Шифо ёфтани марди Гадаренӣ Матто 8:28-34 28 Ва чун ба соҳили дигар ба сарзамини ҷарҷасиён расид, ду девдор аз қабрҳо берун омада, бо Ӯ рӯ ба рӯ шуданд, ки хеле хашмгин буданд, ва ҳеҷ кас наметавонист аз он роҳ гузарад. 29 Ва инак, онҳо фарёд зада гуфтанд: «Эй Исо, Писари Худо, Ту ба ин ҷо омадаӣ, то моро пеш аз вақт азоб диҳӣ?» 30 Ва дар масофаи дуртар аз онҳо галаи хукҳои зиёде мечарид. 31 Девҳо аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Агар моро берун кунӣ, ба галаи хукон равем». 32 Ва Ӯ ба онҳо гуфт: « Равед». Ва онҳо берун омада, ба галаи хукҳо даромаданд ва инак, тамоми галаи хукҳо аз нишебӣ ба баҳр давиданд ва дар об ғарқ шуданд. 33 Онҳое ки онҳоро посбонӣ мекарданд, гурехта, ба шаҳр рафтанд ва ҳама чизро, инчунин он чиро, ки бо девҳо рӯй дод, нақл карданд. 34 Ва инак, тамоми аҳли шаҳр ба пешвози Исо берун омаданд ва чун Ӯро диданд, аз Ӯ илтимос карданд, ки аз ҳудуди онҳо берун равад.
Марқӯс 5:1-20 1 Ва онҳо ба соҳили дигари баҳр, ба сарзамини ҷадариён расиданд. 2 Вақте ки Ӯ аз қаиқ фаромад, дарҳол аз миёни қабрҳо марде бо рӯҳи палид рӯ ба рӯ шуд, 3 Ӯ дар миёни қабрҳо маскан дошт, ва ҳеҷ кас наметавонист ӯро бо занҷирҳо низ бандад. 4 Зеро борҳо ӯро бо занҷирҳо ва занҷирҳо баста буданд, ва занҷирҳоро канда, завлонҳоро пора-пора мекард; ва ҳеҷ кас наметавонист ӯро ром кунад. 5 Ва ӯ ҳамеша, шабу рӯз, дар кӯҳҳо ва дар қабрҳо фарёд мекашид ва худро бо сангҳо мезад. 6 Аммо вақте ки ӯ Исоро аз дур дид, давида, ба Ӯ саҷда кард. 7 Ва бо овози баланд фарёд зада гуфт: «Эй Исо, Писари Худои Таоло, ба ман чӣ кор дорӣ? Туро ба Худо қасам медиҳам, ки маро азоб надиҳӣ». 8 Зеро ки ба вай гуфта буд: « Эй рӯҳи палид, аз ин шахс берун шав». 9 Ва аз ӯ пурсид: « Номи ту чист?» Ӯ ҷавоб дод: «Номи ман Легион аст, зеро мо бисёрем». 10 Ва аз ӯ бисёр илтимос кард, ки онҳоро аз он сарзамин берун накунад. 1
Шифо ёфтани марди Гадаренӣ
11 Дар наздикии кӯҳҳо галаи бузурги хукҳо мечарид. 12 Ва ҳамаи девҳо аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Моро ба хукҳо равона кун, то ба онҳо дохил шавем». 13 Исо фавран ба онҳо иҷозат дод. Рӯҳҳои палид берун рафта, ба хукҳо даромаданд ва гала аз нишебӣ ба баҳр давид, ки тақрибан ду ҳазор нафар буданд; ва дар баҳр ғарқ шуданд. 14 Хукбонон давида рафтанд ва дар шаҳр ва дар деҳот ин воқеаро нақл карданд. Ва онҳо барои дидани он ки чӣ рӯй дода буд, берун рафтанд. 15 Ва онҳо назди Исо омаданд ва он мардро диданд, ки дев дошт ва лашкари ӯ нишаста буд, либос пӯшида буд ва ақлаш солим буд; ва тарсиданд. 16 Ва шоҳидони ин ҳодиса ба онҳо нақл карданд, ки чӣ тавр ба дев гирифтор шуд, ва он чиро, ки ба хукон рӯй дод. 17 Ва онҳо аз Ӯ илтимос карданд, ки аз сарзамини онҳо берун равад. 18 Вақте ки ӯ ба киштӣ нишаст, марде ки дев дошт, аз ӯ илтимос кард, ки бо ӯ бошад. 19 Аммо Исо ба вай иҷозат надод, балки гуфт: « Ба хона назди дӯстонат баргард ва ба онҳо нақл кун, ки чӣ гуна корҳои бузурге кардааст ва чӣ гуна ба ту раҳм кардааст». 20 Ӯ рафта, дар Декаполис мавъиза кардан гирифт, ки чӣ гуна корҳои бузургеро Исо барояш карда буд. Ва ҳама дар ҳайрат монданд.
Луқо 8:26-39 26 Ва онҳо ба сарзамини ҷадариён, ки дар рӯ ба рӯи Ҷалил аст, расиданд. 27 Вақте ки ӯ ба соҳил баромад, марде аз шаҳр ба Ӯ рӯ ба рӯ шуд, ки муддати тӯлонӣ гирифтори девҳо буд ва либосе намепӯшид, ва дар хона, ҷуз дар қабрҳо, зиндагӣ мекард. 28 Ҳамин ки Исоро дид, фарёд зад ва пеши Ӯ афтод ва бо овози баланд гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худои Таоло? Аз Ту илтимос мекунам, ки маро азоб надиҳ». 29 (Зеро Ӯ ба рӯҳи нопок амр дода буд, ки аз он мард берун равад. Зеро борҳо он ӯро фаро мегирифт ва бо занҷирҳо ва завлонаҳо баста мешуд; ва ӯ бандҳоро пора мекард ва дев ӯро ба биёбон меронд.) 30 Исо аз ӯ пурсид: « Номи ту чист?» Ӯ гуфт: «Легион», чунки девҳои зиёде ба даруни вай даромада буданд. 31 Ва онҳо аз Ӯ илтимос карданд, ки ба онҳо амр надиҳад, ки ба умқ раванд. 32 Дар он ҷо галаи хукҳои зиёде дар болои кӯҳ мечарид; ва онҳо аз ӯ илтимос карданд, ки ба онҳо иҷозат диҳад, ки ба даруни хукҳо дароянд. Ва ӯ ба онҳо иҷозат дод. 33 Он гоҳ девҳо аз он мард берун шуда, ба хукҳо даромаданд; ва гала аз нишебӣ ба кӯл давид ва ғарқ шуд. 34 Хӯрокхӯрон ин ҳодисаро дида, гурехтанд ва рафта, дар шаҳр ва деҳот нақл карданд. 35 Он гоҳ онҳо барои дидани воқеа берун рафтанд ва назди Исо омаданд ва мардеро, ки девҳо аз ӯ берун шуда буданд, диданд, ки либос пӯшида ва ақлаш солим дар пеши пойҳои Исо нишастааст; ва онҳо тарсиданд. 36 Онҳое ки ин ҳодисаро дида буданд, ба онҳо нақл карданд, ки шахси гирифтори девҳо чӣ тавр шифо ёфтааст. 37 Он гоҳ тамоми мардуми сарзамини Ҷадариён аз Ӯ илтимос карданд, ки аз пеши онҳо равад, зеро онҳоро тарси сахт фаро гирифта буд. Ӯ ба киштӣ савор шуда, баргашт. 38 Марде, ки девҳо аз ӯ берун шуда буданд, аз ӯ илтимос кард, ки бо ӯ бошад, аммо Исо ӯро ҷавоб дода гуфт: 39 Ба хонаат баргард ва нақл кун, ки Худо бо ту чӣ гуна корҳои бузурге кардааст». Ӯ рафта, дар тамоми шаҳр эълон кард, ки чӣ гуна корҳои бузурге кардааст.
2
Шифо ёфтани марди Гадаренӣ
Тақсимоти оят ба оят Қиссаи шифо ёфтани марди гирифтори дев (ки аксар вақт ҳамчун девдори гадарӣ номида мешавад ) дар се Инҷили синоптикӣ сабт шудааст: Марқӯс 5:1–20, Луқо 8:26–39 ва Матто 8:28–34 . (Эзоҳ: Дар ҳоле ки Матто ду мардро зикр мекунад, Марқӯс ва Луқо асосан ба сухангӯтарин ё барҷастатарини ин ду нафар тамаркуз мекунанд. Тафсири зер асосан аз ривояти муфассали Марқӯс 5 ва Луқо 8 бармеояд). Марҳилаи 1: Омадан ва вохӯрӣ (Марқӯс 5:1–5 / Луқо 8:26–29) Убур ба қаламрави ғайрияҳудиён (Марқӯс 5:1 / Луқо 8:26): Исо ва шогирдонаш ба соҳили шарқии баҳри Ҷалил, дар минтақаи ҷадариён/ҷадариён меоянд. Ин минтақаи ғайрияҳудиён (ғайрияҳудӣ) аст, ки баъдтар бо ҳузури як галаи калони хукҳо нишон дода шудааст. Аз қабрҳо рондашудагон (Марқӯс 5:2–3 / Луқо 8:27): Ҳамин ки ба соҳил фаромада шуд, Исоро марде вомехӯрад, ки рӯҳи нопок дошт. Луқо қайд мекунад, ки ӯ аз шаҳри маҳаллӣ аст, муддати тӯлонӣ либос напӯшидааст ва дар байни қабрҳои сангӣ (қабрҳо) зиндагӣ мекунад — ҷое, ки маросиман нопок ва бо марг алоқаманд аст. Танҳоии комил ва қувваи фавқуттабиӣ (Марқӯс 5:3–4 / Луқо 8:29): Қаблан ҷомеа кӯшиш карда буд, ки ӯро бо истифода аз занҷирҳо ва завлонаҳои оҳанин ром кунад, аммо ӯ борҳо онҳоро пора-пора мекард. Ҳеҷ кас ба қадри кофӣ қувват надошт, ки ӯро ром кунад. Азоби худхаробкунанда (Марқӯс 5:5): Шабу рӯз мард дар қабрҳо ва теппаҳои атроф гаштугузор мекунад, нола мекунад ва худро бо сангҳои тез мезанад. Ин хусусияти харобиовар ва ҷудокунандаи зулми девҳоро нишон медиҳад. Марҳилаи 2: Муқовимат ва шинохт (Марқӯс 5:6–8 / Луқо 8:28) Давидан ба сӯи ибодат (Марқӯс 5:6 / Луқо 8:28): Мард Исоро аз дур дида, ба сӯи Ӯ давид. Ба ҷои ҳамла ба Исо, ӯ дар пеши Ӯ афтода, итоаткорӣ нишон дод ва қудрати болотарро эътироф кард. Фарёди девҳо (Марқӯс 5:7 / Луқо 8:28): Мард, ки аз ҷониби мавҷудоти даруни худ ронда шуда буд, бо овози баланд фарёд мезанад: « Туро бо ман чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худои Таоло? » Ӯ аз Исо илтимос мекунад, ки ӯро азоб надиҳад ва муқаддасии илоҳии Исоро ҳамчун таҳдиди мустақим ба ишғоли онҳо эътироф мекунад. Амри рафтан (Марқӯс 5:8 / Луқо 8:29): Марқӯс равшан мекунад, ки Исо аллакай ба рӯҳи нопок амр дода буд, ки аз он мард берун равад, аз ин рӯ девҳо бо воҳима ва гуфтушуниди дифоъӣ вокуниш нишон медиҳанд. Марҳилаи 3: «Легион» ва хукҳо (Марқӯс 5:9–13 / Луқо 8:30–33) ту чист ?» (Марқӯс 5:9 / Луқо 8:30): Исо аз он мард номи ӯро мепурсад, то бо ӯ тамоси шахсӣ барқарор кунад ва шахсияти пора-пораашро баргардонад. Ҷавоб миқёси фоҷиаро
3
Шифо ёфтани марди Гадаренӣ
ошкор мекунад: «Номи ман Легион аст , зеро мо бисёрем» — легиони румӣ, ки то якчанд ҳазор рӯҳ шумурда мешуд. Илтимос барои кӯчидан (Марқӯс 5:10–12 / Луқо 8:31–32): Девҳо аз Исо сахт илтимос мекунанд, ки онҳоро аз ин минтақа ё ба варта нафиристад. Ба ҷои ин, онҳо галаи калони тақрибан 2000 хукро, ки дар наздикии теппа мехӯрад, дида, иҷозат мепурсанд, ки ба ҳайвонҳо дароянд. Нобудшавии гала (Марқӯс 5:13 / Луқо 8:33): Исо иҷозат медиҳад. Рӯҳҳои нопок аз он мард берун шуда, ба хукҳо медароянд. Тамоми гала фавран аз нишебӣ ба баҳри Ҷалил меафтад ва ғарқ мешавад. Марҳилаи 4: Вокуниши сокинони шаҳр (Марқӯс 5:14–17 / Луқо 8:34–37) Фирор ва хабар додан (Марқӯс 5:14 / Луқо 8:34): Чӯпонони тарсида давида мераванд ва ин хабарро дар шаҳр ва деҳот паҳн мекунанд. Сокинони маҳаллӣ барои дидани он ки чӣ рӯй додааст, ба берун медаванд. Марди дигаргуншуда (Марқӯс 5:15 / Луқо 8:35): Вақте ки издиҳом меоянд, онҳо интизори бесарусомонӣ мешаванд, аммо ба ҷои ин девонаи собиқро дар назди пойҳои Исо оромона мебинанд. Ӯ «либос пӯшида ва ақлаш солим» аст . Аҷибаш он аст, ки ин манзараи ором сокинони маҳаллиро бо тарси амиқ пур мекунад, зеро қудрати илоҳӣ минтақаи тасаллии онҳоро халалдор кардааст. Рад кардани Исо (Марқӯс 5:16–17 / Луқо 8:36–37): Пас аз он ки шоҳидон шарҳ доданд, ки чӣ тавр мард шифо ёфт (ва чӣ гуна хукҳо гум шуданд), аҳолии маҳаллӣ аз Исо илтимос мекунанд, ки фавран минтақаи онҳоро тарк кунад . Аз тарси талафоти минбаъдаи иқтисодӣ ё харобии рӯҳонӣ, онҳо чорвои худро аз ҳузури Наҷотдиҳанда авлотар медонанд. Марҳилаи 5: Барқарорсозӣ ва супориш (Марқӯс 5:18–20 / Луқо 8:38–39) Хоҳиши пайравӣ (Марқӯс 5:18 / Луқо 8:38): Вақте ки Исо барои рафтан ба қаиқ савор мешавад, марди шифоёфта илтимос мекунад, ки бо Ӯ равад, зеро мехоҳад бо Наҷотдиҳандаи худ наздик бошад. Вазифаи супоридашуда (Марқӯс 5:19 / Луқо 8:39): Исо дархости ӯро барои ҳамроҳ шудан ба шогирдони сафар рад мекунад ва ба ӯ мақсади дигаре медиҳад: « Ба хона назди дӯстонат рав ва ба онҳо нақл кун, ки Худованд бо ту чӣ гуна корҳои бузурге кардааст ва ба ту раҳм кардааст » . Шоҳиде дар Декаполис (Марқӯс 5:20 / Луқо 8:39): Мард итоат мекунад ва дар саросари Декаполис (минтақае аз даҳ шаҳри ғайрияҳудӣ) гашта, корҳои бузургеро, ки Исо барои ӯ карда буд, эълон мекунад ва ҳамаро ба ҳайрат меорад. Ин мард аввалин миссионери муваффақ ба ҷаҳони ғайрияҳудиён мешавад.
Хулосаҳои асосӣ аз ҳикоя Арзиши як ҷон: Исо аз тӯфони обӣ гузашт, то як шахси рондашуда ва азиятдидаро наҷот диҳад.
4
Шифо ёфтани марди Гадаренӣ
Қудрат бар бесарусомонӣ: Номи девҳо («Легион») ва баҳри пурғавғо (аз боби қаблӣ) ҳарду рамзи бесарусомонии ниҳоӣ мебошанд, ки Исо онро бо як калима бе ягон душворӣ фурӯ мебарад. Афзалиятҳои моддӣ ва рӯҳонӣ: Гадариён хукҳои худро аз Исо болотар интихоб карданд ва нишон доданд, ки чӣ гуна сарвати дунявӣ ва тарс аз тағйирот метавонад одамонро аз файз кӯр кунад.
5