Забури Сулаймон МУҚАДДИМА Ин маҷмӯаи ҳаждаҳ суруди ҷангӣ тӯҳфаи нависандаи қадимии семитист. Дастнависи аслӣ нобуд шуд, вале хушбахтона тарҷумаҳои юнонӣ маҳфузанд ва ба наздикӣ нусхаи сурёнии ҳамон таронаҳо пайдо шуд ва бори аввал дар соли 1909 аз ҷониби доктор Рендел Ҳаррис ба забони англисӣ нашр шуд. Таърихи навиштан мумкин аст дар миёнаҳои асри як пеш аз милод муқаррар карда шавад, зеро мавзӯи ин сурудҳо дар бораи амалиёти Помпей дар Фаластин ва марги ӯ дар Миср дар соли 48 пеш аз милод аст. Ин таронаҳо мавқеи муҳим доштанд ва дар калисои ибтидоӣ ба таври васеъ паҳн шуданд. Онҳо аксар вақт дар Кодексҳо ва таърихи мухталифи асрҳои аввали эраи масеҳӣ зикр мешаванд. Баъдтар, бо сабабҳои нофаҳмо гум шуданд; ва танҳо пас аз гузаштани садсолаҳо барои истифодаи мо барқарор карда шуданд. Ба ѓайр аз арзиши адабии ритми карнаймонанди ин мисраъњо, мо дар ин љо боби барангезандаи таърихи ќадимро дорем, ки аз љониби як шохиди айнї навишта шудааст. Помпей аз Гарб мебарояд. Вай дар истехкомхо аз ботлокхо истифода мебарад. Сарбозони ӯ қурбонгоҳро палид мекунанд. Ӯ дар Миср пас аз касби даҳшатовар кушта мешавад. Дар «одили» ин таронаҳо мо фарисиёнро мебинем; дар «гуноҳкорон» саддуқиёнро мебинем. Ин эпосест дар бораи халки бузург дар огуши бухрони бузург. БОБИ 1 Вақте ки ман дар тангӣ будам, сӯи Худованд нидо кардам, Ба сӯи Худо, вақте ки гунаҳкорон ҳамла карданд. Ногох бонги чанг дар пеши назарам баланд шуд; Гуфтам: «Ба гапам гӯш хоҳад дод, зеро ки ман пур аз адолат ҳастам». Дар дил фикр кардам, ки пур аз адолатам, Зеро ман хуб будам ва аз фарзандон бой шуда будам. Сарвати онҳо ба тамоми замин паҳн шуд, Ва ҷалоли онҳо то охири замин. Онҳо ба ситорагон баланд шуданд; Онҳо гуфтанд, ки онҳо ҳеҷ гоҳ мухлисӣ намекунанд.
Аммо онҳо дар шукуфоии худ саркашӣ карданд, Ва онҳо бефаҳм буданд, Гуноҳҳои онҳо пинҳон буд, Ва ҳатто ман аз онҳо хабаре надоштам. Гуноҳҳои онҳо аз ҷиноятҳои халқҳои пеш аз онҳо берун буд; Онҳо чизҳои муқаддаси Худовандро комилан палид карданд. БОБИ 2 Вақте ки гунаҳкор мағрур шуд, бо қӯчқор деворҳои мустаҳкамро партофт, Ва ту ӯро боздошт накардӣ. Халқҳои бегона ба қурбонгоҳи Ту баромаданд, Онро бо кафши худ бо ифтихор поймол карданд; Зеро ки писарони Ерусалим чизҳои муқаддаси Худовандро палид карда буданд, Бо шарорат ҳадияҳои Худоро палид карда буд. Гуфт: «Онҳоро аз Ман дур парто; Дар пеши Худо ночиз шуд, Ин комилан беномус буд; Писарону духтарон асорати сахте буданд, Гардани онҳо мӯҳр баста буд, дар миёни халқҳо тамға дошт. мувофиқи гуноҳҳояшон ба онҳо кардааст, Зеро ки Ӯ онҳоро ба дасти ғолибон гузоштааст. Ӯ рӯи Худро аз раҳм кардани онҳо рӯй гардондааст, Пиронсолон ва ҷавонон ва фарзандонашон якҷоя; Зеро онҳо бо гӯш накарданашон тамоми бадро ба амал оварданд. Ва осмон хашмгин шуд, Ва замин аз онҳо нафрат дошт; Зеро ҳеҷ кас дар он ҷо он чиро, ки онҳо карданд, накарда буд, Ва замин ҳама чизро шинохт Додгоҳҳои одилонаи Ту, эй Худо. Онҳо банӣ-Исроилро барои фоҳишаҳои он масхара карданд; Ҳар як мусофир дар равшании рӯз ворид мешуд. Онҳо бо гуноҳҳои худ масхара мекарданд, чунон ки худашон одат карда буданд; Дар рӯшноии пурраи рӯз онҳо гуноҳҳои худро ошкор карданд. Ва духтарони Ерусалим мувофиқи доварии Ту палид шуданд, Зеро онҳо худро бо алоқаи ҷинсии ғайритабиӣ олуда карда буданд. Аз ин чизҳо дардҳоям ва узвҳои ботинам мекашам.
Забури Сулаймон
Ва ҳол он ки ман Туро, эй Худо, бо ростқавлӣ сафед хоҳам кард, Зеро ки адолати Ту дар довариҳои Ту зоҳир мешавад, эй Худо. Зеро ки Ту ба гунаҳкорон мувофиқи аъмоли онҳо ҷазо додаӣ, Бале, аз рӯи гуноҳҳои онҳо, ки хеле шарир буданд. Ту гуноҳҳои онҳоро ошкор кардӣ, то ки доварии Ту ошкор гардад; Ту ёдгории онҳоро аз замин маҳв кардаӣ. Худо довари одил аст, Ва ӯ эҳтироми шахс нест. Зеро ки халқҳо Ерусалимро таҳқир карда, поймол мекарданд; Зебоии у аз тахти шухрат кашола шуд. Вай ба ҷои либоси зебо камар баста, Ба ҷои тоҷ дар сари ӯ ресмоне буд. Вай диадемаи пурҷалолеро, ки Худо бар вай гузошта буд, аз миён гузошт, Зебоии ӯ бар замин афканд шуд. Ва ман дидам ва аз Худованд илтиҷо кардам ва гуфтам: Ба қадри кофӣ, эй Худованд, дасти Ту бар Исроил вазнин аст, то халқҳоро бар онҳо овард. Зеро ки онҳо дар ғазаб ва ғазаби сахт бозиданд; Ва онҳо тамом хоҳанд шуд, магар он ки Ту, эй Худованд, онҳоро дар хашми Худ сарзаниш накунӣ. Зеро ки кардаанд. на дар ғаюр, балки дар ҳаваси нафс, Бо мақсади таҷовуз ба сари мо ғазаби худро мерезанд. Худоё, таъхир макун, ки ҷазояшонро бар сари онҳо, Мағрури аждаҳоро ба беномус табдил додан. Ва ман дере нагузашта будам, ки Худо ба ман он каси саркашро нишон диҳад Дар кӯҳҳои Миср кушта шуданд, Ҳисоби камтар аз камтарин, дар замин ва баҳр; Ҷасади ӯ низ бо такаббури зиёд дар болои ҷӯйборҳо овезон буд, Ӯро касе дафн намекунад, зеро ки Ӯро бо нангу номус рад карда буд. Ӯ фикр намекард, ки ӯ одам аст, Ва дар охири охирон инъикос наёфтааст; Гуфт: «Худои хушкиву дарё хоҳам буд; Ва нафаҳмид, ки Худо бузург аст, Дар қуввати бузурги худ тавоно аст. Ӯ подшоҳи осмон аст, Ва подшоҳон ва салтанатҳоро доварӣ мекунад. Ӯст, ки маро дар ҷалол қарор дод, Ва мағруронро бо нангин ба ҳалокати абадӣ мефурорад, Зеро онҳо Ӯро намешинохтанд. Ва алҳол инак, эй мирони замин, доварии Худованд, Зеро ки Ӯ подшоҳи бузург ва одил аст, ки ба ҳама он чи дар зери осмон аст, доварӣ мекунад. Худоро баракат диҳед, эй касоне, ки аз Худованд бо ҳикмат метарсанд, Зеро ки марҳамати Худованд бар касоне хоҳад буд, ки аз Ӯ метарсанд, доварӣ; То ки Ӯ одил ва гунаҳкорро фарқ кунад,
Ва гунаҳкоронро то абад мувофиқи аъмолашон ҷазо деҳ. Ва ба одил марҳамат кун, ва ӯро аз андӯҳи гунаҳкор раҳоӣ бахш, Ва ҷазои гунаҳкорро ба ҷазои он чи ки бо солеҳон ғусл кардааст. Зеро ки Худованд ба онҳое ки Ӯро бо сабр мехонанд, некӣ мекунад, Ба парҳезгоронаш мувофиқи раҳматаш амал кунад, Онҳоро дар ҳама давру замон дар ҳузури Ӯ қувват мебахшад. Худованд дар пеши бандагонаш то абад муборак бод. БОБИ 3 Чаро хобӣ, эй ҷонам, Ва Худовандро муборак нест? Суруди нав хонед, Ба Худое, ки сазовори ситоиш аст. Бар зидди бедории Ӯ суруд хонед ва бедор бошед, Зеро таронаи нек аст, ки аз дили шод барои Худо суруда мешавад. Одилон ҳамеша ёди Худовандро, Бо шукргузорӣ ва эълон кардани адолати ҳукмҳои Худованд. Одил ҷазои Худовандро рад намекунад; Иродаи ӯ ҳамеша дар назди Худованд аст. Одил пешпо мехӯрад ва Худовандро одил нигоҳ медорад; Ӯ меафтад ва мебинад, ки Худо бо ӯ чӣ хоҳад кард; Ӯ меҷӯяд, ки наҷоти ӯ аз куҷо меояд. Сабри парҳезгорон аз ҷониби Худои раҳокунанда аст. Дар хонаи одилон гуноҳ бар гуноҳ ҷой надорад. Одил ҳамеша хонаи худро мекофт, Барои бартараф кардани тамоми шарорате, ки аз ҷониби ӯ бо хатогӣ анҷом дода шудааст. Гуноҳҳои ҷоҳилро бо рӯзадор кафорат мекунад ва нафсашро озор медиҳад. Ва Худованд ҳар марди парҳезгор ва хонадони ӯро бегуноҳ медонад. Гуноҳкор пешпо мехӯрад ва ҷони худро лаънат мекунад Рӯзе, ки ӯ зоида шуд, ва ранҷи модараш. Ӯ дар ҳоле ки зинда аст, гуноҳҳоро ба гуноҳҳо зам мекунад; Вай афтод, ки афтоданаш сахт аст ва дигар барнамехезад. Ҳалокати гунаҳкор то абад аст, Ва ҳангоме ки одилон омадаанд, ба ёд нахоҳанд омад. Ин насиби гунаҳкорон то абад аст. Аммо онҳое ки аз Худованд метарсанд, ба ҳаёти ҷовидонӣ эҳьё хоҳанд шуд, Ва ҳаёти онҳо дар нури Худованд хоҳад буд, ва дигар ба охир нахоҳанд шуд. БОБИ 4 Пас, эй одами нопок, дар маҷлиси парҳезгорон нишастӣ,
Забури Сулаймон
Чун дид, ки дилат аз Худованд дур аст, Худои Исроилро бо ҷиноятҳо ба хашм меоваред? Дар гуфтор исрофкорӣ, дар зоҳир аз ҳама бартарӣ, Оё он кас, ки дар доварӣ гунаҳкоронро сахтгир аст? Ва дасташ аввал бар ӯ аст, гӯё ки ӯ бо ҷидду ҷаҳд амал мекард, Бо вуҷуди ин, ӯ худаш дар гуноҳҳои гуногун ва беадолатӣ гунаҳкор аст. Чашмони Ӯ бидуни тафовут ба ҳар зан аст; Забонаш дурӯғ мегӯяд, чун савганд бибандад. Шабу пинҳон гуноҳ мекунад, ки гӯё нонамоён аст, Ӯ бо чашмони худ бо ҳар зани бадкор гап мезанад. Ӯ зуд ба ҳар хонае бо шодмонӣ медарояд, ки гӯё бегуноҳ аст. Бигзор Худо касонеро, ки дар нифоқ дар миёни парҳезгорон зиндагӣ мекунанд, дур гардонад, Ҳатто ҳаёти чунин шахс бо фасоди ҷисм ва камбағалӣ. Худо аъмоли писандидагонро ошкор гардонад, Кирдори чунин кас бо ханда ва тамасхур; То ки парҳезгорон доварии Худои худро одил ҳисоб кунанд, Вақте ки гунаҳкорон аз пеши одил дур мешаванд, Ҳатто одами писандидае, ки шариатро бо айб мегӯяд. Ва чашмони онҳо ба хонаи ҳар касе, ки ҳанӯз бехатар аст, духта шудааст, То ки онҳо мисли мор ҳикмати . . . бо суханони таҷовузкорон, Суханони ӯ фиребанда аст, то ки хоҳиши бади худро амалӣ созад. Ҳаргиз аз пароканда кардани хонаводаҳое, ки гӯё ятимонанд, бас намекунад. Бале, вай аз ҳаваси шариати худ хонаро хароб мекунад. Ӯ бо суханон фиреб дода, мегӯяд: "Ҳеҷ бинанда ва ҳукмкунанда нест". Як хонаро аз шарорат пур мекунад, Ва он гоҳ чашмаш ба хонаи дигар духта мешавад, Онро бо сухане, ки боли ҳавасро мебахшад, нобуд созад. Бо ин ҳама ҷони ӯ мисли шеол сер нашудааст. Бигзор насиби ӯ, эй Худованд, пеши Ту хор шавад; Бигзор вай оҳу нола берун барояд ва лаънат ба хона биёяд. Бигзор умри ӯ дар андӯҳ ва бенавоӣ ва бенавоӣ гузарад, эй Худованд; Бигзор хобаш бо дардҳо ва бедораш бо парешонӣ бошад. Шаб аз пилки ӯ хобаш кашад; Бигзор вай дар ҳар кори дасти худ беномус ноком шавад. Ба хонааш дасти холӣ биёяд, Ва хонааш аз ҳар чизе, ки иштиҳоашро сер кунад, холӣ бошад. Бигзор пириаш дар танҳоии бефарзанд гузарад, то маргаш аз байн равад. Бигзор ҷисми одамони писандида аз дасти ҳайвоноти ваҳшӣ дарида шавад, Ва бигзор устухонҳои шарирон дар пеши назари офтоб хору зор шаванд.
Чашмони мунофиқонро зоғҳо буранд. Зеро ки хонаҳои зиёди одамонро бо нангин хароб кардаанд, Ва онҳоро ба ҳаваси худ пароканда кард; Ва Худоро ёд накардаанд, Дар ҳамаи ин чизҳо аз Худо натарсид; Аммо онҳо хашми Худоро барангехта, Ӯро ба хашм оварданд. Бигзор онҳоро аз замин дур кунад, Чунки бо макру найранг ҷонҳои бенуқсонро фирефта карданд. Хушо онҳое ки дар беайбии худ аз Худованд метарсанд; Худованд онҳоро аз одамони маккор ва гунаҳкорон наҷот хоҳад дод, Ва моро аз ҳар васвасаи нофармонон раҳо кун. Бигзор Худо онҳоеро, ки ҳар гуна бадӣ мекунанд, нобуд созад, Зеро ки Довари бузург ва тавоно Худованд Худои мо дар адолат аст. Бигзор марҳамати Ту, эй Худованд, бар ҳамаи дӯстдорони Ту бод. БОБИ 5 Эй Парвардигори Худо, номи Туро бо шодӣ ҳамду сано хоҳам гуфт, Дар миёни онҳое ки довариҳои одилонаи Туро медонанд. Зеро ки Ту некӯкор ва меҳрубонӣ, паноҳгоҳи мискинон; Чун ба суи ту гиря кунам, хомуш маро нодида нагир. Зеро ки ҳеҷ кас аз тавоно ғанимат намегирад; Пас, кист, ки аз он чи офаридаӣ, бигирад, магар худат ато кунӣ? Зеро ки одам ва насибаш дар тарозу пеши Ту ҳастанд; Он чиро, ки Ту фармудааст, афзуда наметавонад. Худоё, вақте ки мо ба танг омадаем, аз Ту ёрӣ мехоҳем, Ва хоҳиши моро бозмегардон, зеро ки Ту Худои мо ҳастӣ. Дасти ту бар мо гарон нашав, Мабодо аз сабаби зарурат гуноҳ кунем. Ҳарчанд моро бознагардонӣ, мо дур намешавем; Аммо мо ба сӯи Ту хоҳем омад. Зеро ки агар гурусна шавам, ба сӯи Ту хоҳам дод, эй Худо; Ва ту ба ман медиҳӣ. Паррандагону моҳиёнро ғизо медиҳӣ, Бо он ки ба даштҳо борон медиҳӣ, то сабза барояд, Пас, дар дашт барои хар як чизи зинда хуроки чорво тайёр карда шавад; Ва агар гурусна шаванд, ба сӯи Ту рӯй мебардоранд. Подшоҳону ҳокимон ва қавмҳоро Ту ғизо медиҳӣ, эй Худо; Ва кист ёвари мискинону мискин, агар Ту набоши, эй Парвардигори?
Забури Сулаймон
Ва ту гӯш хоҳӣ дод, зеро кист, ки ҷуз ту нек ва ҳалим аст? Рӯҳи фурӯтанро шод гардонӣ бо кушодан ба раҳмат. Некии инсон ба таври ногаҳонӣ дода мешавад ва ...; Ва агар ӯ онро бе шикоят такрор кунад, ин ҳам аҷиб аст. Аммо бахшоиши ту дар некӣ ва сарват бузург аст, Ва ҳар кӣ ба Ту умед баста бошад, аз ҳадяҳо кам нахоҳанд буд. Бар рӯи замин раҳмати туст, эй Худованд, дар некӣ. Хушо касест, ки Худо ҳар киро ба ёд оварад ва ба ӯ неъмат диҳад. Агар одам аз ҳад зиёд бошад, гуноҳ мекунад. Василаи мӯътадил бо адолат басанда аст, Ва ба ин васила баракати Худованд бо адолат фаровон мегардад. Онҳое ки аз Худованд метарсанд, аз инъомҳои нек шод мешаванд, Ва некии ту бар Исроил дар Малакути Ту аст. Муборак аст ҷалоли Худованд, зеро ки Ӯ подшоҳи мост. БОБИ 6 Хушо касест, ки дилаш ба хондани исми Худованд нигаронида шудааст; Вақте ки ӯ исми Худовандро ба ёд меорад, наҷот хоҳад ёфт. Роҳҳои Ӯ аз ҷониби Худованд офарида шудааст, Ва аъмоли дастҳои вайро Худованд Худои худ нигоҳ медорад. Аз он чи дар хобҳои бад бубинад, ҷонаш ғам нахӯрад; Чун аз дарёҳо ва ҷараёнҳои баҳрҳо гузарад, ҳаросон нашавад. Ӯ аз хоб бархоста, исми Худовандро муборак мегӯяд. Вақте ки дилаш ором аст, ба исми Худои худ суруд мехонад. Ва барои тамоми хонаи худ аз Худованд илтиҷо мекунад. Ва Худованд дуои ҳар касеро, ки аз Худо метарсад, мешунавад, Ва ҳар хоҳиши рӯҳе, ки ба Ӯ умед мебандад, Худованд иҷро мекунад. Хушо Худованде, ки ба онҳое ки Ӯро самимона дӯст медоранд, марҳамат мекунад. БОБИ 7 Худоё, маскани Худро аз мо дур макун; Мабодо ба мо, ки бесабаб аз мо нафрат доранд, ҳамла накунанд. Зеро ки Ту онҳоро рад кардаӣ, эй Худо! Пои онҳо мероси муқаддаси Туро поймол накунад. Моро ба хушнудии Худ ҷазо деҳ; Аммо моро ба халқҳо таслим накун; Зеро, агар вабо фиристӣ, Худат бар мо супориш медиҳӣ. Зеро ки Ту меҳрубонӣ,
Ва хашмгин нашавед, ки моро истеъмол кунад. Вақте ки исми Ту дар миёни мо сокин аст, мо марҳамат хоҳем ёфт; Ва халқҳо бар мо ғолиб нахоҳанд шуд. Зеро ки Ту сипари мо ҳастӣ, Ва чун Туро бихонем, ба мо гӯш медиҳӣ; Зеро ки Ту ба насли Исроил то абад раҳм хоҳӣ кард Ва ту онҳоро инкор нахоҳӣ кард: Вале мо то абад зери юғи Ту хоҳем буд, Ва дар зери асои ҷазои Ту. Дар он вақт, ки ба мо ёрӣ диҳӣ, моро устувор мегардонӣ, Раҳм кун ба хонадони Яъқуб дар рӯзе, ки ваъда додаӣ, ки ба онҳо ёрӣ медиҳӣ. БОБИ 8 Садои ғам ва садои ҷанг ба гӯшам расид, Садои карнай, ки аз куштор ва мусибат хабар медихад, Садои мардуми бисьёр мисли шамоли сахт, Ҳамчун туфоне, ки оташи пурзӯрро дар Негеб фаро мегирад. Ва дар дили худ гуфтам: «Худо моро доварӣ мекунад; Овозе мешунавам, ки ба сӯи Ерусалим, шаҳри муқаддас ҳаракат мекунад Аз шунидам камарам шикаст, зонуҳоям ларзиданд; Дилам тарсид, устухонам чун зағир парешон шуд. Гуфтам: «Роҳҳои хешро ба адолат муқаррар мекунанд». Ман дар бораи ҳукмҳои Худо аз офариниши осмон ва замин фикр мекардам; Ман Худоро дар ҳукмҳои худ, ки аз қадимулайём буд, одил медонистам. Худо гуноҳҳои онҳоро дар равшании рӯз рӯпӯш кард; Тамоми замин доварии одилонаи Худоро донист. Дар ҷойҳои пинҳонии зеризаминӣ гуноҳҳои онҳо содир мешуданд, то Ӯро ба хашм оваранд; Писар бо модар ва падар бо духтар; Ҳар кас бо зани ҳамсояи худ зино карданд. Онҳо бо якдигар аҳд бастанд, ки дар бораи ин чизҳо қасам хӯрданд; Онҳо маъбади Худоро ғорат карданд, гӯё ки интиқомгиранда нест. Онҳо қурбонгоҳи Худовандро поймол мекарданд, ки рост аз ҳар гуна нопокӣ меомаданд; Ва бо хуни ҳайз онҳо қурбониро палид мекарданд, гӯё ки инҳо гӯшти маъмулӣ буданд. Ҳеҷ гуноҳеро, ки дар он аз халқҳо бартарӣ надоштанд, тарк накарданд. Худо бар онҳо рӯҳи саргардон омехта кард. Ва ба онҳо як пиёла шароби ҷӯшон дод, то ки маст шаванд. Он касро, ки аз ақсои замин аст,, ки сахт мезанад, овард; Ӯ фармон дод, ки ҷанг бар зидди Ерусалим ва бар зидди замини он. Сардорони замин бо шодӣ ба пешвози ӯ рафтанд, ва ба ӯ гуфтанд:
Забури Сулаймон
Роҳат муборак бошад! Биёед, бо осоиштагӣ дохил шавед. Пеш аз дохил шуданаш, онҳо роҳҳои ноҳамворро пеш гирифтанд; Онҳо дарҳои Ерусалимро кушоданд, деворҳои онро тоҷ карданд. Чунон ки падар ба хонаи писарони худ медарояд, ончунон ба Ерусалим бо осоиштагӣ даромад; Ӯ пойҳои худро дар он ҷо бехатарии бузург гузошт. Ӯ қалъаҳои вай ва девори Ерусалимро забт кард; Зеро ки Худи Худо ӯро ба бехатарӣ роҳнамоӣ мекард, дар ҳоле ки онҳо саргардон буданд. Ӯ сарварони онҳоро ва ҳар хирадмандонро дар машварат нест кард; Ӯ хуни сокинони Ерусалимро мисли оби нопок рехт. Писарон ва духтарони онҳоро, ки дар палид ба дунё оварда буданд, бурд. Онҳо мувофиқи нопокии худ рафтор карданд, чунон ки падаронашон карда буданд: Онҳо Ерусалим ва он чиро, ки ба исми Худо тақдис шуда буд, палид карданд. Аммо Худо дар доварӣ бар халқҳои рӯи замин Худро одил нишон дод; Ва бандагони солеҳи Худо дар миёни онҳо мисли барраҳои бегуноҳанд. Худованде, ки тамоми заминро аз рӯи адолати Худ доварӣ мекунад, сазовори ҳамду сано аст. Инак, алҳол, эй Худо, доварии Худро дар адолати Худ ба мо нишон додӣ; Чашмони мо довариҳои Туро дид, эй Худо. Мо исми Туро, ки то абад ҷалол аст, сафед кардем; Зеро ки Ту Худои адолат ҳастӣ, ва Исроилро бо ҷазо доварӣ мекунӣ. Худоё, тавба кун, раҳмат бар мо кун ва бар мо раҳм кун. Парокандашудаи Исроилро бо марҳамат ва некӣ ҷамъ кунед; Зеро ки вафодории Ту бо мост, Ва агар мо гарданамонро сахт кардаем, вале Ту васфи мо ҳастӣ; Ба мо, эй Худои мо, нигоҳ накун, мабодо халқҳо моро фурӯ баранд, гӯё ки наҷотдиҳандае набошад. Аммо Ту аз ибтидо Худои мо ҳастӣ, Ва умеди мо бар Ту аст, эй Худованд! Ва аз ту дур намешавем, Зеро ки ҳукмҳои Ту бар мо хубанд. Мо ва фарзандони мо то абад хушнудии Ту бод; Эй Парвардигори мо, Наҷотдиҳандаи мо, мо дигар ҳеҷ гоҳ ба ҳаяҷон намеафтем. Худованд лоиқ аст, ки барои довариҳои худ бо даҳони парҳезгорони Худ ситоиш шавад; Ва муборак бод Исроили Худованд то абад. БОБИ 9 Вақте ки Исроил ба асирӣ ба сарзамини бегона бурданд,
Вақте ки онҳо аз Худованд, ки онҳоро фидия додааст, дур шуданд, Онҳо аз меросе ки Худованд ба онҳо дода буд, ронда шуданд. Дар миёни ҳар як халқи Исроил бар тибқи каломи Худо пароканда буданд, То ки Ту, эй Худо, дар адолати Худ ба сабаби гуноҳҳои мо сафед шавӣ. Зеро ки Ту бар тамоми халқҳои рӯи замин довари одил ҳастӣ. Зеро ки ҳеҷ кори ситам аз илми Ту пӯшида нест, Ва корҳои шоистаи парҳезгорони Ту пеши туст, эй Худованд! Пас, эй Худо, одам аз илми Ту куҷо пинҳон шавад? Корҳои мо ба ихтиёри худи мо ва қудрати мо вобастаанд Дар кори дасти худамон дуруст ё нодуруст рафтор кунем; Ва бо адолати Худ фарзандони одамро дидан мекунӣ. Ҳар кӣ адолат мекунад, барои худ ҳаёт мебахшад; Ва ҳар кӣ ситамкор кунад, ҷони худро ба ҳалокат мерасонад; Зеро ки доварии Худованд ба ҳар кас ва хонадони ӯ аз рӯи адолат дода мешавад. Ту ба кӣ некӯӣ, эй Худо, ҷуз ба онҳое ки Худовандро мехонанд? Нафсро чун ба иқрор кунад ва чун эътироф кунад, аз гуноҳҳо пок мекунад. Зеро ки аз ҳамаи инҳо бар мо ва шумо дар рӯи мо хиҷил аст. Ва гуноҳонро ба кӣ мебахшад, ҷуз гуноҳкорон? Ту некӯкоронро баракат медиҳӣ ва онҳоро ба сабаби гуноҳҳое, ки кардаанд, сарзаниш накун; Ва раҳмати Ту бар онон аст, ки гуноҳкорон, чун тавба кунанд. Ва алҳол, Ту Худои мо ҳастӣ, ва мо қавме ҳастем, ки Ту онҳоро дӯст медоштӣ. Инак, раҳм кун, эй Худои Исроил, зеро ки мо аз они Ту ҳастем; Ва раҳмати Худро аз мо дур макун, то ба мо таҷовуз кунанд. Зеро ки Ту насли Иброҳимро пеши тамоми халқҳо баргузидаӣ, Ва номи Худро бар мо ниҳодӣ, эй Худованд, Ва моро то абад рад нахоҳӣ кард. Дар бораи мо бо падарони мо паймон бастаӣ; Ва ба Ту умед мебандем, он гоҳ ки нафси мо ба сӯи Ту рӯй оварад. Марҳамати Худованд бар хонадони Исроил то абад бод. БОБИ 10 Хушо касест, ки Худованд ӯро бо мазаммат ёд мекунад, Ва ҳар киро бо зарбаҳо аз роҳи бадӣ боздошт То аз гуноҳ пок шавад, то афзун нашавад. Ҳар кӣ пушташро барои зарба омода созад, пок хоҳад шуд, Зеро ки Худованд ба онҳое, ки ба ҷазо тобоваранд, некӣ мекунад. Зеро ки Ӯ роҳҳои одилонро рост мекунад,
Забури Сулаймон
Ва онҳоро ба азоби Ӯ гумроҳ макун. Ва марҳамати Худованд бар касонест, ки Ӯро ба ростӣ дӯст медоранд, Ва Худованд бандагонашро бо раҳмат ёд мекунад. Зеро ки шаҳодат дар шариати аҳди абадӣ аст, Шаҳодати Худованд дар бораи роҳҳои одамон дар ташрифи Ӯст. Худованди мо дар доварии худ то абад одил ва меҳрубон аст, Ва Исроил исми Худовандро бо шодӣ ситоиш хоҳад кард. Ва парҳезгорон дар маҷлиси мардум шукр гӯянд; Ва Худо ба мискинон дар шодии Исроил марҳамат хоҳад кард; Зеро Худо то абад некӯ ва меҳрубон аст, Ва ҷамоатҳои Исроил исми Худовандро ҷалол хоҳанд дод.
Бо лабҳои бадхоҳона хонаводаҳоро ба ҷанг ҷалб кардан.
Наҷоти Худованд бар хонадони Исроил бод, то шодии абадӣ!
БОБИ 13
БОБИ 11 Дар Сион бар карнай навохед, то муқаддасонро даъват кунед, Бигзор овози хушхабарро дар Ерусалим шунавед; Зеро ки Худо ба Исроил раҳм кард, ки онҳоро зиёрат кард. Бар баландӣ биист, эй Ерусалим, ва инак, фарзандони худ, Аз Шарқу Ғарб, ки аз ҷониби Худованд ҷамъ шудаанд; Онҳо аз шимол бо шодии Худои худ меоянд, Худо онҳоро аз ҷазираҳои дур ҷамъ овард. Барои онҳо кӯҳҳои баландро дар дашт қарор дод. Талу теппаҳо дар даромадгоҳи онҳо гурехтанд. Дар вакти гузаштанашон чангал ба онхо панох дод; Ҳар дарахти хушбӯйе, ки Худо барояш сабзид, То ки Исроил дар зиёрати ҷалоли Худои худ бигзарад. Эй Ерусалим, либоси ҷалоли худро бипӯш; Либоси муқаддаси худро тайёр кун; Зеро ки Худо дар бораи Исроил то абад некӣ гуфтааст. Бигзор Худованд он чиро, ки дар бораи Исроил ва Ерусалим гуфтааст, ба амал оварад; Бигзор Худованд Исроилро бо номи пурҷалоли Худ баланд бардорад. Марҳамати Худованд бар Исроил то абад бод. БОБИ 12 Эй Парвардигор, ҷони маро аз шахси бадкирдор ва шарир раҳо кун, Аз забоне, ки беқонун ва тӯҳматгар аст ва дурӯғ ва фиреб мегӯяд. Суханони забони одами шарир ба таври беандоза таҳриф шудаанд, Мисли он ки дар миёни қавме оташе бошад, ки зебоии онҳоро месӯзонад. Пас, ӯ пур кардани хонаҳоро бо забони дурӯғгӯй, То ки дарахтони шодмониро, ки бадкоронро оташ мезананд, буриданд,
Худованд лаби ситамкоронро аз бегуноҳ дур гардонад Ва бигзор устухонҳои тӯҳматгарон дур аз онҳое, ки аз Худованд метарсанд, пароканда шаванд! Дар оташи афрӯхта нобуд шав забони тӯҳматгар дур аз парҳезгорон! Бигзор Худованд рӯҳи оромеро, ки аз золимон нафрат дорад, нигоҳ дорад; Ва Худованд шахсеро, ки аз паи сулҳ аст, дар хона устувор гардонад. Наҷоти Худованд бар бандаи Ӯ Исроил то абад бод; Ва бигзор гуноҳкорон якҷоя дар ҳузури Худованд нобуд шаванд; Аммо бигзор парҳезгорони Худованд вориси ваъдаҳои Худованд гарданд.
Дасти рости Худованд маро пӯшонидааст; Дасти рости Худованд моро амон дод. Бозуи Худованд моро аз шамшере, ки аз он гузашт, наҷот дод, Аз гуруснагӣ ва марги гунаҳкорон. Даррандагони ғавғо ба сӯи онҳо давида омаданд: Бо дандонҳо гӯшти худро пора-пора карданд, Ва бо моларҳояшон устухонҳои онҳоро майда карданд. Аммо Худованд моро аз ҳамаи ин наҷот дод. Одил аз хатоҳои худ ғамгин шуд, Мабодо ӯро ҳамроҳи гунаҳкорон бурда нашаванд; Зеро ки сарнагун кардани гунаҳкор даҳшатовар аст; Аммо ҳеҷ яке аз ин чизҳо ба одил таъсир намекунад. Зеро ҷазо додани одилон барои гуноҳҳои аз рӯи нодонӣ содиршуда яксон нест, Ва сарнагун кардани гунаҳкорон. Ниҳон одилон ҷазо дода мешавад, Мабодо гунаҳкор аз одил шод нашавад. Зеро ки Ӯ одилро мисли писари маҳбуб ислоҳ мекунад. Ва уқубати ӯ мисли фарзанди нахустзода аст. Зеро ки Худованд парҳезгорони Худро амон медиҳад, Ва ба ҷазои Ӯ хатоҳояшонро маҳв мекунад. Зеро ки ҳаёти одилон то абад хоҳад буд; Аммо гунаҳкорон ба ҳалокат бурда хоҳанд шуд, Ва ёдгории онҳо дигар пайдо нахоҳад шуд. Аммо бар парҳезгорон марҳамати Худованд аст, Ва бар касоне, ки аз Ӯ метарсанд, раҳмати Ӯст. БОБИ 14 Худованд ба онҳое ки Ӯро дар ростӣ дӯст медоранд, амин аст, Ба онҳое ки ба ҷазои Ӯ сабр мекунанд, Ба онҳое ки дар адолати аҳкоми Ӯ рафтор мекунанд, Дар шариат, ки Ӯ ба мо фармудааст, то зинда бошем. Парҳезони Худованд ба василаи он то абад зиндагӣ хоҳанд кард; Биҳишти Парвардигор, дарахтони ҳаёт, парҳезгорони Ӯст. Шинонидани онҳо то абад реша давондааст;
Забури Сулаймон
Онҳо дар тамоми айёми осмон канда нахоҳанд шуд; Зеро ки насиб ва мероси Худо Исроил аст. Аммо гунаҳкорон ва таҷовузкорон чунин нестанд, Онҳо рӯзи кӯтоҳеро, ки бо гуноҳи худ ҳамроҳӣ мекунанд, дӯст медоранд; Шодии онҳо дар фасоди зудгузар аст, Ва Худоро ёд намекунанд. Зеро ки роҳҳои одамон ҳамеша дар пеши назари Ӯ маълуманд, Ва аз асрори дил огоҳ аст пеш аз он ки воқеъ шавад. Бинобар ин мероси онҳо шеол ва зулмот ва ҳалокат аст Ва дар рӯзе, ки парҳезгорон раҳмат оваранд, нахоҳанд ёфт. Аммо парҳезгорони Худованд вориси ҳаёт дар шодмонӣ хоҳанд шуд. БОБИ 15 Вақте ки дар тангӣ будам, исми Худовандро хондам, Ман ба кӯмаки Худои Яъқуб умед бастам ва наҷот ёфтам; Ба умеду паноҳгоҳи мискинон Туӣ, Худоё. Зеро кист, эй Худо, ҷуз шукронаи ростӣ Туро? Ва дар куҷо одам тавоност, магар дар шукргузорӣ ба исми Ту? Таронаи нав бо суруд дар шодии дил, Меваи лаб бо асбоби хуб созандаи забон, Нахустин меваҳои лабҳо аз дили парҳезгор ва одил, Ҳар кӣ ин чизҳоро тақдим мекунад, ҳеҷ гоҳ аз бадӣ наларзонад; Шуълаи оташ ва хашми золимон ба ӯ нахоҳад расид, Вақте ки он аз ҳузури Худованд бар зидди гунаҳкорон берун меояд, Барои нобуд кардани тамоми дороии гунаҳкорон, Зеро нишони Худо бар одилон аст, то ки онҳо наҷот ёбанд. Қаҳтию шамшер ва вабо аз одилон дур хоҳад буд, Зеро онҳо аз парҳезгорон мисли одамоне, ки дар ҷанг таъқиб карда мешаванд, мегурезанд; Аммо онҳо гунаҳкоронро таъқиб карда, ба онҳо даст хоҳанд ёфт, Ва онҳое ки бадкорӣ мекунанд, аз доварии Худо гурехта наметавонанд; Мисли душманоне, ки дар ҷанг таҷриба кардаанд, онҳоро мағлуб хоҳанд кард, Зеро аломати ҳалокат бар пешонии онҳост. Ва мероси гунаҳкорон харобӣ ва торикӣ аст, Ва гуноҳҳои онҳо онҳоро то ба шеол дар зер таъқиб хоҳанд кард. мероси онҳо аз фарзандонашон пайдо нахоҳад шуд, Зеро ки гуноҳҳо хонаҳои гунаҳкоронро хароб хоҳад кард. Ва гунаҳкорон то абад дар рӯзи доварии Худованд нобуд хоҳанд шуд, Вакте ки Худо бо доварии худ заминро биёфарид. Аммо онҳое ки аз Худованд метарсанд, дар он марҳамат хоҳанд ёфт, Ва бо марҳамати Худои худ зиндагӣ хоҳанд кард; Аммо гунаҳкорон то абад нобуд хоҳанд шуд.
БОБИ 16 Вақте ки ҷонам аз Худованд дур хобида буд, ба чоҳ афтодам, Вақте ки ман аз Худо дур будам, ҷонам ба марг наздик буд, Ман бо гунаҳкор ба дарвозаҳои шеол наздик будам, Вақте ки ҷонам аз Худованд Худои Исроил дур шуд, Магар Худованд бо марҳамати абадии худ ба ман кӯмак намекард. Ӯ маро сӯрох кард, мисли асп, то ки ба Ӯ хизмат кунам, Наҷотдиҳанда ва ёвари ман ҳамеша маро наҷот медод. Туро шукр хоҳам гуфт, эй Худо, зеро ки Ту маро барои наҷоти ман ёрӣ додӣ; Ва маро то ҳалокати ман бо гунаҳкорон ҳисоб накард. Раҳмати Худро аз ман дур макун, эй Худоё, На ёдгории ту аз дилам то мурданам. Маро ҳукм кун, эй Худо, маро аз гуноҳи бад нигоҳ дор, Ва аз ҳар зани шарир, ки соддадилонро ба васваса меандозад. Ва бигзор зебоии зани бадкирдор маро фирефта накунад, На касе, ки ба гуноҳи бефоида гирифтор аст. Асарҳои дастҳои маро дар пеши Ту устувор кун, Ва рафтанамро ба ёди Ту нигаҳ дор. Забону лабамро бо сухани рост ҳифз кун; Ғазаб ва ғазаби беасос аз ман дур шуданд. Гиря ва сабр дар андӯҳ аз ман дур кун Чун агар гуноҳ кунам, маро ҷазо медиҳӣ, то назди Ту бозгардам. Аммо бо иродаи нек ва шодмонӣ рӯҳи маро дастгирӣ мекунад; Чун нафси маро қувват диҳӣ, он чӣ ба ман дода мешавад, бароям басанда аст. Зеро, агар қувват надиҳӣ, Кӣ метавонад ба азобу фақр тоқат кунад? Вақте ки одам ба василаи фасодаш мазаммат мешавад, Имтиҳони ту бар ӯ дар ҷисми ӯ ва дар андӯҳи фақр аст. Агар одил ба ҳамаи ин озмоишҳо тоб оварад, аз ҷониби Худованд марҳамат хоҳад гирифт. БОБИ 17 Эй Худованд, Ту Подшоҳи мо ҳастӣ то абад, Зеро, эй Худо, ҷони мо дар Ту ҷалол медиҳад. Рӯзҳои зиндагии инсон дар рӯи замин чӣ қадар аст? Чӣ тавре ки айёми ӯ аст, умед бар ӯ низ ҳамин тавр аст. Вале мо ба Худо, ки наҷотдиҳандаи мост, умед дорем; Зеро ки қудрати Худои мо то абад бо марҳамат аст, Ва Малакути Худои мо то абад бар халқҳо дар доварӣ аст. Ту, эй Худованд, Довудро баргузидаӣ, то бар Исроил подшоҳ шавад, Ва ба ӯ қасам хӯрд, ки насли ӯро ламс кунад, ки подшоҳии ӯ пеши Ту нахоҳад буд.
Забури Сулаймон
Аммо барои гуноҳҳои мо гунаҳкорон бар зидди мо қиём карданд; Онҳо ба мо ҳамла карда, берун ронданд; Он чиро, ки ба онҳо ваъда надодаӣ, бо зӯр аз мо гирифтанд. Онҳо ҳеҷ гоҳ исми ҷалоли Туро ҷалол надоданд; Ба ҷои он чи бузургтарашон буд, подшоҳии дунявӣ барпо карданд. Онҳо тахти Довудро бо такаббури пурталотум хароб карданд. Аммо Ту, эй Худо, онҳоро ба замин партофтӣ, ва тухми онҳоро аз замин дур кардӣ, Дар ин миён марде бар зидди онҳо қиём кард, ки ба нажоди мо бегона буд. Худоё, мувофиқи гуноҳонашон ҷазо додӣ. То ба андозаи кирдорашон ба онҳо расид. Худо ба онҳо раҳм накард. Ӯ насли онҳоро ҷустуҷӯ кард ва нагузошт, ки ҳеҷ яке аз онҳо озод равад. Худованд дар ҳама ҳукмҳои худ амин аст Он чи Ӯ дар рӯи замин мекунад. Шахси бешар замини моро хароб кард, то ки касе дар он сокин набошад, Онҳо ҷавонону пиронсолон ва фарзандони онҳоро якҷоя нобуд карданд. Дар оташи хашми Худ Ӯ онҳоро ҳатто ба ғарб фиристод, Ва Ӯ ҳокимони заминро бераҳмона мавриди масхара қарор дод. Душман, ки бегона буд, бо ифтихор рафтор кард, Ва дили ӯ аз Худои мо бегона буд. Ва ҳар коре, ки ӯ дар Ерусалим карда буд, Ҳамчунон ки халқҳо дар шаҳрҳо ба худоёни худ. Ва фарзандони аҳд дар миёни қавмҳои омехта аз онҳо дар бадӣ бартарӣ доштанд. Дар миёни онҳо касе набуд, ки дар миёни Ерусалим раҳм ва ростӣ зоҳир кунад. Онҳое ки ибодатгоҳҳои парҳезгоронро дӯст медоштанд, аз онҳо гурехтанд, Мисли гунҷишкҳое, ки аз лонаи худ парвоз мекунанд. Дар биёбонҳо саргардон шуданд, то ҷони онҳо аз бало наҷот ёбад, Ва дар назари онҳо, ки дар хориҷа зиндагӣ мекарданд, ҳар кӣ аз дасти онҳо зинда гурехта буд, азиз буд. Дар тамоми замин онҳо аз ҷониби одамони шарир пароканда шуданд. Зеро ки осмон аз боридан бар замин нигоҳ дошт, Чашмахое боздошта шуданд, ки аз чукурихо бисёрсола мебароянд ва аз куххои баланд поин меомаданд. Зеро ки дар миёни онҳо касе набуд, ки адолат ва адолат рафтор мекард; Аз бузургон то хурдтарин ҳама гунаҳкор буданд; Подшоҳ фосиқ, қозӣ нофармон ва мардум гунаҳкор буд. Инак, эй Худованд, ва подшоҳи онҳо, писари Довудро ба назди онҳо эҳё кун, Дар замоне ки Ту дар он мебинӣ, эй Худо, то ки ӯ бар бандаи Ту подшоҳӣ кунад.
Ва камарбанди вайро қувват бахш, то ҳокимони ноинсофро пора-пора кунад, Ва то ки Ӯ Ерусалимро аз халқҳое, ки вайро то ҳалокат поймол мекунанд, пок кунад. Оқилона, одилона гуноҳкоронро аз мерос берун хоҳад кард, Ӯ ғурури гунаҳкорро мисли зарфи кулолгар нест хоҳад кард. Бо асои оҳан тамоми дороии онҳоро пора-пора хоҳад кард, Ӯ халқҳои беимонро бо сухани даҳони Худ нест хоҳад кард; Аз мазаммати ӯ халқҳо аз пеши ӯ гурезанд, Ва гуноҳкоронро аз рӯи андешаҳои дилашон мазаммат хоҳад кард. Ва ӯ қавми муқаддасро ҷамъ хоҳад кард, ки онҳоро бо адолат роҳнамоӣ хоҳад кард, Ва ӯ сибтҳои қавмро, ки аз ҷониби Худованд Худои худ тақдис шудааст, доварӣ хоҳад кард. Ва ӯ дигар ба ноинсофӣ роҳ нахоҳад дод, ки дар миёни онҳо маскан гирад, Ва ҳеҷ кас, ки шароратро медонад, бо онҳо сокин нахоҳад шуд, Зеро ки Ӯ онҳоро хоҳад донист, ки ҳама фарзандони Худои худ ҳастанд. Ва онҳоро мувофиқи қабилаҳояшон бар замин тақсим хоҳад кард, Ва на муҳоҷир ва на ғарибе дигар бо онҳо сукунат нахоҳанд кард. Ӯ халқҳо ва халқҳоро аз рӯи ҳикмати адолати Худ доварӣ хоҳад кард. Села. Ва вай халқҳои халқҳоро хоҳад дошт, ки зери юғи Ӯ ба Ӯ хизмат кунанд; Ва Худовандро дар ҷое ки дар тамоми рӯи замин намоён бошад, ҳамду сано хоҳад гуфт; Ва Ӯ Ерусалимро пок карда, онро мисли пештара муқаддас хоҳад кард; То ки халқҳо аз ақсои замин оянд, то ҷалоли Ӯро бубинанд, Писаронашро, ки аз ҳуш рафта буданд, ба унвони тӯҳфа меорад. Ва барои дидани ҷалоли Худованд, ки Худо ӯро бо он ҷалол додааст. Ва ӯ подшоҳи одил хоҳад буд, ки аз Худо таълим гирифта, бар онҳост, Ва дар айёми Ӯ дар миёни онҳо ноинсофӣ нахоҳад буд, Зеро ки ҳама муқаддас ва подшоҳи онҳо тадҳиншудаи Худованд хоҳанд буд. Зеро ки ӯ ба аспу савора ва камон таваккал нахоҳад кард, Ва барои худ тилло ва нуқраро барои ҷанг афзун нахоҳад кард, Ва барои рӯзи ҷанг аз издиҳом эътимод нахоҳанд гирифт. Худи Худованд Подшоҳи Ӯст, умеди Ӯст, ки ба воситаи умедаш ба Худо тавоно аст. Ҳама халқҳо дар пеши Ӯ ҳаросон хоҳанд шуд,
Забури Сулаймон
Зеро ки Ӯ заминро то абад бо каломи даҳони Худ хоҳад зад. Ӯ қавми Худовандро бо ҳикмат ва шодӣ баракат хоҳад дод, Ва худаш аз гуноҳ пок хоҳад шуд, то ки бар халқи бузург ҳукмронӣ кунад. Ӯ ҳокимонро мазаммат хоҳад кард, ва гуноҳкоронро бо қуввати каломи Худ нест хоҳад кард; Ва ба Худои худ таваккал карда, дар тамоми айёми худ пешпо нахоҳад зад; Зеро ки Худо ӯро бо рӯҳулқудсаш тавоно хоҳад кард, Ва бо рӯҳи хирад хирадманд, бо қувват ва адолат. Ва баракати Худованд бо ӯ хоҳад буд: вай қавӣ ва пешпо нахоҳад хӯрд; Умеди ӯ ба Худованд хоҳад буд: Пас кӣ метавонад бар ӯ ғолиб ояд? Вай дар аъмоли худ тавоно ва дар тарси Худо қавӣ хоҳад буд, Ӯ рамаи Худовандро содиқона ва аз рӯи адолат чӯпонӣ хоҳад кард, Ва ҳеҷ кас аз онҳо намегузорад, ки дар чарогоҳи худ пешпо хӯрад. Ӯ ҳамаро ҳидоят мекунад, Ва дар миёни онҳо ҳеҷ ифтихоре нахоҳад буд, ки касе аз онҳо ситам шавад. Ин аст ҷалоли подшоҳи Исроил, ки Худо ӯро медонад; Ӯро бар хонадони Исроил баланд хоҳад кард, то ки ӯро ислоҳ кунад. Суханони ӯ тозатар аз тиллои гаронбаҳо ва бартарӣ хоҳанд буд; Дар калисоҳо Ӯ қавмҳо, сибтҳои муқаддасро доварӣ хоҳад кард. Суханони Ӯ мисли суханони муқаддасон дар миёни халқҳои муқаддас хоҳад буд. Хушо онҳое ки дар он айём хоҳанд буд, Дар он онҳо бахти Исроилро хоҳанд дид, ки Худо дар ҷамъомади сибтҳо ба амал хоҳад овард. Худованд марҳамати Худро бар Исроил бигзор! Бигзор моро аз нопокиҳои душманони нопок наҷот диҳад! Худи Худованд то абад подшоҳи мост. БОБИ 18 Худовандо, марҳамати Ту бар аъмоли дастҳои Ту то абад аст; Некӯии Ту бар Исроил бо ҳадяи бой аст. Чашмони ту ба онҳо менигарад, ки ҳеҷ яке аз онҳо ранҷ намекашад; Гӯшҳои ту ба дуои умедбахши мискинон гӯш медиҳанд. Ҳукмҳои Ту дар тамоми рӯи замин бо марҳамат иҷро мешаванд; Ва муҳаббати Ту ба насли Иброҳим, банӣ-Исроил аст. Азоби ту бар мост чун писари нахустзода, Рӯҳи итоаткорро аз аблаҳие, ки аз ҷаҳолат содир шудааст, баргардонад. Худо Исроилро аз рӯзи раҳмат ва баракат пок кунад, Бар зидди рӯзи интихоб, вақте ки Хушо онҳо, ки дар он айём хоҳанд буд, Ӯ тадҳиншудаи Худро бармегардонад.
Ва онҳо некии Худовандро, ки Ӯ барои насли оянда ба амал меоварад, хоҳанд дид, Дар зери асои таъқиби тадҳиншудаи Худованд аз тарси Худои худ, Дар рӯҳияи хирад ва адолат ва тавоноӣ; То ки ҳар касро бо тарси Худо ба аъмоли адолат ҳидоят кунад, То ки ҳамаро ба ҳузури Худованд устувор созад, Насли хубе, ки дар айёми мехрубонй бо тарси Худо зиндаги мекунад. Села. Худои мо бузург ва ҷалол аст, ки дар баландтарин сокин аст. Ӯст, ки чароғҳои осмонро дар сутунҳояшон қарор дод, то сол аз сол фаслҳоро муайян кунад. Ва аз роҳе, ки Худо бар онҳо муқаррар кардааст, рӯй нагардондаанд. Аз тарси Худо ҳар рӯз ба роҳи худ мераванд, Аз рӯзе ки Худо онҳоро офарид ва то абад. Ва аз он рӯзе, ки Худо онҳоро офаридааст, гумроҳ нашудаанд. Аз наслҳои қадим аз роҳи худ нарафтанд, Магар он ки Худованд ба фармони бандагонаш ба онон фармуда бошад.