Эҳуд, қотили чапдаст Доварон 3:12-30 12Ва банӣ-Исроил боз дар назари Худованд бадӣ карданд. Ва Худованд Эҷлӯнро, подшоҳи Мӯобро, бар Исроил, қавӣ гардонд, зеро онҳо дар назари Худованд бадӣ карда буданд. 13 Ва ӯ банӣ-Аммӯн ва Амолекро назди худ ҷамъ кард, ва рафта, ба Исроил зарба зад ва шаҳри дарахтони хурморо ба даст овард. 14Пас, банӣ-Исроил ҳаждаҳ сол ба Эҷлӯн, подшоҳи Мӯоб, хизмат карданд. 15Вале вақте ки банӣ-Исроил ба Худованд фарёд заданд, Худованд барои онҳо наҷотдиҳандае, яъне Эҳуд ибни Ҷеро, ки аз биньёминӣ буд ва марди чапдаст буд, барангехт; ва банӣ-Исроил ба воситаи ӯ ба Эҷлӯн, подшоҳи Мӯоб, тӯҳфа фиристоданд. 16Ва Эҳуд барои худ ханҷаре сохт, ки ду дандона дошт ва дарозии он як зироъ буд, ва онро дар зери либосаш, бар рони росташ, баст. 17Ва ӯ тӯҳфаро ба Эглӯн, подшоҳи Мӯоб, овард; ва Эглӯн марди хеле фарбеҳ буд. 18 Ва ҳангоме ки ӯ ҳадяро ба анҷом расонд, одамонеро, ки ҳадяро меоварданд, фиристод. 19 Аммо ӯ аз конҳое, ки дар наздикии Ҷилҷол буданд, баргашта, гуфт: «Эй подшоҳ, ман ба ту як супориши махфӣ дорам». Ва ӯ гуфт: «Хомӯш шав!» Ва ҳамаи онҳое ки дар паҳлӯяш истода буданд, аз пеши ӯ берун рафтанд. 20 Ва Эҳуд назди ӯ омад; ва ӯ дар айвони тобистонае нишаста буд, ки танҳо барои худаш дошт. Ва Эҳуд гуфт: «Ман аз Худо ба ту паёме дорам». Ва ӯ аз курсии худ бархост. 21Ва Эҳуд дасти чапи худро дароз карда, ханҷарро аз рони росташ гирифта, ба шиками ӯ зад; 22 Ва чӯб низ аз паси теғ ба дарун даромад; ва чарбу теғро пӯшонд, ба тавре ки ӯ натавонист ханҷарро аз шикамаш берун оварад; ва хок берун омад. 23Он гоҳ Эҳуд аз айвон баромада, дарҳои меҳмонхонаро ба рӯи худ баст ва қулф кард. 24Вақте ки ӯ берун рафт, хизматгоронаш омаданд ва чун диданд, ки дарҳои меҳмонхона қулф аст, гуфтанд: «Бешубҳа, ӯ пойҳояшро дар хонаи тобистонааш мепӯшонад». 25Ва онҳо то он даме ки шарм карданд, интизор шуданд; ва инак, ӯ дарҳои меҳмонхонаро накушод; бинобар ин онҳо калидро гирифта, кушоданд, ва инак, оғояшон мурда бар замин афтода буд. 26Ва Эҳуд дар ҳоле ки онҳо дер монданд, гурехт, ва аз конҳо гузашта, ба Саирот гурехт.
1
Эҳуд, қотили чапдаст
27 Ва ҳангоме ки ӯ расид, дар кӯҳи Эфроим карнай навохт, ва банӣ-Исроил бо ӯ аз кӯҳ фуромаданд, ва ӯ пешопеши онҳо буд. 28Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Аз ақиби ман биёед, зеро ки Худованд душманони шумо, мӯобиёнро, ба дасти шумо супурдааст». Ва онҳо аз паси ӯ фурӯд омаданд ва гузаргоҳҳои Урдунро ба сӯи Мӯоб гирифтанд ва ба касе иҷозат надоданд, ки аз он убур кунад. 29Ва дар он вақт онҳо тақрибан даҳ ҳазор марди Мӯобро, ки ҳама мардони шаҳватпараст ва далер буданд, куштанд, ва ҳеҷ яке аз онҳо фирор накард. 30Ва Мӯоб дар он рӯз зери дасти Исроил мағлуб шуд, ва замин ҳаштоду сол ором буд.
Тақсимоти оят ба оят Оятҳои 12-14 (Давраи гуноҳ ва зулм): Исроилиён боз дар назари Худованд бадӣ мекунанд. Дар натиҷа, Худо Эглон, подшоҳи Мӯобро, тақвият медиҳад. Эглон бо аммӯниён ва амолеқиён муттаҳид шуда, Исроилро мағлуб мекунад, шаҳри хурмозорро (Ериҳо) забт мекунад ва Исроилро маҷбур мекунад, ки 18 сол ба ғуломии сахт гирифтор шавад. Оятҳои 15-16 (Эҳёи Эҳуд): Исроил барои кӯмак аз Худо фарёд мезанад. Худо як наҷотдиҳандаро бармеангезад: Эҳуд, марди чапдаст аз қабилаи Бинёмин, ки барои бурдани хироҷ ба подшоҳ Эғлӯн интихоб шудааст. Эҳуд ханҷари дудама (тақрибан як даст дарозӣ)-и фармоишӣ тайёр мекунад ва онро ба рони росташ, ки дар зери либосаш маҳкам бастааст, маҳкам мекунад. Оятҳои 17-23 (Куштор): Эҳуд хироҷро ба Эғлон, ки хеле вазнин аст, тақдим мекунад. Пас аз раҳо кардани хироҷгирон, Эҳуд назди подшоҳ бармегардад ва иддао мекунад, ки паёми махфии илоҳӣ дорад. Эҳуд, вақте ки дар утоқи болоии хунук танҳо монд, силоҳи пинҳоншударо бо дасти чапаш кашида, онро ба шиками Эғлон меандозад ва тамоми теғ даста ва ҳама чиз - дар дохили подшоҳ мемонад. Оятҳои 24-26 (Фирор): Ниҳоят хизматгорони Эглон меоянд, дарҳоро қулф мебинанд ва фикр мекунанд, ки подшоҳ танҳо дар танҳоӣ ба ҳоҷатхона меравад. Дудилагии тӯлонии онҳо ба Эҳуд вақти кофӣ медиҳад, ки дарҳоро қулф кунад, аз назди посбонон гузарад ва ба самти Сейро бехатар фирор кунад. Оятҳои 27-30 (Ғалаба ва Сулҳ): Вақте ки Эҳуд ба кӯҳистони Эфроим мерасад, барои ҷамъ кардани исроилиён карнай менавозад. Ӯ онҳоро барои забт кардани гузаргоҳҳои дарёи Урдун роҳнамоӣ мекунад ва роҳҳои фирори Мӯобро мебандад. Исроилиён 10,000 ҷанговари пурқудрати мӯобиро мағлуб карда, Мӯобро таслим мекунанд ва 80 соли сулҳро барои ин сарзамин таъмин мекунанд.
Дарсҳои асосӣ аз ҳикоя Худо аз абзорҳои номумкин истифода мебарад: Хусусияти ҷисмонии Эҳуд (чапдаст будан) як бартарии тактикӣ буд, ки санҷишҳои стандартии амниятии дасти ростро комилан сарфи назар кард. Амал бо имон ҳамроҳ аст: Наҷот дахолати илоҳиро дар якҷоягӣ бо ҷасорати ҷасуронаи Эҳуд, банақшагирии стратегӣ ва иҷрои босуръати ӯ талаб мекард.
2
Эҳуд, қотили чапдаст
Арзиши худписандӣ: Ривоят давраи фоҷиабори такроршавандаро дар Доварон нишон медиҳад, ки дар он сулҳ ба бепарвоии рӯҳонӣ оварда мерасонад ва дар натиҷа ба ғуломӣ ва зулми пешгирӣшаванда оварда мерасонад.
3