Ҳанно, модари Самуил 1 Подшоҳон 1 1 Ва марде аз Роматаимзофим, аз кӯҳи Эфроим, буд, ки номаш Элқоно буд, ки писари Ерӯҳом, писари Элиҳу, писари Тӯҳу, писари Зуф, аз эфротиён буд. 2 Ва ӯ ду зан дошт; номи яке Ҳанно ва номи дигаре Фанинно буд; ва Фанинно фарзанд дошт, вале Ҳанно фарзанд надошт. 3 Ва ин мард ҳар сол аз шаҳри худ берун мерафт, то ки дар Шилӯ барои Худованди лашкарҳо ибодат кунад ва қурбонӣ кунад; ва ду писари Элӣ, Ҳофнӣ ва Финҳос, коҳинони Худованд, дар он ҷо буданд. 4 Ва ҳангоме ки Элқоно қурбонӣ кард, ба зани худ Фанинно ва ба ҳамаи писарону духтаронаш ҳиссаҳо дод: 5 Аммо ба Ҳанно ҳиссаи муносибе дод, зеро ки Ҳанноро дӯст медошт, вале Худованд батни ӯро баста буд. 6Ва душманаш ӯро сахт хашмгин кард, то ӯро ба изтироб андозад, зеро ки Худованд батни ӯро баста буд. 7Ва ӯ ҳар сол ҳамин тавр мекард, вақте ки вай ба хонаи Худованд мерафт, вай ӯро хашмгин мекард; бинобар ин вай гиря мекард ва чизе намехӯрд. 8Ва шавҳараш Элқоно ба вай гуфт: «Эй Ҳанно, чаро гиря мекунӣ ва чаро чизе намехӯрӣ ва чаро дилат ғамгин аст? Оё ман барои ту аз даҳ писар беҳтар нестам?» 9Ва Ҳанно, баъд аз хӯрдан ва нӯшидан дар Шилӯ, бархост; ва Элии коҳин дар курсие назди сутуни маъбади Худованд нишаста буд. 10Ва ӯ аз дил ранҷид ва ба Худованд дуо гуфт ва зор-зор гирист. 11Ва вай назр карда, гуфт: «Эй Худованди лашкарҳо, агар Ту ба ранҷу азоби канизи Худ назар кунӣ ва маро ба ёд оварӣ ва канизи Худро фаромӯш накунӣ, ва ба канизи Худ писарбачае ато кунӣ, ман ӯро тамоми айёми умраш ба Худованд хоҳам дод, ва ришта ба сари ӯ нахоҳад расид». 12 Ва ҳангоме ки вай ба ҳузури Худованд дуо гуфтанро давом дод, Элӣ ба даҳони вай нигоҳ кард.
1
Ҳанно, модари Самуил
13Ва Ҳанно дар дили худ сухан мегуфт; танҳо лабонаш меҷунбиданд, вале овозаш шунида намешуд; аз ин рӯ Элӣ фикр кард, ки вай маст аст. 14Ва Элӣ ба вай гуфт: «То кай маст мешавӣ? Шароби худро аз худ дур кун». 15Ва Ҳанно ҷавоб дода гуфт: «Не, оғоям, ман зани рӯҳи ғамгин ҳастам; ман на шароб ва на нӯшокии қавӣ нӯшидаам, балки ҷонамро дар ҳузури Худованд холӣ кардаам». 16 Канизи худро духтари бадкирдор ҳисоб накун, зеро ман аз сабаби шикоят ва ғами зиёд то ҳол сухан гуфтаам. 17Ва Элӣ ҷавоб дода, гуфт: «Ба саломатӣ бирав, ва Худои Исроил хоҳиши туро, ки аз Ӯ талаб кардаӣ, ба амал оварад». 18Вай гуфт: «Бигзор канизи ту дар назари ту илтифот ёбад». Ва зан ба роҳи худ рафт ва хӯрок хӯрд, ва чеҳрааш дигар ғамгин набуд. 19Ва онҳо субҳи барвақт бархоста, ба ҳузури Худованд ибодат карданд ва баргашта, ба хонаи худ ба Ромо омаданд; ва Элқоно бо зани худ Ҳанно ошиқ шуд; ва Худованд ӯро ба ёд овард. 20 Пас, вақте ки Ҳанно ҳомиладор шуд, вақти он расид, ки писаре зоид ва ӯро Самуил ном ниҳод ва гуфт: «Зеро ки ман ӯро аз Худованд илтимос кардам». 21Ва он мард Элқоно ва тамоми аҳли байташ рафт, то ки қурбонии солона ва назри худро барои Худованд тақдим кунад. 22 Аммо Ҳанно нарафт, зеро ба шавҳараш гуфт: «То он даме ки кӯдак аз сина ҷудо нашавад, ман намеравам ва баъд ӯро меорам, то ки дар ҳузури Худованд ҳозир шавад ва дар он ҷо то абад бимонад». 23 Ва шавҳараш Элқоно ба вай гуфт: «Он чи ба назарат писанд ояд, бикун; то он даме ки ӯро аз сина ҷудо кунӣ, бимон; бигзор Худованд каломи Худро ба амал оварад». Ва зан истода, писарашро шир дод, то он даме ки ӯро аз сина ҷудо кард. 24 Ва ҳангоме ки ӯро аз сина ҷудо кард, ӯро бо се гов, як эфа орд ва як шиша шароб бо худ бурд ва ба хонаи Худованд дар Шилӯ овард; ва кӯдак хурд буд. 25 Ва онҳо говеро куштанд, ва кӯдакро назди Элӣ оварданд. 26Вай гуфт: «Эй оғоям, қасам ба ҷони ту, оғоям, ман ҳамон зане ҳастам, ки дар ин ҷо назди ту истода, ба Худованд дуо мегуфтам». 27 Ман барои ин кӯдак дуо гуфтам, ва Худованд илтиҷои маро, ки аз Ӯ пурсида будам, ба ман ато кард. 28 Бинобар ин ман ӯро ба Худованд қарз додам; то даме ки зинда аст, ба Худованд қарз дода хоҳад шуд. Ва ӯ дар он ҷо ба Худованд ибодат кард.
1 Подшоҳон 2 1 Ва Ҳанно дуо гуфт ва гуфт: «Дилам аз Худованд шодӣ мекунад, шохи ман аз Худованд баланд мешавад; даҳонам бар душманонам васеъ шудааст, зеро ки ман аз наҷоти Ту шодӣ мекунам». 2 Ҳеҷ кас мисли Худованд муқаддас нест, зеро ки ҷуз Ту касе нест; ва кӯҳе мисли Худои мо нест. 3 Дигар бо ғурур аз ҳад зиёд сухан нагӯед; аз даҳони шумо мағрурӣ набарояд, зеро ки Худованд Худои доно аст ва амалҳо бо Ӯ вазн карда мешаванд. 4 Камони мардони паҳлӯ шикастаанд, ва онҳое, ки ноком шудаанд, камарбанди қувват доранд. 5 Серон барои нон музд мегиранд, ва гуруснагон хомӯш мешаванд, ба тавре ки зани нозой ҳафт фарзанд таваллуд мекунад, ва зани серфарзанд нотавон мешавад. 6 Худованд мекушад ва зинда мекунад, ба гӯр мефурорад ва бармехезонад. 7 Худованд камбағал ва сарватманд мекунад, паст ва баланд мебардорад. 8 Ӯ камбағалонро аз хок бармехезонад ва гадоёнро аз ахлот бармехезонад, то онҳоро дар миёни ашрофон гузорад ва тахти ҷалолро ба онҳо вориси худ созад, зеро ки сутунҳои замин аз они Худованд аст, ва Ӯ ҷаҳонро бар онҳо гузоштааст.
2
Ҳанно, модари Самуил
9 Ӯ пойҳои муқаддасони Худро нигоҳ медорад, ва шарирон дар торикӣ хомӯш хоҳанд шуд, зеро ки бо қувват касе ғолиб нахоҳад омад. 10 Душманони Худованд пора-пора хоҳанд шуд; аз осмон бар онҳо раъду барқ хоҳад зад; Худованд ақсои заминро доварӣ хоҳад кард; ва ба подшоҳи Худ қувват хоҳад бахшид ва шохи тадҳиншудаи Худро баланд хоҳад кард.
Шарҳ Қиссаи Ҳанно, ки дар бобҳои 1 ва 2-и 1 Подшоҳон оварда шудааст , яке аз пурқувваттарин ривоятҳои Китоби Муқаддас дар бораи ғаму андӯҳ, дуои пайваста, имон ва исботи илоҳӣ мебошад.
Қисми 1: Таҳлили оят ба ояти достони Ҳанна 1 Подшоҳон боби 1: Ғамгинӣ, дуо ва ваъда Оятҳои 1-2 (Элқоно ва ду занаш): Қисса бо муаррифии Элқоно, левизодае аз кӯҳи Эфроим, ва ду занаш: Фанинно (ки фарзанд дошт) ва Ҳанно (ки безурёт буд) оғоз мешавад. Оятҳои 3–5 (Ибодати солона ва тарафгирӣ): Оила ҳар сол барои ибодат ва қурбонӣ ба Худованди лашкарҳо дар Шилӯ сафар мекунад. Гарчанде ки Фанинно фарзанд дорад, Элқоно ба Ҳанна «қисмати муносиб» (ё қисми дукарата) медиҳад, зеро ӯ ӯро сахт дӯст медорад, гарчанде ки Худованд батни ӯро баста буд. Оятҳои 6–8 (Таҳрики Пенинно): Пенинно пайваста Ҳанноро аз сабаби бефарзандӣ таҳқир ва хашмгин мекунад, ки боиси гиря ва саркашӣ аз хӯрок мегардад. Элқоно кӯшиш мекунад, ки ӯро бо суханони нарм тасаллӣ диҳад ( "Оё ман барои ту аз даҳ писар беҳтар нестам?" ), аммо дили Ҳанно ғамгин боқӣ мемонад. Оятҳои 9–11 (Дуо ва қасами талхи Ҳанна): Баъд аз хӯрокхӯрӣ дар Шилӯ, Ҳаннаи ғамгин аз ҷояш бархоста, ба маъбад меравад. Бо гиряи талх ба Худованд дуо мегӯяд ва қасам мехӯрад: агар Худо ба ӯ писаре диҳад, ӯро дар тамоми айёми умраш ба Худованд мебахшад ва ҳеҷ гоҳ ба сари ӯ ришта намерасад. Оятҳои 12–14 (Доварии нодурусти Элӣ): Ҳанно дар дили худ хомӯшона дуо гуфтанро давом медиҳад (танҳо лабонаш меҷунбанд, аммо овозе шунида намешавад), Элии саркоҳин ӯро тамошо мекунад ва хато фикр мекунад, ки вай маст аст ва ба ӯ мегӯяд, ки шаробашро партояд. Оятҳои 15–16 (Ҳимояи Ҳанна): Ҳанна бо эҳтиром Элиро ислоҳ мекунад ва мефаҳмонад, ки вай масти шароб нест, балки «зани рӯҳи ғамгин» аст , ки аз шикоят ва андӯҳи зиёд ҷони худро дар назди Худованд холӣ мекунад. Оятҳои 17–18 (Дуои Элӣ ва сулҳи Ҳанно): Элӣ бо дуо ҷавоб медиҳад: «Ба саломатӣ бирав, ва Худои Исроил хоҳиши туро, ки аз Ӯ пурсидаӣ, ба ту ато кунад». Чеҳраи Ҳанно фавран тағйир меёбад; вай ба роҳи худ меравад, хӯрок мехӯрад ва дигар ғамгин нест. Оятҳои 19–20 (Таваллуди Самуил): Оила субҳи рӯзи дигар ибодат карда, ба хона ба Рома бармегардад. Элқоно занаш Ҳанноро мешиносад ва Худованд ӯро дар ёд дорад. Вай
3
Ҳанно, модари Самуил
ҳомиладор шуда, писаре таваллуд мекунад ва ӯро Самуил (яъне "Аз Худо шунидам") номгузорӣ мекунад ва мегӯяд: "Зеро ман ӯро аз Худованд пурсидам". Оятҳои 21–23 (То аз шир ҷудо шудан мондан): Вақте ки Элқоно барои қурбонии солона ба Шилӯ меравад, Ҳанно дар хона мемонад ва эълон мекунад, ки танҳо пас аз аз шир ҷудо кардани кӯдак меравад, то ки ӯро ба таври доимӣ дар назди Худованд пешкаш кунад. Элқоно қарори ӯро дастгирӣ мекунад. Оятҳои 24–28 (Иҷрои назр): Вақте ки Самуил аз сина ҷудо мешавад, Ҳанно ӯро бо қурбонии саховатмандона (се гов, орд ва шароб) ба хонаи Худованд дар Шилӯ меорад. Вай ба Элӣ занеро, ки солҳо пеш дар паҳлӯи ӯ дуо мегуфт, хотиррасон мекунад, изҳор медорад, ки ин кӯдакест, ки барои ӯ дуо карда буд ва ӯро то даме ки зинда аст, ба Худованд қарз медиҳад .
1 Подшоҳон боб 2:1–10: Суруди Ҳанно дар бораи Шукргузорӣ Оятҳои 1-3 (Шодӣ аз муқаддасоти Худо): Ҳанно дуои пайғамбаронаи ҳамду саноро ба забон меорад. Дилаш аз Худованд шодӣ мекунад, шохи ӯ баланд аст ва аз наҷоти Ӯ шодӣ мекунад. Вай эълон мекунад, ки ҳеҷ муқаддасе мисли Худованд нест ва ҳеҷ санге мисли Ӯ нест. Оятҳои 4-5 (Тағйири шароити инсонӣ): Ҳанно ҳокимияти Худоро бар сарнавишти инсонӣ таҷлил мекунад: камонҳои мардони пурқувват шикастаанд, лағжидагон бо қувват камарбанд шудаанд, серҳол бояд худро барои нон киро кунанд ва зани нозой ҳафт фарзанд таваллуд кардааст, дар ҳоле ки зани серфарзанд нотавон шудааст. Оятҳои 6–8 (Қудрати Худо бар ҳаёт ва марг): Худованд мекушад ва зинда мекунад; Ӯ ба гӯр мефурорад ва бармехезонад. Ӯ камбағалонро аз хок бармехезонад ва гадоёнро аз ахлот бармедорад, то онҳоро дар миёни ашрофон ҷойгир кунад, зеро сутунҳои замин аз они Худованданд. Оятҳои 9–10 (Ҳимояи одилон): Худо пойҳои муқаддасони Худро нигоҳ медорад, вале бадкорон дар торикӣ хомӯш хоҳанд монд, зеро ки бо қувват касе ғолиб нахоҳад омад. Худованд ақсои заминро доварӣ хоҳад кард ва қувват хоҳад бахшид ва шохи масеҳи Худро баланд хоҳад кард.
Қисми 2: Дарсҳои асосӣ ва татбиқи онҳо дар зиндагӣ 1. Ростқавлии куллӣ дар дуо Дарс: Ҳанна дарди худро дар паси забони боадабона ва динӣ пинҳон накард. Вай талх гирист, рӯҳи худро фурӯ бурд ва ғаму андӯҳи сахтро дар пеши Худо гузошт. Татбиқи ҳаёт: Худо моро даъват мекунад, ки эҳсосоти аслии худро — ғаму андӯҳ, ноумедӣ, талхӣ ва орзуро — мустақиман ба Ӯ биёрем. Пеш аз сӯҳбат бо Худо, ба шумо лозим нест, ки эҳсосоти худро тоза кунед; Ӯ андӯҳи самимӣ ва ғаму андӯҳро нисбат ба ҳар каси дигар беҳтар идора мекунад.
4
Ҳанно, модари Самуил
2. Бартараф кардани доварӣ ва нофаҳмии дигарон Дарс: Ҳатто як пешвои рӯҳонӣ (Элӣ) Ҳанноро нодуруст арзёбӣ карда, ӯро ба мастӣ айбдор кард, дар ҳоле ки вай дар асл бо Худо муносибати амиқ дошт. Ҳанно интиқом нагирифт ва ба таври дифоъӣ баҳс намекард; вай мавқеи худро фурӯтанона ва эҳтиромона шарҳ дод. Татбиқи ҳаёт: Вақте ки одамон ниятҳо, муборизаҳо ё лаҳзаҳои ороми муборизаи рӯҳонии шуморо нодуруст мефаҳманд, оромии худро нигоҳ доред. Диққати худро ба Худо равона кунед, на ин ки худро аз ҳар як танқидкунанда дифоъ кунед. 3. Эътимод ба Худо пас аз пешрафт (Самимияти назрҳо) Дарс: Ҳанно, ки ин қадар сахт барои фарзанд дуо карда буд, ба ваъдааш вафо кард ва писари деринтизорашро, ки аз сина ҷудо шуд, бо омодагӣ ба хидмати Худованд дар маъбад супурд. Татбиқи ҳаёт: Вақте ки Худо ба дуоҳои самимии мо посух медиҳад, ба осонӣ метавонем баракатро ҳамчун моликияти худ маҳкам нигоҳ дорем. Ҳанна ба мо хотиррасон мекунад, ки баракатҳои худро озодона нигоҳ дорем ва дар хотир дорем, ки ҳама чизеро, ки мо мегирем, аз Худо меояд ва дар ниҳоят барои эҳтироми Ӯ пешбинӣ шудааст. 4. Табдил додани ранҷу азоб ба суруди ситоиш Дарс: Қиссаи Ҳанна аз гиряи хомӯш дар боби 1 ба суруди пурғавғо ва пайғамбаронаи пирӯзӣ дар боби 2 мегузарад. Диққати ӯ пурра аз таҳқири гузаштааш ба хислати ниҳоии Худо ва ҳокимияти Ӯ равона шудааст. Татбиқи ҳаёт: Дард мӯҳлати анҷом дорад, аммо ибодат боқӣ мемонад. Вақте ки Худо шуморо аз мавсими озмоиш мегузаронад ё ба дуои деринтизоратон ҷавоб медиҳад, бигзор посухи шумо шаҳодати некии Ӯ бошад, ки дигаронро рӯҳбаланд мекунад. Хулосаи асосӣ: Сафари Ҳанна ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ мавсими бефарзандӣ ё хорӣ дар дасти Худо доимӣ нест. Ӯ нодида гирифташударо мебинад, фарёди хомӯшонаи дилшикастаҳоро мешунавад ва қодир аст мотамро ба рақс табдил диҳад.
5