Гидеон, марди пурқудрати шуҷоъ Доварон 6 1Ва банӣ-Исроил дар назари Худованд бадӣ карданд, ва Худованд онҳоро ҳафт сол ба дасти Мидьён таслим кард. 2 Ва дасти Мидьён бар Исроил ғолиб омад, ва банӣ-Исроил барои худ ғорҳо, ғорҳо ва қалъаҳои мустаҳкам сохтанд. 3 Ва ҳангоме ки Исроил кишт карданд, Мидьёниён, Амолеқиён ва мардуми шарқӣ бар зидди онҳо ҳуҷум карданд; 4Ва онҳо дар муқобили онҳо хайма зада, ҳосили заминро то расидан ба Ғазза нобуд карданд, ва барои Исроил ҳеҷ хӯрокворӣ, на гӯсфандон ва на говҳо ва на харҳо боқӣ нагузоштанд. 5Зеро ки онҳо бо чорво ва хаймаҳои худ меомаданд, ва мисли малахҳо хеле зиёд буданд, зеро ки ҳам худашон ва ҳам шутуронашон бешумор буданд; ва онҳо ба замин даромаданд, то онро хароб кунанд. 6Ва Исроил аз дасти Мидьёниён хеле бенаво шуд; ва банӣ-Исроил ба Худованд фарёд заданд. 7Ва ҳангоме ки банӣ-Исроил аз дасти Мидьёниён ба Худованд фарёд заданд, 8Худованд пайғамбареро ба назди банӣ-Исроил фиристод, ки ба онҳо гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: Ман шуморо аз Миср берун овардам ва шуморо аз хонаи ғуломӣ берун овардам; 9 Ва Ман шуморо аз дасти мисриён ва аз дасти ҳамаи онҳое ки ба шумо зулм мекарданд, раҳо кардам, ва онҳоро аз пеши шумо бадар рондам ва заминашонро ба шумо додам; 10Ва ба шумо гуфтам: «Ман Худованд Худои шумо ҳастам; аз худоёни амӯриён, ки дар заминашон маскан гирифтаед, натарсед, аммо шумо ба овози ман гӯш надодед». 11 Ва фариштаи Худованд омада, зери дарахти булуте, ки дар Офро буд, ки ба Юоши Абиезрӣ тааллуқ дошт, нишаст; ва писари ӯ Гидъӯн гандумро дар чархуште кӯфт, то онро аз Мидьёниён пинҳон кунад. 12 Ва фариштаи Худованд ба ӯ зоҳир шуда, гуфт: «Худованд бо ту аст, эй марди далеру шуҷоъ». 13Ва Ҷидъӯн ба ӯ гуфт: «Эй Худованд, агар Худованд бо мо бошад, пас чаро ин ҳама ба сари мо омадааст? Ва ҳамаи мӯъҷизаҳои Ӯ, ки падарони мо ба мо нақл карда, мегуфтанд: "Оё
1
Гидеон, марди пурқудрати шуҷоъ
Худованд моро аз Миср берун наовард?", куҷоянд? Аммо акнун Худованд моро тарк карда, ба дасти Мидьёниён супурдааст». 14 Ва Худованд ба ӯ нигариста, гуфт: «Бо ин қуввати худ бирав ва Исроилро аз дасти Мидьён наҷот диҳӣ; оё Ман туро нафиристодаам?» 15Ва ӯ ба ӯ гуфт: «Эй Худовандо, чӣ тавр ман Исроилро наҷот диҳам? Инак, оилаи ман дар Менашше камбағал аст, ва ман дар хонаи падарам хурдтарин ҳастам. 16Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Ман бо ту хоҳам буд, ва ту Мидьёнро мисли як нафар шикаст хоҳӣ дод». 17 Ва ӯ ба ӯ гуфт: «Агар ман дар назари Ту илтифот ёфта бошам, пас ба ман аломате нишон деҳ, ки Ту бо ман сухан мегӯӣ». 18 Аз ин ҷо нарав, то даме ки назди ту биёям ва тӯҳфаи худро оварда, пеши ту гузорам». Ва ӯ гуфт: «То баргаштани ту интизор мешавам». 19Ва Ҷидъӯн рафта, як бузғола ва як эфа орд кулчаҳои фатирӣ пухта, гӯштро дар сабад ва шӯрборо дар дег андохт ва онро дар зери дарахти булут оварда, пешкаш кард. 20 Ва фариштаи Худо ба ӯ гуфт: «Гӯшт ва кулчақандҳои хамиртурушро гирифта, бар ин санг гузоред ва шӯрборо резед». Ва ӯ чунин кард. 21 Он гоҳ фариштаи Худованд нӯги асоро, ки дар дасташ буд, дароз карда, ба гӯшт ва кулчақандҳои фатир ламс кард; ва оташе аз санг баромада, гӯшт ва кулчақандҳои фатирро сӯзонд. Он гоҳ фариштаи Худованд аз пеши назари ӯ нопадид шуд. 22Ва Ҷидъӯн фаҳмид, ки ӯ фариштаи Худованд аст, ва Ҷидъӯн гуфт: «Эй вой, эй Худованд Худо! Зеро ки ман фариштаи Худовандро рӯ ба рӯ дидаам». 23 Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Осоиштагӣ бар ту бод; натарс, ту нахоҳӣ мурд». 24Ва Ҷидъӯн дар он ҷо қурбонгоҳе барои Худованд сохт ва онро Худовандосолом номид; он то имрӯз дар Ӯфрои Абиэзрӣ воқеъ аст. 25 Ва дар ҳамон шаб Худованд ба ӯ гуфт: «Гӯсолаи дуюми ҳафтсолаи падаратро бигир ва қурбонгоҳи Баалро, ки падарат дорад, вайрон кун ва Ашераро, ки дар паҳлӯи он аст, бурида парто. 26Ва барои Худованд Худои худ қурбонгоҳе бар сари ин санг, дар ҷои муқарраршуда бисоз; ва гӯсолаи дуюмро гирифта, бо чӯби дарахти Торае, ки буридаӣ, қурбонии сӯхтанӣ биёр. 27Ва Ҷидъӯн даҳ нафар аз хизматгорони худро гирифт ва ончунон ки Худованд ба ӯ гуфта буд, амал кард; ва чунин шуд, зеро ки аз хонадони падараш ва аз мардуми шаҳр метарсид, ки наметавонист ин корро рӯзона анҷом диҳад, ва ин корро шабона анҷом дод. 28Ва мардуми шаҳр субҳи барвақт бархостанд, ва инак, қурбонгоҳи Баал вайрон ва буттаи Ашераро, ки дар паҳлӯи он буд, буридаанд ва гӯсолаи дуюмро бар қурбонгоҳи сохташуда қурбонӣ кардаанд. 29Ва онҳо ба якдигар гуфтанд: «Кӣ ин корро кардааст?» Ва вақте ки онҳо пурсиданд ва пурсиданд, гуфтанд: «Ҷидъӯн ибни Юош ин корро кардааст». 30 Ва мардуми шаҳр ба Юош гуфтанд: «Писаратро берун овар, то бимирад, зеро ки ӯ қурбонгоҳи Баалро вайрон кардааст ва Ашераро, ки дар паҳлӯи он буд, буридааст». 31 Ва Юош ба ҳамаи онҳое ки бар зидди ӯ истода буданд, гуфт: «Оё шумо барои Баал мубориза мебаред? Оё ӯро наҷот медиҳед? Ҳар кӣ барои ӯ мубориза мебарад, бигзор то субҳ кушта шавад; агар ӯ худо бошад, бигзор барои худаш мубориза барад, зеро касе қурбонгоҳи ӯро вайрон кардааст». 32Аз ин рӯ, дар он рӯз ӯро Ерубаал номид ва гуфт: «Бигзор Баал бо ӯ баҳс кунад, зеро ки қурбонгоҳи ӯро вайрон кардааст». 33Он гоҳ ҳамаи мидьёниён ва амолеқиён ва мардуми шарқ ҷамъ шуда, аз он ҷо гузашта, дар водии Изреъил ӯрду заданд. 34Ва Рӯҳи Худованд бар Ҷидъӯн нозил шуд ва ӯ карнай навохт; ва Абиэзар дар паҳлӯи ӯ ҷамъ омад.
2
Гидеон, марди пурқудрати шуҷоъ
35Ва ӯ ба тамоми сибти Менашше қосидонро фиристод, ки онҳо низ дар паҳлӯи ӯ ҷамъ шуда буданд; ва ӯ ба сибти Ошер, Забулун ва Нафтолӣ қосидонро фиристод, ва онҳо барои истиқболи онҳо баромаданд. 36Ва Ҷидъӯн ба Худо гуфт: «Агар Ту Исроилро бо дасти ман наҷот диҳӣ, чунон ки гуфтаӣ, 37Инак, ман пашми пашминро дар фарш мегузорам; ва агар шабнам танҳо бар пашм бошад ва бар тамоми замин хушк бошад, он гоҳ хоҳам донист, ки Ту Исроилро бо дасти ман наҷот хоҳӣ дод, чунон ки гуфтӣ. 38 Ва ҳамин тавр шуд: зеро ки фардо ӯ барвақт бархоста, пашмро бо ҳам фишурда, як коса пур аз об аз пашм шабнамро фишурд. 39Ва Ҷидъӯн ба Худо гуфт: «Бигзор хашми Ту бар ман аланга нагирад, ва ман танҳо як бор сухан хоҳам гуфт; лутфан, бигзор ман ин дафъа бо пашм озмоиш кунам; бигзор акнун танҳо бар пашм хушк бошад ва бар тамоми замин шабнам бошад». 40 Ва Худо он шаб ҳамин тавр кард: зеро ки танҳо пашм хушк буд ва шабнам дар тамоми замин буд.
Доварон 7 1Ва Ерубаал, ки Ҷидъӯн бошад, ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, субҳидам бархоста, дар паҳлӯи чоҳи Ҳарӯд ӯрду заданд, ва лашкари Мидьён дар тарафи шимолии онҳо, дар паҳлӯи теппаи Мӯре, дар водӣ буд. 2Ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Қавме ки бо ту ҳастанд, аз он ки Ман Мидьёнро ба дасти онҳо таслим кунам, мабодо Исроил бар Ман фахр карда, гӯянд: «Дасти худам маро наҷот дод». 3Пас, рафта, дар гӯши қавм эълон кун ва бигӯ: «Ҳар кӣ тарсончак ва тарсончак бошад, бигзор барвақт аз кӯҳи Ҷилъод баргардад». Ва аз қавм бисту ду ҳазор нафар баргаштанд, ва даҳ ҳазор нафар боқӣ монданд. 4Ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Қавм ҳанӯз зиёданд; онҳоро назди об барор, ва Ман онҳоро дар он ҷо барои ту месанҷам; ва ҳар кӣ дар бораи ӯ ба ту гӯям: "Ин бо ту хоҳад рафт", ҳамон бо ту хоҳад рафт; ва ҳар кӣ дар бораи ӯ ба ту гӯям: "Ин бо ту нахоҳад рафт", нахоҳад рафт». 5Ва ӯ қавмро назди об овард, ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Ҳар касеро, ки мисли саг обро бо забонаш менӯшад, танҳо гузор; ва ҳар касеро, ки барои нӯшидан зону зада, ба танҳоӣ гузор». 6Ва шумораи онҳое ки даст ба даҳонашон гузошта, нӯшиданд, сесад нафар буд, вале боқимондаи қавм зону зада, об нӯшиданд. 7Ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Бо сесад нафаре ки нӯшандагони обро хӯрдаанд, туро наҷот медиҳам ва мидьёниёнро ба дасти ту месупорам; ва ҳамаи қавмҳои дигарро бигзор ҳар яке ба макони худ бираванд». 8Ва қавм хӯрокворӣ ва карнайҳои худро ба даст гирифтанд, ва ӯ тамоми бақияи Исроилро ба хаймаҳои худ фиристод ва он сесад нафарро нигоҳ дошт; ва лашкари Мидьён дар зери ӯ, дар водӣ, буд. 9Ва дар ҳамон шаб Худованд ба ӯ гуфт: «Бархез ва ба лашкар фурӯд ой, зеро ки Ман онро ба дасти ту таслим кардаам». 10Аммо агар аз рафтан тарс дорӣ, бо хизматгори худ Фуро ба лашкаргоҳ бирав. 11 Ва ту он чиро, ки онҳо мегӯянд, хоҳӣ шунид; ва баъд аз он дастҳои ту барои рафтан ба лашкар қавӣ хоҳанд шуд. Сипас ӯ бо хизматгори худ Фуро ба беруни мардони мусаллаҳе, ки дар лашкар буданд, фуруд омад. 12 Ва Мидьёниён ва Амолеқиён ва ҳамаи мардуми шарқ дар водӣ мисли малахҳо сершумор буданд, ва шутурони онҳо мисли реги соҳили баҳр бешумор буданд. 13Ва ҳангоме ки Ҷидъӯн омад, инак, марде ба рафиқи худ хобашро нақл карда, гуфт: «Инак, ман хоб дидам, ки инак, як кулчаи нони ҷав ба ӯрдугоҳи Мидьён афтода, ба хаймае расид ва онро бархӯрд, ки он афтод ва чаппа шуд, ва хайма дар он ҷо хобид».
3
Гидеон, марди пурқудрати шуҷоъ
14Ва рафиқаш ҷавоб дода, гуфт: «Ин чизе ҷуз шамшери Ҷидъӯн ибни Юош, марди исроилӣ, нест; зеро ки Худо Мидьён ва тамоми лашкарро ба дасти ӯ таслим кардааст». 15Ва ҳангоме ки Ҷидъӯн ривояти хоб ва таъбири онро шунид, саҷда кард ва ба лашкари Исроил баргашта, гуфт: «Бархезед, зеро ки Худованд лашкари Мидьёнро ба дасти шумо супурдааст». 16Ва ӯ сесад нафарро ба се гурӯҳ тақсим кард, ва дар дасти ҳар кас як карнай, кӯзаҳои холӣ ва чароғҳо дар дохили кӯзаҳо гузошт. 17Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Ба ман нигоҳ кунед ва чунин кунед; ва инак, вақте ки ман ба беруни ӯрдугоҳ мерасам, ончунон ки ман мекунам, шумо низ ҳамон тавр хоҳед кард». 18Вақте ки ман ва ҳамаи онҳое ки бо ман ҳастанд, карнай менавозам, шумо низ дар тамоми ӯрдугоҳ карнайҳоро навозед ва бигӯед: «Шамшери Худованд ва барои Ҷидъӯн!» 19Ва Ҷидъӯн ва сад нафаре ки бо ӯ буданд, дар аввали поси миёна ба беруни ӯрдугоҳ расиданд, ва онҳо нав посбонро таъин карда буданд; ва карнайҳоро навохтанд ва кӯзаҳоеро, ки дар дасташон буданд, шикастанд. 20Ва се гурӯҳ карнайҳоро навохтанд ва кӯзаҳоро шикастанд, ва чароғҳоро дар дасти чап ва карнайҳоро дар дасти росташон нигоҳ дошта, навохтанд, ва фарёд заданд: «Шамшер барои Худованд ва барои Ҷидъӯн!» 21 Ва ҳар яке дар ҷои худ дар атрофи ӯрдугоҳ истоданд; ва тамоми лашкар давида, фарёд зада, гурехтанд. 22 Ва сесад нафар карнай навохтанд, ва Худованд шамшери ҳар касро бар зидди якдигараш, дар тамоми лашкар, гузошт; ва лашкар ба Байт-Шитто дар Зорот ва ба канори Абел-Маҳӯла, ба Таббот гурехт. 23Ва мардони Исроил аз Нафтолӣ ва Ошер ва тамоми Менашше ҷамъ омада, Мидьёнро таъқиб карданд. 24 Ва Ҷидъӯн ба тамоми кӯҳи Эфроим қосидонро фиристода, гуфт: «Бар зидди Мидьёниён фуроед ва обҳои Байт-Боро ва Урдунро пеш аз онҳо ишғол кунед». Он гоҳ ҳамаи мардони Эфроим ҷамъ шуда, обҳои Байт-Боро ва Урдунро ишғол карданд. 25Ва онҳо ду сарвари Мидьёнро, Ореб ва Зибро, дастгир карданд; ва Оребро дар кӯҳи Ореб куштанд, ва Зибро дар чархушти Зиб куштанд; ва Мидьёнро таъқиб карданд ва сари Ореб ва Зибро ба Ҷидъӯн, ки дар он тарафи Урдун аст, оварданд.
Доварон 8 1Ва мардони Эфроим ба ӯ гуфтанд: «Чаро ба мо чунин хизмат кардӣ, ки вақте ки бо Мидьёниён барои ҷанг рафтӣ, моро даъват накардӣ?» Ва онҳо бо ӯ сахт сарзаниш карданд. 2Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Акнун ман дар муқоиса бо шумо чӣ кор кардаам? Оё чинидани ангурҳои Эфроим аз ангурҳои Абиэзир беҳтар нест? 3Худо сарварони Мидьён, Ориб ва Заибро, ба дасти шумо супурдааст; ва ман дар муқоиса бо шумо чӣ кор карда метавонистам? Вақте ки ӯ инро гуфт, хашми онҳо нисбат ба ӯ фурӯ нишаст. 4Ва Ҷидъӯн ба Урдун расид ва аз он ҷо гузашт, ӯ ва сесад нафаре ки бо ӯ буданд, хаста, вале таъқибкунандагони онҳо буданд. 5Ва ӯ ба мардуми Суккӯт гуфт: «Ба мардуме, ки аз паи ман меоянд, нон диҳед, зеро онҳо хаста шудаанд, ва ман Забоҳ ва Салмунно, подшоҳони Мадянро, таъқиб мекунам». 6Ва сарварони Суккӯт гуфтанд: «Оё дастҳои Зебаҳ ва Салмунноъ ҳоло дар дасти туст, ки мо ба лашкари ту нон диҳем?» 7Ва Ҷидъӯн гуфт: «Пас, вақте ки Худованд Забоҳ ва Салмунноро ба дасти ман таслим кунад, ман гӯшти шуморо бо хорҳои биёбон ва хорҳо пора-пора хоҳам кард». 8Ва аз он ҷо ба Фануил рафт ва бо онҳо низ ҳамин тавр сухан гуфт; ва мардуми Фануил ба ӯ ҷавоб доданд, чунон ки мардуми Суккӯт ба ӯ ҷавоб дода буданд.
4
Гидеон, марди пурқудрати шуҷоъ
9 Ва ӯ ба мардуми Пенуэл низ сухан ронда, гуфт: «Вақте ки бо саломатӣ бармегардам, ин бурҷро вайрон хоҳам кард». 10Ва Зебаҳ ва Салмунноъ дар Карқӯр буданд, ва лашкарашон, ки тақрибан понздаҳ ҳазор нафар буданд, бо онҳо буданд, ки ҳамаи онҳо аз ҳамаи лашкарҳои банӣ-Шарқ боқӣ монда буданд; зеро саду бист ҳазор нафаре ки шамшер кашида буданд, кушта шуданд. 11Ва Ҷидъӯн аз роҳи хаймазанон дар шарқи Нӯбаҳ ва Ёҷбеҳо боло рафт ва лашкарро шикаст дод, зеро ки лашкар дар амният буд. 12Ва ҳангоме ки Забоҳ ва Салмунноъ гурехтанд, ӯ онҳоро таъқиб кард ва ду подшоҳи Мидьён, Забоҳ ва Салмунноъро, дастгир кард ва тамоми лашкарро ба ҳарос андохт. 13Ва Ҷидъӯн ибни Юош пеш аз тулӯи офтоб аз ҷанг баргашт. 14Ва ҷавонеро аз мардуми Суккӯт дастгир карда, аз ӯ пурсиш кард; ва ӯ ба ӯ раисони Суккӯт ва пирони онро, ки ҳафтоду ҳафтдаҳ нафар буданд, тавсиф кард. 15Ва ӯ назди мардуми Суккӯт омада, гуфт: «Инак Зебаҳ ва Салмунно, ки шумо бо онҳо маро маломат карда, гуфтед: "Оё дастҳои Зебаҳ ва Салмунно ҳоло дар дасти туст, ки ба одамони хастаи ту нон диҳем?" 16 Ва ӯ пирони шаҳр ва хорҳои биёбон ва хорҳоро гирифт, ва бо онҳо мардуми Суккӯтро таълим дод. 17Ва ӯ бурҷи Пенуэлро вайрон кард ва мардони шаҳрро кушт. 18Ва ӯ ба Забоҳ ва Салмунно гуфт: «Онҳое, ки шумо дар Тобӯр куштед, чӣ гуна одамон буданд?» Ва онҳо гуфтанд: «Онҳо мисли ту буданд; ҳар яке ба писарони подшоҳ монанд буд». 19Ва ӯ гуфт: «Онҳо бародарони ман буданд, писарони модарам; қасам ба ҳаёти Худованд, ки агар шумо онҳоро зинда мегузоштед, ман шуморо намекуштам». 20Ва ба нахустзодаи худ Ётер гуфт: «Бархез ва онҳоро бикуш». Аммо ҷавон шамшерашро накашид, зеро метарсид, зеро ки ҳанӯз ҷавон буд. 21 Он гоҳ Забоҳ ва Салмунноъ гуфтанд: «Бархез ва моро бикуш, зеро ки мард чӣ гуна аст, қувваташ низ ҳамон қадар аст». Ва Ҷидъӯн бархоста, Забоҳ ва Салмунноъро кушт ва ороишоти гардани шутуронашонро аз худ кард. 22Ва исроилиён ба Ҷидъӯн гуфтанд: «Ту ва писарат ва писари писарат низ бар мо ҳукмронӣ кун, зеро ки ту моро аз дасти Мидьён раҳо кардӣ». 23Ва Ҷидъӯн ба онҳо гуфт: «Ман бар шумо ҳукмронӣ нахоҳам кард ва писарам бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард; Худованд бар шумо ҳукмронӣ хоҳад кард». 24Ва Ҷидъӯн ба онҳо гуфт: «Аз шумо як хоҳиш дорам, ки ҳар кас гӯшвораҳои сайди худро ба ман диҳад (зеро онҳо гӯшвораҳои тиллоӣ доштанд, зеро онҳо исмоилиён буданд). 25 Ва онҳо гуфтанд: «Мо ба онҳо бо майли том медиҳем». Ва онҳо ҷомаеро паҳн карда, ҳар кас гӯшворҳои сайди худро дар он партофт. 26 Ва вазни гӯшвораҳои тиллоие, ки ӯ талаб карда буд, ҳазору ҳафтсад сиқл тилло буд, ба ғайр аз ороишот, гиребонҳо ва либосҳои арғувоние, ки бар подшоҳони Мидьён буданд, ва занҷирҳое, ки дар гардани шутуронашон буданд. 27Ва Ҷидъӯн аз он эфӯд сохта, онро дар шаҳри худ, дар Офро, гузошт; ва тамоми Исроил дар он ҷо ба он пайравӣ карда, фоҳишагӣ карданд, ки ин чиз барои Ҷидъӯн ва хонадони ӯ дом гардид. 28 Ҳамин тавр Мадян пеши банӣ-Исроил мағлуб карда шуд, ба тавре ки дигар сарашонро боло набардоштанд. Ва кишвар дар айёми Ҷидъӯн чиҳил сол дар оромӣ буд. 29Ва Ерубаал ибни Юош рафта, дар хонаи худ маскан гирифт. 30Ва Ҷидъӯн аз баданаш ҳафтод писар дошт, зеро ки занони зиёде дошт. 31 Ва суррияи ӯ, ки дар Шакем буд, барои ӯ писаре зоид, ки номашро Абималик ниҳод. 32Ва Ҷидъӯн ибни Юош дар пирии хуб вафот кард ва дар қабри падараш Юош, дар Офрои Абиэзрӣ, дафн карда шуд. 33 Ва ҳамин ки Ҷидъӯн мурд, банӣ-Исроил боз баргаштанд ва Баалимро фоҳишагӣ карда, Баал-Баритро худои худ сохтанд.
5
Гидеон, марди пурқудрати шуҷоъ
34Ва банӣ-Исроил Худованд Худои худро, ки онҳоро аз дасти ҳамаи душманонашон дар ҳар тараф раҳо карда буд, ба ёд наоварданд. 35Ва онҳо ба хонадони Ерубаал, яъне Гидеон, ба андозаи тамоми некиҳое ки ӯ ба Исроил карда буд, меҳрубонӣ накарданд.
Тақсимоти оят ба оят Қиссаи Гидеон дар китоби Доварон аз бобҳои 6 то 8 яке аз қиссаҳои ҷолибтарини Китоби Муқаддас аст. Он давраи шӯриш ва зулми як миллат, даъвати нохоҳам ва тарсонандаи як қаҳрамони ғайричашмдошт, пирӯзии мӯъҷизавии низомиро, ки танҳо бо 300 нафар ба даст омадааст ва оқибатҳои мураккаби муваффақиятро тасвир мекунад.
Боби 6: Зулм, даъват ва омодагӣ Оятҳои 1–6 (Зулми мидиёниён): Азбаски Исроил дар назари Худованд бадӣ мекард, Худо онҳоро ба муддати ҳафт сол ба дасти мидиёниён супурд. Мидиёниён, Амолекиён ва фарзандони шарқ заминро хароб карданд, зироатҳо ва чорворо нобуд карданд ва исроилиёнро маҷбур карданд, ки дар лонаҳо, ғорҳо ва кӯҳҳо пинҳон шаванд. Оятҳои 7–10 (Нашорат аз рӯи пайғамбарӣ): Вақте ки Исроил аз дасти мидёниён ба Худованд фарёд зад, Худо пайғамбареро фиристод, то ба онҳо файзи Худро хотиррасон кунад — чӣ гуна Ӯ онҳоро аз Миср берун овард ва ба онҳо амр дод, ки аз худоёни амӯриён натарсанд — аммо онҳо ба овози Ӯ итоат накарданд. Оятҳои 11–16 (Фариштаи Худованд зоҳир мешавад): Фариштаи Худованд омада, дар зери дарахти булут дар Офро, ки ба Юоши Абиезрӣ тааллуқ дошт, нишаст. Писари ӯ, Гидеон , гандумро дар чархуште мекофт, то онро аз мидёниён пинҳон кунад. Фаришта эълон кард: «Худованд бо ту аст, эй марди далеру шуҷоъ». Гидеон инро зери шубҳа гузошт ва ба фақри Исроил ва мақоми пасти худаш дар хонадони падараш ишора кард. Худованд ба ӯ итминон дода, гуфт: «Албатта, ман бо ту хоҳам буд». Оятҳои 17–24 (Аломати қабул): Ҷидъӯн аломате хост, то исбот кунад, ки ин воқеан Худо сухан мегӯяд ва гӯшт ва кулчақандҳои бефатир тайёр мекунад. Вақте ки фаришта нӯги асояшро ба қурбонӣ ламс кард, оташ аз санг баромада, онро сӯзонд ва фаришта нопадид шуд. Ҷидъӯн, ки ин кист, аз ҷони худ тарсид, аммо Худованд ба ӯ гуфт: «Салом бар ту бод; натарс: ту нахоҳӣ мурд». Ҷидъӯн дар он ҷо қурбонгоҳе бо номи Яҳува-Шалом (Худованд сулҳ аст) сохт. Оятҳои 25–32 (Хароб кардани қурбонгоҳи Баал): Дар ҳамон шаб, Худо ба Ҷидъӯн гуфт, ки гови дуюми падарашро бигирад ва қурбонгоҳи падарашро барои Баал вайрон кунад ва дарахти чӯбинро (Ашераро) дар паҳлӯи он бурад. Ҷидъӯн ин корро шабона бо даҳ хизматгор аз тарси оилааш ва мардуми шаҳр кард. Вақте ки субҳи рӯзи дигар маълум шуд, сокинони шаҳр куштани ӯро талаб карданд, аммо Юош аз ӯ дифоъ карда, гуфт: «Оё шумо барои Баал мубориза мебаред?... бигзор ӯ барои кори худ мубориза барад». Аз ин рӯ, Ҷидъӯнро Ерубаал номиданд («Бигзор Баал бар зидди ӯ мубориза барад»). Оятҳои 33–35 (Рӯҳи Худо ба Ҷидъӯн қудрат мебахшад): Мидиёниён ва Амолекиён ҷамъ омада, дар водии Изреъил хайма заданд. «Рӯҳи Худованд бар Ҷидъӯн нозил шуд» (маънои
6
Гидеон, марди пурқудрати шуҷоъ
аслӣ ӯро пӯшонд) ва ӯ карнай навохт ва қабилаҳои Абиэзер, Ошер, Забулун ва Нафтолиро барои пайравӣ аз худ ҷамъ кард. Оятҳои 36–40 (Аломати пашм): Ҷидъӯн ҳанӯз ҳам дар ҷустуҷӯи итминон буд ва аз Худо бо истифода аз пашми пашм аломате хост. Аввалан, ӯ шабнамро танҳо барои пашм талаб кард, дар ҳоле ки замин хушк буд; Худо онро дод. Баъдан, ӯ хоҳиш кард, ки пашм хушк бошад, дар ҳоле ки замин шабнам дошт; Худо инро низ кард.
Боби 7: Артиши заиф ва пирӯзӣ бар Мадиён Оятҳои 1-3 (Тоза кардани артиш): Ерубаал (Ҷидъӯн) ва лашкари ӯ дар наздикии чоҳи Ҳарӯд хайма заданд, дар ҳоле ки мидёниён дар шимол буданд. Худо ба Ҷидъӯн гуфт, ки қавм аз ҳад зиёд аст , то ки Исроил ҷалоли худро бар Худо нагирад. Худо ба Ҷидъӯн дастур дод, ки эълон кунад, ки ҳар касе, ки метарсад, метавонад равад. 22,000 мард рафтанд ва 10,000 нафар боқӣ монданд. Оятҳои 4–8 (Озмоиши об): Худо гуфт, ки ҳанӯз хеле зиёданд. Ӯ ба Ҷидъӯн гуфт, ки онҳоро ба назди об оварад, то онҳоро аз ҳам ҷудо кунад. Онҳое, ки мисли саг бо забонашон об менӯшиданд (300 нафар), ҷудо карда шуданд. Онҳое, ки зону зада, нӯшиданд, ба хонаҳояшон фиристода шуданд. Бо танҳо 300 нафар, Худо ваъда дод, ки Мадянро ба дасти Ҷидъӯн таслим мекунад. Оятҳои 9–15 (Хоби мидяниён): Он шаб Худо ба Ҷидъӯн гуфт, ки ба ӯрдугоҳи душман фурояд, зеро Ӯ онро ба дасти ӯ супурда буд. Ҷидъӯн бо ҳамроҳии хизматгораш Фуро шунид, ки як сарбози мидяниёнӣ ба ҳамроҳаш хоберо нақл мекард, ки дар бораи як кулчаи нони ҷав ба лашкари мидяниён афтода, хаймаеро бархӯрд, ки он фурӯ рехт. Сарбози дигар онро тафсир кард: «Ин чизе ҷуз шамшери Ҷидъӯн нест... зеро Худо мидянро ба дасти ӯ раҳо кард». Ҷидъӯн бо ибодати Худо бо эътимод ба назди мардони худ баргашт. Оятҳои 16–22 (Стратегияи чароғҳо ва кӯзаҳо): Ҷидъӯн 300 нафарро ба се гурӯҳ тақсим кард. Ӯ ба ҳар як нафар як карнай, як кӯзаи холӣ ва як машъал дар дохили кӯза дод . Онҳо шабона дар атрофи урдугоҳ карнайҳоро навохтанд, кӯзаҳоро шикастанд, машъалҳоро дар дасти чап ва карнайҳоро дар дасти росташон нигоҳ доштанд ва фарёд заданд: «Шамшери Худованд ва Ҷидъӯн». Воҳима урдугоҳи Мидьёнро фаро гирифт ва Худованд шамшери ҳар як нафарро дар тамоми лашкар бар зидди якдигараш гузошт. Оятҳои 23–25 (Таъқиб): Мардони исроилӣ аз Нафтолӣ, Ошер ва Менашше пайрави мидиёниён шуданд. Ҷидъӯн ба кӯҳи Эфроим қосидонашро фиристод, то обҳои пеши БайтБара ва Урдунро забт кунанд ва ду шоҳзодаи мидиёнӣ, Ореб ва Зибро , дастгир карда, ба қатл расонанд, ки сарҳои онҳоро ба Ҷидъӯн баргардонданд.
Боби 8: Таъқиб, низоъҳо ва оқибатҳо Оятҳои 1–3 (Қарори дипломатӣ бо Эфроим): Мардони Эфроим бо талхӣ шикоят карданд, ки онҳоро барвақттар ба ҷанг даъват накардаанд. Ҷидъӯн бо фурӯтанӣ ва боадабона ҷавоб дод: «Акнун ман дар муқоиса бо шумо чӣ кор кардаам? Оё чинидани ангурҳои Эфроим аз ангурҳои Абиезар беҳтар нест?» Ҷавоби нарми ӯ хашми онҳоро фурӯ бурд.
7
Гидеон, марди пурқудрати шуҷоъ
Оятҳои 4–9 (Рад кардан дар Суккӯт ва Фануил): Ҷидъӯн ва 300 нафари хасташудаи ӯ аз дарёи Урдун гузашта, подшоҳони боқимондаи Мидён, Зебо ва Салмунноро таъқиб карданд. Онҳо аз пирони Суккӯт ва Фануил нон пурсиданд, то лашкари хасташударо сер кунанд, аммо роҳбарон Ҷидъӯнро масхара карда, рад карданд ва гуфтанд, ки онҳо ҳанӯз подшоҳонро асир накардаанд. Ҷидъӯн ба онҳо ҳушдор дод, ки бармегардад, то онҳоро бо хору хор ҷазо диҳад. Оятҳои 10–17 (Ҷазо ва асирӣ): Ҷидъӯн лашкари боқимондаи Мидёнро ба ҳайрат овард ва подшоҳон Зебаҳ ва Салмунноро асир гирифт . Ҳангоми бозгашт, ӯ пирони Суккӯтро бо истифода аз хорҳо ва хорҳои биёбон ҷазо дод ва бурҷи Пенуилро вайрон кард ва мардони шаҳрро кушт. Оятҳои 18–21 (Сарнавишти подшоҳон): Ҷидъӯн аз Зебаҳ ва Салмунно пурсид, ки онҳо дар Тобӯр чӣ гуна одамонро куштанд ва фаҳмид, ки онҳо бародарони худи ӯ ҳастанд. Ӯ ба писари калонии худ, Йетер, амр дод, ки онҳоро бикушад, аммо писар метарсид, зеро ӯ ҳанӯз ҷавон буд. Сипас ду подшоҳ аз Ҷидъӯн хоҳиш карданд, ки худаш онҳоро бикушад ва Ҷидъӯн онҳоро кушт ва ороишҳои ҳилолро аз гардани шутуронашон гирифт. Оятҳои 22–27 (Эфоди тиллоӣ ва нобудии Исроил): Исроил кӯшиш кард, ки Ҷидъӯн ва авлоди ӯро ҳокимони меросӣ таъин кунад, аммо Ҷидъӯн қатъиян рад кард ва гуфт: «Худованд бар шумо ҳукмронӣ хоҳад кард». Аммо, Ҷидъӯн хоҳиш кард: ҳар кас аз ғанимати худ ба ӯ як гӯшвора диҳад. Ӯ 1755 сикка тилло ҷамъ кард ва эфод сохт ва онро дар шаҳри худ Офро гузошт. Мутаассифона, тамоми Исроил дар он ҷо ба он фоҳишагӣ карданд ва он барои Ҷидъӯн ва хонадонаш дом шуд. Оятҳои 28–35 (Марги Ҷидъӯн ва фаромӯшхотирии Исроил): Мадян мағлуб шуд ва дар тӯли умри Ҷидъӯн замин 40 сол ором буд. Ҷидъӯн дар пирии хуб вафот кард ва дар қабри падараш Юош дафн карда шуд. Пас аз маргаш, исроилиён ба зинокории рӯҳонӣ баргаштанд, Баал-Беритро парастиш карданд ва ба хонадони Ерубаал (Ҷидъӯн) барои тамоми некиҳое, ки карда буд, меҳрубонӣ накарданд.
Дарсҳои асосӣ аз достони Гидеон Худо аз нотавонҳо ва заифон истифода мебарад: Ҷидъӯн аз тарс пинҳон шудан гирифт ва қабилаи худро заифтарин қабилаи Менашше медонист. Худо қасдан лашкари ӯро аз 32,000 то 300 нафар кам кард, то исбот кунад, ки пирӯзӣ аз қудрати илоҳӣ, на аз қудрати инсонӣ сарчашма мегирад. Сабр бо шубҳаи инсонӣ: Худо ноамнии амиқ ва дархостҳои Гидеонро барои нишонаҳо (оташ ва пашм) бо сабри бениҳоят ва файз қонеъ кард ва имони ӯро қадам ба қадам тақвият дод. Роҳбарии ҳақиқӣ фурӯтаниро дар бар мегирад: Ҷидъӯн сиёсати заифи қабиларо бомуваффақият идора мекард (ором кардани эфроимиён) ва қудрати подшоҳиро қатъиян рад мекард ва эътироф мекард, ки танҳо Худо бояд бар Исроил ҳукмронӣ кунад. Хатари созиш дар муваффақият: Бо вуҷуди пирӯзиҳои аҷибаш, офаридани эфоди тиллоӣ аз ҷониби Гидеон барои оила ва миллати ӯ ба домҳои рӯҳонӣ (бутпарастӣ) табдил ёфт ва исбот кард, ки ҳушёрии рӯҳонӣ ҳатто — ва махсусан — пас аз пирӯзии бузург — зарур аст.
8