Самсон: Қавӣ зиндагӣ кун, қавӣ бимир Доварон 13 1Ва банӣ-Исроил боз дар назари Худованд бадӣ карданд; ва Худованд онҳоро чил сол ба дасти фалиштиён супурд. 2 Ва марде аз Зоръо, аз қабилаи Дониён, буд, ки Монӯаҳ ном дошт; ва занаш безурёт буд ва намезояд. 3 Ва фариштаи Худованд ба зан зоҳир шуда, гуфт: «Инак, ту безурёт ҳастӣ ва таваллуд намекунӣ; балки ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид». 4Пас, лутфан, эҳтиёт шавед, ва шароб ва нӯшокиҳои сахт нанӯшед, ва ҳеҷ чизи нопок нахӯред. 5 Зеро инак, ту ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид, ва ришта ба сари ӯ нахоҳад расид, зеро ки кӯдак аз батни модар барои Худо нозир хоҳад буд ва ӯ ба наҷоти Исроил аз дасти фалиштиён шурӯъ хоҳад кард. 6 Он гоҳ зан омада, ба шавҳараш гуфт: «Марди Худо назди ман омад, ва чеҳрааш мисли чеҳраи фариштаи Худо буд ва хеле даҳшатнок буд; аммо ман аз ӯ напурсидам, ки аз куҷост ва ӯ номашро ба ман нагуфт. 7Ва ӯ ба ман гуфт: «Инак, ту ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид; ва акнун шароб ва нӯшокиҳои қавӣ нанӯш, ва ҳеҷ чизи нопок нахӯр, зеро ки кӯдак аз батни модар то рӯзи маргаш барои Худо нозир хоҳад буд». 8Ва Монӯаҳ аз Худованд илтиҷо карда, гуфт: «Эй Худовандо, бигзор марди Худое ки Ту фиристодӣ, назди мо баргардад ва ба мо таълим диҳад, ки бо кӯдаке ки бояд таваллуд шавад, чӣ кор кунем». 9 Ва Худо овози Монӯаҳро шунид; ва фариштаи Худо боз назди зан омад, дар ҳоле ки вай дар саҳро нишаста буд; вале шавҳараш Монӯаҳ бо вай набуд. 10Ва зан шитоб карда, давида рафт ва ба шавҳараш хабар дода, гуфт: «Инак, он мард, ки дирӯз назди ман омад, ба ман зоҳир шуд». 11 Ва Монӯаҳ бархоста, аз паси занаш рафт ва назди он мард омада, ба ӯ гуфт: «Оё ту ҳамон марде ҳастӣ, ки бо ин зан сухан гуфтӣ?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳастам». 12Ва Монӯаҳ гуфт: «Акнун бигзор суханонат иҷро шаванд. Чӣ тавр ба кӯдак амр диҳем ва чӣ гуна бо ӯ рафтор кунем?»
1
Самсон: Қавӣ зиндагӣ кун, қавӣ бимир
13Ва фариштаи Худованд ба Монӯаҳ гуфт: «Бигзор аз ҳар чизе ки ба зан гуфтам, эҳтиёт шавад». 14Бигзор аз ҳеҷ чизе, ки аз ток мебарояд, нахӯрад, ва шароб ва нӯшокиҳои сахт нанӯшад, ва ҳеҷ чизи нопок нахӯрад; ҳар он чиро, ки ба вай амр додаам, риоя кунад. 15Ва Монӯаҳ ба фариштаи Худованд гуфт: «Лутфан, бигзор туро нигоҳ дорем, то даме ки барои ту бузғолае тайёр кунем». 16 Ва фариштаи Худованд ба Монӯаҳ гуфт: «Ҳарчанд маро нигоҳ дорӣ, аз нони ту намехӯрам; ва агар қурбонии сӯхтанӣ оварӣ, бояд онро барои Худованд биёрӣ, зеро Монӯаҳ намедонист, ки ӯ фариштаи Худованд аст». 17Ва Монӯаҳ ба фариштаи Худованд гуфт: «Номи ту чист? Вақте ки суханонат ба амал оянд, туро эҳтиром кунем». 18 Ва фариштаи Худованд ба ӯ гуфт: «Чаро номи маро мепурсӣ, дар ҳоле ки он махфӣ аст?» 19 Пас Монӯаҳ бузғолаеро бо қурбонии ордӣ гирифта, онро бар санг барои Худованд қурбонӣ кард, ва фаришта мӯъҷиза кард; ва Монӯаҳ ва занаш тамошо карданд. 20 Вақте ки аланга аз қурбонгоҳ ба осмон баромад, фариштаи Худованд дар алангаи қурбонгоҳ боло рафт. Ва Монӯаҳ ва занаш инро дида, рӯй ба замин афтоданд. 21 Ва фариштаи Худованд дигар ба Монӯаҳ ва занаш зоҳир нашуд, ва Монӯаҳ фаҳмид, ки ӯ фариштаи Худованд аст. 22 Ва Монӯаҳ ба занаш гуфт: «Мо ҳатман хоҳем мурд, зеро ки Худоро дидем». 23Вале занаш ба ӯ гуфт: «Агар Худованд мехост моро бикушад, қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордиро аз дасти мо қабул намекард, ва ҳамаи ин чизҳоро ба мо нишон намедод ва дар ин вақт чунин чизҳоро ба мо намегуфт». 24 Ва он зан писаре зоид, ва ӯро Шимшӯн ном гузошт; ва кӯдак калон шуд, ва Худованд ӯро баракат дод. 25 Ва Рӯҳи Худованд ӯро гоҳ-гоҳ дар ӯрдугоҳи Дон, ки байни Зоръо ва Эштоул буд, ба ҳаракат медаровард.
Доварон 14 1 Ва Шимшӯн ба Тимнат рафт ва дар Тимнат зане аз духтарони фалиштиёнро дид. 2Ва ӯ наздик омада, ба падару модараш хабар дод ва гуфт: «Ман дар Тимнат занеро аз духтарони фалиштиён дидам; акнун ӯро барои ман ба занӣ гиред». 3Ва падару модараш ба ӯ гуфтанд: «Оё дар байни духтарони бародаронат ва дар байни тамоми қавми ман зане нест, ки ту аз фалиштиёни номахтун зан бигирӣ?» Ва Шимшӯн ба падараш гуфт: «Вайро барои ман бигир, зеро ки вай ба ман писанд омад». 4Вале падару модараш намедонистанд, ки ин аз ҷониби Худованд буд, ки Ӯ баҳонаеро бар зидди фалиштиён меҷуст, зеро ки дар он вақт фалиштиён бар Исроил ҳукмронӣ мекарданд. 5Он гоҳ Шимшӯн ва падару модараш ба Тимнат рафтанд ва ба токзорҳои Тимнат расиданд, ва инак, шери ҷавоне бар ӯ ғуррид. 6 Ва Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуд, ва ӯро мисли он ки бузғоларо пора мекард, пора кард, ва дар дасташ чизе набуд; вале ба падару модараш он чиро, ки карда буд, хабар надод. 7Ва ӯ поён фаромада, бо зан сӯҳбат кард; ва вай ба Шимшӯн писанд омад. 8Ва баъд аз муддате ӯ баргашт, то ки вайро бигирад, ва барои дидани ҷасади шер рӯй гардонд, ва инак, тӯдаи занбӯри асал ва асал дар ҷасади шер буд. 9Ва ӯ онро ба кафҳояш гирифта, хӯрд ва назди падару модараш омад ва ба онҳо дод, ва онҳо хӯрданд; вале ба онҳо нагуфт, ки асалро аз лошаи шер гирифтааст. 10Пас падараш назди зан рафт, ва Шимшӯн дар он ҷо зиёфате барпо кард, зеро ки ҷавонон чунин рафтор мекарданд. 11 Ва ҳангоме ки ӯро диданд, сӣ нафар рафиқонро барои ҳамроҳӣ бо ӯ оварданд.
2
Самсон: Қавӣ зиндагӣ кун, қавӣ бимир
12Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Акнун ман барои шумо як муаммо мегӯям; агар шумо онро дар давоми ҳафт рӯзи ид ба ман ҳал карда, бифаҳмед, ман ба шумо сӣ катон ва сӣ либос медиҳам. 13 Аммо агар шумо онро барои ман кушода натавонед, ба ман сӣ катон ва сӣ либоси иловагӣ диҳед. Ва ба ӯ гуфтанд: «Муаммои худро бигӯ, то онро бишнавем». 14 Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Аз хӯранда хӯрок ва аз қувват ширинӣ берун омад». Ва онҳо натавонистанд дар се рӯз муамморо ҳал кунанд. 15 Ва дар рӯзи ҳафтум ба зани Шимшӯн гуфтанд: «Шавҳаратро фиреб деҳ, то ки муамморо ба мо бифаҳмонад, мабодо ту ва хонадони падаратро ба оташ сӯзонем; оё моро даъват кардед, ки он чиро, ки дорем, бигирем? 16Ва зани Шимшӯн пеши ӯ гирист ва гуфт: «Ту аз ман нафрат дорӣ ва маро дӯст намедорӣ; ту ба писарони қавми ман муаммое гуфтӣ ва онро ба ман нагуфтӣ». Ва ӯ ба вай гуфт: «Инак, ман онро ба падару модарам нагуфтаам ва оё ман онро ба ту нагӯям?» 17Ва ӯ ҳафт рӯз пеши ӯ гирист, дар ҳоле ки зиёфаташон давом мекард. Ва дар рӯзи ҳафтум ӯ ба вай гуфт, зеро ки вай аз ӯ сахт хашмгин буд; ва вай муамморо ба писарони қавми худ гуфт. 18 Ва мардуми шаҳр дар рӯзи ҳафтум пеш аз ғуруби офтоб ба ӯ гуфтанд: «Он чи аз асал ширинтар аст? Ва он чи аз шер қавитар аст?» Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Агар шумо бо гӯсолаи ман шудгор намекардед, муаммои маро намеёфтаед». 19 Ва Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуд, ва ӯ ба Ашқалӯн фурӯд омад, ва сӣ нафарро аз онҳо кушт, ва ғаниматашонро гирифт, ва ба онҳое ки муамморо ҳал карданд, либосҳои яклухт дод. Ва хашмаш аланга гирифт, ва ӯ ба хонаи падараш рафт. 20 Аммо зани Шимшӯн ба рафиқи ӯ, ки ӯро ҳамчун дӯсти худ истифода мебурд, дода шуд.
Доварон 15 1 Аммо баъд аз муддате, дар вақти дарави гандум, Шимшӯн бо бузғолае ба назди занаш рафт ва гуфт: «Ман назди занам ба ҳуҷра медароям». Аммо падараш иҷозат надод, ки ба вай дарояд. 2Ва падараш гуфт: «Ман фикр мекардам, ки ту аз ӯ сахт нафрат дорӣ; бинобар ин ман ӯро ба дӯстат додам; оё хоҳари хурдиаш аз вай зеботар нест? Лутфан, ба ҷои вай ӯро бигир». 3Ва Шимшӯн дар бораи онҳо гуфт: «Акнун ман аз фалиштиён беайбтар хоҳам буд, гарчанде ки ба онҳо бадӣ кунам». 4 Ва Шимшӯн рафта, сесад рӯбоҳро сайд кард ва оташдонҳоро гирифт ва думро ба дум печонда, як оташдонро дар миёнаи ду дум гузошт. 5 Ва ҳангоме ки ӯ мӯйҳояшро оташ зад, онҳоро ба ғаллазорҳои фалиштиён андохт ва ҳам мӯйҳо ва ҳам ғаллазорҳои ғалладонаро, бо токзорҳо ва зайтунҳоро сӯзонд. 6 Он гоҳ фалиштиён гуфтанд: «Кӣ ин корро кардааст?» Ва онҳо ҷавоб доданд: «Шимшӯн, домоди тимнӣ, зеро ки занашро гирифта, ба дӯсташ дода буд». Ва фалиштиён омада, вай ва падарашро ба оташ сӯзонданд. 7Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Ҳарчанд шумо ин корро кардаед, ман аз шумо интиқом хоҳам гирифт ва баъд аз он даст хоҳам кашид». 8 Ва ӯ ба онҳо зарбаи сахт зад, ва поён фаромада, дар қуллаи кӯҳи Этом маскан гирифт. 9Он гоҳ фалиштиён баромада, дар Яҳудо ӯрду заданд ва дар Леҳӣ паҳн шуданд. 10Ва мардуми Яҳудо гуфтанд: «Чаро бар зидди мо баромадаед?» Ва онҳо ҷавоб доданд: «Мо барои бастани Шимшӯн баромадаем, то ки бо ӯ чунон ки ӯ бо мо кард, амал кунем». 11Он гоҳ се ҳазор нафар аз Яҳудо ба қуллаи кӯҳи Этом рафтанд ва ба Шимшӯн гуфтанд: «Оё намедонӣ, ки фалиштиён бар мо ҳукмронӣ мекунанд? Ин чӣ кор аст, ки ту бо мо кардӣ?» Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Ҳар он чи онҳо бо ман карданд, ман бо онҳо кардам». 12 Ва онҳо ба ӯ гуфтанд: «Мо фуромадаем, то туро баста, ба дасти фалиштиён таслим кунем». Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Ба ман қасам хӯред, ки худатон ба ман ҳамла нахоҳед кард». 13 Онҳо ба ӯ гуфтанд: «Не, балки мо туро маҳкам мебандем ва ба дасти онҳо месупорем, аммо туро намекушем». Ва ӯро бо ду ресмони нав бастанд ва аз кӯҳ берун оварданд.
3
Самсон: Қавӣ зиндагӣ кун, қавӣ бимир
14Ва ҳангоме ки ӯ ба Леҳӣ расид, фалиштиён бар зидди ӯ фарёд заданд, ва Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуд, ва ресмонҳое ки бар бозуҳояш буданд, мисли катони дар оташ сӯхташуда гардиданд, ва бандҳояш аз дастҳояш канда шуданд. 15 Ва ӯ устухони нави ҷоғи харро ёфт ва дасташро дароз карда, онро гирифт ва бо он ҳазор нафарро кушт. 16Ва Шимшӯн гуфт: «Бо ҷоғи хар тӯда-тӯда, бо ҷоғи хар ҳазор нафарро куштам». 17 Ва ҳамин ки ӯ суханашро тамом кард, устухони ҷоғро аз дасташ партофт ва он ҷоро Роматлҳӣ номид. 18Ва ӯ сахт ташна монд, ва Худовандро хонда, гуфт: «Ту ин наҷоти бузургро ба дасти бандаи Худ додӣ; ва акнун ман аз ташнагӣ мемирам ва ба дасти номахтунон меафтам?» 19Вале Худо дар даҳонаш чуқурие кафид, ва аз он об берун омад; ва ҳамин ки ӯ нӯшид, рӯҳаш баргашт ва ҷон гирифт; бинобар ин номи онро Энҳакӯре номид, ки то имрӯз дар Леҳӣ воқеъ аст. 20Ва ӯ дар айёми фалиштиён бист сол Исроилро доварӣ кард.
Доварон 16 1 Он гоҳ Шимшӯн ба Ғазза рафт ва дар он ҷо фоҳишаеро дид ва назди вай даромад. 2 Ва ба Ғозиён хабар доданд, ки Шимшӯн ба ин ҷо омадааст. Ва ӯро иҳота карда, тамоми шаб дар назди дарвозаи шаҳр камин гирифтанд ва тамоми шаб хомӯш монда, мегуфтанд: «Субҳ, вақте ки рӯз мешавад, ӯро мекушем». 3Ва Шимшӯн то нисфи шаб хобид, ва нисфи шаб бархост, ва дарҳои дарвозаи шаҳр ва ду сутунро гирифт ва онҳоро, бо чӯбҳо ва ҳамаашон, гирифта, бар китфҳояш гузошт ва ба қуллаи теппае ки дар рӯ ба рӯи Ҳебрӯн аст, баровард. 4 Ва баъд аз он воқеъ шуд, ки ӯ занеро дар водии Сорек, ки номаш Далило буд, дӯст дошт. 5Ва сарварони фалиштиён назди вай омада, ба вай гуфтанд: «Ӯро фиреб деҳ ва бубин, ки қуввати бузурги ӯ дар куҷост ва бо чӣ роҳе мо метавонем бар ӯ ғолиб оем, то ки ӯро бандад, то ӯро азоб диҳад; ва мо ба ҳар яки мо ба ту ҳазору сад тангаи нуқра медиҳем». 6Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «Лутфан, ба ман бигӯ, ки қуввати бузурги ту дар куҷост ва бо чӣ туро бандед, то ба худат зарар расонанд». 7Ва Шимшӯн ба вай гуфт: «Агар маро бо ҳафт ресмони сабз, ки ҳеҷ гоҳ хушк нашуда буд, банданд, ман заиф хоҳам шуд ва мисли одами дигар хоҳам шуд». 8Он гоҳ сарварони фалиштиён ҳафт ресмони сабзеро, ки хушк нашуда буд, назди вай оварданд, ва вай ӯро бо онҳо баст. 9 Ва дар ҳуҷраи хоб мардоне бо вай камин гирифта буданд. Ва вай ба ӯ гуфт: «Филистиён бар ту меоянд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ ресмонҳоро шикаст, чунон ки риштаи ресмон ҳангоми ба оташ расидан канда мешавад. Аз ин рӯ, қуввати ӯ маълум набуд. 10Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «Инак, ту маро масхара кардӣ ва ба ман дурӯғ гуфтӣ; акнун, лутфан, ба ман бигӯ, ки туро бо чӣ бастан мумкин аст». 11Ва ӯ ба вай гуфт: «Агар маро бо ресмонҳои наве, ки қаблан истифода нашуда буданд, маҳкам банданд, ман заиф хоҳам шуд ва мисли одами дигар хоҳам буд». 12Пас Далило ресмонҳои нав гирифта, ӯро бо онҳо баст ва ба ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту меоянд, эй Шимшӯн!» Ва дар ҳуҷра каминҳо истода буданд. Ва ӯ онҳоро аз дастонаш мисли ришта шикаст. 13 Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «То ҳол маро масхара кардаӣ ва ба ман дурӯғ гуфтаӣ; ба ман бигӯ, ки бо чӣ туро бастан мумкин аст?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Агар ту ҳафт тори сари маро бофта бошӣ». 14Ва вай онро бо мех маҳкам карда, ба ӯ гуфт: «Филистиён бар ту меоянд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ аз хоб бедор шуд ва мехи чӯб ва бо бофта рафт.
4
Самсон: Қавӣ зиндагӣ кун, қавӣ бимир
15Вай ба ӯ гуфт: «Чӣ тавр ту мегӯӣ: "Ман туро дӯст медорам", дар ҳоле ки дилат бо ман нест? Ту се маротиба маро масхара кардӣ ва ба ман нагуфтӣ, ки қуввати бузурги ту дар куҷост». 16 Ва вақте ки вай ҳар рӯз ӯро бо суханонаш фишор медод ва ӯро чунон рӯҳбаланд мекард, ки ҷони ӯ аз тарс ҷон медод; 17 Ӯ тамоми дилашро ба вай ошкор карда, гуфт: «Бар сари ман риштае нарасидааст, зеро ки ман аз батни модарам барои Худо нозир будам; агар мӯйҳоямро тарошанд, қувватам аз ман дур мешавад ва ман заиф мешавам ва мисли ҳар каси дигар мешавам». 18 Ва Далило дид, ки ӯ тамоми дилашро ба вай ошкор кардааст, вай кас фиристода, сарварони фалиштиёнро даъват кард ва гуфт: «Ин дафъа биёед, зеро ӯ тамоми дилашро ба ман нишон дод». Он гоҳ сарварони фалиштиён назди вай омада, пулро ба дасташон оварданд. 19Ва ӯро рӯи зонуҳояш хобонд, ва мардеро даъват карда, ӯро маҷбур кард, ки ҳафт тори сари ӯро тарошад; ва ӯро азият додан гирифт, ва қувваташ аз ӯ рафт. 20Вай гуфт: «Филистиён бар ту меоянд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ аз хоб бедор шуда, гуфт: «Мисли дафъаҳои пештара, ман берун меравам ва худро такон медиҳам». Ва ӯ намедонист, ки Худованд аз ӯ дур шудааст. 21 Аммо фалиштиён ӯро дастгир карда, чашмонашро канданд ва ӯро ба Ғазза бурданд ва бо завлонаҳои мисӣ бастанд; ва ӯ дар зиндон осиёб мекард. 22 Аммо баъд аз тарошидани мӯйҳояш, мӯйҳои сараш аз нав сабзидан гирифтанд. 23 Он гоҳ сарварони фалиштиён онҳоро ҷамъ карданд, то ки барои худои худ Доғон қурбонии бузурге кунанд ва шодӣ кунанд, зеро ки гуфтанд: «Худои мо душмани мо Шимшӯнро ба дасти мо супурдааст». 24 Ва чун қавм ӯро диданд, худои худро ситоиш карданд, зеро ки гуфтанд: «Худои мо душмани моро ва харобкунандаи замини моро, ки бисёре аз моро куштааст, ба дасти мо супурд». 25 Ва ҳангоме ки дилҳояшон шод шуд, гуфтанд: «Шимшӯнро бихонед, то моро масхара кунад». Ва онҳо Шимшӯнро аз зиндон даъват карданд ва ӯ онҳоро масхара кард ва ӯро дар миёни сутунҳо гузоштанд. 26Ва Шимшӯн ба писаре ки дасташро дошт, гуфт: «Ба ман иҷозат деҳ, ки сутунҳоеро, ки хона бар онҳо истодааст, ламс кунам ва ба онҳо такя кунам». 27Ва хона пур аз мардон ва занон буд; ва ҳамаи сарварони фалиштиён дар он ҷо буданд; ва тақрибан се ҳазор мард ва зан бар боми хона нишаста, тамошо мекарданд, ки Шимшӯн шӯхӣ мекунад. 28Ва Шимшӯн сӯи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй Худованд Худо, маро ба ёд овар, ва маро танҳо як бор, эй Худо, тақвият бахш, то ки ман фавран аз фалиштиён барои ду чашмам интиқом гирам». 29 Ва Шимшӯн ду сутуни миёнаро, ки хона бар онҳо истода буд ва онро бар онҳо бардоранда буд, гирифт, якеро бо дасти росташ ва дигареро бо дасти чапаш. 30Ва Шимшӯн гуфт: «Бигзор ман бо фалиштиён бимирам». Ва ӯ бо тамоми қувваташ саҷда кард; ва хона бар сарварон ва бар тамоми мардуме, ки дар он буданд, фурӯ рафт. Ва мурдагоне, ки ӯ дар маргаш кушта буд, аз онҳое, ки ӯ дар ҳаёташ кушта буд, бештар буданд. 31 Ва бародаронаш ва тамоми хонадони падараш омада, ӯро бардоштанд ва ба берун оварданд ва ӯро дар миёни Зоръо ва Эштоул дар қабри падараш Монӯаҳ дафн карданд. Ва ӯ бист сол бар Исроил доварӣ кард.
Шарҳ Қиссаи Шимшӯн, ки дар бобҳои 13 то 16- и Китоби Муқаддаси Подшоҳ Ҷеймс (KJV) оварда шудааст, яке аз фоҷиабортарин ривоятҳои Навиштаҳои Муқаддас аст. Он ҳаёти мардеро нақл мекунад, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо ба таври беназир бо қудрати фавқуттабиӣ сарф шудааст,
5
Самсон: Қавӣ зиндагӣ кун, қавӣ бимир
аммо аз заъфҳои шахсӣ, созиши рӯҳонӣ ва суқути фоҷиабор, ки пас аз он наҷоти ниҳоӣ ба амал омадааст, азоб мекашад.
Қисми 1: Тақсимоти ривоят аз рӯи байт ба оят Боби 13: Эълон ва таваллуди Шимшӯн Оятҳои 1-5: Исроил боз дар назари Худованд бадӣ мекунад, ки дар натиҷа чил сол зулму ситами фалиштиён ба амал меояд. Фариштаи Худованд ба зани безурёти Монӯаҳ (аз қабилаи Дон) зоҳир мешавад ва эълон мекунад, ки вай ҳомиладор мешавад ва писаре таваллуд мекунад. Ӯ аз батни модар барои Худо нозир хоҳад буд ва Исроилро аз дасти фалиштиён наҷот медиҳад. Оятҳои 6–14: Зани Монӯаҳ аз дидорбинии шавҳараш нақл мекунад. Монӯаҳ дуо мекунад, ки фаришта баргардад, то ба онҳо дар бораи тарбияи кӯдак дастур диҳад. Фаришта боз пайдо мешавад ва маҳдудиятҳои носириро такрор мекунад: модар бояд аз шароб, нӯшокиҳои сахт ва хӯроки нопок худдорӣ кунад ва ҳеҷ гоҳ риштаи ришта ба сари писар нарасад. Оятҳои 15–23: Монӯаҳ бузғоларо ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешкаш мекунад. Фаришта дар алангаи қурбонгоҳ ба осмон мебарояд ва шахсияти илоҳии худро ошкор мекунад. Монӯаҳ метарсад, ки онҳо хоҳанд мурд, зеро онҳо Худоро дидаанд, аммо занаш ӯро итминон медиҳад, ки агар Худованд мехост онҳоро бикушад, қурбонии онҳоро қабул намекард ва ин чизҳоро ба онҳо нишон намедод. Оятҳои 24-25: Зан писаре таваллуд мекунад ва ӯро Шимшӯн меномад . Кӯдак калон мешавад ва Худованд ӯро баракат медиҳад. Рӯҳи Худованд ӯро гоҳ-гоҳ дар Маҳанеҳдон , байни Зоръо ва Эштоул, ба ҳаракат медарорад. Боби 14: Издивоҷ ва муаммо Оятҳои 1-4: Шимшӯн ба Тимнат меравад, як зани фалиштӣ мебинад ва аз волидонаш талаб мекунад, ки ӯро барои занӣ ба даст оранд. Волидони ӯ аз издивоҷ бо зане аз фалиштиёни хатнанашуда эътироз мекунанд, аммо матн қайд мекунад, ки ин аз ҷониби Худованд буд , ки баҳонаеро бар зидди фалиштиён, ки он вақт Исроилро идора мекарданд, меҷуст. Оятҳои 5–9: Дар роҳ ба сӯи Тимнат, як шери ҷавон бар зидди Шимшӯн ғуррон мекунад. Рӯҳи Худованд бо қувват бар ӯ нозил мешавад ва ӯ шерро мисли бузғола пора-пора мекунад. Баъдтар, ӯ бармегардад ва дар ҷасади шер тӯдаи занбӯри асал ва асалро меёбад. Ӯ асалро мехӯрад ва ба волидонаш бе он ки ба онҳо манбаъашро гӯяд, медиҳад. Оятҳои 10–20: Шимшӯн бо сӣ нафар аз рафиқони фалиштӣ зиёфати арӯсӣ баргузор мекунад. Ӯ як муаммои шартгузориро пешниҳод мекунад: «Аз хӯранда гӯшт ва аз қувват ширинӣ берун омад». Фалиштиён, ки дар давоми се рӯз онро ҳал карда натавонистанд, ба арӯси Шимшӯн таҳдид мекунанд ва ӯро маҷбур мекунанд, ки ҷавобро аз ӯ бигирад. Вай то он даме ки ӯ ба ӯ нақл кард, гиря мекунад ва инро ба мардон ошкор мекунад. Шимшӯн аз хиёнати онҳо хашмгин шуда, сӣ нафар аз филистиёнро аз Ашкелон мекушад, то шартгузорӣ кунад, занашро бо хашм тарк мекунад ва ба хонаи падараш бармегардад, дар ҳоле ки занашро ба дӯстписараш медиҳанд.
6
Самсон: Қавӣ зиндагӣ кун, қавӣ бимир
Боби 15: Интиқом, устухони ҷоғ ва раҳоӣ Оятҳои 1-8: Дар вақти ҷамъоварии гандум, Шимшӯн бо як бузғола ба назди занаш меравад, аммо мебинад, ки падараш ӯро ба дӯсташ дода, ба ҷои он хоҳари хурдиашро пешниҳод кардааст. Шимшӯн бо хашм сесад рӯбоҳро сайд мекунад , онҳоро бо оташдонҳо дум ба дум мебандад ва онҳоро ба ғаллазорҳо, токзорҳо ва боғҳои зайтуни фалиштиён раҳо мекунад ва пурра месӯзонад. Дар интиқом, фалиштиён зан ва падарарӯси Шимшӯнро ба қатл мерасонанд. Бо қасами интиқом, Шимшӯн шумораи зиёди фалиштиёнро ("рон ва рон бо як куштори бузург") кушта, ба кӯҳи Этом пинҳон мешавад. Оятҳои 9–13: Фалиштиён дар Яҳудо хайма мезананд, то Шимшӯнро пайдо кунанд. Се ҳазор марди Яҳудо аз тарси интиқоми фалиштиён ба кӯҳи Этом мераванд. Онҳо Шимшӯнро бо ду ресмони нав баста , ба душман таслим мекунанд. Оятҳои 14–20: Вақте ки Шимшӯн бо фарёди пирӯзӣ ба фалиштиён дар Леҳӣ наздик мешавад, Рӯҳи Худованд бар ӯ бо қувват фурӯ меравад. Ресмонҳои дастонаш мисли катони дар оташ сӯхташуда мешаванд ва бандҳояш мерезанд. Устухони нави ҷоғи харро ёфта , ҳазор нафар фалиштиёнро мезанад. Баъд аз он, ки аз ташнагӣ ғарқ шуд, ба Худо фарёд мезанад; Худо дар Леҳӣ ҷои холӣеро мешиканад ва об барои эҳёи ӯ ҷорӣ мешавад (номгузории ин маконро ЭнҲаккоре гузоштааст ). Шимшӯн дар замони фалиштиён бист сол Исроилро доварӣ мекунад . Боби 16: Далило, асирӣ ва пирӯзии ниҳоӣ Оятҳои 1-3: Шимшӯн ба Ғазза меравад, ба дидори як фоҳиша меояд ва аз ҷониби Ғозиён, ки нақшаи куштани ӯро субҳгоҳӣ доштанд, ба дом меафтад. Нисфи шаб, Шимшӯн аз хоб мехезад, дарвозаҳои шаҳрро аз сутунҳо ва ду сутун ва панҷара канда, ба китфҳояш мебардорад ва онҳоро ба қуллаи теппае, ки пеши Ҳеброн буд, мебарорад. Оятҳои 4–14: Шимшӯн дар водии Сорек ошиқи Далило мешавад . Сарварони фалиштиён ба вай нуқраи бузурге медиҳанд, то сирри қудрати бузурги ӯро кашф кунад. Далило борҳо ӯро пурсиш мекунад: Дурӯғи аввал: Маро бо ҳафт ресмони сабз (ресмони намнок), ки ҳеҷ гоҳ хушк нашудаанд, бандед, ва ман заиф хоҳам шуд. (Натиҷа намеёбад; ӯ онҳоро мисли ришта мешиканад). Дурӯғи дуюм: Маро бо ресмонҳои наве , ки ҳеҷ гоҳ банд набуданд , маҳкам бандед . (Натиҷа намеёбад; ӯ онҳоро мисли ришта аз дастонаш меканад). Дурӯғи сеюм: Ҳафт қулфи сарамро бо тори дастгоҳи бофандагӣ бофед . (Натиҷа; ӯ мех ва болорро мекашад). Оятҳои 15–22: Шимшӯн, ки аз гиря ва нолаи ҳаррӯзаи вай хаста шуда буд, ниҳоят ба ӯ ҳақиқати мутлақро мегӯяд: риштарош ҳеҷ гоҳ ба сараш нарасидааст, зеро ӯ аз таваллуд барои Худо нозир аст; агар сари ӯро тарошанд, қувваташ аз ӯ дур мешавад. Далило ӯро ба зонуҳояш хобонда, мардеро даъват мекунад, ки ҳафт мӯйи ӯро тарошад ва ӯро мутеъ мекунад. Фалиштиён чашмони ӯро канда, бо занҷирҳои мисин мебанданд ва ӯро маҷбур мекунанд, ки дар зиндони Ғазза ғалла орд кунад. Дар ҳамин ҳол, мӯи ӯ дубора мерӯяд.
7
Самсон: Қавӣ зиндагӣ кун, қавӣ бимир
Оятҳои 23–31: Сарварони фалиштиён барои қурбонии бузурге ба худои худ Догон ҷамъ меоянд ва ҷашн мегиранд, ки худои онҳо душманашонро ба дасти онҳо супурдааст. Онҳо Шимшӯни нобиноро ба майдон меоранд, то ӯро масхара кунанд. Шимшӯн аз писарбачае, ки ӯро роҳнамоӣ мекард, хоҳиш мекунад, ки ба сутунҳои маъбад такя кунад. Шимшӯн бо самимият аз Худо хоҳиш мекунад, ки барои интиқоми ду чашми нобиноаш як қувваи ниҳоӣ диҳад ва худро ба ду сутуни марказӣ такя медиҳад. Бо як зарбаи сахт фарёд мезанад: «Бигзор ман бо фалиштиён бимирам!» , хона фурӯ меафтад ва дар марги ӯ нисбат ба тамоми умраш фалиштиёни бештар кушта мешаванд. Оилаи ӯ ҷасади ӯро гирифта, дар байни Зора ва Эштоул дафн мекунанд.
Қисми 2: Дарсҳои асосӣ ва татбиқи онҳо дар зиндагӣ 1. Хатари созиши ахлоқӣ ва маънавӣ Дарс: Шимшӯн борҳо бо оташ бозӣ мекард. Ӯ мунтазам савгандҳои носирии худро вайрон мекард (ламс кардани ҷасадҳои мурда, муошират бо занони нопоки бегона ва қонеъ кардани шаҳватҳои ҷисмонии худ). Ӯ фикр мекард, ки атои илоҳии ӯ ба ӯ аз гуноҳи шахсӣ эмин аст. Татбиқи ҳаёт: Тӯҳфаҳо, истеъдодҳо ё мавқеъҳои роҳбарӣ ҳеҷ касро аз масъулияти ахлоқӣ озод намекунанд. Созишҳои хурди беназорат, гуноҳҳои пинҳонӣ ва асосноккуниҳо тадриҷан беайбии шахсиро коҳиш медиҳанд ва ба нуқтаи нобиноӣ оварда мерасонанд, ки дар он осебпазирӣ то фаро расидани фалокат нодида гирифта мешавад. 2. Худо барои амалӣ кардани мақсадҳои худ аз зарфҳои ноқис истифода мебарад Дарс: Бо вуҷуди камбудиҳои бузурги Самсон, бепарвоӣ ва худхоҳии ӯ, Худо ӯро ҳамчун абзоре барои боздоштани зулми фалиштиён истифода бурд. Аз ибтидо, Худо тавассути интихоби исёнгарони Самсон кор кард, то нақшаи наҷоти худро барои Исроил амалӣ кунад. Татбиқи ҳаёт: Гарчанде ки Худо соҳибихтиёр аст ва метавонад заъф ва нокомии инсонро бартараф кунад, нофармонӣ оқибатҳои ҷиддие дорад. Файз наҷот медиҳад, аммо дард ва доғҳои интихоби нодурустро нест намекунад. Мо бояд кӯшиш кунем, ки ба Худо бо итоаткории самимӣ хизмат кунем, на ба он ки ба файзи Ӯ такя кунем, то моро аз зиндагии беандеша раҳо кунад. 3. Қудрати бахшидан ва манбаи қувваи ҳақиқӣ Дарс: Қуввати Самсон дар асл ҳеҷ гоҳ мушакҳои ҷисмонӣ набуд; он қобилияти фавқуттабиӣ буд, ки мустақиман бо муносибати аҳди ӯ бо Худо алоқаманд буд ва бо садоқати нозирии ӯ рамзӣ буд. Вақте ки мӯи ӯро буриданд — на аз он сабаб, ки мӯй дорои хосиятҳои ҷодугарӣ буд, балки аз он сабаб, ки он таслими ниҳоии садоқати аҳди ӯро нишон медод — Рӯҳи Худованд аз ӯ рафт. Татбиқи ҳаёт: Қувваи ҳақиқии рӯҳонӣ, устуворӣ ва таъсиррасонӣ пурра аз пайвастагӣ бо Худо бармеояд. Вақте ки мо ӯҳдадории худро ба Ӯ вайрон мекунем ва ба захираҳои худ такя мекунем, худро аз ҷиҳати рӯҳонӣ нотавон, осебпазир ва ғуломи қувваҳои дунявӣ мебинем. 4. Тавба, барқароршавӣ ва раҳмати ниҳоии Худо Дарс: Ҳатто пас аз он ки дар камераи зиндон нобино, шарманда ва орд кардани ғалла ба поён расид, Самсон як тағйироти куллӣ аз сар гузаронд. Муҳимтар аз ҳама, мӯи ӯ дубора мерӯид . Дар лаҳзаҳои охирини ҳаёташ, Самсон бо дуои ноумедона ба Худо рӯй овард ва Худо ба ӯ иҷобат кард ва ба ӯ қувват бахшид, то даъвати ниҳоии худро иҷро кунад.
8
Самсон: Қавӣ зиндагӣ кун, қавӣ бимир
Татбиқи ҳаёт: Ҳеҷ гоҳ барои бозгашт ба сӯи Худо дер нест. Новобаста аз он ки шумо то чӣ андоза афтодаед, то чӣ андоза сахт осеб дидаед ё ҳаёти шумо то чӣ андоза шикаста аст, Худо Худои барқароршавӣ аст. Дили тавбакарда ва дуои ниҳоии таслимшавӣ метавонад дар дасти Ӯ раҳмат ва мақсад пайдо кунад.
9