Issuu

Шайтон ва девҳо Ҳушёр ва бедор бошед; зеро ки душмани шумо, иблис, мисли шери ғуррон гаштугузор мекунад ва касеро меҷӯяд, ки фурӯ барад ( 1 Петрус 5:8).

Панҷтабор Ҳастӣ 3:1-15 1 Мор аз ҳар ҳайвони саҳроӣ, ки Худованд Худо офарида буд, маккортар буд. Ва ба зан гуфт: «Оё Худо гуфтааст, ки аз ҳамаи дарахтони боғ нахӯред?» 2Ва зан ба мор гуфт: «Мо метавонем аз меваи дарахтони боғ бихӯрем». 3 Аммо дар бораи меваи дарахте, ки дар мобайни боғ аст, Худо гуфтааст: «Аз он нахӯред ва ба он даст нарасонед, то ки намиред». 4Ва мор ба зан гуфт: «Албатта нахоҳед мурд; 5 Зеро Худо медонад, ки дар рӯзе ки аз он бихӯред, чашмони шумо кушода хоҳанд шуд ва шумо мисли худоён хоҳед буд, ки некӣ ва бадиро мешиносед. 6 Ва чун зан дид, ки он дарахт барои хӯрок хуб аст, ва ба чашм гуворо аст ва дарахте, ки касро хирадманд мекунад, дилкаш аст, аз меваи он гирифта, хӯрд ва ба шавҳараш низ дод; ва ӯ хӯрд. 7 Ва чашмони ҳардуи онҳо кушода шуданд ва фаҳмиданд, ки бараҳнаанд; ва баргҳои анҷирро ба ҳам дӯхта, барои худ пешдоманҳо сохтанд. 8 Ва онҳо овози Худованд Худоро шуниданд, ки дар салқини рӯз дар боғ роҳ мерафт; ва Одам ва занаш аз ҳузури Худованд Худо дар миёни дарахтони боғ пинҳон шуданд. 9 Ва Худованд Худо ба Одам нидо карда, гуфт: «Ту дар куҷоӣ?» 10Ва ӯ гуфт: «Ман овози туро дар боғ шунидам ва тарсидам, зеро ки урён будам; ва худро пинҳон кардам». 11 Ва ӯ гуфт: «Кӣ ба ту гуфт, ки ту бараҳнаӣ? Оё ту аз дарахте, ки ба ту амр дода будам, ки аз он нахӯрӣ, хӯрдаӣ?» 12 Ва мард гуфт: «Зане ки Ту ба ман додӣ, то бо ман бошад, аз он дарахт ба ман дод, ва ман хӯрдам». 13 Ва Худованд Худо ба зан гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки кардӣ?» Ва зан гуфт: «Мор маро фиреб дод ва ман хӯрдам». 14Ва Худованд Худо ба мор гуфт: «Азбаски ту ин корро кардӣ, ту аз ҳамаи чорпоён ва аз ҳамаи ҳайвоноти саҳро малъун ҳастӣ; бар шиками худ роҳ хоҳӣ рафт ва тамоми айёми умрат хок хоҳӣ хӯрд. 15 Ва дар миёни ту ва зан, ва дар миёни насли ту ва насли вай адоват меандозам; он сари туро хоҳад кӯфт, ва ту пошнаи ӯро хоҳӣ кӯфт.

Шайтон ва девҳо

Ҳушёр ва бедор бошед; зеро ки душмани шумо, иблис, мисли шери ғуррон гаштугузор мекунад ва касеро меҷӯяд, ки фурӯ барад ( 1 Петрус 5:8).

Ва дигар қурбониҳои худро ба девҳое, ки ба онҳо пайравӣ карда, зино кардаанд, нахоҳанд овард; ин барои онҳо дар наслҳои онҳо қонуни абадӣ хоҳад буд. Левӣ 17:7 Онҳо ба девҳо қурбонӣ мекарданд, на ба Худо; ба худоёне ки намешинохтанд, ба худоёни наве ки нав пайдо шуданд, ва падарони шумо аз онҳо наметарсиданд. Такрори Шариат 32:17

Таърих Ва Шайтон бар зидди Исроил бархост ва Довудро водор кард, ки Исроилро саршуморӣ кунад. 1 Вақоеънома 21:1 Ва ӯ барои худ коҳинон барои баландиҳо ва девҳо ва гӯсолаҳоеро, ки сохта буд, таъин кард. 2 Вақоеънома 11:15

Шеър Айюб 1:1-22 1 Дар сарзамини Ус марде буд, ки номаш Айюб буд; ва он мард комил ва росткор буд, ва аз Худо метарсид ва аз бадӣ дурӣ меҷуст. 2 Ва барои ӯ ҳафт писар ва се духтар таваллуд шуданд. 3Дороии ӯ аз ҳафт ҳазор гӯсфанд, се ҳазор шутур, панҷсад ҷуфт гов ва панҷсад хари мода ва як хонаводаи хеле калон иборат буд; ба тавре ки ин мард аз ҳамаи мардони шарқ бузургтарин буд. 4Ва писаронаш рафта, дар хонаҳои онҳо зиёфат мегузаронданд, ҳар яке рӯзи худро; ва се хоҳари худро даъват карданд, то бо онҳо хӯрок хӯранд ва нӯшанд. 5 Ва ҳангоме ки рӯзҳои зиёфати онҳо ба охир расиданд, Айюб онҳоро фиристода, тақдис кард ва субҳи барвақт бархоста, мувофиқи шумораи ҳамаи онҳо қурбониҳои сӯхтанӣ пешкаш кард, зеро Айюб гуфт: «Шояд писарони ман гуноҳ карда бошанд ва дар дили худ Худоро дашном дода бошанд». Айюб пайваста чунин мекард. 6 Рӯзе писарони Худо омаданд, то худро дар пеши Худованд ҳозир кунанд ва Шайтон низ дар миёни онҳо омад. 7 Ва Худованд ба Шайтон гуфт: «Аз куҷо омадӣ?» Шайтон ба Худованд ҷавоб дода, гуфт: «Аз гаштугузор дар замин ва аз гаштугузор дар он». 8 Ва Худованд ба Шайтон гуфт: «Оё ба бандаи Ман Айюб диққат додӣ, ки дар рӯи замин касе мисли ӯ нест, ки марди комил ва росткор бошад, ки аз Худо метарсад ва аз бадӣ дурӣ меҷӯяд?» 9Он гоҳ шайтон ба Худованд ҷавоб дода, гуфт: «Оё Айюб беҳуда аз Худо метарсад?» 10Оё Ту гирди ӯ ва гирди хонааш ва гирди ҳар чизе ки ӯ дорад, девор насохтаӣ? Ту кори дастҳои ӯро баракат додаӣ ва дороии ӯ дар замин афзун шудааст. 11 Аммо акнун дастатро дароз кун ва ба ҳар чизе ки ӯ дорад, ламс кун, ва ӯ ба рӯи ту туро лаънат хоҳад кард. 12 Ва Худованд ба Шайтон гуфт: «Инак, ҳар чизе ки ӯ дорад, дар дасти туст; танҳо ба худаш даст дароз накун». Пас Шайтон аз пеши Худованд рафт. 13 Ва рӯзе писарон ва духтаронаш дар хонаи бародари калонии худ хӯрок мехӯрданд ва шароб менӯшиданд. 14 Ва қосиде назди Айюб омада, гуфт: «Говҳо шудгор мекарданд, ва харҳо дар паҳлӯи онҳо мечариданд.

Шайтон ва девҳо

15Ва сабиён бар онҳо ҳуҷум оварда, онҳоро бурданд; бале, онҳо ғуломонро бо дами шамшер куштанд; ва танҳо ман раҳо шудам, то ба ту хабар диҳам. 16 Ҳангоме ки ӯ сухан мегуфт, дигаре омада, гуфт: «Оташи Худо аз осмон афтодааст ва гӯсфандон ва хизматгоронро сӯзондааст ва онҳоро сӯзонидааст; ва танҳо ман раҳо шудам, то ба ту хабар диҳам». 17 Ҳангоме ки ӯ сухан мегуфт, дигаре низ омада, гуфт: «Калдониён се даста ташкил карда, ба шутурҳо ҳамла оварданд ва онҳоро бурданд, ва хизматгоронро бо дами шамшер куштанд; ва танҳо ман раҳо шудам, то ба ту хабар диҳам». 18 Ҳанӯз ӯ сухан мегуфт, ки дигаре омада, гуфт: «Писарон ва духтаронат дар хонаи бародари калонии худ мехӯрданд ва шароб менӯшиданд. 19 Ва инак, боди шадиде аз биёбон бархост ва чор кунҷи хонаро зад, ва он бар ҷавонон афтод ва онҳо мурданд; ва танҳо ман раҳо шудам, то ба ту хабар диҳам. 20Он гоҳ Айюб бархоста, ҷомаашро дарид ва мӯйсарашро тарошид, ва бар замин афтода, ибодат кард. 21 Ва гуфт: «Ман аз батни модарам бараҳна омадам ва бараҳна ба он ҷо хоҳам баргашт; Худованд дод ва Худованд гирифт; исми Худованд муборак бод». 22 Дар ҳамаи ин Айюб гуноҳе накард ва Худоро аблаҳона айбдор накард. Айюб 2:1-7 1Боз рӯзе буд, ки писарони Худо омаданд, то худро дар пеши Худованд ҳозир кунанд, ва Шайтон низ дар миёни онҳо омад, то худро дар пеши Худованд ҳозир кунад. 2 Ва Худованд ба Шайтон гуфт: «Аз куҷо омадӣ?» Ва Шайтон ба Худованд ҷавоб дода, гуфт: «Аз гаштугузор дар замин ва аз роҳ рафтан дар он». 3 Ва Худованд ба Шайтон гуфт: «Оё ба бандаи Ман Айюб диққат додӣ, ки дар рӯи замин касе мисли ӯ нест, марди комил ва росткор, ки аз Худо метарсад ва аз бадӣ дурӣ меҷӯяд? Ва ӯ то ҳол беайбии худро нигоҳ медорад, гарчанде ки ту Маро бар зидди ӯ барангехтӣ, ки ӯро беҳуда нобуд кунам». 4 Ва шайтон ба Худованд ҷавоб дода, гуфт: «Пӯст бар ивази пӯст, бале, ҳар чизе ки одамизод дорад, барои ҷони худ медиҳад». 5Аммо акнун дастатро дароз кун ва ба устухон ва гӯшти ӯ ламс кунӣ, ва ӯ ба рӯи ту туро лаънат хоҳад кард. 6 Ва Худованд ба Шайтон гуфт: «Инак, ӯ дар дасти туст; аммо ҷони ӯро наҷот деҳ». 7Пас Шайтон аз пеши Худованд берун рафт ва Айюбро аз кафи пояш то тоҷи сараш ба захмҳои дарднок гирифтор кард. Бале, онҳо писарон ва духтарони худро ба девҳо қурбонӣ карданд (Забур 106:37). Ва онҳо ба ивази некӣ ба ман бадӣ ва ба ивази муҳаббатам нафрат карданд. Бадкореро бар ӯ баргузида, бигзор шайтон дар тарафи рости ӯ истад. Забур 109:5-6

Пайғамбарӣ Чӣ тавр аз осмон афтодаӣ, эй Люсифер, писари субҳ! Чӣ тавр ба замин афтодаӣ, ки халқҳоро заиф кардаӣ! Зеро ки ту дар дили худ гуфтаӣ: «Ман ба осмон мебароям, тахти худро аз ситорагони Худо боло хоҳам бурд; Ман бар кӯҳи ҷамоат, дар канори шимол хоҳам нишаст; Ман аз баландиҳои абрҳо мебароям; Ман мисли Таоло хоҳам буд. Аммо ту ба дӯзах, ба канори чоҳ фурӯ хоҳӣ рафт». Ишаъё 14:12-15 Ҳизқиёл 28:11-19 3

Шайтон ва девҳо

11 Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: 12 Эй писари одам, дар ҳаққи подшоҳи Тир марсия бихон ва ба ӯ бигӯй: «Худованд Худо чунин мегӯяд: Ту пур аз ҳикмат ва камоли зебоӣ ҳастӣ. 13 Ту дар Адан, боғи Худо, будӣ; ҳар санги қиматбаҳо, сардиус, топаз ва алмос, берилл, оникс ва яшм, ёқут, зумуррад ва карбункул ва тилло, пӯшиши ту буд; ҳунари дафҳо ва қубурҳои ту дар рӯзи офариниши ту дар ту омода шуда буд. 14 Ту каррубии тадҳиншуда ҳастӣ, ки пӯшонандаи ту ҳастӣ; ва Ман туро чунин гузоштаам: ту бар кӯҳи муқаддаси Худо будӣ; ту дар миёни сангҳои оташин боло ва поён мерафтӣ. 15 Аз рӯзи офаринишат, то даме ки дар ту шарорат ёфт шуд, дар роҳҳои худ комил будӣ. 16 Бо фаровонии молу мулкат онҳо туро аз зулм пур кардаанд, ва ту гуноҳ кардаӣ; бинобар ин Ман туро аз кӯҳи Худо берун хоҳам андохт, ва туро, эй каррубии пӯшида, аз миёни сангҳои оташ нобуд хоҳам кард. 17 Дили ту аз зебоии худ мағрур шуд, аз дурахши худ ҳикмати худро вайрон кардӣ; туро ба замин хоҳам андохт, дар пеши подшоҳон хоҳам гузошт, то ки онҳо туро бубинанд. 18 Ту маъбадҳои худро бо гуноҳҳои фаровони худ ва бо гуноҳҳои тиҷорати худ палид кардаӣ; бинобар ин Ман аз миёни ту оташе хоҳам баровард, ки туро хоҳад сӯзонд ва туро дар пеши назари ҳамаи онҳое ки туро мебинанд, ба хокистар бар замин хоҳам оварт. 19Ҳамаи онҳое ки туро дар миёни қавм мешиносанд, аз ту дар ҳайрат хоҳанд монд: ту даҳшатнок хоҳӣ шуд ва дигар ҳаргиз нахоҳӣ буд. Ва ӯ ба ман Еҳушаъро, саркоҳинро, нишон дод, ки дар пеши фариштаи Худованд истода буд ва Шайтонро дар тарафи рости ӯ истода, ба ӯ муқобилат мекарданд. Ва Худованд ба Шайтон гуфт: «Худованд туро маломат кунад, эй шайтон; Худованде ки Ерусалимро интихоб кардааст, туро маломат мекунад; оё ин чӯби аз оташ кандашуда нест?» Закарё 3:1-2

Инҷилҳо ва Аъмол Матто 4:1-11 1 Он гоҳ Исо аз ҷониби Рӯҳ ба биёбон бурда шуд, то аз ҷониби иблис васваса карда шавад. 2 Ва баъд аз он ки чил рӯзу чил шаб рӯза дошт, гурусна монд. 3 Ва вақте ки васвасакунанда назди Ӯ омад, гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин сангҳо амр деҳ, ки нон шаванд». 4 Аммо Ӯ ҷавоб дод: « Навишта шудааст, ки "одам на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар калимае ки аз даҳони Худо мебарояд". 5 Сипас шайтон ӯро ба шаҳри муқаддас бурда, ба қуллаи маъбад гузошт. 6 Ва ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, худро ба поён парто, зеро навишта шудааст: "Ӯ ба фариштагони Худ дар бораи Ту амр хоҳад дод ва онҳо Туро бар кафҳои худ хоҳанд бардошт, то ки поятро ба санге назанӣ". 7 Исо ба вай гуфт: « Ҳамчунин навишта шудааст: "Худованд Худои худро наозмо"». 8 Боз иблис ӯро ба кӯҳи хеле баланде бурд ва ҳамаи салтанатҳои ҷаҳон ва ҷалоли онҳоро ба ӯ нишон дод. 9 Ва ба Ӯ гуфт: «Агар рӯй гардонда, ба ман саҷда кунӣ, ҳамаи инро ба Ту медиҳам». 10 Он гоҳ Исо ба вай гуфт: « Аз ман дур шав, эй Шайтон, зеро навишта шудааст: “Ба Худованд Худои худ саҷда кун ва танҳо Ӯро ибодат намо”». 11 Он гоҳ иблис ӯро тарк кард ва фариштагон омада, ба ӯ хизмат карданд. Ва овозаи Ӯ дар тамоми Сурия паҳн шуд; ва ҳамаи беморонро, ки ба дарду ранҷҳои гуногун гирифтор буданд, девҳо, девонагон ва фалаҷонро назди Ӯ меоварданд; ва Ӯ онҳоро шифо мебахшид. Матто 4:24 4

Шайтон ва девҳо

Дар он рӯз бисёриҳо ба ман хоҳанд гуфт: "Худовандо, Худовандо, оё мо ба исми Ту нубувват накардем ва ба исми Ту девҳоро берун накардем ва ба исми Ту корҳои аҷоиби зиёдеро анҷом надодем?" Матто 7:22 Вақте ки шом фаро расид, бисёр девҳоро назди Ӯ оварданд ва Ӯ бо каломи Худ арвоҳро берун кард ва ҳамаи беморонро шифо дод. Матто 8:16 Матто 8:28-34 28 Ва чун ба соҳили дигар ба сарзамини ҷарҷасиён расид, ду девдор аз қабрҳо берун омада, бо Ӯ рӯ ба рӯ шуданд, ки хеле хашмгин буданд, ва ҳеҷ кас наметавонист аз он роҳ гузарад. 29 Ва инак, онҳо фарёд зада гуфтанд: «Эй Исо, Писари Худо, Ту ба ин ҷо омадаӣ, то моро пеш аз вақт азоб диҳӣ?» 30 Ва дар масофаи дуртар аз онҳо галаи хукҳои зиёде мечарид. 31 Девҳо аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Агар моро берун кунӣ, ба галаи хукон равем». 32 Ва Ӯ ба онҳо гуфт: « Равед». Ва онҳо берун омада, ба галаи хукҳо даромаданд ва инак, тамоми галаи хукҳо аз нишебӣ ба баҳр давиданд ва дар об ғарқ шуданд. 33 Онҳое ки онҳоро посбонӣ мекарданд, гурехта, ба шаҳр рафтанд ва ҳама чизро, инчунин он чиро, ки бо девҳо рӯй дод, нақл карданд. 34 Ва инак, тамоми аҳли шаҳр ба пешвози Исо берун омаданд ва чун Ӯро диданд, аз Ӯ илтимос карданд, ки аз ҳудуди онҳо берун равад. Вақте ки онҳо берун мерафтанд, ногаҳон марди гунгеро назди Ӯ оварданд, ки дев дошт. Вақте ки дев берун карда шуд, гунг ба гап даромад. Мардум дар ҳайрат монда, гуфтанд: «Чунин ҳодиса дар Исроил ҳаргиз дида нашудааст». Аммо фарисиён гуфтанд: «Ӯ девҳоро ба воситаи сардори девҳо берун мекунад». Матто 9: 32-34 Беморонро шифо диҳед, махавиёнро пок кунед, мурдагонро эҳьё кунед, девҳоро берун кунед; муфт гирифтаед, муфт диҳед. Матто 10:8 Барои шогирд басанда аст, ки мисли устодаш ва хизматгор мисли оғои худ бошад. Агар соҳиби хонаро Баал-Забул номида бошанд, пас, чӣ қадар бештар аъзоёни хонадони ӯро хоҳанд номид? Матто 10:25 Зеро ки Яҳё омад, на хӯрок мехӯрад ва на менӯшад, ва мегӯянд: "Вай дев дорад". Матто 11:18 Матто 12:22-28 22 Он гоҳ касеро назди Ӯ оварданд, ки дев дошт, кӯр ва гунг буд ва Ӯ ӯро шифо дод, ба тавре ки кӯр ва гунг гап мезад ва мебинад. 23 Ва тамоми мардум дар ҳайрат монда, гуфтанд: «Оё ин Писари Довуд нест?» 24 Аммо фарисиён инро шунида, гуфтанд: «Ин шахс девҳоро танҳо ба воситаи Баал-Забул, сардори девҳо, берун намекунад». 25 Исо фикрҳои онҳоро дарк карда, ба онҳо гуфт: « Ҳар салтанате, ки бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, хароб хоҳад шуд ва ҳар шаҳр ё хонае, ки бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, устувор нахоҳад монд. 26 Ва агар шайтон шайтонро берун кунад, вай бар зидди худ аз ҳам ҷудо шудааст; пас салтанати вай чӣ гуна метавонад устувор монад? 27 Агар ман девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун кунам, пас фарзандони шумо онҳоро ба воситаи кӣ берун мекунанд? Пас, онҳо довари шумо хоҳанд буд. 28 Аммо агар Ман девҳоро бо Рӯҳи Худо берун кунам, пас Подшоҳии Худо ба шумо омадааст.

Шайтон ва девҳо

29 Ё чӣ гуна касе метавонад ба хонаи шахси пурқувват даромада, чизҳои ӯро ғорат кунад, бе он ки аввал шахси пурқувватро бандад ва баъд хонаи ӯро ғорат кунад? Душмане, ки онҳоро кошт, иблис аст; мавсими дарав анҷоми дунё аст; ва даравгарон фариштагонанд. Матто 13:39 Ва инак, як зани канъонӣ аз он ҳудудҳо омада, ба Ӯ фарёд зад: «Эй Худовандо, Писари Довуд, ба ман раҳм кун! Духтарам сахт дар изтироби дев аст». Матто 15:22 Аммо Ӯ рӯй гардонда, ба Петрус гуфт: « Эй Шайтон, аз ман дур шав! Ту барои Ман васваса мекунӣ, зеро ту на аз Худо, балки аз чизҳои инсонӣ мехоҳӣ». Матто 16:23 Ва Исо девро манъ кард; ва ӯ аз вай берун рафт; ва писар дар ҳамон соат шифо ёфт. Матто 17:18 Он гоҳ ба онҳое ки дар тарафи чап ҳастанд, низ хоҳад гуфт: «Эй малъунон, аз Ман дур шавед ва ба оташи ҷовидонӣ, ки барои иблис ва фариштагонаш муҳайё шудааст, равед». Матто 25:41 Ва Ӯ чиҳил рӯз дар биёбон буд, ва Шайтон ӯро меозмуд; ва бо ҳайвоноти ваҳшӣ буд; ва фариштагон ба Ӯ хизмат мекарданд. Марқӯс 1:13 Ва шомгоҳон, вақте ки офтоб ғуруб мекард, ҳамаи беморон ва девҳоро назди Ӯ оварданд. Ва Ӯ бисёриҳоро, ки аз бемориҳои гуногун гирифтор буданд, шифо бахшид ва бисёр девҳоро берун кард; ва ба девҳо иҷозат надод, ки сухан гӯянд, зеро онҳо Ӯро мешинохтанд. Ва Ӯ дар тамоми Ҷалил дар куништҳои онҳо мавъиза мекард ва девҳоро берун мекард. Марқӯс 1:32 , 34, 39 Ва қудрати шифо додани бемориҳо ва берун кардани девҳо бошад; Китобдононе, ки аз Ерусалим омада буданд, мегуфтанд: «Ӯ Баал-Забул дорад ва ба воситаи сардори девҳо девҳоро берун мекунад». Ва онҳоро наздаш даъват карда, бо масалҳо гуфт: « Чӣ тавр шайтон метавонад шайтонро берун кунад?» Ва агар шайтон бар зидди худ қиём кунад ва аз ҳам ҷудо шавад, ӯ истода наметавонад, балки поёни кор дорад. Марқӯс 3:15 , 22 -23, 26 «Инҳо касоне ҳастанд, ки дар канори роҳ калом кошта мешавад, ва ҳамин ки онҳо шуниданд, шайтон фавран омада, каломеро, ки аз дили онҳо кошта шудааст, мерабояд. Марқӯс 4:15 Марқӯс 5:1-20 1 Ва онҳо ба соҳили дигари баҳр, ба сарзамини ҷадариён расиданд. 2 Вақте ки Ӯ аз қаиқ фаромад, дарҳол аз миёни қабрҳо марде бо рӯҳи палид рӯ ба рӯ шуд, 3 Ӯ дар миёни қабрҳо маскан дошт, ва ҳеҷ кас наметавонист ӯро бо занҷирҳо низ бандад. 4 Зеро борҳо ӯро бо занҷирҳо ва занҷирҳо баста буданд, ва занҷирҳоро канда, завлонҳоро пора-пора мекард; ва ҳеҷ кас наметавонист ӯро ром кунад. 5 Ва ӯ ҳамеша, шабу рӯз, дар кӯҳҳо ва дар қабрҳо фарёд мекашид ва худро бо сангҳо мезад. 6 Аммо вақте ки ӯ Исоро аз дур дид, давида, ба Ӯ саҷда кард. 7 Ва бо овози баланд фарёд зада гуфт: «Эй Исо, Писари Худои Таоло, ба ман чӣ кор дорӣ? Туро ба Худо қасам медиҳам, ки маро азоб надиҳӣ». 8 Зеро ки ба вай гуфта буд: « Эй рӯҳи палид, аз ин шахс берун шав». 9 Ва аз ӯ пурсид: « Номи ту чист?» Ӯ ҷавоб дод: «Номи ман Легион аст, зеро мо бисёрем». 10 Ва аз ӯ бисёр илтимос кард, ки онҳоро аз он сарзамин берун накунад.

Шайтон ва девҳо

11 Дар наздикии кӯҳҳо галаи бузурги хукҳо мечарид. 12 Ва ҳамаи девҳо аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Моро ба хукҳо равона кун, то ба онҳо дохил шавем». 13 Исо фавран ба онҳо иҷозат дод. Рӯҳҳои палид берун рафта, ба хукҳо даромаданд ва гала аз нишебӣ ба баҳр давид, ки тақрибан ду ҳазор нафар буданд; ва дар баҳр ғарқ шуданд. 14 Хукбонон давида рафтанд ва дар шаҳр ва дар деҳот ин воқеаро нақл карданд. Ва онҳо барои дидани он ки чӣ рӯй дода буд, берун рафтанд. 15 Ва онҳо назди Исо омаданд ва он мардро диданд, ки дев дошт ва лашкари ӯ нишаста буд, либос пӯшида буд ва ақлаш солим буд; ва тарсиданд. 16 Ва шоҳидони ин ҳодиса ба онҳо нақл карданд, ки чӣ тавр ба дев гирифтор шуд, ва он чиро, ки ба хукон рӯй дод. 17 Ва онҳо аз Ӯ илтимос карданд, ки аз сарзамини онҳо берун равад. 18 Вақте ки ӯ ба қаиқ савор шуд, марде ки дев дошт, аз ӯ илтимос кард, ки бо ӯ бошад. 19 Аммо Исо ба вай иҷозат надод, балки гуфт: « Ба хона назди дӯстонат баргард ва ба онҳо нақл кун, ки чӣ гуна корҳои бузурге кардааст ва чӣ гуна ба ту раҳм кардааст». 20 Ӯ рафта, дар Декаполис мавъиза кардан гирифт, ки чӣ гуна корҳои бузургеро Исо барояш карда буд. Ва ҳама дар ҳайрат монданд. Ва онҳо девҳои зиёдеро берун карданд ва бисёре аз беморонро равған молида шифо доданд. Марқӯс 6:13 Марқӯс 7:2 4-30 24 Ва аз он ҷо бархоста, ба худуди Сӯр ва Сидӯн рафт ва ба хонае даромад ва нахост, ки касе онро шиносад, аммо натавонист пинҳон шавад. 25 Зане, ки духтари хурдсолаш рӯҳи нопок дошт, хабари Ӯро шунид ва омада, пеши пои Ӯ афтод. 26 Он зан юнонӣ буд, аз қавми Сурия Финиқиягӣ; ва аз ӯ илтимос кард, ки девро аз духтараш берун кунад. 27 Аммо Исо ба вай гуфт: « Бигзор аввал кӯдакон сер шаванд, зеро нони бачагонро гирифта, ба сагон партофтан хуб нест». 28 Зан ҷавоб дода гуфт: «Оре, Худовандо! Аммо сагон низ нонрезаҳои бачагонро дар зери миз мехӯранд». 29 Ва ба вай гуфт: « Аз барои ин сухан бирав; дев аз духтарат берун шудааст». 30 Вақте ки зан ба хонааш омад, девро берун карда дид ва духтарашро рӯи бистар хобида буд. Аммо вақте ки Ӯ рӯй гардонда, ба шогирдонаш нигарист, Петрусро сарзаниш карда гуфт: «Эй Шайтон, аз пеши ман дур шав, зеро ту на аз корҳои Худо, балки аз корҳои инсонӣ мехоҳӣ». Марқӯс 8:33 Юҳанно дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Устод! Мо касеро дидем, ки бо номи Ту девҳоро берун мекард ва моро пайравӣ намекард; ва мо ӯро манъ кардем, зеро ӯ моро пайравӣ намекунад». Марқӯс 9:38 Вақте ки Исо субҳи рӯзи аввали ҳафта эҳьё шуд, аввал ба Марями Маҷдалия, ки аз вай ҳафт девро берун карда буд, зоҳир шуд. Ва ин аломот бар касоне ки имон меоваранд, пайравӣ хоҳанд кард: ба исми Ман девҳоро берун хоҳанд кард; онҳо бо забонҳои нав сухан хоҳанд гуфт; Марқӯс 16: 9,17 Луқо 4:1-13

Шайтон ва девҳо

1 Исо, ки пур аз Рӯҳулқудс буд, аз Урдун баргашт ва Рӯҳ ӯро ба биёбон бурд. 2 Ӯ чиҳил рӯз аз ҷониби иблис васваса карда шуд ва дар он рӯзҳо чизе нахӯрд; ва ҳангоме ки онҳо тамом шуданд, гурусна монд. 3 Ва иблис ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин санг бигӯй, ки нон шавад». 4 Исо ба вай ҷавоб дод: « Навишта шудааст, ки одамизод на танҳо бо нон, балки бо ҳар каломи Худо зиндагӣ мекунад». 5 Ва иблис ӯро ба кӯҳи баланде бардошта, дар як лаҳза ҳамаи салтанатҳои ҷаҳонро ба ӯ нишон дод. 6 Ва шайтон ба ӯ гуфт: «Тамоми ин қудрат ва ҷалоли онҳоро ба ту медиҳам, зеро ин ба ман супурда шудааст ва ба ҳар кӣ хоҳам, онро медиҳам». 7 Пас, агар Ту маро ибодат кунӣ, ҳамааш аз они Ту хоҳад буд. 8 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Аз Ман дур шав, эй Шайтон, зеро ки навишта шудааст: "Ба Худованд Худои худ саҷда кун ва танҳо Ӯро ибодат намо"». 9 Ва Ӯро ба Ерусалим бурд ва бар қуллаи маъбад гузошт ва ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, аз ин ҷо худро ба поён парто. 10 Зеро ки навишта шудааст: «Ӯ ба фариштагони Худ дар бораи ту амр медиҳад, ки туро нигоҳ доранд». 11 Ва онҳо туро бар дастонашон бардошта хоҳанд бурд, то ки поят ба санге назанад. 12 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Гуфта шудааст, ки: "Худованд Худои худро наозмо"». 13 Ва иблис тамоми васвасаро бас кард ва барои муддате аз ӯ дур шуд. Дар ибодатхона марде буд, ки рӯҳи деви палид дошт ва бо овози баланд фарёд мезад. Исо ӯро манъ карда, гуфт: « Хомӯш шав ва аз ӯ берун ой». Ва дев ӯро дар миёна афтонда, аз ӯ берун омад ва ба ӯ зараре нарасонд. Луқо 4:33,35 Ва девҳо низ аз бисёриҳо берун омада, фарёд мезаданд: «Ту Масеҳ, Писари Худо ҳастӣ». Аммо Ӯ онҳоро манъ карда, иҷозат надод, ки сухан нагӯянд, зеро медонистанд, ки Ӯ Масеҳ аст. Луқо 4:41 Луқо 7:33 Зеро ки Яҳёи Таъмиддиҳанда омад, на нон мехӯрд ва на шароб менӯшид; ва шумо мегӯед: "Вай дев дорад". Ва баъзе заноне, ки аз арвоҳи палид ва бемориҳо шифо ёфта буданд, Марям, ки Маҷдалия номида мешуд, ва аз ӯ ҳафт дев берун рафта буд, Луқо 8:2 Онҳое, ки дар канори роҳ ҳастанд, касоне ҳастанд, ки каломро мешунаванд, вале баъд иблис омада, каломро аз дилҳои онҳо мерабояд, то ки онҳо имон наоранд ва наҷот наёбанд ( Луқо 8:12) . Луқо 8:26-39 26 Ва онҳо ба сарзамини ҷадариён, ки дар рӯ ба рӯи Ҷалил аст, расиданд. 27 Вақте ки ӯ ба соҳил баромад, марде аз шаҳр ба Ӯ рӯ ба рӯ шуд, ки муддати тӯлонӣ гирифтори девҳо буд ва либосе намепӯшид, ва дар хона, ҷуз дар қабрҳо, зиндагӣ мекард. 28 Ҳамин ки Исоро дид, фарёд зад ва пеши Ӯ афтод ва бо овози баланд гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худои Таоло? Аз Ту илтимос мекунам, ки маро азоб надиҳ». 29 (Зеро Ӯ ба рӯҳи нопок амр дода буд, ки аз он мард берун равад. Зеро борҳо он ӯро фаро мегирифт ва бо занҷирҳо ва завлонаҳо баста мешуд; ва ӯ бандҳоро пора мекард ва дев ӯро ба биёбон меронд.)

Шайтон ва девҳо

30 Исо аз ӯ пурсид: « Номи ту чист?» Ӯ гуфт: «Легион», чунки девҳои зиёде ба даруни вай даромада буданд. 31 Ва онҳо аз Ӯ илтимос карданд, ки ба онҳо амр надиҳад, ки ба умқ раванд. 32 Дар он ҷо галаи хукҳои зиёде дар болои кӯҳ мечарид; ва онҳо аз ӯ илтимос карданд, ки ба онҳо иҷозат диҳад, ки ба даруни хукҳо дароянд. Ва ӯ ба онҳо иҷозат дод. 33 Он гоҳ девҳо аз он мард берун шуда, ба хукҳо даромаданд; ва гала аз нишебӣ ба кӯл давид ва ғарқ шуд. 34 Хӯрокхӯрон ин ҳодисаро дида, гурехтанд ва рафта, дар шаҳр ва деҳот нақл карданд. 35 Он гоҳ онҳо барои дидани воқеа берун рафтанд ва назди Исо омаданд ва мардеро, ки девҳо аз ӯ берун шуда буданд, диданд, ки либос пӯшида ва ақлаш солим дар пеши пойҳои Исо нишастааст; ва онҳо тарсиданд. 36 Онҳое ки ин ҳодисаро дида буданд, ба онҳо нақл карданд, ки шахси гирифтори девҳо чӣ тавр шифо ёфтааст. 37 Он гоҳ тамоми мардуми сарзамини Ҷадариён аз Ӯ илтимос карданд, ки аз пеши онҳо равад, зеро онҳоро тарси сахт фаро гирифта буд. Ӯ ба киштӣ савор шуда, баргашт. 38 Марде, ки девҳо аз ӯ берун шуда буданд, аз ӯ илтимос кард, ки бо ӯ бошад, аммо Исо ӯро ҷавоб дода гуфт: 39 Ба хонаат баргард ва нақл кун, ки Худо бо ту чӣ гуна корҳои бузурге кардааст. Ӯ рафта, дар тамоми шаҳр эълон кард, ки Исо бо ӯ чӣ гуна корҳои бузурге кардааст. Он гоҳ дувоздаҳ шогирдашро даъват карда, ба онҳо қудрат ва қудрати бар ҳамаи девҳо ва шифо додани бемориҳо дод. Луқо 9:1 Вақте ки ӯ наздик мешуд, дев ӯро ба замин афтонда, сахт печутоб дод. Ва Исо рӯҳи палидро манъ кард ва кӯдакро шифо дод ва ӯро ба падараш супурд. Луқо 9:42 Юҳанно ҷавоб дод: «Эй Устод, мо касеро дидем, ки бо номи Ту девҳоро берун мекард; ва мо ӯро манъ кардем, зеро ӯ бо мо пайравӣ намекунад». Исо ба ӯ гуфт: «Ӯро манъ накунед, зеро ҳар кӣ бар зидди мо нест, тарафдори мост». Луқо 9:49-50 Ва ҳафтод нафар бо шодмонӣ баргашта, гуфтанд: «Худовандо, ҳатто девҳо бо номи Ту ба мо итоат мекунанд». Ва ӯ ба онҳо гуфт: « Ман дидам, ки Шайтон мисли барқ аз осмон афтод». Луқо 10:17-18 Луқо 11:14-20 14 Ӯ деверо, ки гунг буд, берун мекард. Ва ҳангоме ки дев берун рафт, гунг ба гап даромад ва мардум дар ҳайрат монданд. 15 Аммо баъзе аз онҳо гуфтанд: «Ӯ девҳоро ба воситаи Баал-Забул, сардори девҳо, берун мекунад». 16 Ва дигарон, бо озмуданӣ шуда, аз Ӯ аломати осмонӣ талаб карданд. 17 Аммо ӯ фикрҳои онҳоро дарк карда, ба онҳо гуфт: « Ҳар салтанате, ки бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, хароб мешавад ва хонае, ки бар зидди хонае аз ҳам ҷудо шавад, фурӯ меғалтад». 18 Агар Шайтон низ дар байни худ тақсим шавад, подшоҳии ӯ чӣ гуна устувор мемонад? Зеро шумо мегӯед, ки ман девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун мекунам. 19 Агар ман девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун кунам, писарони шумо онҳоро ба воситаи кӣ берун мекунанд? Пас, онҳо довари шумо хоҳанд буд. 20 Аммо агар Ман девҳоро бо ангушти Худо берун кунам, пас, бешубҳа, Подшоҳии Худо ба шумо омадааст.

Шайтон ва девҳо

Ва ин зан, ки духтари Иброҳим аст ва Шайтон ҳаждаҳ сол боз ӯро ба занҷир бастааст, набояд дар рӯзи шанбе аз ин занҷир озод карда шавад? Луқо 13:16 Ва Ӯ ба онҳо гуфт: « Равед ва ба он рӯбоҳ бигӯед: "Инак, Ман имрӯз ва фардо девҳоро берун мекунам ва беморонро шифо медиҳам, ва дар рӯзи сеюм комил хоҳам шуд" ( Луқо 13:32) . Он гоҳ шайтон ба дили Яҳудо, ки лақаби Исқарьютро дошт ва аз ҷумлаи он дувоздаҳ буд, даромад. Луқо 22:3 Ва Худованд гуфт: « Шимъӯн, Шимъӯн, инак, шайтон мехост туро мисли гандум аз ғалбер гузаронад; аммо Ман барои ту дуо кардам, то ки имонат суст нашавад; ва вақте ки тавба кунӣ, бародарони худро устувор гардон» (Луқо 22: 31-32) . Исо ба онҳо ҷавоб дод: « Оё Ман шуморо дувоздаҳ нафар интихоб накардаам, ва яке аз шумо шайтон аст?» Юҳанно 6:70 Мардум ҷавоб доданд: «Ту дев дорӣ. Кӣ туро куштанӣ аст?» Юҳанно 7:20 Шумо аз падари худ иблис ҳастед ва мехоҳед хоҳишҳои падари худро иҷро кунед. Ӯ аз ибтидо қотил буд ва дар ростӣ сокин нашуд, зеро ки дар ӯ ростӣ нест. Вақте ки ӯ дурӯғ мегӯяд, аз они худ сухан мегӯяд, зеро ӯ дурӯғгӯ ва падари дурӯғ аст. Юҳанно 8:44 Он гоҳ яҳудиён ба Ӯ гуфтанд: «Мо дуруст намегӯем, ки Ту сомарӣ ҳастӣ ва дев дорӣ?» Исо ҷавоб дод: « Ман дев надорам; балки Ман Падари Худро эҳтиром мекунам, ва шумо Маро беҳурмат мекунед». Юҳанно 8:48-49 Он гоҳ яҳудиён ба Ӯ гуфтанд: «Акнун мо медонем, ки Ту дев дорӣ. Иброҳим ва пайғамбарон мурдаанд, вале Ту мегӯӣ: «Агар касе сухани Маро риоя кунад, ҳаргиз маргро нахоҳад чашид». Юҳанно 8:52 Ва бисёриҳо гуфтанд: «Ӯ дев дорад ва девона аст; чаро ба суханони ӯ гӯш медиҳед?» Дигарон гуфтанд: «Ин суханони девдор нестанд. Оё дев метавонад чашмони кӯронро воз кунад?» Юҳанно 10:20-21 Ва хӯроки шом ба охир расид, зеро шайтон акнун ба дили Яҳудои Исқарют, писари Шимъӯн, фикри хиёнат карданро андохта буд; Юҳанно 13:2 Пас аз он ки порае гирифт, шайтон ба дарунаш даромад. Он гоҳ Исо ба вай гуфт: « Он чи мекунӣ, зудтар бикун». Юҳанно 13:27 Аммо Петрус гуфт: «Эй Ҳанониё! Чаро шайтон ба дилат роҳ ёфтааст, ки ба Рӯҳулқудс дурӯғ гӯӣ ва як қисми пули заминро пинҳон кунӣ?» Аъмол 5:3 Чӣ гуна Худо Исои Носириро бо Рӯҳулқудс ва бо қудрат тадҳин кард: ӯ ба ҳар ҷо рафта, корҳои нек мекард ва ҳамаи онҳоеро, ки аз иблис азоб мекашиданд, шифо мебахшид, зеро ки Худо бо ӯ буд. Аъмол 10:38 Ва гуфт: «Эй пур аз ҳар макру ҳила ва ҳар бадӣ, эй фарзанди иблис ва душмани ҳар адолат, оё аз каҷ кардани роҳҳои рости Худованд даст намекашӣ?» Аъмол 13:10

Шайтон ва девҳо

То ки чашмони онҳоро кушоянд ва онҳоро аз торикӣ ба рӯшноӣ ва аз қудрати шайтон ба сӯи Худо баргардонанд, то ки онҳо омурзиши гуноҳҳо ва меросро дар миёни онҳое ки бо имоне ки дар Ман аст, тақдис шудаанд, пайдо кунанд. Аъмол 26:18

Номаҳо Ва Худои сулҳу осоиштагӣ ба зудӣ шайтонро зери пойҳои шумо сарнагун хоҳад кард. Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо шумо бод. Омин. Румиён 16:20 то ки чунин шахсро ба шайтон барои нобуд кардани ҷисмаш таслим кунад, то ки рӯҳаш дар рӯзи Худованди Исои Масеҳ наҷот ёбад. 1 Қӯринтиён 5:5 Аз якдигар нафрат накунед, магар ин ки бо ризоияти муайян, то ки ба рӯза ва дуо машғул шавед; ва боз якҷоя шавед, то ки шайтон шуморо ба сабаби худдорӣ накардани худ васваса накунад. 1 Қӯринтиён 7:5 Аммо ман мегӯям, ки он чиро, ки ғайрияҳудиён қурбонӣ мекунанд, ба девҳо қурбонӣ мекунанд, на ба Худо; ва ман намехоҳам, ки шумо бо девҳо шарик бошед. Шумо наметавонед косаи Худовандро бинӯшед ва косаи девҳоро; шумо наметавонед дар суфраи Худованд ва дар суфраи девҳо иштирок кунед. 1 Қӯринтиён 10:20-21 Мабодо шайтон моро фиреб диҳад, зеро мо аз дасисаҳои ӯ бехабар нестем. 2 Қӯринтиён 2:11 Зеро ки чунин расулон ҳастанд, ки худро ба расулонӣ Масеҳ табдил медиҳанд. Ва ин тааҷҷубовар нест, зеро худи Шайтон ба фариштаи нур табдил меёбад. 2 Қӯринтиён 11: 13-14 Ва барои он ки ман аз сабаби фаровонии ваҳйҳо аз ҳад зиёд баланд нашавам, неше дар ҷисми ман дода шудааст, яъне қосиди шайтон, ки маро азоб медиҳад, то ки ман аз ҳад зиёд баланд нашавам. 2 Қӯринтиён 12:7 Ба иблис ҷой надиҳед. Эфсӯсиён 4:27 Зиреҳи куллии Худоро дар бар кунед, то ки тавонед бар зидди дасисаҳои иблис истодагарӣ кунед. Эфсӯсиён 6:11 Бинобар ин, мо, ки ман, Павлус ҳастам, як-ду маротиба хостем назди шумо биёем, аммо шайтон моро боздошт. 1 Таслӯникиён 2:18 Ва он гоҳ он бадкирдор ошкор хоҳад шуд, ки Худованд ӯро бо рӯҳи даҳонаш мекушад ва бо дурахши омадани Худ нобуд хоҳад кард: ҳатто касе ки омадани ӯ пас аз кори шайтон бо ҳар қудрат ва аломот ва мӯъҷизаҳои бардурӯғ, ва бо ҳар фиреби ноҳаққӣ дар онҳое ки нобуд мешаванд, хоҳад буд, зеро онҳо муҳаббати ростиро қабул накарданд, то ки наҷот ёбанд. 2 Таслӯникиён 2: 8-10 Аз он ҷумла Ҳуменай ва Искандар; онҳоро ба шайтон супурдам, то таълим гиранд, ки куфр нагӯянд. 1 Тимотиюс 1:20 Навкор нест, мабодо бо мағрурӣ ба доми иблис наафтад. Ва ӯ бояд аз онҳое ки дар берунанд, шаҳодати хуб дошта бошад, то ки ба маломат ва доми иблис наафтад. 1 Тимотиюс 3:6-7 11

Шайтон ва девҳо

Рӯҳ ошкоро мегӯяд, ки дар замонҳои охир баъзеҳо аз имон дур мешаванд ва ба арвоҳи фиребанда ва таълимоти девҳо гӯш медиҳанд; 1 Тимотиюс 4:1 Зеро баъзеҳо аллакай аз паи Шайтон рафтаанд. 1 Тимотиюс 5:15 Ва онҳо худро аз доми иблис раҳо кунанд, ки ӯро бо иродаи худ асир кардаанд. 2 Тимотиюс 2:26 Пас, азбаски фарзандон ба ҷисм ва хун шариканд, худаш низ ба он шарик шуд, то ки ба воситаи мамот соҳиби қудрати маргро, яъне иблисро, нобуд кунад; Ибриён 2:14 Ту имон дорӣ, ки Худо ягона аст; кори хуб мекунӣ; девҳо низ имон доранд ва меларзанд. Яъқуб 2:19 Ин ҳикмат аз боло нозил нашудааст, балки заминӣ, нафсонӣ ва шайтонӣ аст (Яъқуб 3:15). Пас, ба Худо итоат кунед. Ба иблис муқобилат кунед ва ӯ аз шумо хоҳад гурехт. Яъқуб 4:7 Ҳушёр ва бедор бошед; зеро ки душмани шумо, иблис, мисли шери ғуррон гаштугузор мекунад ва касеро меҷӯяд, ки фурӯ барад (1 Петрус 5:8). Касе ки гуноҳ мекунад, аз иблис аст, зеро иблис аз ибтидо гуноҳ мекунад. Барои ҳамин Писари Худо зоҳир шуд, то ки аъмоли иблисро вайрон кунад. Фарзандони Худо ва фарзандони иблис дар ин зоҳир мешаванд: ҳар кӣ адолатро ба амал намеорад, аз Худо нест, ва касе ки бародари худро дӯст намедорад. 1 Юҳанно 3:8,10 Аммо Микоил, фариштаи муқарраб, вақте ки бо иблис дар бораи ҷасади Мусо баҳс мекард, ҷуръат накард, ки ӯро айбдор кунад, балки гуфт: «Худованд туро ҷазо диҳад». Яҳудо 1:9

Ваҳй Ман аъмоли туро медонам, андӯҳ ва камбағалии туро (аммо ту сарватманд ҳастӣ) ва куфри онҳоеро медонам, ки худро яҳудӣ мегӯянд, вале нестанд, балки ибодатгоҳи шайтонанд. Аз он чизе, ки хоҳӣ дид, натарс: инак, иблис баъзеи шуморо ба зиндон хоҳад андохт, то ки шуморо озмоиш кунад; ва даҳ рӯз андӯҳ хоҳед дошт; то марг содиқ бимон, ва Ман ба ту тоҷи ҳаёт хоҳам дод. Ваҳй 2:9-10 Ман аъмоли туро медонам, ва ту дар куҷо иқомат мекунӣ, ҳатто дар ҷое ки шайтон дар он ҷост; ва ту номи Маро маҳкам нигоҳ медорӣ ва имони маро инкор накардаӣ, ҳатто дар рӯзҳое ки Антипас шаҳиди содиқи ман буд, ки дар миёни шумо кушта шуд, дар ҷое ки шайтон дар он ҷост. Ваҳй 2:13 Аммо ба шумо ва ба дигарон дар Тиатира, ки ин таълимотро надоранд ва умқи шайтонро, чунон ки онҳо мегӯянд, намедонанд, мегӯям: Ман бар шумо бори дигаре намегузорам. Ваҳй 2:24 Инак, Ман онҳоеро аз ибодатгоҳи шайтон, ки мегӯянд, ки яҳудӣ ҳастанд, вале нестанд, балки дурӯғ мегӯянд, хоҳам кард; инак, Ман онҳоро водор мекунам, ки биёянд ва дар пеши пойҳои ту саҷда кунанд ва бидонанд, ки Ман туро дӯст доштаам. Ваҳй 3:9 12

Шайтон ва девҳо

Ва онҳо подшоҳе бар худ доштанд, ки фариштаи чоҳи бетаг аст, ки номи он ба забони ибронӣ Абаддӯн ва ба забони юнонӣ Апӯллиён аст. Ваҳй 9:11 Ва боқии одамоне, ки аз ин балоҳо намурда буданд, вале аз аъмоли дастҳои худ тавба накарданд, то ки девҳо ва бутҳои тилло ва нуқра, мис ва санг ва чӯбро, ки на дида ва на шунида ва на роҳ рафта метавонанд, ибодат накунанд. Ваҳй 9:20 Ва аждаҳои бузург, яъне он мори қадимӣ, ки иблис ва шайтон ном дорад ва тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад, сарнагун шуд. Ӯ ба замин сарнагун шуд ва фариштагонаш бо ӯ сарнагун шуданд. Пас, шодӣ кунед, эй осмонҳо ва сокинони онҳо. Вой бар ҳоли сокинони замин ва баҳр! Зеро ки иблис бо хашми бузурге назди шумо фуруд омадааст, зеро медонад, ки вақти кам дорад. Ваҳй 12:9,12 Зеро онҳо рӯҳҳои девҳо ҳастанд, ки мӯъҷизаҳо ба амал меоранд ва ба сӯи подшоҳони замин ва тамоми ҷаҳон мебароянд, то онҳоро барои ҷанги рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ оваранд. Ваҳй 16:14 Ва ӯ бо овози қавӣ нидо карда, гуфт: «Бобили бузург фурӯ ғалтид, фурӯ ғалтид ва макони девҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар паррандаи палид ва нафратангез гардид». Ваҳй 18:2 Ва ӯ аждаҳоро, яъне он мори қадимиро, ки Иблис ва Шайтон аст, дастгир кард ва ҳазор сол ӯро занҷирбанд кард, Ва ҳангоме ки ҳазор сол ба охир мерасад, Шайтон аз зиндони худ озод карда мешавад, Ва шайтоне, ки онҳоро фиреб дод, ба кӯли оташ ва кибрит андохта шуд, ки дар он ҷо ҳайвони ваҳшӣ ва пайғамбари козиб ҳастанд ва шабу рӯз то абад азоб хоҳанд кашид (Ваҳй 20:2,7,10 ) .

Апокриф Ва ӯ ба ӯ гуфт: «Агар ба дил ва ҷигар даст занем, агар дев ё рӯҳи бад касеро озор диҳад, мо бояд дар пеши мард ё зан дуд кунем ва дигар он гурӯҳ нороҳат нахоҳад шуд. Ва дев бӯи онро ҳис мекунад ва мегурезад ва дигар ҳеҷ гоҳ барнамегардад. Аммо вақте ки шумо назди вай меоед, ҳардуятон бархезед ва ба Худои раҳмон дуо гӯед, ки ба шумо раҳм мекунад ва шуморо наҷот медиҳад. Натарсед, зеро вай аз ибтидо барои шумо таъин шудааст; ва шумо ӯро нигоҳ медоред ва вай бо шумо хоҳад рафт. Ва ман фикр мекунам, ки вай барои шумо фарзандон таваллуд мекунад. Акнун, вақте ки Тобиас ин суханонро шунид, ӯро дӯст дошт ва дилаш ба ӯ пайваст шуд. Тобиас 6:7,17 Аммо аз ҳасади иблис марг ба ҷаҳон омад, ва онҳое ки ба паҳлӯи ӯ часпидаанд, онро пайдо мекунанд. Ҳикмати Сулаймон 2:24 Вақте ки шахси фосиқ шайтонро лаънат мекунад, ӯ низ нафси худро лаънат мекунад. Экклесиастикус 21:27 Зеро шумо бо қурбонӣ ба девҳо ва на ба Худо, он касеро, ки шуморо офаридааст, хашмгин кардед. Зеро оташе аз ҷониби Худои абадӣ бар вай хоҳад омад, ки то абад боқӣ хоҳад монд; ва девҳо онро то абад маскан хоҳанд гирифт. Борух 4:7,35