Ва аз шароб нӯшид ва маст шуд; ва дар хаймаи худ кушода шуд. Ва Нӯҳ аз шароб бедор шуд ва донист, ки писари хурдиаш бо ӯ чӣ кардааст. Ҳастӣ 9:21,24
мешавад, ва ҳангоме ки ба шумо мегӯям: Амнӯнро бизанед; Пас ӯро бикушед, натарсед: оё ба шумо амр накардаам? далер ва далер бошед. 2 Подшоҳон 13:28
Ва Лут аз Сӯар баромада, ва ду духтараш бо ӯ дар кӯҳ сокин шуд; зеро ки ӯ метарсид, ки дар Зоар сокин шавад, ва ӯ бо ду духтараш дар ғор сукунат дошт. Ва нахустзода ба хурдӣ гуфт: «Падари мо пир шудааст, ва дар рӯи замин касе нест, ки ба мисли тамоми рӯи замин назди мо ояд: биёед, ба падари худ шароб нӯшонем, ва бо ӯ хобида равем. Ӯро, то ки насли падари худро нигоҳ дорем. Ва он шаб ба падарашон шароб нӯшониданд, ва нахустзода ба хона даромада, бо падараш хобид; ва ӯ пай набурд, ки вай хобида ва бархост. Ва фардо чунин воқеъ шуд, ки нахустзода ба хурдӣ гуфт: «Инак, ман дирӯз назди падарам хобидаам; ва ба дарун даромада, бо ӯ бихобед, то ки насли падари худро нигоҳ дорем». Ва он шаб ба падарашон низ шароб нӯшониданд, ва хурдӣ бархоста, бо ӯ хобид; ва ӯ пай набурд, ки вай хобида ва бархост. Ҳастӣ 19:30-35
Ту дар дили ман шодӣ ниҳодӣ, бештар аз он ки ҷуворимакка ва майи онҳо зиёд шуд. Ман ҳам маро дар осоиштагӣ хобонам ва хоҳам рафт, зеро ки Ту, эй Худованд, маро дар амн сокин мегардонӣ. Забур 4:7–8
Ва Худованд ба Ҳорун сухан ронда, гуфт: «Ту ва писаронат бо ту, вақте ки ба хаймаи ҷомеъ меоӣ, шароб ва нӯшокии спиртӣ нанӯш, ки мабодо бимирӣ; Ва то ки шумо байни муқаддас ва нопок ва байни нопок ва пок фарқ гузоред; Ва шумо тамоми фароизҳоеро, ки Худованд ба воситаи Мусо ба онҳо гуфтааст, ба банӣ-Исроил таълим диҳед. Ибодат 10:8–11 Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ба банӣ-Исроил сухан гӯй ва ба онҳо бигӯ: «Вақте ки мард ё зан аз ҳам ҷудо шаванд, то назри насриро бигиранд, то ки назди Худованд ҷудо шаванд: Ӯ худро аз шароб ҷудо хоҳад кард. ва нӯшокии сахт, ва набояд сиркои май бинӯшад, ва сиркои нӯшокии сахт, ва ҳеҷ шаробе аз ангур бинӯшад, ва ангури тар ва хушк нахӯрад. Дар тамоми айёми ҷудоии худ вай ҳеҷ чиз нахӯрад, ки аз токи ток сохта шудааст, аз донааш то пӯсташ. Ададҳо 6:1–4 Аммо ӯ ба ман гуфт: "Инак, ҳомила шуда, писаре зоид; ва алҳол шароб ва нӯшокии спиртӣ нанӯшед, ва ҳеҷ чизи нопок нахӯред, зеро ки кӯдак аз батни бачадон то рӯзи маргаш насри Худо хоҳад буд. Доварон 13:7 Ва ҳангоме ки вай ба ҳузури Худованд дуо мегуфт, Элӣ ба даҳони вай ишора кард. Акнун Ҳанно, вай дар дили худ гуфт; танҳо лабонаш ҷунбид, вале овозаш шунида нашуд; бинобар ин Элӣ гумон кард, ки вай маст шудааст. Ва Элӣ ба вай гуфт: «То ба кай маст хоҳӣ буд? майи худро аз худ дур кун. Ва Ҳанно дар ҷавоб гуфт: «Не, оғоям, ман зани ғамгин ҳастам: на шароб ва на нӯшокии спиртӣ нӯшидаам, балки ҷонамро ба ҳузури Худованд рехт». 1 Подшоҳон 1:12–15 Ва Абиҷайл назди Нобол омад; ва инак, дар хонаи худ базм барпо кард, мисли базми подшоҳ; ва дили Нобол дар даруни ӯ шод буд, зеро ки ӯ хеле маст буд; бинобар ин вай то равшан шудани саҳар ба ӯ чизе нагуфт, кам ё бештар. Аммо саҳаргоҳӣ, вақте ки шароб аз Нобол тамом шуд, ва занаш инро ба ӯ гуфт, дилаш дар даруни ӯ мурд, ва ӯ мисли санг шуд. Ва тақрибан даҳ рӯз пас аз он воқеъ шуд, ки Худованд Ноболро зад, ва ӯ мурд. 1 Подшоҳон 25:36–38 Ва Абшолӯм ба навкарони худ амр фармуда, гуфта буд: «Алҳол қайд кунед, вақте ки дили Амнӯн аз шароб шод
Ба роҳи бадкорон дохил нашав ва ба роҳи бадкорон нарав. Аз он бипарҳезед, аз он нагузаред, аз он рӯй гардонед ва бигзаред. Зеро онҳо намехобанд, магар ин ки фасод карда бошанд; ва хобашон бурда мешавад, магар ин ки баъзеро афкананд. Зеро ки онҳо нони бадӣ мехӯранд, ва шароби зӯроварӣ менӯшанд. Масалҳо 4:14-17 Шароб масхара аст, нӯшокии сахт хашмгин аст; ва ҳар кӣ ба он фирефта шавад, доно нест. Масалҳо 20:1 Касе, ки кайфиятро дӯст медорад, камбағал хоҳад буд, ҳар кӣ май ва равғанро дӯст медорад, сарватманд нахоҳад шуд. Масалҳо 21:17 Вой кист? ки ғамгин аст? ки ихтилоф дорад? кӣ гап мезанад? ки бе сабаб захм дорад? ки сурхии чашм дорад? Онҳое ки дар шароб дер мемонанд; онҳое ки барои ҷустуҷӯи шароби омехта мераванд. Ба май нигоҳ макун, ки сурх аст, Чун дар коса ранги худро бахшад, ва он гоҳ ки ба роҳи рост равад. Дар охир чун мор газад, ва чун андӯза газад. Чашмони ту занони бегонаро бубинад, ва дилат суханҳои каҷро баён хоҳад кард. Оре, ту мисли касе ки дар миёни баҳр хобида бошад, ё мисли он ки бар болои сутун хобида бошад. Маро заданд, гӯй, ва ман бемор набудам; маро заданд, ва ман ҳис намекардам: кай бедор шавам? Ман боз онро ҷустуҷӯ хоҳам кард. Масалҳо 23:2935 Барои подшоҳон нест, эй Лемуил, барои подшоҳон шароб нӯшидан нест; на барои мирон нӯшокии спиртӣ: мабодо бинӯшанд, ва шариатро фаромӯш накунанд ва доварии касе аз дардмандонро вайрон накунанд. Ба касе, ки ба ҳалокат омода аст, нӯшокии қавӣ бидеҳ, ва ба онҳое, ки дилашон сахт аст, шароб бидеҳ. Бигзор, ки бинӯшад ва фақири худро фаромӯш кунад ва бадбахтии худро дигар ба ёд наорад. Масалҳо 31:4–7 Вой бар ҳоли онон, ки субҳи барвақт бархоста, аз паи нӯшокии нӯшокӣ гарданд; ки то шаб давом мекунад, то шароб онҳоро аланга занад! Ва барфа ва най, лавҳа ва най ва шароб дар базмҳои онҳо ҳастанд, вале онҳо ба кори Худованд аҳамият намедиҳанд, ва ба кори дастҳои Ӯ аҳамият намедиҳанд. Ишаъё 5:11-12 Вой бар ҳоли онон, ки бадро некӣ ва некиро бадӣ мехонанд; ки торикиро ба рӯшноӣ ва рӯшноиро ба зулмот мегузоранд; ки талхро ба ширин ва ширинро ба талх мегузоранд! Вой бар ҳоли онҳое, ки дар назари худ хирадманд ва дар назари худ хирадманданд! Вой бар ҳоли онон, ки тавоноёни май нӯшанд, ва мардони тавоно барои омехта кардани нӯшокии спиртӣ, ки шарирро барои мукофот сафед мекунанд ва адолати одилро аз ӯ дур мекунанд! Ишаъё 5:20-23 Вой бар ҳоли тоҷи мағрур, бар ҳоли майзадагони Эфроим, ки зебоии ҷалоли онҳо гули пажмурда аст, ки бар сари водиҳои фарбеҳи онҳост, ки аз шароб мағлуб шудаанд!
Аммо онҳо низ бо шароб гумроҳ шудаанд, ва ба воситаи нӯшокии спиртӣ аз роҳ дур шудаанд; коҳин ва набӣ аз нӯшокии спиртӣ гумроҳ шудаанд, аз шароб фурӯ бурда шудаанд, аз нӯшокии нӯшокӣ аз роҳ дур шудаанд; дар рӯъё хато мекунанд, дар доварӣ пешпо мехӯранд. Ишаъё 28:1,7
бояд сахтгир бошанд, на тӯҳматчӣ, ҳушьёр ва дар ҳама чиз мӯътамад. Бигзор деконҳо шавҳарони як зан бошанд, фарзандон ва хонаи худро хуб идора кунанд. Зеро онҳое ки вазифаи деккониро истифода бурдаанд, барои худ дараҷаи хуб ва ҷасорати азиме дар имоне ки ба Исои Масеҳ аст, мехаранд. 1 Тимотиюс 3:1–13
Суханони Йӯнодоб ибни Ракоб, ки ба писаронаш амр фармуда буд, ки шароб нанӯшанд, иҷро мешаванд; зеро ки то имрӯз ҳеҷ чиз наменӯшанд, балки ба амри падари худ итоат мекунанд; лекин шумо ба ман гӯш надодед. Ирмиё 35:14
Зеро усқуф бояд ҳамчун мудири Худо беайб бошад; худхоҳ набуда, ба зудӣ хашмгин нашуда, ба май дода нашуда, ҳамлагар, ба фоидаи палид дода нашудааст; Аммо дӯстдори меҳмоннавозӣ, дӯстдори одамони нек, ҳушьёр, одил, муқаддас, мӯътадил; Каломи содиқро, чунон ки ба ӯ таълим дода шудааст, нигоҳ доред, то ки бо таълимоти солим қодир бошад ҳам мухолифонро насиҳат диҳад ва ҳам бовар кунонад. Титус 1:7–9
Ва ҳангоме ки ба ҳавлии дарунӣ дохил мешаванд, ҳеҷ коҳин набояд шароб бинӯшад. Ҳизқиёл 44:21 Аммо Дониёл дар дили худ ният дошт, ки бо насибаи гӯшти подшоҳ ва бо шароби нӯшидааш худро палид накунад; бинобар ин аз мири ахтаҳо хоҳиш кард, ки худро палид накунад. Дониёл 1:8 Зеро ки онҳо хоҳанд хӯрд, ва сер намешаванд; зино хоҳанд кард, ва афзун нахоҳанд шуд, зеро ки онҳо тарк кардаанд, то ки ба Худованд панд гиранд. Зино ва май ва майи нав дилро мебарад. Ҳушаъ 4:10-11 Аммо фаришта ба вай гуфт: «Эй Закариё, натарс, зеро ки дуои ту шунида шуд; ва занат Элисобаъ ба ту писаре хоҳад зоид, ва ту ӯро Яҳё хоҳӣ номид. Ва ту шодӣ ва шодмонӣ хоҳӣ дошт; ва бисьёр касон аз таваллуди вай шод хоханд шуд. Зеро ки вай дар назари Худованд бузург хоҳад буд, ва на шароб хоҳад нӯшид, на нӯшокии спиртӣ; ва аз Рӯҳулқудс, ҳатто аз шиками модараш пур хоҳад шуд. Ва бисьёре аз банӣ-Исроил сӯи Худованд Худои худ рӯй хоҳанд овард. Луқо 1:13-16 Пас, нигоҳ кунед, ки шумо бодиққат рафтор кунед, на ҳамчун аблаҳон, балки ҳамчун хирад, ва вақтро сарфа кунед, зеро ки айём шарир аст. Бинобар ин шумо беақл набошед, балки дарк кунед, ки иродаи Худованд чист. Ва аз май масти нашавед, ки дар он зиёдаравӣ аст; балки аз Рӯҳ пур шавед; Бо худ бо таронаҳо, мадҳияҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ сухан гӯед, дар дили худ ба Худованд суруд ва наво гӯед; Ҳамеша барои ҳама чиз ба Худо ва Падар ба исми Худованди мо Исои Масеҳ шукр гӯем; Аз тарси Худо ба якдигар таслим бошед. Эфсӯсиён 5:15-21 Ин сухани ҳақиқӣ аст: "Агар касе вазифаи усқуфро орзу кунад, кори хубро мехоҳад". Пас усқуф бояд беайб, шавҳари як зан, ҳушёр, ҳушьёр, рафтори нек, меҳмоннавозӣ, ба таълим додан мувофиқ бошад; Ба май дода намешавад, ҳамлагар нест, тамаъҷӯи сарвати палид нест; вале сабр, на ҷанҷол, на тамаъкор; Касе ки хонаи худро хуб ҳукмронӣ мекунад ва фарзандони худро бо тамоми ҷаззоб мутеъ мекунад; (Зеро, агар касе намедонад, ки хонаи худро чӣ гуна идора кунад, чӣ гуна вай дар бораи калисои Худо ғамхорӣ мекунад?) Навовар нест, то ки бо ғурур баланд шуда, ба маҳкумияти иблис гирифтор нашавад. Илова бар ин, ӯ бояд дар бораи онҳое ки дар берунанд, гузориши хубе дошта бошад; мабодо ба маломат ва доми шайтон наафтад. Ба ҳамин монанд, деконҳо бояд сахтгир бошанд, на дузабон, на ба майи зиёд дода, на тамаъ ба сарвати палид; Сирри имонро дар виҷдони пок нигоҳ доштан. Ва бигзор инҳо низ аввал санҷида шаванд; пас бигзор онхо беайб дониста шуда, аз вазифаи деккон истифода баранд. Ҳамчунин занони онҳо
Аммо ту он чиро, ки таълимоти солим мегардад, бигӯ: пиронсолон ҳушьёр, сахтгир, ботамкин, дар имон, дар садақа ва сабр солим бошанд. Занони солхӯрда низ чунин рафтор кунанд, ки муқаддас бошанд, на айбдоркунандаи бардурӯғ, на шароби зиёд, муаллимони корҳои нек; То ки онҳо ба ҷавондухтарон ҳушьёр будан, шавҳарони худро дӯст доштан ва фарзандони худро дӯст доштанро таълим диҳанд, доно, покдоман, дар хона посбон, некӣ ва итоаткор ба шавҳарони худ бошанд, то ки каломи Худо кофир нашавад. Ҷавонон низ ба ҳушёр будан даъват мекунанд. Титус 2:1–6 Ва ба онҳо гуфт: «Акидаи худро дар бораи навиштаҷот ба мо баён кунед». Он гоҳ аввалин, ки дар бораи қуввати май сухан мегуфт, оғоз намуд; Ва гуфт: «Эй мардум, май чӣ қадар пурқувват аст! Ҳама одамонро ба иштибоҳ меандозад, ки онро бинӯшанд: Фикри подшоҳ ва кӯдаки ятимро яксон месозад. дар бораи ғулом ва озод, дар бораи марди камбағал ва сарватманд: Он инчунин ҳар андешаро ба шодмонӣ ва шодмонӣ табдил медиҳад, ба тавре ки одам на ғамро ба ёд меорад ва на қарз; подшоҳ ва ҳоким; ва бо истеъдод ҳама чизро баён мекунад: Ва ҳангоме ки онҳо дар косаҳои худ ҳастанд, муҳаббати худро ҳам нисбат ба дӯстон ва ҳам бародарон фаромӯш мекунанд ва баъд аз андаке шамшер мекашанд; анҷом дода шуд. Эй мардум, магар шароб қавитарин нест, ки ин корро маҷбур мекунад? Ва чун ин суханро гуфт, хомӯш монд. 1 Эсдра 3:17–24 Май шарир аст, подшоҳ бад аст, занон бад аст, ҳама фарзандони одамон бад аст, ва ҳамаи корҳои бади онҳо чунин аст; ва дар онҳо ҳақиқате нест. дар ноадолатии худ низ нобуд хоҳанд шуд. 1 Эсдра 4:37 Ба ҳеҷ кас, ки нафрат доред, ин корро накунед: май нахӯред, то ки шуморо маст созад; Тобита 4:15 Ҳеҷ гоҳ бо зани каси дигар нанишин, ва бо вай дар оғӯши худ нанишин, ва пули худро бо вай дар сари шароб харҷ накун; Мабодо дилат ба вай майл накунад, ва аз ин рӯ, ба ҳаваси худ ба ҳалокат афтӣ. Воиз 9:9 Май ва зан мардони хирадмандро гумроҳ хоҳанд кард, ва ҳар кӣ ба фоҳишаҳо мепайвандад, беадаб хоҳад шуд. Воиз 19:2 Далерии худро дар май нишон надиҳад; зеро ки шароб бисьёр касонро нобуд кардааст. Танӯр канорро бо ғӯтонидан исбот мекунад, Дили мағрурон аз мастӣ шароб мекунад. Шароб барои одам мисли ҳаёт аст, агар
мӯътадил бинӯшад: пас барои одами бе шароб чӣ ҳаёт аст? зеро он барои шод кардани одамон офарида шудааст. Май ба қадри кофӣ маст ва дар мавсимаш шодии дил ва шодии ақл меорад; Аммо майи аз ҳад зиёд масти дилро талхӣ ва ҷанҷол ва ҷанҷол меорад. Мастӣ ғазаби аблаҳро зиёд мекунад, то ба васваса андозад: қувватро кам мекунад ва захмҳоро мегардонад. Ёри худро дар шароб мазаммат макун ва дар шодии ӯ беэътиноӣ макун; ба ӯ ҳарф назан, ва ӯро ба нӯшидан маҷбур макун. Воиз 31:25-31 Шароб ва мусиқи дилро шод мекунад, аммо ишқи хирад аз ҳар ду болотар аст. Воиз 40:20 Ва Лут ва ду духтараш дар ғор монданд ва ба падари худ шароб нӯшиданд ва бо ӯ хобиданд, зеро гуфтанд, ки дар рӯи замин касе нест, ки аз онҳо тухм барорад, зеро гумон карданд, ки тамоми замин нобуд шудааст. Ёшир 19:57 Он гоҳ ба ӯ шароб доданд ва ӯ нӯшид ва маст шуд ва духтари зебоеро назди ӯ гузоштанд ва ӯ бо ӯ ҳар чӣ мехост, кард, зеро намедонист, ки чӣ кор мекунад, чун шароби фаровон менӯшидааст. Банӣ-Мӯоб дар он макон, дар дашти Шиттим ба Исроил чунин рафтор карданд, ва хашми Худованд аз ин сабаб бар Исроил аланга зад, ва ба миёни онҳо вабо фиристод, ва дар он ҷо аз банӣ-Исроил бист чор хазор нафар. Ёшир 85:60-61 Пас, вақте ки дуои одам бо ғаму андӯҳ ҳамроҳ мешавад, он ба хоҳишҳои вай дар бораи боло рафтани пок ба қурбонгоҳи Худо иҷозат нахоҳад дод. Зеро, мисли шароб, ки бо сирко омехта шавад, ширинии пештар доштаашро надорад; Пас, ғамгинӣ бо Рӯҳулқудс омехта, намегузорад, ки дуои одам ҳамон тавре бошад, ки дар акси ҳол бошад. Китоби дуюми Ҳермас 10:22 Ва шароб ва нӯшокии спиртӣ нахӯрдам, ва гӯшт ба даҳони ман надаромад, ва хӯроки гуворо нахӯрдам; лекин ман барои гуноҳи худ мотам гирифтам, зеро ки он бузург буд, ки дар Исроил набуд. Аҳди Рубен 1:10 Ва чун дидам, ки вай шароб мерехт, ба сабаби мастии май фирефта шудам ва ӯро гирифтам, гарчанде ки падарам насиҳат накарда буд. Бинобар ин ман, ки аз май масти будам, вайро нашинохтам; ва зебоии ӯ маро фиреб дод, ба воситаи мӯди ороиши худ. Аҳди Яҳудо 2:18,24 Ва ӯро бо зару марворид зинат дод ва ӯро водор сохт, ки дар зиёфат бо зебоии занон барои мо шароб рехт. Ва май чашмонамро гардонд, ва лаззат диламро кӯр кард. Аҳди Яҳудо 3:6-7 Ва алҳол, эй фарзандони ман, ба шумо мегӯям: аз шароб маст нашавед; зеро шароб ақлро аз ҳақиқат дур мекунад ва шаҳватро ба вуҷуд меорад ва чашмҳоро ба гумроҳӣ мебарад. Зеро ки рӯҳи зино май дорад, ки хизматгоре бошад, ки ақлро шод гардонад; зеро ин ду кас шуури одамро низ аз худ мекунанд. Зеро, агар касе шароб менӯшад, то мастӣ нӯшад, он ақлро бо фикрҳои палид, ки ба зино мебарад, парешон мекунад ва баданро ба иттиҳоди ҷисмонӣ гарм мекунад; ва агар шаҳват пайдо шавад, гуноҳ мекунад ва хиҷил намешавад. Чунин аст марди майзада, фарзандони ман; зеро касе ки маст аст, ҳеҷ касро эҳтиром намекунад. Зеро, инак, ин маро низ ба иштибоҳ водор кард, ба тавре ки аз издиҳоми шаҳр хиҷил нашудам, ва дар пеши назари ҳама ба сӯи Томор рӯ овардам, ва гуноҳи азим кардаам, ва пӯшиши хонаро
кушодам. шарми писаронам. Пас аз нӯшидани шароб ман фармони Худоро риоя накардам ва зани канъонро ба занӣ гирифтам. Эй фарзандони ман, ба марди май нӯшидан ба ақли зиёд эҳтиёҷ дорад; ва шароб нӯшидан ҳикмат аст, то он даме, ки шароб бинӯшад. Аммо агар вай аз ин ҳад берун равад, рӯҳи маккор ба зеҳнаш ҳамла мекунад ва майзадаро водор мекунад, ки палид сухан гӯяд ва аз ҳад зиёд рафтор кунад ва хиҷил нашавад, балки ҳатто дар шарми худ фахр кунад ва худро обрӯманд ҳисобад. Касе, ки зино мекунад, намедонад, ки кай зиён мебинад, ва ҳангоми хор кардан шарм намекунад. Зеро, гарчанде ки одам подшоҳ бошад ва зино кунад, вай ғуломи зино гашта, аз подшоҳии худ маҳрум мешавад, чунон ки ман низ азоб кашидам. Зеро ки асои худ, яъне истиқомати қабилаи худро додам; ва камарбанди ман, яъне қуввати ман; ва диадеми ман, яъне ҷалоли салтанати ман. Ва ман аз ин чизҳо тавба кардам; май ва гӯшт то пирӣ намехӯрам ва ҳеҷ шодӣ надидаам. Ва фариштаи Худо ба ман нишон дод, ки то абад занон бар подшоҳ ва гадо ҳукмронӣ мекунанд. Ва аз подшоҳ ҷалоли ӯро ва аз марди далер қудрати ӯро, ва аз гадо он чизеро, ки аз камбағалии ӯ мемонад, мегиранд. Пас, эй фарзандони ман, меъёри шаробро риоя кунед; зеро дар он чор рӯҳи бад вуҷуд дорад: шаҳват, ҳаваси гарм, исрофкорӣ ва сарвати палид. Агар майро бо шодмонӣ менӯшед, аз Худо битарсед. Зеро, агар дар шодии шумо тарси Худо аз байн равад, он гоҳ мастӣ ба вуҷуд меояд ва бешармӣ дар он медуздад. Аммо агар ҳушьёрона зиндагӣ кардан хоҳед, ба шароб ҳеҷ гоҳ даст нарасонед, то ки дар сухани хашм, дар ҷангу ифротгароӣ ва таҷовузҳо гуноҳ кунед. аҳкоми Худо, ва шумо пеш аз вақти худ нобуд мешавед. Илова бар ин, шароб асрори Худо ва одамонро ошкор мекунад, чунон ки ман низ аҳкоми Худо ва асрори падарам Яъқубро ба зани канъонӣ Батшуа ошкор кардам, ки Худо ба ман амр фармудааст, ки онҳоро ошкор накунам. Ва шароб ҳам сабаби ҷанг ва ҳам ошӯб аст. Аҳди Яҳудо 3:10-29 Ман май нӯшидам, то аз он гумроҳ шавам; Аҳди Иссокор 2:7