Даъвати Самуил 1 Подшоҳон 3 1 Ва Самуили хурдсол пеши Элӣ ба Худованд хизмат мекард; ва каломи Худованд дар он рӯзҳо гаронбаҳо буд; ва рӯъёи ошкоро вуҷуд надошт. 2 Ва дар он вақт чунин воқеъ шуд, ки Элӣ дар ҷояш хобида буд ва чашмонаш хира шуда, дигар дида наметавонистанд; 3Ва пеш аз он ки чароғи Худо дар маъбади Худованд, ки дар он ҷо сандуқи Худо буд, хомӯш шавад ва Самуил хобида буд; 4Худованд Самуилро хонд ва ӯ ҷавоб дод: «Ман ҳаминҷоям». 5Ва ӯ назди Элӣ давида, гуфт: «Инак ман, зеро ки ту маро фарёд кардӣ». Ва ӯ гуфт: «Ман фарёд накардам; боз хоб кун». Ва ӯ рафт ва хобид. 6Ва Худованд боз «Самуил!» — фарёд зад. Ва Самуил бархоста, назди Элӣ рафт ва гуфт: «Инак ман, зеро ки ту маро фарёд кардӣ». Ва ӯ ҷавоб дод: «Ман фарёд накардам, писарам, боз бихоб». 7Вале Самуил ҳанӯз Худовандро намешинохт, ва каломи Худованд ҳанӯз бар ӯ ошкор нашуда буд. 8 Ва Худованд бори сеюм Самуилро хонд. Ва ӯ бархоста, назди Элӣ рафт ва гуфт: «Инак ман, зеро ки ту маро хондӣ». Ва Элӣ фаҳмид, ки Худованд кӯдакро хонд. 9 Пас Элӣ ба Самуил гуфт: «Рав, бихоб, ва агар туро даъват кунад, ту бигӯӣ: «Эй Худованд, бигӯ, зеро ки бандаат мешунавад». Ва Самуил рафта, дар ҷояш хобид. 10Ва Худованд омада, истод ва мисли дафъаҳои дигар нидо кард: «Самуил, Самуил». Ва Самуил ҷавоб дод: «Бигӯ, зеро бандаат мешунавад». 11Ва Худованд ба Самуил гуфт: «Инак, Ман дар Исроил коре хоҳам кард, ки ҳар кӣ онро бишнавад, аз он ҳарду гӯши ӯ ларза хоҳад овард». 12Дар он рӯз Ман бар зидди Элӣ ҳар он чиро, ки дар бораи хонадонаш гуфтаам, иҷро хоҳам кард; вақте ки оғоз мекунам, онро низ ба анҷом хоҳам расонд. 13Зеро Ман ба ӯ гуфтам, ки хонадони ӯро барои гуноҳе ки медонад, то абад доварӣ хоҳам кард, зеро ки писаронаш худро паст задаанд, ва ӯ онҳоро бознадошт.
1
Даъвати Самуил
14Ва аз ин рӯ, ба хонадони Элӣ қасам хӯрдам, ки гуноҳи хонадони Элӣ бо қурбонӣ ва ҳадия то абад кафорат нахоҳад шуд. 15Ва Самуил то субҳ хобид ва дарҳои хонаи Худовандро кушод; ва Самуил аз гуфтани ин рӯъё ба Элӣ тарсид. 16Он гоҳ Элӣ Самуилро фарёд зада, гуфт: «Самуил, писарам!» Ва ӯ ҷавоб дод: «Ман ҳаминҷо ҳастам». 17Ва ӯ гуфт: «Чизи гуфтаи Худованд ба ту аст? Лутфан, онро аз ман пинҳон накун; агар ту аз ҳама чизҳое, ки Ӯ ба ту гуфтааст, чизеро аз ман пинҳон кунӣ, Худо бар ту чунин ва боз ҳам бештар кунад». 18Ва Самуил ҳама чизро ба ӯ нақл кард ва аз ӯ ҳеҷ чизро пинҳон надошт; ва ӯ гуфт: «Ин Худованд аст, бигзор он чи ба назараш писанд ояд, бикунад». 19Ва Самуил калон мешуд, ва Худованд бо ӯ буд, ва нагузошт, ки ҳеҷ яке аз суханонаш ба замин резад. 20Ва тамоми Исроил, аз Дон то Беэр-Шобаъ, медонистанд, ки Самуил пайғамбари Худованд аст. 21 Ва Худованд боз дар Шилӯ зоҳир шуд, зеро ки Худованд Худро дар Шилӯ бо каломи Худованд ба Самуил зоҳир кард.
Шарҳ Даъвати Самуили кӯдак дар 1 Подшоҳон боби 3 яке аз қиссаҳои нармтарин ва тағйирдиҳандатарин дар Китоби Муқаддас аст. Он гузариши роҳбарии рӯҳонӣ дар Исроилро аз хонадони Элӣ ба пайғамбари содиқи нав, ки миллатро дар давраи муҳими шоҳии он роҳнамоӣ мекард, нишон медиҳад.
Таҳлили оят ба оят аз 1 Подшоҳон боби 3 Муқаррар кардани саҳна: Торикии рӯҳонӣ ва хидмати содиқона (оятҳои 1-3) Ояти 1: «Ва Самуили хурдсол пеши Элӣ ба Худованд хизмат мекард. Ва каломи Худованд дар он рӯзҳо гаронбаҳо буд; ва рӯъёи ошкоро вуҷуд надошт». Маънӣ: Самуил, ки ҳанӯз писарбача аст, бо садоқат ба Худо дар зери роҳбарии Элии саркоҳини пиронсол хизмат мекунад. Ибораи «каломи Худованд гаронбаҳо буд» маънои онро дорад, ки он камёб буд; ваҳйи илоҳӣ аз сабаби пӯсидани рӯҳонӣ дар Исроил камёб шуда буд. Ояти 2: «Ва дар он вақт чунин воқеъ шуд, ки Элӣ дар ҷои худ хобида буд ва чашмонаш хира шуда, дигар намедид». Маънӣ: Нобиноии ҷисмонии Элӣ инъикоси рамзии нобиноии рӯҳонӣ ва торикии ахлоқии Исроил дар он замон аст. Ояти 3: «Ва пеш аз он ки чароғи Худо дар маъбади Худованд, ки дар он ҷо сандуқи Худо буд, хомӯш шавад ва Самуил хобида буд». Маънӣ: Қисса пеш аз тулӯи субҳ, пеш аз он ки чароғдони тиллоии хаймаи муқаддас фурӯзон шавад, рух медиҳад. Хоби Самуил дар назди сандуқи Худо наздикии ҷисмонии ӯро ба ҳузури Худо нишон медиҳад.
2
Даъвати Самуил
Шахсияти хато: Худо Самуилро даъват мекунад (оятҳои 4-9) Ояти 4: «Худованд Самуилро хонд ва ӯ ҷавоб дод: «Ман инҷо ҳастам». Маънӣ: Худо муоширатро мустақиман бо писарбача оғоз мекунад, ки ӯ бо омодагии фаврӣ посух медиҳад ("Ман дар ин ҷо ҳастам"). Ояти 5: «Ва ӯ назди Элӣ давида, гуфт: «Инак ман, зеро ки ту маро фарёд кардӣ». Ва ӯ гуфт: «Ман фарёд накардам; боз хоб кун». Ва ӯ рафт ва хобид». Маънӣ: Азбаски Самуил ҳанӯз ваҳйи мустақими илоҳиро надидааст, овози Худоро бо овози шиноси устодаш Элӣ иштибоҳ мекунад ва барои итоат ба ӯ медавад. Оятҳои 6–7: «Ва Худованд боз фарёд зад: «Самуил... ва Самуил ҳанӯз Худовандро намешинохт, ва каломи Худованд ҳанӯз бар ӯ ошкор нашуда буд». Маънӣ: Раванд такрор мешавад. Ояти 7 равшан мекунад, ки "шинохтани Худованд" дар ин ҷо ба муносибати шахсӣ, таҷрибавӣ ва шинохти овози Ӯ ишора мекунад, ки Самуил ба зудӣ онро қабул хоҳад кард. Оятҳои 8–9: «Ва Худованд бори сеюм Самуилро хонд... Ва Элӣ фаҳмид, ки Худованд кӯдакро хонд. Аз ин рӯ, Элӣ ба Самуил гуфт: «Рав, хоб кун ва агар Ӯ туро хонд, ту бигӯӣ: «Эй Худованд, бигӯ, зеро бандаат мешунавад». Маънӣ: Пас аз се кӯшиш, фаҳмиши рӯҳонии Элӣ ниҳоят бедор мешавад. Бо вуҷуди камбудиҳои шахсии худ, Элӣ ҳамчун мураббии хирадманди рӯҳонӣ амал мекунад ва ба Самуил дастур медиҳад, ки чӣ гуна худро барои гӯш кардани Худо омода созад. Паёми илоҳии доварӣ (оятҳои 10-14) Ояти 10: «Ва Худованд омад ва истод ва мисли пештара нидо кард: Самуил, Самуил. Ва Самуил ҷавоб дод: «Бигӯед, зеро бандаат мешунавад». Маънӣ: Худо бори чорумро даъват мекунад ва Самуил ба дастуроти Элӣ итоат мекунад ва худро пурра ҳамчун хизматгори Худо таслим мекунад. Оятҳои 11–14: «Ва Худованд ба Самуил гуфт: «Инак, Ман дар Исроил коре хоҳам кард, ки ҳарду гӯши ҳар касе, ки мешунавад, ба ларза хоҳад омад...» Маънӣ: Худо паёми вазнин ва ҳушёркунандаеро мерасонад. Ӯ ҳукми бебозгашти Элиро, ки бар сари хонадони Элӣ меояд, тасдиқ мекунад, зеро Элӣ писарони шарири худро (Ҳофнӣ ва Финҳос) бознадошт ва ба фасод дар коҳинон роҳ дод. Расондани ҳақиқати сахт (оятҳои 15-18) Ояти 15: «Ва Самуил то субҳ хобид ва дарҳои хонаи Худовандро кушод. Ва Самуил аз нишон додани рӯъё ба Элӣ тарсид». Маънӣ: Самуил як шабонарӯз бори гаронеро бар дӯш мегирад. Аз эҳтиром ва тарс ба устодаш, ӯ аз нақл кардани хабари фоҷиабор дудила мешавад. Оятҳои 16–17: Он гоҳ Элӣ Самуилро фарёд зад... Чӣ сухане буд, ки Худованд ба ту гуфтааст? Илтимос мекунам, ки онро аз ман пинҳон накунӣ... Маънӣ: Элӣ ҷиддияти ин вохӯриро ҳис мекунад ва аз Самуил хоҳиш мекунад, ки комилан ростқавл бошад ва қасами тантанавӣ диҳад.
3
Даъвати Самуил
Ояти 18: «Ва Самуил ҳама чизро ба ӯ нақл кард ва аз ӯ ҳеҷ чизро пинҳон накард. Ва ӯ гуфт: «Ин Худованд аст, бигзор он чиро, ки ба назараш писанд ояд, бикунад». Маънӣ: Самуил бо гуфтани тамоми ҳақиқат поквиҷдонӣ ва шуҷоати бузургеро нишон медиҳад. Элӣ бо итоати хоксорона ба иродаи соҳибихтиёри Худо посух медиҳад ва гуноҳи оилаашро эътироф мекунад. Тасдиқи вазифаи пайғамбаронаи Самуил (оятҳои 19-21) Ояти 19: «Ва Самуил калон мешуд ва Худованд бо ӯ буд ва нагузошт, ки ҳеҷ яке аз суханонаш ба замин резад». Маънӣ: Худо суханони Самуилро ҳамчун пешгӯии ҳақиқӣ тасдиқ мекунад. Ҳар як пешгӯие, ки Самуил мекунад, амалӣ мешавад ва эътимоднокии ӯро мустаҳкам мекунад. Оятҳои 20–21: «Ва тамоми Исроил, аз Дон то Беэр-Шобаъ, медонистанд, ки Самуил пайғамбари Худованд аст... зеро Худованд Худро дар Шилӯ бо каломи Худованд ба Самуил зоҳир кард». Маънӣ: Аз як канори миллат то канори дигари он, Исроил даъвати илоҳии Самуилро эътироф мекунад ва барқароршавии рӯҳонӣ дар Шилӯ оғоз меёбад, зеро каломи Худо ба мавқеи фаъол бармегардад.
Дарсҳои асосӣ ва татбиқи онҳо дар ҳаёт 1. Худо бо чизҳои оддӣ ва ғайричашмдошт сухан мегӯяд Истифода: Худо писарбачаеро интихоб кард, ки дар сояи хаймаи муқаддас хобида буд, ба ҷои саркоҳин, то сухани муҳими навбатии худро расонад. Худо ба мақом, синну сол ё резюме нигоҳ намекунад; Ӯ ба диле нигоҳ мекунад, ки ҳозир ва дастрас аст. 2. Арзиши роҳнамоии маънавӣ Татбиқ: Самуил наметавонист овози Худоро мустақилона тафсир кунад; барои дарк кардани он чизе, ки рӯй дода истодааст, ба ӯ роҳнамоии ботаҷрибаи Элӣ лозим буд. Ҳатто вақте ки мураббиён камбудиҳо доранд (мисли Элӣ), Худо аксар вақт онҳоро барои фаҳмидани роҳнамоии Ӯ дар ҳаёти мо истифода мебарад. 3. Мавқеи итоаткории ҳақиқӣ («Эй Худованд, бигӯ, зеро бандаат мешунавад») Истифода: Самуил баҳс ё гуфтушунидро талаб накард; ӯ пешниҳод кард, ки фавран дастрас бошанд. Гӯш кардани рӯҳонии ҳақиқӣ аз мо талаб мекунад, ки рӯзномаҳои худро хомӯш кунем ва худро ҳамчун хизматгороне, ки омодаанд ба ҳар чизе ки Худо мехоҳад, итоат кунанд, нишон диҳем. 4. Шуҷоат ва ростқавлӣ дар ҳақиқатҳои сахт Татбиқ: Расондани хабари душвор ба касе, ки мо эҳтиром ё дӯст медорем, ҳеҷ гоҳ осон нест. Интихоби Самуил барои гуфтани "ҳар як чизи муҳим" ба Элӣ бе ягон пӯшиши шакар ба мо аҳамияти ҳаётан муҳими ростқавлӣ, вафодорӣ ва ростқавлиро меомӯзонад, ҳатто вақте ки паём нороҳаткунанда аст.
4
Даъвати Самуил
5. Каломи Худо ҳеҷ гоҳ бефоида намемонад Татбиқ: Дар матн қайд карда мешавад, ки Худо «нагузошт, ки ҳеҷ яке аз суханони Ӯ ба замин афтад». Вақте ки Худо чизеро мегӯяд ё ваъда медиҳад, он қудрат ва пуштибониро барои иҷро дорад. Мо метавонем имрӯз ба эътимоднокии овози Ӯ эътимод кунем.
5