Аввалин Инҷили кӯдакии Исои Масеҳ БОБИ 1 1 Воқеаҳои зеринро мо дар китоби Юсуфи саркоҳин ёфтем, ки баъзе Каёфо номида буданд. 2 Ӯ нақл мекунад, ки Исо ҳатто ҳангоми дар гаҳвора буданаш сухан ронда, ба модараш гуфт: 3 Эй Марям, ман Исои Писари Худо ҳастам, он каломеро, ки ту мувофиқи он фаришта Ҷабраил ба ту баён кардаӣ ва падарам маро барои наҷоти ҷаҳон фиристодааст. 4 Дар сесаду нӯҳуми ҳукмронии Искандар Август фармон баровард, ки ҳамаи одамон бояд дар кишвари худ андоз ситонанд. 5 Юсуф бархоста, бо ҳамсараш Марьям ба Ерусалим рафт, ва сипас ба Байт-Лаҳм омад, то ки ӯ ва аҳли байташ дар шаҳри падарони худ андозбандӣ шаванд. 6 Ва ҳангоме ки ба ғор расиданд, Марям ба Юсуф иқрор кард, ки вақти таваллудаш фаро расидааст ва ба шаҳр рафта натавонист ва гуфт: «Биёед, ба ин ғор биравем». 7 Дар он вақт офтоб хеле наздик буд, ки ғуруб кунад. 8 Аммо Юсуф шитобон рафт, то ба вай дояе биёрад; Ва чун пиразани иброниеро, ки аз Ерусалим буд, дид, ба вай гуфт: «Дуо кун, эй зани нек, ин ҷо биё ва ба он ғор даро, ва дар он ҷо занеро хоҳӣ дид, ки барои зоидан омода аст». 9 Пас аз ғуруби офтоб, вақте ки пиразан ва Юсуф бо ӯ ба ғор расиданд ва ҳарду ба он даромаданд. 10 Ва инак, ҳамааш аз чароғҳо пур буд, бузургтар аз нури чароғҳо ва шамъҳо ва бузургтар аз нури худи офтоб. 11 Пас аз он тифли навзодро печонда, синаи модараш СентМарямро мемакид. 12 Чун ҳарду ин нурро диданд, дар ҳайрат монданд; пиразан аз Марям пурсид: Ту модари ин кӯдак ҳастӣ? 13 Сент Марям ҷавоб дод: Вай буд. 14 Ба он пиразан гуфт: «Ту аз дигар занон ба куллӣ фарқ ҳастӣ». 15 Марям дар ҷавоб гуфт: «Чунон ки кӯдак ба писари ман монанд нест, ончунон зане ҳам мисли модараш нест». 16 Пиразан ҷавоб дод ва гуфт: «Эй хонум, ман ба ин ҷо омадаам, то мукофоти ҷовидона ба даст орам. 17 Он гоҳ хонуми мо, Марям, ба вай гуфт: «Дастҳои худро бар тифл гузор; ки вакте ки вай ин корро кард, сихат шуд. 18 Ва ҳангоме ки вай берун мерафт, гуфт: «Баъд аз ин дар тамоми айёми умрам, ман ба ин кӯдак хизмат мекунам ва хизматгори ин навзод хоҳам буд». 19 Пас аз он, вақте ки чӯпонон омада, оташ афрӯхтанд ва бағоят шодӣ мекарданд, лашкари осмонӣ ба онҳо зоҳир шуда, Худои Олиро ҳамду сано хонд ва саҷда мекард. 20 Ва ҳангоме ки чӯпонон ба ҳамон кор машғул буданд, он вақт ғор ба маъбади пурҷалол менамуд, зеро ҳам забони фариштагон ва ҳам одамон барои саҷда кардан ва ҳамду сано хондан ба сабаби таваллуди Масеҳи Худованд муттаҳид мешуданд. 21 Аммо пиразани ибрӣ ҳамаи ин мӯъҷизаҳои равшанро дида, Худоро ҳамду сано хонд ва гуфт: «Туро шукр мегӯям, эй Худо, эй Худои Исроил, зеро ки чашмони ман таваллуди Наҷотдиҳандаи ҷаҳонро дидаам». БОБИ 2 1 Ва ҳангоме ки вақти хатнааш фаро расид, яъне рӯзи ҳаштум, ки дар он шариат ба кӯдак амр фармуд, ки хатна шавад, ӯро дар ғор хатна карданд.
2 Ва пиразани ибрӣ пӯсти суннатро гирифт (дигарон мегӯянд, ки ресмони нофро гирифтааст) ва дар қуттии алебастр аз равғани кӯҳнаи хуша нигоҳ дошт. 3 Ва писаре дошт, ки доруфурӯш буд, ва ба ӯ гуфт: «Эҳтиёт шав, ин қуттии равғани равғани атрафшонро нафурӯш, гарчанде ки барои он ба ту сесад динор дода шавад». 4 Ин аст он қуттии гачре, ки Марями гунаҳкор харида, равғани атрафшонро аз он бар сар ва пойҳои Худованди мо Исои Масеҳ рехта, бо мӯйҳои сари худ хушконид. 5 Пас аз даҳ рӯз вайро ба Ерусалим оварданд, ва дар рӯзи чиҳилуми таваллудаш ӯро дар маъбад ба ҳузури Худованд тақдим намуда, мувофиқи талаби шариати Мусо барои ӯ ҳадияҳои муносиб пешкаш карданд. писаре, ки батнро мекушояд, барои Худо муқаддас хонда мешавад. 6 Дар он вақт Шимъӯни пир дид, ки ӯ ҳамчун сутуни нур медурахшад, вақте ки модараш Марями бокира ӯро дар оғӯш мебурд ва аз дидани он аз ҳама лаззат бурд. 7 Ва фариштагон дар гирди ӯ истода, ӯро мепарастиданд, чунон ки посбонони подшоҳ дар гирди ӯ истода буданд. 8 Он гоҳ Шимъӯн ба Марями муқаддас наздик шуда, дастҳояшро сӯи вай дароз карда, ба Масеҳи Худованд гуфт: «Акнун, эй Худованди ман, бандаи Ту, мувофиқи каломи Ту, ба саломатӣ хоҳад рафт; 9 Зеро чашмони ман марҳамати Туро дидаам, ки онро барои наҷоти ҳамаи халқҳо омода кардаӣ; нур барои тамоми мардум, ва ҷалоли қавми Ту Исроил. 10 Ҳаннои набӣ низ ҳузур дошт ва наздик шуда, Худоро ҳамду сано хонд ва хушбахтии Марямро ҷашн гирифт. БОБИ 3 1 Ва ҳангоме ки Исои Худованд дар Байт-Лаҳм, шаҳри Яҳудо, дар замони подшоҳ Ҳиродус таваллуд ёфт; доноён аз шарқ ба Ерусалим, мувофиқи пешгӯии Зорадашт омада, бо худ ҳадяҳо: тилло, ладан ва мур оварданд ва ба Ӯ саҷда карданд ва ҳадяҳои худро ба ӯ тақдим карданд. 2 Он гоҳ хонум Марям яке аз ҷомаи худро, ки тифл дар он печонда буд, гирифт ва онро ба онҳо дод, ба ҷои баракате, ки аз ӯ ҳамчун тӯҳфаи олӣ гирифтаанд. 3 Дар айни замон фариштае ба сурати он ситора бар онҳо зоҳир шуд, ки пеш аз ин дар сафарашон роҳнамоӣ мекард; ки то даме ки ба ватани худ баргаштанд, аз паи он буданд. 4 Пас аз бозгашт подшоҳон ва амирҳояшон назди онҳо омада, пурсиданд: «Чӣ дидаанд ва чӣ кор кардаанд? Онҳо чӣ гуна сафар ва бозгашт доштанд? Дар роҳ онҳо кадом ширкат доштанд? 5 Аммо онҳо ҷомаеро, ки Марям ба онҳо дода буд, бароварданд, ки барои он зиёфат мекарданд. 6 Ва аз рӯи одати кишвари худ оташе афрӯхта, ба он саҷда карданд. 7 Ва ҷомаро дар он андохта, оташ онро гирифта, нигоҳ дошт. 8 Ва ҳангоме ки сӯхтор хомӯш карда шуд, матои парпечро бе осеб бароварданд, чунон ки гӯӣ оташ ба он нарасидааст. 9 Он гоҳ онҳо ба бӯсидани он шурӯъ карданд ва ба сару чашмонашон гузошта, гуфтанд: «Ин ҳақиқати бешубҳа аст ва дар ҳақиқат тааҷҷубовар аст, ки оташ онро сӯзонда, онро фурӯ бурда натавонист». 10 Он гоҳ онҳо онро гирифта, бо эҳтиром дар байни ганҷҳои худ гузоштанд. БОБИ 4 1 Ҳиродус чун дид, ки хирадмандон таъхир карда, назди Ӯ барнагарданд, коҳинон ва хирадмандонро ҷеғ зада, гуфт: «Ба ман бигӯед, ки Масеҳ бояд дар куҷо таваллуд шавад? 2 Ва ҳангоме ки онҳо ҷавоб доданд, дар Байт-Лаҳм, шаҳри Яҳудо, ӯ дар фикри марги Исои Масеҳи Худованд шуд. 3 Аммо фариштаи Худованд дар хобаш ба Юсуф зоҳир шуда, гуфт: «Бархез ва кӯдак ва модари ӯро бигир ва баробари бонг задани хурӯс ба Миср бирав». Вай бархоста, рафт.
4 Ва ҳангоме ки ӯ дар бораи сафари худ фикр мекард, субҳ барояш фаро расид. 5 Ба дарозии сафар гиреҳи зин шикаст. 6 Ва акнун ӯ ба шаҳри бузурге наздик шуд, ки дар он буте буд, ки бутҳо ва худоёни Миср ҳадияҳо ва назрҳои худро ба назди он меоварданд. 7 Ва ба воситаи ин бут коҳине ба он хизмат мекард, ки ҳар боре ки шайтон дар бораи он бут сухан мегуфт, ба сокинони Миср ва он кишварҳо он чи гуфта буд, нақл мекард. 8 Ин коҳин писари сесола дошт, ки гирифтори девҳои зиёди девҳо буд ва бисёр чизҳои аҷибе мегуфт, ва ҳангоме ки девҳо ӯро дастгир мекарданд, бараҳна гашта, либосаш дарида, ба сӯи онҳое ки медид, санг мепартофт. 9 Дар наздикии он бут меҳмонхонаи шаҳр буд, ки ҳангоме ки Юсуф ва Марям ба он омада, ба он меҳмонхона табдил ёфтанд, тамоми сокинони шаҳр дар ҳайрат монданд. 10 Ва тамоми волиён ва коҳинони бутҳо дар пеши он бут ҷамъ омада, дар он ҷо пурсуҷӯ намуда, гуфтанд: «Ин ҳама ваҳшат ва ваҳшат, ки дар тамоми сарзамини мо фаро гирифта шудааст, чӣ маъно дорад? 11 Бут ба онҳо ҷавоб дод: «Худои ношинос ба ин ҷо омадааст, ки Ӯ Худои ҳақиқӣ аст; ва ҳеҷ кас ҷуз ӯ нест, ки шоистаи ибодати илоҳӣ бошад; зеро ки Ӯ дар ҳақиқат Писари Худост. 12 Аз шуҳрати ӯ ин кишвар ба ларза афтод, ва аз омадани ӯ дар зери изтиробу изтироб аст; ва худи мо аз бузургии қудрати Ӯ ба ҳарос афтодаем. 13 Ва дар ҳамон лаҳза ин бут ба замин афтод, ва ҳангоми афтидани ӯ тамоми сокинони Миср, ғайр аз дигарон, бо ҳам шитофтанд. 14 Аммо писари коҳин, ҳангоме ки нооромии маъмулиаш ба ӯ расид, ба меҳмонхона даромада, Юсуф ва Марями муқаддасро дар он ҷо дид, ки ҳамаи дигарон онҳоро тарк карда, тарк карда буданд. 15 Ва ҳангоме ки хонуми муқаддас Марям ҷомаи ҷомаи Худованди Масеҳро шуста, барои хушкондан дар болои сутун овезон кард, писари девона яке аз онҳоро фуроварда, ба сараш гузошт. 16 Ва дере нагузашта девҳо аз даҳони ӯ берун омада, ба шакли зоғҳо ва морҳо парвоз карданд. 17 Аз он вақт инҷониб писарбача бо қуввати Худованди Масеҳ шифо ёфт ва ӯ ба ҳамду сано хондан ва шукргузорӣ кардан ба Худованде, ки ӯро шифо додааст, оғоз намуд. 18 Падараш чун дид, ки ӯро ба ҳолати пештарааш сиҳат кард, гуфт: «Писарам, ба ту чӣ шуд ва бо кадом роҳ шифо ёфтӣ? 19 Писар дар ҷавоб гуфт: «Вақте ки девҳо маро дастгир карданд, ман ба меҳмонхона даромадам, ва дар он ҷо зани зебое бо писарбачае дидам, ки пеш аз он ҷомаашро шуста, дар болои сутун овезон шуда буд. 20 Яке аз онҳоро гирифта, бар сари худ гузоштам, ва дарҳол девҳо маро тарк карда, гурехтанд. 21 Падар аз ин хеле шод шуда, гуфт: «Писарам, шояд ин писар писари Худои Ҳай бошад, ки осмонҳо ва заминро офаридааст». 22 Чунки Ӯ ба миёни мо омад, бут шикаста шуд, ва ҳамаи худоён ба замин афтоданд ва бо қудрати бузургтаре нобуд карда шуданд. 23 Он гоҳ пешгӯие, ки мегӯяд: "Писари Худро аз Миср даъват кардам" иҷро шуд. БОБИ 5 1 Юсуф ва Марьям, чун шуниданд, ки бут афтода ва хароб шудааст, тарсу ваҳм ва ларзон гирифта, гуфтанд: «Вақте ки мо дар замини Исроил будем, Ҳиродус қасди куштани Исоро дошт, барои ҳамин ҳама кӯдакони навзод дар Байт-Лаҳм ва он маҳалла. 2 Ва ҳеҷ шакке нест, магар мисриён агар бишнаванд, ки ин бут шикаста ва афтодааст, моро дар оташ хоҳанд сӯзонд.
3 Пас, онҳо аз ин ҷо ба ҷойҳои пинҳонии роҳзанон рафтанд, ки мусофиронро ҳангоми гузаштан аробаҳо ва либосҳояшонро ғорат карда, баста бурданд. 4 Ин дуздон ҳангоми омадан садои азиме шуниданд, ба монанди садои подшоҳ бо лашкари бузург ва аспҳои бисьёр, ва карнайҳо дар Увертюраи ӯ аз шаҳри худ, ки аз он чунон тарсиданд, ки тамоми ғанимати худро тарк кунанд. аз паси онхо баромада, шитобон парвоз мекунанд. 5 Дар ҳамин ҳол, бандиён бархоста, бандҳои якдигарро кушоданд ва ҳар яке сумкаҳои худро гирифта, рафтанд ва Юсуф ва Марямро диданд, ки назди онҳо меоянд ва пурсиданд: «Он подшоҳ, ки садои наздики ӯро роҳзанон шуниданд, куҷост? , ва моро тарк кард, то ки мо ҳоло бехатар берун омадаем? 6 Юсуф ҷавоб дод: «Аз паси мо хоҳад омад». БОБИ 6 1 Он гоҳ онҳо ба хонаи дигаре рафтанд, ки дар он ҷо зани девона буд ва шайтони исьёнгари лаънатӣ дар он ҷо маскан гирифта буд. 2 Шабе, ки вай барои обкашонӣ рафт, на либоси худро таҳаммул карда натавонист ва на дар хона бошад; лекин ҳар боре ки бо занҷир ё ресмон мебастанд, вай онҳоро мешиканад ва ба биёбонҳо мебаромад ва баъзан дар ҷое ки роҳҳо мегузаштанд ва дар ҳавлиҳои калисо истода, ба сӯи одамон санг мепартофт. 3 Вақте ки Марям ин мардро дид, ба вай раҳм кард; Шайтон дарҳол вайро тарк карда, ба сурати ҷавоне гурехт ва гуфт: «Вой бар ҳоли ман, аз ту, эй Марям ва писарат». 4 Пас, зан аз азоби худ раҳо ёфт; Аммо вай худро бараҳна ҳисоб карда, сурх шуд ва аз дидани касе худдорӣ кард ва либосҳояшро пушид ва ба хона рафт ва дар бораи қазияашро ба падар ва хешовандонаш нақл кард, ки онҳо, чун беҳтарини шаҳр буданд, дар Санкт-Петербург меҳмондорӣ мекарданд. Марям ва Юсуф бо эҳтироми бузург. 5 Субҳи рӯзи дигар, ки барои роҳ ба қадри кофӣ ғизо гирифта, аз онҳо рафтанд ва тақрибан бегоҳи рӯз ба шаҳри дигаре расиданд, ки дар он ҷо издивоҷ карданаш буд. аммо бо ҳунари шайтон ва амали баъзе ҷодугарон арӯс чунон гунг шуд, ки даҳон кушода натавонист. 6 Аммо ин арӯси гунг вақте дид, ки бонуи муқаддас Марям ба шаҳр даромада ва Худованди Масеҳро дар оғӯш мебурд, дастонашро сӯи Худованди Масеҳ дароз карда, ӯро ба оғӯш гирифта, бисёр вақт ба оғӯш мегирифт. ӯро бӯсид, пайваста ҳаракат мекард ва ӯро ба баданаш зер мекард. 7 Дарҳол риштаи забонаш кушода, гӯшҳояш кушода шуд ва ӯ ба ҳамду санои Худое, ки вайро барқарор кардааст, сар кард. 8 Ва он шаб дар байни сокинони шаҳр шодии бузурге ба амал омад, ки гумон карданд, ки Худо ва фариштагони Ӯ дар миёни онҳо фуруд омадаанд. 9 Онҳо дар ин ҷо се рӯз иқомат карда, бо эҳтироми бузург ва фароғати олӣ вохӯрданд. 10 Пас аз он ки мардум барои роҳ муҳайё карда буданд, рафта, ба шаҳри дигаре рафтанд, ки дар он ҷо иқомат кардан мехостанд, зеро он макони машҳуре буд. 11 Дар ин шаҳр зани ҳалим буд, ки рӯзе барои оббозӣ ба дарё фуромад, инак шайтони лаънатӣ ба сурати мор бар вай часпидааст; 12 Ва худро ба шиками вай печонд ва ҳар шаб бар вай хобид. 13 Ин зан бонуи муқаддас Марямро ва Исои Масеҳи навзодро дар оғӯши худ дида, аз хонум Марям хоҳиш кард, ки кӯдакро ба ӯ бидиҳад, то бибӯсад ва дар оғӯш барад. 14 Вақте ки вай розӣ шуд, ва ҳамин ки зан кӯдакро ҷунбонд, шайтон вайро тарк карда, гурехт, ва баъд аз он зан ӯро надидааст. 15 Дар ин сурат ҳамаи ҳамсояҳо Худои Олиро ҳамду сано хонданд ва зан онҳоро бо эҳсони зиёд мукофотонид.
16 Фардои он зан барои шустани Исои Худованд оби хушбӯй овард; ва чун вайро шуст, обро нигоҳ дошт. 17 Дар он ҷо духтаре буд, ки баданаш аз махав сафед шуда буд, ва ӯро бо ин об пошида, шуста, дарҳол аз махави вай пок мегашт. 18 Мардум гуфтанд, ки бешубҳа Юсуф ва Марям ва он писар худоанд, зеро онҳо ба одамизод монанд нестанд. 19 Ва ҳангоме ки онҳо барои рафтан тайёрӣ диданд, духтаре, ки аз бемории махав ранҷ мебурд, омад ва хостанд, ки ба вай иҷозат диҳанд, ки бо онҳо биравад; Онҳо розӣ шуданд ва духтар бо онҳо рафт. ба шаҳре омаданд, ки дар он қасри подшоҳи бузург буд ва хонааш аз меҳмонхона дур набуд. 20 Дар ин ҷо монданд ва рӯзе духтар назди зани шоҳзода рафт ва ӯро дар ҳолати ғамгин ва ғамгин дид, сабаби гиряашро пурсид. 21 Вай дар ҷавоб гуфт: «Аз нолаҳои ман тааҷҷуб накунед, зеро ман дар як мусибати бузурге ҳастам, ки ҷуръати онро ба касе гуфта наметавонам». 22 Аммо, мегӯяд духтар, агар шикояти шахсии худро ба ман бовар кунӣ, шояд ман барои ту иллое пайдо кунам. 23 «Пас, ту, мегӯяд зани шоҳзода, ин сирро нигоҳ дор, ва онро ба ҳеҷ каси зинда ошкор накун! 24 Ман бо ин миқдор, ки бар салтанатҳои калон подшоҳӣ мекунад, издивоҷ кардаам ва пеш аз он ки аз ман фарзанде наёфт, бо ӯ муддати дароз зиндагӣ мекардам. 25 Ниҳоят аз ӯ ҳомила шудам, вале афсус! Писари махаве зоидаам; ки чун дид, аз они худ шудан нахост, балки ба ман гуфт: 26 Ё ӯро бикуш, ё ӯро дар чунин ҷо ба назди ҳамшира бифирист, то ки аз ӯ хабар наёбад; ва акнун худатро эҳтиёт кун; Ман ҳеҷ гоҳ туро дигар намебинам. 27 Ҳамин тавр, ман аз вазъияти бад ва бадбахтии худ таассуф мекунам. Вой, писарам! афсӯс, шавҳарам! Оё ман онро ба шумо ошкор кардам? 28 Духтар ҷавоб дод: «Илоҷе барои бемории ту ёфтам, ки ба ту ваъда медиҳам, зеро ки ман низ махав будам, вале Худо маро, ҳатто он ки Исо номида мешавад, Писари Марями хонумро пок кардааст». 29 Зане, ки дар куҷо будани он Худоро пурсид, ки дар бораи кӣ гуфт, духтар ҷавоб дод, ки Ӯ дар ин ҷо, дар ҳамон хона бо шумо иқомат мекунад. 30 Аммо ин чӣ гуна буда метавонад? мегӯяд вай; куҷост Ӯ? Инак, ҷавоб доданд духтар, Юсуф ва Марям; ва тифле ки бо онҳост, Исо номида мешавад, ва Ӯст, ки маро аз беморӣ ва азоби ман раҳоӣ дод. 31 «Аммо, мегӯяд вай, — оё шумо аз махави худ пок шудед? Оё инро ба ман намегӯӣ? 32 Чаро не? мегуяд духтар; Оберо, ки ҷасадаш бо он шуста шуда буд, гирифта бароям рехтам ва махавам аз байн рафт. 33 Он гоҳ зани амир бархоста, онҳоро меҳмоннавозӣ кард ва дар миёни мардуми зиёде барои Юсуф зиёфат дод. 34 Рӯзи дигар барои шустани Исои Худованд оби хушбӯй гирифта, ҳамон обро ба писари худ, ки бо худ оварда буд, рехт, ва писараш дарҳол аз махав пок шуд. 35 Он гоҳ вай Худоро ҳамду сано хонд ва гуфт: «Хушо модаре, ки туро зоид, эй Исо! 36 Оё ту одамони якхеларо бо худат, ки бо он обе, ки баданат бо он шуста мешавад, шифо медиҳӣ? 37 Пас аз он вай ба хонум Марям тӯҳфаҳои хеле калон тақдим кард ва ӯро бо эҳтиром гусел кард. БОБИ 7 ОНҲО пас аз он ба шаҳри дигар омаданд ва ният доштанд, ки дар он ҷо зиндагӣ кунанд. 2 Бинобар ин онҳо ба хонаи марде, ки нав хонадор шуда буд, рафтанд, вале бо таъсири ҷодугарон натавонистанд занаш ҳаловат барад: 3Вале он шаб дар хонаи ӯ иқомат карданд, он мард аз бетартибиҳо озод шуд;
4 Ва ҳангоме ки онҳо субҳи барвақт барои пеш рафтан ба сафар тайёрӣ диданд, зани нав ба онҳо монеъ шуда, барои онҳо вақтхушии олӣ фароҳам овард? 5 Аммо фардо онҳо пеш рафта, ба шаҳри дигар омаданд ва се занро диданд, ки аз қабр бо гирьяи зиёд мебароянд. 6 Марями муқаддас онҳоро дида, ба духтаре, ки ҳамсафарашон буд, гуфт: «Бирав ва аз онҳо бипурс, ки ба онҳо чӣ шудааст ва чӣ мусибате ба сарашон омадааст? 7 Вақте ки духтар аз онҳо пурсид, онҳо ҷавоб надоданд, балки боз пурсиданд: "Ту кистӣ ва ба куҷо меравӣ?" Зеро ки рӯз дур аст, ва шаб наздик аст. 8 «Мо сайёҳем, — мегӯяд духтар, ва дар ҷустуҷӯи меҳмонхонае ҳастем, ки дар он ҷойгир шавем. 9 Гуфтанд: «Бо мо бирав ва бо мо иқомат кун». 10 Он гоҳ онҳо аз паи онҳо рафтанд ва ба хонаи наве, ки бо ҳар гуна мебели хуб муҷаҳҳаз буд, дохил шуданд. 11 Ҳоло фасли зимистон буд, ва духтар ба меҳмонхонае, ки ин занҳо буданд, даромад ва онҳоро дид, ки мисли пештара гиряву нола мекунанд. 12 Дар назди онҳо хачире меистод, ки рӯйи он абрешим дошт ва гиребони сиёҳпӯсте аз гарданаш овезон буд, ва ӯро мебӯсиданд ва ғизо медоданд. 13 Аммо вақте ки духтар гуфт: «Эй занҳо, ин хачир чӣ қадар зебост! Онҳо бо гиря ҷавоб доданд ва гуфтанд: «Ин хачир, ки мебинӣ, бародари мо буд, ки аз ҳамон модари мо таваллуд ёфтааст. 14 Зеро, вақте ки падари мо мурд ва ба мо амволи хеле калон гузошт, ва мо танҳо ҳамин бародар доштем, ва мо кӯшиш кардем, ки барои ӯ як ҷуфти мувофиқ бихарем ва фикр кардем, ки ӯ бояд мисли мардони дигар издивоҷ кунад, зани саргашта ва рашк ӯро бе ҷодугарӣ кард. дониши мо. 15 Ва мо, як шаб, каме пеш аз рӯз, дар ҳоле ки ҳама дарҳои хона баста буданд, дидем, ки бародари мо ба хачир табдил ёфтааст, чунон ки ҳоло мебинӣ; 16 Ва мо, дар ҳолати ғамгин, ки дар он мебинӣ, падаре надорем, ки моро тасаллӣ диҳад, ба ҳамаи хирадмандон, ҷодугарон ва фолбинони ҷаҳон муроҷиат кардем, вале онҳо ба мо хидмате накарданд. 17 «Бинобар ин, ҳар боре ки худро аз ғаму андӯҳ ранҷ мебарем, мо бархоста, бо ин модар ба қабри падари худ меравем ва дар он ҷо, вақте ки ба қадри кофӣ гиря карда, ба хона бармегардем. 18 Духтар инро шунид, гуфт: «Далер бош ва тарси худро бас кун, зеро ки дар наздикии ту давои дарди худ, ҳатто дар миёни ту ва дар миёни хонаат ҳастӣ, 19 Зеро ки ман низ махав будам; Аммо вақте ки ман ин зан ва ин тифли хурдакакро, ки Исо ном дорад, бо ӯ дидам, ба баданам обе, ки модараш ӯро шуста буд, пошидам ва дарҳол сиҳат шудам. 20 Ва ман итминон дорам, ки ӯ низ қодир аст, ки шуморо дар тангии шумо сабук кунад. Пас, бархез, назди хонуми ман Марям бирав ва чун ӯро ба меҳмонхонаи худ овардӣ, сирри ӯро ба ӯ ифшо кун ва дар айни замон аз ӯ хоҳиш кун, ки ба парвандаат раҳм кунад. 21 Ҳамин ки занон сухани духтарро шуниданд, шитобон ба назди бонуи муқаддас Марям рафтанд ва худро ба ӯ муаррифӣ карданд ва дар пеши ӯ нишаста, гиря карданд. 22 Ва гуфт: «Эй бонуи мо муқаддас Марям, ба канизони худ раҳм кун, зеро ки мо сарвари оилаи худ надорем, касе аз мо калонтар нест; на падар, на бародар, ки пеш аз мо даромада берун равад. 23 Аммо ин хачир, ки шумо мебинед, бародари мо буд, ки онро зане бо ҷодугар ба ин ҳолат овардааст, ки шумо мебинед: бинобар ин аз шумо хоҳиш мекунем, ки ба мо раҳм кунед. 24 Пас, Марям аз ин қазияи онҳо ғамгин шуд ва Исои Худовандро гирифта, ба пушти хачир шинонд. 25 Ва ба писари вай гуфт: «Эй Исои Масеҳ, ин хачирро мувофиқи қудрати фавқулодаи худ барқарор кун (ё шифо
бахш) ва ба ӯ ато кун, ки аз нав ба шакли одам ва махлуқи оқил, мисли пештара дошт. 26 Инро хонуми Сент-Марям кам мегуфт, аммо хачир дарҳол ба шакли одамӣ гузашта, ба ҷавоне мубаддал шуд, ки ҳеҷ гуна таҳқир надошт. 27 Он гоҳ ӯ бо модараш ва хоҳарон ба хонуми муқаддас Марям саҷда карданд ва кӯдакро бар сари худ бардошта, ӯро бӯсиданд ва гуфтанд: «Муборак аст модарат, эй Исо, эй Наҷотдиҳандаи ҷаҳон! Хушо чашмоне, ки аз дидани ту шоданд. 28 Он гоҳ ҳарду хоҳарон ба модари худ гуфтанд: «Ба ростӣ, бародари мо бо ёрии Исои Масеҳи Худованд ва меҳрубонии он духтар, ки дар бораи Марям ва писараш ба мо нақл карда буд, ба сурати пештарааш барқарор шуд». 29 Ва азбаски бародари мо муҷаррад аст, дуруст аст, ки ӯро ба ин духтар ғуломашон никоҳ кунем. 30 Вақте ки онҳо дар ин бора бо Марьям машварат карданд ва ӯ розӣ шуд, барои ин духтар тӯйи боҳашамат барпо карданд. 31 Пас андӯҳи онҳо ба шодӣ ва мотамашон ба шодӣ мубаддал шуда, ба шодӣ шурӯъ карданд. ва шодӣ кунанд ва суруд хонанд, ки дар тан либосҳои зебои худро дар бар карда, дастбандҳо доранд. 32 Пас аз он онҳо Худоро ҳамду сано хонда, гуфтанд: «Эй Исо Писари Довуд, ки андӯҳро ба шодӣ ва мотамро ба шодӣ табдил медиҳад! 33 Пас аз он Юсуф ва Марьям дар он ҷо даҳ рӯз монданд, ва аз онҳо эҳтироми зиёд пайдо карда, рафтанд. 34 Онон, ки чун аз онҳо ҷудо шуданд ва ба хона баргаштанд, нидо карданд: 35 Аммо махсусан духтар. БОБИ 8 1 Ҳангоми сафар аз он ҷо ба як кишвари биёбон омаданд, ва гуфтанд, ки он ҷоро роҳзанҳо пур кардаанд; Пас Юсуф ва Марям барои гузаштан дар шаб омода шуданд. 2 Ва ҳангоме ки онҳо роҳ мерафтанд, диданд, ки ду роҳзан дар роҳ хуфтаанд, ва бо онҳо шумораи зиёди роҳзанҳо, ки шарикони онҳо буданд, низ хуфтаанд. 3 Номҳои ин ду нафар Титус ва Думакус буданд; ва Титус ба Думахус гуфт: «Аз ту илтимос мекунам, ки ин одамон оромона бираванд, то ки гурӯҳи мо аз онҳо чизе нафаҳмад; 4 Аммо Думакус рад карда, Титус боз гуфт: «Ман ба ту чил дона крупа хоҳам дод ва камарбанди маро, ки ба вай дода буд, ҳамчун гарав бигир, то ки даҳон накушояд ва садо надиҳад». 5 Вақте ки хонуми муқаддас Марям меҳрубоние, ки ин роҳзан ба онҳо кардааст, дид, ба ӯ гуфт: «Худованд Худо туро ба дасти росташ қабул мекунад ва гуноҳҳои туро омурзида хоҳад кард». 6 Он гоҳ Исои Худованд ба модараш ҷавоб дода, гуфт: «Вақте ки сӣ сол мегузарад, эй модар! яҳудиён маро дар Ерусалим маслуб хоҳанд кард; 7 Ва ин ду дузд ҳамзамон дар салиб бо ман хоҳанд буд, Титус дар тарафи рости ман ва Думакус дар тарафи чапи ман, ва аз он вақт Титус пешопеши ман ба биҳишт хоҳад рафт. 8 Ва чун гуфт: «Эй писарам, Худо ин насиби туро накунад, онҳо ба шаҳре рафтанд, ки дар он бутҳои зиёде буданд. ки баробари ба он наздик шудан ба теппахои регзор табдил ёфт. 9 Бинобар ин онҳо назди он дарахти чинор, ки ҳоло Матария ном дорад, рафтанд; 10 Ва Исои Худованд дар Матарея чоҳе ба вуҷуд овард, ки дар он Марям ҷомаашро шуст; 11 Ва дар он кишвар аз арақи Худованд Исои Масеҳ ба он ҷо мерӯяд, ё бальзам мерӯяд. 12 Аз он ҷо ба Мемфис рафтанд ва фиръавнро диданд ва се сол дар Миср иқомат карданд.
13 Ва Исои Худованд дар Миср мӯъҷизаҳои зиёде ба амал овард, ки онҳоро на дар Инҷили кӯдакӣ ва на дар Инҷили камолот ёфтан мумкин нест. 14 Пас аз се сол ӯ аз Миср баргашт, ва ҳангоме ки ба Яҳудо наздик шуд, Юсуф тарсид, ки дохил шавад; 15 Чун шунид, ки Ҳиродус мурдааст ва ба ҷои ӯ писараш Аркилоус подшоҳӣ мекунад, тарсид; 16 Вақте ки ӯ ба Яҳудо рафт, фариштаи Худо ба ӯ зоҳир шуда, гуфт: «Эй Юсуф, ба шаҳри Носира бирав ва дар он ҷо бимон». 17 Аҷиб аст, ки Ӯ, ки Худованди тамоми кишварҳост, дар ин қадар кишварҳо ба пешу ақиб медарояд. БОБИ 9 1 Вақте ки онҳо ба шаҳри Байт-Лаҳм расиданд, дар он ҷо якчанд бемори хеле ноумедро диданд, ки аз дидани онҳо кӯдаконро ба ташвиш оварда буд, ки аксари онҳо мурданд. 2 Дар он ҷо зане буд, ки писари беморе дошт, ки ӯро дар вақти маргаш ба назди бонуи муқаддас Марям овард, ки ӯро ҳангоми шустани Исои Масеҳ дид. 3 Он гоҳ он зан гуфт: «Эй бонуи ман Марям, бар ин писарам, ки ба сахттарин дардҳо гирифтор аст, бингар». 4 Марями муқаддас ӯро шунида гуфт: «Аз он обе, ки писарамро бо он шустам, каме гирифта, бар ӯ пошед». 5 Пас аз он, чуноне ки Марям фармуда буд, каме аз он об гирифт ва ба писараш, ки аз дардҳои шадидаш хаста шуда, хоб рафта буд, пошид; ва пас аз каме хобидан, комилан бедор шуд ва сиҳат шуд. 6 Модар аз ин муваффақият хеле шод шуда, боз назди Марями муқаддас рафт ва Марям ба вай гуфт: «Худоро ҳамду сано кун, ки ин писаратро шифо дод». 7 Дар ҳамон ҷо зани дигаре буд, ки ҳамсояаш буд, ки ҳоло писараш шифо ёфта буд. 8 Писари ин зан ба ҳамин беморӣ гирифтор шуда буд, ва ҳоло чашмонаш тамоман пӯшида буданд ва шабу рӯз барои ӯ нола мекард. 9 Модари кӯдаке, ки шифо ёфта буд, ба вай гуфт: «Чаро писаратро назди Марям намеорӣ, чунон ки ман писари худро назди вай овардам, вақте ки ӯ дар азоби марг буд; ва ӯ бо он обе шифо ёфт, ки ҷасади писараш Исоро бо он шуста буд? 10 Вақте ки зан ин сухани ӯро шунид, вай низ рафта, ҳамон обро ёфта, писарашро бо он шуст, ва бадан ва чашмонаш дарҳол ба ҳолати пештараашон барқарор шуданд. 11 Ва ҳангоме ки писарашро назди Марям овард ва парвандаи худро ба ӯ кушод, ба ӯ фармуд, ки барои сиҳат шудани писараш шукр гӯяд ва ба касе чизе нагӯяд. БОБИ 10 1 Дар ҳамон шаҳр ду зани як мард буданд, ки ҳар яке як писари бемор доштанд. Яке аз онҳо Марям ном дошт ва номи писараш Колеб буд. 2 Вай бархоста, писарашро гирифта, назди бонуи Мариям, модари Исо, рафт ва як гилеми зебоеро ба ӯ пешниҳод кард ва гуфт: «Эй бонуи ман, ин қолини маро қабул кун ва ба ҷои он як қолини хурдакак бидеҳ. матои ҷомашӯӣ. 3 Марьям ба ин розӣ шуд, ва модари Колеб рафт, барои писари худ ҷомае дӯхта, бар ӯ пӯшонд, ва бемории ӯ шифо ёфт; вале писари зани дигар мурд. 4 Пас, дар байни онҳо дар ҳар ҳафта дар навбати худ корҳои оилавӣ фарқият ба миён омад. 5 Ва ҳангоме ки навбати Марьям, модари Колеб расид, ва ӯ танӯрро барои нонпазӣ гарм мекард, ва барои овардани хӯрок мерафт, писари худ Колебро назди танӯр гузошт; 6 Ӯро, ки зани дигараш, рақибаш, чун танҳо буд, гирифта, ба танӯр, ки хеле гарм буд, партофта, рафт. 7 Марям ҳангоми бозгашт писараш Колебро дид, ки дар миёни танӯр хобида механдад ва танӯр он қадар сард буд, ки
гӯё пештар гарм нашуда буд ва медонист, ки рақибаш зани дигар ӯро ба оташ андохтааст. 8 Вақте ки ӯро берун овард, ӯро назди хонуми Сент-Марям овард ва воқеаро ба вай нақл кард ва ба ӯ гуфт: «Хомӯш шав, ман ташвиш дорам, ки ин корро фаҳмонед». 9 Пас аз ин, рақиби худ, зани дигар, вақте ки дар назди чоҳ об мекашид, ва Колебро дид, ки дар канори чоҳ бозӣ мекунад, ва касе дар наздикӣ нест, ӯро гирифта, ба чоҳ андохт. 10 Ва ҳангоме ки баъзе одамон барои обкашонӣ аз чоҳ омаданд, писарбачаро диданд, ки дар болои лаби об нишастааст, ва ӯро бо ресмон берун кашиданд ва аз кӯдак бағоят дар ҳайрат монданд ва Худоро ҳамду сано хонданд. 11 Он гоҳ модар омада, ӯро гирифта, ба назди бонуи СентМарям бурд ва нолакунон гуфт: «Эй бонуи ман, бубинед, ки рақиби ман бо писарам чӣ кор кардааст ва чӣ гуна ӯро ба чоҳ андохтааст, вале ман намедонам. савол, аммо як ё дигар вай сабаби марги ӯ хоҳад буд. 12 Марям ба вай ҷавоб дод: «Худо сабаби ҷабрдидаи шуморо сафед мекунад. 13 Пас аз чанд рӯз, вақте ки зани дигар барои обкашӣ назди чоҳ омад, пои вай ба ресмон печида буд, ба тавре ки вай сар ба чоҳ афтод; устухонҳо кӯфта шудаанд. 14 Вай ба оқибати бад расид, ва дар вай сухани муаллиф ба амал омад: "Чоҳе кофта, чуқур сохтанд, вале худашон ба чоҳе, ки омода карда буданд, афтоданд". БОБИ 11 1Дар он шаҳр зани дигаре низ ду писари бемор дошт. 2 Ва ҳангоме ки яке мурда буд, дигаре, ки дар ҳолати марг хобида буд, ба оғӯши Бонуи Сент Марям гирифт ва дар сели ашк ба ӯ муроҷиат карда, гуфт: 3 Эй бонуи ман, мадад кун маро сабук кун; зеро ки ду писар доштам, ки якеро ҳоло ба хок супурдам, дигареро дар арафаи марг мебинам, бубинед, ки чӣ гуна аз Худо илтифот металабам ва ба Ӯ дуо мегӯям. 4 Зан гуфт: «Эй Худованд, Ту меҳрубону меҳрубон ва меҳрубонӣ; ба ман ду писар додӣ; Якеро ба худ гирифтаӣ, эй дигареро раҳо кун. 5 Марям бузургии андӯҳашро дарк карда, ба ӯ раҳм кард ва гуфт: «Писаратро дар бистари писари ман ҷойгир кун ва ӯро бо либосаш пӯшон». 6 Ва ҳангоме ки вайро дар бистаре, ки Масеҳ дар он хобида буд, гузошт, дар ҳоле ки чашмони Ӯ аз марг пӯшида буданд; Ҳамин ки бӯи ҷомаҳои Худованд Исои Масеҳ ба писарча расид, чашмонаш кушода шуданд ва бо овози баланд модарашро нидо карда, нон хост ва чун гирифта, онро макид. 7 Он гоҳ модараш гуфт: «Эй хонум Марям, акнун ман итминон дорам, ки қудрати Худо дар ту сокин аст, то писарат кӯдакони ба худ монандро, вақте ки ба либосаш даст расонанд, шифо бахшад. 8 Ин писарбачае, ки ҳамин тавр шифо ёфт, ҳамон касест, ки дар Инҷил Бартолмей номида мешавад. БОБИ 12 1 Боз як зани махавие буд, ки ба назди бонуи муқаддас Марям, модари Исо рафта, гуфт: «Эй бонуи ман, ба ман ёрӣ деҳ». 2 Марям дар ҷавоб гуфт: Ту чӣ ёрӣ мехоҳӣ? Оё он тилло аст ё нуқра, ё ин ки ҷисми ту аз махави он шифо ёбад? 3 Кӣ, мегӯяд он зан, ин корро ба ман дода метавонад? 4 Марям дар ҷавоби вай гуфт: «Каме сабр кун, то писарам Исоро шуста, хобонам. 5 Зан мунтазири он буд, ки ба вай фармуда шуда буд; ва Марьям, ҳангоме ки Исоро бистарӣ карда, оберо, ки ҷасади ӯро шуста буд, ба вай дод, гуфт: «Аз об гирифта, бар баданат бирез; 6 Вақте ки вай ин корро кард, дарҳол пок шуд ва Худоро ҳамду сано хонд ва Ӯро шукр гуфт.
7 Пас аз он ки се рӯз бо худ монд, рафт. 8 Ва ба шаҳр даромада, мириеро дид, ки духтари мири дигарро ба занӣ гирифта буд; 9 Аммо чун ба дидани вай омад, дар миёни чашмони вай нишонаҳои махавро мисли ситора дид, ва аз ин рӯ издивоҷро бекор ва ботил эълон кард. 10 Вақте ки зан ин одамонро дар ин ҳолат дид, ки хеле ғамгинанд ва ашкҳои зиёд мерезанд, сабаби гиряашонро пурсид. 11 Онҳо ҷавоб доданд: «Ҳолати моро напурс; зеро мо метавонем бадбахтихоямонро ба хар кас эълон кунем. 12 Аммо вай ба ҳар ҳол фишор овард ва аз онҳо хоҳиш кард, ки қазияи худро ба ӯ бигӯянд, то фаҳмонд, ки шояд вай онҳоро ба роҳи табобат роҳнамоӣ кунад. 13 Ва ҳангоме ки ба ҷавонзан ва нишонаҳои махавро, ки дар миёни чашмонаш пайдо шуда буд, ба вай нишон доданд, 14 Вай гуфт: «Ман низ, ки шумо дар ин ҷо мебинед, ба ҳамин беморӣ гирифтор шудам ва барои тиҷорат ба Байт-Лаҳм рафтам, ба ғоре даромадам ва Марьям ном занеро дидам, ки писаре дошт, ки Исо ном дошт. 15Вай чун дид, ки махав ҳастам, барои ман хавотир шуд ва обе дод, ки бо он ҷасади писарашро шуста буд; бо он баданамро пошида, пок шудам. 16 Он гоҳ ин занҳо гуфтанд: «Оё шумо, хонум! 17 Ба ин розӣ шуда, онҳо бархоста, ба назди бонуи муқаддас Марям рафтанд ва бо худ тӯҳфаҳои олӣ гирифтанд. 18 Ва ҳангоме ки онҳо даромада, ба вай ҳадяҳои худро доданд, ба ҷавонзани махавӣ он чизеро, ки бо худ ба вай оварда буданд, нишон доданд. 19 Он гоҳ Марями муқаддас гуфт: «Марҳамати Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод; 20 Ва аз он обе ки ҷасади Исои Масеҳро бо он шуста буд, ба онҳо каме дода, фармуд, ки беморро бо он бишӯянд; ки баъд аз анҷоми он, вай дарҳол шифо ёфт; 21 Онҳо ва ҳамаи ҳозирон Худоро ҳамду сано хонданд; ва аз шодӣ пур шуда, ба шаҳри худ баргаштанд ва ба ин сабаб Худоро ҳамду сано хонданд. 22 Он гоҳ мири шунид, ки занаш шифо ёфтааст, ӯро ба хона бурд ва издивоҷи дуюм кард ва Худоро барои сиҳат шудани занаш шукр гуфт. БОБИ 13 1 Духтаре низ буд, ки вайро шайтон гирифтор карда буд; 2 Зеро он рӯҳи лаъин зуд-зуд дар шакли аждаҳо ба назараш меомад ва майл дошт, ки вайро фурӯ барад ва тамоми хуни вайро чунон макида буд, ки вай ба ҷасади мурда монанд буд. 3 Ҳар боре, ки ба худ меомад, бо дастонаш ба сараш печида, фарьёд мезад ва мегуфт: «Вой, вой бар ман, ки ҳеҷ кас намеёбад, ки маро аз он аждаҳои бадкор раҳоӣ диҳад! 4 Падару модари вай, ва ҳамаи онҳое ки дар гирду атрофаш буданд ва ӯро диданд, мотам гирифта, барои вай гиря карданд; 5 Ва ҳамаи онҳое ки ҳозир буданд, ҳангоме ки нолаи вайро шуниданд ва мегуфтанд: "Бародарон ва дӯстонам! Магар касе нест, ки маро аз ин қотил раҳо кунад?" 6 Он гоҳ духтари шоҳзода, ки аз махаваш шифо ёфта буд, шикояти он духтарро шунид, ба болои қалъаи худ рафт ва дид, ки вай дастонаш ба сараш печида, сели ашк мерехт. одамоне, ки дар бораи вай ғамгин буданд. 7 Он гоҳ аз шавҳари девона пурсид: «Оё модари занаш зинда аст? Ба вай гуфт: «Падару модараш зиндаанд». 8 Ва фармуд, ки модарашро назди вай фиристанд: омадани ӯро дида, ба назди кӣ гуфт: «Оё ин духтари девона духтари туст? Вай нолаву нолакунон гуфт: Бале, хонум, ман ӯро бардоштам. 9 Духтари шоҳзода ҷавоб дод: «Сирри қазияашро ба ман ифшо кун, зеро ба ту иқрор мекунам, ки ман махав будам, аммо бону Марям, модари Исои Масеҳ маро шифо дод».
10 Ва агар хоҳед, ки духтаратон ба ҳолати пештарааш баргардонида шавад, ӯро ба Байт-Лаҳм баред ва Марями модари Исоро бипурсед, ва шубҳа накунед, ки духтаратон шифо хоҳад ёфт; зеро ман савол намедиҳам, вале шумо аз шифо ёфтани духтаратон бо шодии зиёд ба хона меоед. 11 Ҳамин ки суханашро тамом кард, бархоста, бо духтараш ба ҷои таъиншуда ва назди Марьям рафт ва дар бораи духтараш ба вай нақл кард. 12 Марями муқаддас ҳикояи ӯро шунида, ба вай каме обе дод, ки ҷасади писараш Исоро бо он шуста буд ва ба ӯ фармуд, ки онро ба ҷасади духтараш рехт. 13 Ҳамин тавр, вай яке аз ҷомаи ҷомаи Исои Худовандро ба вай дода, гуфт: «Ин ҷомаро гирифта, ба душмани худ ҳар боре ки ӯро бубинӣ, нишон деҳ; ва онҳоро ба саломатӣ фиристод. 14 Пас аз он ки онҳо шаҳрро тарк карда, ба хона баргаштанд, ва замоне расид, ки шайтон ӯро дастгир кунад, дар ҳамон лаҳза ин рӯҳи лаъин дар шакли аждаҳои азим ба ӯ зоҳир шуд ва духтар ӯро дида, тарсид. . 15 Модар ба вай гуфт: «Духтарам натарс; бигзор вай то ба ту наздик шавад! он гоҳ ба ӯ матои чӯберо, ки хонум Марям ба мо додааст, нишон диҳед ва мо ҳодисаро мебинем. 16 Он гоҳ Шайтон мисли аждаҳои даҳшатбор омада, ҷисми духтар аз тарс ларзид. 17 Аммо ҳамин ки вай пӯшишро ба сари худ ва гирди чашмонаш гузошта, ба ӯ нишон дод, дарҳол аз кафан оташ ва ангиштҳои сӯзон берун баромада, ба болои аждаҳо афтод. 18 Оҳ! Чӣ гуна мӯъҷизаи бузурге буд, ки ин рӯй дод: чун аждаҳо ҷомаи Исои Худовандро дид, оташ берун баромад ва бар сар ва чашмонаш пароканда шуд; Ба тавре ки бо овози баланд фарьёд зад: «Эй Исо, писари Марям, бо ту чӣ кор аст? 19 Ва ӯ ба ҳарос афтода, духтарро тарк кард. 20 Ва вай аз ин андӯҳ раҳоӣ ёфт, ва Худоро ҳамду сано хонд ва ҳамду сано хонд.
3 Ҳар яке аз кори худ фахр мекунад ва кӯшиш мекунад, ки аз дигарон болотар ояд. 4 Он гоҳ Исои Худованд ба писарон гуфт: «Ман ба ин пайкарҳое, ки ба роҳ андохтаам, амр хоҳам дод». 5 Ва дарҳол ҳаракат карданд, ва чун фармуд, ки баргарданд, баргаштанд. 6 Ва пайкари паррандагон ва гунҷишконро низ сохт, ки чун амр фармуд, парвоз кунанд, ва чун амр кунад, ки истоданро ба ҷо меоранд; ва агар ба онҳо гӯшт ва бинӯшад, мехӯрданд ва менӯшиданд. 7 Вақте ки писарбачаҳо дур шуда, ин суханонро ба падару модари худ нақл карданд, падаронашон ба онҳо гуфтанд: «Эй фарзандон! аз ӯ бипарҳезед ва бипарҳезед ва аз ин пас ҳаргиз бо ӯ бозӣ накунед. 8 Рӯзе низ Исои Худованд бо писарон бозӣ карда, давида давида, аз назди дӯкони рангуборе гузашт, ки Салим ном дошт. 9 Ва дар дӯкони ӯ матоъҳои зиёде аз мардуми он шаҳр буд, ки онҳо барои ранг кардани рангҳои гуногун тарҳрезӣ карданд. 10 Он гоҳ Исои Худованд ба дӯкони рангубор даромада, тамоми матоъҳоро гирифта, ба танӯр партофт. 11 Вақте ки Салим ба хона омад, ва дид, ки либосҳо вайрон шудаанд, садои баланд бардошта, Исои Худовандро таҳқир карда, гуфт: 12 Эй писари Марям, бо ман чӣ кардӣ? Ҳам маро ва ҳам ба ҳамсоягонамро маҷрӯҳ кардӣ; Ҳама мехостанд, ки либоси худро рангин кунанд; вале .Ту омада, ҳамаро ғорат кардӣ. 13 Исои Худованд дар ҷавоб гуфт: «Ман ранги ҳар матоъро ба он ранге ки ту хоҳӣ, иваз мекунам; 14 Ва дарҳол ӯ ба берун овардани матоъҳо аз танӯр шурӯъ кард, ва ҳама бо ҳамон рангҳое, ки рангкунанда мехост, ранг карда шуданд. 15 Ва чун яҳудиён ин мӯъҷизаи аҷибро диданд, Худоро ҳамду сано гуфтанд.
БОБИ 14 БОБИ 16 1 Дар он ҷо зани дигаре низ зиндагӣ мекард, ки писараш шайтонро таслим карда буд. 2 Ин писарбача, ки Яҳудо ном дошт, ҳар боре ки шайтон ӯро дастгир мекард, майл дошт ҳамаи ҳозиронро газад; ва агар дар наздаш каси дигар наёфт, дастони худ ва дигар узвашро газид. 3 Аммо модари ин писарбачаи бадбахт, ки сухани Марям ва писараш Исоро шунид, дарҳол бархоста, писарашро ба оғӯш гирифта, назди Бону Марям овард. 4 Дар ин миён Яъқуб ва Йӯсе тифли навзодро, яъне Исои Худовандро бурданд, то дар вақти муносиб бо кӯдакони дигар бозӣ кунанд; Ва ҳангоме ки берун рафтанд, нишастанд ва Исои Худованд бо онҳост. 5 Он гоҳ Яҳудо, ки девона буд, омада, ба ямини Исо нишаст. 6 Ҳангоме ки шайтон мисли ҳарвақта ба ӯ рафтор мекард, ӯ мехост Исои Худовандро газад. 7 Ва азбаски ин корро карда натавонист, ба тарафи рости Исо зад, ки фарьёд зад. 8 Дар ҳамин лаҳза шайтон аз миёни писарбача берун шуда, мисли саги девона гурехт. 9 Ҳамон писарбачае, ки Исоро зад ва шайтон ба сурати саг аз вай берун шуд, Яҳудои Исқарют буд, ки ӯро ба яҳудиён таслим кард. 10 Ва ҳамон тарафе, ки Яҳудо ӯро зад, яҳудиён бо найза сӯрох карданд. БОБИ 15 1 Ва ҳангоме ки Исои Худованд ҳафтсола шуд, Ӯ дар як рӯз бо писарони дигараш, ки тақрибан ҳамсолонаш буд, буд. 2 Ва ҳангоме ки онҳо бозӣ мекарданд, гилро ба шаклҳои гуногун, яъне хар, гов, парранда ва суратҳои дигар сохтанд,
1 Ва Юсуф ба ҳар ҷое ки дар шаҳр мерафт, Исои Худовандро бо худ мебурд, ва дар он ҷо ӯро барои кор кардан барои сохтани дарвоза ё коса, ё ҷумбонидан ё қуттиҳо фиристоданд; Худованд Исо ба ҳар ҷое ки мерафт, бо ӯ буд. 2 Ва ҳангоме ки Юсуф дар кори худ чизе медошт, то дарозтар ё кӯтоҳтар, васеътар ё тангтар кунад, Исои Масеҳ дасти Худро сӯи он дароз мекард. 3 Ва ба зудӣ он тавре шуд, ки Юсуф мехост. 4 Ба тавре ки ӯ лозим набуд, ки чизеро бо дасти худ ба анҷом расонад, зеро дар касби дуредгарии худ чандон моҳир набуд. 5 Дар вақти муайян подшоҳи Ерусалим ӯро назди ӯ фиристода, гуфт: «Мехоҳам, ки барои ман тахти андозае бисозӣ, ки бо он ҷое ки маъмулан дар он менишинам». 6 Юсуф итоат кард ва дарҳол ба кор шурӯъ кард ва пеш аз он ки онро ба анҷом расонид, ду сол дар қасри подшоҳ монд. 7 Ва чун омад, то онро дар ҷои худ таъмир кунад, дид, ки он аз ҳар тараф аз андозае, ки муъайян шудааст, ду фосила лозим аст. 8 Подшоҳ дид, ки аз Юсуф сахт хашмгин шуд; 9Ва Юсуф аз хашми подшоҳ тарсида, бе хӯроки шом ба хоб рафт ва чизе барои хӯрдан нагирифт. 10 Исои Худованд аз вай пурсид: «Аз чӣ метарсид? 11 Юсуф ҷавоб дод: «Зеро ки ман дар ин ду сол меҳнати худро аз даст додаам». 12 Исо ба вай гуфт: «Натарс ва сарнагун нашав; 13 Ту аз як тарафи тахт бимон, ва ман аз тарафи дигар хоҳам, ва мо онро ба андозаи дурусташ хоҳем овард. 14 Ва ҳангоме ки Юсуф он чиро, ки Исои Худованд гуфта буд, ба ҷо овард, ва ҳар яке бо қувват ба тарафи худ кашид, тахт итоат кард ва ба андозаи мувофиқи он ҷой оварда шуд; 15 Он мӯъҷизаеро, ки дар он ҷо истода буданд, диданд, дар ҳайрат монданд ва Худоро ҳамду сано хонданд.
16 Тахт аз ҳамон чӯбе, ки дар замони Сулаймон буд, сохта шуда буд, яъне чӯбе, ки бо шаклҳо ва расмҳои гуногун оро дода шуда буд. БОБИ 17 1 Рӯзи дигар Исои Масеҳ ба кӯча баромада, чанд писарбачаеро дид, ки барои бозӣ вохӯрда буданд, ба ҳамроҳи онҳо ҳамроҳ шуд: 2 Аммо чун Ӯро диданд, пинҳон шуданд ва Ӯро тарк карданд, то ки онҳоро ҷустуҷӯ кунад. 3 Исои Худованд ба назди дарвозаи хонае омада, аз заноне, ки дар он ҷо истода буданд, пурсид: «Бачаҳо куҷо рафтанд? 4 Дар ҷавоб гуфтанд: «Дар он ҷо касе нест; Худованд Исо гуфт: «Онҳое ки дар танӯр мебинед, кистанд? 5 Дар ҷавоб гуфтанд: «Онҳо кӯдакони сесола буданд». 6 Он гоҳ Исо бо овози баланд фарьёд зада, гуфт: «Эй кӯдакон, ба ин ҷо, назди чӯпони худ биравед; 7 Дарҳол писарон мисли кӯдакон берун омада, дар гирди Ӯ давида рафтанд; ки занхо диданд, хеле дар хайрат монданд ва ба ларза афтоданд. 8 Он гоҳ онҳо дарҳол Исои Худовандро парастиш карда, аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Эй Худованди мо Исои писари Марям, дар ҳақиқат ту чӯпони неки Исроил ҳастӣ! ба канизони Худ марҳамат кун, ки дар пеши Ту меистанд ва шубҳа надоранд, лекин Ту, эй Худованд, барои наҷот додан омадаӣ, на барои нобуд кардан. 9 Баъд аз он, ҳангоме ки Исои Худованд гуфт: «Банӣ-Исроил дар миёни мардум мисли ҳабашиёнанд; Занон гуфтанд: «Худовандо, Ту ҳама чизро донӣ ва ҳеҷ чиз аз Ту пӯшида нест; Аммо ҳоло мо аз ту илтимос мекунем ва аз раҳмати худ хоҳиш мекунем, ки он писаронро ба ҳолати пештараашон баргардонӣ. 10 Исо гуфт: «Эй писарон, ба ин ҷо биёед, то рафта бозӣ кунем; ва дарҳол дар ҳузури ин занҳо кӯдаконро иваз карда, ба шакли писарбачаҳо бармегардонданд. БОБИ 18 1 Дар моҳи Адар Исо писаронро ҷамъ карда, онҳоро мисли подшоҳе баҳо дод. 2 Зеро ки онҳо ҷомаҳои худро бар замин густурданд, то ки Ӯ бар он нишинад; ва аз гул тоҷе сохта, бар сари ӯ гузошт ва дар тарафи росту чапи ӯ ҳамчун посбонони подшоҳ истод. 3 Касе, ки бигзарад, ба зӯраш бурданд, Бигуфтанд, ки биё, шоҳро саҷда кун, то барор шавӣ. 4 Дар ин миён, дар ҳоле ки ин корҳоро анҷом медоданд, баъзе одамон омаданд, ки писарбачаро болои бистар бардошта буданд; 5 Зеро ин писарбача, ки бо ҳамроҳонаш барои чидани ҳезум ба кӯҳ рафта буд ва дар он ҷо лонаи какӣ ёфт ва дасташро ба он ниҳод, то тухмҳоро берун кунад, мори заҳрнок газида, аз лона берун баромад; то ки мачбур шуд, ки хамсафаронашро фарьёд кунад: чун омаданд, уро дар руи замин дидаанд, ки мисли мурда. 6 Пас аз он ҳамсояҳо омада, ӯро ба шаҳр бурданд. 7 Ва ҳангоме ки онҳо ба ҷое расиданд, ки Исои Масеҳ мисли подшоҳ нишаста буд, ва писарони дигар дар гирди ӯ мисли ходимони ӯ истода буданд, писарон шитобон ба пешвози ӯ, ки мор газида буд, баромада, ба ҳамсоягонаш гуфтанд: Биё ва ба подшоҳ эҳтиром намо; 8 Аммо вақте ки аз андӯҳи худ омаданро рад карданд, писарон онҳоро кашида, бар хилофи хоҳиши худ маҷбур карданд, ки биёянд. 9 Ва ҳангоме ки онҳо назди Худованд Исо омаданд, Ӯ пурсид: «Ин кӯдакро барои чӣ бардоштанд? 10 Ва ҳангоме ки онҳо ҷавоб доданд, ки мор ӯро газид, Исои Худованд ба писарон гуфт: «Биёед рафта, он морро бикушем».
11 Аммо вақте ки волидони писарбача хостанд узр кунанд, зеро писарашон дар дами марг хобида буд; Писарон дар ҷавоб гуфтанд: «Оё нашунидаед, ки подшоҳ чӣ гуфт? Биёед ва морро бикушем; ва оё ба ӯ итоат намекунед? 12 Пас, онҳо суфаро боз оварданд, хоҳ хоҳанд, хоҳ не. 13 Ва ҳангоме ки онҳо ба лона расиданд, Исои Худованд ба писарон гуфт: «Оё ин ҷо паноҳгоҳи мор аст? Гуфтанд: «Ин буд». 14 Он гоҳ Исои Худованд морро ҷеғ зада, дарҳол берун омада, ба Ӯ таслим шуд; Ба ӯ гуфт: «Бирав ва ҳама заҳреро, ки ба он писарак доҳӣ кардаӣ, бирав; 15 Ва мор ба назди писарак давида, боз тамоми заҳри онро гирифт. 16 Он гоҳ Исои Худованд морро лаънат гуфт, ки он дарҳол пора-пора шуд ва мурд. 17 Ва ӯ бо дасти худ писарро ламс кард, то ки ӯро ба саломатии пештарааш баргардонад; 18 Ва ҳангоме ки ӯ гиря карданро сар кард, Исои Худованд гуфт: «Гирьяро бас кун, зеро ки минбаъд шогирди Ман хоҳӣ буд; 19 Ва ин ҳамон Шимъӯни канъонӣ аст, ки дар Инҷил зикр шудааст. БОБИ 19 1 Рӯзи дигар Юсуф писари худ Яъқубро фиристод, то ҳезумчин кунад, ва Худованд Исо бо ӯ рафт; 2 Ва ҳангоме ки онҳо ба ҷое расиданд, ки ҳезум буд, ва Яъқуб ба ҷамъоварии он шурӯъ кард, инак, мори заҳролуд ӯро газид, ба тавре ки ӯ гиря карда, садо баланд кард. 3 Исои Худованд ӯро дар ин ҳолат дида, назди ӯ омад ва ба ҷое ки мор газида буд, дамид, ва дарҳол сиҳат шуд. 4 Рӯзе Худованд Исо бо чанд писарбачае, ки дар болои бом бозӣ мекарданд, буд, ва яке аз писарон ба замин афтода, зуд мурд. 5 Ба болои он писарони дигар гурехтанд, Исои Масеҳ дар болои хона танҳо монд. 6 Ва хешовандони писарбача назди ӯ омада, ба Исои Худованд гуфтанд: «Писари моро аз боми хона партофтӣ». 7 Аммо Ӯ инро инкор карда, фарьёд заданд: «Писари мо мурд, ва ин аст, ки ӯро кушт». 8 Исои Худованд дар ҷавоби онҳо гуфт: «Маро ба ҷинояте ки шумо наметавонед маро айбдор кунед, айбдор накунед, балки биёед рафта аз худи писар бипурсем, ки кӣ ҳақиқатро ошкор мекунад». 9 Он гоҳ Худованд Исо, ки поён мефарояд, бар сари писарчаи мурда истода, бо овози баланд гуфт: «Эй Зайнус! Зайнус! 10 Он гоҳ писари мурда ҷавоб дод: «Ту маро напартофтӣ, балки ҳамон кас партофт». 11 Ва ҳангоме ки Исои Худованд ба онҳое ки дар он ҷо истода буданд, фармуд, ки ба суханони Ӯ диққат диҳанд, ҳамаи ҳозирон барои ин мӯъҷиза Худоро ҳамду сано хонданд. 12 Боре бонуи муқаддас Марям ба Исои Худованд амр фармуд, ки аз чоҳ ба вай об биёрад; 13 Ва ҳангоме ки ӯ барои овардани об рафт, кӯза, чун пур шуд, шикаст. 14 Аммо Исо ҷомаи худро паҳн карда, боз обро ҷамъ карда, ба модараш овард. 15 Вай аз ин чизи аҷоиб дар ҳайрат афтода, ин ва ҳама чизҳои дигари дидаашро ба хотираи худ гузошт. 16 Боз рӯзи дигар Исои Масеҳ бо чанд писарбача дар канори дарё буд, ва онҳо аз дарё бо ҷӯйборҳои хурд об кашида, ҳавзҳои хурди моҳӣ сохтанд. 17 Аммо Исои Худованд дувоздаҳ гунҷишк офарид, ва онҳоро дар атрофи ҳавзи худ аз ҳар тараф ва сетогӣ ба як тараф гузошта буд. 18 Аммо он рӯз рӯзи шанбе буд, ва писари Ҳанонӣ яҳудӣ аз он ҷо омада, онҳоро дид, ки ин корҳоро месозанд ва гуфт:
«Оё шумо дар рӯзи шанбе аз гил чунин сурат месозед? Ва назди онҳо давида, ҳавзҳои моҳии онҳоро шикаст. 19 Аммо ҳангоме ки Исои Худованд бар гунҷишконе, ки сохта буд, кафкӯбӣ кард, онҳо чир-чир-чих зада гурехтанд. 20 Ниҳоят, писари Ҳанонӣ назди ҳавзи моҳии Исо омад, то онро вайрон кунад, об нопадид шуд ва Исои Худованд ба ӯ гуфт: 21 Чунон ки ин об нопадид шуд, ҳаёти ту низ ҳамон тавр нест хоҳад шуд; ва дар айни замон писар вафот кард. 22 Дафъаи дигар, ҳангоме ки Исои Масеҳ шомгоҳон бо Юсуф ба хона бармегашт, бо писарбачае вохӯрд, ки чунон сахт ба муқобили ӯ давид ва ӯро ба замин партофт; 23 Ба онҳо Исои Худованд гуфта буд: «Чунон ки Маро ба замин афтондӣ, ҳамон тавр меафтӣ ва ҳаргиз бархоста намешав». 24 Ва ҳамон лаҳза писар ба замин афтоду мурд. БОБИ 20 1 Дар Ерусалим низ Заккай ном касе буд, ки муаллими мактаб буд. 2 Ва ӯ ба Юсуф гуфт: «Эй Юсуф! 3 Юсуф розӣ шуд ва ба Марями муқаддас гуфт; 4 Ӯро назди он оғо бурданд; ки баробари диданаш ба у алифбо навишт. 5 Ва ба ӯ фармуд, ки Алиф гӯяд; ва ҳангоме ки ӯ Алиф гуфт, оғо ба ӯ фармуд, ки Байтро талаффуз кунад. 6 Он гоҳ Исои Худованд ба ӯ гуфт: «Аввал маънои ҳарфи Алефро ба ман бигӯ, ва ман Байтро талаффуз хоҳам кард». 7 Ва ҳангоме ки оғо ӯро тозиёна заданаш таҳдид кард, Исои Худованд маънои ҳарфҳои Алиф ва Байтро ба ӯ фаҳмонд; 8 Ҳамчунин кадомҳо рақамҳои рости ҳарфҳо буданд, кадомашон мода ва кадом ҳарфҳо рақамҳои дугона доштанд; ки хол дошту кадомаш хол надошт; чаро як ҳарф пеш аз дигараш мерафт; ва бисьёр чизҳои дигарро ба ӯ нақл кардан ва фаҳмондан гирифт, ки худи устод дар ин бора на шунида буд ва на дар ҳеҷ китобе нахонда буд. 9 Исои Худованд аз дуртар ба оғо гуфт: «Бифаҳм, ки чӣ тавр ба ту мегӯям; баъд то охири алифбо равшан ва равшан ба гуфтани Алиф, Бет, Гимел, Далет ва гайра шуруъ кард. 10 Аз ин оғо чунон дар ҳайрат афтода, гуфт: «Ман бовар дорам, ки ин писар пеш аз Нӯҳ таваллуд шудааст; 11 Ва ба Юсуф ру оварда, гуфт: «Писареро назди ман овардӣ, то таълим диҳам, ки аз ҳар устод донишмандтар аст». 12 Ӯ ба Марями муқаддас низ гуфт: «Ин писари ту ба таълим ниёз надорад». 13 Он гоҳ Ӯро ба назди устоди донишманд оварданд, ки чун ӯро дид, гуфт: «Алеф». 14 Ва ҳангоме ки ӯ Алиф гуфт, оғо ба ӯ фармуд, ки Байтро эълон кунад; ки Исои Худованд ба он ҷавоб дод: «Аввал маънои ҳарфи Алефро ба ман бигӯ, ва баъд Байтро талаффуз хоҳам кард». 15 Аммо ин оғо, вақте ки дасташро барои қамчинзанӣ бардошт, дасташ хушк шуд ва мурд. 16 Он гоҳ Юсуф ба Марями муқаддас гуфт: «Мо минбаъд ба ӯ иҷозат намедиҳем, ки аз хона берун равад; зеро ҳар кӣ ба ӯ норозӣ бошад, кушта мешавад. БОБИ 21 1 Ва ҳангоме ки дувоздаҳсола буд, ӯро ба ид ба Ерусалим бурданд; ва чун ид ба охир расид, баргаштанд. 2 Аммо Исои Худованд дар маъбад дар байни табибон ва пирон ва донишмандони Исроил монд; ки ба онхо якчанд саволхои омузиш пешниход кард ва инчунин ба онхо чавоб дод: 3 Зеро ки Ӯ ба онҳо гуфт: «Масеҳ Писари кист? Онҳо ба писари Довуд ҷавоб доданд: 4 Пас, чаро, гуфт ӯ, оё дар рӯҳ Ӯро Худованд меномад? Вақте ки ӯ мегӯяд: "Худованд ба Парвардигори ман гуфт: "Ба
ямини Ман бинишин, то душманонатро зери пои ту гардонам". 5 Як устоди бузурге аз ӯ пурсид: «Оё китоб хондаӣ? 6 Исо дар ҷавоб гуфт: «Ӯ ҳарду китобро ва он чиро, ки дар китобҳо буданд, хондааст». 7 Ва ба онҳо китобҳои шариат, аҳком ва фароизҳоро, ва асрори дар китобҳои анбиё мавҷудбударо фаҳмонд; чизҳое, ки ақли ҳеҷ махлуқ ба онҳо расида наметавонист. 8 Он гоҳ гуфт: «Устод, ман то ҳол чунин донишро надидаам ва нашунидаам! Ба фикри ту ин писар чӣ мешавад! 9 Вақте ки як астроном, ки дар он ҷо буд, аз Исои Худованд пурсид: «Оё ӯ астрономияро омӯхтааст? 10 Исои Худованд дар ҷавоби вай шумораи кураҳо ва ҷисмҳои осмониро, инчунин секунҷа, мураббаъ ва ҷинсии онҳоро гуфт; ҳаракати прогрессивӣ ва ретроградии онҳо; андозаи онҳо ва якчанд пешгӯиҳо; ва чизҳои дигаре, ки ақли инсон ҳеҷ гоҳ кашф накардааст. 11 Дар байни онҳо файласуфи хубе дар физика ва фалсафаи натуралӣ низ буд, ки аз Исои Худованд пурсид: «Оё ӯ физикаро омӯхтааст? 12 Ӯ ҷавоб дод ва ба ӯ физика ва метафизикаро фаҳмонд. 13 Ҳамчунин чизҳое, ки аз қудрати табиат болотар ва поёнтар буданд; 14 Қувваҳои бадан, ҳазлҳои он ва таъсири онҳо низ. 15 Ҳамчунин шумораи узвҳои он, ва устухонҳо, рагҳо, рагҳо ва асабҳо; 16 Якчанд конститутсияҳои бадан, гарм ва хушк, сард ва тарӣ ва тамоюлҳои онҳо; 17 Чӣ гуна рӯҳ бар бадан амал мекард; 18 Ҳиссиёт ва қобилиятҳои гуногуни он чӣ гуна буд; 19 Қобилияти сухан, хашм, хоҳиш; 20 Ва дар охир тарзи таркиб ва парокандашавии он; ва чизҳои дигар, ки фаҳмиши ҳеҷ махлуқ ба онҳо нарасидааст. 21 Он файласуф бархоста, Исои Худовандро парастиш карда, гуфт: «Эй Худованд Исо! 22 Ҳангоме ки онҳо дар бораи ин ва монанди инҳо сӯҳбат мекарданд, бонуи муқаддас Марям, вакте ки се рӯз бо Юсуф гаштугузор карда, ӯро ҷустуҷӯ карда, даромад. 23 Ва чун дид, ки Ӯро дар миёни табибон нишаста, дар навбати худ ба онҳо савол дода, ҷавоб медод, ба ӯ гуфт: «Писарам, чаро бо мо чунин кардӣ? Инак, ман ва падарат дар ҷустуҷӯи ту азоби зиёд кашидаем. 24 Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Чаро Маро ҷустуҷӯ кардед? Оё намедонистед, ки ман бояд дар хонаи падарам кор кунам? 25 Аммо онҳо суханони Ӯро нафаҳмиданд. 26 Он гоҳ табибон аз Марям пурсиданд: «Ин писари вай буд? Ва чун гуфт: «Ӯ буд, гуфтанд: «Эй Марями хушбахт, ки чунин писар зоид». 27 Баъд бо онҳо ба Носира баргашт ва дар ҳама чиз ба онҳо итоат кард. 28 Ва модараш ҳамаи ин чизҳоро дар хотир дошт; 29 Ва Исои Худованд дар қомат ва ҳикмат ва илтифот назди Худо ва одамон афзуд. БОБИ 22 1Аз ҳамин вақт Исо мӯъҷизаҳо ва корҳои махфии Худро пинҳон кардан гирифт, 2 Ва худро ба омӯзиши шариат бахшид, то даме ки ба охири соли сиюми худ расид; 3 Дар он вақт Падар дар Ӯрдун ба ӯ моликияти ошкоро гузошта, ин овозро аз осмон фиристод: «Ин писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хушнуд аст; 4 Рӯҳулқудс низ дар шакли кабӯтар ҳозир аст. 5 Ин аст он кас, ки мо Ӯро бо камоли эҳтиром саҷда мекунем, зеро ки Ӯ ба мо ҳаёт ва мавҷудияти моро ато кардааст ва моро аз шиками модарамон баровард. 6 Ӯ ба хотири мо ҷасади инсонро гирифта, моро фидия дод, то ки моро бо марҳамати ҷовидонӣ ба оғӯш кашад ва файз ва
эҳсони озод, бузург ва файзу баракати Худро ба мо нишон диҳад. 7 Шаъну ҷалол ва ҳамду сано, ва қувват ва салтанат бар Ӯ бод, аз ин баъд ва то абад, омин.