дид». Номаҳои Пилотус ва Ҳиродус Ва дар рӯзи аввали ҳафта, тақрибан соати сеюми шаб, офтоб чунон пайдо шуд, ки қаблан ҳеҷ гоҳ дурахшида набуд ва тамоми осмон равшан шуд. Ва мисли барқҳо дар тӯфон, баъзе мардони баландқад, бо либоси зебо ва ҷалоли беандоза дар ҳаво пайдо шуданд ва фариштагони бешумор фарёд зада, мегуфтанд: «Худоро дар арши аъло ҷалол бод ва бар замин сулҳу осоиштагӣ дар байни одамон! Аз дӯзах боло оед, эй онҳое ки дар умқи дӯзах дар ғуломӣ ҳастанд». Ва бо овози онҳо ҳамаи кӯҳҳо ва теппаҳо ҷунбиданд ва сангҳо пора шуданд ва дар замин вартаҳои бузурге пайдо шуданд, то ҷойҳои варта намоён шаванд. Номаҳои Пилотус ва Ҳиродус Вақте ки марги Пилотус эълон шуд, Қайсар гуфт: «Дар ҳақиқат, ӯ бо марги шармандавор мурд, ки дасти худаш ӯро раҳо накардааст». Аз ин рӯ, ӯро ба санги калон часпониданд ва дар дарёи Тибр ғарқ карданд. Аммо рӯҳҳои бад ва палид, ки аз ҷисми бад ва палиди ӯ шодӣ мекарданд, ҳама дар об ҳаракат мекарданд ва дар ҳаво барқ ва тӯфони даҳшатнок, раъду барқ ва жоларо ба вуҷуд меоварданд, то ки ҳама аз тарси даҳшатнок фаро гирифта шаванд. Аз ин рӯ, румиён ӯро аз дарёи Тибр кашиданд, бо масхара ба Вена бурданд ва дар дарёи Рона ғарқ карданд. Зеро Вена маънои Роҳи ҷаҳаннамро дорад, зеро он вақт он ҷо ҷои лаънат буд. Ва рӯҳҳои бад дар он ҷо буданд ва ҳамин корро мекарданд. Номаҳои Пилот ва Ҳиродус
Китобҳои фаромӯшшудаи Адан Он гоҳ Худо аз марги Ҳобил хашмгин ва хеле хашмгин шуд; ва Ӯ аз осмон раъду барқ зад, ва барқҳо пешопеши Ӯ мерафтанд, ва каломи Худованд Худо аз осмон ба Қобил расид ва ба ӯ гуфт: «Бародари ту Ҳобил куҷост?» 1 Китоби Одам ва Ҳавво 79:16 Ва ӯ ба ман тамоми корҳои осмон, замин ва баҳр ва ҳамаи унсурҳо, гардишҳо ва рафтани онҳо ва раъду барқҳои раъдҳо, офтоб ва моҳ, гардиш ва тағйири ситорагон, фаслҳо, солҳо, рӯзҳо ва соатҳо, тулӯъи бодҳо, шумораи фариштагон ва ташаккули сурудҳои онҳо ва ҳама чизҳои инсонӣ, забони ҳар суруди инсонӣ ва ҳаёт, аҳком, дастурҳо ва сурудҳои ширину гуворо ва ҳама чизҳоеро, ки омӯхтан лозим аст, нақл мекард. Асрори Ҳанӯх 23:1
8
Раъду барқ
Вақте ки Ӯ барои борон фармон дод ва роҳе барои барқи раъд муқаррар кард; Он гоҳ Ӯ онро дид ва эълон кард; Ӯ онро омода кард, ва онро таҳқиқ кард. Ва ба одам гуфт: «Инак, тарси Худованд хирад аст; ва дур шудан аз бадӣ хирад аст». Айюб 28:26-28
Ва барои ҳамаи лашкарҳои осмонӣ ман тасвир ва моҳияти оташро тасаввур кардам ва чашмам ба санги хеле сахт ва мустаҳкам нигарист ва аз дурахши чашмам барқ табиати аҷоиби худро гирифт, ки ҳам оташ дар об ва ҳам об дар оташ аст ва яке дигареро хомӯш намекунад ва яке дигареро хушк намекунад, аз ин рӯ барқ аз офтоб равшантар, аз об нармтар ва аз санги сахт сахттар аст. Асрори Ҳанӯх 29:1 Офтобро, ки мувофиқи ҳар ҳайвон (аломатҳои зодиак) бояд равад, дувоздаҳ нафар, ва ман пайдарпайии моҳҳо ва номҳо ва ҳаёти онҳоро, раъду барқ ва аломатҳои соатҳои онҳоро, ки чӣ гуна бояд муваффақ шаванд, муқаррар кардам. Асрори Ҳанӯх 30:6 Ту суханони лабони маро мешунавӣ, чунон ки ман суханони Худовандро шунидам, мисли раъду барқи шадид, ки пайваста бо абрҳои афрӯхта меомад. Асрори Ҳанӯх 39:7 Ва ман ҳама чизро таҳқиқ кардам ва роҳи раъду барқро навиштам ва онҳо калидҳо ва посбонони онҳоро, баромадани онҳоро ва роҳи рафтани онҳоро ба ман нишон доданд; он бо занҷир бо андоза (нармӣ) озод карда мешавад, то ки бо занҷири вазнин ва зӯроварӣ абрҳои хашмгинро афтонад ва ҳама чизро дар рӯи замин нобуд кунад. Асрори Ҳанӯх 40:6 Дарёҳои бузург қудрати Худованданд: Ва онҳо касонеро, ки аз Ӯ нафрат доранд, бо сарашон мебаранд ва роҳҳои онҳоро печида мегузоранд; ва онҳо гузаргоҳҳои онҳоро мекашанд, ва ҷасадҳои онҳоро мегиранд ва ҷони онҳоро нобуд мекунанд; зеро онҳо аз барқ тезтар ва тезтаранд, ва онҳое ки бо имон аз онҳо мегузаранд, намеҷунбанд; ва онҳое ки беайб бар онҳо роҳ мераванд, наметарсанд. Одаҳои Сулаймон 39:1-5 Он гоҳ коҳинон дар маъбад ва занону кӯдакон аз Худо илтиҷо карданд, ки барои наҷоти Ҷойи муқаддаси Ӯ, ки мавриди таҷовуз қарор гирифта буд, биёяд; ва вақте ки Аполлониюс бо лашкари мусаллаҳи худ барои гирифтани пул даромад, аз осмон фариштагон пайдо шуданд, ки савори аспҳо буданд ва барқ аз дасташон дурахшид ва тарсу ларзи шадиде бар онҳо андохтанд. 4 Маккабис 2:23 Ва Ҳайқор ба ӯ гуфт: «Парвардигори ман Худои осмон аст ва бузургони ӯ барқҳо ва раъду барқ ҳастанд ва ҳар вақте ки хоҳад, бодҳо мевазанд ва борон меборад. Ва раъду барқро амр мекунад ва он равшанӣ меандозад ва борон меборад ва офтобро нигоҳ медорад ва нури худро намедиҳад ва моҳ ва ситорагонро нигоҳ медорад ва онҳо давр намезананд». Қиссаи Аҳикор 5:50-51
9