Issuu

Таъмиди об ва оташ Он гоҳ ман каломи Худовандро ба ёд овардам, ки чӣ тавр Ӯ гуфта буд: Яҳё бо об таъмид медод, аммо шумо бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳед ёфт. Аъмол 11:16

Инҷилҳо Матто 3:1-17 1 Дар он рӯзҳо Яҳёи Таъмиддиҳанда дар биёбони Яҳудия мавъиза мекард. 2 Ва мегуфт: «Тавба кунед, зеро ки Подшоҳии Осмон наздик аст». 3 Зеро ӯ ҳамон касест, ки пайғамбар Ишаъё дар борааш гуфта буд: «Овози нидокунандае дар биёбон: роҳи Худовандро омода кунед, роҳҳои Ӯро рост кунед». 4 Ва он Юҳанно либосе аз пашми шутур ва камарбанди чармӣ дар камараш дошт; ва хӯроки ӯ малах ва асали ваҳшӣ буд. 5 Он гоҳ мардуми Ерусалим ва тамоми Яҳудо ва тамоми музофоти атрофи Урдун назди ӯ берун меомаданд, 6 Ва гуноҳҳои худро эътироф карда, аз ҷониби ӯ дар Урдун таъмид гирифтанд. 7 Аммо вақте ки ӯ бисёр фарисиён ва саддуқиёнро дид, ки барои таъмид омада буданд, ба онҳо гуфт: «Эй морҳои ваҳшӣ, кӣ ба шумо гуфт, ки аз ғазаби оянда гурезед?» 8 Пас, самаре оред, ки сазовори тавба бошад. 9 Ва дар дили худ нагӯед, ки "мо падари Иброҳим ҳастем", зеро ба шумо мегӯям, ки Худо қодир аст аз ин сангҳо барои Иброҳим фарзандон ба вуҷуд оварад. 10 Ва акнун табар бар решаи дарахтон гузошта шудааст: ҳар дарахте, ки меваи хуб намедиҳад, бурида ва ба оташ партофта мешавад. 11 Ман шуморо бо об барои тавба таъмид медиҳам, аммо касе ки пас аз ман меояд, аз ман тавонотар аст, ки ман сазовори он нестам, ки пойафзоли ӯро бардорам; ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва бо оташ таъмид хоҳад дод. 12 Ӯ ғалбери худро дар даст дорад, ва Ӯ хирмани Худро пурра тоза карда, гандуми Худро дар анбор ҷамъ мекунад, вале коҳро дар оташи хомӯшнашаванда месӯзонад. 13 Он гоҳ Исо аз Ҷалил ба Урдун назди Яҳё омад, то аз ӯ таъмид гирад. 14 Аммо Яҳё ӯро боздошта, гуфт: «Маро лозим аст, ки аз Ту таъмид гирам, ва Ту назди ман меоӣ?» 15 Исо ба вай ҷавоб дод: « Ҳоло бигзор чунин бошад, зеро ин барои мо лозим аст, ки ҳар як адолатро иҷро кунем». Он гоҳ ӯ ба вай иҷозат дод. 16 Вақте ки Исо таъмид гирифт, дарҳол аз об баромад ва осмон ба рӯи ӯ кушода шуд ва Рӯҳи Худоро дид, ки мисли кабӯтар фуромада, бар ӯ фаромад. 17 Ва инак, овозе аз осмон расид, ки мегуфт: «Ин Писари азизи Ман аст, ки Ман аз Ӯ хеле хушнудам».

Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар миёни онҳое ки аз занон таваллуд шудаанд, аз Яҳёи Таъмиддиҳанда бузургтаре пайдо нашудааст; гарчанде ки дар Малакути Осмон хурдтарин аз ӯ бузургтар аст. Ва аз айёми Яҳёи Таъмиддиҳанда то ҳол Малакути Осмон бо зӯрӣ рӯ ба рӯ мешавад ва зӯроварон онро бо зӯрӣ мерабоянд. Матто 11:11-12 Ва ба хизматгоронаш гуфт: «Ин Яҳёи Таъмиддиҳанда аст; ӯ аз мурдагон эҳьё шудааст; ва аз ин рӯ мӯъҷизаҳо дар Ӯ зоҳир мешаванд». Ва модараш ӯро таълим дода, гуфт: «Сарашро дар табақе ба ман деҳ». Матто 14:2,8 Ва онҳо гуфтанд: «Баъзеҳо мегӯянд, ки ту Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳастӣ, баъзеҳо Илёс ва дигарон Ирмиё ё яке аз пайғамбарон». Матто 16:14 Он гоҳ шогирдон фаҳмиданд, ки Ӯ ба онҳо дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда сухан мегуфт. Матто 17:13 Аммо Исо ҷавоб дод: « Шумо намедонед, ки чӣ мепурсед? Оё шумо метавонед аз косае, ки Ман менӯшам, бинӯшед ва бо таъмиде, ки Ман бо он таъмид мегирам, таъмид гиред?» Онҳо ба ӯ гуфтанд: «Мо метавонем». Ва Ӯ ба онҳо гуфт: « Шумо аз косаи Ман хоҳед нӯшид ва бо таъмиде, ки Ман бо он таъмид мегирам, таъмид хоҳед гирифт; аммо нишастан дар тарафи рост ва чапи Ман дар дасти Ман нест, ки бидиҳам, балки ба онҳое дода мешавад, ки Падари Ман барои онҳо омода кардааст». Матто 20:22-23 Матто 21:25 Таъмиди Яҳё аз куҷо буд? Аз осмон ё аз одамон?» Онҳо бо ҳам муҳокима мекарданд: «Агар мо гӯем, ки аз осмон аст, Ӯ ба мо мегӯяд: "Пас чаро ба ӯ бовар накардед?" Матто 28:18-20 Ва Исо наздик омада, ба онҳо гуфт: « Ба Ман тамоми қудрат дар осмон ва бар замин дода шудааст. Пас, равед ва ҳамаи халқҳоро таълим диҳед ва онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед; ба онҳо таълим диҳед, ки ҳар он чиро, ки ба шумо фармудаам, риоя кунанд; ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири дунё. Омин. Яҳё дар биёбон таъмид медод ва барои бахшиши гуноҳҳо таъмиди тавбаро мавъиза мекард. Ва тамоми сарзамини Яҳудо ва сокинони Ерусалим назди ӯ мерафтанд ва ҳама аз ҷониби ӯ дар дарёи Урдун таъмид гирифта, гуноҳҳои худро эътироф мекарданд. Ман шуморо бо об таъмид додам, аммо ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳад дод. Ва дар он рӯзҳо Исо аз Носираи Ҷалил омад ва аз ҷониби Яҳё дар Урдун таъмид гирифт. Марқӯс 1:4-5,8-9 Ва подшоҳ Ҳиродус аз Ӯ шунид, зеро номаш дар тамоми ҷаҳон паҳн шуда буд ва гуфт: «Яҳёи Таъмиддиҳанда аз мурдагон эҳьё шудааст ва аз ин рӯ мӯъҷизаҳо дар Ӯ зоҳир мешаванд». Вай берун рафта, аз модараш пурсид: «Чӣ талаб кунам?» Вай гуфт: «Сари Яҳёи Таъмиддиҳанда». Вай фавран назди подшоҳ омада, пурсид: «Мехоҳам сари Яҳёи Таъмиддиҳандаро ба зудӣ дар табақе ба ман деҳ». Марқӯс 6:14,24,25 Марқӯс 8:28 Онҳо ҷавоб доданд: «Яҳёи Таъмиддиҳанда». Баъзеҳо мегӯянд, ки Илёс ва дигарон мегӯянд, ки яке аз пайғамбарон». Аммо Исо ба онҳо гуфт: « Шумо намедонед, ки чӣ мепурсед; оё шумо метавонед аз косае, ки ман менӯшам, бинӯшед ва бо таъмиде, ки ман таъмид мегирам, таъмид гиред?» Онҳо ба ӯ

гуфтанд: «Мо метавонем». Ва Исо ба онҳо гуфт: « Шумо аз косае, ки ман менӯшам, хоҳед нӯшид ва бо таъмиде, ки ман таъмид мегирам, таъмид хоҳед гирифт». Марқӯс 10:38-39 Марқӯс 11:30 — Таъмиди Яҳё аз осмон буд ё аз одамон? — Ба ман ҷавоб диҳед. Ҳар кӣ имон оварад ва таъмид гирад, наҷот хоҳад ёфт; вале ҳар кӣ имон наоварад, маҳкум хоҳад шуд (Марқӯс 16:16) . Ва ӯ дар тамоми сарзамини атрофи Урдун омада, таъмиди тавбаро барои бахшиши гуноҳҳо мавъиза мекард; ва ба мардуме, ки барои таъмид гирифтан аз ӯ меомаданд, гуфт: «Эй насли морхӯрон, кӣ шуморо огоҳ кард, ки аз ғазаби оянда гурезед?» Боҷгирон низ барои таъмид омада, ба ӯ гуфтанд: «Эй Устод, чӣ кор кунем?» Юҳанно ба ҳамаи онҳо ҷавоб дод: «Ман шуморо бо об таъмид медиҳам; аммо касе ки аз ман тавонотар аст, меояд, ки ман сазовори кушодани банди пойафзоли ӯ нестам; ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва бо оташ таъмид хоҳад дод». Вақте ки тамоми мардум таъмид гирифтанд, Исо низ таъмид гирифта, дуо гуфт ва осмон кушода шуд. Луқо 3:3,7,12,16,21 Вақте ки мардон назди Ӯ омаданд, гуфтанд: «Яҳёи Таъмиддиҳанда моро назди Ту фиристод, то бигӯяд: "Оё Ту ҳамон касе ҳастӣ, ки бояд биёяд?" ё мо мунтазири дигаре ҳастем? Зеро ба шумо мегӯям: дар байни онҳое ки аз занон таваллуд шудаанд, пайғамбаре аз Яҳёи Таъмиддиҳанда бузургтар нест; аммо он ки дар Малакути Худо хурдтарин аст, аз ӯ бузургтар аст. Ва тамоми мардуме, ки ӯро шуниданд, ва боҷгирон Худоро сафед карданд, зеро ки бо таъмиди Яҳё таъмид гирифта буданд. Аммо фарисиён ва шариатдонон иродаи Худоро бар зидди худашон рад карданд, зеро аз Ӯ таъмид нагирифтанд. Зеро Яҳёи Таъмиддиҳанда омад, на нон мехӯрд ва на шароб менӯшид; ва шумо мегӯед, ки Ӯ дев дорад." Луқо 7:20,28-30,33 Онҳо дар ҷавоб гуфтанд: «Баъзеҳо мегӯянд, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда аст; баъзеҳо мегӯянд, ки Илёс аст; ва дигарон мегӯянд, ки яке аз пайғамбарони қадим эҳьё шудааст». Луқо 9:19 Аммо ман бояд таъмиде дошта бошам; ва то ба анҷом расидани он чӣ қадар дар изтироб ҳастам! Луқо 12:50 Луқо 20:4 Таъмиди Яҳё аз осмон буд ё аз одамон? Ва онҳо аз ӯ пурсиданд ва ба ӯ гуфтанд: «Пас, агар ту Масеҳ набошӣ, на Илёс ва на пайғамбар?» Юҳанно ба онҳо ҷавоб дод: «Ман бо об таъмид медиҳам; аммо дар миёни шумо касе истодааст, ки шумо Ӯро намешиносед; ин корҳо дар Байт-Абора, ки дар он тарафи Урдун аст, ки Яҳё таъмид медод, ба амал омадаанд. Ман Ӯро намешинохтам, аммо барои он ки Ӯ ба Исроил зоҳир шавад, ман омадам, ки бо об таъмид диҳам». Ва Ман Ӯро намешинохтам; аммо Он ки маро фиристод, то бо об таъмид диҳам, ба ман гуфт: «Бар ҳар кӣ Рӯҳ фуруд ояд ва бар Ӯ қарор гирад, ҳамон касест, ки бо Рӯҳулқудс таъмид медиҳад». Юҳанно 1:25-26,28,31,33 Баъд аз ин Исо ва шогирдонаш ба сарзамини Яҳудо омаданд ва дар он ҷо бо онҳо монд ва таъмид медод. Ва Яҳё низ дар Энӯн, наздики Салим, таъмид медод, зеро дар он ҷо оби зиёд буд; ва онҳо омада, таъмид гирифтанд. Ва назди Яҳё омада, ба ӯ гуфтанд: «Эй устод, касе ки бо ту дар он тарафи Урдун буд ва ту дар ҳаққи ӯ шаҳодат медодӣ, инак, Ӯ таъмид медиҳад ва ҳама назди Ӯ меоянд». Юҳанно 3:22-23,26

Вақте ки Худованд фаҳмид, ки фарисиён шунидаанд, ки Исо нисбат ба Яҳё шогирдони бештар пайдо карда, онҳоро таъмид додааст (гарчанде ки худи Исо не, балки шогирдонашро таъмид медоданд), Юҳанно 4:1-2 Ва боз ба он тарафи Урдун, ба ҷое ки Яҳё пештар таъмид медод, рафт ва дар он ҷо монд. Юҳанно 10:40

Аъмол Зеро ки Яҳё бо об таъмид медод; аммо шумо рӯзҳои зиёд бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳед ёфт. Аъмол 1:5 Аз таъмиди Яҳё сар карда, то ҳамон рӯзе ки Ӯ аз байни мо боло бурда шуд, бояд шахсе таъин карда шавад, ки бо мо шоҳиди эҳёи Ӯ бошад. Аъмол 1:22 Он гоҳ Петрус ба онҳо гуфт: «Тавба кунед ва ҳар яке аз шумо ба исми Исои Масеҳ барои омурзиши гуноҳҳо таъмид гиред, ва шумо атои Рӯҳулқудсро хоҳед ёфт». Аъмол 2:38 Пас, онҳое ки каломи ӯро бо хурсандӣ қабул карданд, таъмид гирифтанд ва дар ҳамон рӯз тақрибан се ҳазор нафар ба онҳо ҳамроҳ шуданд. Аъмол 2:41 Аммо вақте ки ба мавъизаи Филиппус дар бораи Малакути Худо ва исми Исои Масеҳ бовар карданд, мардон ва занон таъмид гирифтанд. Аъмол 8:12 Худи Шимъӯн низ имон овард ва таъмид гирифта, бо Филиппус монд ва аз дидани мӯъҷизаҳо ва аломатҳое, ки ба амал меомаданд, дар ҳайрат монд. (Зеро ки ҳанӯз бар ҳеҷ яке аз онҳо нозил нашуда буд, балки танҳо ба исми Исои Масеҳ таъмид гирифта буданд.) Аъмол 8:13,16 Ва дар роҳ, онҳо ба обе расиданд, ки дар он ҷо хоҷасаро гуфт: «Инак, об аст; чӣ чиз маро аз таъмид гирифтан бозмедорад?» Ва ба ароба фармон дод, ки истода шавад. Ва Филиппус ва хоҷасаро ҳарду ба об фуромаданд ва ӯ ӯро таъмид дод. Аъмол 8:36,38 Ва дарҳол аз чашмони ӯ чизе монанди пулакча афтод; ва ӯ фавран бино шуд, ва бархоста, таъмид гирифт. Аъмол 9:18 Ин сухан, ба гуфтаи ман, шумо медонед, ки дар тамоми Яҳудо паҳн шудааст ва аз Ҷалил, пас аз таъмиде, ки Яҳё мавъиза мекард, сар шудааст: «Оё касе метавонад обро манъ кунад, ки онҳое ки Рӯҳулқудсро мисли мо қабул кардаанд, таъмид нагиранд?» Ва ба онҳо амр дод, ки ба исми Худованд таъмид гиранд. Сипас аз ӯ хоҳиш карданд, ки рӯзҳои муайянро дар он ҷо гузорад. Аъмол 10:37,47-48 Он гоҳ ман каломи Худовандро ба ёд овардам, ки гуфта буд: « Яҳё бо об таъмид медод, аммо шумо бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳед ёфт». Аъмол 11:16 Вақте ки Яҳё пеш аз омаданаш ба тамоми қавми Исроил таъмиди тавбаро мавъиза кард. Аъмол 13:24 Вақте ки ӯ ва аҳли хонаводааш таъмид гирифтанд, аз мо илтимос карда гуфт: «Агар шумо маро ба Худованд содиқ дониста бошед, ба хонаи ман биёед ва дар он ҷо бимонед». Ва ӯ моро

маҷбур кард. Дар ҳамон соати шаб ӯ онҳоро бо худ бурд ва захмҳояшонро шуст ва фавран худаш ва тамоми аҳли байташ таъмид гирифтанд. Аъмол 16:15,33 Криспус, сардори ибодатхона, бо тамоми аҳли байташ ба Худованд имон овард; ва бисёре аз қӯринтиён, инро шунида, имон оварданд ва таъмид гирифтанд. Ин мард дар роҳи Худованд таълим гирифта буд ва бо ҷӯшу хурӯши рӯҳ, бо ҷидду ҷаҳд дар бораи Худованд сухан ронда ва таълим медод, дар ҳоле ки танҳо таъмиди Юҳанноро медонист. Аъмол 18:8,25 Ва ба онҳо гуфт: «Пас, барои чӣ таъмид гирифтед?» Онҳо гуфтанд: «Ба таъмиди Яҳё». Он гоҳ Павлус гуфт: «Яҳё бо таъмиди тавба таъмид медод ва ба мардум мегуфт: «Ба касе ки баъд аз ӯ меояд, яъне ба Исои Масеҳ имон оваред». Вақте ки инро шуниданд, ба исми Исои Худованд таъмид гирифтанд». Аъмол 19:3-5 Пас, чаро таъхир мекунӣ? Бархез ва таъмид гир ва гуноҳҳои худро бишӯй ва исми Худовандро бихон. Аъмол 22:16

Номаҳо Оё намедонед, ки ҳамаи мо, ки дар Исои Масеҳ таъмид гирифтаем, дар марги Ӯ таъмид ёфтаем? Пас, мо бо Ӯ таъмид гирифта, дар марг дафн карда шудаем, то ки чунон ки Масеҳ бо ҷалоли Падар аз мурдагон эҳьё шуд, мо низ дар ҳаёти нав қадам гузорем. Румиён 6:3-4 Оё Масеҳ тақсим шудааст? Оё Павлус барои шумо маслуб шудааст? Ё шумо ба номи Павлус таъмид гирифтаед? Худоро шукр мегӯям, ки ман ҳеҷ яке аз шуморо, ба ҷуз Криспус ва Гай, таъмид надодаам, то касе нагӯяд, ки ман ба номи худ таъмид додаам. Ва ман инчунин хонадони Стефанусро таъмид додам; ғайр аз ин, намедонам, ки каси дигареро таъмид додаам ё не. Зеро Масеҳ маро на барои таъмид додан, балки барои мавъизаи Инҷил фиристод, на бо ҳикмати сухан, то ки салиби Масеҳ беэътибор шавад. 1 Қӯринтиён 1:13-17 Ва ҳама дар абр ва дар баҳр ба Мусо таъмид гирифтанд; 1 Қӯринтиён 10:2 Зеро ки ҳамаи мо, хоҳ яҳудӣ бошем, хоҳ ғайрияҳудӣ, хоҳ ғулом бошем, хоҳ озод бошем, бо як Рӯҳ дар як бадан таъмид ёфтаем ва ҳама аз як Рӯҳ нӯшонида шудаем. 1 Қӯринтиён 12:13 Вагарна, онҳое ки барои мурдагон таъмид мегиранд, чӣ кор хоҳанд кард, агар мурдагон тамоман эҳьё нашаванд? Пас, чаро барои мурдагон таъмид мегиранд? 1 Қӯринтиён 15:29 Зеро ҳамаи шумо, ки дар Масеҳ таъмид ёфтаед, Масеҳро дар бар кардаед (Ғалотиён 3:27). Як Худованд, як имон, як таъмид, Эфсӯсиён 4:5 Дар таъмид бо Ӯ дафн карда шудаед, ки дар он шумо низ бо Ӯ эҳьё шудаед, ба воситаи имон ба амали Худо, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард. Қӯлассиён 2:12 Дар бораи таълимоти таъмидҳо, дар бораи гузоштани дастҳо, дар бораи эҳьёи мурдагон ва дар бораи доварии ҷовидонӣ. Ибриён 6:2 Ба ҳамин монанд, ки таъмид низ ҳоло моро бо эҳёи Исои Масеҳ наҷот медиҳад (на бо тоза кардани ифлосии ҷисм, балки бо ҷавоби виҷдони пок ба Худо): 1 Петрус 3:21

Китобҳои гумшудаи Китоби Муқаддас Мо Исоро дидем, ки шумо Ӯро маслуб карда будед, бо ёздаҳ шогирдаш сӯҳбат мекард ва дар миёни онҳо дар кӯҳи Зайтун нишаста, ба онҳо мегуфт: «Ба тамоми ҷаҳон биравед, Инҷилро ба ҳамаи халқҳо мавъиза кунед ва онҳоро ба номи Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед; ва ҳар кӣ имон оварад ва таъмид гирад, наҷот хоҳад ёфт». Ва вақте ки Ӯ ин суханонро ба шогирдонаш гуфт, мо Ӯро дидем, ки ба осмон сууд мекунад. Инҷили Ниқӯдимус 10:19-21 Ӯ ба ӯ ҷавоб дод: «Ман овози касе ҳастам, ки дар биёбон фарёд мезанад, Яҳёи Таъмиддиҳанда ва пайғамбари Худои Таоло, ки пеш аз омаданаш рафт, то роҳи худро омода кунад, то ба қавми худ дониши наҷотро барои бахшиши гуноҳҳо диҳад». Ва ман, Юҳанно, вақте ки Исоро дидам, ки аз ҷониби Рӯҳулқудс ба ман омада истодааст, гуфтам: «Инак Барраи Худо, инак, Ӯ гуноҳҳои ҷаҳонро мебардорад». Ва ман ӯро дар дарёи Урдун таъмид додам ва дидам, ки Рӯҳулқудс ба шакли кабӯтар бар ӯ фуруд меояд ва аз осмон овозе шунидам, ки мегуфт: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки ман аз Ӯ хушнудам». Инҷили Ниқӯдимус 13:11-13 Аммо вақте ки аввалин марди падари мо Одам ин чизҳоро шунид, ки Исо дар Урдун таъмид гирифтааст, ба писараш Шет нидо карда гуфт: «Ба писарони худ, сарварон ва пайғамбарон, ҳама чизҳоеро, ки аз Микоил, фариштаи муқарраб, шунидаӣ, вақте ки туро ба дарвозаҳои биҳишт фиристодам, то аз Худо илтимос кунӣ, ки сари маро дар бемориам равған молад». Инҷили Ниқӯдимус 14:1-2 Он гоҳ Масеҳ, Писари меҳрубонтарини Худо, ба замин меояд, то ҷисми инсонии Одамро эҳё кунад ва дар айни замон ҷасадҳои мурдагонро эҳё кунад ва вақте ки меояд, дар Урдун таъмид хоҳад гирифт: Инҷили Ниқӯдимус 14:6 Фариштаи бузург Микоил ба мо амр дод, ки аз Урдун ба он тарафи он равем, ба сарзамини аъло ва фаровон, ки дар он ҷо бисёриҳо бо мо барои исботи эҳёи Масеҳ аз мурдагон эҳьё шудаанд, равем. Зеро мо танҳо се рӯз аз мурдагон иҷозат додем, ки бо волидонамон иди Фисҳи Худовандро ҷашн гирем ва шаҳодати худро дар бораи Масеҳи Худованд баён кунем ва мо дар дарёи муқаддаси Урдун таъмид гирифтаем. Ва акнун онҳоро касе намебинад. Инҷили Ниқӯдимус 21:4-5 Хушбахтанд касоне ки таъмиди худро пок нигоҳ медоранд, зеро онҳо бо Падар, Писар ва Рӯҳулқудс сулҳ хоҳанд ёфт (Аъмоли Павлус ва Текла 1:18). Баъдтар онҳо бисёр ҳайвоноти ваҳшии дигарро берун оварданд; аммо Текла бо дастонаш ба осмон дароз карда истода дуо гуфт; ва вақте ки дуо гуфт, рӯй гардонд ва чоҳи обро дид ва гуфт: «Акнун вақти таъмид гирифтанам расидааст». Пас, худро ба об андохт ва гуфт: «Ба номи Ту, эй Худованди ман Исои Масеҳ, ман имрӯз рӯзи охирини таъмид гирифтам». Занон ва мардум инро дида, фарёд заданд ва гуфтанд: «Худро ба об напарто». Ва худи ҳоким фарёд зад, ки фикр кунад, ки моҳӣ (гӯсолаҳои баҳрӣ) ин қадар зебоиро фурӯ мебаранд. Аъмоли Павлус ва Текла 9:6-7 Вақте ки Текла инро дарк кард, ба ӯ гуфт: «Эй Павлус, ман таъмид гирифтаам; зеро касе ки ба ту дар мавъиза кӯмак мекунад, ба ман низ дар таъмид кӯмак кардааст». Аъмоли Павлус ва Текла 10:2 Пас, агар чунин одамони одил бо адолати худ натавонанд фарзандони худро наҷот диҳанд, пас чӣ гуна мо метавонем умед дошта бошем, ки ба Малакути Худо дохил шавем, агар 6

таъмиди худро муқаддас ва беайб нигоҳ надорем? Ё кӣ метавонад моро ҳимоят кунад, агар мо корҳои муқаддас ва одилонаро анҷом дода бошем? 2 Клемент ба Қӯринтиён 3:9 Акнун барои аввалинҳо, ба қавми Исроил навишта шудааст, ки онҳо таъмидеро, ки боиси бахшиши гуноҳҳо мегардад, қабул нахоҳанд кард; балки дигареро, ки наметавонад, барои худ муқаррар хоҳанд кард. Номаи умумии Барнаббо 10:2 Зеро Худои мо Исои Масеҳ мувофиқи иродаи Худо дар батни Марям аз насли Довуд, аз Рӯҳулқудс таваллуд шуда, таъмид гирифтааст, то ки бо шавқи худ обро пок кунад ва гуноҳро шуста кунад. Номаи Игнатий ба Эфсӯсиён 4:9 Зеро ман дидам, ки шумо дар имони устувор қарор доред, гӯё ки ҳам аз ҷиҳати ҷисм ва ҳам аз ҷиҳати рӯҳ ба салиби Худованди мо Исои Масеҳ мехкӯб шуда бошед ва бо хуни Масеҳ дар муҳаббат тасдиқ шудаед, зеро ба он чизе, ки ба Худованди мо дахл дорад, комилан боварӣ доред. Ки дар ҳақиқат аз насли Довуд ба таври ҷисмӣ буд, аммо Писари Худо ба таври ирода ва қудрати Худо буд; дар ҳақиқат аз бокира таваллуд шуда ва аз Юҳанно таъмид гирифта шудааст, то ки ҳама адолат аз ҷониби ӯ иҷро шавад. Номаи Игнатий ба Смирней 1:3-4 Бе усқуф таъмид додан ва ҷашн гирифтани ҷамоати муқаддас ҷоиз нест; аммо ҳар чизе ки ӯ розӣ аст, ин барои Худо писанд аст, то ҳар коре, ки анҷом дода мешавад, боэътимод ва хуб анҷом дода шавад. Номаи Игнатий ба Смирниён 3:5 Ба касе, ки бо ӯ ҷанг мекунед ва аз ӯ музди меҳнат мегиред, писанд оваред. Бигзор ҳеҷ яке аз шумо гурехта нашавад; балки бигзор таъмиди шумо ҳамчун силоҳи шумо, имони шумо ҳамчун кулоҳи шумо, муҳаббати шумо ҳамчун найзаи шумо, сабри шумо ҳамчун тамоми зиреҳи шумо боқӣ монад. Номаи Игнатий ба Поликарп 2:14 Ва боқимондагон кистанд, ки дар соҳили об афтоданд ва натавонистанд ба об ғеланд? Онҳо касоне ҳастанд, ки каломро шуниданд ва ба номи Худованд таъмид гирифтанд; аммо бо назардошти муқаддасоти бузурге, ки ҳақиқат талаб мекунад, худро дур гирифтанд ва боз аз паи ҳавасҳои бади худ рафтанд. Ҳамин тавр вай тафсири бурҷро ба анҷом расонд. 1 Китоби Чӯпони Ҳермас (Рӯъёҳо) 3:75-77 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Ҳоло аз баъзе муаллимон шунидаам, ки тавбаи дигаре ҷуз таъмид вуҷуд надорад; вақте ки мо ба об меафтем ва бахшиши гуноҳҳои худро мегирем; ва баъд аз ин, мо дигар гуноҳ накунем, балки бо покӣ зиндагӣ кунем». 2 Китоби Чӯпони Ҳермас (Аҳком) 4:18 Зеро пеш аз он ки одам номи Писари Худоро қабул кунад, ӯ ба марг таъин мешавад; аммо вақте ки ин мӯҳрро мегирад, аз марг озод мешавад ва ба ҳаёт таъин мешавад. Акнун ин мӯҳр оби таъмид аст, ки одамон зери масъулияти марг ба он меафтанд, аммо ба ҳаёт таъин мешаванд. 3 Китоби Чӯпони Ҳермас (Мисолҳо) 9:153-154 Номаи Ҳиродус ба Пилотуси ҳоким Ҳиродус ба Понтий Пилотус, ҳокими Ерусалим, салом мерасонад. Ман дар изтироби зиёд ҳастам. Ин чизҳоро ба ту менависам, то вақте ки ту онҳоро шунидӣ, барои ман ғамгин шавӣ. Зеро духтари ман Ҳиродия, ки барои ман азиз аст, дар болои ҳавзи обе бозӣ мекард, ки ях дошт, он зери вай кафид ва тамоми баданаш ба замин афтод ва сараш бурида, дар рӯи ях монд. Ва инак, модараш сарашро рӯи зонуҳояш дар зонуяш нигоҳ доштааст ва тамоми хонадони ман дар ғами зиёд аст. Зеро ман, вақте ки дар бораи Исои мард шунидам, хостам назди ту биёям, то ӯро танҳо бубинам ва каломи ӯро бишнавам, хоҳ он

мисли писарони одам бошад. Ва маълум аст, ки аз сабаби корҳои зиёди баде, ки ман ба Яҳёи Таъмиддиҳанда кардаам ва азбаски ман Масеҳро масхара кардам, инак, ман мукофоти адолатро мегирам, зеро ман хуни фарзандони дигаронро дар рӯи замин рехтаам. Аз ин рӯ, довариҳои Худо одилонаанд; зеро ҳар кас мувофиқи андешаи худ мегирад. Аммо азбаски ту сазовори дидани он Худо-инсон будӣ, аз ин рӯ, сазовор аст, ки барои ман дуо гӯӣ. Писари ман Азбониус низ дар ранҷу азоби соати марг аст. Ва ман низ дар ранҷу азоб ва озмоиши бузурге ҳастам, зеро ки гирифтори бемории истисқо ҳастам; ва дар андӯҳи бузурге ҳастам, зеро ман муаррифии таъмидро бо об, ки Юҳанно буд, таъқиб мекардам. Пас, эй бародар, довариҳои Худо одилонаанд.