Йифтоҳи Ҷилъодӣ Доварон 11 1 Ва Йифтоҳи Ҷилъодӣ марди далери қавӣ буд, ва писари фоҳишае буд; ва Ҷилъод Йифтоҳро ба дуньё овард. 2Ва зани Ҷилъод барои ӯ писарон зоид; ва писарони занаш калон шуданд, ва Йифтоҳро пеш карданд ва ба ӯ гуфтанд: «Ту дар хонаи падари мо мерос нахоҳӣ гирифт, зеро ки ту писари зани бегона ҳастӣ». 3Ва Йифтоҳ аз бародаронаш гурехта, дар замини Туб маскан гирифт; ва мардони беақл назди Йифтоҳ ҷамъ шуда, бо ӯ берун рафтанд. 4Ва бо гузашти вақт чунин воқеъ шуд, ки банӣ-Аммӯн бар зидди Исроил ҷангиданд. 5Ва ҳангоме ки банӣ‐Аммӯн бар зидди Исроил ҷангиданд, пирони Ҷилъод рафтанд, то Йифтоҳро аз замини Тов берун оваранд. 6Ва ба Йифтоҳ гуфтанд: «Биё ва сарлашкари мо бош, то ки мо бо банӣ-Аммӯн ҷанг кунем». 7Ва Йифтоҳ ба пирони Ҷилъод гуфт: «Оё шумо аз ман нафрат надоштед ва маро аз хонаи падарам берун накардед? Ва чаро ҳоло, вақте ки дар тангӣ ҳастед, назди ман омадед?» 8Ва пирони Ҷилъод ба Йифтоҳ гуфтанд: «Акнун мо назди ту баргаштем, то ки ту бо мо биравӣ ва бар зидди банӣ-Аммӯн ҷангӣ ва сардори мо бар ҳамаи сокинони Ҷилъод бошӣ». 9Ва Йифтоҳ ба пирони Ҷилъод гуфт: «Агар шумо маро баргардонед, то бо банӣ-Аммӯн ҷанг кунам, ва Худованд онҳоро ба ман таслим кунад, оё ман сардори шумо хоҳам буд?» 10Ва пирони Ҷилъод ба Йифтоҳ гуфтанд: «Худованд шоҳид дар миёни мо бошад, агар мо мувофиқи суханони ту ин корро накунем». 11Ва Йифтоҳ бо пирони Ҷилъод рафт, ва қавм ӯро сардор ва сарлашкар бар худ таъин карданд; ва Йифтоҳ ҳамаи суханони худро ба ҳузури Худованд дар Мисфо баён кард. 12Ва Йифтоҳ қосидонро назди подшоҳи банӣ-Аммӯн фиристод, то бигӯянд: «Туро бо ман чӣ кор аст, ки бар зидди ман омадаӣ, то дар замини ман ҷанг кунӣ?» 13Ва подшоҳи банӣ-Аммӯн ба қосидони Йифтоҳ ҷавоб дод: «Зеро Исроил замини маро, вақте ки аз Миср берун омаданд, аз Арнӯн то Яббоқ ва Урдун, гирифтанд; акнун ин заминҳоро бо сулҳ баргардонед». 14 Ва Йифтоҳ боз қосидонро назди подшоҳи банӣ-Аммӯн фиристод:
1
Йифтоҳи Ҷилъодӣ
15Ва ба ӯ гуфтанд: «Йифтоҳ чунин мегӯяд: Исроил замини Мӯоб ва замини банӣ-Аммӯнро нагирифтааст; 16 Аммо вақте ки Исроил аз Миср баромад, аз биёбон то баҳри Сурх гузашта, ба Қодеш расид; 17Он гоҳ Исроил қосидонро назди подшоҳи Адӯм фиристода, гуфт: «Иҷозат деҳ, ки аз замини ту гузарам», аммо подшоҳи Адӯм ба он гӯш надод. Ҳамчунин онҳо назди подшоҳи Мӯоб фиристоданд, вале ӯ розӣ нашуд ва Исроил дар Қодеш сокин шуд. 18Сипас онҳо аз биёбон гузашта, замини Эдом ва замини Мӯобро тай карданд ва ба тарафи шарқии замини Мӯоб расиданд ва дар тарафи дигари Арнӯн ӯрду заданд, аммо ба ҳудуди Мӯоб надаромаданд, зеро ки Арнӯн сарҳади Мӯоб буд. 19Ва Исроил назди Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, подшоҳи Ҳешбӯн, қосидонро фиристод; ва Исроил ба ӯ гуфт: «Илтимос, ба мо иҷозат деҳ, ки аз замини ту ба макони ман гузарем». 20Аммо Сиҳӯн ба Исроил эътимод накард, ки аз қаламрави худ убур кунанд; балки Сиҳӯн тамоми қавми худро ҷамъ кард ва дар Яҳас ӯрду зад ва бо Исроил ҷангид. 21Ва Худованд Худои Исроил Сиҳӯн ва тамоми қавми ӯро ба дасти Исроил супурд, ва онҳо онҳоро шикаст доданд. Ва Исроил тамоми замини амӯриёнро, ки сокинони он замин буданд, тасарруф кард. 22 Ва онҳо тамоми ҳудуди амӯриёнро, аз Арнӯн то Яббоқ ва аз биёбон то Урдун, тасарруф карданд. 23Пас, алҳол Худованд Худои Исроил амӯриёнро аз пеши қавми Худ Исроил бадар рондааст, ва оё ту бояд онро тасарруф кунӣ? 24Оё ту он чиро, ки худои ту Камош ба ту додааст, соҳибӣ намекунӣ? Пас, ҳар киро Худованд Худои мо аз пеши мо бадар ронад, мо онҳоро соҳиб хоҳем шуд. 25Ва акнун, оё ту аз Болоқ ибни Зипӯр, подшоҳи Мӯоб, беҳтар ҳастӣ? Оё ӯ ягон бор бо Исроил ҷангида буд ё ягон бор бо онҳо ҷангида буд? 26Дар ҳоле ки Исроил сесад сол дар Ҳешбӯн ва деҳоти он, дар Арӯэр ва деҳоти он, ва дар ҳамаи шаҳрҳои назди соҳили Арнӯн сокин буд, чаро шумо онҳоро дар он муддат барнагардондед? 27Бинобар ин ман бар зидди ту гуноҳ накардаам, балки ту ба ман бадӣ мекунӣ, ки бар зидди ман ҷангӣ кунӣ; бигзор Худованди Довар имрӯз дар миёни банӣ-Исроил ва банӣ-Аммӯн доварӣ кунад». 28 Аммо подшоҳи банӣ-Аммӯн ба суханони Йифтоҳ, ки ба ӯ фиристода буд, гӯш надод. 29 Ва Рӯҳи Худованд бар Йифтоҳ нозил шуд, ва ӯ аз Ҷилъод ва Менашше гузашт, ва аз Мисфаи Ҷилъод гузашт, ва аз Мисфаи Ҷилъод ба сӯи банӣ‐Аммӯн гузашт. 30Ва Йифтоҳ ба Худованд назр карда, гуфт: «Агар Ту банӣ-Аммӯнро ба дасти ман таслим кунӣ, 31Пас, ҳар он чи аз дари хонаи ман берун ояд, вақте ки ман аз банӣ-Аммӯн ба саломатӣ баргардам, аз они Худованд хоҳад буд, ва ман онро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ хоҳам овард. 32Ва Йифтоҳ ба сӯи банӣ‐Аммӯн гузашт, то бо онҳо ҷанг кунад; ва Худованд онҳоро ба дасти ӯ таслим кард. 33 Ва ӯ онҳоро аз Арӯэр то Миннит, яъне бист шаҳр ва то дашти токзорҳо, бо шикасти бузурге шикаст дод. Ва банӣ-Аммӯн дар пеши банӣ-Исроил мағлуб шуданд. 34Ва Йифтоҳ ба Мисфо ба хонаи худ омад, ва инак, духтараш бо дойра ва рақс ба пешвози ӯ берун омад; ва вай ягона фарзанди ӯ буд; ғайр аз вай ӯ писаре ва духтаре надошт. 35 Ва ҳамин ки ӯ ӯро дид, либосҳояшро дарронда, гуфт: «Вой, духтарам! Ту маро ба ранҷу азоб расондӣ, ва ту яке аз онҳое ҳастӣ, ки маро ба ташвиш меоранд; зеро ки ман даҳонамро ба сӯи Худованд кушодаам ва наметавонам баргардам». 36Вай ба ӯ гуфт: «Эй падарам, агар ту даҳони худро ба Худованд кушода бошӣ, бо ман мувофиқи он чи аз даҳонат баромадааст, амал кун, зеро ки Худованд аз душманонат, аз банӣАммӯн, интиқоми туро гирифтааст».
2
Йифтоҳи Ҷилъодӣ
37Ва ӯ ба падараш гуфт: «Бигзор ин кор барои ман карда шавад; ду моҳ маро водор кунед, то ки ман ва дӯстонам ба кӯҳҳо баромада, барои бокирагии худ мотам гирам». 38 Ва ӯ гуфт: «Рав». Ва ӯро барои ду моҳ фиристод; ва вай бо дугонаҳояш рафта, дар кӯҳҳо барои бокирагии худ мотам гирифт. 39 Ва баъд аз ду моҳ, вай назди падараш баргашт, ва ӯ мувофиқи назре, ки дода буд, бо вай амал кард, ва вай бо мард ошно набуд. Ва дар Исроил чунин расм буд, 40Ки духтарони Исроил ҳар сол чор рӯз барои духтари Йифтоҳи Ҷилъодӣ мерафтанд, то ки соле чор рӯз барои духтари Йифтоҳи Ҷилъодӣ мотам гиранд.
Доварон 12 1Ва мардони Эфроим ҷамъ шуда, ба самти шимол рафтанд ва ба Йифтоҳ гуфтанд: «Чаро ту барои ҷанг бо банӣ-Аммӯн убур кардӣ ва моро барои рафтан бо худ даъват накардӣ? Мо хонаи туро бо оташ хоҳем сӯзонд». 2Ва Йифтоҳ ба онҳо гуфт: «Ман ва қавми ман бо банӣ-Аммӯн низои сахте доштем; ва вақте ки ман шуморо даъват кардам, шумо маро аз дасти онҳо раҳо накардед». 3Ва чун дидам, ки шумо маро раҳо накардед, ҷони худро ба дастам гузошта, аз назди банӣАммӯн гузаштам, ва Худованд онҳоро ба дасти ман супурд; пас, чаро имрӯз бар зидди ман баромадаед, то бо ман ҷанг кунед? 4Ва Йифтоҳ ҳамаи мардони Ҷилъодро ҷамъ карда, бо Эфроим ҷанг кард. Ва мардони Ҷилъод Эфроимро шикаст доданд, зеро ки гуфтанд: «Шумо, ҷилдиён, гурезагони Эфроим дар миёни Эфроимиён ва дар миёни Менашше ҳастед». 5Ва ҷилъодиён гузаргоҳҳои Урдунро пеши эфроимиён гирифтанд, ва вақте ки гурехтагони эфроимиён гуфтанд: «Бигзор ман аз он ҷо гузарам», мардони Ҷилъод ба ӯ гуфтанд: «Оё ту эфроимӣ ҳастӣ?» Агар ӯ бигӯяд: «Не», 6Он гоҳ ба ӯ гуфтанд: «Шибболетро бигӯ», вале ӯ гуфт: «Сибболет», зеро ки наметавонист онро дуруст талаффуз кунад». Он гоҳ ӯро дастгир карда, дар гузаргоҳҳои Урдун куштанд, ва дар он вақт чилу ду ҳазор нафар аз эфроимиён кушта шуданд. 7 Ва Йифтоҳ шаш сол бар Исроил доварӣ кард. Ва Йифтоҳи Ҷилъодӣ вафот ёфт ва дар яке аз шаҳрҳои Ҷилъод дафн карда шуд.
Шарҳ Қиссаи Йифтоҳ , ки дар бобҳои 11 ва 12-и Доварон дар Китоби Муқаддаси Подшоҳ Ҷеймс оварда шудааст, яке аз пурқувваттарин, мураккаб ва фоҷиабори ривоятҳои Аҳди Қадим аст. Дар он як ҷанговари тавоное тасвир шудааст, ки оилааш ӯро рад кардааст ва барои наҷоти Исроил бархостааст, аммо бо савганди фоҷиабори худ ба дом афтода, баъдтар ба ҷанги шадиди шаҳрвандӣ гирифтор шудааст.
Қисми 1: Таҳлили оят ба ояти Доварон, бобҳои 11-12 Доварон, боби 11: Бархостани Йифтоҳ ва низои аммониён 11:1–3 — Зиндагии Йифтоҳ ва бадарға Йифтоҳро ҳамчун "марди шуҷоъ" муаррифӣ мекунанд, аммо ӯ писари як фоҳиша аст. Падари ӯ, Ҷилъод, писарони қонунӣ дорад, ки Йифтоҳро аз он ҷо берун мекунанд, то ӯ мерос нагирад. Йифтоҳ ба сарзамини Туб фирор мекунад, ки дар он ҷо як гурӯҳ "мардони беҳудагӣ" (аз дигарон ҷудошуда ё бекорон) дар атрофи ӯ ҷамъ мешаванд ва ӯро ҳамчун пешвои худ пайравӣ мекунанд.
3
Йифтоҳи Ҷилъодӣ
11:4–11 — Пирони Ҷилъод кӯмак меҷӯянд Вақте ки аммӯниён бар зидди Исроил ҷанг мекунанд, пирони Ҷилъод дарк мекунанд, ки ба онҳо фармондеҳи низомӣ лозим аст. Онҳо ба сарзамини Туб мераванд, то аз Йифтоҳ илтимос кунанд, ки онҳоро роҳбарӣ кунад. Дар аввал Йифтоҳ онҳоро дар бораи радди гузаштаашон рӯбарӯ мекунад, аммо онҳо розӣ мешаванд, ки агар ӯ онҳоро ба пирӯзӣ роҳнамоӣ кунад, ӯ сардори тамоми сокинони Ҷилъод хоҳад шуд. Онҳо ин савгандро дар назди Худованд дар Мисфа мӯҳр мекунанд. 11:12–28 — Музокироти дипломатӣ ва илоҳиётшиносии Йифтоҳ Пеш аз ҷанг, Йифтоҳ ба назди подшоҳи аммӯниён қосидонашро мефиристад ва мепурсад, ки чаро онҳо ба замини Исроил ҳамла мекунанд. Подшоҳи аммӯниён иддао мекунад, ки Исроил замини онҳоро ҳангоми баромадан аз Миср гирифтааст. Йифтоҳ бо дифои муфассали таърихӣ ва илоҳӣ посух медиҳад: Исроил заминро на аз Аммон ва Мӯоб, балки аз Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ки Худо ӯро ба дасти онҳо супурдааст, гирифтааст. Ӯ ҳуқуқи шикоят кардани Аммонро пас аз сесад соли сукунати осоишта ба чолиш мекашад ва довариро ба Худованд месупорад. Подшоҳи Аммӯн ин паёмро нодида мегирад. 11:29 — Қудрат бахшидани Рӯҳ «Сипас Рӯҳи Худованд бар Йифтоҳ нозил шуд.» Бо қудрати Худо, Йифтоҳ аз Ҷилъод ва Менашше сафар мекунад ва лашкар ҷамъ мекунад ва ба сӯи аммониён меравад. 11:30–31 — Қасами беандешонаи Йифтоҳ Пеш аз ҷанг, Йифтоҳ ба Худованд назр мекунад: агар Худо аммониёнро ба дасти ӯ таслим кунад, ҳар чизе ки аз дари хонааш барои пешвози ӯ ҳангоми баргаштанаш бо сулҳ берун ояд, аз они Худованд хоҳад буд ва ӯ онро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешкаш мекунад. 11:32–33 — Ғалаба бар Аммон Йифтоҳ пеш рафта, бо аммӯниён меҷангад. Бо ёрии Худованд, ӯ онҳоро дар бист шаҳр шикаст медиҳад ва аммӯниёнро пеши банӣ-Исроил мағлуб мекунад. 11:34–40 — Бозгашти фоҷиабори хона ва иҷрои назр Йифтоҳ ба хонааш ба Миспа бармегардад. Ягона фарзандаш — духтараш — бо дойраҳо ба пешвози ӯ мебарояд. Йифтоҳ аз ғаму андӯҳ либосҳояшро дарронда, аз қасами худ нолиш мекунад ва мефаҳмад, ки наметавонад онро баргардонад. Духтараш бо ҷасорат итоат мекунад ва танҳо ду моҳ вақт талаб мекунад, ки бо ҳамроҳонаш ба кӯҳҳо рафта, барои бокирагии худ нолиш кунад. Пас аз ду моҳ, вай бармегардад ва Йифтоҳ қасами худро бар вай иҷро мекунад. Ин чорабинӣ ба анъанаи солона табдил меёбад, ки дар он духтарони Исроил ҳар сол чор рӯз аз ӯ нолиш мекунанд. Доварон Боби 12: Ҷанги шаҳрвандӣ бо Эфроим ва доварони баъдӣ 12:1–3 — Шикояти Эфроим Мардони мағрури Эфроим ҷамъ шуда, ба Софун мегузаранд ва бо хашм бо Йифтоҳ рӯ ба рӯ мешаванд. Онҳо шикоят мекунанд, ки ӯ бе даъват кардани онҳо ба кӯмак бар зидди Аммон ба ҷанг рафтааст ва таҳдид мекунанд, ки хонаашро бо худ дар дохил месӯзонанд. Йифтоҳ ҷавоб медиҳад, ки ӯ ва қавмаш вақте ки дар тангии сахт буданд, барои кӯмак фарёд задаанд, аммо Эфроим онҳоро наҷот надод.
4
Йифтоҳи Ҷилъодӣ
12:4–6 — Ҷанги шаҳрвандӣ ва озмоиши «Шибболет» Йифтоҳ мардони Ҷилъодро ҷамъ мекунад ва бо Эфроим меҷангад ва онҳоро мағлуб мекунад. Ҷилъодиён гузаргоҳҳои дарёи Урдунро ишғол мекунанд. Вақте ки эфроимиён фирор мекунанд, кӯшиш мекунанд, ки аз он ҷо гузаранд, посбонон онҳоро бо гуфтани калимаи "Шибболет" месанҷанд. Азбаски лаҳҷаи эфроимиён наметавонад садои "ш"-ро талаффуз кунад, онҳо онро "Сибболет" талаффуз мекунанд. Ин фирори забонӣ онҳоро фош мекунад ва дар натиҷа 42 000 эфроимиён кушта шуданд. 12:7 — Марги Йифтоҳ Йифтоҳ пеш аз маргаш шаш сол Исроилро доварӣ мекунад. Ӯро дар яке аз шаҳрҳои Ҷилъод дафн мекунанд.
Қисми 2: Дарсҳои асосӣ ва татбиқи онҳо дар зиндагӣ 1. Худо метавонад аз одамони рондашуда ва радшуда истифода барад Дарс: Йифтоҳ аз сабаби гузаштааш аз ҷониби оилаи худаш ронда шуд, аммо Худо ӯро интихоб кард, то тамоми миллатро наҷот диҳад. Татбиқ: Ҳеҷ гоҳ нагузоред, ки гузашта, заминаи оилавӣ ё радди инсонии шумо имкониятҳои шуморо муайян кунад. Худо аксар вақт аз афроде истифода мебарад, ки ҷомеа онҳоро нодида мегирад ё онҳоро нодида мегирад, то ба ҳадафҳои ғайриоддӣ ноил гарданд. 2. Аҳамияти муҳими ҳифзи суханони худ (Хатари қасамҳои бепарвоёна) Дарс: Йифтоҳ аз сабаби изтироби шадид ва эҳсосӣ қасами шитобкорона ва нолозим дод, ки боиси фоҷиаи мудҳиши шахсӣ гардид. Татбиқ: Суханҳо аҳамияти бузург доранд. Мо бояд ҳангоми ваъдаҳои беихтиёр, изҳороти эҳсосӣ ё ӯҳдадориҳои таҳти фишор гирифташуда эҳтиёткор бошем. Имони ҳақиқӣ ба ҳокимияти Худо эътимод дорад, бе он ки кӯшиш кунад, ки бо Ӯ тавассути ваъдаҳои беандеша "пора" диҳад ё бо Ӯ созиш кунад (Воиз 5:2,5). 3. Донистани таърихи худ ва истодагарӣ дар ҳақиқат Дарс: Йифтоҳ на танҳо як ҷанговари бераҳм буд; ӯ дониши амиқ дар бораи таърихи Исроил ва муносибатҳои аҳди Худо бо халқҳои атроф дошт. Ӯ пеш аз он ки ба зӯроварӣ даст занад, аз дипломатия ва ҳақиқати таърихӣ истифода мебурд. Татбиқ: Худро дар ҳақиқати Каломи Худо ва воқеияти таърихӣ мустаҳкам кунед. Донистани асоси имони худ ба шумо имкон медиҳад, ки ба танқидкунандагон посух диҳед, низоъҳоро оқилона ҳал кунед ва дар муқобили айбдоркуниҳои бардурӯғ устувор бошед. 4. Хусусияти харобиовари ғурур ва қабилавӣ Дарс: Эфроимиён аз ғурури захмӣ, ҳасад ва худписандии қабилавӣ бархӯрдор буданд, ки дар натиҷа ҷанги бемаънии шаҳрвандӣ ба амал омад, ки боиси ҷони даҳҳо ҳазор исроилиён гардид. Татбиқ: Ифтихор ва рақобатҳои ночиз байни мӯъминон (ё дар дохили ҷомеаҳо ва оилаҳо) ягонагиро аз дарун вайрон мекунанд. Ба ҷои он ки дар бораи он ки кӣ обрӯ ё шӯҳратро ба даст
5
Йифтоҳи Ҷилъодӣ
меорад, мубориза барем, мо бояд Подшоҳии Худо ва дастгирии якдигарро дар ҷои аввал гузорем. 5. Асбобҳои ноқиси инсонӣ ва файзи илоҳӣ Дарс: Йифтоҳ дар Толори имони Аҳди Ҷадид номбар шудааст (Ибриён 11:32), аммо ҳаёти ӯ бо камбудиҳои ҷиддӣ, қарорҳои беандеша ва ҷангҳои бераҳмонаи қабилавӣ қайд карда шудааст. Татбиқ: Худо тавассути одамони нокомил ва шикаста амал мекунад. Дар ҳоле ки интихоби бади мо то ҳол оқибатҳои дардноки заминӣ дорад, файзи Худо метавонад дили омодаро наҷот диҳад, ҳатто вақте ки он дил дар канорҳо ноҳамвор аст.
Йифтоҳ дар Аҳди Ҷадид Дар Ибриён 11, ки аксар вақт онро "Толори имон" меноманд, Йифтоҳ дар байни қаҳрамонон ва қаҳрамонони бузурги таърихи Китоби Муқаддас номбар шудааст. Бо назардошти натиҷаҳои фоҷиабор ва норавшаниҳои ахлоқӣ, ки дар достони ӯ дар китоби "Доварон" сабт шудаанд, дохил кардани ӯ дар ин боб фаҳмиши амиқеро дар бораи он ки Аҳди Ҷадид чӣ гуна ба имон, файз ва нокомилии инсон назар мекунад, фароҳам меорад. 1. Дар Ибриён 11 номи Йифтоҳ пайдо мешавад Ибриён 11:32-34 зикр шудааст : «Ва боз чӣ гӯям? Зеро вақтам намерасад, ки дар бораи Ҷидеон, Бороқ, Шимшӯн ва Йифтоҳ, Довуд ва Самуил ва пайғамбарон нақл кунам : ки бо имон салтанатҳоро мағлуб карданд, адолатро ба амал оварданд, ваъдаҳоро ба даст оварданд, даҳони шерҳоро бастанд, зулми оташро хомӯш карданд, аз дами шамшер халос шуданд, аз заъф қавӣ шуданд, дар ҷанг далер шуданд, лашкарҳои бегонагонро ба гурез оварданд». 2. Назари асосӣ аз нуқтаи назари Аҳди Ҷадид А. Эътиқод дар миёни инсонияти ноқис Китоби Доварон давраи пастравии рӯҳонии Исроилро тасвир мекунад ва ҳаёти Йифтоҳ аз покӣ ё беҳтарин дур буд. Ӯ фарзанди ғайриқонунӣ, бадарғашуда, пешвои «мардони беҳудагӣ» ва ҷанговаре буд, ки савганди беандешае кард, ки бо фоҷиа анҷом ёфт. Бо вуҷуди ин, дар Ибриён 11 авлиёҳо бар асоси камолоти ахлоқӣ номбар нашудаанд; он онҳоро бар асоси имон номбар мекунад . Нависандаи Аҳди Ҷадид доғи иҷтимоӣ, гузаштаи душвор ва хатогиҳои шахсии Йифтоҳро сарфи назар карда, лаҳзаеро, ки ӯ ба Худо барои ҷангидан барои Исроил эътимод кард, нишон медиҳад. Ситоиши Худо дар Аҳди Ҷадид бар эътимод ба Ӯ асос ёфтааст , на бар беайбии инсонӣ. Б. «Аз заъф қавӣ шуданд» Ибриён 11:34 таҷрибаи бисёр доваронро бо ибораи зерин ҷамъбаст мекунад: «аз заъф қавӣ шудаанд». Заъфи Йифтоҳ: Ӯ аз шахси рондашудае оғоз ёфт, ки бародаронаш ӯро ронда буданд (Доварон 11:2) ва аз насаби анъанавӣ ва ашрофзода маҳрум буд. Қуввати Худо: Вақте ки Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуд (Доварон 11:29), нуқсони табиӣ ва бадарғаи иҷтимоии ӯ ба қудрати рӯҳонӣ ва наҷоти низомӣ табдил ёфт.
6
Йифтоҳи Ҷилъодӣ
Пайвастшавӣ бо Аҳди Ҷадид: Ин мустақиман бо илоҳиётшиносии Павлус дар 2 Қӯринтиён 12:9 мувофиқат мекунад ( "Файзи Ман барои ту басанда аст, зеро қуввати Ман дар заъф комил мешавад" ). C. Имоне, ки дар эътиқоди шифоҳӣ ва илоҳиётӣ зоҳир мешавад Пеш аз он ки Йифтоҳ бо аммӯниён ҷанг кунад, ӯ бо як мубодилаи тӯлонии дипломатӣ, ки бар таърихи Исроил асос ёфтааст, сарукор дошт (Доварон 11:12–27). Ӯ бо ҷасорат эълон кард, ки Худованд Худои Исроил ин заминро ба қавми Худ додааст ва тасдиқ кард: «Худованди Довар имрӯз байни банӣ-Исроил ва банӣ-Аммӯн доварӣ хоҳад кард». Имони Йифтоҳ бо эътиқоди ӯ ба он ки танҳо Худо Довари олӣ ва Ҳокими салтанатҳои инсонӣ аст , нишон дода шуд . Дар Ибриён 11:33, ин ҷанбаи имон ҳамчун тасхир кардани салтанатҳо ва шуҷоатмандӣ дар ҷанг тавсиф шудааст . D. Қудрати файзи аҳдӣ Дар Ибриён 11 дохил кардани шахсиятҳо ба монанди Йифтоҳ, Шимшӯн ва Гидеон мавзӯи асосии Аҳди Ҷадидро нишон медиҳад: Файзи Наҷотбахш . Агар наҷот ва ризоияти Худо аз иҷрои беайб вобаста мебуд, Йифтоҳ дар ин рӯйхат намебуд. Дохил шудани ӯ ба паёми Инҷил ишора мекунад — ки Худо тавассути одамони шикаста, бетартиб ва нокомил, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, амал мекунад. 3. Муқоисаи ривояти Аҳди Қадим бо хулосаи Аҳди Ҷадид Тамаркуз ба Аҳди Қадим (Доварон 11–12)
Таваҷҷӯҳ ба Аҳди Ҷадид (Ибриён 11)
Воқеияти таърихӣ ва инсонӣ: вазъияти рондашуда, дипломатияи сахт, савганди беандеша, талафоти фоҷиабор, низоъи шаҳрвандӣ.
Ҳақиқати рӯҳонӣ: Пирӯзӣ тавассути эътимод, бартараф кардани заъф, такя ба қудрати Худо.
Таъкид: Мураккабии инсонӣ ва бесарусомонии давраи қабилавии Исроил.
Таъкид: Қудрати Худо, ки тавассути имони ҳақиқӣ дар шароити душвор амал мекунад.
Дарс: Оқибатҳои номатлуби суханони аблаҳона ва низомҳои вайроншудаи инсонӣ.
Дарс: Шарафи абадӣ ба онҳое дода мешавад, ки ба Худо эътимод мекунанд, ки дар ҷангҳои худ мубориза мебаранд.
Татбиқи ҳаёт аз нигоҳи Аҳди Ҷадид Худо шуморо бо хатогиҳои бадтаринатон муайян намекунад: Йифтоҳ дар Аҳди Ҷадид барои имонаш ба қудрати Худо барои наҷот додан ба ёд оварда мешавад, на барои қасами фоҷиабори беандешааш. Дар Масеҳ, мероси шумо аз имон ва файзи Худо ташаккул меёбад, на аз хатогиҳои гузаштаи шумо.
7
Йифтоҳи Ҷилъодӣ
Имон дар замонҳои нокомил кор мекунад: Йифтоҳ дар давраи бесарусомони ахлоқӣ зиндагӣ мекард, аммо ӯ то ҳол ба Худо эътимод дошт. Барои зоҳир кардани имони ҳақиқӣ ба шумо муҳити комил лозим нест. Таваҷҷӯҳ ба Наҷотдиҳанда, на танҳо ба Асбоб: Даровардани Йифтоҳ дар Ибриён 11 ба Худо — Қаҳрамони ҳақиқии Китоби Муқаддас, ки ба одамони заиф қудрат мебахшад, то ваъдаҳои Худро иҷро кунанд, ишора мекунад.
8