Дуоҳо ва ҳикояҳо дар бораи эътироф, тавба, барқароршавӣ ва ситоиш Кор Айюб 33:27-30 27 Ӯ ба одамон нигоҳ мекунад ва агар касе гӯяд: «Ман гуноҳ кардам ва роҳи дурустро таҳриф кардам, ва ин ба ман фоидае наовард», 28Ӯ ҷони худро аз афтодан ба гӯр раҳо хоҳад кард, ва ҷони ӯ нурро хоҳад дид. 29 Инак, ҳамаи ин корҳоро Худо борҳо бо инсон мекунад. 30 То ки ҷони ӯро аз гӯр баргардонад, ва бо нури зиндагон мунаввар гардад. Айюб 36:5-15 5 Инак, Худо қодир аст ва ҳеҷ касро рад намекунад; Ӯ дар қувват ва хирад қодир аст. 6 Ӯ ҷони шариронро нигоҳ намедорад, вале ба камбағалон ҳақ медиҳад. 7 Ӯ чашмони худро аз одилон намекашад, балки бо подшоҳон бар тахт нишастаанд; ва Ӯ онҳоро то абад мустаҳкам мекунад, ва онҳо баланд мешаванд. 8 Ва агар онҳо бо занҷирҳо баста шуда бошанд ва бо риштаҳои ранҷ баста шуда бошанд; 9 Он гоҳ Ӯ ба онҳо корҳои онҳоро ва гуноҳҳои онҳоро, ки аз ҳад зиёд кардаанд, нишон медиҳад. 10Ва Ӯ гӯши онҳоро барои насиҳат мекушояд ва амр мефармояд, ки аз гуноҳ рӯй гардонанд. 11 Агар онҳо итоат кунанд ва ба Ӯ хизмат кунанд, рӯзҳои худро дар шукуфоӣ ва солҳои худро дар кайфу сафо хоҳанд гузаронд. 12 Аммо агар онҳо итоат накунанд, бо шамшер нобуд хоҳанд шуд ва бехабар хоҳанд мурд. 13 Аммо риёкорон дар дил хашмро ҷамъ мекунанд; вақте ки Ӯ онҳоро занҷирбанд мекунад, онҳо фарёд намекунанд. 14 Онҳо дар ҷавонӣ мемиранд, ва ҳаёти онҳо дар миёни нопокҳост. 15 Ӯ мискинонро дар андӯҳаш раҳо мекунад ва гӯшҳои онҳоро дар зулм мекушояд.
1
Дуоҳо ва ҳикояҳо дар бораи эътироф, тавба, барқароршавӣ ва ситоиш
Айюб 42:1-6 1Он гоҳ Айюб ба Худованд ҷавоб дода, гуфт: 2 Медонам, ки Ту қодир ба анҷом додани ҳама кор ҳастӣ ва ҳеҷ фикре аз Ту пинҳон карда намешавад. 3Кист он ки бе огоҳӣ маслиҳатро пинҳон мекунад? Пас, ман он чиро, ки нафаҳмидам, баён кардам; чизҳои аҷибе, ки барои ман нодида гирифтаанд, ки ман намедонистам. 4 Гӯш кун, илтимос, ва ман сухан хоҳам гуфт: ман аз ту талаб хоҳам кард ва ту ба ман хабар деҳ. 5 Ман дар бораи Ту бо гӯш шунидаам, вале акнун чашмонам Туро мебинанд. 6Бинобар ин ман аз худам нафрат дорам ва дар хок ва хокистар тавба мекунам.
Самсон Доварон 16:28-31 28Ва Шимшӯн сӯи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй Худованд Худо, маро ба ёд овар, ва маро танҳо як бор, эй Худо, тақвият бахш, то ки ман фавран аз фалиштиён барои ду чашмам интиқом гирам». 29 Ва Шимшӯн ду сутуни миёнаро, ки хона бар онҳо истода буд ва онро бар онҳо бардорида буд, гирифт, якеро бо дасти росташ ва дигареро бо дасти чапаш. 30Ва Шимшӯн гуфт: «Бигзор ман бо фалиштиён бимирам». Ва ӯ бо тамоми қувваташ саҷда кард; ва хона бар сарварон ва бар тамоми мардуме, ки дар он буданд, фурӯ рафт. Ва мурдагоне, ки ӯ дар маргаш кушта буд, аз онҳое, ки ӯ дар ҳаёташ кушта буд, бештар буданд. 31 Ва бародаронаш ва тамоми хонадони падараш омада, ӯро бардоштанд ва ба берун оварданд ва ӯро дар миёни Зоръо ва Эштоул дар қабри падараш Монӯаҳ дафн карданд. Ва ӯ бист сол бар Исроил доварӣ кард.
Довуд Забур 6:1-10 1 Эй Парвардигор, маро дар хашми Худ мазаммат накун, ва маро дар хашми Худ ҷазо надиҳ. 2 Эй Худованд, ба ман раҳм кун, зеро ки ман заиф ҳастам; Эй Худованд, маро шифо деҳ, зеро ки устухонҳоям дард кашидаанд. 3Ҷони ман низ сахт ғамгин аст; аммо Ту, эй Худованд, то кай? 4 Эй Худованд, баргард, ҷонамро раҳо кун; эй Худованд, маро ба хотири марҳамати Худ наҷот деҳ. 5 Зеро дар марг зикри Ту нест, ва дар гӯр кӣ Туро шукргузорӣ хоҳад кард? 6 Ман аз нолаи худ хаста шудаам; тамоми шаб бистари худро барои шиноварӣ месозам; бо ашкҳоям бистари худро об медиҳам. 7Чашмам аз ғам хира шудааст ва аз дасти ҳамаи душманонам пир шудааст. 8 Эй ҳамаи бадкорон, аз ман дур шавед, зеро Худованд овози гиряи маро шунид. 9 Худованд дуои маро шунид; Худованд дуои маро қабул хоҳад кард. 10 Бигзор ҳамаи душманонам хиҷолатзада ва сахт хашмгин шаванд; бигзор онҳо баргарданд ва ногаҳон шарманда шаванд. Забур 51:1-19 1 (Барои сарнавоз, Забури Довуд, вақте ки Нотони пайғамбар назди ӯ омад, баъд аз он ки вай ба Батшобаъ даромад.) Эй Худо, бар ман раҳм кун, аз рӯи меҳрубонии Худ; аз рӯи фаровонии раҳмати Худ гуноҳҳои маро маҳв кун. 2 Маро аз гуноҳонам пурра бишӯй ва аз гуноҳонам пок кун.
2
Дуоҳо ва ҳикояҳо дар бораи эътироф, тавба, барқароршавӣ ва ситоиш
3 Зеро ки ман гуноҳҳои худро эътироф мекунам, ва гуноҳи ман ҳамеша пеши назари ман аст. 4 Бар зидди ту, танҳо ту, ман гуноҳ кардам ва ин бадиро дар пеши назари ту кардам, то ки ту ҳангоми сухан гуфтан сафед шавӣ ва ҳангоми доварӣ равшан бошӣ. 5 Инак, ман дар гуноҳ шакл гирифтам, ва модарам маро дар гуноҳ ҳомила кардааст. 6 Инак, ту дар ботин ҳақиқатро мехоҳӣ, ва дар ниҳон маро ба дониши ҳикмат водор мекунӣ. 7 Маро бо иссоп пок кун, ва ман пок хоҳам шуд; маро бишӯй, ва ман аз барф сафедтар хоҳам шуд. 8 Маро шодӣ ва шодӣ шунавон, то устухонҳоеро, ки шикастаӣ, шодӣ кунанд. 9 Рӯи Худро аз гуноҳҳоям пинҳон кун ва ҳамаи гуноҳҳоямро нест кун. 10 Эй Худо, дар ман дили пок биофар, ва рӯҳи росткориро дар ман нав кун. 11 Маро аз ҳузури Худ дур накун; ва Рӯҳулқудси Худро аз ман нагир. 12 Шодмонии наҷоти Худро ба ман баргардон, ва бо рӯҳи озоди Худ маро дастгирӣ кун. 13 Он гоҳ ба қонуншиканон роҳҳои Туро таълим хоҳам дод, ва гунаҳкорон ба сӯи Ту рӯй хоҳанд овард. 14 Маро аз хунрезӣ раҳо кун, эй Худо, Худои наҷоти ман, ва забонам аз адолати Ту бо овози баланд суруд хоҳад хонд. 15 Эй Худованд, лабҳоямро кушо, ва даҳонам ҳамду санои Туро баён хоҳад кард. 16 Зеро ки Ту қурбониро намехоҳӣ; вагарна ман онро медодам; Ту қурбонии сӯхтаниро намехоҳӣ. 17 Қурбониҳои Худо рӯҳи шикастаанд; дили шикаста ва пушаймонро, эй Худо, Ту хор нахоҳӣ дид. 18 Ба ҳусни таваҷҷӯҳи Худ барои Сион некӣ кун; деворҳои Ерусалимро бино кун. 19 Он гоҳ қурбониҳои адолат, қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии пурраи сӯхтанӣ, ба Ту писанд хоҳанд омад; он гоҳ онҳо бар қурбонгоҳи Ту говҳоро тақдим хоҳанд кард. Забур 86:1-17 1 (Дуои Довуд.) Эй Худованд, гӯши Худро хам кун, маро бишнав, зеро ки ман мискин ва мӯҳтоҷ ҳастам. 2 Ҷони маро нигаҳбонӣ кун, зеро ман муқаддас ҳастам; эй Худои ман, бандаи Худро, ки ба Ту таваккал мекунад, наҷот деҳ. 3 Эй Худованд, ба ман раҳм кун, зеро ки ман ҳар рӯз ба Ту фарёд мезанам. 4 Ҷони бандаи Худро шод гардон, зеро ки ман ҷонамро ба сӯи Ту, эй Худованд, боло мебардорам. 5 Зеро ки Ту, эй Худованд, некӯкор ва омурзгор ҳастӣ, ва ба ҳамаи онҳое ки Туро мехонанд, дар раҳмати фаровон ҳастӣ. 6 Эй Худованд, ба дуои ман гӯш деҳ, ва ба овози зориҳоям гӯш деҳ. 7 Дар рӯзи тангӣ Туро хоҳам хонд, зеро Ту ба ман ҷавоб хоҳӣ дод. 8 Эй Худовандо, дар миёни худоён касе мисли Ту нест; ва ҳеҷ аъмоле мисли аъмоли Ту нест. 9Ҳамаи халқҳоеро, ки Ту офаридаӣ, омада, дар пеши Ту саҷда хоҳанд кард, эй Худованд, ва исми Туро ҷалол хоҳанд дод. 10 Зеро ки Ту бузург ҳастӣ ва корҳои аҷоиб мекунӣ; Ту танҳо Худо ҳастӣ. 11 Роҳи Худро ба ман таълим деҳ, эй Худованд, ва ман дар ростии Ту хоҳам рафт; диламро ба тарси исми Ту муттаҳид кун. 12 Туро, эй Худованд Худои ман, бо тамоми дилам ҳамду сано хоҳам гуфт, ва номи Туро то абад ҷалол хоҳам дод. 13 Зеро ки раҳмати Ту бар ман бузург аст, ва Ту ҷони маро аз дӯзах раҳоӣ додӣ. 14 Эй Худо, мағрурон бар ман қиём кардаанд, ва ҷамоатҳои золим ҷонамро гирифтаанд, ва Туро пеши худ нагузоштаанд. 15Вале Ту, эй Худованд, Худои пур аз раҳмдил ва меҳрубон, пурсабр ва фаровон дар раҳмат ва ростӣ ҳастӣ.
3
Дуоҳо ва ҳикояҳо дар бораи эътироф, тавба, барқароршавӣ ва ситоиш
16 Ба ман рӯй овар ва ба ман раҳм кун; қуввати Худро ба бандаи Худ ато кун ва писари канизи Худро наҷот деҳ. 17 Ба ман нишоне барои некӣ нишон деҳ, то онҳое ки аз ман нафрат доранд, онро бубинанд ва хиҷил шаванд, зеро ки Ту, эй Худованд, ба ман кӯмак мекунӣ ва маро тасаллӣ медиҳӣ. Забур 103:1-22 1 (Забури Довуд.) Худовандро муборак гӯед, эй ҷони ман, ва ҳар он чи дар ман аст, исми муқаддаси Ӯро муборак гӯед. 2 Эй ҷонам, Худовандро муборак гӯй, ва ҳамаи некиҳои Ӯро фаромӯш накун: 3 Ки ҳамаи гуноҳҳои туро мебахшад; ҳамаи бемориҳои туро шифо мебахшад; 4 Ки ҷони туро аз нобудӣ раҳо мекунад; туро бо меҳрубонӣ ва марҳамат тоҷ мебандад; 5 Ки даҳони туро бо чизҳои нек сер мекунад, то ки ҷавонии ту мисли уқоб нав шавад. 6 Худованд барои ҳамаи мазлумон адолат ва инсофро ба амал меорад. 7 Ӯ роҳҳои Худро ба Мусо, корҳои Худро ба банӣ-Исроил маълум кард. 8 Худованд раҳим ва бахшанда аст, дар хашм оҳиста ва дар шафқати фаровон аст. 9 Ӯ ҳамеша маломат намекунад ва хашми Худро то абад нигоҳ намедорад. 10 Ӯ бо мо мувофиқи гуноҳҳоямон амал накардааст, ва моро мувофиқи гуноҳҳоямон подош надодааст. 11 Зеро, чунон ки осмон аз замин баланд аст, раҳми Ӯ бар онҳое ки аз Ӯ метарсанд, бузург аст. 12 Ба андозае ки шарқ аз ғарб дур аст, гуноҳҳои моро аз мо дур кардааст. 13 Мисли он ки падар ба фарзандонаш раҳм мекунад, Худованд ба онҳое ки аз Ӯ метарсанд, раҳм мекунад. 14 Зеро ки Ӯ сиришти моро медонад; дар хотир дорад, ки мо хок ҳастем. 15 Аммо одам рӯзҳои ӯ мисли алаф аст; мисли гули саҳро, ӯ шукуфон аст. 16Зеро ки бод аз болои он мегузарад ва он нопадид мешавад; ва макони он дигар онро нахоҳад шинохт. 17 Аммо раҳмати Худованд аз азал то абад бар касоне ки аз Ӯ метарсанд, ва адолати Ӯ бар фарзандони фарзандон аст; 18Ба онҳое ки аҳди Ӯро риоят мекунанд, ва ба онҳое ки аҳкоми Ӯро дар хотир нигоҳ медоранд, то онҳоро иҷро кунанд. 19 Худованд тахти Худро дар осмон барқарор кардааст, ва подшоҳии Ӯ бар ҳама ҳукмронӣ мекунад. 20Худовандро муборакбод гӯед, эй фариштагони Ӯ, ки дар қувват бартарӣ доред, аҳкоми Ӯро иҷро мекунед ва ба овози каломи Ӯ гӯш медиҳед. 21 Худовандро муборакбод гӯед, эй ҳамаи лашкарҳои Ӯ, эй хизматгорони Ӯ, ки иродаи Ӯро ба ҷо меоред. 22 Худовандро муборак бод, эй тамоми аъмоли Ӯ дар ҳама маконҳои ҳукмронии Ӯ; Худовандро муборак бод, эй ҷонам. Забур 130:1-8 1 Аз умқ сӯи Ту фарёд задаам, эй Худованд. 2 Эй Худовандо, овози маро бишнав, бигзор гӯшҳои Ту ба овози зориву илтиҷои ман гӯш диҳанд. 3Агар Ту, эй Худованд, гуноҳҳоро мушоҳида кунӣ, кӣ истодагӣ карда метавонад? 4 Аммо бо Ту бахшиш ҳаст, то ки аз Ту тарсида шаванд. 5 Ман ба Худованд умед мебандам, ҷонам мунтазир аст, ва ба каломи Ӯ умед мебандам. 6 Ҷони ман бештар аз онҳое, ки субҳро интизоранд, ба Худованд мунтазир аст: мегӯям, бештар аз онҳое, ки субҳро интизоранд. 7 Бигзор Исроил ба Худованд умед бандад, зеро ки Худованд раҳм дорад, ва Ӯ наҷоти фаровон дорад.
4
Дуоҳо ва ҳикояҳо дар бораи эътироф, тавба, барқароршавӣ ва ситоиш
8Ва Ӯ Исроилро аз ҳамаи гуноҳҳояш наҷот хоҳад дод.
Менашше Эй Парвардигор, Худои Қодири Мутлақ аз падарони мо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ва аз насли одилони онҳо, ки осмон ва заминро бо тамоми зебу зинати он офаридаӣ; баҳрро бо каломи амри Худ бастаӣ; умқро бастаӣ ва онро бо номи даҳшатнок ва пурҷалоли Худ мӯҳр кардаӣ; ҳама аз Ӯ метарсанд ва дар пеши қудрати Ту меларзанд; зеро бузургии ҷалоли Туро таҳаммул кардан мумкин нест ва таҳдиди хашми Ту нисбат ба гунаҳкорон муҳим аст; аммо ваъдаи меҳрубононаи Ту ченнашаванда ва нофаҳмо аст; зеро Ту Худованди олӣ ҳастӣ, ки раҳми бузург, пурсабр, хеле меҳрубон ва аз бадии одамон тавба мекунӣ. Ту, эй Парвардигор, мувофиқи некии бузурги Худ ба онҳое, ки бар зидди Ту гуноҳ кардаанд, тавба ва бахшиш ваъда додаӣ; ва аз раҳмати бепоёни Худ ба гунаҳкорон тавба таъин кардаӣ, то онҳо наҷот ёбанд. Пас, эй Парвардигор, ки Худои одилон ҳастӣ, ба одилон тавба таъин накардаӣ, мисли Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб, ки бар зидди Ту гуноҳ накардаанд; аммо Ту тавбаро ба ман, ки гунаҳкор ҳастам, таъин кардӣ, зеро ман аз шумораи регҳои баҳр зиёдтар гуноҳ кардаам. Эй Парвардигор, гуноҳҳои ман зиёд шудаанд, гуноҳҳои ман зиёд шудаанд, ва ман сазовори он нестам, ки баландии осмонро бубинам ва бубинам, зеро гуноҳҳои зиёдам. Ман бо бандҳои оҳанини зиёд хам шудаам, ки сарамро боло карда наметавонам ва ҳеҷ раҳоӣ надорам, зеро ки хашми Туро ба вуҷуд овардаам ва дар пеши Ту бадӣ кардаам. Ман иродаи Туро накардаам ва аҳкоми Туро риоя накардаам: ман корҳои зиштро муқаррар кардаам ва гуноҳҳои зиёд кардаам. Акнун ман зонуи диламро хам мекунам ва аз Ту илтиҷо мекунам. Ман гуноҳ кардам, ман гуноҳ кардам ва ба гуноҳҳои худ эътироф мекунам: бинобар ин, бо фурӯтанӣ аз Ту илтиҷо мекунам, маро бубахш, эй Парвардигор, маро бубахш ва маро бо гуноҳҳои ман нобуд накун. Ба ман то абад хашмгин нашав, зеро ки бадиро барои ман нигоҳ медорӣ; ва маро ба поёни замин маҳкум накун. Зеро Ту Худо ҳастӣ, ҳатто Худои онҳое ки тавба мекунанд. ва дар ман тамоми некиҳои худро нишон хоҳӣ дод, зеро маро, ки нолозим ҳастам, мувофиқи раҳмати бузурги Худ наҷот хоҳӣ дод. Аз ин рӯ, ман Туро то абад дар тамоми рӯзҳои умрам ситоиш хоҳам кард, зеро ҳамаи қудратҳои осмон Туро ситоиш мекунанд ва ҷалоли Ту то абад аст. Омин.
Юнус Юнус 2:1-10 1 Ва Юнус аз шиками моҳӣ ба Худованд Худои худ дуо гуфт: 2 Ва гуфт: «Аз андӯҳи худ ба сӯи Худованд фарёд задам, ва Ӯ маро иҷобат кард; аз шиками дӯзах фарёд задам, ва Ту овози маро шунидӣ». 3 Зеро ки Ту маро ба умқ, дар миёни баҳрҳо андохтӣ; ва селҳо маро иҳота карданд: ҳамаи мавҷҳо ва мавҷҳои Ту аз ман гузашт. 4 Он гоҳ ман гуфтам: «Ман аз назари Ту ронда шудаам; аммо боз ба маъбади муқаддаси Ту нигоҳ хоҳам кард». 5 Обҳо маро иҳота карданд, ҳатто то ҷон; умқ маро иҳота кард, алафҳои бегона сарамро печонида буданд. 6 Ман ба қаъри кӯҳҳо фурӯд омадам; замин бо бандҳояш то абад маро иҳота кард; аммо Ту ҷони маро аз фано берун овардӣ, эй Худованд Худои ман. 7 Вақте ки ҷони ман дар худ аз ҳол рафт, Худовандро ба ёд овардам, ва дуои ман ба сӯи Ту, ба маъбади муқаддаси Ту расид. 8Онҳое ки чизҳои ботилро риоя мекунанд, раҳми худро тарк мекунанд.
5
Дуоҳо ва ҳикояҳо дар бораи эътироф, тавба, барқароршавӣ ва ситоиш
9 Аммо ман бо овози шукргузорӣ барои Ту қурбонӣ хоҳам кард; он чиро, ки назр кардаам, адо хоҳам кард; наҷот аз Худованд аст. 10 Ва Худованд ба моҳӣ сухан гуфт, ва он Юнусро ба хушкӣ қай кард.
Азария Дуои Азарё 1:1-22 1 Ва онҳо дар миёни оташ роҳ рафтанд, Худоро ҳамду сано гуфтанд ва Худовандро муборакбод гуфтанд. 2Он гоҳ Азарё бархоста, ба ин тариқ дуо гуфт; ва даҳонашро дар миёни оташ кушода, гуфт: 3Ту муборак ҳастӣ, эй Худованд, Худои падарони мо! Номи Ту сазовори ситоиш ва ҷалоли то абад аст. 4 Зеро ки Ту дар ҳар коре, ки бо мо кардаӣ, одил ҳастӣ: бале, ҳамаи аъмоли Ту рост аст, роҳҳои Ту рост аст ва ҳамаи довариҳои Ту рост аст. 5 Дар ҳама чизҳое, ки Ту бар мо ва бар шаҳри муқаддаси падарони мо, Ерусалим, овардаӣ, Ту доварии ҳақиқиро иҷро кардаӣ, зеро ки Ту ҳамаи ин чизҳоро аз рӯи ростӣ ва доварӣ бар сари мо овардаӣ, зеро ки Ту ҳамаи ин чизҳоро аз сабаби гуноҳҳои мо овардаӣ. 6 Зеро ки мо гуноҳ кардем ва гуноҳ кардем, аз Ту дур шудем. 7 Мо дар ҳама чиз аз ҳад гузаштаем ва ба аҳкоми Ту итоат накардем ва онҳоро риоя накардем ва он чиро, ки Ту ба мо фармудӣ, иҷро накардем, то ки барои мо хуб бошад. 8 Пас, ҳар он чиро, ки бар мо овардӣ ва ҳар кореро, ки бо мо кардӣ, бо адолат анҷом додӣ. 9 Ва моро ба дасти душманони беқонун, бадхоҳтарин тарккунандагони Худо, ва ба подшоҳи золимтарин ва бадтарин дар тамоми ҷаҳон таслим кардӣ. 10Ва акнун мо наметавонем даҳонамонро боз кунем, мо барои бандагони Ту ва барои ибодаткунандагони Ту шарманда ва маломат шудаем. 11 Аммо моро ба хотири исми Худ комилан таслим накун ва аҳди Худро вайрон накун. 12 Ва раҳмати Худро аз мо дур накун, ба хотири Иброҳими маҳбубаат, ба хотири бандаат Исҳоқ ва ба хотири Исроили муқаддаси Худ; 13 Ту ба онҳо сухан ронда ва ваъда додаӣ, ки насли онҳоро мисли ситорагони осмон ва мисли реге, ки дар соҳили баҳр хобидааст, афзун хоҳӣ кард. 14 Зеро ки мо, эй Худованд, аз ҳар қавм камтар шудаем ва имрӯз дар тамоми ҷаҳон аз сабаби гуноҳҳои худ зери по мондаем. 15 Дар айни замон на сардор, на пайғамбар, на пешво, на қурбонии сӯхтанӣ, на қурбонӣ, на ҳадия, на бухур, на ҷое барои қурбонӣ дар пеши Ту ва барои ёфтани раҳм вуҷуд дорад. 16 Бо вуҷуди ин, биёед бо дили тавбакор ва рӯҳи фурӯтанӣ қабул карда шавем. 17 Мисли қурбониҳои сӯхтаи қӯчқорҳо ва говҳо ва мисли даҳ ҳазор барраи фарбеҳ; бигзор қурбонии мо имрӯз дар назари Ту бошад ва ба мо иҷозат деҳ, ки пурра аз паси Ту равем, зеро онҳое ки ба Ту таваккал мекунанд, хиҷил нахоҳанд шуд. 18Ва акнун мо бо тамоми дили худ Туро пайравӣ мекунем, аз Ту метарсем ва рӯи Туро меҷӯем. 19 Моро шарманда накун, балки бо мо мувофиқи меҳрубонии Худ ва мувофиқи эҳсонҳои фаровони Худ амал кун. 20 Эй Худованд, моро низ мувофиқи аъмоли аҷоиби Худ раҳо кун ва номи Худро ҷалол деҳ, ва бигзор ҳамаи онҳое ки ба бандагони Ту озор мерасонанд, шарманда шаванд; 21 Ва бигзор онҳо бо тамоми қувват ва қудрати худ шарманда шаванд, ва қувваташон шикаста шавад; 22 Ва онҳоро огоҳ соз, ки Ту Худо ҳастӣ, Худои ягона ва бар тамоми ҷаҳон шарафмандӣ.
6
Дуоҳо ва ҳикояҳо дар бораи эътироф, тавба, барқароршавӣ ва ситоиш
Наҳемё Наҳемё 1:1-11 1Суханони Наҳемё писари Ҳакалё. Ва чунин воқеъ шуд, ки дар моҳи Кислев, дар соли бистум, ман дар қалъаи Шушан будам. 2Ҳанонӣ, яке аз бародаронам, бо чанд нафар аз Яҳудо, омад; ва ман аз онҳо дар бораи яҳудиёне, ки фирор карда буданд ва аз асирӣ боқӣ монда буданд, ва дар бораи Ерусалим пурсидам. 3Ва онҳо ба ман гуфтанд: «Бақиягони асирӣ дар он ҷо, ки дар он вилоят боқӣ мондаанд, дар ранҷу азоб ва шармандагии зиёд қарор доранд; девори Ерусалим низ хароб шудааст ва дарвозаҳояш ба оташ сӯхтаанд». 4 Ва ҳамин ки ин суханонро шунидам, нишаста гиристам ва рӯзҳои зиёде мотам гирифтам, ва рӯза доштам ва дар пеши Худои осмон дуо гуфтам, 5Ва гуфт: «Эй Худованд Худои осмон, Худои бузург ва даҳшатнок, ки аҳд ва марҳаматро барои онҳое ки Ӯро дӯст медоранд ва аҳкоми Ӯро риоя мекунанд, нигоҳ медорӣ, илтимос мекунам! 6 Бигзор гӯши Ту акнун бодиққат ва чашмони Ту кушода бошад, то ки Ту дуои бандаи Худро, ки ман ҳоло шабу рӯз дар пеши Ту барои банӣ-Исроил, бандагони Ту, дуо мегӯям, бишнавӣ ва гуноҳҳои банӣ-Исроилро, ки мо бар зидди Ту гуноҳ кардем, эътироф мекунӣ: ҳам ман ва ҳам хонадони падарам гуноҳ кардем. 7Мо бар зидди Ту бағоят бадрафторӣ кардем ва аҳком ва қонунҳо ва аҳкомеро, ки Ту ба бандаи Худ Мусо амр додаӣ, риоят накардем. 8 Лутфан, каломеро, ки ба бандаи Худ Мусо амр дода будӣ, дар хотир дор, ки гуфта буд: «Агар шумо аз роҳи Худо берун равед, шуморо дар миёни халқҳо пароканда хоҳам кард». 9 Аммо агар шумо ба Ман рӯй оваред ва аҳкоми Маро риоя кунед ва онҳоро иҷро кунед, ҳатто агар аз шумо то ақсои осмон ронда шуда бошед ҳам, Ман онҳоро аз он ҷо ҷамъ хоҳам кард ва ба ҷое ки интихоб кардаам, то номи Худро дар он ҷо ҷойгир кунам, хоҳам овард. 10Инҳо бандагон ва қавми Ту ҳастанд, ки Ту онҳоро бо қудрати бузурги Худ ва бо дасти қавии Худ раҳо кардаӣ. 11 Эй Худовандо, илтимос мекунам, бигзор гӯши Ту ба дуои бандаат ва ба дуои бандагонат, ки мехоҳанд аз номи Ту битарсанд, бодиққат бошад; ва имрӯз, бандаатро, баракат деҳ ва ба ӯ дар назари ин мард раҳм бахш, зеро ман соқии подшоҳ будам.
Дуои Худованд Матто 6:9-13 9 Пас, ин тавр дуо гӯед: Эй Падари мо, ки дар осмон ҳастӣ, номи Ту муқаддас бод. 10 Подшоҳии Ту биёяд; иродаи Ту, чунон ки дар осмон аст, дар замин ҳам иҷро шавад. 11 Ба мо имрӯз ризқу рӯзии моро деҳ. 12 Ва қарзҳои моро бибахш, чунон ки мо қарздорони худро мебахшем. 13 Ва моро ба васваса наандоз, балки моро аз бадӣ раҳо кун: зеро ки Подшоҳӣ ва қудрат ва ҷалол то абад аз они Туст. Омин. Луқо 11:1-4 1 Ва вақте ки Ӯ дар ҷое дуо мегуфт, вақте ки тамом кард, яке аз шогирдонаш ба Ӯ гуфт: «Худовандо, дуо гуфтанро ба мо ёд деҳ, чунон ки Яҳё низ ба шогирдонаш таълим додааст». 2 Ва ба онҳо гуфт: « Вақте ки дуо мегӯед, бигӯед: "Эй Падари мо, ки дар осмонӣ! Исми Ту муқаддас бод! Подшоҳии Ту биёяд; иродаи Ту, чунон ки дар осмон аст, дар замин низ ба амал ояд".
7
Дуоҳо ва ҳикояҳо дар бораи эътироф, тавба, барқароршавӣ ва ситоиш
3 Ба мо ризқу рӯзии ҳаррӯзаи моро ато кун. 4 Ва гуноҳҳои моро бубахш, зеро мо низ ҳар касеро, ки ба мо қарздор аст, мебахшем. Ва моро ба васваса наандоз, балки моро аз бадӣ раҳо кун.
Андозгир Луқо 18:9-14 9 Ва Ӯ барои баъзе касоне, ки ба одил будани худ эътимод доштанд ва дигаронро хор медиданд, ин масалро гуфт: 10 Ду мард барои дуо гуфтан ба маъбад даромаданд; яке фарисӣ ва дигаре боҷгир буд. 11 Фарисӣ рост истода, дар дили худ чунин дуо гуфт: «Худоё, Туро шукр мегӯям, ки ман мисли дигарон, ғоратгарон, золимон, зинокорон ва ё мисли ин боҷгир нестам». 12 Ман ҳафтае ду маротиба рӯза медорам ва аз ҳар чизе ки дорам, даҳяк медиҳам. 13 Аммо боҷгир, ки дуртар истода буд, ҳатто ҷуръат накард, ки чашмонашро ба осмон баланд кунад, балки ба синааш зад ва гуфт: «Худоё, ба ман, ки гуноҳкор ҳастам, раҳм кун». 14 Ба шумо мегӯям, ки ин шахс назар ба он шахс сафедтар ба хонааш рафт, зеро ҳар кӣ худро баланд гирад, паст мешавад ва ҳар кӣ худро фурӯтан созад, сарбаланд мешавад.
Оятҳои гуногун Ва Худованд шабона ба Сулаймон зоҳир шуд ва ба ӯ гуфт: «Ман дуои туро шунидам ва ин маконро барои Худ ҳамчун хонаи қурбонӣ интихоб кардам. Агар осмонро баста бошам, то борон наборад, ё ба малахҳо амр диҳам, ки заминро бихӯранд, ё дар миёни қавми Худ вабо фиристам; агар қавми Ман, ки бо номи Ман номида мешаванд, худро фурӯтан кунанд ва дуо гӯянд ва рӯи Маро ҷӯянд ва аз роҳҳои бади худ баргарданд, он гоҳ Ман аз осмон шунида, гуноҳҳои онҳоро хоҳам бахшид ва замини онҳоро шифо хоҳам дод. Акнун чашмони Ман кушода хоҳанд буд ва гӯшҳои Ман ба дуое, ки дар ин макон гуфта мешавад, диққат хоҳанд дод. 2 Вақоеънома 7:12-15 Зеро ки одил ҳафт маротиба афтида, боз мехезад, вале бадкирдор ба бадӣ меафтад. Масалҳо 24:16 Худро бишӯед, пок кунед; корҳои бади худро аз пеши назари Ман дур кунед; аз корҳои бад даст кашед; некӣ карданро ёд гиред; доварӣ ҷӯед, мазлумонро дастгирӣ кунед, ятимонро доварӣ кунед, барои бевазан даъво кунед. Акнун биёед ва якҷоя муҳокима кунем, мегӯяд Худованд: агар гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд, мисли барф сафед хоҳанд шуд; агар мисли арғувон сурх бошанд, мисли пашм хоҳанд буд. Ишаъё 1:16-18 Аз раҳмати Худованд аст, ки мо нобуд нашудаем, зеро раҳмдилии Ӯ аз байн намеравад. Онҳо ҳар саҳар нав мешаванд; вафодории Ту бузург аст. Навҳаҳои Ирмиё 3:22-23 Биёед, назди Худованд баргардем, зеро ки Ӯ моро дарида, шифо хоҳад дод, моро задааст ва моро бандад. Баъд аз ду рӯз Ӯ моро эҳё хоҳад кард, дар рӯзи сеюм Ӯ моро эҳё хоҳад кард, ва мо дар ҳузури Ӯ зиндагӣ хоҳем кард. (Ҳӯшаъ 6:1-2) Пас, ман ба Худованд нигоҳ хоҳам кард; ман ба Худои наҷоти худ мунтазир хоҳам буд; Худои ман маро хоҳад шунид. Эй душмани ман, бар зидди ман шодӣ накун; вақте ки ман афтам, хоҳам бархост; вақте ки ман дар торикӣ нишастам, Худованд барои ман нур хоҳад буд. Ман хашми Худовандро хоҳам кашид, зеро ки ман бар зидди Ӯ гуноҳ кардаам, то он даме ки Ӯ
8
Дуоҳо ва ҳикояҳо дар бораи эътироф, тавба, барқароршавӣ ва ситоиш
даъвои маро рад кунад ва барои ман доварӣ кунад; Ӯ маро ба рӯшноӣ хоҳад овард ва ман адолати Ӯро хоҳам дид. Мико 7:7-9 Пас, мо, ки як Саркоҳини бузурге дорем, ки ба осмон гузаштааст, яъне Исои Писари Худо, бояд эътирофи худро устувор нигоҳ дорем. Зеро мо саркоҳине надорем, ки аз заъфҳои мо азоб кашад, балки дар ҳама чиз мисли мо озмуда шуда бошад, вале бе гуноҳ. Пас, биёед бо ҷуръат ба тахти файз наздик шавем, то ки марҳамат ба даст орем ва дар вақти зарурӣ файзро барои кӯмак пайдо кунем. Ибриён 4:14-16 Агар мо гӯем, ки бо Ӯ шарик ҳастем ва дар торикӣ роҳ меравем, мо дурӯғ мегӯем ва ба ростӣ амал намекунем; аммо агар мо дар нур роҳ равем, чунон ки Ӯ дар нур аст, бо якдигар шарик ҳастем ва хуни Писари Ӯ Исои Масеҳ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад. Агар мо гӯем, ки мо гуноҳ надорем, худро фиреб медиҳем ва ростӣ дар мо нест. Агар мо гуноҳҳои худро эътироф кунем, Ӯ амин ва одил аст, ки гуноҳҳои моро биомурзад ва моро аз ҳар ноинсофӣ пок мекунад. 10 Агар мо гӯем, ки гуноҳ накардаем, Ӯро дурӯғгӯ месозем ва каломи Ӯ дар мо нест. 1 Юҳанно 1:6-10 Аз эътироф кардани гуноҳҳои худ шарм надоред ва ба ҷараёни дарё маҷбур накунед. (Экклесиастикус 4:26) Аммо ба онҳое, ки тавба мекунанд, Ӯ ба онҳо тавба кард ва ба онҳое, ки сабр накарданд, тасаллӣ дод. Ба сӯи Худованд баргардед ва аз гуноҳҳои худ даст кашед, дуои худро дар пеши Ӯ бихонед ва камтар гуноҳ кунед. Ба Худои Таоло рӯй оваред ва аз шарорат рӯй гардонед, зеро Ӯ шуморо аз торикӣ ба нури саломатӣ мебарад ва аз бадӣ сахт нафрат мекунед. (Экклесиастикус 17:24-26) Эй фарзандони ман, тасаллои комил дошта бошед ва ба Худо дуо гӯед, зеро шуморо касе, ки ин чизҳоро ба сари шумо овардааст, ба ёд меорад. Зеро чунон ки шумо мехостед аз Худо дур шавед, пас, вақте ки бармегардед, Ӯро даҳ маротиба бештар ҷустуҷӯ кунед. Зеро касе, ки ин балоҳоро ба сари шумо овардааст, бо наҷоти шумо шодмонии абадӣ хоҳад овард. Дили пок дошта бошед, эй Ерусалим, зеро касе ки ба шумо ин номро додааст, шуморо тасаллӣ хоҳад дод. Борух 4:27-30
9