Issuu

‫لوقا جي انجيل‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫لِ ھٿ ۾ ورتو آھي‪ ،‬جن تي اسان ۾ يقين آھي‪،‬‬ ‫‪1‬ڇاڪاڻ ⁠تہ گھڻن ئي انھن ڳالھين جو بيان ڪرڻ ء‬ ‫‪2‬جھڙي ءِ طرح انھن انھن کي اسان جي حوالي ڪيو‪ ،‬جيڪي شروعات کان وٺي شاھد ۽ ڪلم جا خادم ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬مون کي بہ اھو سٺو لڳو‪ ،‬جو مون کي شروع کان وٺي سڀني ڳالھين جي ڪامل سمجھ ھئي‪ ،‬تنھنڪري تو کي ترتيب سان لکان‪ ،‬تمام‬ ‫بھترين ٿيفيلس‪.‬‬ ‫لِ تہ تون انھن ڳالھين جي سچائي ءِ کي ڄاڻين‪ ،‬جن بابت تو کي سيکاريو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪4‬انھي ءِ ء‬ ‫‪5‬يھوديہ جي بادشاھہ ھيروديس جي ڏينھن ۾ ابيا جي دور ۾ زڪريا نالي ھڪڙو ڪاھن ھو ۽ سندس زال ھارون جي ڌيئرن مان ھئي ۽‬ ‫سندس نالو اليشبع ھو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ اھي ٻئي خدا جي آڏو سچا ھئا‪ ،‬۽ خداوند جي سڀني حڪمن ۽ حڪمن تي بي ⁠عيب ھلندا ھئا‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اليشبع سنڍ ھئي ۽ ھو ٻئي ھاڻي ڏاڍا ست سال ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪7‬انھن کي ڪوبہ اولد ڪونھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ِ ءِلءى ل‬ ‫يِ ِءي لال ءَ ءق ءيِ‪.‬‬ ‫‪8‬وأءنل هھ لِ ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫لء لالَء ءِ ء‬ ‫‪9‬پادري ءِ جي دستور موجب‪ ،‬جڏھن ھو خداوند جي ھيڪل ۾ ويندو ھو‪ ،‬تڏھن کيس بخور ٻرائڻو ھو‪.‬‬ ‫سواِ دعا گھري رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪10‬ماڻھن جو سڄو ميڙ ٻاڪاري ءِ جي وقت کان‬ ‫ء‬ ‫‪11‬انھي ءِ تي خداوند جو ھڪڙو ملئڪ بخور جي قربان ⁠گاھہ جي ساڄي پاسي بيٺو نِر آيو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن زڪريا ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن پريشان ٿي ويو ۽ ڊڄي ويو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو تنھنجي دعا ٻڌي وئي آھي ‪.‬۽ تنھنجي زال ايلسبيٿ توکي پٽ ڄمندي ۽ تون‬ ‫‪13‬پر ملئڪ کيس چيو تہ ”ڊڄ نه‪ ،‬زڪريا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سندس نالو جان رکين‪.‬‬ ‫‪14‬۽ تو کي خوشي ۽ خوشي ٿيندي ‪.‬۽ ڪيترائي سندس جنِ تي خوش ٿيندا‪.‬‬ ‫‪15‬ڇالِ ⁠جو ھو خداوند جي نِر ۾ وڏو ٿيندو‪ ،‬۽ نڪي شراب پيئندو ۽ نڪي مضبوط شراب ‪.‬۽ ھو پاڪ روح سان ڀرجي ويندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيتوڻيڪ پنھنجي ما هِ جي پيٽ مان‪.‬‬ ‫‪16‬۽ بني اسرائيلن مان گھڻا ھو پنھنجي خداوند خدا ڏانھن ڦرندا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ ھو الياس جي روح ۽ طاقت سان سندس اڳيان ھلندو‪ ،‬پيِ ڏاڏن جي دلين کي اولد ڏانھن‪ ،‬۽ ناِرمانن کي انصاف جي حڪمت ڏانھن‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫ڦيرايو ‪.‬تيار ڪرڻ لِ ھڪ ماڻھو تيار ڪيو رب جي ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو مان ھڪڙو پوڙھو آھيان‪ ،‬۽ منھنجي زال سالن جي ڄمار ۾ چڱي ءِ‬ ‫‪18‬زڪريا ملئڪ کي چيو تہ ”آ ءِ اھا ڪيئن ڄاڻان؟‬ ‫ء‬ ‫طرح متاثر ٿيل آھي‪.‬‬ ‫‪19‬تنھن تي ملئڪ وراڻيو تہ ”آ ءِ جبرائيل آھيان‪ ،‬جيڪو خدا جي حضور ۾ بيٺو آھيان ‪.‬۽ مون کي موڪليو ويو آھي ته توھان سان‬ ‫ڳالھائڻ لِ‪ ،‬۽ توھان کي اھي خوشخبري ڏيان‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ڏس‪ ،‬تون گونگا رھندين ۽ ڳالھائڻ جي قابل نه رھندين‪ ،‬جيستائين اھي شيون پوريون ٿينديون‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تون منھنجي ڳالھين تي‬ ‫ايمان نہ آڻيندين‪ ،‬جيڪي پنھنجي موسِ ۾ پوريون ٿينديون‪.‬‬ ‫‪21‬ماڻھو زڪريا جو انتِار ڪرڻ لڳا ۽ حيران ٿي ويا تہ ھو ھيڪل ۾ ايترو گھڻو رھيو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن انھن ڏانھن‬ ‫‪22‬جڏھن ھو ٻاھر آيو تہ انھن سان ڳالھائي نہ سگھيو ۽ انھن سمجھيو تہ ھن ھيڪل ۾ ڪا رويا ڏٺي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اشارو ڪيو ۽ گونگو رھيو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن جلد ئي سندس خدمت جا ڏينھن پورا ٿيا‪ ،‬ھو پنھنجي گھر ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫پوِ ھن جي زال اليشبع ڄائي ۽ پاڻ کي پنج مھينا لڪائي چيائين تہ‬ ‫‪24‬انھن ڏينھن کان ء‬ ‫لِ تہ ماڻھن مان منھنجي بدنامي دور‬ ‫‪25‬اھڙي ءِ طرح خداوند مون سان انھن ڏينھن ۾ ڪيو آھي جڏھن ھن مون ڏانھن نھاريو آھي‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ڪري‪.‬‬ ‫‪26‬ڇھين مھيني ۾ جبرائيل ملئڪ خدا جي طرِان گليل جي ھڪڙي شھر ڏانھن موڪليو ويو‪ ،‬جنھن جو نالو ناصرت ھو‪.‬‬ ‫‪27‬ھڪڙي ڪنواري سان ھڪڙي ماڻھو ءِ سان شادي ڪئي جنھن جو نالو يوسف ھو‪ ،‬جيڪو دائود جي گھراڻي مان ھو ‪.‬۽ ڪنواري جو‬ ‫نالو مريِ ھو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ ملئڪ وٽس آيو ۽ چيائين تہ ”سلم‪ ،‬تو تي وڏي مھربان آھي‪ ،‬خداوند توسان گڏ آھي‪ ،‬تون عورتن ۾ برڪت وارو آھين‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن ھن کي ڏٺائين‪ ،‬تڏھن ھن جي ڳالھہ تي پريشان ٿي ويئي ۽ دل ۾ خيال ڪيائين تہ ھي ڪھڙو سلم ڪرڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو تو کي خدا جو ِضل مليو آھي‪.‬‬ ‫‪ِ30‬ءقءا ءل ءمنء لال ءم ءلئءَء ” ‪:‬ڊڄ نه‪ ،‬مريِ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬۽ ڏس‪ ،‬تون پنھنجي پيٽ ۾ حامل ٿيندين‪ ،‬۽ ھڪڙو پٽ ڄمندين‪ ،‬۽ ان جو نالو يسوع رکين‪.‬‬ ‫اعلي جو‪ ،‬۽ خداوند خدا کيس سندس پي هِ دائود جو تخت ڏيندو‪.‬‬ ‫‪32‬اھو عِيِ ھوندو‪ ،‬۽ سڏيو ويندو ِرزند‬ ‫ي‬ ‫‪33‬۽ ھو يَقوب جي گھر تي ھميشه لِ راڄ ڪندو ‪.‬۽ ھن جي بادشاھي جو ڪو به خاتمو نه ھوندو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ ڪنھن ماڻھو ءِ کي نہ سڃاڻان؟‬ ‫‪34‬پوِ مريِ ملئڪ کي چيو تہ ”اھو ڪيئن ٿيندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫شيِ تو مان‬ ‫ڇانو ڪندي‪ ،‬تنھنڪري جيڪا پاڪ‬ ‫‪35‬تنھن تي ملئڪ وراڻيو تہ ”پاڪ روح تو وٽ ايندو ۽ سڀ کان مٿاھين قدرت تو تي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫پيدا ٿيندي‪ ،‬تنھن کي خدا جو ِرزند سڏيو ويندو‪.‬‬ ‫‪36‬۽ ڏس‪ ،‬تنھنجي کزن ايلسبيٿ‪ ،‬پڻ پنھنجي پوڙھائي ۾ ھڪڙو پٽ ڄاتو آھي‪ ،‬۽ اھو ھن کي ڇھون مھينا آھي‪ ،‬جنھن کي بنجر سڏيو ويندو‬ ‫ھو‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪37‬ڇالِ ⁠جو خدا سان ڪجھ بہ ناممڪن نہ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تنھنجي چوڻ مطابق ٿئي ‪.‬۽ ملئڪ ھن کان روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪38‬مريِ چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬خداوند جي ٻانھي آھي ‪.‬مون ء‬ ‫‪39‬انھن ڏينھن ۾ مريِ اهٿي ۽ تڪڙ ۾ ٽڪري ءِ واري علئقي ۾ يھوداہ جي ھڪڙي شھر ڏانھن ويئي‪.‬‬ ‫‪40‬۽ زڪريا جي گھر ۾ داخل ٿيو ۽ اليشبع کي سلم ڪيو‪.‬‬ ‫‪41‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏھن اليشبٿ مريِ جو سلم ٻڌو‪ ،‬ٻار سندس پيٽ ۾ ٽپو ڏنو ‪.‬۽ ايلسبيٿ پاڪ روح سان ڀرجي وئي‪:‬‬ ‫‪42‬۽ ھن وڏي آواز سان ڳالھايو‪ ،‬۽ چيو تہ "تون عورتن ۾ برڪت وارو آھين‪ ،‬۽ برڪت وارو آھي تنھنجي پيٽ جو ميوو‪.‬‬ ‫‪43‬۽ مون کي اھا ڪٿان آئي‪ ،‬منھنجي پالڻھار جي ماِ مون وٽ اچي؟‬ ‫‪44‬ڇالِ ⁠جو جيئن ئي تنھنجي سلم جو آواز منھنجي ڪنن ۾ پيو‪ ،‬تڏھن ٻار منھنجي پيٽ ۾ خوشي ءِ سان ٽپو ڏئي پيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن ڳالھين تي عمل ٿيندو‪ ،‬جيڪي کيس خداوند کان ٻڌايو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪45‬۽ برڪت واري آھي اھو جنھن ايمان آندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪46‬مريِ چيو تہ ”منھنجو روح خداوند جي واکاڻ ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪47‬۽ منھنجو روح منھنجي ڇوٽڪاري ڏيندڙ خدا ۾ خوش ٿيو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ڏس‪ ،‬ھاڻي کان وٺي سڀ نسل مون کي برڪت وارو‬ ‫‪48‬ڇالِ ⁠جو ھن پنھنجي ٻانھين جي گھٽ ملڪيت کي سمجھيو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫سڏيندا‪.‬‬ ‫‪49‬ڇالِ ⁠جو جيڪو طاقتور آھي تنھن مون سان وڏا ڪِ ڪيا آھن ‪.‬۽ ھن جو نالو پاڪ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪50‬۽ سندس رحِ انھن تي آھي جيڪي نسل در نسل کانئس ڊڄن ٿا‪.‬‬ ‫‪51‬ھن پنھنجي ھٿ سان طاقت ڏيکاريو آھي ‪.‬ھهن مغرور ماڻھن کي سندن دلين جي تصور ۾ ٽڙي پکڙي ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪52‬ھن طاقتورن کي انھن جي سيٽن تان ھيٺ لٿو ۽ انھن کي گھٽ درجو بلند ڪيو‪.‬‬ ‫‪53‬ھن بکايلن کي سٺين شين سان ڀري ڇڏيو آھي ‪.‬۽ اميرن کي خالي ڪري ڇڏيو اٿس‪.‬‬ ‫‪54‬ھن پنھنجي ٻانھي بني اسرائيل کي پنھنجي ٻاجھ جي يادگيري ءِ ۾ ھليو آھي‪.‬‬ ‫‪55‬جيئن ھن اسان جي ابن ڏاڏن‪ ،‬ابراھيِ ۽ سندس نسل سان ھميشہ تائين ڳالھايو‪.‬‬ ‫‪56‬مريِ اٽڪل ٽي مھينا ساڻس گڏ رھي ۽ پنھنجي گھر موٽي آئي‪.‬‬ ‫‪57‬ھاڻي ايلسبيٿ جو پورو وقت اچي ويو آھي ته ھو ءِ جنِ وٺندي ‪.‬۽ ھوِ ھڪ پٽ پيدا ڪيو‪.‬‬ ‫‪58‬۽ سندس پاڙيسرين ۽ سندس مائٽن ٻڌو ته ڪيئن خداوند مٿس وڏو رحِ ڪيو ‪.‬۽ اھي ساڻس گڏ خوش ٿيا‪.‬‬ ‫‪59‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جو اٺين ڏينھن تي اھي ٻار جي طھر ڪرڻ لِ آيا ‪.‬۽ ھن کي سندس پي هِ جي نالي پٺيان زڪريا سڏيندا ھئا‪.‬‬ ‫‪60‬تنھن تي سندس ما هِ وراڻيو تہ ”اھو نہ ‪.‬پر ھن کي يوحنا سڏيو ويندو‪.‬‬ ‫‪ِ61‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬تنھنجي مائٽن مان ڪوبہ ڪونھي جنھن کي ھن نالي سان سڏيو وڃي‪.‬‬ ‫‪62‬پوِ ھنن سندس پي هِ ڏانھن اشارو ڪيو تہ ھو کيس ڪيئن سڏيندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪63‬پوِ ھن لکڻ جي ٽيبل گھري ۽ لکيائين تہ ”ھن جو نالو يوحنا آھي ‪.‬۽ اھي سڀ حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪64‬ھن جو وات ِوري طور کوليو ويو‪ ،‬۽ سندس زبان کليل ٿي وئي‪ ،‬۽ ھو ڳالھائيندو ۽ خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪65‬۽ انھن جي آس پاس رھندڙ سڀني تي خوف ڇانئجي ويو‪ ،‬۽ اھي سڀ ڳالھيون يھوديہ جي سڄي جبل واري ملڪ ۾ گوڙ ٿي ويون‪.‬‬ ‫‪66‬جن اھي ڳالھيون ٻڌيون تن انھن کي دل ۾ ويھاري چيو تہ ”ھي هِ ڪھڙو ٻار ھوندو !۽ رب جو ھٿ ساڻس گڏ ھو‪.‬‬ ‫‪67‬ھن جو پي هِ زڪريا پاڪ روح سان ڀرجي ويو ۽ پيشنگوئي ڪندي چيائين تہ‬ ‫‪68‬برڪت وارو رب بني اسرائيل جو خدا ‪.‬ڇاڪاڻ ته ھن دورو ڪيو ۽ پنھنجي ماڻھن کي ڇڏايو‪،‬‬ ‫لِ ڇوٽڪاري جو ھڪڙو سينگ وڌايو‪.‬‬ ‫‪69‬۽ پنھنجي ٻانھي دائود جي گھر ۾ اسان جي ء‬ ‫‪70‬جيئن ھن پنھنجي پاڪ نبين جي وات مان چيو‪ ،‬جيڪي دنيا جي شروعات کان وٺي آھن‪:‬‬ ‫‪71‬ته اسان کي اسان جي دشمنن کان بچايو وڃي‪ ،‬۽ انھن سڀني جي ھٿن کان جيڪي اسان کان نفرت ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪72‬اسان جي ابن ڏاڏن سان واعدو ڪيل رحمت کي انجام ڏيڻ‪ ،‬۽ سندس مقدس عھد کي ياد ڪرڻ لِ؛‬ ‫‪73‬اھو قسِ جنھن جو قسِ ھن اسان جي پي هِ ابراھيِ ڏانھن کنيو ھو‪.‬‬ ‫لِ تہ اسين پنھنجي دشمنن جي ھٿن مان ڇوٽڪارو حاصل ڪري سندس بي ⁠خوِي ءِ‬ ‫لِ تہ ھو اسان کي عطا ڪري‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪74‬انھي ءِ ء‬ ‫سان خدمت ڪريون‪،‬‬ ‫‪75‬اسان جي زندگي ءِ جا سڀ ڏينھن ھن جي اڳيان پاڪائي ءِ ۽ سچائي ءِ ۾ رھيا‪.‬‬ ‫‪76‬۽ تون‪ ،‬ٻار‪ ،‬سڏيو ويندو‪ ،‬سڀ کان وڏو نبي‪ ،‬ڇالِ ⁠جو تون خداوند جي منھن جي اڳيان ھلڻ لِ سندس رستا تيار ڪرڻ لِ‪.‬‬ ‫‪77‬پنھنجي قوم کي انھن جي گناھن جي مَاِي سان نجات جي ڄاڻ ڏيڻ لِ‪،‬‬ ‫‪78‬اسان جي خدا جي نرم رحِ جي ذريَي؛ جنھن جي ذريَي ڏينھن جو بھار اسان جي دوري تي آيو آھي‪،‬‬ ‫‪79‬انھن کي روشني ڏئي جيڪي اونداھين ۽ موت جي ڇانو ۾ ويٺا آھن‪ ،‬اسان جي پيرن کي امن جي واٽ ڏانھن ھدايت ڪرڻ لِ‪.‬‬ ‫‪80‬۽ اھو ٻار وڏو ٿيندو ويو ۽ روح ۾ مضبوط ٿي ويو‪ ،‬۽ بني اسرائيل ڏانھن پنھنجي ظاھر ٿيڻ جي ڏينھن تائين بيابان ۾ رھيو‪.‬‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫‪1‬انھن ڏينھن ۾ قيصر آگسٽس جو ِرمان جاري ٿيو تہ سڄي ءِ دنيا تي مَصول لڳايو وڃي‪.‬‬ ‫( ‪2‬۽ ھي مَصول پھريون ڀيرو لڳو ڪيو ويو آھي جڏھن سائرنيس شام جو گورنر ھو)‪.‬‬ ‫لِ ويو‪ ،‬ھر ھڪ پنھنجي شھر ڏانھن‪.‬‬ ‫‪3‬۽ سڀڪو مَصول وٺڻ ء‬ ‫‪4‬۽ يوسف پڻ گليل کان‪ ،‬ناصرت جي شھر مان‪ ،‬يھوديہ ۾‪ ،‬داؤد جي شھر ڏانھن ويو‪ ،‬جنھن کي بيت لَِ سڏيو ويندو آھي( ‪.‬ڇاڪاڻ ته ھو‬ ‫دائود جي گھر ۽ نسب مان ھو)‪:‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪5‬مريِ سان گڏ ٽيڪس ادا ڪيو وڃي‪ ،‬جيڪو سندس پياري زال‪ ،‬ٻار سان گڏ وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ ائين ئي ٿيو‪ ،‬جڏھن اھي اتي ھئا‪ ،‬اھي ڏينھن پورا ٿي ويا جو ھو ءِ جنِ وٺندي‪.‬‬ ‫لِ ھوٽل ۾ ڪا به گنجائش نه ھئي‪.‬‬ ‫انھن‬ ‫ته‬ ‫‪.‬ڇاڪاڻ‬ ‫‪7‬پوِ ھن پنھنجي پھريتي پٽ کي ڄاتو ۽ کيس ڪپڙن ۾ ويڙھي آھر ۾ رکيائين‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪8‬انھي ءِ ساڳي ءِ علئقي ۾ ريڍار ھئا‪ ،‬جيڪي ٻني ءِ ۾ رھيا ھئا‪ ،‬جيڪي رات جو پنھنجن رڍن جي سنڀال ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪9‬و ل‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫الربب ءمنء لال ءم ءلئءَء لءهه ءِي ذءلءَء ل‬ ‫له ءمنء ل‬ ‫ِ ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫ِ ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫الربب ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫لِ‬ ‫‪10‬تنھن تي ملئڪ انھن کي چيو تہ ”ڊڄو نہ‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي وڏي خوشي جي خوشخبري ٻڌايان ٿو‪ ،‬جيڪا سڀني ماڻھن ء‬ ‫ء‬ ‫ٿيندي‪.‬‬ ‫لِ دائود جي شھر ۾ ھڪڙو ڇوٽڪارو ڏيندڙ پيدا ٿيو آھي‪ ،‬جيڪو مسيح خداوند آھي‪.‬‬ ‫‪11‬ڇالِ ⁠جو اڄ اوھان ء‬ ‫ء‬ ‫‪12‬۽ اھو اوھان لِ ھڪڙو نشاني آھي ‪.‬توھان ڏسندؤ ته ٻارڙي ڪپڙي ۾ ويڙھيل‪ ،‬آڪري ۾ ليٽيل آھي‪.‬‬ ‫‪13‬اوچتو اوچتو اتي ملئڪ سان گڏ آسماني لشڪر جو ھڪڙو ميڙ خدا جي واکاڻ ڪندي چيو تہ‬ ‫‪14‬خدا جي واکاڻ سڀ کان مٿاھين تي‪ ،‬۽ زمين تي امن‪ ،‬ماڻھن لِ نيڪي‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن ملئڪ انھن کان آسمان ڏانھن ھليا ويا‪ ،‬تڏھن ريڍارن ھڪٻئي کي چيو تہ ”ھلو ھاڻي بيت ⁠لَِ ڏانھن ھلون ۽ ڏسون تہ اھو ڇا‬ ‫ٿيو آھي‪ ،‬جيڪو خداوند ٻڌايو آھي ‪.‬اسان‪.‬‬ ‫‪16‬اھي تڪڙ ۾ آيا ۽ ڏٺائون تہ مريِ‪ ،‬يوسف ۽ ٻار کي آھر ۾ پيل آھي‪.‬‬ ‫‪17‬جڏھن انھن اھو ڏٺو‪ ،‬تڏھن اھي ڳالھيون ٻڌايائون‪ ،‬جيڪي کين ھن ٻار بابت ٻڌايو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ جن اھو ٻڌو سي سڀ حيران ٿي ويا انھن ڳالھين تي جيڪي کين رڍن ٻڌايون آھن‪.‬‬ ‫‪19‬پر مريِ اھي سڀ ڳالھيون سنڀالي رکي دل ۾ سوچيندي رھي‪.‬‬ ‫لِ جيڪي ٻڌو ۽ ڏٺائون‪ ،‬جيئن کين ٻڌايو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪20‬پوِ ريڍار موٽي آيا‪ ،‬خدا جي واکاڻ ڪندا ۽ ساراھہ ڪندا انھن سڀني شين ء‬ ‫ء‬ ‫عيسي رکيو ويو‪ ،‬جيڪو انھي ءِ ملئڪ جي پيٽ ۾ ٿيڻ کان اڳ ۾ ئي‬ ‫‪21‬جڏھن ٻار جي طھر ڪرڻ کي اٺ ڏينھن پورا ٿيا تہ سندس نالو‬ ‫ي‬ ‫رکيو ويو ھو‪.‬‬ ‫لِ تہ کيس خداوند جي‬ ‫‪22‬جڏھن‬ ‫موسي جي شريَت موجب سندس پاڪ ٿيڻ جا ڏينھن پورا ٿيا‪ ،‬تڏھن اھي کيس يروشلِ ۾ وٺي آيا‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫آڏو پيش ڪن‪.‬‬ ‫لِ پاڪ سڏبو)‪.‬‬ ‫( ‪23‬جيئن خداوند جي شريَت ۾ لکيل آھي تہ ھر نر جيڪو پيٽ کوليندو‪ ،‬سو خداوند ء‬ ‫لِ تہ ھڪڙو ٻڍو ڪبوتر يا ٻہ ڪبوتر‪.‬‬ ‫لِ جيڪي خداوند جي شريَت ۾ چيو ويو آھي‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪24‬۽ انھي ءِ قرباني ءِ ء‬ ‫‪25‬۽ ڏسو‪ ،‬يروشلِ ۾ ھڪڙو ماڻھو رھندو ھو‪ ،‬جنھن جو نالو شمَون ھو ‪.‬۽ اھو ئي ماڻھو عادل ۽ عقيدتمند ھو‪ ،‬جيڪو بني اسرائيل جي‬ ‫تسلي جو انتِار ڪري رھيو ھو ‪:‬۽ پاڪ روح مٿس ھو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ اھو مٿس پاڪ روح جي وسيلي ظاھر ڪيو ويو‪ ،‬تہ ھو موت کي نہ ڏسن‪ ،‬جيستائين ھو خداوند جي مسيح کي نہ ڏسن‪.‬‬ ‫لِ شريَت جي مطابق ڪِ ڪن‪.‬‬ ‫‪27‬ھو پاڪ روح جي وسيلي ھيڪل ۾ آيو ۽ جڏھن ما هِ پي هِ ٻار‬ ‫عيسي کي اندر وٺي آيا تہ انھي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫‪28‬پوِ ھن کيس ٻانھن ۾ کنيو ۽ خدا جي واکاڻ ڪري چيائين تہ‬ ‫ء‬ ‫‪29‬اي خداوند‪ ،‬ھاڻي تون پنھنجي ٻانھي کي سلمتي ءِ سان وڃڻ ڏي‪ ،‬تنھنجي چوڻ موجب‪:‬‬ ‫‪30‬ڇالِ ⁠جو منھنجي اکين تنھنجي ڇوٽڪاري کي ڏٺو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬جيڪو تو سڀني ماڻھن جي اڳيان تيار ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪32‬ھڪڙو نور غير قومن کي روشن ڪرڻ لِ‪ ،‬۽ تنھنجي قوم بني اسرائيل جو جلل‪.‬‬ ‫‪33‬يوسف ۽ سندس ما هِ انھن ڳالھين تي عجب ۾ پئجي ويا‪ ،‬جيڪي ھن بابت ڪيون ويون آھن‪.‬‬ ‫لِ تيار‬ ‫‪34‬شمَون انھن کي برڪت ڏني ۽ پنھنجي ما هِ مريِ کي چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬ھي ٻار بني اسرائيل ۾ گھڻن جي زوال ۽ وري جيئرو ٿيڻ ء‬ ‫لِ جنھن جي خلف ڳالھايو ويندو‪.‬‬ ‫آھي ‪.‬۽ ھڪ نشاني ء‬ ‫لِ تہ گھڻن دلين جا خيال پڌرا ٿين‪.‬‬ ‫( ‪35‬ھائو‪ ،‬ھڪڙو تلوار تنھنجي پنھنجي جان ۾ پڻ سوراخ ڪندو‪) ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪36‬ھڪڙي انا ھئي‪ ،‬ھڪڙي نبي ءِ جي‪ ،‬جيڪا اسير جي قبيلي مان پھانويل جي ڌي ءِ ھئي‪ ،‬جيڪا وڏي ڄمار جي ھئي‪ ،‬۽ پنھنجي‬ ‫ڪنواري ءِ کان ست سال ھڪ مڙس سان گڏ رھي ھئي‪.‬‬ ‫‪37‬ھي ءِ اٽڪل چاليھہ ورھين جي بيواھ ھئي‪ ،‬جيڪا ھيڪل مان نڪتي‪ ،‬پر ڏينھن رات روزن ۽ دعائن سان خدا جي عبادت ڪندي ھئي‪.‬‬ ‫‪38‬تنھن تي ھو ءِ انھي ءِ ئي مھل ۾ اچي خداوند جو شڪر ادا ڪيو ۽ انھن سڀني کي سندس بابت ٻڌايو جيڪي يروشلِ ۾ ڇوٽڪاري جا‬ ‫منتِر ھئا‪.‬‬ ‫‪39‬جڏھن اھي سڀيئي ڪِ خداوند جي شريَت موجب ڪري چڪا‪ ،‬تڏھن گليل ڏانھن موٽي پنھنجي شھر ناصرت ۾ آيا‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ ٻار وڏو ٿيندو ويو ۽ روح ۾ مضبوط‪ ،‬ڏاھپ سان ڀرجي ويو‪ ،‬۽ خدا جو ِضل مٿس ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬ھاڻي سندس ما هِ پي هِ ھر سال عيد ِصح تي يروشلِ ڏانھن ويندا ھئا‪.‬‬ ‫‪42‬جڏھن ھو ٻارھن سالن جو ٿيو تہ اھي عيد جي رسِ موجب يروشلِ ڏانھن ويا‪.‬‬ ‫عيسي يروشلِ ۾ رھيو ‪.‬۽ يوسف ۽ سندس ما هِ کي ان جي خبر نه ھئي‪.‬‬ ‫‪43‬جڏھن اھي ڏينھن پورا ٿيا‪ ،‬جڏھن ھو موٽي آيا تہ ٻار‬ ‫ي‬ ‫‪44‬پر انھن سمجھيو تہ ھو انھي ءِ ميڙ ۾ ھو‪ ،‬سو ھڪ ڏينھن جو سفر ڪيائون ‪.‬۽ انھن کيس پنھنجن مائٽن ۽ واقفڪارن ۾ ڳولھيو‪.‬‬ ‫‪45‬جڏھن ھن کي نہ لڌو‪ ،‬تڏھن کيس ڳوليندي وري يروشلِ ڏانھن موٽيا‪.‬‬ ‫پوِ ھنن کيس ھيڪل ۾ ڏٺائون‪ ،‬جيڪي ڊاڪٽرن جي وچ ۾ ويٺا آھن ۽ انھن کي ٻڌن ٿا ۽ کانئن سوال‬ ‫‪46‬پوِ ائين ٿيو جو ٽن ڏينھن کان ء‬ ‫ء‬ ‫پڇن ٿا‪.‬‬ ‫‪47‬جن ھن کي ٻڌو سي سڀ سندس سمجھہ ۽ جواب تي حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫‪48‬جڏھن ھنن کيس ڏٺو تہ حيران ٿي ويا‪،‬۽ سندس ما هِ کيس چيو تہ ”پٽ‪ ،‬تو اسان سان ائين ڇو ڪيو؟ ڏس‪ ،‬تنھنجو پي هِ ۽ مون تو کي ڏک‬ ‫۾ ڳولھيو آھي‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪49‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين مون کي ڪيئن ڳولي رھيا ھئا؟ ڇا توھان کي خبر نه آھي ته مون کي پنھنجي پيِ جي ڪاروبار بابت‬ ‫ھجڻ گھرجي؟‬ ‫‪50‬۽ اھي سمجھي نہ سگھيا آھن جيڪي ھن انھن کي ٻڌايو‪.‬‬ ‫‪51‬پوِ ھو انھن سان گڏ ھيٺ لھي ناصرت ۾ آيو ۽ انھن جي تابع رھيو‪ ،‬پر سندس ما هِ اھي سڀ ڳالھيون دل ۾ رکيون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪52‬عيسي ڏاھپ ۽ قدآوري ءِ ۾ وڌندو ويو ۽ خدا ۽ ماڻھو ءِ جي رضامندي ءِ ۾‪.‬‬ ‫ي‬ ‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬ھاڻي ٽائبريئس سيزر جي حڪومت جي پندرھين سال ۾‪ ،‬پونٽيئس پلطس يھوديہ جو گورنر‪ ،‬ھيروديس گليل جو گورنر‪ ،‬سندس ڀا هِ ِلپس‬ ‫اتوريا ۽ ٽراڪونائٽس جي علئقي جو گورنر ۽ ليسانياس ابيليني جو حاڪِ ھو‪.‬‬ ‫‪2‬حنا ۽ قائفا سردار ڪاھن ھئا‪ ،‬تڏھن خدا جو ڪلم رڻ ⁠پٽ ۾ يوحنا پٽ زڪريا ڏانھن پھتو‪.‬‬ ‫لِ گناھن جي مَاِي ورتي وڃي‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ ھو اردن جي ڀر واري سڄي ملڪ ۾ پھتو ۽ تبليغ ڪندو رھيو تہ ”توبھہ جي بپتسما وٺڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪4‬جيئن يسَياہ نبي ءِ جي ڪلم جي ڪتاب ۾ لکيل آھي تہ ”رڻ ⁠پٽ ۾ رڙ ڪندڙ جو آواز‪” ،‬خداوند جي واٽ تيار ڪريو‪ ،‬سندس رستا‬ ‫سڌو ڪريو‪.‬‬ ‫‪5‬ھر وادي ڀرجي ويندي‪ ،‬۽ ھر جبل ۽ ٽڪريِ کي ھيٺ ڪيو ويندو ‪.‬۽ ٽڙيل سڌا ڪيا ويندا‪ ،‬۽ اونڌا رستا سڌا ڪيا ويندا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ سڀ ماڻھو خدا جي ڇوٽڪاري کي ڏسندا‪.‬‬ ‫لِ نڪتيون آھن‪” ،‬اي نانگ جا نسل‪ ،‬ڪنھن اوھان کي خبردار ڪيو آھي تہ‬ ‫‪7‬پوِ ھن انھي ءِ ميڙ کي چيو‪ ،‬جيڪي ھن کان بپتسما وٺڻ ء‬ ‫ء‬ ‫اوھان کي اچڻ واري غضب کان ڀڄي وڃو؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي‬ ‫‪8‬تنھنڪري توبھہ جي لئق ميوا ڪڍو‪ ،‬۽ پنھنجي اندر ۾ چوڻ شروع نہ ڪريو‪" ،‬اسان جو پي هِ ابراھيِ آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ٻار پيدا ڪرڻ جي قابل آھي‪.‬‬ ‫ٻڌايان ٿو تہ خدا انھن پٿرن مان ابراھيِ ء‬ ‫‪9‬۽ ھاڻي پڻ وڻن جي پاڙن تي ڪھاڙو رکيل آھي ‪:‬تنھنڪري ھر ھڪڙو وڻ جيڪو سٺو ميوو نٿو ڏئي‪ ،‬سو ڪٽيو ويندو ۽ باھ ۾ اڇليو‬ ‫ويندو‪.‬‬ ‫”پوِ ڇا ڪريون؟‬ ‫تہ‬ ‫پڇيو‬ ‫کانئس‬ ‫‪10‬ماڻھن‬ ‫ء‬ ‫‪11‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”جنھن وٽ ٻه ڪپڙا آھن‪ ،‬سو انھي ءِ کي ڏئي جنھن وٽ ھڪڙو بہ نہ آھي ‪.‬۽ جنھن وٽ ماني آھي‪ ،‬سو به‬ ‫ائين ئي ڪري‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ مَصول وٺڻ وارا بہ بپتسما وٺڻ آيا ۽ چيائون تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان کي ڇا ڪرڻ گھرجي؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ13‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬جنھن کي مقرر ڪيو ويو آھي‪ ،‬تنھن کان وڌيڪ نه گھرو‪.‬‬ ‫‪14‬تنھن تي سپاھين بہ انھي ءِ کان پڇيو تہ ”ڇا ڪريون؟ ِءقءا ءل لءهه” ‪:‬ڪنھن تي ظلِ نه ڪجو‪ ،‬نڪي ڪنھن تي ڪوڙو الزام لڳايو ‪.‬۽‬ ‫پنھنجي اجرت تي راضي رھو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ جيئن ماڻھن کي اميد ھئي‪ ،‬۽ سڀ ماڻھو پنھنجي دلين ۾ يوحنا بابت سوچي رھيا ھئا‪ ،‬ڇا اھو مسيح آھي يا نه‪.‬‬ ‫‪16‬يوحنا انھن سڀني کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ اوھان کي پاڻي ءِ سان بپتسما ڏيان ٿو ‪.‬پر ھڪ مون کان وڌيڪ طاقتور اچي رھيو آھي‪ ،‬جنھن‬ ‫جي بوٽن جي ڪڙي مان لھڻ جي لئق نه آھيان ‪:‬ھو توھان کي پاڪ روح ۽ باھه سان بپتسما ڏيندو‪.‬‬ ‫‪17‬جنھن جو پنو ھن جي ھٿ ۾ ھوندو‪ ،‬۽ ھو پنھنجي ِرش کي چڱي ءِ طرح صاف ڪندو‪ ،‬۽ ڪڻڪ گڏ ڪري پنھنجي گج ۾ آڻيندو ‪.‬پر‬ ‫ڀاڄي ءِ کي ھو باھه سان ساڙي ڇڏيندو‪ ،‬جنھن کي نه وسارڻو پوندو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ ٻيون ڪيتريون ئي ڳالھيون ھن پنھنجي نصيَت ۾ ماڻھن کي ٻڌايون‪.‬‬ ‫‪19‬پر ھيروديس‪ ،‬جيڪو پنھنجي ڀا هِ ِلپس جي زال ھيرودياس جي ڪري‪ ،‬۽ انھن سڀني بڇڙن ڪمن جي ڪري‪ ،‬جيڪي ھيروديس ڪيا‬ ‫ھئا‪ ،‬تنھن کي ملمت ڪيائين‪.‬‬ ‫يَي کي جيل ۾ بند ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫ھن‬ ‫‪20‬انھي ءِ سڀ کان پھريائين‬ ‫ي‬ ‫عيسي بہ بپتسما ورتي ۽ دعا گھري آسمان کولي ويو‪.‬‬ ‫‪21‬جڏھن سڀني ماڻھن بپتسما ورتي‪ ،‬تڏھن ائين ٿيو تہ‬ ‫ي‬ ‫‪22‬۽ پاڪ روح ڪبوتر وانگر جسماني شڪل ۾ مٿس لٿو ۽ آسمان مان ھڪڙو آواز آيو‪ ،‬جنھن چيو تہ ”تون منھنجو پيارو ِرزند آھين ‪.‬‬ ‫مان تو ۾ خوش آھيان‪.‬‬ ‫عيسي پاڻ اٽڪل ٽيھہ ورھين جو ٿيو‪ ،‬جيڪو يوسف جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو ھيلي جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪23‬۽‬ ‫ي‬ ‫‪24‬متات پٽ ھو لوي جو‪ ،‬جيڪو ملئڪ پٽ جو‪ ،‬جيڪو ينا پٽ جو‪ ،‬جيڪو يوسف جو پٽ ھو‪،‬‬ ‫‪25‬جيڪو متٿياس جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو عاموس جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو نَِ جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو ايسلي پٽ جو‪ ،‬جيڪو ناگ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪ 26‬ءماتء پ ء‬ ‫اس جو پهٽ‪ ،‬سمي پهٽ يهوسف جو‪ ،‬جيڪو يھوداہ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫اس‪ ،‬ءمت ء ءتيء ء‬ ‫هٽ ءمت ء ءتيء ء‬ ‫ه‬ ‫‪27‬يهوانا پهٽ يوحنا جو‪ ،‬جيڪو پهٽ ريسا جو‪ ،‬جيڪو زوروابيل پٽ جو‪ ،‬جيڪو سلتي ايل پٽ جو‪ ،‬جيڪو نيري جو‪،‬‬ ‫‪ 28‬ءم ءل ءِي پٽ‪ ،‬جيڪو عدي پٽ جو‪ ،‬جيڪو قهسام پٽ جو‪ ،‬جيڪو ايلمودام پٽ جو‪ ،‬جيڪو ير جو پٽ‪،‬‬ ‫‪29‬جوس پٽ يوسي جو‪ ،‬جيڪو اليزير پٽ جو‪ ،‬يوريِ پٽ متات جو‪ ،‬جيڪو لوي جو پٽ‪،‬‬ ‫‪30‬جيڪو شمَون پٽ يھوداہ جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو يوسف جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو يونان جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو الياقيِ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪31‬مل پهٽ ءملء جو‪ ،‬جو پهٽ مينان جو‪ ،‬جو پٽ متتا جو‪ ،‬جيڪو ناٿن پٽ جو‪ ،‬جيڪو دائود جو پٽ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سى پ ه‬ ‫سون جو‪،‬‬ ‫عوبءزء ‪ ،‬جو په ء‬ ‫عوبءدء ه‬ ‫هٽ ه‬ ‫عوبءدء‪ ،‬ه‬ ‫سلمون جو‪ ،‬جو پٽ نء ه‬ ‫ٽ بوعز جو‪ ،‬جو پٽ ء‬ ‫‪32‬يء ء‬ ‫‪33‬جو اميناداب پٽ ارم جو‪ ،‬جيڪو اصروم پٽ جو‪ ،‬جيڪو ِارس پٽ يھوداہ جو‪ ،‬جيڪو يھوداہ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪34‬جو يَقوب جو پٽ‪ ،‬اسَاق پٽ جو‪ ،‬جيڪو ابراھيِ جو‪ ،‬جيڪو تارا پٽ جو‪ ،‬جيڪو نخور جو‪،‬‬ ‫‪35‬جيڪو ساروچ پٽ رگاؤ جو‪ ،‬جيڪو ِلڪ پٽ جو‪ ،‬جيڪو حبر پٽ جو‪ ،‬جيڪو سال جو‪،‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪36‬جيڪو قينان جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو ارِڪسد پٽ جو‪ ،‬جيڪو سيِ پٽ جو‪ ،‬جيڪو نوح پٽ جو‪ ،‬جيڪو لمڪ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪37‬مٿوسل پٽ حنوڪ جو‪ ،‬جيڪو يرد پٽ يارد جو‪ ،‬جيڪو ملليل پٽ قينان جو‪،‬‬ ‫‪38‬جو پٽ انوس جو‪ ،‬جيڪو سٿ جو پٽ‪ ،‬جيڪو آدم جو پٽ‪ ،‬جيڪو خدا جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫‪1‬عيسي پاڪ روح سان ڀريل ھو‪ ،‬اردن کان موٽي آيو ۽ روح جي ھدايت سان کيس بيابان ۾ آندو ويو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬چاليھن ڏينھن تائين شيطان جي آزمائش ۾ رھڻ ‪.‬۽ انھن ڏينھن ۾ ھن ڪجھه به نه کاڌو ‪:‬۽ جڏھن اھي ختِ ٿي ويا‪ ،‬ھن کان پوِ بکيو‪.‬‬ ‫‪3‬شيطان چيس تہ ”جيڪڏھن تون خدا جو ِرزند آھين تہ ھن پٿر کي حڪِ ڪر تہ ان کي ماني بڻايو وڃي‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”لکيل آھي تہ ’ماڻھو رڳو ماني ءِ سان جيئرو نہ رھندو‪ ،‬پر خدا جي ھر ڳالھہ سان‪.‬‬ ‫‪4‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪5‬۽ شيطان کيس ھڪڙي مٿاھين جبل تي وٺي ويو ۽ ھڪڙي وقت ۾ دنيا جي سڀني بادشاھن کي ڏيکاريائين‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو مون کي ڏنو ويو آھي ‪.‬۽ جنھن کي ڏيندس ان کي‪.‬‬ ‫‪6‬شيطان چيس تہ ”آ ءِ تو کي ھي سڀ اختيار ڏيندس ۽ انھن جو شان‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬تنھنڪري جيڪڏھن تون منھنجي عبادت ڪندين تہ سڀ تنھنجو ھوندو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو لکيل آھي تہ ’تون خداوند پنھنجي خدا جي عبادت ڪر ۽ رڳو سندس‬ ‫‪8‬عيسي جواب ڏنو تہ ”اي شيطان‪ ،‬منھنجي پٺيان ھل‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ئي عبادت ڪر‪.‬‬ ‫‪9‬ھو کيس يروشلِ ۾ وٺي آيو ۽ ھيڪل جي چوٽي ءِ تي بيھاري چيائينس تہ ”جيڪڏھن تون خدا جو ِرزند آھين تہ ھتان پاڻ کي ھيٺ ڪر‪.‬‬ ‫تولِ سنڀاليندو‪،‬‬ ‫‪10‬ڇالِ ⁠جو لکيل آھي تہ ”ھو پنھنجن ملئڪن کي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪11‬۽ اھي اوھان کي پنھنجن ھٿن ۾ کڻندا‪ ،‬متان ڪنھن وقت تنھنجو پير پٿر تي ڪري‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”چڱو آھي تہ ”تون خداوند پنھنجي خدا کي نہ آزمائي‪.‬‬ ‫‪12‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫لِ کانئس ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪13‬جڏھن شيطان ھر آزمائش کي ختِ ڪري ڇڏيو‪ ،‬تڏھن ھو ھڪڙي وقت ء‬ ‫‪14‬پوِ‬ ‫عيسي پاڪ روح جي طاقت سان گليل ڏانھن موٽيو ۽ چوڌاري سڄي علئقي ۾ سندس نالي پکڙجي وئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪15‬۽ ھو انھن جي عبادت ⁠خانن ۾ تَليِ ڏيندو ھو‪ ،‬جنھن کي سڀني جي واکاڻ ھئي‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ ھو ناصرت ۾ آيو‪ ،‬جتي ھن جي پرورش ڪئي ھئي‪ ،‬۽ جيئن سندس دستور ھو‪ ،‬سو سبت جي ڏينھن عبادت ⁠خاني ۾ ويو ۽ پڙھڻ‬ ‫ء‬ ‫لِ اٿي بيٺو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ ملي جتي لکيل ھو‪.‬‬ ‫اھا‬ ‫کي‬ ‫ھن‬ ‫تہ‬ ‫کوليو‬ ‫ڪتاب‬ ‫ھن‬ ‫جڏھن‬ ‫‪.‬۽‬ ‫ويو‬ ‫ڏنو‬ ‫ڪتاب‬ ‫جو‬ ‫ِ‬ ‫نبي‬ ‫يسَياہ‬ ‫کيس‬ ‫‪17‬۽‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن مون کي مسح ڪيو آھي تہ جيئن غريبن کي خوشخبري ٻڌايان ‪.‬ھن مون کي موڪليو‬ ‫‪18‬خداوند جو روح مون تي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ‪،‬‬ ‫لِ‪ ،‬زخمين کي آزاد ڪرڻ ء‬ ‫آھي ته ٽٽل دلين کي شفا ڏيان‪ ،‬قيدين کي ڇوٽڪارو ڏيان‪ ،‬۽ انڌن کي بصارت جي بَالي ءِ ء‬ ‫‪19‬خداوند جي قابل قبول سال جي تبليغ ڪرڻ لِ‪.‬‬ ‫‪20‬ھن ڪتاب بند ڪري وري وزير کي ڏنو ۽ ويھي رھيو ‪.‬۽ جيڪي يھودي عبادت ⁠خاني ۾ ھئا‪ ،‬تن سڀني جون نِرون مٿس ھيون‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ ھو انھن کي چوڻ لڳو تہ ”اڄ ڏينھن اھو ڪلم اوھان جي ڪنن ۾ پورو ٿيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ف ءعلء لي ءه؟‬ ‫‪22‬سڀيئي ھن جي شاھدي ڏنائين‪ ،‬۽ عجب ۾ پئجي ويا‪ ،‬جيڪي سندس وات مان نڪرندا آھن ‪ِ.‬ءقءا ءل ‪ :‬ءھَءا ھ ءهو يهو ه‬ ‫س ه‬ ‫‪23‬تنھن تي ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين مون کي ھي چوڻي ضرور چوندا تہ ”طبيب‪ ،‬پاڻ کي شفا ڪر ‪:‬جيڪو ڪجھہ اسان ڪفرناحوم‬ ‫۾ ٻڌو آھي سو ھتي پنھنجي ملڪ ۾ بہ ڪريو‪.‬‬ ‫‪24‬ھن چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪوبہ نبي پنھنجي ملڪ ۾ قبول نہ ٿو ٿئي‪.‬‬ ‫‪25‬پر آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ الياس جي ڏينھن ۾ اسرائيل ۾ ڪيتريون ئي رن ⁠زالون ھيون‪ ،‬جڏھن آسمان ٽي سال ڇھن مھينا بند‬ ‫رھيو‪ ،‬جڏھن سڄي ملڪ ۾ ڏڪار پيو‪.‬‬ ‫سواِ صيدا جي شھر سرپتا ڏانھن‪ ،‬ھڪڙي عورت ڏانھن‪ ،‬جيڪا رن ⁠زال ھئي‪.‬‬ ‫‪26‬پر انھن مان ڪنھن ڏانھن الياس نہ موڪليو ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬اليزيس نبي ءِ جي زماني ۾ بني اسرائيل ۾ ڪيترائي ڪوڙھہ جا مريض ھئا ‪.‬۽ انھن مان ڪو به صاف نه ڪيو ويو‪ ،‬نَمان شامي کي‬ ‫بچايو‪.‬‬ ‫‪28‬جڏھن عبادت ⁠خاني ۾ اھي سڀيئي اھي ڳالھيون ٻڌي ڪاوڙ ۾ ڀرجي ويا‪.‬‬ ‫لِ تہ ھو کيس‬ ‫‪29‬پوِ اهٿيو ۽ کيس شھر مان ڪڍي اهن ٽڪري ءِ جي ڪنڌي ءِ ڏانھن وٺي ويو‪ ،‬جنھن تي سندن شھر ٺاھيو ويو ھو‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫ھيٺاھون ڪري ڇڏين‪.‬‬ ‫‪30‬پر ھو انھن جي وچ مان لنگھي پنھنجي واٽ ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ ھو گليل جي شھر ڪفرناحوم ۾ آيو ۽ کين سبت جي ڏينھن تَليِ ڏنائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو سندس ڪلم قدرت سان ھو‪.‬‬ ‫ويا‪،‬‬ ‫ٿي‬ ‫حيران‬ ‫تي‬ ‫تَليِ‬ ‫جي‬ ‫ھن‬ ‫‪32‬اھي‬ ‫ء‬ ‫‪33‬عبادت ⁠خاني ۾ ھڪڙو ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن کي ڀوت ڀوت ھو ۽ وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو ھو تہ‬ ‫‪34‬چوڻ لڳو‪ ،‬اسان کي اڪيلو ڇڏي ڏيو ‪.‬اي عيسى ناصري‪ ،‬اسان کي تو سان ڇا ڪرڻو آھي؟ ڇا تون اسان کي تباھه ڪرڻ آيو آھين؟‬ ‫مان توکي سڃاڻان ٿو تون ڪير آھين ‪.‬خدا جي پاڪ ذات‪.‬‬ ‫عيسي کيس ڇڙٻ ڏيندي چيو تہ ”چپ رھ‪ ،‬ھن مان نڪري وڃ ‪.‬۽ جڏھن شيطان کيس وچ ۾ اڇلئي ڇڏيو ھو‪ ،‬تڏھن ھو کانئس‬ ‫‪35‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ٻاھر نڪري آيو‪ ،‬۽ کيس ايَا هِ نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪36‬اھي سڀيئي حيران ٿي ويا ۽ پاڻ ۾ ڳالھائڻ لڳا تہ ”ھي ڪھڙي ڳالھ آھي !ڇاڪاڻ ته ھو اختيار ۽ طاقت سان ناپاڪ روحن کي حڪِ‬ ‫ڏئي ٿو‪ ،‬۽ اھي ٻاھر نڪرندا آھن‪.‬‬ ‫‪37‬۽ سندس سخاوت سڄي ملڪ جي ھر ھنڌ ۾ پکڙجي وئي‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫لِ طلب‬ ‫⁠خاني مان اٿيو ۽ شمَون جي گھر ويو ‪.‬شمَون جي زال جي ما هِ سخت بخار ۾ ورتل ھئي ‪.‬۽ انھن کيس ھن ء‬

‫‪38‬پوِ ھو عبادت‬ ‫ء‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫‪39‬پوِ ھو ھن جي مٿان بيٺو ۽ بخار کي ڇنڻ لڳو ‪.‬۽ اھو ھن کي ڇڏي ويو ‪:‬۽ اھو ِوري طور تي اٿيو ۽ انھن جي خدمت ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪40‬جڏھن سج لھي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن جيڪي مختلف بيمارين جا بيمار ھئا‪ ،‬سي سڀ وٽس وٺي آيا ‪.‬۽ ھن انھن مان ھر ھڪ تي پنھنجا ھٿ‬ ‫رکيا ۽ انھن کي چڱو ڀلو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪41‬۽ ڪيترن ئي ماڻھن مان ڀوت پڻ نڪري آيا ۽ رڙيون ڪري چوڻ لڳا تہ ”تون مسيح خدا جو ِرزند آھين ‪.‬۽ ھن انھن کي ڌڪاريو ۽‬ ‫کين ڳالھائڻ کان منع ڪئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن کي خبر ھئي تہ اھو مسيح آھي‪.‬‬ ‫‪42‬جڏھن ڏينھن ٿيو تڏھن ھو اتان روانو ٿي ھڪڙي ويران ھنڌ ڏانھن ويو ۽ ماڻھن کيس ڳولي لڌو ۽ وٽس آيا ۽ کيس ٽڪايو تہ متان ھو‬ ‫انھن کان ھليو نہ وڃي‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫ِ ِءلى اأ لر ء‬ ‫‪ِ43‬ءقءا ءل لءهه « ‪ :‬ءمنءَءلءهه ِءي البادءشءاعء الَء ءِ ءيِ ِءي اأ لر ء‬ ‫‪44‬۽ گليل جي عبادت ⁠خانن ۾ تبليغ ڪئي‪.‬‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫لِ مٿس دٻجي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ھو گنيسرت ڍنڍ جي ڪناري تي بيٺو‪،‬‬ ‫‪1‬پوِ ائين ٿيو تہ جيئن ماڻھو خدا جو ڪلم ٻڌائڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪2‬ھن ڍنڍ جي ڪناري تي ٻه ٻيڙيون بيٺيون ڏٺيون‪ ،‬پر ماڇي انھن مان نڪري پنھنجا ڄار ڌوئي رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ ھو ھڪڙي ٻيڙي ءِ ۾ ويو‪ ،‬جيڪا شمَون جي ھئي‪ ،‬۽ کيس دعا گھريائين تہ ھو زمين مان ٿورڙو اڇلئي ‪.‬۽ ھو ويھي رھيو‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫ٻيڙي ءِ مان ماڻھن کي سيکارڻ لڳو‪.‬‬ ‫لِ وجھو‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن ھو ڳالھائڻ ڇڏي ويو‪ ،‬تڏھن شمَون کي چيائين تہ ”اوھين اونھين ڏانھن ھليو ۽ پنھنجا جال وھڻ ء‬ ‫‪5‬تنھن تي شمَون وراڻيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان سڄي رات مَنت ڪئي آھي‪ ،‬پر ڪجھہ بہ ڪونھي ورتو آھي‪ ،‬پر تنھنجي چوڻ تي آ ءِ ڄار‬ ‫وجھي ڇڏيندس‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھنن اھو ڪِ ڪيو‪ ،‬تڏھن انھن مڇرن جو ھڪڙو وڏو ميڙ وجھي ڇڏيو ۽ سندن ڄار ڀڃي ڇڏيائين‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ انھن پنھنجن ساٿين کي‪ ،‬جيڪي ٻي ٻيڙي ءِ ۾ ھئا‪ ،‬اشارا ڏنائون تہ اچن ۽ سندن مدد ڪن ‪.‬۽ اھي آيا‪ ،‬۽ ٻئي ٻيڙيون ڀريون‪ ،‬ايتري قدر‬ ‫ء‬ ‫جو اھي ٻڏڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو مان ھڪڙو گنھگار‬ ‫عيسي جي گوڏن تي ڪري پيو ۽ چيائين تہ ”مون وٽان ھليو وڃ‬ ‫‪8‬شمَون پطرس جڏھن اھو ڏٺو تڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ماڻھو آھيان‪ ،‬اي خداوند‪.‬‬ ‫‪9‬ڇالِ ⁠جو ھو حيران ٿي ويو ھو ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬سي انھن مڇين جي ڍير تي‪ ،‬جن کي ھنن ورتو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي شمَون کي چيو تہ ”ڊڄ نه ‪.‬ھاڻي‬ ‫‪10‬اھڙي ءِ طرح زبدي ءِ جا پٽ يَقوب ۽ يوحنا بہ ھئا‪ ،‬جيڪي شمَون جا شريڪ ھئا ‪.‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫توھان ماڻھن کي پڪڙيندؤ‪.‬‬ ‫‪11‬۽ جڏھن اھي پنھنجا ٻيڙيون زمين تي لھي آيا‪ ،‬تڏھن اھي سڀيئي ڇڏي ويا ۽ سندس پٺيان لڳا‪.‬‬ ‫عيسي کي منھن تي ڪري پيو ۽ منٿ ڪري‬ ‫‪12‬جڏھن ھو ڪنھن شھر ۾ ھو تہ ڏٺائين ھڪڙو ڪوڙھہ جھڙي مرِ جو مريض‪ ،‬جنھن‬ ‫ي‬ ‫چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن تون گھرين تہ مون کي پاڪ صاف ڪري سگھين ٿو‪.‬‬ ‫‪13‬تنھن تي ھن پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري کيس ڇھي چيو تہ ”آ ءِ ڪندس ‪:‬تون پاڪ صاف ٿي هِ ‪.‬۽ ھڪدم ڪوڙھه جو مرِ ھن کان‬ ‫ھليو ويو‪.‬‬ ‫لِ پيش ڪر‪ ،‬جيئن‬ ‫‪14‬تنھن تي ھن کيس تاڪيد ڪئي تہ ”ڪنھن کي بہ نہ ء‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬پر وڃ ۽ پاڻ کي ڪاھن کي ڏيکار ۽ پنھنجي پاڪائي ءِ ء‬ ‫لِ شاھدي ھجي‪.‬‬ ‫موسي جي حڪِ موجب‪ ،‬انھن ء‬ ‫ي‬ ‫لِ گڏ ٿيا ۽ کيس پنھنجين بيمارين مان شفا ملي‪.‬‬ ‫پوِ به اوترو ئي ھن جي سڄي دنيا ۾ مشھوري ٿيندي ويئي‪ ،‬۽ وڏا ميڙ ٻڌڻ ء‬ ‫‪15‬پر ء‬ ‫‪16‬پوِ ھو رڻ ⁠پٽ ۾ وڃي دعا گھريائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬ھڪڙي ڏينھن ائين ٿيو جو ھو تَليِ ڏيئي رھيو ھو تہ اتي ِريسي ۽ شريَت جا عالِ بيٺا ھئا‪ ،‬جيڪي گليل‪ ،‬يھوديہ ۽ يروشلِ جي ھر‬ ‫لِ موجود ھو‪.‬‬ ‫شھر مان آيا ھئا‪ ،‬۽ خداوند جي قدرت ‪.‬انھن کي شفا ڏيڻ ء‬ ‫لِ‬ ‫‪18‬۽ ڏسو‪ ،‬ماڻھو ھڪڙي ماڻھو ءِ کي بستري تي کڻي آيا‪ ،‬جنھن کي ِالج سان کنيو ويو ھو‪ ،‬۽ ھن کي اندر آڻڻ ۽ سندس اڳيان ويھارڻ ء‬ ‫وسيل ڳولي رھيا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي کي اندر وٺي اچن‪ ،‬تڏھن گھر جي ڇت تي چڙھي کيس تختي ءِ تان‬ ‫طرح‬ ‫ِ‬ ‫ڪھڙي‬ ‫ڪري‬ ‫جي‬ ‫ميڙ‬ ‫تہ‬ ‫سگھيا‬ ‫‪19‬جڏھن اھي لھي نہ‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫عيسي جي سامھون بيٺيون‪.‬‬ ‫ھيٺ لھي ڇڏيائون ۽‬ ‫ي‬ ‫‪20‬جڏھن ھن سندن ايمان ڏٺو‪ ،‬تڏھن ھن کي چيائين تہ ”اي ماڻھو‪ ،‬تنھنجا گناھہ بخشيا ويا آھن‪.‬‬ ‫‪21‬تنھن تي شريَت جا عالِ ۽ ِريسي بَث ڪرڻ لڳا تہ ”ھي ڪير آھي جيڪو ڪفر ٿو چوي؟ گناھن کي ڪير مَاف ڪري سگھي ٿو‪،‬‬ ‫سواِ خدا جي؟‬ ‫ء‬ ‫عيسي انھن جون ڳالھيون سمجھي ويو‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھان جي دلين ۾ ڪھڙو سبب آھي؟‬ ‫‪22‬پر جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪23‬ڇا آسان آھي‪ ،‬اھو چوڻ‪ ،‬تنھنجا گناھ مَاف ڪيا وڃن ‪.‬يا چئجي‪ ،‬اٿي ۽ ھلڻ لِ؟‬ ‫لِ توھان کي خبر پوي تہ ابن ⁠آدم کي زمين تي گناھہ مَاف ڪرڻ جي طاقت آھي‪( ،‬ھن ِالج جي مريض کي چيو تہ )آ ءِ‬ ‫‪24‬پر انھي ءِ ء‬ ‫تو کي چوان ٿو تہ اهٿ‪ ،‬پنھنجو کٽولو کڻ ۽ پنھنجي گھر وڃ‪.‬‬ ‫جاِ تي ويٺو ھو تنھن کي کنيو ۽ خدا جي واکاڻ ڪندي پنھنجي گھر ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪25‬ھو ھڪدم انھن جي اڳيان اهٿيو ۽ جنھن ء‬ ‫‪26‬اھي سڀيئي حيران ٿي ويا ۽ خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳا ۽ خوف سان ڀرجي ويا ۽ چوڻ لڳا تہ ”اسان اڄ ڏينھن عجيب شيون ڏٺيون آھن‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫پوِ ھو ھليو ويو ۽ ڏٺائين ھڪڙو مَصول وٺندڙ‪ ،‬جنھن جو نالو لوي آھي‪ ،‬جنھن کي مَصول جي رسي ءِ تي ويٺو‬ ‫‪27‬انھن ڳالھين کان ء‬ ‫آھي‪ ،‬تنھن کي چيائين تہ ”منھنجي پٺيان ھل‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ ھو سڀ ڇڏي‪ ،‬اٿيو ۽ سندس پٺيان ھلڻ لڳو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪29‬۽ لوي ھن کي پنھنجي گھر ۾ ھڪڙي وڏي دعوت ڏني‪ ،‬۽ مَصول وٺندڙن ۽ ٻين جو ھڪڙو وڏو ميڙ ھو‪ ،‬جيڪو انھن سان گڏ ويٺو‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪30‬پر سندن شريَت جا عالِ ۽ ِريسي سندس شاگردن تي گاريون ڏيڻ لڳا تہ ”اوھين مَصول وٺندڙن ۽ گنھگارن سان گڏ ڇو ٿا کائو ۽‬ ‫پيئو؟‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جيڪي تندرست آھن تن کي طبيب جي ضرورت نہ آھي ‪.‬پر اھي جيڪي بيمار آھن‪.‬‬ ‫‪31‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫لِ سڏيو آھيان‪.‬‬ ‫‪32‬آ ءِ نيڪن کي نہ بلڪ گنھگارن کي توبھہ ڪرڻ ء‬ ‫”يَي جا شاگرد ڇو روزا رکن ٿا ۽ دعائون ٿا گھرن ۽ ساڳي ءِ طرح ِريسين جا شاگرد ڇو ٿا؟ پر تنھنجو کائو‬ ‫‪33‬تنھن تي انھن وراڻيو تہ‬ ‫ي‬ ‫۽ پيئو؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ34‬ءقءا ءل لهه ” ‪:‬ڇا اوھين ڪنوار جي ٻارن کي روزا رکي سگھو ٿا‪ ،‬جڏھن گھوٽ ساڻن ھجي؟‬ ‫‪35‬پر اهھي ڏينھن ايندا‪ ،‬جڏھن گھوٽ انھن کان کسبو ۽ انھن ڏينھن ۾ اھي روزا رکندا‪.‬‬ ‫پوِ ٻنھي‬ ‫ته‬ ‫۾‪،‬‬ ‫صورت‬ ‫ٻي‬ ‫‪.‬جيڪڏھن‬ ‫آھي‬ ‫رکندو‬ ‫نه‬ ‫‪36‬ھن انھن کي ھڪڙو مثال بہ ٻڌايو ‪.‬ڪو به ماڻھو پراڻي ڪپڙي جو ھڪ ٽڪرو‬ ‫ء‬ ‫کي نئون کرايه ڏئي ٿو‪ ،‬۽ جيڪو ٽڪرو نئين مان ڪڍيو ويو آھي‪ ،‬اھو پراڻي سان متفق نه آھي‪.‬‬ ‫‪37‬۽ ڪوبہ ماڻھو نئين شراب پراڻي بوتلن ۾ نہ ٿو رکي ‪.‬ٻي صورت ۾ نئين شراب جون بوتلون ڦاٽي پونديون ۽ ڦٽي وينديون ۽ بوتلون ناس‬ ‫ٿي وينديون‪.‬‬ ‫‪38‬پر نئين شراب کي نئين بوتلن ۾ رکڻ گھرجي ‪.‬۽ ٻئي مَفوظ آھن‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو چوي ٿو تہ ”پراڻو شراب‬ ‫‪39‬ڪوبہ ماڻھو پراڻو شراب پيئندو آھي جيڪو ِوري طور نئين جي خواھش نہ ڪندو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫بھتر آھي‪.‬‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫پوِ ٻئي سبت جي ڏينھن ائين ٿيو جو ھو اءنء جي ٻني ءِ مان لنگھيو ‪.‬۽ سندس شاگرد اءنء جا ڪءنء پٽي کايا ۽ پنھنجن ھٿن ۾ رڱڻ‬ ‫‪1‬پھرين کان ء‬ ‫لڳا‪.‬‬ ‫‪2‬تنھن تي ڪن ِريسين کين چيو تہ ”اوھين اھو ڇو ٿا ڪريو جيڪو سبت جي ڏينھن ڪرڻ جائز نہ آھي؟‬ ‫‪3‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھان ايترو نہ پڙھيو آھي ڇا‪ ،‬جڏھن دائود پاڻ کي بکيو ھو ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬تن ڇا ڪيو ھو؟‬ ‫ي‬ ‫‪4‬ھو ڪيئن خدا جي گھر ۾ ويو‪ ،‬۽ ظاھر جي ماني کڻي کائي ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا تن کي بہ ڏنائين ‪.‬جنھن کي کائڻ جائز نه آھي پر رڳو‬ ‫لِ؟‬ ‫پادرين ء‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ت الَء ءِ ءيِ‪.‬‬ ‫س لب ء‬ ‫‪ِ5‬ءقءا ءل لءهه ‪ِ:‬إءن ابلنه ءعلى ء‬ ‫‪6‬ٻئي سبت جي ڏينھن ائين ٿيو جو ھو عبادت ⁠خاني ۾ ويو ۽ تَليِ ڏيڻ لڳو‪ ،‬اتي ھڪڙو ماڻھو ھو جنھن جو ساڄو ھٿ سڪي ويو ھو‪.‬‬ ‫‪7‬شريَت جا عالِ ۽ ِريسي کيس ڏسندا رھيا تہ ڇا ھو سبت جي ڏينھن شفا ڏيندو ‪.‬ته جيئن مٿس ڪو الزام پئجي سگھي‪.‬‬ ‫‪8‬پر ھن انھن جي سوچن کي ڄاڻي ورتو ۽ انھي ءِ ماڻھو ءِ کي جنھن جو سڪل ھٿ ھو‪ ،‬تنھن کي چيائين تہ ”اٿ ۽ وچ ۾ بيھي بيھہ ‪.‬۽ ھو‬ ‫اٿي بيٺو‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”آ ءِ توھان کان ھڪڙي ڳالھہ پڇان ‪.‬ڇا سبت جي ڏينھن تي چڱائي ڪرڻ جائز آھي يا برائي؟ زندگي‬ ‫‪9‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫بچائڻ لِ‪ ،‬يا ان کي تباھه ڪرڻ لِ؟‬ ‫‪10‬۽ انھن سڀني ڏانھن چوڌاري نھاري‪ ،‬ماڻھوِ کي چيو تہ‪ ،‬پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪر ‪.‬۽ ھن ائين ئي ڪيو ‪:‬۽ ھن جو ھٿ ٻئي وانگر مڪمل‬ ‫بَال ٿيو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ اھي چريو سان ڀرجي ويا ‪.‬۽ ھڪ ٻئي سان ڳالھايو ته اھي يسوع سان ڇا ڪري سگھن ٿا‪.‬‬ ‫لِ ٻاھر جبل تي ويو ۽ سڄي رات خدا کان دعا گھرندو رھيو‪.‬‬ ‫‪12‬انھن ڏينھن ۾ ائين ٿيو جو ھو دعا گھرڻ ء‬ ‫‪13‬جڏھن ڏينھن ٿيو‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏيو ۽ انھن مان ٻارھن کي چونڊيو‪ ،‬جن کي ھن رسول ڪري بہ سڏيو‪.‬‬ ‫‪14‬شمَون (جنھن کي ھن پطرس جو نالو پڻ ڏنو )۽ سندس ڀا هِ اندرياس‪ ،‬جيمس ۽ يوحنا‪ِ ،‬لپس ۽ بارٿلميو‪،‬‬ ‫‪15‬متي ۽ توماس‪ ،‬يَقوب پٽ الفيئس ۽ شمَون جنھن کي زيلوٽس سڏيندا آھن‪.‬‬ ‫‪16‬۽ يھوداہ يَقوب جو ڀا هِ ۽ يھوداہ اسڪريوتي‪ ،‬جيڪو پڻ غدار ھو‪.‬‬ ‫‪17‬ھو انھن سان گڏ ھيٺ لھي آيو ۽ ميدان ۾ بيٺو‪ ،‬سندس شاگردن جي ميڙ ۽ ماڻھن جو ھڪڙو وڏو ميڙ سڄي يھوديہ ۽ يروشلِ ۽ صور ۽‬ ‫لِ آيا ھئا ‪.‬۽ انھن جي بيمارين کان شفا حاصل ڪرڻ لِ؛‬ ‫صيدا جي سامونڊي ڪناري کان‪ ،‬جيڪي ھن کي ٻڌڻ ء‬ ‫‪18‬جن کي ڀوت ڀوتن کان ويڙھيل ھئا‪ ،‬تن کي شفا ملي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن مان نيڪي نڪتي ۽ انھن سڀني کي چڱو ڀلو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪19‬سڀني ميڙ کيس ھٿ لئڻ جي ڪوشش ڪئي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ِ‪ ،‬أءنلَء لء هِ لِ ءمنء ل‬ ‫لء‪.‬‬ ‫ِ ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫‪ِ20‬ءقءا ءل لء هِ لِ ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫‪:‬ڇالِ ⁠جو اوھين‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھين ڍاڪا ٿيندا ‪.‬سڀاڳا آھيو اوھين جيڪي ھاڻي روئن ٿا‬ ‫‪21‬سڀاڳا آھيو اوھين جيڪي ھاڻي بکايل آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫کلندا‪.‬‬ ‫‪22‬سڀاڳا آھيو اوھين‪ ،‬جڏھن ماڻھو اوھان کان نفرت ڪندا‪ ،‬۽ جڏھن اوھان کي پنھنجي جماعت کان جدا ڪندا‪ ،‬اوھان کي ملمت ڪندا‪ ،‬۽‬ ‫اوھان جو نالو ابن ⁠آدم جي خاطر‪ ،‬بڇڙو ڪري ڇڏيندا‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫ڇالِ‬ ‫⁠جو ڏس‪ ،‬اوھان جو اجر آسمان ۾ وڏو آھي‪،‬‬ ‫ء‬

‫⁠جو اھڙي ءِ طرح سندن‬

‫ڇالِ‬ ‫‪23‬انھي ءِ ڏينھن تي خوش ٿيو ۽ خوشي ءِ ۾ ٽپو ڏيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ابن ڏاڏن نبين سان ڪيو ھو‪.‬‬ ‫لِ جيڪي دولتمند آھيو !ڇو ته توھان کي تسلي ملي آھي‪.‬‬ ‫‪24‬پر اِسوس آھي اوھان ء‬ ‫لِ جيڪي ڀريل آھيو !ڇاڪاڻ ته توھان کي بک لڳندي ‪.‬اِسوس آھي توھان تي جيڪي ھاڻ کلندا آھن !‬ ‫‪25‬اِسوس آھي اوھان ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھين ماتِ ڪندا ۽ روئندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ‪ ،‬جڏھن سڀ ماڻھو توھان جي چڱي ءِ طرح ڳالھائيندا !ائين ئي سندن ابن ڏاڏن ڪوڙن نبين سان ڪيو‪.‬‬ ‫‪26‬مصيبت آھي توھان ء‬ ‫‪27‬پر آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجي دشمنن سان پيار ڪريو‪ ،‬انھن سان چڱائي ڪريو جيڪي اوھان کان نفرت ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪28‬انھن کي برڪت ڏيو جيڪي توھان کي لَنت ڪن ٿا‪ ،‬۽ انھن لِ دعا ڪريو جيڪي توھان کي استَمال ڪرڻ جي باوجود‪.‬‬ ‫‪29‬۽ جيڪو تو کي ھڪڙي ڳل تي ڌڪ ڏئي‪ ،‬تنھن کي ٻيو پڻ پيش ڪر ‪.‬۽ جيڪو تنھنجي چادر کسي ٿو تنھن کي بہ منع ڪر تنھنجو‬ ‫ڪوٽ کڻڻ کان‪.‬‬ ‫‪30‬ھر ڪنھن ماڻھو ءِ کي ڏيو جيڪو تو کان گھري ‪.‬۽ جيڪو توھان جو سامان کڻي وڃي ٿو انھن کان ٻيھر نه پڇو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ جيئن توھان چاھيو ٿا تہ ماڻھو اوھان سان ڪن‪ ،‬تيئن اوھين بہ انھن سان ڪريو‪.‬‬ ‫پوِ اوھان جو ڪھڙو شڪر آھي؟‬ ‫‪32‬ڇالِ ⁠جو جيڪڏھن اوھين انھن سان پيار ڪريو ٿا جيڪي اوھان سان پيار ڪن ٿا‪ ،‬تہ ء‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو گنھگار بہ انھن سان پيار ڪن ٿا جيڪي انھن سان پيار ڪن ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪33‬۽ جيڪڏھن اوھين انھن سان چڱائي ڪريو ٿا جيڪي اوھان سان چڱائي ڪن ٿا‪ ،‬توھان جو ڪھڙو شڪر آھي؟ گنھگار به ائين ئي‬ ‫ڪندا آھن‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو گنھگار بہ‬ ‫‪34‬۽ جيڪڏھن اوھين انھن کي قرِ ڏيو جن کان توھان وٺڻ جي اميد رکون ٿا‪ ،‬توھان جو ڪھڙو شڪر آھي؟‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ جيئن وري گھڻو حاصل ڪن‪.‬‬ ‫گنھگارن کي قرِ ڏيندا آھن‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪35‬پر اوھين پنھنجن دشمنن سان پيار ڪريو‪ ،‬۽ چڱا ڪِ ڪريو‪ ،‬۽ قرِ ڏيو‪ ،‬ٻيھر ڪنھن شيِ جي اميد نه رکو ‪.‬۽ توھان جو اجر وڏو‬ ‫لِ مھربان آھي‪.‬‬ ‫اعلي جا ٻار‪،‬‬ ‫ھوندو‪ ،‬۽ توھان ھوندؤ‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو ناشڪر ۽ برائي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪36‬تنھنڪري اوھين ٻاجھارو ٿيو‪ ،‬جيئن اوھان جو پي هِ بہ مھربان آھي‪.‬‬ ‫‪ِ37‬يصلو نه ڪريو‪ ،‬۽ اوھان کي انصاف نه ڪيو ويندو ‪:‬مَمت نه ڪريو‪ ،‬۽ اوھان کي مجرم نه ڪيو ويندو ‪:‬مَاف ڪريو‪ ،‬۽ توھان کي‬ ‫مَاف ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو جنھن‬ ‫‪38‬ڏيو‪ ،‬۽ اھو اوھان کي ڏنو ويندو ‪.‬سٺي ماپ‪ ،‬ھيٺ دٻايو‪ ،‬۽ گڏجي ڇڪيو‪ ،‬۽ ڊوڙندو‪ ،‬ماڻھو توھان جي ڳچيِ ۾ ڏيندا‬ ‫ء‬ ‫ماپي سان توھان ملندا آھيو‪ ،‬اھا ئي وري اوھان کي ماپي ويندي‪.‬‬ ‫‪39‬ھن انھن کي ھڪڙو مثال ٻڌايو تہ ”ڇا انڌو انڌي کي اڳواڻي ڪري سگھي ٿو؟ ڇا اھي ٻئي ڳچي ءِ ۾ نه پوندا؟‬ ‫‪40‬شاگرد پنھنجي مالڪ کان مٿاھين نہ آھي‪ ،‬پر جيڪو ڪامل آھي سو پنھنجي استاد وانگر ھوندو‪.‬‬ ‫‪41‬۽ تون ڇو ٿو ڏسين اھو ٿلھو جيڪو تنھنجي ڀا هِ جي اک ۾ آھي‪ ،‬پر انھي ءِ شَاع کي نہ ٿو سمجھين جيڪو تنھنجي ئي اک ۾ آھي؟‬ ‫‪42‬پوِ تون پنھنجي ڀا هِ کي ڪيئن ٿو چئي سگھين تہ ”ڀا هِ‪ ،‬مون کي تنھنجي اک ۾ موجود ٿلھي ڪڍڻ ڏي‪ ،‬جڏھن تون پاڻ ئي پنھنجي اک‬ ‫ء‬ ‫پوِ صاف ڏسندين ته پنھنجي ڀا هِ جي اک مان ڪھڙي ءِ‬ ‫۾ موجود شَاع کي نہ ڏسندين؟ تون مناِق‪ ،‬پھريائين پنھنجي اک مان شَاع ڪڍي‪ ،‬ء‬ ‫کي ٻاھر ڪڍندين‪.‬‬ ‫‪43‬ڇالِ ⁠جو سٺو وڻ خراب ميوو نٿو ڏئي ‪.‬نه ئي خراب وڻ سٺو ميوو آڻيندو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو ماڻھو ڪنارن مان انجير گڏ نہ ٿا ڪن ۽ نڪي ڪنن جي‬ ‫‪44‬ڇالِ ⁠جو ھر ڪنھن وڻ کي پنھنجي ميوي مان سڃاڻي ٿو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ٻوٽي مان انگور گڏ ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪45‬ھڪڙو سٺو ماڻھو پنھنجي دل جي سٺي خزاني مان اھو ڪڍي ٿو جيڪو سٺو آھي ‪.‬۽ ھڪڙو بڇڙو ماڻھو پنھنجي دل جي بڇڙي‬ ‫خزاني مان اھو ڪڍي ٿو جيڪو بڇڙو آھي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ دل جي گھڻائي مان سندس وات ڳالھائي ٿو‪.‬‬ ‫‪46‬۽ اوھين مون کي ڇو ٿا سڏيو‪ ،‬خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬۽ اھي ڳالھيون نه ٿا ڪريو جيڪي مان چوان ٿو؟‬ ‫‪47‬جيڪو بہ مون وٽ ايندو ۽ منھنجون ڳالھيون ٻڌي انھن تي عمل ڪندو تہ آ ءِ اوھان کي ڏيکاريندس تہ ھو ڪنھن جھڙو آھي‪.‬‬ ‫‪48‬اھو انھي ءِ ماڻھو ءِ وانگر آھي جنھن ھڪڙو گھر ٺاھيو‪ ،‬۽ کوھ کوٽائي‪ ،‬پٿر تي بنياد وڌو‪ ،‬۽ جڏھن ٻوڏ آئي‪ ،‬ته ندي ءِ انھي ءِ گھر کي‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو پٿر تي ٻڌل ھو‪. .‬‬ ‫زور سان ڌڪو ڏنو‪ ،‬۽ ان کي ڊگھي نه سگھيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪49‬پر جيڪو ٻڌي ٿو پر نٿو ڪري‪ ،‬سو انھي ءِ ماڻھو ءِ وانگر آھي جنھن بي بنياد زمين تي گھر ٺاھيو ‪.‬جنھن جي خلف وھڪرو زوردار‬ ‫ڌڪ ھنيو ۽ ھڪدم ڪري پيو ‪.‬۽ ان گھر جي تباھي وڏي ھئي‪.‬‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھو ماڻھن جي سامھون پنھنجون سڀ ڳالھيون ختِ ڪري ڪفرناحوم ۾ داخل ٿيو‪.‬‬ ‫لِ تيار ھو‪.‬‬ ‫‪2‬صوبيدار جو ھڪڙو نوڪر‪ ،‬جيڪو ھن کي پيارو ھو‪ ،‬سو بيمار ٿي مرڻ ء‬ ‫عيسي بابت ٻڌو تڏھن يھودين جي بزرگن کي ھن ڏانھن موڪليائين تہ منٿ ڪري تہ اچي پنھنجي نوڪر کي شفا ڏي‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن ھن‬ ‫ي‬ ‫لِ ھي هِ ڪِ ڪرڻ گھرجي‪.‬‬ ‫اھي‬ ‫‪4‬جڏھن‬ ‫عيسي وٽ آيا‪ ،‬تڏھن ھڪدم کيس منٿ ڪيائون تہ ”اھو انھي ءِ لئق آھي‪ ،‬جنھن ء‬ ‫ي‬ ‫لِ عبادت ⁠خانو ٺاھيو آھي‪.‬‬ ‫‪5‬ڇالِ ⁠جو ھن کي اسان جي قوم سان پيار آھي ۽ ھن اسان ء‬ ‫ء‬ ‫عيسي انھن سان گڏ ھليو ‪.‬۽ جڏھن ھو گھر کان گھڻو پري نہ ھو‪ ،‬تڏھن صوبيدار ھن ڏانھن دوست موڪليا‪ ،‬جن کي چيائين تہ ”اي‬ ‫‪6‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ انھي ءِ لئق نہ آھيان جو تون منھنجي ڇت ھيٺان داخل ٿئين‪.‬‬ ‫خداوند‪ ،‬پاڻ کي تڪليف نہ ڏي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬تنھنڪري مون پاڻ کي تو وٽ اچڻ جي لئق نہ سمجھيو‪ ،‬پر ھڪ لفظ چئو تہ منھنجو نوڪر چڱو ڀلو ٿي ويندو‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪8‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ بہ ھڪڙو ماڻھو آھيان جيڪو اختياري ءِ ھيٺ رکيو ويو آھي‪ ،‬۽ منھنجي ھيٺان سپاھي آھن‪ ،‬۽ مان ھڪڙي کي چوان ٿو‬ ‫ء‬ ‫تہ وڃ‪ ،‬تہ ھو وڃي ٿو ‪.‬۽ ٻئي کي‪ ،‬اچو‪ ،‬۽ ھو اچي ٿو ‪.‬۽ منھنجي نوڪر کي‪ ،‬ھي ڪر‪ ،‬۽ ھو اھو ڪري ٿو‪.‬‬ ‫عيسي اھي ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن عجب ۾ پئجي ويو ۽ گھمندي ڦري ماڻھن کي چيائين تہ ”آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ مون کي ايڏو‬ ‫‪9‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫وڏو ايمان ڪونھي‪ ،‬جو بني اسرائيل ۾ ڪونھي‪.‬‬ ‫‪10‬جيڪي موڪليا ويا ھئا‪ ،‬سي گھر موٽي آيا‪ ،‬جن نوڪر کي چڱو ڀلو ڏٺو‪ ،‬جيڪو بيمار ھو‪.‬‬ ‫پوِ ھو نين نالي شھر ۾ ويو ‪.‬۽ سندس ڪيترائي شاگرد ساڻس گڏ ويا ۽ ڪيترائي ماڻھو‪.‬‬ ‫‪11‬ٻئي ڏينھن ء‬ ‫‪12‬جڏھن ھو شھر جي دروازي جي ويجھو پھتو‪ ،‬تڏھن اتي ھڪڙو مئل ماڻھو ءِ کي کنيو ويو‪ ،‬جيڪو پنھنجي ما هِ جو اڪيلو پٽ ھو ۽ ھو ءِ‬ ‫بيواھ ھئي‪ ،‬۽ شھر جا گھڻا ماڻھو ساڻس گڏ ھئا‪.‬‬ ‫‪13‬جڏھن خداوند ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن کيس مٿس رحِ آيو ۽ چيائين تہ ”رو هِ نہ‪.‬‬ ‫پوِ جيڪي کيس پاليا ھئا سي بيھي رھيا ‪.‬۽ ھن چيو ته نوجوان ماڻھو‪ ،‬مان توکي چوان ٿو‪ ،‬اٿ‪.‬‬ ‫‪14‬پوِ ھو آيو ۽ انھي ءِ بيئر کي ڇھيو‪ ،‬ء‬ ‫ء‬ ‫‪15‬پوِ جيڪو مئل ھو سو اٿي بيٺو ۽ ڳالھائڻ لڳو ‪.‬۽ کيس سندس ما هِ حوالي ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ِ‪ ،‬ءوقا ءل ِءلى لء تجل َء ءل ءمنء الَء ءِ ءيِ ‪.‬۽‪ ،‬ته خدا پنھنجي قوم جو دورو ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪ِ16‬ءقءا ءل ءما ِءي اأ لر ء‬ ‫‪17‬ھن جي باري ۾ اھو اِواہ سڄي يھوديہ ۾ پکڙجي ويو ۽ چوڌاري سڄي علئقي ۾‪.‬‬ ‫‪18‬يوحنا جي شاگردن کيس انھن سڀني ڳالھين بابت ٻڌايو‪.‬‬ ‫عيسي ڏانھن موڪليائين تہ ”جنھن کي اچڻو آھي اھو تون ئي آھين ڇا؟ يا اسان‬ ‫‪19‬يوحنا پنھنجي شاگردن مان ٻن کي پاڻ وٽ سڏي کين‬ ‫ي‬ ‫کي ٻيو ڳولي رھيا آھيون؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو تون ئي آھين‬ ‫‪20‬جڏھن اھي ماڻھو وٽس آيا‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”يوحنا بپتسما ڏيڻ واري اسان کي تو وٽ موڪليو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيڪو اچڻ وارو آھي؟ يا اسان کي ٻيو ڳولي رھيا آھيون؟‬ ‫‪21‬۽ انھي ءِ ئي گھڙي ءِ ۾ ھن انھن جي ڪيترن ئي بيمارين‪ ،‬آِتن ۽ ڀوتن کان شفا ڏني ‪.‬۽ ڪيترن ئي انڌن کي اکيون ڏنيون‪.‬‬ ‫ٻڌاِ جيڪي تو ڏٺو ۽ ٻڌو آھي ‪.‬ڪيئن انڌا ڏسن ٿا‪ ،‬منڊا ھلن ٿا‪ ،‬ڪوڙھہ وارا پاڪ‬ ‫‪22‬تڏھن‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”وڃو ۽ يوحنا کي ء‬ ‫ي‬ ‫صاف ٿين ٿا‪ ،‬ٻوڙا ٻڌن ٿا‪ ،‬مئل جيئرا ٿي وڃن ٿا‪ ،‬غريبن کي خوشخبري ٻڌائي وڃي ٿي‪.‬‬ ‫‪23‬۽ سڀاڳو آھي اھو‪ ،‬جيڪو مون ۾ ناراِ نه ٿيندو‪.‬‬ ‫يَي بابت چوڻ شروع ڪيو تہ ”اوھين بيابان ۾ ڇا ڏسڻ ويا ھئا؟ وا ءِ سان لڏندڙ‬ ‫سان‬ ‫‪24‬جڏھن يوحنا جا قاصد ھليا ويا‪ ،‬تڏھن ھن ماڻھن‬ ‫ي‬ ‫ھڪ ريڊ؟‬ ‫لِ ويا ھئا؟ ھڪڙو ماڻھو نرم لباس ۾ ڪپڙا؟ ڏس‪ ،‬جيڪي خوبصورت پوشاڪ وارا آھن‪ ،‬۽ خوشي ءِ سان رھن ٿا‪،‬‬ ‫ڏسڻ‬ ‫ڇا‬ ‫اوھين‬ ‫‪25‬پر‬ ‫ء‬ ‫سي بادشاھن جي درٻار ۾ آھن‪.‬‬ ‫لِ ويا ھئا؟ ھڪ نبي؟ ھا‪ ،‬مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬۽ ھڪ نبي کان وڌيڪ‪.‬‬ ‫‪26‬پر اوھين ڇا ڏسڻ ء‬ ‫لِ تيار ڪري‪.‬‬ ‫‪27‬ھي هِ اھو آھي‪ ،‬جنھن بابت لکيل آھي تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءِ پنھنجو پيغمبر توکان اڳي موڪليان ٿو‪ ،‬جيڪو تنھنجو رستو تو ء‬ ‫يَي بپتسما ڏيڻ واري کان وڌيڪ ڪوبہ نبي ڪونھي‪ ،‬پر‬ ‫ء‬ ‫‪28‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪي عورتن مان پيدا ٿيا آھن تن ۾ ي‬ ‫جيڪو خدا جي بادشاھت ۾ سڀني کان ننڍو آھي سو کانئس وڏو آھي‪.‬‬ ‫يَي جي بپتسما وٺي خدا کي سچار بڻايو‪.‬‬ ‫‪29‬سڀني ماڻھن جن ھن کي ٻڌو ۽ مَصول وٺندڙن ي‬ ‫‪30‬پر ِريسين ۽ عالمن خدا جي انھي ءِ صلح کي رد ڪري ڇڏيو‪ ،‬جيڪو خدا جي پنھنجي خلف ھو‪ ،‬تنھنڪري ھن کان بپتسما نہ ورتي‪.‬‬ ‫الربب ‪ِ:‬ءإء لن لءهه ءم ءع اللَءينء يءجل َءلهونء ؟ ۽ اھي ڪھڙا آھن؟‬ ‫‪ِ31‬ءقءا ءل ل‬ ‫لِ وڄايو آھي‪ ،‬پر اوھان ناچ نہ ڪيو آھي ‪.‬‬ ‫اوھان‬ ‫”اسان‬ ‫تہ‬ ‫ٿا‬ ‫چون‬ ‫سڏي‬ ‫کي‬ ‫ھڪٻئي‬ ‫ويھي‬ ‫۾‬ ‫بازار‬ ‫جيڪي‬ ‫آھن‬ ‫وانگر‬ ‫ٻارن‬ ‫انھن‬ ‫‪32‬اھي‬ ‫ء‬ ‫اسان توھان تي ماتِ ڪيو آھي‪ ،‬۽ توھان نه روئي آھي‪.‬‬ ‫‪33‬ڇالِ ⁠جو يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو نہ ماني کائي ۽ نڪي مئي پيئندو آيو ‪.‬۽ اوھين چئو ٿا ته ھن کي شيطان آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬ابن ⁠آدم کائيندو پيئندو آيو آھي ‪.‬۽ اوھين چئو ٿا ته ڏسو ھڪڙو پيٽيو ۽ شرابي آھي‪ ،‬مَصول وٺندڙن ۽ گنھگارن جو دوست!‬ ‫‪35‬پر ڏاھپ سندس سڀني ٻارن جي حق ۾ آھي‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ ھو ِريسي جي گھر ويو ۽ اچي ماني کائڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪36‬تنھن تي ِريسين مان ھڪڙي چاھيو تہ ھو ساڻس گڏ کائين ء‬ ‫عيسي ِريسي جي گھر ماني تي ويٺو آھي‪ ،‬تڏھن عطر جو عطر جو‬ ‫تہ‬ ‫‪37‬پوِ ڏسو‪ ،‬شھر ۾ ھڪڙي گنھگار عورت‪ ،‬جڏھن اھا خبر پئي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫صندوق کڻي آئي‪.‬‬ ‫‪38‬پوِ ھن جي پيرن تي بيھي روئي روئي روئي‪ ،‬سندس پير ڳوڙھن سان ڌوئي‪ ،‬مٿي جي وارن سان اهگھيائين‪ ،‬سندس پير چميائين ۽ مٿن‬ ‫ء‬ ‫عطر مکيائين‪.‬‬ ‫‪39‬جڏھن انھي ءِ ِريسي جنھن کيس دعوت ڏني ھئي‪ ،‬تنھن اھو ڏٺو‪ ،‬تڏھن دل ۾ چوڻ لڳو تہ ”جيڪڏھن ھي ماڻھو نبي ھجي ھا‪ ،‬ھا تہ خبر‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو ءِ گنھگار آھي‪.‬‬ ‫پوي ھا تہ ھي ءِ عورت ڪير ۽ ڪھڙي ريت آھي‪ ،‬جيڪا ھن کي ڇھي ٿي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”شمَون‪ ،‬مون کي تو سان ڪجھہ چوڻو آھي ‪.‬۽ چيائين‪” ،‬ماستر‪ ،‬چئو‪.‬‬ ‫‪40‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪41‬اتي ھڪڙو قرضدار ھو‪ ،‬جنھن جا ٻه قرضدار ھئا ‪:‬ھڪڙي تي پنجاھ سؤ سينس ۽ ٻئي تي پنجاھہ‪.‬‬ ‫لِ ڪجھہ نہ ھو‪ ،‬تڏھن ھن انھن ٻنھي کي صاف صاف مَاف ڪري ڇڏيو ‪.‬تنھن ڪري مون کي ٻڌايو ته انھن مان‬ ‫‪42‬جڏھن وٽن ڏيڻ ء‬ ‫ڪير ھن کي تمام گھڻو پيار ڪندو؟‬ ‫‪43‬شمَون وراڻيو تہ ”آ ءِ سمجھان ٿو تہ اھو ئي آھي‪ ،‬جنھن کي ھن تمام گھڻو مَاف ڪيو آھي ‪ِ.‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬تو صَيح ِيصلو ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪44‬تنھن تي ھو انھي ءِ عورت ڏانھن موٽيو ۽ شمَون کي چيائين تہ ”ھن عورت کي ڏسين ٿو؟ مان تنھنجي گھر ۾ داخل ٿيس‪ ،‬تو مون کي‬ ‫لِ پاڻي نه ڏنو‪ ،‬پر ھن منھنجا پير ڳوڙھن سان ڌوئي‪ ،‬۽ مٿي جي وارن سان ڌوئي‪.‬‬ ‫پيرن ء‬ ‫‪45‬تو مون کي ڪو چميون نه ڏنيون‪ ،‬پر ھن عورت جڏھن کان آ ءِ اندر آيو آھيان‪ ،‬منھنجي پيرن کي چمڻ کان باز نہ آيو آھي‪.‬‬ ‫‪46‬منھنجي مٿي تي تو تيل نه لڳايو آھي‪ ،‬پر ھن عورت منھنجي پيرن تي عطر لڳايو آھي‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪47‬تنھنڪري آ ءِ تو کي ٻڌايان ٿو تہ ھن جا گناھ‪ ،‬جيڪي گھڻا آھن‪ ،‬بخشيا ويا آھن ‪.‬ڇاڪاڻ ته ھو ءِ تمام گھڻو پيار ڪندي ھئي ‪:‬پر جنھن‬ ‫کي ٿورڙي مَاِي ملي ٿي‪ ،‬سو ئي ٿورڙي پيار ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪ِ48‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬تنھنجا گناھ مَاف ڪيا ويا‪.‬‬ ‫‪49‬پوِ جيڪي ساڻس گڏ ماني تي ويٺا ھئا سي پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”ھي ڪير آھي جيڪو گناھن کي بہ بخشي ٿو؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ50‬ءقءا ءل لءهه ‪ِ:‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬تنھنجي ايمان تو کي بچايو آھي ‪.‬امن ۾ وڃ‪.‬‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫پوِ ائين ٿيو جو ھو ھر شھر ۽ ڳوٺ ۾ وڃي خدا جي بادشاھت جي خوشخبري ٻڌائيندو ۽ ٻڌائيندو رھيو ۽ ٻارھن شاگرد ساڻس گڏ‬ ‫‪1‬ان کان ء‬ ‫ھئا‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ڪي عورتون‪ ،‬جيڪي ڀوتن ۽ بيمارين کان ڇٽي ڇٽيون ھيون‪ ،‬جن کي مريِ مگدليني سڏيندا ھئا‪ ،‬جن مان ست ڀوت نڪتا‪.‬‬ ‫‪3‬۽ يوانا‪ ،‬جيڪا چوزا ھيروديس جي نوڪر جي زال ھئي‪ ،‬سوزانا ۽ ٻيا ڪيترائي‪ ،‬جيڪي پنھنجي مال مان سندس خدمت ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن ڪيترائي ماڻھو اچي گڏ ٿيا ۽ ھر شھر مان وٽس آيا‪ ،‬تڏھن ھن ھڪڙو مثال ڏنو تہ‬ ‫لِ ٻاھر نڪتو‪ ،‬۽ جيئن ٻج پوکيائين تہ ڪي رستي جي ڪناري تي ڪريا ‪.‬۽ ان کي لتاڙيو ويو‪ ،‬۽ ھوا جا پکي ان کي‬ ‫‪5‬ھڪڙو ٻج پوکڻ ء‬ ‫کائي ويا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ ڪي پٿر تي ڪريا ‪.‬۽ جيئن ئي اڀريو‪ ،‬اھو سڪي ويو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ان ۾ نمي جي کوٽ ھئي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ڪي ڪنڊن ۾ ڪريا ‪.‬۽ ان سان گڏ ڪانڊيرا اڀريا‪ ،‬۽ ان کي دٻائي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ٻيا چڱي زمين تي ڪريا‪ ،‬۽ اڀريا ۽ ‪100‬ڀيرا ميوو پيدا ڪيو ‪.‬جڏھن ھن اھي ڳالھيون ڪيون تہ رڙ ڪري چيائين تہ ”جنھن کي‬ ‫ڪن آھن سو ٻڌي‪.‬‬ ‫‪9‬تنھن تي سندس شاگردن کانئس پڇيو تہ ”ھي مثال ڪھڙو ٿي سگھي ٿو؟‬ ‫‪ِ10‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬توھان کي ڏنو ويو آھي ته خدا جي بادشاھت جا اسرار‪ ،‬پر ٻين کي مثالن ۾؛ ته جيئن ھو ڏسن ته نه ڏسن ۽ ٻڌڻ سان سمجھي‬ ‫نه سگھن‪.‬‬ ‫‪11‬ھاڻي مثال ھي آھي تہ ٻج خدا جو ڪلم آھي‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ شيطان اچي ٿو‪ ،‬۽ لفظ کي انھن جي دلين مان ڪڍي ٿو‪ ،‬متان اھي ايمان‬ ‫‪12‬اهھي آھن جيڪي رستي جي پاسي ۾ آھن جيڪي ٻڌن ٿا‬ ‫ء‬ ‫آڻين ۽ بچايو وڃي‪.‬‬ ‫لِ ايمان‬ ‫‪13‬اھي پٿر تي اھي آھن‪ ،‬جيڪي ٻڌن ٿا‪ ،‬خوشيِ سان ڪلم قبول ڪن ٿا ‪.‬۽ انھن جو ڪو به جڙ نه آھي‪ ،‬جيڪي ٿوري وقت ء‬ ‫آڻين ٿا‪ ،‬۽ آزمائش جي وقت ڀڄي وڃن ٿا‪.‬‬ ‫‪14‬۽ جيڪي ڪنڊن جي وچ ۾ ڪرندا آھن‪ ،‬اھي اھي آھن‪ ،‬جيڪي ٻڌندا آھن‪ ،‬نڪرندا آھن‪ ،‬۽ خيالت‪ ،‬دولت ۽ ھن زندگي جي آسائشن‬ ‫سان دٻجي ويندا آھن‪ ،‬۽ ڪامل ميوو نه آڻيندا آھن‪.‬‬ ‫‪15‬پر سٺي زمين تي اھي آھن‪ ،‬جيڪي سچائي ءِ ۽ نيڪ دل سان ڪلم ٻڌي‪ ،‬ان تي عمل ڪن ٿا ۽ صبر سان ميوو ڏين ٿا‪.‬‬ ‫ٿانو سان ڍڪي‪ ،‬يا پلنگ ھيٺان رکي ‪.‬پر اهن کي ڏياٽي ءِ تي رکي ٿو‪ ،‬ته جيئن اندر‬ ‫‪16‬ڪوبہ ماڻھو‪ ،‬جڏھن ھو شمع روشن ڪري‪ ،‬اهن کي ء‬ ‫گھڙي روشني ڏسي‪.‬‬ ‫شيِ لڪائي‪ ،‬جيڪا مَلوم نه ٿئي ۽ نڪي ٻاھر اچي‪.‬‬ ‫شيِ ڳجھي نہ آھي‪ ،‬جيڪا ظاھر نہ ڪئي ويندي ‪.‬نڪي ڪا‬ ‫‪17‬ڇالِ ⁠جو ڪابہ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو جنھن وٽ آھي تنھن کي ڏنو ويندو ‪.‬۽ جنھن وٽ نه آھي‪ ،‬تنھن کان اھو به کسي ويندو‬ ‫ٻڌو‪،‬‬ ‫ڪيئن‬ ‫ٿجو‬ ‫خبردار‬ ‫‪18‬تنھنڪري‬ ‫ء‬ ‫جيڪو ھن وٽ آھي‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ سندس ما هِ ۽ ڀائر وٽس آيا‪ ،‬پر پريس جي ڪري وٽس اچي نہ سگھيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ه‬ ‫‪ِ20‬ءقءا ءل لهه يءقو هل لهه” ‪:‬تنھنجي ما هِ ۽ تنھنجا ڀائر ٻاھر بيٺا آھن‪ ،‬تو کي ڏسڻ چاھين ٿا‪.‬‬ ‫‪21‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”منھنجي ما هِ ۽ منھنجا ڀائر اھي آھن جيڪي خدا جو ڪلم ٻڌن ٿا ۽ ان تي عمل ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪22‬ھڪڙي ڏينھن ائين ٿيو جو ھو پنھنجن شاگردن سان ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي ويو ۽ انھن کي چيائين تہ ”ھلو تہ ڍنڍ جي ٻي ءِ ڀر ھلون ‪.‬۽ اھي‬ ‫اڳتي ھليا ويا‪.‬‬ ‫‪23‬پر جيئن اھي جھاز ڪري رھيا ھئا تہ ھو ننڊ ۾ پئجي ويو ۽ ڍنڍ تي ھوا ءِ جو طوِان آيو ‪.‬۽ اھي پاڻي ءِ سان ڀرجي ويا‪ ،‬۽ خطري ۾ ھئا‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ ھو اٿي بيٺو ۽ وا هِ ۽ پاڻي ءِ جي تيز ڌڙڪن کي‬ ‫‪24‬پوِ اھي وٽس آيا ۽ کيس جاڳائي چيائون تہ ”اي استاد‪ ،‬استاد‪ ،‬اسين تباھ آھيون‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڇرڪايو ‪:‬۽ اھي بند ٿي ويا‪ ،‬۽ اتي سڪون ھو‪.‬‬ ‫‪ِ25‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬اوھان جو ايمان ڪٿي آھي؟ ۽ اھي ڊڄي عجب ۾ پئجي ويا ۽ ھڪٻئي کي چوڻ لڳا تہ ”ھي هِ ڪھڙو ماڻھو آھي !ڇاڪاڻ ته‬ ‫ھو ھوائن ۽ پاڻي ءِ کي به حڪِ ڏئي ٿو‪ ،‬۽ اھي سندس ِرمانبردار آھن‪.‬‬ ‫‪26‬اھي گدرين جي ملڪ ۾ پھتا‪ ،‬جيڪو گليل جي مٿان آھي‪.‬‬ ‫‪27‬جڏھن ھو ٻاھر نڪتو تہ شھر کان ٻاھر ھڪڙو ماڻھو مليو‪ ،‬جنھن کي گھڻو وقت ڀوت ھوندا ھئا‪ ،‬۽ اھو ڪپڙا پھريندو ھو‪ ،‬نڪي‬ ‫ڪنھن گھر ۾‪ ،‬بلڪ قبرن ۾ رھندو ھو‪.‬‬ ‫عيسي‪ ،‬اي خدا جا ِرزند‪ ،‬مون کي‬ ‫”اي‬ ‫تہ‬ ‫لڳو‬ ‫چوڻ‬ ‫واڪي‬ ‫وڏي‬ ‫۽‬ ‫پيو‬ ‫ڪري‬ ‫اڳيان‬ ‫سندس‬ ‫ڪري‬ ‫عيسي کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن رڙ‬ ‫‪28‬جڏھن ھن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫تو سان ڇا واسطو؟ مان توکي عرِ ڪريان ٿو‪ ،‬مون کي عَاب نه ڏي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھي ءِ ڀوت کيس اڪثر پڪڙيو ھو‪ ،‬۽ کيس‬ ‫‪29‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ھن ناپاڪ روح کي حڪِ ڏنو ھو تہ ماڻھو ءِ مان ٻاھر نڪري‪،‬‬ ‫ء‬ ‫زنجيرن ۽ زنجيرن ۾ جڪڙيو ويو ھو‪ ،‬۽ بندن کي ڀڃي ڀڄائي رڻ ⁠پٽ ڏانھن ڊوڙايو ويو ھو) ‪.‬‬ ‫عيسي کانئس پڇيو تہ ”تنھنجو نالو ڇا آھي؟ ۽ ھن چيو‪ ،‬لشڪر ‪:‬ڇاڪاڻ ته ڪيترائي شيطان ھن ۾ داخل ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪30‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪31‬انھن کيس منٿ ڪئي تہ ھو انھن کي حڪِ نہ ڪري تہ اونھن ۾ ٻاھر وڃو‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪32‬اتي جبل تي ڪيترن ئي سوئرن جو ڌڻ چري رھيو ھو‪ ،‬تنھنڪري انھن کيس منٿ ڪئي تہ ھو کين انھن ۾ گھڙڻ جي اجازت ڏئي ‪.‬۽‬ ‫ھن انھن کي برداشت ڪيو‪.‬‬ ‫‪33‬پوِ ڀوت ماڻھو ءِ مان نڪري سوئرن ۾ گھڙي ويا ۽ اھو ڌڻ ڏاڍي زور سان ڊوڙي ھيٺ لھي ڍنڍ ۾ اچي ويو ۽ دٻجي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬جڏھن انھن کي کارائڻ وارن ڏٺو تہ اھو ڪِ ٿيو آھي‪ ،‬تڏھن ڀڄي ويا ۽ وڃي شھر ۽ ملڪ ۾ اھا ڳالھہ ڪيائون‪.‬‬ ‫عيسي‬ ‫عيسي وٽ آيو ۽ ڏٺائين تہ انھي ءِ ماڻھو ءِ کي‪ ،‬جنھن مان ڀوت نڪري ويا ھئا‪ ،‬سو‬ ‫لِ ٻاھر ويا ته ڇا ٿيو آھي ‪.‬۽‬ ‫‪35‬پوِ اھي ڏسڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫جي پيرن وٽ ويٺو آھي‪ ،‬ڪپڙا ڍڪيل ۽ ساڄي دماغ ۾‪.‬‬ ‫‪36‬جن اھو ڏٺو‪ ،‬تن بہ ٻڌايو تہ جنھن کي ڀوتن ورتل ھو‪ ،‬تنھن کي ڪھڙي طرح چڱو ڀلو ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو انھن کي وڏي خوف سان کنڀيو‬ ‫‪37‬پوِ چوڌاري گدرين جي ملڪ جي سڄي ميڙ کيس منٿ ڪئي تہ ھو انھن مان ھليو وڃي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ويو‪ ،‬۽ ھو ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي وري موٽي آيو‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي اھو چئي روانو ڪيو تہ‬ ‫‪38‬ھاڻي جنھن ماڻھو ءِ مان ڀوت نڪري ويا ھئا‪ ،‬تنھن ھن کي منٿ ڪئي تہ ھو ساڻس گڏ ھجي‪ ،‬پر‬ ‫ي‬ ‫عيسي‬ ‫تہ‬ ‫ويو‬ ‫پکڙجي‬ ‫۾‬ ‫شھر‬ ‫سڄي‬ ‫۽‬ ‫ويو‬ ‫‪.‬پوِ ھو ھليو‬ ‫‪39‬پنھنجي گھر ڏانھن موٽي‪ ،‬۽ ڏيکاريو ته خدا تو سان ڪيترا عِيِ ڪِ ڪيا آھن ء‬ ‫ي‬ ‫ھن سان ڪيڏا نہ وڏا ڪِ ڪيا آھن‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو سڀيئي ھن جو انتِار ڪري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي موٽي آيو‪ ،‬تڏھن ماڻھن خوشي ءِ سان سندس استقبال ڪيو‪،‬‬ ‫‪40‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي جي پيرن تي ڪري پيو ۽ منٿ‬ ‫سو‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫حاڪِ‬ ‫جو‬ ‫⁠خاني‬ ‫عبادت‬ ‫جيڪو‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫يائرس‬ ‫نالو‬ ‫جو‬ ‫جنھن‬ ‫آيو‪،‬‬ ‫ماڻھو‬ ‫ھڪڙو‬ ‫‪41‬اتي‬ ‫ي‬ ‫ڪيائين تہ ”منھنجي گھر اچي‪.‬‬ ‫‪42‬ڇالِ ⁠جو ھن کي ھڪڙي ئي ڌي ءِ ھئي‪ ،‬جنھن جي عمر اٽڪل ٻارھن ورھين ھئي‪ ،‬۽ ھو ءِ مرندي ھئي ‪.‬پر جيئن ئي ھو ھليو ويو ته‬ ‫ء‬ ‫ماڻھو مٿس اچي گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪43‬ھڪڙي عورت کي ٻارھن ورھين کان رت جي تڪليف ھئي‪ ،‬جنھن پنھنجي سڄي زندگي طبيبن تي خرچ ڪئي ھئي‪ ،‬۽ نڪي ڪا شفا‬ ‫ٿي سگھي ھئي‪.‬‬ ‫‪44‬ھن جي پٺيان آئي‪ ،‬۽ سندس ڪپڙي جي سرحد کي ڇڪيو‪ ،‬۽ ِوري طور تي سندس رت جو ڳاڙھو ڳاڙھو ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪45‬عيسي چيو تہ ”مون کي ڪنھن ھٿ لتو؟ جڏھن سڀني انڪار ڪيو‪ ،‬تڏھن پطرس ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا سي چيائون تہ ”اي استاد‪،‬‬ ‫ي‬ ‫ميڙ توتي گھڙندو ۽ تو کي دٻائيندو ۽ چوندو تہ مون کي ڪنھن ھٿ لتو؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو مون کي خبر آھي تہ نيڪي مون مان نڪري وئي آھي‪.‬‬ ‫‪46‬عيسي چيو تہ ”مون کي ڪنھن ھٿ لتو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪47‬جڏھن انھي ءِ عورت ڏٺو تہ ھو ءِ لڪي ئي نہ آھي‪ ،‬تڏھن ڏڪندي ڏڪندي آئي ۽ سندس اڳيان ڪري پيئي‪ ،‬ھن سڀني ماڻھن جي اڳيان‬ ‫کيس ٻڌايو تہ ھن کي ڪھڙي ءِ سببان ھٿ ڪيو اٿائين ۽ ڪيئن ھي ءِ ھڪدم ڇٽي ويئي‪.‬‬ ‫‪ِ48‬ءقءا ءل لءهه‪ِ ،‬ءقءا ءل ءعلء لي ءھ ءما” ‪:‬تنھنجي ايمان تو کي تندرست ڪيو آھي ‪.‬امن ۾ وڃ‪.‬‬ ‫‪49‬اڃا ھو ڳالھائي رھيو ھو تہ عبادت ⁠گاھہ جي حاڪِ جي گھر مان ھڪڙو آيو ۽ چيائينس تہ ”تنھنجي ڌي ءِ مري وئي آھي ‪.‬مصيبت‬ ‫نه ماسٽر‪.‬‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تڏھن کيس جواب ڏنائين تہ ”ڊڄو نہ‪ ،‬رڳو ايمان آڻيو تہ ھو ءِ چڱي ٿي پوندي‪.‬‬ ‫جڏھن‬ ‫‪50‬پر‬ ‫ي‬ ‫سواِ ڪنھن کي بہ اندر وڃڻ نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪51‬جڏھن ھو گھر ۾ آيو‪ ،‬تڏھن ھن پطرس‪ ،‬يَقوب‪ ،‬يوحنا‪ ،‬ڇوڪري ءِ جي پي هِ ۽ ما هِ کان‬ ‫ء‬ ‫‪52‬سڀيئي روئڻ لڳا ۽ روئڻ لڳا‪ ،‬پر ھن چيو تہ ”نہ رو ‪.‬ھو ءِ مئل ناھي‪ ،‬پر سمھي رھي آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن ڄاتو پئي تہ ھو ءِ مري ويئي آھي‪.‬‬ ‫‪53‬اھي مٿس ٺٺوليون ڪرڻ لڳا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪54‬تنھن تي ھن انھن سڀني کي ٻاھر ڪڍي ڇڏيو ۽ ھن کي ھٿ کان وٺي سڏي چيائين تہ ”نوڪري‪ ،‬اٿ‪.‬‬ ‫‪55‬پوِ ھن جو روح وري آيو ۽ ھو ءِ سڌو اهٿي‪ ،‬۽ حڪِ ڪيائين تہ کيس ماني ڏيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪56‬تنھن تي ھن جا ما هِ ⁠پي هِ حيران ٿي ويا‪ ،‬پر ھن کين تاڪيد ڪئي تہ ”ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجو تہ اھو ٿيو آھي‪.‬‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫‪1‬پوِ ھن پنھنجن ٻارھن شاگردن کي گڏ ڪري انھن کي سڀني ڀوتن تي قبضو ڪرڻ ۽ بيمارين کي شفا ڏيڻ جو اختيار ڏنو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬ھن انھن کي موڪليو تہ خدا جي بادشاھت جي منادي ڪن ۽ بيمارن کي شفا ڏين‪.‬‬ ‫لِ ڪجھہ بہ نہ وٺو‪ ،‬نڪي لٺ‪ ،‬نڪي لٺ‪ ،‬نڪي ماني‪ ،‬نڪي پئسا ‪.‬نه ته ھر ھڪ ٻه ڪوٽ آھن‪.‬‬ ‫‪ِ3‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬پنھنجن سفر ء‬ ‫‪4‬۽ جنھن گھر ۾ گھڙو‪ ،‬اتي ئي رھو ۽ اتان روانو ٿيو‪.‬‬ ‫لِ پنھنجن پيرن جي‬ ‫ڏيڻ‬ ‫شاھدي‬ ‫خلف‬ ‫جي‬ ‫انھن‬ ‫تڏھن‬ ‫نڪرندؤ‪،‬‬ ‫مان‬ ‫شھر‬ ‫ِ‬ ‫انھي‬ ‫‪5‬۽ جيڪو اوھان کي قبول نہ ڪري‪ ،‬جڏھن اوھين‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫مٽي ڌوئي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪6‬پوِ اھي ھليا ويا ۽ شھرن مان لنگھي خوشخبري ٻڌائيندا ۽ ھر ھنڌ شفا ڏيندا رھيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫”يَي مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو‬ ‫ڇالِ ⁠جو ڪن ماڻھن چيو ھو تہ‬ ‫‪7‬ھاڻي ھيروديس اھو ٻڌو جيڪو ھن ڪيو ھو‪ ،‬سو حيران ٿي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ڪن مان‪ ،‬ته الياس ظاھر ٿيو ھو ‪.‬۽ ٻين مان‪ ،‬ته ھڪڙو پراڻو نبي وري جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫‪9‬ھيروديس وراڻيو تہ ”مون يوحنا جو مٿو پٽي ڇڏيو آھي‪ ،‬پر ھي ڪير آھي‪ ،‬جنھن بابت آ ءِ اھڙيون ڳالھيون ٻڌان ٿو؟ ۽ ھن کي ڏسڻ جي‬ ‫خواھش ھئي‪.‬‬ ‫جاِ ڏانھن‬ ‫‪10‬جڏھن رسول موٽي آيا‪ ،‬تڏھن ھن کي سڀ ڪجھہ ٻڌايون جيڪي ھنن ڪيو ھو‬ ‫‪.‬پوِ ھو انھن کي وٺي ويو ۽ ھڪڙي ويران ء‬ ‫ء‬ ‫ھليو ويو جيڪو بيت صيدا نالي شھر سان تَلق رکي ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن ماڻھن کي اھا خبر پيئي‪ ،‬تڏھن سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪ ،‬۽ ھن انھن کي قبول ڪيو ۽ کين خدا جي بادشاھت جي باري ۾ ٻڌايو‪ ،‬۽ جن‬ ‫کي شفا جي ضرورت ھئي‪ ،‬تن کي چڱو ڀلو ڪيائين‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪12‬جڏھن ڏينھن ڇٽڻ لڳو‪ ،‬تڏھن ٻارھن شاگرد آيا ۽ چيائونس تہ ”ماڻھن کي موڪل ڏيو‪ ،‬تہ ھو آس پاس جي شھرن ۽ ڳوٺن ۾ وڃي رھن ۽‬ ‫ڇالِ ⁠جو اسين ھتي اتي آھيون ‪.‬ريگستاني جڳھه‪.‬‬ ‫کاڌو کائين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سواِ ٻيو ڪوبہ ڪونھي ‪.‬‬ ‫کان‬ ‫مڇين‬ ‫ٻن‬ ‫۽‬ ‫مانيون‬ ‫پنجن‬ ‫وٽ‬ ‫”اسان‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫‪.‬انھن‬ ‫ڏيو‬ ‫لِ‬ ‫کائڻ‬ ‫کين‬ ‫”اوھين‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫کي‬ ‫انھن‬ ‫‪13‬پر ھن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ گوشت خريد ڪريون‪.‬‬ ‫سواِ ان جي ته اسان وڃون ۽ انھن سڀني ماڻھن ء‬ ‫ء‬ ‫‪.‬پوِ ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”ھنن کي پنجاھ کن ماڻھن جي ميڙ ۾ ويھاريو‪.‬‬ ‫ھئا‬ ‫ماڻھو‬ ‫ھزار‬ ‫پنج‬ ‫اٽڪل‬ ‫اھي‬ ‫⁠جو‬ ‫‪14‬ڇالِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪15‬پوِ انھن ائين ئي ڪيو ۽ سڀني کي ويھاريائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬پوِ ھن پنج مانيون ۽ ٻہ مڇيون کڻي آسمان ڏانھن نھاري انھن کي برڪت ڏني ۽ ٽوڙي شاگردن کي ڏنائين تہ ميڙ جي اڳيان رکي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬پوِ انھن کاڌو ۽ سڀيئي ڀاڪر پاتائون‪ ،‬۽ انھن مان ٻارھن ٽوڪريون جيڪي بچيل رھيون تن مان ڪڍيون ويون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬جڏھن ھو اڪيلو دعا گھري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن سندس شاگرد ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬تنھنڪري ھن کانئن پڇيو تہ ”ماڻھو ڇا ٿا چون تہ آ ءِ ڪير‬ ‫آھيان؟‬ ‫”يَي بپتسما ڏيڻ وارو ‪.‬پر ڪي چون ٿا‪ ،‬الياس؛ ۽ ٻيا چون ٿا ته پراڻن نبين مان ھڪڙو وري جيئرو ٿي اٿيو آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫وراڻيو‬ ‫‪19‬انھن‬ ‫ي‬ ‫‪20‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين ٿا چئو تہ آ ءِ ڪير آھيان؟ پطرس جواب ڏنو تہ ”خدا جو مسيح‪.‬‬ ‫‪21‬ھن انھن کي سخت تاڪيد ڪري چيو تہ ”اھو ڳالھہ ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجو‪.‬‬ ‫‪22‬ھن چيو تہ ”ابن ⁠آدم کي گھڻا ڏک سھڻا پوندا ۽ بزرگن‪ ،‬سردار ڪاھنن ۽ شريَت جي عالمن کان رد ڪيو ويندو‪ ،‬قتل ڪيو ويندو ۽‬ ‫ٽئين ڏينھن تي جيئرو ٿي اٿندو‪.‬‬ ‫‪23‬ھن انھن سڀني کي چيو تہ ”جيڪڏھن ڪو منھنجي پٺيان ھلندو‪ ،‬تہ اھو پنھنجو انڪار ڪري ۽ روز پنھنجو صليب کڻي منھنجي پٺيان‬ ‫ھلي‪.‬‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو جيڪو پنھنجي جان بچائيندو سو اھا وڃائيندو‪ ،‬پر جيڪو منھنجي خاطر پنھنجي جان وڃائيندو‪ ،‬سو ئي اھا بچائيندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬ڇالِ ⁠جو ماڻھو ءِ کي ڪھڙو ِائدو آھي‪ ،‬جيڪڏھن ھو سڄي ءِ دنيا حاصل ڪري‪ ،‬۽ پنھنجو پاڻ کي وڃائي‪ ،‬يا اڇلئي ڇڏي؟‬ ‫ء‬ ‫‪26‬ڇالِ ⁠جو جيڪو مون کان ۽ منھنجي ڳالھين کان شرمسار ٿيندو‪ ،‬تنھن کان ابن ⁠آدم بہ شرمسار ٿيندو‪ ،‬جڏھن ھو پنھنجي شان ۾‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پنھنجي پي هِ جي ۽ پاڪ ملئڪن جي شان ۾ ايندو‪.‬‬ ‫‪27‬پر آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھتي ڪي ماڻھو بيٺا آھن‪ ،‬جيڪي جيستائين خدا جي بادشاھت کي ڏسندا‪ ،‬تيستائين موت جو ذائقو نہ‬ ‫چکندا‪.‬‬ ‫پوِ ھو پطرس‪ ،‬يوحنا ۽ يَقوب کي وٺي ھڪڙي جبل تي دعا گھرڻ ويو‪.‬‬ ‫‪28‬انھن ڳالھين کان اٽڪل اٺن ڏينھن ء‬ ‫‪29‬۽ جيئن ھو دعا گھري رھيا ھئا‪ ،‬تيئن سندس منھن جو رنگ بدلجي ويو‪ ،‬۽ سندس ڪپڙا اڇا ۽ چمڪندڙ ھئا‪.‬‬ ‫موسي ۽ الياس ھئا‪.‬‬ ‫‪30‬۽ ڏسو‪ ،‬اتي ٻه ماڻھو ساڻس ڳالھائي رھيا ھئا‪ ،‬جيڪي‬ ‫ي‬ ‫‪31‬جيڪو جلوي ۾ ظاھر ٿيو‪ ،‬۽ پنھنجي موت جي باري ۾ ڳالھايو جيڪو ھن کي يروشلِ ۾ پورو ٿيڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪32‬پر پطرس ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬سي ننڊ ۾ پئجي ويا‪ ،‬سو جڏھن جاڳيا تہ ھن جو جلوو ڏٺائون ۽ انھن ٻن ماڻھن کي‪ ،‬جيڪي ساڻس گڏ‬ ‫بيٺا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان جو ھتي رھڻ چڱو آھي‪ ،‬اچو تہ ٽي خيما ٺاھيون ‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن ھو کانئس روانا ٿي رھيا ھئا تہ پطرس‬ ‫ي‬ ‫لِ ‪:‬نه ڄاڻان ته ھن ڇا چيو‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬ھڪ‬ ‫لِ‪ ،‬۽ ھڪ الياس ء‬ ‫موسي ء‬ ‫ھڪ تنھنجي ء‬ ‫ي‬ ‫ڇانو ڪيو ۽ اھي ڊڄڻ لڳا جيئن ڪڪر ۾ گھڙي ويا‪.‬‬ ‫‪34‬جڏھن ھو ڳالھائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو ڪڪر آيو‪ ،‬جنھن مٿن‬ ‫ء‬ ‫‪35‬۽ ڪڪر مان ھڪڙو آواز آيو‪" ،‬ھي منھنجو پيارو ِرزند آھي‪ ،‬ھن کي ٻڌو‪.‬‬ ‫عيسي اڪيلو مليو ‪.‬۽ انھن ان کي ويجھو رکيو‪ ،‬۽ انھن ڏينھن ۾ انھن شين مان ڪنھن کي بہ نہ ٻڌايو جيڪي ھنن‬ ‫‪36‬جڏھن آواز گَريو تہ‬ ‫ي‬ ‫ڏٺيون ھيون‪.‬‬ ‫‪37‬پوِ ٻئي ڏينھن تي جڏھن ھو ٽڪري ءِ تان ھيٺ لٿا تہ گھڻا ماڻھو ساڻس مليا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو منھنجو اڪيلو ِرزند آھي‪.‬‬ ‫‪38‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙي ماڻھو ءِ رڙ ڪري چيو‪” ،‬اي استاد‪ ،‬منھنجي پٽ ڏانھن نھار‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙو روح کيس وٺي ٿو‪ ،‬۽ اوچتو ھو رڙ ڪري ٿو ‪.‬۽ اھو کيس ڦاسي ٿو ته ھو ٻيھر ڦٽي ٿو‪ ،‬۽ ھن کي سختي سان ھن کان‬ ‫پري ٿيندو‪.‬‬ ‫‪40‬۽ مون اوھان جي شاگردن کي منٿ ڪئي ته کيس ڪڍي ڇڏيو ‪.‬۽ اھي نه ڪري سگھيا‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اي بي ايمان ۽ گمراھہ پيڙھہ‪ ،‬آ ءِ ڪيستائين اوھان سان گڏ رھندس ۽ اوھان کي ڏکوئيندو؟ پنھنجي پٽ کي‬ ‫‪41‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ھتي وٺي اچ‪.‬‬ ‫عيسي ناپاڪ روح کي ڇرڪايو ۽ ٻار کي چڱو‬ ‫‪42‬جڏھن ھو اڃا اچڻ وارو ئي ھو تہ شيطان کيس ھيٺ اڇليو ۽ کيس ڇڄي ڇڏيو‬ ‫‪.‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڀلو ڪري وري سندس پي هِ جي حوالي ڪيائين‪.‬‬ ‫عيسي ڇا ڪيو‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجن‬ ‫تہ‬ ‫ھئا‬ ‫ويا‬ ‫ٿي‬ ‫حيران‬ ‫سڀيئي‬ ‫اھي‬ ‫جڏھن‬ ‫‪.‬پر‬ ‫ويا‬ ‫ٿي‬ ‫حيران‬ ‫‪43‬اھي سڀيئي خدا جي زبردست قدرت تي‬ ‫ي‬ ‫شاگردن کي چيو تہ‬ ‫ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم ماڻھن جي ھٿن ۾ ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪44‬اھي ڳالھيون توھان جي ڪنن ۾ وجھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪45‬پر انھن اھا ڳالھہ نہ سمجھي‪ ،‬۽ اھا انھن کان لڪل رھي‪ ،‬جو انھن اھا ڳالھہ نہ سمجھي‪ ،‬۽ اھي ڊڄڻ لڳا تہ کانئس انھي ءِ ڳالھہ بابت‬ ‫پڇي سگھن‪.‬‬ ‫‪46‬پوِ انھن ۾ بَث ٿي پيو تہ انھن مان ڪير وڏو ٿيڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪47‬عيسي انھن جي دل جو خيال سمجھي ھڪڙو ٻار کڻي پنھنجي ڀرسان بيھاريو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪48‬انھن کي چيائين تہ ”جيڪو بہ ھن ٻار کي منھنجي نالي تي قبول ڪندو سو مون کي قبول ڪندو ۽ جيڪو مون کي قبول ڪندو سو‬ ‫ڇالِ ⁠جو جيڪو اوھان سڀني ۾ ننڍو آھي سو ئي وڏو ٿيندو‪.‬‬ ‫انھي ءِ کي قبول ڪندو جنھن مون کي موڪليو آھي‪،‬‬ ‫ء‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪49‬يوحنا وراڻيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان ھڪڙي ماڻھو ءِ کي تنھنجي نالي تي ڀوت ڪڍندي ڏٺو آھي ‪.‬۽ اسان کيس منع ڪئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ھو‬ ‫اسان سان گڏ نه آھي‪.‬‬ ‫لِ آھي‪.‬‬ ‫جي‬ ‫اسان‬ ‫سو‬ ‫آھي‬ ‫نہ‬ ‫خلف‬ ‫جي‬ ‫اسان‬ ‫جيڪو‬ ‫⁠جو‬ ‫ڇالِ‬ ‫جھليو‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫کي‬ ‫”ھن‬ ‫تہ‬ ‫‪50‬عيسي کيس چيو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫لِ منھن موڙيو‪.‬‬ ‫‪51‬جڏھن اھو وقت آيو جو کيس اٿڻ جو وقت آيو‪ ،‬تڏھن ھن يروشلِ ڏانھن وڃڻ ء‬ ‫لِ تياري ڪن‪.‬‬ ‫لِ تہ ھن ء‬ ‫‪52‬ھن جي اڳيان قاصد موڪليا‪ ،‬۽ اھي ويا ۽ سامرين جي ھڪڙي ڳوٺ ۾ گھڙي ويا‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن جو منھن ائين ھو ڄڻ ھو يروشلِ ڏانھن وڃڻ وارو ھو‪.‬‬ ‫‪53‬انھن کيس قبول نہ ڪيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪54‬جڏھن سندس شاگردن يَقوب ۽ يوحنا اھو ڏٺو تڏھن چيائون تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڇا تون حڪِ ڪرين تہ آسمان مان باھہ نازل ڪري انھن‬ ‫کي ساڙي‪ ،‬جيئن الياس ڪيو ھو؟‬ ‫‪55‬پر ھن ڦري انھن کي ڇرڪايو ۽ چيائين تہ ”اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ اوھين ڪھڙي روح جا آھيو‪.‬‬ ‫لِ نہ‪ ،‬پر انھن کي بچائڻ آيو آھي ‪.‬۽ ٻئي ڳوٺ ھليا ويا‪.‬‬ ‫‪56‬ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم ماڻھن جي زندگين کي برباد ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪57‬پوِ ائين ٿيو تہ جيئن اھي رستي ۾ پيا ھئا تہ ھڪڙي ماڻھو ءِ کيس چيو تہ ”اي خداوند!‬ ‫ء‬ ‫‪58‬عيسي ھن کي چيو تہ ”لومڙين کي سوراخ آھن ۽ پکين کي آکيرا آھن ‪.‬پر ابن ⁠آدم وٽ ڪونہ آھي جتي پنھنجو مٿو رکي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪59‬ھن ٻئي کي چيو تہ ”منھنجي پٺيان ھل ‪.‬پر ھن چيو ته‪ ،‬اي منھنجا مالڪ‪ ،‬پھرين مون کي تڪليف ڏي ته وڃ ۽ منھنجي پيِ کي دِن‬ ‫ڪري‪.‬‬ ‫‪60‬عيسي کيس چيو تہ ”مئلن کي پنھنجا مئل دِن ڪرڻ ڏيو‪ ،‬پر تون وڃي خدا جي بادشاھت جي تبليغ ڪر‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪61‬۽ ٻئي پڻ چيو‪" ،‬خداوند‪ ،‬آِ توھان جي پٺيان ڪندس ‪.‬پر مون کي پھريان انھن کي الوداع ڪرڻ ڏي‪ ،‬جيڪي منھنجي گھر ۾ آھن‪.‬‬ ‫‪62‬عيسي ھن کي چيو تہ ”جيڪوبہ ماڻھو ءِ جو ھٿ ھٿ ۾ رکي وري پوئتي نھاري‪ ،‬سو خدا جي بادشاھت جي لئق نہ آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫پوِ خداوند ستتر ٻيا بہ مقرر ڪيا ۽ انھن کي بہ پنھنجي اڳيان ھر شھر ۽ ھنڌ ڏانھن موڪليو‪ ،‬جتي ھو پاڻ ايندو‪.‬‬ ‫‪1‬انھن ڳالھين کان ء‬ ‫‪2‬تنھنڪري ھن انھن کي چيو تہ ”ِصل تہ وڏو آھي‪ ،‬پر مزدور ٿورا آھن‪ ،‬تنھنڪري ِصل جي پالڻھار کان دعا گھرو تہ ھو پنھنجي‬ ‫لِ مزدور موڪلي‪.‬‬ ‫ِصل ء‬ ‫‪3‬پنھنجا رستا ھليو ‪:‬ڏسو‪ ،‬آ ءِ اوھان کي بگھڙن جي وچ ۾ گھمن وانگر موڪليان ٿو‪.‬‬ ‫‪4‬نڪي پرس‪ ،‬نڪي ٿلھي‪ ،‬نڪي بوٽ کڻي وڃو‪ ،‬۽ رستي ۾ ڪنھن ماڻھو ءِ کي سلم نہ ڪجو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جنھن گھر ۾ گھڙو‪ ،‬پھريائين چئو تہ ’سلمت ھي ءِ گھر‪.‬‬ ‫‪6‬۽ جيڪڏھن صلح جو پٽ ھوندو‪ ،‬تنھنجو سلمتي مٿس ھوندو‪ ،‬جيڪڏھن نہ‪ ،‬اھو اوھان ڏانھن موٽي ايندو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ساڳئي گھر ۾ رھو‪ ،‬کائو ۽ پيئو‪ ،‬جيڪي اھي ڏيندا آھن‪ ،‬ڇالِ ⁠جو مزدور پنھنجي اجرت جي لئق آھي ‪.‬گھر کان گھر نه وڃو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ جنھن شھر ۾ اوھين داخل ٿيو ۽ اھي اوھان جو استقبال ڪن‪ ،‬سو کائو‪ ،‬جيڪي اوھان جي اڳيان رکيل آھن‪.‬‬ ‫‪9‬۽ جيڪي بيمار آھن تن کي شفا ڏيو ۽ انھن کي چئو تہ خدا جي بادشاھت اوھان جي ويجھو آئي آھي‪.‬‬ ‫‪10‬پر جنھن شھر ۾ اوھين داخل ٿيو ۽ اهھي اوھان کي قبول نہ ڪن‪ ،‬تڏھن اهن ئي شھر جي گھٽين ۾ وڃو ۽ چئو تہ‬ ‫‪11‬جيتوڻيڪ توھان جي شھر جي مٽي‪ ،‬جيڪا اسان تي پکڙيل آھي‪ ،‬اسان توھان جي خلف صاف ڪريون ٿا‪ ،‬جيتوڻيڪ توھان کي پڪ‬ ‫آھي تہ خدا جي بادشاھت توھان جي ويجھو آئي آھي‪.‬‬ ‫لِ وڌيڪ برداشت جوڳو ٿيندو‪.‬‬ ‫سدوم‬ ‫کان‬ ‫شھر‬ ‫‪12‬پر آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ اھو ڏينھن انھي ءِ‬ ‫ء‬ ‫!ڇالِ ⁠جو جيڪڏھن اھي زبردست ڪِ صور ۽ صيدا ۾ ڪيا ويا‬ ‫‪13‬اِسوس آھي تو تي اي چورازين !اِسوس آھي تو تي‪ ،‬بيت صيدا‬ ‫ء‬ ‫آھن‪ ،‬جيڪي اوھان ۾ ڪيا ويا آھن‪ ،‬اھي گھڻو وقت اڳ توبہ ڪن ھا‪ ،‬ٽٽل ڪپڙا ۽ خاڪ ۾ ويھي رھيا آھن‪.‬‬ ‫لِ عدالت ۾ وڌيڪ برداشت جوڳو ھوندو‪.‬‬ ‫‪14‬پر اھو اوھان جي ڀيٽ ۾ صور ۽ صيدا ء‬ ‫‪15‬وأ ء لنتء لال ءجاھ ءءر‪.‬‬ ‫اِ‪،‬‬ ‫ِ ءِلءى اللَءينء ِءي ال ل‬ ‫س ءم ء‬ ‫‪15‬ولءَء ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪16‬جيڪو اوھان کي ٻڌي ٿو‪ ،‬سو منھنجي ٻڌي ٿو ‪.‬۽ جيڪو توھان کي ناپسند ڪري ٿو اھو مون کي ناپسند ڪري ٿو ‪.‬۽ جيڪو مون کي‬ ‫بي عزتي ٿو ڪري‪ ،‬اھو انھي ءِ کي ناپسند ڪري ٿو جنھن مون کي موڪليو آھي‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ اھي ستر خوشي ءِ سان موٽي آيا ۽ چوڻ لڳا تہ ”اي خداوند‪ ،‬تنھنجي نالي جي ڪري شيطان به اسان جي تابع آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڪريندي ڏٺو‪.‬‬ ‫‪18‬ھن انھن کي چيو تہ ”مون شيطان کي آسمان مان وڄ وانگر ء‬ ‫‪19‬ڏس‪ ،‬مان توھان کي اختيار ڏيان ٿو نانگن ۽ ءوڇن کي لڙھڻ جي‪ ،‬۽ دشمن جي سڄي طاقت تي‪ ،‬۽ ڪجھ به توھان کي نقصان نه‬ ‫پھچائيندو‪.‬‬ ‫‪20‬تنھن ھوندي بہ خوش نہ ٿيو تہ روح اوھان جي تابع آھن ‪.‬بلڪه خوش ٿيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته توھان جا نال آسمان ۾ لکيل آھن‪.‬‬ ‫عيسي روح ۾ خوش ٿيو ۽ چيائين تہ ”اي بابا‪ ،‬آسمان ۽ زمين جا پالڻھار‪ ،‬آ ءِ تنھنجو شڪرگَار آھيان‪ ،‬جو تو انھن ڳالھين‬ ‫‪21‬انھي ءِ مھل‬ ‫ي‬ ‫کي عقلمندن ۽ سمجھدارن کان لڪايو آھي‪ ،‬۽ انھن کي ننڍڙن ٻارن تي ظاھر ڪيو آھي ‪.‬ڇو ته اھو توھان جي نِر ۾ سٺو لڳي ٿو‪.‬‬ ‫سواِ ٻيو ڪوبہ نہ ٿو ڄاڻي تہ پٽ ڪير آھي ‪.‬۽ پي هِ ڪير آھي‪ ،‬پر‬ ‫‪22‬سڀ شيون منھنجي پي هِ جي حوالي ڪيون ويون آھن‪ ،‬۽ پي هِ کان‬ ‫ء‬ ‫پٽ‪ ،‬۽ اھو جنھن تي پٽ کيس ظاھر ڪندو‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ ھن کيس پنھنجن شاگردن ڏانھن ڦيرايو ۽ اڪيلئي ءِ ۾ چيو تہ ”سڀاڳا آھن اھي اکيون جيڪي اھي شيون ڏسن ٿيون جيڪي اوھين‬ ‫ء‬ ‫ڏسو ٿا‪.‬‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ گھڻن نبين ۽ بادشاھن جي اھا خواھش ھئي تہ اھي اھي شيون ڏسن‪ ،‬جيڪي اوھين ڏسو ٿا‪ ،‬پر‬ ‫ء‬ ‫انھن نہ ڏٺو آھي ‪.‬۽ اھي ڳالھيون ٻڌو جيڪي اوھين ٻڌو ٿا‪ ،‬پر انھن کي ٻڌو نه آھي‪.‬‬ ‫‪25‬پوِ ڏسو‪ ،‬ھڪڙو وڪيل اٿي بيٺو ۽ کيس آزمائڻ لڳو ۽ چيائين تہ ”سائين‪ ،‬آ ءِ ڇا ڪريان جو دائمي زندگي حاصل ڪريان؟‬ ‫ء‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪26‬ھن کيس چيو تہ ”شريَت ۾ ڇا لکيل آھي؟ توھان ڪيئن پڙھيا آھيو؟‬ ‫‪27‬ھن وراڻيو تہ ”تون پنھنجي پالڻھار خدا کي پنھنجي سڄي ءِ دل‪ ،‬پنھنجي سڄي جان‪ ،‬۽ پنھنجي سڄي طاقت ۽ پنھنجي سڄي ءِ عقل سان‬ ‫پيار ڪر ‪.‬۽ توھان جو پاڙيسري پاڻ وانگر‪.‬‬ ‫‪ِ28‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬تو صَيح جواب ڏنو آھي ‪:‬ائين ڪر‪ ،‬۽ تون جيئرو رھندين‪.‬‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”منھنجو پاڙيسري ڪير آھي؟‬ ‫لِ راضي ٿي‬ ‫‪29‬پر ھن پاڻ کي سچار ثابت ڪرڻ ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”ھڪڙو ماڻھو يروشلِ کان يريَو ڏانھن لٿو ۽ چورن ۾ ڪري پيو‪ ،‬جنھن سندس ڪپڙا لھي کيس زخمي‬ ‫‪30‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ڪري ڇڏيو ۽ اڌ مئل ڇڏي ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪31‬اتفاق سان ھڪڙو ڪاھن انھي ءِ رستي ھيٺ لھي آيو ۽ جڏھن ھن کيس ڏٺو‪ ،‬تڏھن ھو ٻئي پاسي کان لنگھي ويو‪.‬‬ ‫جاِ تي ھو‪ ،‬تڏھن اچي ھن ڏانھن نھاري‪ ،‬ٻئي پاسي کان لنگھي ويو‪.‬‬ ‫‪32‬اھڙي ءِ طرح ھڪڙو لوي‪ ،‬جڏھن ھو انھي ءِ ء‬ ‫‪33‬پر ھڪڙو سامري‪ ،‬جيئن ھو سفر ڪري رھيو ھو‪ ،‬اتي آيو‪ ،‬جنھن ھن کي ڏٺو‪ ،‬تنھن تي کيس رحِ آيو‪.‬‬ ‫‪34‬پوِ ھن وٽ ويو ۽ سندس زخمن تي تيل ۽ مئي ھاريو‪ ،‬کيس پنھنجي ئي جانور تي ويھاري ھڪڙي سرائي ۾ وٺي آيو ۽ سندس سنڀال‬ ‫ء‬ ‫ڪيائين‪.‬‬ ‫‪35‬۽ ٻئي ڏينھن تي جڏھن ھو روانو ٿيو‪ ،‬تڏھن ٻہ سڪا ڪڍي لشڪر کي ڏنائين ۽ چيائينس تہ ”ھن جو خيال رکجو ‪.‬۽ جيڪو وڌيڪ‬ ‫خرچ ڪندين‪ ،‬جڏھن آ ءِ وري ايندس‪ ،‬تنھن کي موٽائي ڏيندس‪.‬‬ ‫‪36‬ھاڻي انھن ٽنھي مان ڪھڙو آھي‪ ،‬جيڪو تنھنجو پاڙيسري ھو‪ ،‬جيڪو چورن ۾ ڪري پيو؟‬ ‫عيسي ھن کي چيو تہ ”وڃ‪ ،‬تون بہ ائين ڪر‪.‬‬ ‫‪ِ37‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬جنھن مٿس رحِ ڪيو ‪.‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪38‬جڏھن ھو ھليا ويا تہ ھو ھڪڙي ڳوٺ ۾ داخل ٿيو ۽ مارٿا نالي ھڪڙي عورت کيس پنھنجي گھر وٺي ويئي‪.‬‬ ‫عيسي جي پيرن وٽ ويٺي ھئي ۽ سندس ڪلم ٻڌندي ھئي‪.‬‬ ‫‪39‬ھن کي مريِ نالي ھڪڙي ڀيڻ ھئي‪ ،‬جيڪا بہ‬ ‫ي‬ ‫‪40‬پر مارٿا گھڻي خدمت ڪرڻ جي ڪري ٿڪجي پيئي ۽ وٽس آئي ۽ چيائينس تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڇا تو کي پرواھ نہ آھي تہ منھنجي ڀيڻ‬ ‫لِ اڪيلو ڇڏيو آھي؟ تنھن ڪري ھن کي چيو ته ھو ءِ منھنجي مدد ڪري‪.‬‬ ‫مون کي خدمت ڪرڻ ء‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”مارٿا‪ ،‬مارٿا‪ ،‬تون گھڻين ئي ڳالھين کان ھوشيار ۽ پريشان آھين‪.‬‬ ‫‪41‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪42‬پر ھڪڙي ڳالھہ جي ضرورت آھي ‪:‬۽ مريِ اھو سٺو حصو چونڊيو آھي‪ ،‬جيڪو کانئس نه ورتو ويندو‪.‬‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫جاِ تي دعا گھري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھن جي شاگردن مان ھڪڙي کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان کي دعا گھرڻ‬ ‫‪1‬جڏھن ھو ھڪڙي ء‬ ‫سيکار‪ ،‬جيئن يوحنا پنھنجن شاگردن کي بہ سيکاري‪.‬‬ ‫‪2‬ھن انھن کي چيو تہ ”جڏھن اوھين دعا گھرو تہ چئو تہ ”اي اسان جا پي هِ‪ ،‬جيڪو آسمان ۾ آھي‪ ،‬تنھنجو نالو پاڪ ھجي ‪.‬تنھنجي‬ ‫بادشاھي اچي ‪.‬تنھنجي مرضي پوري ٿيندي‪ ،‬جيئن آسمان ۾‪ ،‬تيئن زمين تي‪.‬‬ ‫‪3‬اسان جي روزاني ماني اسان کي روزانو ڏيو‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو اسين بہ انھي ءِ کي مَاف ڪريون ٿا جيڪو اسان جو قرضدار آھي ‪.‬۽ اسان کي آزمائش ۾ نه‬ ‫‪4‬۽ اسان جا گناھ مَاف ڪر‬ ‫ء‬ ‫آڻيو ‪.‬پر اسان کي برائي کان بچايو‪.‬‬ ‫‪ِ5‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬توھان مان ڪھڙو دوست ھوندو‪ ،‬سو اڌ رات جو وٽس ويندو ۽ کيس چوندو تہ ”دوست‪ ،‬مون کي ٽي مانيون قرِ ڏي‪.‬‬ ‫لِ ڪجھہ بہ ڪونھي؟‬ ‫‪6‬ڇالِ ⁠جو منھنجو ھڪڙو دوست سفر ۾ مون وٽ آيو آھي‪ ،‬۽ مون وٽ ھن جي اڳيان رکڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪7‬۽ ھو اندران جواب ڏيندو ۽ چوندو‪ ،‬مون کي تنگ نه ڪر‪ ،‬دروازو ھاڻي بند آھي‪ ،‬۽ منھنجا ٻار مون سان گڏ بستري تي آھن ‪.‬مان اٿي نه‬ ‫ٿو سگھان ۽ توکي ڏيان‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو سندس دوست آھي‪ ،‬تڏھن بہ سندس بي ⁠ايماني ءِ جي ڪري‬ ‫‪8‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيتوڻيڪ ھو اٿي نہ کيس ڏيندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ھو اٿي کڙو ٿيندو ۽ جيترو کيس گھرندو‪ ،‬سو ڏيندو‪.‬‬ ‫لِ کوليو ويندو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ مان توھان کي چوان ٿو‪ ،‬گھرو‪ ،‬۽ اھو اوھان کي ڏنو ويندو ‪.‬ڳوليو ۽ ڳوليندؤ ‪.‬ڇڪيو‪ ،‬۽ اھو اوھان ء‬ ‫لِ کوليو ويندو‪.‬‬ ‫‪10‬ڇالِ ⁠جو ھر ڪو جيڪو گھري ٿو سو ملي ٿو ‪.‬۽ جيڪو ڳولي ٿو سو ڳولي ٿو ‪.‬۽ جيڪو کڙڪائيندو ان ء‬ ‫ء‬ ‫‪11‬جيڪڏھن ڪو پٽ اوھان مان ڪنھن پي هِ کان ماني گھرندو تہ ڇا اھو کيس پٿر ڏيندو؟ يا جيڪڏھن ھو مڇي ءِ کان پڇي ته مڇي ءِ جي‬ ‫بدلي کيس نانگ ڏيندو؟‬ ‫‪12‬يا جيڪڏھن ھو انڊا گھرندو تہ کيس وڇون ڏيندو؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھان جو آسماني پي هِ انھن کي‬ ‫‪13‬پوِ جيڪڏھن اوھين‪ ،‬بڇڙا ٿي‪ ،‬ڄاڻو ٿا ته ڪيئن پنھنجن ٻارن کي سٺيون نَمتون ڏيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫پاڪ روح ڏيندو جيڪي کانئس گھرندا آھن؟‬ ‫‪14‬۽ ھو ھڪڙو شيطان ڪڍي رھيو ھو ۽ اھو گونگو ھو ‪.‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏھن شيطان ٻاھر نڪري ويو‪ ،‬گونگو ڳالھايو؛ ۽ ماڻھو حيران ٿي‬ ‫ويا‪.‬‬ ‫‪15‬پر انھن مان ڪن چيو تہ ”ھو ڀوتن جي سردار بَلزبول جي وسيلي ڀوت ڪڍندو آھي‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ٻين کيس آزمائيندي‪ ،‬آسمان مان ڪا نشاني طلب ڪئي‪.‬‬ ‫‪17‬پر ھن‪ ،‬انھن جي سوچن کي ڄاڻيندي‪ ،‬انھن کي چيو تہ ”جنھن بادشاھت ۾ ڦاٿل آھي‪ ،‬سو ويران ٿي ويندو ‪.‬۽ ھڪڙو گھر گھر جي‬ ‫خلف ورھايل آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھين چئو ٿا تہ آ ءِ بَل زيبب جي وسيلي ڀوتن‬ ‫‪18‬جيڪڏھن شيطان پاڻ ۾ ڦاٿل ھجي تہ سندس بادشاھت ڪيئن قائِ رھندي؟‬ ‫ء‬ ‫کي ڪڍان ٿو‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪19‬۽ جيڪڏھن آ ءِ بَلزبول جي مدد سان ڀوتن کي ڪڍان‪ ،‬تہ اوھان جا پٽ ڪنھن جي مدد سان انھن کي ڪڍن؟ تنھن ڪري اھي توھان‬ ‫جا جج ھوندا‪.‬‬ ‫پوِ ڪو شڪ نہ آھي تہ خدا جي بادشاھت اچي پھتي آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ڪڍان‪،‬‬ ‫کي‬ ‫ڀوتن‬ ‫سان‬ ‫آڱر‬ ‫جي‬ ‫خدا‬ ‫ِ‬ ‫آ‬ ‫جيڪڏھن‬ ‫‪20‬پر‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪21‬جڏھن ڪو طاقتور ماڻھو ھٿياربند پنھنجي مَلت جي حفاظت ڪندو آھي‪ ،‬تڏھن سندس مال سلمتي ءِ ۾ ھوندو آھي‪.‬‬ ‫‪22‬پر جڏھن ھن کان وڌيڪ طاقتور مٿس اچي مٿس غالب اچي ٿو‪ ،‬تڏھن ھو کانئس پنھنجو سمورو ھٿيار کسي ٿو جنھن تي ھو ڀروسو‬ ‫ڪري ٿو‪ ،‬۽ ڦرلٽ جو مال ورھائي ٿو‪.‬‬ ‫‪23‬جيڪو مون سان گڏ نہ آھي سو منھنجي خلف آھي ۽ جيڪو مون سان گڏ نہ ٿو سو ٽڙي پکڙي ٿو‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن ناپاڪ روح ڪنھن ماڻھو ءِ مان نڪري ٿو وڃي‪ ،‬تڏھن ھو آرام جي تلش ۾ سڪل جاين مان لنگھي ٿو ‪.‬۽ ڪو به نه لڌو‪ ،‬ھن‬ ‫چيو ته مان پنھنجي گھر ڏانھن موٽندس جتان مان نڪتو آھيان‪.‬‬ ‫‪25‬جڏھن ھو اچي ٿو‪ ،‬تڏھن ان کي لھي ٿو ۽ سجايو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ ھو وڃي ٿو ۽ پاڻ کان وڌيڪ بڇڙا ست ٻيا ڀوت کڻي وڃي ٿو ‪.‬۽ اھي داخل ٿين ٿا‪ ،‬۽ اتي رھن ٿا ‪:‬۽ ان ماڻھو ءِ جي آخري حالت‬ ‫ء‬ ‫پھرين کان وڌيڪ خراب آھي‪.‬‬ ‫‪27‬جڏھن ھو اھي ڳالھيون ڪري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھڪڙي جماعت جي ھڪڙي عورت پنھنجو آواز بلند ڪري کيس چيو تہ ”سڀاڳو آھي‬ ‫اهھو پيٽ‪ ،‬جنھن تو کي ڄايو آھي ۽ اهھو پيٽ جيڪو تو کير پياريو آھي‪.‬‬ ‫‪28‬پر ھن چيو تہ ”ھائو‪ ،‬سڀاڳا آھن اھي جيڪي خدا جو ڪلم ٻڌن ٿا ۽ ان تي عمل ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن ماڻھن جا ميڙ گڏ ٿيا‪ ،‬تڏھن چوڻ لڳو تہ ”ھي هِ بڇڙو نسل آھي‪ ،‬اھي ڪا نشاني ڳوليندا آھن ‪.‬۽ ڪو به نشان نه ڏنو ويندو‪ ،‬پر‬ ‫يونس نبي جي نشاني‪.‬‬ ‫لِ نشاني آھي‪.‬‬ ‫لِ نشاني آھي‪ ،‬تيئن ابن ⁠آدم بہ ھن نسل ء‬ ‫‪30‬ڇالِ ⁠جو جيئن يونس نينوياس جي ماڻھن ء‬ ‫ء‬ ‫‪31‬ڏکڻ جي راڻي عدالت ۾ ھن نسل جي ماڻھن سان گڏ اٿندي‪ ،‬۽ انھن کي مَمت ڪندي‪ ،‬ڇالِ ⁠جو اھو سليمان جي ڏاھپ ٻڌڻ لِ زمين‬ ‫جي سڀني حصن کان آئي آھي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬سليمان کان وڏو ھتي آھي‪.‬‬ ‫‪32‬نينوا جا ماڻھو عدالت ۾ ھن نسل سان گڏ اٿندا‪ ،‬۽ ان جي مَمت ڪندا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن يونس جي تبليغ تي توبھ ڪئي ‪.‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ھتي‬ ‫يونس کان به وڏو آھي‪.‬‬ ‫جاِ تي رکي‪ ،‬نڪي ٻوڙي جي ھيٺان‪ ،‬پر ڏياٽي ءِ تي‪ ،‬انھي ءِ‬ ‫ڳجھي‬ ‫ڪنھن‬ ‫کي‬ ‫ان‬ ‫تڏھن‬ ‫ڪري‪،‬‬ ‫روشن‬ ‫شمع‬ ‫ھو‬ ‫جڏھن‬ ‫‪33‬ڪوبہ ماڻھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ جيڪي اندر اچن سي روشني ڏسن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬جسِ جي روشني اک آھي‪ ،‬تنھنڪري جڏھن توھان جي اک واحد آھي‪ ،‬توھان جو سڄو جسِ پڻ روشنيِ سان ڀريل آھي ‪.‬پر جڏھن‬ ‫تنھنجي اک بڇڙي آھي‪ ،‬تڏھن تنھنجو بدن بہ اونداھين سان ڀريل آھي‪.‬‬ ‫‪35‬تنھنڪري خبردار رھو تہ جيڪو روشني تو ۾ آھي سو اوندھہ نہ ٿئي‪.‬‬ ‫‪36‬تنھنڪري جيڪڏھن تنھنجو سڄو بدن روشني ءِ سان ڀريل ھجي ۽ ڪنھن بہ حصي ۾ اوندھہ نہ ھجي‪ ،‬تہ سڄو بدن روشني ءِ سان ڀريل‬ ‫ھوندو‪ ،‬جھڙي ءِ طرح جڏھن ڪنھن شمع جي روشني ءِ مان تو کي روشني ملي ٿي‪.‬‬ ‫‪37‬جڏھن ھو ڳالھائي رھيو ھو تہ ھڪڙي ِريسي کيس منٿ ڪئي تہ ”مون سان گڏ ماني“‪ ،‬سو ھو اندر ويو ۽ ماني کائڻ ويٺو‪.‬‬ ‫‪38‬جڏھن ِريسي اھو ڏٺو تہ عجب ۾ پئجي ويو تہ ھن پھريائين رات جي ماني ءِ کان اڳ غسل نہ ڪيو ھو‪.‬‬ ‫الربب لءهه ” ‪:‬اوھين ِريسي پيالو ۽ ٿالي ءِ جي ٻاھران صاف ڪريو ٿا؟ پر تنھنجو اندريون بڇڙائي ءِ ۽ بڇڙائي ءِ سان ڀريل آھي‪.‬‬ ‫‪ِ39‬ءقءا ءل ل‬ ‫‪40‬اي بيوقوِو‪ ،‬ڇا انھي ءِ نه ڪيو آھي جنھن بنايو آھي جيڪو ٻاھر آھي سو اندر ۾ آھي؟‬ ‫لِ صاف آھن‪.‬‬ ‫‪41‬پر ان جي بدران خيرات ڏيو جيڪي توھان وٽ آھن ‪.‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬سڀ شيون توھان ء‬ ‫!ڇالِ ⁠جو توھان ڏھون حصو ڏيو ٿا پودي ءِ‪ ،‬روئي ۽ ھر قسِ جي ڀاڄين جو‪ ،‬۽ انصاف ۽ خدا‬ ‫لِ اي ِريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪42‬پر مصيبت آھي اوھان ء‬ ‫جي مَبت کي پاسو ڏيو ‪:‬اھو اوھان کي ڪرڻ گھرجي‪ ،‬۽ ٻئي کي بيڪار نہ ڇڏڻ گھرجي‪.‬‬ ‫!ڇالِ ⁠جو توھان کي عبادت ⁠خانن ۾ مٿاھين سيٽن ۽ بازارن ۾ سلم پيش ڪرڻ پسند آھي‪.‬‬ ‫‪43‬مصيبت آھي اوھان تي اي ِريسيو‬ ‫ء‬ ‫!ڇالِ ⁠جو اوھين قبرن وانگر آھيو‪ ،‬جيڪي نِر نٿيون اچن‪ ،‬۽ جيڪي ماڻھو‬ ‫لِ اي شريَت جا عالمو ۽ ِريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪44‬اِسوس آھي اوھان ء‬ ‫مٿن ھلندا آھن تن کي انھن جي خبر ئي نہ آھي‪.‬‬ ‫‪45‬تنھن تي وڪيلن مان ھڪڙي وراڻيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اھڙي ءِ طرح تون اسان کي بدنام ٿو ڪرين‪.‬‬ ‫وب‬ ‫لِ ڏکوئيندڙ بار کڻندا آھيو‪ ،‬۽ اوھين پاڻ انھن بارن کي پنھنجي آڱرين‬ ‫!ڇالِ ⁠جو اوھين ماڻھن کي کڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪ِ46‬ءقءا ءل « ‪ :‬ءم لي هِ لِ أ ء لنت ه لِ أءيب ءھا لالقهله ه‬ ‫مان ھڪڙي نہ ڇڪيو‪.‬‬ ‫!ڇالِ ⁠جو اوھين نبين جون قبرون ٺاھيو ٿا ۽ اوھان جي ابن ڏاڏن انھن کي قتل ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪47‬اِسوس توھان تي‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن واقَي انھن کي ماريو آھي ۽‬ ‫‪48‬بيشڪ اوھين شاھد آھيو تہ اوھين پنھنجن ابن ڏاڏن جي ڪمن کي قبول ڪريو ٿا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اوھين سندن قبرون ٺاھيو آھي‪.‬‬ ‫‪49‬تنھنڪري خدا جي حڪمت پڻ چيو آھي تہ آ ءِ انھن ڏانھن نبين ۽ رسولن کي موڪليندس ۽ انھن مان ڪن کي ماريندا ۽ ستائيندا‪.‬‬ ‫لِ تہ سڀني نبين جو رت‪ ،‬جيڪو دنيا جي قيام کان وھايو ويو ھو‪ ،‬سو ھن نسل کي گھربو‪.‬‬ ‫‪50‬انھي ءِ ء‬ ‫‪51‬ھابيل جي رت کان وٺي زڪريا جي رت تائين‪ ،‬جيڪو قربان ⁠گاھہ ۽ ھيڪل جي وچ ۾ ھليو ويو ‪:‬آِ اوھان کي سچ ٻڌايان ٿو‪ ،‬اھو‬ ‫ھن نسل جي گھربل آھي‪.‬‬ ‫!ڇالِ ⁠جو توھان علِ جي ڪنجي کڻي ويا آھيو ‪:‬توھان پاڻ ۾ داخل نہ ٿيا‪ ،‬۽ جيڪي گھڙي رھيا‬ ‫لِ اي وڪيل‬ ‫ء‬ ‫‪52‬مصيبت آھي اوھان ء‬ ‫ھئا تن کي روڪيو‪.‬‬ ‫‪53‬جڏھن ھن انھن کي اھي ڳالھيون چيو‪ ،‬تڏھن شريَت جا عالِ ۽ ِريسي کيس سختي ءِ سان تاڪيد ڪرڻ لڳا ۽ کيس ڪيتريون ئي‬ ‫لِ ڀڙڪائڻ لڳا‪.‬‬ ‫ڳالھيون ٻڌائڻ ء‬ ‫شيِ ڪڍن‪ ،‬تہ جيئن مٿس الزام ھڻن‪.‬‬ ‫ڪا‬ ‫مان‬ ‫وات‬ ‫جي‬ ‫ھن‬ ‫تہ‬ ‫ھئا‬ ‫رھيا‬ ‫ڳولي‬ ‫۽‬ ‫ھئا‬ ‫رھيا‬ ‫ڪري‬ ‫انتِار‬ ‫‪54‬ھن جو‬ ‫ء‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫باب ‪12‬‬ ‫‪1‬انھي ءِ وچ ۾ جڏھن ماڻھن جا بيشمار ميڙ گڏ ٿيا‪ ،‬ايتري قدر جو اھي ھڪٻئي تي ھلڻ لڳا‪ ،‬تڏھن ھو پھريائين پنھنجن شاگردن کي چوڻ‬ ‫لڳو تہ ”اوھين ِريسين جي خميري ءِ کان بچو‪ ،‬جيڪو مناِقت آھي‪.‬‬ ‫شيِ ڍڪيل نہ آھي‪ ،‬جيڪا ظاھر نہ ڪئي ويندي ‪.‬نه لڪايو‪ ،‬اھو مَلوم نه ٿيندو‪.‬‬ ‫‪2‬ڇالِ ⁠جو اھڙي ڪابہ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪3‬تنھنڪري جيڪي اوھين اونداھين ۾ ڳالھايو آھي سو روشني ءِ ۾ ٻڌو ويندو ‪.‬۽ جيڪي اوھان ڪنن ۾ ڳالھايو آھي سو گھر جي ڇت تي‬ ‫اعلن ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫پوِ انھن کان وڌيڪ ڪوبہ ڪِ‬ ‫‪4‬۽ آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجا دوست‪ ،‬انھن کان نہ ڊڄو جيڪي لش کي مارين ٿا‪ ،‬۽ ان کان ء‬ ‫ڪونھي‪.‬‬ ‫پوِ دوزخ ۾ اڇلئڻ جي طاقت آھي ‪.‬ھا‪ ،‬مان‬ ‫‪5‬پر مان اوھان کي خبردار ڪندس جنھن کان اوھين ڊڄو ‪:‬ڊڄو ان کان‪ ،‬جنھن کي مارڻ کان ء‬ ‫توھان کي چوان ٿو‪ ،‬ھن کان ڊڄو‪.‬‬ ‫لِ وڪڻي نہ ٿيون وڃن ۽ انھن مان ھڪڙي بہ خدا جي آڏو نہ وسرجي؟‬ ‫‪6‬ڇا پنجن چڻنگون ٻن پئسن ء‬ ‫‪7‬پر تنھنجي مٿي جا وار بہ سڀ ڳڻي ويا آھن ‪.‬تنھنڪري نه ڊڄو ‪:‬توھان گھڻن جھنڊن کان وڌيڪ قيمتي آھيو‪.‬‬ ‫‪8‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪو بہ مون کي ماڻھن جي اڳيان اقرار ڪندو‪ ،‬تنھن کي ابن ⁠آدم بہ خدا جي ملئڪن جي اڳيان اقرار‬ ‫ڪندو‪.‬‬ ‫‪9‬پر جيڪو مون کي ماڻھن جي اڳيان رد ڪري ٿو‪ ،‬تنھن کي خدا جي ملئڪن جي اڳيان رد ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ جيڪو ماڻھو ابن ⁠آدم جي خلف ڪجھہ ڳالھائيندو‪ ،‬تنھن کي مَاف ڪيو ويندو‪ ،‬پر جيڪو پاڪ روح جي خلف ڪفر بڪ‬ ‫ڪندو‪ ،‬تنھن کي مَاف نہ ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن اھي اوھان کي عبادت ⁠خانن‪ ،‬مئجسٽريٽن ۽ اختيارين وٽ آڻين‪ ،‬تڏھن ڪوبہ خيال نہ ڪجو تہ ڪھڙي ءِ طرح‪ ،‬ڪھڙو جواب‬ ‫ڏيندا‪ ،‬يا ڇا چوندا‪.‬‬ ‫‪12‬ڇالِ ⁠جو پاڪ روح اوھان کي انھي ءِ ئي گھڙي سيکاريندو جيڪو اوھان کي چوڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬تہ ھو مون کي ورثي ۾ ورھائي‪.‬‬ ‫‪ِ13‬ءقءا ءل لءهه ءمنء لال ءم ءجلءينء ” ‪:‬اي استاد‪ ،‬منھنجي ڀا هِ کي ء‬ ‫‪ِ14‬ءقءا ءل لءهه « ‪ :‬ءم لن أ ء لن يءجل َء ءل ءِي لال ءججل ءر يا ءِي لال ءج ءجير؟‬ ‫شيِ جي گھڻائي ءِ ۾ نہ آھي‪ ،‬جيڪي وٽس‬ ‫ڇالِ ⁠جو ماڻھو ءِ جي حياتي ءِ جو واسطو انھي ءِ‬ ‫‪ِ15‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬خبردار ٿجو ۽ للچ کان بچو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫آھن‪.‬‬ ‫‪16‬ھن انھن کي ھڪڙو مثال ٻڌايو تہ ”ھڪڙي شاھوڪار جي زمين تمام گھڻي پوک ڪئي‪.‬‬ ‫جاِ ڪونھي‪ ،‬جتي ميوو ڏيان؟‬ ‫‪17‬ھن پنھنجي دل ۾ سوچيو تہ ”آ ءِ ڇا ڪريان‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو مون وٽ ڪا ء‬ ‫ء‬ ‫ه‬ ‫‪ِ18‬ءقءالء” ‪:‬آ ءِ ائين ڪندس ‪:‬آ ءِ پنھنجن گودامن کي ڊاھيندس‪ ،‬۽ وڏو ٺاھيندس ‪.‬۽ اتي مان پنھنجو سمورو ميوو ۽ پنھنجو سامان ڏيندس‪.‬‬ ‫‪19‬۽ مان پنھنجي روح کي چوندس‪ ،‬روح‪ ،‬تو وٽ ڪيترن ئي سالن کان گھڻو سامان رکيل آھي ‪.‬آرام ڪر‪ ،‬کائو‪ ،‬پيئو ۽ خوش ٿيو‪.‬‬ ‫پوِ اھي شيون ڪنھن جي ھونديون‪ ،‬جيڪي تو ڏنيون‬ ‫‪20‬پر خدا کيس چيو تہ ”اي بيوقوف‪ ،‬اڄ رات تنھنجي جان توکان گھري ويندي‪ ،‬ء‬ ‫آھن؟‬ ‫لِ خزانو گڏ ڪري ٿو ۽ خدا جي آڏو دولتمند نہ آھي‪.‬‬ ‫‪21‬اھو ئي آھي جيڪو پنھنجي ء‬ ‫‪22‬ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”تنھنڪري آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجي جان جي باري ۾ ڪوبہ خيال نہ ڪريو تہ ڇا کائو ‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪو پائڻ گھرجي‪.‬‬ ‫نڪي جسِ ء‬ ‫‪23‬زندگي گوشت کان وڌيڪ آھي ۽ بدن ڪپڙن کان وڌيڪ آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھي نڪي پوکين ٿا ۽ نڪي لڻين ٿا ‪.‬جنھن ۾ نه ڪو گودام آھي ۽ نه گودام ‪.‬۽ خدا انھن کي‬ ‫‪24‬ڪڪڙن تي غور ڪريو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫کارائي ٿو ‪:‬توھان پکين کان ڪيترو بھتر آھيو؟‬ ‫‪25‬۽ اوھان مان ڪير آھي جيڪو غور سان پنھنجي قد ۾ ھڪڙو ھٿ وڌائي سگھي ٿو؟‬ ‫‪26‬جيڪڏھن اوھين اھو ڪِ ڪرڻ جي قابل نه آھيو جيڪو گھٽ ۾ گھٽ آھي‪ ،‬توھان ڇو ٿا سوچيو؟‬ ‫‪27‬لولين تي غور ڪريو ته اھي ڪيئن وڌندا آھن ‪:‬اھي نه مَنت ڪن ٿا‪ ،‬اھي نه گھمائي ‪.‬۽ اڃا تائين مان توھان کي ٻڌايان ٿو ته سليمان‬ ‫پنھنجي سڄي شان ۾ انھن مان ھڪ جھڙو نه ھو‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ جيڪڏھن خدا انھي ءِ گاھہ کي پھريائين‪ ،‬جيڪو اڄ ڏينھن ميدان ۾ آھي ۽ سڀاڻي تنور ۾ اڇليو ويندو ‪.‬اي ٿورائتا ايمان وارا‪ ،‬اھو‬ ‫ء‬ ‫اوھان کي ڪيترو وڌيڪ لباس ڏيندو؟‬ ‫ِ ءو ءل ت ء لش ءَِهونء ‪.‬‬ ‫‪29‬و ءل ت ه ءَبب لال هم لستءقهونء ِءي أ ء لنت ه هِ لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫‪30‬ڇالِ ⁠جو اھي سڀ شيون دنيا جون قومون ڳولين ٿيون‪ ،‬۽ اوھان جو پي هِ ڄاڻي ٿو تہ اوھان کي انھن شين جي ضرورت آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬پر اوھين خدا جي بادشاھت جي ڳول ڪريو ‪.‬۽ اھي سڀ شيون توھان ۾ شامل ڪيون وينديون‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو توھان جي پي هِ جي خوشي ءِ آھي تہ توھان کي بادشاھت ڏني وڃي‪.‬‬ ‫‪32‬ڊڄ نه‪ ،‬ننڍڙو رڍ‬ ‫ء‬ ‫‪33‬جيڪي توھان وٽ آھي وڪڻو ۽ خيرات ڏيو ‪.‬پنھنجو پاڻ کي ٿلھو مھيا ڪريو جيڪي نه پراڻا موم آھن‪ ،‬آسمان ۾ ھڪ خزانو آھي‬ ‫جيڪو ختِ نه ٿئي‪ ،‬جتي نه ڪو چور اچي سگھي ٿو ۽ نه ئي ڪيچ خراب ٿي سگھي ٿو‪.‬‬ ‫‪34‬ڇالِ ⁠جو جتي توھان جو خزانو ھوندو‪ ،‬اتي تنھنجي دل بہ ھوندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪35‬پنھنجا ڪنڌ ڪپيل ھجن‪ ،‬۽ اوھان جون روشنيون ٻرندڙ آھن‪.‬‬ ‫لِ ته جڏھن‬ ‫‪36‬۽ اوھين پاڻ انھن ماڻھن وانگر آھيو جيڪي پنھنجي مالڪ جو انتِار ڪندا آھن‪ ،‬جڏھن ھو شادي ءِ مان موٽندو ‪.‬انھي ءِ ء‬ ‫لِ کولي سگھن‪.‬‬ ‫ھو اچي کڙڪائي‪ ،‬اھي ِوري طور ھن ء‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪37‬سڀاڳا آھن اھي نوڪر‪ ،‬جن کي مالڪ جڏھن ايندو تڏھن جاڳندو ڏسندو ‪:‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھو پاڻ کي ڍڪيندو ۽ کين ماني‬ ‫لِ ويھاريندو‪ ،‬۽ ٻاھر اچي انھن جي خدمت ڪندو‪.‬‬ ‫کائڻ ء‬ ‫‪38‬۽ جيڪڏھن ھو ٻئي گھڙي ءِ ۾ ايندو يا ٽئين گھڙي ءِ ۾ ايندو ۽ انھن کي ائين ئي ڏسندو تہ اھي نوڪر سڀاڳا آھن‪.‬‬ ‫‪39‬۽ اھو ڄاڻو تہ جيڪڏھن گھر جي مالڪ کي خبر ھجي ھا تہ چور ڪھڙي وقت ايندو‪ ،‬تہ ھو ڏسندو رھي ھا ۽ پنھنجي گھر کي ڀڃڻ نہ‬ ‫ڏئي ھا‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم انھي ءِ گھڙي ءِ تي ايندو جڏھن اوھان کي گمان بہ نہ ھوندو‪.‬‬ ‫‪40‬تنھنڪري اوھين بہ تيار رھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬تڏھن پطرس کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬تون اھو مثال اسان کي ٻڌائين ٿو يا سڀني کي؟‬ ‫اِ؟‬ ‫اِ ءمنء ال ل‬ ‫الربب ‪ِ ،‬ءإءنلهه ِءي لال همؤل ءم ءن ءو لال ءَ ءق ءيِ اللَءي ءخي ءلر ءمنء ال ل‬ ‫س ءم ء‬ ‫س ءم ء‬ ‫‪ِ42‬ءقءا ءل ل‬ ‫‪43‬سڀاڳو آھي اھو نوڪر‪ ،‬جنھن کي سندس مالڪ اچي ائين ڪندي ڏسندو‪.‬‬ ‫شيِ جو حاڪِ بڻائيندو‪ ،‬جيڪو وٽس آھي‪.‬‬ ‫‪44‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھو کيس انھي ءِ سڄي ءِ‬ ‫ء‬ ‫‪45‬پر جيڪڏھن اھو نوڪر دل ۾ چوي تہ ’منھنجو مالڪ اچڻ ۾ دير ڪندو ‪.‬۽ نوڪرن ۽ نوڪرن کي مارڻ شروع ڪندو‪ ،‬۽ کائڻ پيئڻ ۽‬ ‫شرابي ٿيڻ شروع ڪندو‪.‬‬ ‫‪46‬انھي ءِ نوڪر جو مالڪ انھي ءِ ڏينھن ۾ ايندو‪ ،‬جڏھن ھو کيس ڳولي نہ لھندو‪ ،‬۽ اھڙي گھڙي ءِ تي جڏھن ھو ءِ کي خبر ئي نہ پوندي‪ ،‬۽‬ ‫انھي ءِ ٻانھي کي وڍي ڇڏيندو ۽ کيس ڪاِرن سان گڏ سندس حصو مقرر ڪندو‪.‬‬ ‫‪47‬۽ اھو نوڪر‪ ،‬جنھن پنھنجي مالڪ جي مرضي ءِ کي ڄاتو ۽ نڪي پاڻ کي تيار ڪيو‪ ،‬نڪي پنھنجي مرضي ءِ موجب‪ ،‬تنھن کي گھڻا‬ ‫ئي ڌڪ لڳندا‪.‬‬ ‫لِ گھڻو‬ ‫‪48‬پر اھو جنھن کي خبر نہ ھئي‪ ،‬۽ اھو ڪِ ڪيو جيڪو دٻائڻ جي لئق آھي‪ ،‬تنھن کي ٿورن ڌڪن سان ماريو ويندو ‪.‬جنھن ء‬ ‫ڏنو ويو آھي‪ ،‬تنھن کان گھڻو گھربو‪ ،‬۽ جنھن کي ماڻھن گھڻو ڏنو آھي‪ ،‬تنھن کان وڌيڪ گھرندا‪.‬‬ ‫‪49‬مان زمين تي باھہ موڪلڻ آيو آھيان ‪.‬۽ مان ڇا ڪندس‪ ،‬جيڪڏھن اھو اڳ ۾ ئي جلجي ويو آھي؟‬ ‫‪50‬پر مون وٽ بپتسما وٺڻي آھي ‪.‬۽ مان ڪيئن تنگ آھيان جيستائين اھو پورو نه ٿئي!‬ ‫‪51‬ڇا توھان سمجھو ٿا تہ آ ءِ زمين تي صلح ڪرڻ آيو آھيان؟ مان توکي ٻڌايان ٿو‪ ،‬نه؛ بلڪه تقسيِ‪:‬‬ ‫‪52‬ڇالِ ⁠جو ھن وقت کان وٺي ھڪڙي گھر ۾ پنج ورھائجي ويندا‪ ،‬ٽي ٻن جي خلف ۽ ٻہ ٽن جي خلف‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪53‬پيِ کي پٽ جي خلف ورھايو ويندو‪ ،‬۽ پٽ پيِ جي خلف ‪.‬ما هِ ڌي ءِ جي خلف‪ ،‬۽ ڌي ءِ ما هِ جي خلف؛ ساس پنھنجي نان هِ جي‬ ‫خلف‪ ،‬۽ ڌي ءِ پنھنجي ساس جي خلف‪.‬‬ ‫‪54‬پوِ ھن ماڻھن کي بہ چيو تہ ”جڏھن اوھين ڏسو ٿا ھڪڙو ڪڪر اولھه کان اڀرندو‪ ،‬تڏھن چئو تہ ”مينھن ٿو اچي ‪.‬۽ ائين ئي آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪55‬۽ جڏھن توھان ڏسندا آھيو ته ڏکڻ وا هِ وھندو آھي‪ ،‬چوندا آھيو تہ گرمي ٿيندي ‪.‬۽ اھو اچي ٿو‪.‬‬ ‫‪56‬اي مناِقو‪ ،‬اوھين ڄاڻو ٿا آسمان ۽ زمين جي منھن کي ‪.‬پر اھو ڪيئن آھي جو توھان ھن وقت نه سمجھندا آھيو؟‬ ‫‪57‬ھائو‪ ،‬۽ ڇو نه توھان پاڻ کي ِيصلو ڪيو ته ڇا صَيح آھي؟‬ ‫‪58‬جڏھن توھان پنھنجي مخالف سان مئجسٽريٽ ڏانھن وڃو‪ ،‬جيئن توھان رستي ۾ آھيو‪ ،‬ڪوشش ڪريو ته توھان کي ھن کان بچايو‬ ‫وڃي ‪.‬ائين نه ٿئي جو ھو تو کي جج جي حوالي ڪري‪ ،‬۽ جج توکي آِيسر جي حوالي ڪري‪ ،‬۽ آِيسر توکي جيل ۾ وجھي‪.‬‬ ‫‪59‬مان توکي ٻڌايان ٿو‪ ،‬تون اتان نه نڪرندين‪ ،‬جيستائين تون آخري مائڪ ادا نه ڪرين‪.‬‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫‪1‬انھي ءِ موقَي تي ڪي ماڻھو موجود ھئا‪ ،‬جن کيس گليلين بابت ٻڌايو‪ ،‬جن جو رت پلطس انھن قربانين سان مليو ھو‪.‬‬ ‫ڇالِ‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇا اوھين سمجھو ٿا تہ اھي گليلين سڀني گليلين کان وڌيڪ گنھگار ھئا‪،‬‬ ‫‪2‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اھڙيون تڪليفون برداشت ڪيون؟‬ ‫‪3‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬بلڪ‪ ،‬پر جيڪڏھن اوھين توبھہ نہ ڪندا‪ ،‬تہ اوھين سڀ ائين ئي برباد ٿي ويندا‪.‬‬ ‫‪4‬يا اھي ارڙھن‪ ،‬جن تي سلوام ۾ ٽاور ڪري پيو‪ ،‬۽ انھن کي ماريو ويو‪ ،‬ڇا توھان سمجھو ٿا ته اھي يروشلِ ۾ رھڻ وارن سڀني ماڻھن‬ ‫کان وڌيڪ گنھگار ھئا؟‬ ‫‪5‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬بلڪ‪ ،‬پر جيڪڏھن اوھين توبھہ نہ ڪندا‪ ،‬تہ اوھين سڀ ائين ئي برباد ٿي ويندا‪.‬‬ ‫‪6‬ھن اھو مثال بہ ٻڌايو ‪.‬ھڪڙي ماڻھو ءِ پنھنجي انگورن جي باغ ۾ انجير جو وڻ لڳايو ھو ‪.‬۽ آيو ۽ ان تي ميوو ڳوليائين‪ ،‬پر ڪو به نه‬ ‫مليو‪.‬‬ ‫لِ آيو آھيان‪ ،‬پر ڪوبہ نہ مليو‬ ‫‪7‬پوِ ھن پنھنجي انگورن جي باغي کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءِ ھن انجير جي وڻ تي ٽن سالن کان ميوو ڳولھڻ ء‬ ‫ء‬ ‫آھي‪ ،‬ان کي وڍي ڇڏ ‪.‬ڇو ان کي زمين کي ڇڪيندو آھي؟‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫‪ِ8‬ءقءا ءل لءهه ‪:‬يءا ءربب ‪ ،‬اللَءي لءهه اللَءي لءهه ءولءهه لالء لْ ءر ِءي لالء لر ء‬ ‫‪9‬۽ جيڪڏھن اھو ميوو ڏئي‪ ،‬چڱو ‪:‬۽ جيڪڏھن نه‪ ،‬پوِ توھان ان کي ڪٽي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪10‬ھو سبت جي ڏينھن ھڪڙي عبادت ⁠خاني ۾ تَليِ ڏئي رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙي عورت ھئي‪ ،‬جنھن کي ارڙھن ورھين کان ڪمزور روح ھو‪ ،‬۽ ھڪڙي جھليل ھئي‪ ،‬۽ ڪنھن بہ طرح پاڻ کي مٿي‬ ‫کڻي نٿي سگھي‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن کيس پاڻ وٽ سڏي چيائين تہ ”اي عورت‪ ،‬تون پنھنجي مرضي ءِ کان ڇڏايل آھين‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪13‬ھن پنھنجا ھٿ مٿس رکيا ۽ ھو ءِ ھڪدم سڌي ٿي ويئي ۽ خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳي‪.‬‬ ‫عيسي سبت جي ڏينھن شفا ڏني ھئي ۽ ماڻھن کي چيو تہ ”ڇھ‬ ‫ڇالِ ⁠جو‬ ‫‪14‬تنھنڪري عبادت ⁠خاني جي حاڪِ ڪاوڙ ۾ جواب ڏنو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڏينھن آھن جن ۾ ماڻھن کي ڪِ ڪرڻ گھرجي‪ ،‬تنھنڪري انھن ۾ اچو ۽ چڱو ڀلو ٿيو‪ ،‬پر انھن ۾ نہ ‪.‬سبت جو ڏينھن‪.‬‬ ‫⁠جو انھن‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪15‬پوِ خداوند کيس جواب ڏنو تہ ”اي مناِق‪ ،‬ڇا توھان مان ھر ڪو سبت جي ڏينھن پنھنجا ٻڪر يا گڏھ ٿلھي تان لھي کيس پاڻي ڏيڻ‬ ‫ء‬ ‫لِ نہ ٿو وٺي؟‬ ‫ء‬ ‫‪16‬ڇا ھي ءِ عورت ابراھيِ جي ڌي ءِ آھي‪ ،‬جنھن کي شيطان ھنن ارڙھن ورھين کان قيد ڪيو ھو‪ ،‬تنھن کي سبت جي ڏينھن انھي ءِ‬ ‫غلمي ءِ مان ڇڏائڻ گھرجي؟‬ ‫‪17‬جڏھن ھن اھي ڳالھيون ڪيون‪ ،‬تڏھن سندس مخالف سڀ شرمسار ٿيا ۽ سڀيئي ماڻھو خوش ٿيا انھن سڀني شاندار ڪمن جي ڪري‬ ‫جيڪي ھن ڪيا ھئا‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ ھن چيو تہ ”خدا جي بادشاھت ڪھڙي آھي؟ ۽ مان ان سان ڪٿي ملندو؟‬ ‫ء‬ ‫‪19‬اھو سرنھن جي داڻي وانگر آھي‪ ،‬جيڪو ھڪڙي ماڻھو ءِ کڻي پنھنجي باغ ۾ اڇليو ‪.‬۽ اھو وڌيو‪ ،‬۽ ھڪڙو وڏو وڻ ٺاھيو ‪.‬۽ ھوا جا‬ ‫پکي ان جي شاخن ۾ رھجي ويا‪.‬‬ ‫‪20‬وري ھن چيو تہ ”آ ءِ خدا جي بادشاھت کي ڪنھن سان ڀيٽيان؟‬ ‫‪21‬اھو خميري جھڙو آھي‪ ،‬جيڪو ھڪڙي عورت کڻي ٽن ماپن ماني ۾ لڪايو‪ ،‬جيستائين سڄو خميري ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪22‬ھو شھرن ۽ ڳوٺن مان لنگھندو‪ ،‬تَليِ ڏيندو ۽ يروشلِ ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪23‬تنھن تي ھڪڙي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ٿورا آھن ڇا جيڪي بچيل آھن؟ ۽ ھن انھن کي چيو تہ‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ گھڻا ئي اندر گھڙڻ جي ڪوشش ڪندا‪ ،‬پر‬ ‫‪24‬اندر گھڙڻ جي ڪوشش ڪريو سخت دروازي مان‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڪري نہ سگھندا‪.‬‬ ‫‪25‬جڏھن گھر جو مالڪ اٿي کڙو ٿيو‪ ،‬۽ دروازو بند ڪيو‪ ،‬۽ توھان ٻاھر بيھي رھڻ شروع ڪيو ۽ دروازو کڙڪائڻ شروع ڪيو‪،‬‬ ‫چوندا آھن‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬اسان لِ کوليو ‪.‬۽ اھو جواب ڏيندو ۽ اوھان کي چوندو‪" ،‬مون کي خبر ناھي ته توھان ڪٿان آيا آھيو‪:‬‬ ‫‪26‬پوِ تون چوڻ شروع ڪندين تہ ”اسان تنھنجي حضور ۾ کاڌو پيتو ۽ تو اسان جي گھٽين ۾ سيکاريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬پر ھو چوندو تہ ”آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬مون کي خبر نہ آھي تہ اوھين ڪيڏانھن آھيو ‪.‬مون کان پري ٿي وڃو‪ ،‬اي سڀ بدڪاري‬ ‫ڪندڙ‪.‬‬ ‫‪28‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽيو ويندو‪ ،‬جڏھن اوھين ابراھيِ‪ ،‬اسَاق‪ ،‬يَقوب ۽ سڀني نبين کي خدا جي بادشاھت ۾ ڏسندا‪ ،‬۽ اوھين پاڻ کي ٻاھر‬ ‫ڪڍندا‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ه‬ ‫اَء ءولء ءه ءولء ءه‪ ،‬ءوأ ء لنت ه لِ ءب ل‬ ‫ِ ءو لال ءج لن ءبَء ءوأ ء لنت ه لِ ءب ل‬ ‫اَء ءِلء لي ءه‪.‬‬ ‫‪،‬‬ ‫ِ‬ ‫ھ‬ ‫ل‬ ‫و‬ ‫‪،‬‬ ‫ق‬ ‫ر‬ ‫ش‬ ‫م‬ ‫ال‬ ‫م‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫و‬ ‫ِ‬ ‫ھ‬ ‫‪29‬ولء ه ل ء نء ء ء ء ء ل ء ل ء‬ ‫ء‬ ‫‪30‬۽ ڏسو‪ ،‬اتي آھن پويون جيڪي پھريون آھن‪ ،‬۽ اھي آھن پھريون جيڪي پويون آھن‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھيروديس تو کي ماريندو‪.‬‬ ‫‪31‬انھي ءِ ئي ڏينھن ڪي ِريسي آيا ۽ چيائونس تہ ”ھتان ھليو وڃ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪32‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين وڃو ۽ انھي ءِ لومڙي کي چئو تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءِ ڀوت ڪڍان ٿو ۽ اڄ ۽ سڀاڻي شفا ڏيندو آھيان ۽ ٽئين ڏينھن تي‬ ‫پورو ٿي ويندس‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو ٿي نہ ٿو سگھي تہ ڪو نبي يروشلِ کان ٻاھر مري‬ ‫‪33‬تنھن ھوندي بہ مون کي اڄ‪ ،‬سڀاڻي ۽ ٻئي ڏينھن ھلڻ گھرجي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫وڃي‪.‬‬ ‫‪34‬اي يروشلِ‪ ،‬يروشلِ‪ ،‬جيڪو نبين کي ماريندو آھي‪ ،‬۽ انھن کي سنگسار ڪندو آھي جيڪي تو ڏانھن موڪليا ويا آھن ‪.‬مان توھان جي‬ ‫ٻارن کي ڪيترا ڀيرا گڏ ڪريان ھا‪ ،‬جيئن ڪڪڙ پنھنجي ٻچن کي پنھنجي پرن ھيٺ گڏ ڪندي آھي‪ ،‬پر توھان نه ڪيو!‬ ‫لِ ويران رھجي ويو آھي ‪:‬۽ آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين مون کي نہ ڏسندؤ‪ ،‬جيستائين اھو وقت‬ ‫‪35‬ڏس‪ ،‬توھان جو گھر اوھان ء‬ ‫نہ ايندو‪ ،‬جڏھن اوھين چوندا تہ‪ ،‬برڪت وارو آھي اھو جيڪو خداوند جي نالي تي اچي ٿو‪.‬‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫لِ سردار ِريسين مان ھڪڙي جي گھر ويو تہ ھنن کيس ڏٺو‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھو سبت جي ڏينھن ماني کائڻ ء‬ ‫‪2‬۽ ڏسو‪ ،‬ھن جي اڳيان ھڪڙو ماڻھو بيٺو ھو جنھن کي جلوڙو ھو‪.‬‬ ‫عيسي شريَت جي عالمن ۽ ِريسين کي جواب ڏنو تہ ”ڇا سبت جي ڏينھن شفا ڏيڻ جائز آھي؟‬ ‫‪3‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫‪4‬ولءقء لد يء لستءقهونء ‪ِ.‬ءقءا ءل لءهه‪ ،‬ءو ءما يء لفَءلههه ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫‪5‬وراڻيائين تہ ”اوھان مان ڪھڙو آھي جيڪو کڏ ۾ ڪري پيو ۽ سبت جي ڏينھن ان کي ٻاھر ڪڍندو؟‬ ‫‪6‬۽ اھي کيس انھن ڳالھين جو وري جواب ڏيئي نہ سگھيا‪.‬‬ ‫لِ ھڪڙو مثال بيان ڪيو جن کي گھرايو ويو ھو‪ ،‬جڏھن ھن نشان لڳايو تہ ڪيئن انھن وڏن ڪمرن کي چونڊيو ‪.‬انھن‬ ‫‪7‬پوِ ھن انھن ء‬ ‫ء‬ ‫کي چيو‪،‬‬ ‫‪8‬جڏھن تو کي ڪنھن ماڻھو ءِ جي شادي ءِ جي دعوت ڏني وڃي‪ ،‬تڏھن مٿاھين ڪمري ۾ نه ويھو ‪.‬ائين نه ٿئي ته توکان وڌيڪ عزت وارو‬ ‫ماڻھو ھن کي گھرايو وڃي‪.‬‬ ‫جاِ ڏي ‪.‬۽ تون شرم سان شروع ڪرين ٿو سڀ کان گھٽ ڪمري‬ ‫‪9‬جنھن تو کي نصيَت ڪئي ۽ اھو اچي تو کي چيو تہ ”ھن ماڻھو ءِ کي ء‬ ‫۾‪.‬‬ ‫‪10‬پر جڏھن تو کي گھرايو وڃي‪ ،‬تڏھن وڃي ھيٺئين ڪمري ۾ ويھ ‪.‬ته جڏھن اھو اوھان کي سڏيندو اچي‪ ،‬اھو توکي چوندو‪ ،‬دوست‪،‬‬ ‫مٿاھين مٿي وڃو ‪:‬پوِ توھان انھن جي حضور ۾ عبادت ڪريو جيڪي تو سان گڏ ماني تي ويھندا آھن‪.‬‬ ‫‪11‬ڇالِ ⁠جو جيڪو پنھنجو پاڻ کي مٿاھين ٿو سو گھٽ ڪيو ويندو ‪.‬۽ جيڪو پاڻ کي ذليل ڪري ٿو سو بلند ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬پوِ ھن انھي ءِ کي بہ چيو‪ ،‬جنھن کيس وصيت ڪئي ھئي تہ ”جڏھن رات جي ماني يا ماني ٺاھين‪ ،‬تڏھن نہ پنھنجن دوستن کي سڏ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫نڪي پنھنجن ڀائرن‪ ،‬نڪي پنھنجن مائٽن ۽ نڪي پنھنجي امير پاڙيسري کي ‪.‬ائين نه ٿئي ته اھي به توکي ٻيھر سڏين ۽ توکي بدلو ڏنو‬ ‫وڃي‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪13‬پر جڏھن تون عيد ڏي‪ ،‬تڏھن غريبن‪ ،‬ٽهنڊن‪ ،‬منڊن‪ ،‬انڌن کي سڏ ڪر‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو تو کي انصاف جي قيامت ۾ بدلو ڏنو ويندو‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو اھي توھان کي بدلو ڏئي نہ سگھندا‪،‬‬ ‫‪14‬۽ تون برڪت وارو ٿيندو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪15‬جڏھن انھن مان ھڪڙي جيڪي ساڻس گڏ ماني تي ويٺا ھئا‪ ،‬سي اھي ڳالھيون ٻڌي چيائونس تہ ”سڀاڳو آھي اھو جيڪو خدا جي‬ ‫بادشاھت ۾ ماني کائي‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ ھن کيس چيو تہ ”ڪنھن ماڻھو ءِ وڏي ماني ڪئي ۽ گھڻن کي چيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬۽ پنھنجي نوڪر کي رات جي ماني ءِ تي موڪليو تہ جن کي چيو ويو آھي تہ ”اچو ‪.‬سڀ شيون ھاڻي تيار آھن‪.‬‬ ‫‪18‬۽ اھي سڀ ھڪڙي رضامندي سان عَر ڪرڻ لڳا ‪.‬پھرين کيس چيو ته مون زمين جو ھڪ ٽڪرو خريد ڪيو آھي‪ ،‬۽ مون کي‬ ‫ضرور وڃڻ گھرجي ۽ اھو ڏسڻ گھرجي ‪:‬منھنجي دعا آھي ته توھان مون کي مَاف ڪيو‪.‬‬ ‫لِ ويندس‪ ،‬منھنجي دعا آھي تہ مون کي مَاف ڪجو‪.‬‬ ‫‪19‬ٻئي چيو تہ ”مون ڍڳن جا پنج جوا خريد ڪيا آھن‪ ،‬۽ آ ءِ انھن کي ثابت ڪرڻ ء‬ ‫‪20‬ٻئي چيو تہ ”مون شادي ڪئي آھي‪ ،‬تنھنڪري اچي نہ سگھندس‪.‬‬ ‫‪21‬تنھنڪري اھو نوڪر آيو ۽ پنھنجي مالڪ کي اھي ڳالھيون ڏيکاريائين ‪.‬تڏھن گھر جي مالڪ ڪاوڙجي پنھنجي نوڪر کي چيو‬ ‫تہ ”جلدي نڪري شھر جي گھٽين ۽ گھٽين ۾ وڃ ۽ غريبن‪ ،‬ٽهنڊن‪ ،‬ڀوتن ۽ انڌن کي ھتان اندر وٺي اچ‪.‬‬ ‫‪22‬تنھن تي نوڪر چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيئن تو حڪِ ڪيو آھي‪ ،‬تيئن ئي ٿيو آھي‪ ،‬پر اڃا گنجائش آھي‪.‬‬ ‫لِ مجبور ڪر‪ ،‬تہ جيئن منھنجو گھر ڀرجي وڃي‪.‬‬ ‫‪23‬تڏھن مالڪ نوڪر کي چيو تہ ”وڃان روڊن ۽ باغن ۾ ۽ انھن کي اندر اچڻ ء‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ انھن ماڻھن مان ڪوبہ نہ چکندو‪ ،‬جن کي منٿ ڪئي وئي ھئي‪ ،‬منھنجي ماني جو مزو چکيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪ِ25‬ءَ ء ءج ءل ءمنء لال همؤل ءمنءينء ‪ِ ،‬ءقءا ءل لءهه‪:‬‬ ‫‪26‬جيڪڏھن ڪو ماڻھو مون وٽ اچي‪ ،‬پنھنجي پي هِ‪ ،‬ما هِ‪ ،‬زال‪ ،‬ٻارن‪ ،‬ڀائرن‪ ،‬ڀينرن ۽ پنھنجي جان ۽ پنھنجي جان کان نفرت نہ ڪري‪ ،‬تہ‬ ‫اھو منھنجو شاگرد ٿي نہ سگھندو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ جيڪو پنھنجو صليب کڻي منھنجي پٺيان نہ اچي‪ ،‬سو منھنجو شاگرد ٿي نہ سگھندو‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪28‬ڇالِ ⁠جو اوھان مان ڪير آھي‪ ،‬جيڪو ٽاور ٺاھڻ جو ارادو ڪري‪ ،‬پھريائين نه بيھي ۽ خرچ ٿو ڳڻيو‪ ،‬ڇا ان کي پورو ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ڪاِي آھي؟‬ ‫پوِ جو ھو بنياد رکي ۽ ان کي پورو ڪري نہ سگھي‪ ،‬سو جيڪي ڏسندا آھن سي سڀ مٿس ٺٺوليون ڪرڻ لڳندا‪.‬‬ ‫‪29‬متان‪ ،‬انھي ءِ کان ء‬ ‫‪30‬چيائون تہ ”ھن ماڻھو ءِ ٺاھڻ شروع ڪيو‪ ،‬پر پورو نہ ڪري سگھيو‪.‬‬ ‫لِ پھريائين بيھي نہ صلح ڪري‪ ،‬ڇا ھو ڏھن ھزارن سان ملي‬ ‫‪31‬يا اھو ڪھڙو بادشاھہ‪ ،‬جيڪو ڪنھن ٻئي بادشاھه سان جنگ ڪرڻ ء‬ ‫سگھندو‪ ،‬جيڪو ويھہ ھزارن سان مقابلو ڪري‪ ،‬تنھن سان ملي سگھي؟‬ ‫‪32‬ٻي صورت ۾‪ ،‬جڏھن ته ٻيو اڃا تمام گھڻو پري آھي‪ ،‬ھو ھڪ سفير موڪلي ٿو‪ ،‬۽ امن جون حالتون چاھي ٿو‪.‬‬ ‫‪33‬اھڙي ءِ طرح اوھان مان جيڪو بہ اھو آھي جيڪو پنھنجو سڀ ڪجھہ نہ ٿو ڇڏي‪ ،‬سو منھنجو شاگرد ٿي نہ ٿو سگھي‪.‬‬ ‫پوِ ان جو ذائقو ڪيئن ٿيندو؟‬ ‫‪34‬لوڻ چڱو آھي‪ ،‬پر جيڪڏھن لوڻ پنھنجو ذائقو وڃائي ويھي تہ ء‬ ‫لِ ‪.‬پر مرد ان کي ڪڍي ڇڏيندا آھن ‪.‬جنھن کي ڪن آھن سو ٻڌي‪.‬‬ ‫لِ موزون آھي‪ ،‬۽ نڪي اڃا تائين ٻوڙي ء‬ ‫‪35‬اھو نه زمين ء‬ ‫باب ‪15‬‬ ‫لِ ھن جي ويجھو آيا‪.‬‬ ‫‪1‬تنھن تي سڀ مَصول وٺندڙ ۽ گنھگار سندس ٻڌڻ ء‬ ‫‪2‬تنھن تي ِريسي ۽ شريَت جا عالِ رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ ”ھي ماڻھو گنھگارن کي قبول ڪري انھن سان گڏ کائي ٿو‪.‬‬ ‫‪3‬ھن انھن کي اھو مثال ٻڌايو تہ‬ ‫‪4‬اوھان مان ڪھڙو ماڻھو آھي‪ ،‬جنھن وٽ سؤ رڍون ھجن‪ ،‬جيڪڏھن انھن مان ھڪڙي وڃائجي‪ ،‬تہ ڇا نوانوي رڍن کي رڻ ⁠پٽ ۾‬ ‫ڇڏي‪ ،‬انھي ءِ جي پٺيان ھلجي‪ ،‬جيستائين اھو لھي؟‬ ‫‪5‬۽ جڏھن اھو مليو آھي‪ ،‬اھو پنھنجي ڪلھن تي رکي ٿو‪ ،‬خوش ٿيو‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھو گھر پھچندو آھي‪ ،‬تڏھن پنھنجن دوستن ۽ پاڙيسرين کي سڏي چوندو آھي تہ ”مون سان خوش ٿيو ‪.‬ڇاڪاڻ ته مون کي منھنجي‬ ‫رڍ ملي آھي جيڪا گِ ٿي وئي ھئي‪.‬‬ ‫لِ تہ انھن ننھن سچن ماڻھن کان‬ ‫لِ بھشت ۾ خوشي ٿيندي‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪7‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ اھڙي ءِ طرح ھڪڙو توبھہ ڪندڙ گنھگار ء‬ ‫وڌيڪ‪ ،‬جن کي توبھہ جي ضرورت نہ آھي‪.‬‬ ‫‪8‬يا وري ڪھڙي عورت وٽ چاندي ءِ جا ڏھ سڪا ھجن‪ ،‬جيڪڏھن اهن جو ھڪڙو سڪو گِ ٿي وڃي‪ ،‬تڏھن اھا ڏيئا ٻاري‪ ،‬گھر ۾ ڌوٻي ءِ‬ ‫سڪا هِ نه ڪري‪ ،‬تيستائين اهن کي ڳوليندي‪ ،‬جيستائين اهھي لھي؟‬ ‫جو ه‬ ‫‪9‬جڏھن ھن کي اھو مليو‪ ،‬تڏھن پنھنجن دوستن ۽ پاڙيسرين کي سڏي چيائين تہ ”مون سان خوش ٿيو ‪.‬ڇاڪاڻ ته مون کي اھو ٽڪرو مليو‬ ‫آھي جيڪو مون وڃايو ھو‪.‬‬ ‫لِ خوشي آھي‪.‬‬ ‫‪10‬اھڙي ءِ طرح آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ خدا جي ملئڪن جي حضور ۾ ھڪڙي توبھ ڪندڙ گنھگار جي ء‬ ‫‪ِ11‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬ھڪ ماڻھو ءِ کي ٻه پٽ ھئا‪.‬‬ ‫‪12‬انھن مان ننڍي پنھنجي پي هِ کي چيو تہ ”بابا‪ ،‬جيڪو مال مون وٽ پوي سو مون کي ڏي ‪.‬۽ ھن انھن ۾ پنھنجي زندگي ورھائي ڇڏي‪.‬‬ ‫پوِ ننڍي پٽ سڀيئي گڏ ڪري ڏورانھن ملڪ ڏانھن روانو ٿي ويو‪ ،‬۽ اهتي پنھنجي مال کي ِسادي زندگيون برباد‬ ‫‪13‬گھڻن ئي ڏينھن کان ء‬ ‫ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن ھو سڀ خرچ ڪري چڪو‪ ،‬تڏھن انھي ءِ ملڪ ۾ سخت ڏڪار پيو ‪.‬۽ ھو مَتاج ٿيڻ لڳو‪.‬‬ ‫لِ موڪليو‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ ھو انھي ءِ ملڪ جي ھڪڙي شھري ءِ وٽ ويو ‪.‬۽ ھن کيس پنھنجي ٻني ءِ ۾ سوئر چارڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪16‬پوِ ھو پنھنجي پيٽ کي انھن ڀونڪن سان ڀريندو ھو‪ ،‬جيڪي سوئر کائيندا ھئا‪ ،‬۽ ڪنھن بہ ماڻھو ءِ کيس نہ ڏني ھئي‪.‬‬ ‫ء‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪17‬جڏھن ھو پاڻ وٽ آيو‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”منھنجي پي هِ جي ڪيترين ئي نوڪرن وٽ ماني آھي‪ ،‬جن وٽ ماني آھي‪ ،‬۽ مان بک مرندو‬ ‫آھيان‪.‬‬ ‫‪18‬آ ءِ اهٿندس ۽ پنھنجي پي هِ وٽ ويندس ۽ کيس چوندس تہ ”اي بابا‪ ،‬مون آسمان جي خلف ۽ تنھنجي اڳيان گناھہ ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ آ ءِ وڌيڪ لئق نہ آھيان جو تنھنجو پٽ سڏجي‪ ،‬مون کي پنھنجي نوڪرن مان ھڪڙو ڪر‪.‬‬ ‫‪20‬پوِ ھو اٿيو ۽ پنھنجي پي هِ وٽ آيو ‪.‬پر جڏھن ھو اڃا گھڻو پري ھو‪ ،‬تڏھن ھن جي پي هِ کيس ڏٺو‪ ،‬۽ رحِ آيو‪ ،‬۽ ڊوڙي‪ ،‬سندس ڳچي ءِ‬ ‫ء‬ ‫تي ڪري پيو‪ ،‬۽ کيس چميائين‪.‬‬ ‫‪21‬تنھن تي پٽ کيس چيو تہ ”بابا‪ ،‬مون آسمان ۽ تنھنجي نِر ۾ گناھہ ڪيو آھي‪ ،‬۽ وڌيڪ آ ءِ انھي ءِ لئق نہ آھيان جو تنھنجو پٽ سڏجي‪.‬‬ ‫‪22‬پر پي هِ پنھنجن نوڪرن کي چيو تہ ”سڀ کان بھترين چادر آڻي کيس پھرايو ‪.‬۽ ھن جي ھٿ ۾ ھڪ انگو‪ ،‬۽ ھن جي پيرن ۾ جوتا‪.‬‬ ‫‪23‬۽ ٿلھي گابي کي ھتي آڻيو ۽ ان کي ماريو ‪.‬۽ اچو ته کائو‪ ،‬۽ خوش ٿيو‪:‬‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو اھو منھنجو پٽ مري ويو ھو ۽ وري جيئرو ٿيو آھي ‪.‬ھو گِ ٿي ويو‪ ،‬۽ مليو آھي ‪.‬۽ اھي خوش ٿيڻ لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬ھاڻي سندس وڏو پٽ ميدان ۾ ھو ۽ جيئن ئي ھو گھر جي ويجھو پھتو‪ ،‬تڏھن ھن موسيقي ۽ ناچ ٻڌو‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ ھڪڙي نوڪر کي سڏي پڇيائين تہ انھن ڳالھين جو مطلب ڇا آھي؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ27‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬تنھنجو ڀا هِ آيو آھي ‪.‬۽ تنھنجي پي هِ ٿلھي گابي کي ماريو آھي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ھن کيس سلمتي ءِ سان مليو آھي‪.‬‬ ‫‪28‬تنھنڪري ھو ڪاوڙجي پيو ۽ اندر وڃڻ نہ چاھيو‪ ،‬تنھنڪري سندس پي هِ ٻاھر آيو ۽ کيس داد ڏنائين‪.‬‬ ‫‪29‬تنھن تي ھن پنھنجي پي هِ کي جواب ڏنو تہ ”ڏس‪ ،‬ھي گھڻا سال مون تنھنجي خدمت ڪئي آھي‪ ،‬نڪي ڪنھن بہ وقت تنھنجي حڪِ‬ ‫لِ تہ آ ءِ پنھنجن دوستن سان خوشي ءِ ۾ گَاريان‪.‬‬ ‫جي ڀڃڪڙي ڪئي اٿِ‪ ،‬پر تو مون کي ڪڏھن بہ ٻار نہ ڏنو‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫لِ تو ٿلھي گابي کي ماري ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪30‬پر جيئن ئي تنھنجو ھي پٽ آيو‪ ،‬جنھن تنھنجو جيئڻ جنجال ڪري ڇڏيو آھي‪ ،‬تنھن ء‬ ‫‪ِ31‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬پٽ‪ ،‬تون سدائين مون سان گڏ آھين‪ ،‬۽ جيڪو ڪجھ مون وٽ آھي سو تنھنجو آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو تنھنجو ڀا هِ مري ويو ھو ۽ وري جيئرو ٿيو آھي ‪.‬۽ گِ ٿي ويو‪،‬‬ ‫‪32‬اھو اھو آھي تہ اسان کي خوشيون ملن ۽ خوش ٿيون‪،‬‬ ‫ء‬ ‫۽ مليو آھي‪.‬‬ ‫باب ‪16‬‬ ‫‪1‬ھن پنھنجن شاگردن کي بہ چيو تہ ”ھڪڙو شاھوڪار ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن جو نوڪر ھو ‪.‬۽ اھو ئي مٿس الزام ھو ته ھن پنھنجو مال برباد‬ ‫ڪيو آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو توھان ھاڻي وڌيڪ‬ ‫‪2‬تنھن تي ھن کيس سڏي چيو تہ ”آ ءِ تنھنجي باري ۾ ھي ڪيئن ٻڌان؟ توھان جي سنڀال جو حساب ڏيو؛‬ ‫ء‬ ‫سنڀاليندڙ نه رھندا‪.‬‬ ‫لِ مان شرمسار آھيان‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ نوڪر دل ۾ چيو تہ ”آ ءِ ڇا ڪريان؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو منھنجو پالڻھار مون کان سنڀالي ورتو آھي ‪.‬پڇڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ جڏھن مون کي نگراني ءِ مان ڪڍيو وڃي تہ اھي مون کي پنھنجن گھرن ۾ وٺي اچن‪.‬‬ ‫‪4‬مون ِيصلو ڪيو آھي تہ ڇا ڪريان‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪5‬تنھنڪري ھن پنھنجي مالڪ جي قرضدارن مان ھر ھڪ کي پاڻ وٽ سڏيو ۽ پھرين کي چيو تہ ”منھنجي مالڪ جو ڪيترو قرِ‬ ‫آھي؟‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫س ءونء ءمنء ت لي ءل ‪ِ.‬قا ءل لهه” ‪:‬پنھنجو بل کڻ‪ ،‬جلدي ويھ ۽ پنجاھ لک‪.‬‬ ‫‪ِ6‬ءقءا ءل ‪ :‬ء‬ ‫‪7‬پوِ ھن ٻئي کي چيو تہ ”تنھنجو ڪيترو قرِ آھي؟ ۽ ھن چيو ته‪ ،‬ھڪ سؤ ماپ ڪڻڪ ‪.‬۽ کيس چيو ته‪" ،‬پنھنجو بل وٺو‪ ،‬۽ لک‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن دنيا جا ٻار پنھنجي نسل ۾‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫ڪيو‬ ‫ڪِ‬ ‫سان‬ ‫ھن‬ ‫⁠جو‬ ‫ڇالِ‬ ‫ڪئي‪،‬‬ ‫تَريف‬ ‫جي‬ ‫نوڪر‬ ‫ظالِ‬ ‫پالڻھار‬ ‫‪8‬۽‬ ‫ِ‬ ‫عقلمندي‬ ‫ِ‬ ‫انھي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫روشني ءِ جي ٻارن کان وڌيڪ عقلمند آھن‪.‬‬ ‫لِ بي ⁠انصاِي ءِ جي مال کي دوست بڻايو ‪.‬ته‪ ،‬جڏھن توھان ناڪام ٿيو‪ ،‬اھي توھان کي دائمي‬ ‫‪9‬۽ آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجي ء‬ ‫رھائش ۾ حاصل ڪري سگھن ٿا‪.‬‬ ‫‪10‬جيڪو گھٽ ۾ گھٽ ايماندار آھي سو گھڻي ۾ بہ بي ⁠انصاف آھي ۽ جيڪو گھٽ ۾ گھٽ بي انصاف آھي سو گھڻي ۾ بہ بي ⁠انصاف‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪11‬تنھنڪري جيڪڏھن اوھين غير شرعي مال ۾ وِادار نہ رھيا آھيو‪ ،‬ڪير اوھان جي سچي دولت تي ڀروسو ڪندو؟‬ ‫‪12‬جيڪڏھن اوھين انھي ءِ ۾ وِادار نہ رھو‪ ،‬جيڪو ڪنھن ٻئي ماڻھو ءِ جي آھي‪ ،‬تہ اھو اوھان کي ڪير ڏيندو جيڪو اوھان جو آھي؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھڪڙي ءِ کان نفرت ڪندو ۽ ٻئي سان پيار ڪندو ‪.‬ٻي صورت ۾‬ ‫‪13‬ڪوبہ نوڪر ٻن مالڪن جي خدمت نٿو ڪري سگھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ھو ھڪ کي پڪڙيندو‪ ،‬۽ ٻئي کي ناپسند ڪندو ‪.‬توھان خدا ۽ مال جي خدمت نٿا ڪري سگھو‪.‬‬ ‫‪ِ14‬ريسين پڻ‪ ،‬جيڪي للچي ھئا‪ ،‬سي اھي سڀ ڳالھيون ٻڌي مٿس ٺٺوليون ڪيائون‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو جنھن‬ ‫ٿو‪،‬‬ ‫ڄاڻي‬ ‫کي‬ ‫دلين‬ ‫جي‬ ‫اوھان‬ ‫خدا‬ ‫‪ِ15‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬اوھين اهھي آھيو‪ ،‬جيڪي ماڻھن جي اڳيان پاڻ کي سچار بڻائين ‪.‬پر‬ ‫ء‬ ‫شيِ کي ماڻھن ۾ وڏي عزت ڏني وڃي ٿي‪ ،‬سا خدا جي نِر ۾ گھٻرائيندڙ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬يوحنا تائين شريَت ۽ نبي ھئا ‪:‬انھي ءِ وقت کان وٺي خدا جي بادشاھت جي منادي ٿي رھي آھي‪ ،‬۽ ھر ڪو ماڻھو ان کي دٻائي ٿو‪.‬‬ ‫سواِ تہ شريَت جي ھڪڙي ٽڪري جي ٽٽڻ‪.‬‬ ‫‪17‬۽ آسمان ۽ زمين جو لنگھڻ سولو آھي‪ ،‬انھي ءِ کان‬ ‫ء‬ ‫‪18‬جيڪوبہ پنھنجي زال کي ڌار ڪري ٻي ءِ سان شادي ڪري ٿو سو زنا ٿو ڪري ۽ جيڪو انھي ءِ سان شادي ڪري ٿو جنھن کي‬ ‫پنھنجي مڙس کان ڌار ڪيو ويو آھي سو زنا ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪19‬اتي ھڪڙو امير ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن کي واڱڻائي ۽ سھڻي چادر پھري ويندي ھئي ۽ ھر روز خوشي ءِ سان ڪِ ڪندو ھو‪.‬‬ ‫‪20‬لَزر نالي ھڪڙو ِقير ھو‪ ،‬جيڪو سندس دروازي تي زخمن سان ڀريل ھو‪.‬‬ ‫سواِ ڪتا به آيا ۽ سندس زخِ چاٽڻ‬ ‫لِ جيڪي مالدار ماڻھو ءِ جي دسترخوان تان ڪريا ھئا‪ ،‬ان کان‬ ‫ء‬ ‫‪21‬۽ اھو چاھيو ته انھن ماني کائڻ ء‬ ‫لڳا‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪22‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جو اھو ِقير مري ويو‪ ،‬۽ ملئڪن پاران ابراھيِ جي ڳچيِ ۾ ورتو ويو ‪:‬اھو شاھوڪار پڻ مري ويو‪ ،‬۽ دِن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ دوزخ ۾ ھو پنھنجيون اکيون مٿي ڪري‪ ،‬عَاب ۾ ھو‪ ،‬۽ پري کان ابراھيِ کي ڏسندو آھي ۽ لَزر کي پنھنجي سيني ۾‪.‬‬ ‫‪24‬ھن رڙ ڪري چيو تہ ”ابراھيِ ابراھيِ‪ ،‬مون تي رحِ ڪر ۽ لَزر کي موڪل ڏي‪ ،‬تہ ھو پنھنجي آڱر جي ڇٽي پاڻي ءِ ۾ ٻوڙي‪،‬‬ ‫منھنجي زبان کي ٿڌو ڪري ‪.‬ڇاڪاڻ ته مان ھن باھه ۾ عَاب آھيان‪.‬‬ ‫‪25‬پر ابراھيِ چيو تہ ”پٽ‪ ،‬ياد ڪر تہ تو کي پنھنجي زندگي ءِ ۾ سٺيون شيون مليون ۽ ساڳي ءِ طرح لَزر کي بہ بڇڙايون‪ ،‬پر ھاڻي کيس‬ ‫تسلي ملي ۽ تو کي عَاب مليو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ان کان سواِ‪ ،‬اسان جي ۽ توھان جي وچ ۾ ھڪڙو وڏو خلِ ٺھيل آھي‪ ،‬تنھنڪري جيڪي ھتان کان توھان ڏانھن ھلي سگھندا آھن ‪.‬‬ ‫نه ته اھي اسان ڏانھن گَري سگھن ٿا‪ ،‬اھو اتان ايندو‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ ھن چيو تہ ”تنھنڪري آ ءِ تو کي دعا ٿو ڏيان تہ بابا‪ ،‬تون ھن کي منھنجي پي هِ جي گھر موڪلين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ ۾ اچن‪.‬‬ ‫لِ تہ ھو انھن کي شاھدي ڏئي‪ ،‬متان اھي بہ عَاب جي ھن ء‬ ‫‪28‬ڇالِ ⁠جو مون کي پنج ڀائر آھن ‪.‬انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫موسي ۽ نبي آھن ‪.‬انھن کي ٻڌڻ ڏيو‪.‬‬ ‫وٽ‬ ‫”ھنن‬ ‫تہ‬ ‫وراڻيو‬ ‫‪29‬ابراھيِ‬ ‫ي‬ ‫ءيِ‪ ،‬پر جيڪڏھن ڪو انھن ڏانھن مئلن مان ويو ته اھي توبه ڪندا‪.‬‬ ‫ءيِ ِءب ءلراھ ء‬ ‫‪ِ30‬ءقءالء« ‪:‬نءا أءب ءلراھ ء‬ ‫موسي ۽ نبين جي نہ ٻڌندا‪ ،‬تڏھن بہ نہ مڃيندا‪ ،‬جيتوڻيڪ ھڪڙو مئلن مان جيئرو ٿي اٿن‪.‬‬ ‫‪ِ31‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬جيڪڏھن اھي‬ ‫ي‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫لِ‪ ،‬جنھن جي وسيلي اھي اچن ٿا‪.‬‬ ‫‪1‬پوِ ھن شاگردن کي چيو تہ ”اھو ناممڪن آھي پر ڏوھہ اچي وڃن‪ ،‬پر اِسوس آھي انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ اھو بھتر ھو تہ سندس ڳچي ءِ ۾ چاڙھي ءِ جو پاٽ ھلئي سمنڊ ۾ اڇلئي‪ ،‬انھي ءِ کان ته ھو انھن ننڍڙن مان ڪنھن ھڪ کي‬ ‫‪2‬انھي ءِ ء‬ ‫ايَائي‪.‬‬ ‫‪3‬پنھنجو پاڻ تي ھوشيار ٿجو ‪:‬جيڪڏھن توھان جو ڀا هِ توھان جي خلف ڏوھ ٿو ڪري‪ ،‬ته کيس ملمت ڪريو ‪.‬۽ جيڪڏھن اھو توبه‬ ‫ڪري‪ ،‬کيس مَاف ڪر‪.‬‬ ‫‪4‬۽ جيڪڏھن ھو اوھان جي خلف ڏينھن ۾ ست دَِا ڏوھ ٿو ڪري‪ ،‬۽ ڏينھن ۾ ست دَِا تو ڏانھن موٽي ٿو‪ ،‬۽ چوي ٿو‪" ،‬مان توبھہ ٿو‬ ‫ڪريان ‪.‬تون ھن کي مَاف ڪر‪.‬‬ ‫‪5‬۽ رسولن خداوند کي چيو تہ ”اسان جو ايمان وڌايو‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ِ ‪.‬۽ اھو توھان جي ِرمانبرداري ڪرڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ل‬ ‫َ‬ ‫ج‬ ‫و‬ ‫ر‬ ‫ال‬ ‫م‬ ‫نء‬ ‫نء‬ ‫ء‬ ‫ءام ء ء ل ء‬ ‫س ليِ ء‬ ‫‪6‬وقءا ءل ل‬ ‫ل ء‬ ‫الربب ‪ِ ،‬ءإءنل هِ لِ ءعلءى لالَءالء ءِ‪ ،‬ت ه لونء يءقهولهوا ءِلءى ء‬ ‫ء‬ ‫‪7‬پر اوھان مان ڪير آھي‪ ،‬جنھن کي نوڪر ھلئي ھلئي يا ڍور چاري رھيو آھي‪ ،‬جڏھن ھو ميدان مان ايندو‪ ،‬تڏھن کيس چوندو تہ ”وڃ‬ ‫۽ ماني کائڻ ويھ؟‬ ‫‪8‬۽ اھو اھو نه چوندو‪ ،‬جيڪو مان ماني تيار ڪر‪ ،‬۽ پنھنجو پاڻ کي ڍڪيو ۽ منھنجي خدمت ڪر‪ ،‬جيستائين مان کائي ۽ پيئان ‪.‬۽ ان کان‬ ‫پوِ تون کائين پيئي؟‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن اھي ڪِ ڪيا‪ ،‬جن جو کيس حڪِ ڏنو ويو ھو؟ مان نه ٽاريندس‪.‬‬ ‫‪9‬ڇا ھو انھي ءِ نوڪر جو شڪر گَار آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬اھڙي ءِ طرح اوھين‪ ،‬جڏھن اوھين اھي سڀ ڪِ پورو ڪندا‪ ،‬جن جو اوھان کي حڪِ ڏنو ويو آھي‪ ،‬تڏھن چئو تہ اسين بيڪار نوڪر‬ ‫آھيون ‪:‬اسان اھو ئي ڪيو آھي‪ ،‬جيڪو اسان جو ِرِ ھو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن ھو يروشلِ ڏانھن ويو تہ سامريہ ۽ گليل جي وچ مان لنگھيو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن ھو ھڪڙي ڳوٺ ۾ گھڙيو تہ ڏھہ ماڻھو کيس ڪوڙھہ جھڙي مرِ جا مريض مليا‪ ،‬جيڪي پري بيٺا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي‪ ،‬استاد‪ ،‬اسان تي رحِ ڪر‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ انھن پنھنجا آواز بلند ڪيا ۽ چيائون تہ ”اي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪14‬جڏھن ھن انھن کي ڏٺو تہ انھن کي چيائين تہ ”وڃو پاڻ کي ڪاھنن کي ڏيکاريو ‪.‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن اھي ويا‪ ،‬اھي صاف ٿي ويا‪.‬‬ ‫‪15‬انھن مان ھڪڙي جڏھن ڏٺو تہ چڱو ڀلو ٿيو آھي‪ ،‬تڏھن موٽيو ۽ وڏي آواز سان خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ سندس پيرن تي منھن ڀر ڪري سندس شڪر ڪيو‪ ،‬۽ ھو سامري ھو‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”ڇا ڏھہ پاڪ صاف نہ ٿيا ھئا؟ پر نو ڪٿي آھن؟‬ ‫‪17‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫لِ موٽيا آھن‪.‬‬ ‫‪18‬ھن اجنبي کان‬ ‫سواِ ڪوبہ ڪونھي‪ ،‬جيڪي خدا جي واکاڻ ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪ِ19‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬اهٿ‪ ،‬وڃ وڃ‪ ،‬تنھنجي ايمان تو کي چڱو ڀلو ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪20‬جڏھن ِريسين کانئس پڇيو ويو تہ ڪڏھن خدا جي بادشاھت اچڻ گھرجي‪ ،‬تڏھن ھن انھن کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ ”خدا جي بادشاھت‬ ‫ڏسڻ سان نٿي اچي‪.‬‬ ‫‪21‬نڪي اھي چوندا تہ ”ھتي ھتي !يا‪ ،‬اتي !ڇاڪاڻ ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬خدا جي بادشاھي توھان جي اندر آھي‪.‬‬ ‫‪22‬ھن شاگردن کي چيو تہ ”اھڙا ڏينھن ايندا‪ ،‬جڏھن اوھين ابن ⁠آدم جي ڏينھن مان ھڪڙي ڏينھن کي ڏسڻ جي تمنا ڪندا‪ ،‬پر اھو نہ‬ ‫ڏسندا‪.‬‬ ‫‪23‬اھي اوھان کي چوندا‪ ،‬ھتي ڏسو ‪.‬يا‪ ،‬اتي ڏسو ‪:‬انھن جي پٺيان نه وڃو‪ ،‬۽ نه انھن جي پيروي ڪريو‪.‬‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو جيئن وڄ‪ ،‬جيڪا آسمان جي ھڪڙي حصي مان روشني ڪري ٿي‪ ،‬آسمان جي ھيٺان ٻئي حصي ڏانھن چمڪي ٿي ‪.‬ائين‬ ‫ء‬ ‫ئي ابن ⁠آدم پنھنجي ڏينھن ۾ ھوندو‪.‬‬ ‫‪25‬پر پھريائين ھن کي گھڻا ڏک سھڻا پوندا ۽ ھن نسل مان رد ڪيو وڃي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جيئن نوح جي ڏينھن ۾ ھو‪ ،‬تيئن ابن ⁠آدم جي ڏينھن ۾ بہ ٿيندو‪.‬‬ ‫ه‬ ‫‪27‬اھي کائيندا‪ ،‬پيئندا‪ ،‬شاديون ڪيون‪ ،‬انھن کي شاديون ڏنيون ويون‪ ،‬ايستائين جو نو ٻيڙي ءِ ۾ گھڙيو ۽ ٻوڏ آئي ۽ انھن سڀني کي برباد‬ ‫ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪28‬اھڙي ءِ طرح جيئن لوط جي ڏينھن ۾ ھو ‪.‬اھي کائي‪ ،‬پيئي‪ ،‬خريد ڪيائون‪ ،‬وڪرو ڪيائون‪ ،‬پوکيائون‪ ،‬تَمير ڪيائون‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪29‬پر جنھن ڏينھن لوط سدوم مان ٻاھر نڪتو‪ ،‬تنھن ئي ڏينھن آسمان مان باھہ ۽ گندھڪ جو مينھن وسايو ۽ انھن سڀني کي برباد ڪري‬ ‫ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪30‬اھڙي ءِ طرح اھو ڏينھن ٿيندو جڏھن ابن ⁠آدم ظاھر ٿيندو‪.‬‬ ‫لِ ھيٺ لھي نہ اچي‪ ،‬۽ جيڪو ٻني ءِ ۾ ھجي‪،‬‬ ‫‪31‬انھي ءِ ڏينھن‪ ،‬جيڪو گھر جي ڇت تي ھجي ۽ پنھنجو سامان گھر ۾ رکي‪ ،‬سو اهن کي کڻڻ ء‬ ‫سو ائين ئي نہ موٽي‪.‬‬ ‫‪32‬لوط جي زال کي ياد ڪريو‪.‬‬ ‫‪33‬جيڪو پنھنجي جان بچائڻ جي ڪوشش ڪندو اھو وڃائيندو ‪.‬۽ جيڪو به پنھنجي جان وڃائي ڇڏيندو ان کي بچائيندو‪.‬‬ ‫‪34‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ انھي ءِ رات ۾ ٻه ماڻھو ھڪڙي بستري تي ھوندا ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏيو ويندو‪.‬‬ ‫‪35‬ٻه عورتون گڏجي پيس پيس ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏي ويندو‪.‬‬ ‫‪36‬ٻه ماڻھو ميدان ۾ ھوندا ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏي ويندو‪.‬‬ ‫‪37‬انھن جواب ڏنو تہ ”ڪيڏانھن‪ ،‬اي خداوند؟ ِءقءا ءل لءهه ” ‪:‬جتي به لش ھوندو‪ ،‬اتي عقاب گڏ ٿيندا‪.‬‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫لِ ھڪڙو مثال ٻڌايو تہ ماڻھن کي ھميشہ دعا گھرڻ گھرجي‪ ،‬۽ ھوش ۾ نہ اچڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪1‬ھن انھن کي انھي ءِ مقصد ء‬ ‫‪2‬چوڻ لڳا تہ ”ھڪڙي شھر ۾ ھڪڙو جج ھو‪ ،‬جنھن کي نہ خدا جو خوف ھو ۽ نڪي ماڻھو ءِ جو‪.‬‬ ‫‪3‬انھي ءِ شھر ۾ ھڪڙي رن ⁠زال ھئي ‪.‬۽ ھو ءِ وٽس آئي‪ ،‬چيائين ته ”منھنجي دشمن کان بدلو وٺ‪.‬‬ ‫پوِ ھن پنھنجي دل ۾ چيو‪” ،‬جيتوڻيڪ مون کي خدا جو خوف ڪونھي ۽ نڪي ماڻھو ءِ جو‪.‬‬ ‫لِ نه چاھيو‪ ،‬پر ء‬ ‫‪4‬۽ ھو ڪجھہ دير ء‬ ‫‪5‬پر ھي ءِ رن ⁠زال مون کي پريشان ڪري ٿي‪ ،‬تنھنڪري آ ءِ ھن کان بدلو وٺندس‪ ،‬متان ھن جي مسلسل اچڻ سان ھو مون کي ٿڪائي‬ ‫ڇڏي‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ار ال ءَ ءق ءيِ‪.‬‬ ‫‪6‬وقءا ءل ل‬ ‫الربب ‪:‬يء لَل هِ اأن ء‬ ‫ص ء‬ ‫ء‬ ‫‪7‬۽ ڇا خدا پنھنجن چونڊيل ماڻھن جو بدلو نہ وٺندو‪ ،‬جيڪي ڏينھن رات کيس روئي رھيا آھن‪ ،‬جيتوڻيڪ ھو ساڻن گھڻو صبر ڪري؟‬ ‫‪8‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھو انھن کان جلد بدلو وٺندو ‪.‬تنھن ھوندي بہ جڏھن ابن ⁠آدم ايندو‪ ،‬تڏھن ھو زمين تي ايمان آڻيندو؟‬ ‫‪9‬۽ ھن اھو مثال انھن ماڻھن کي ٻڌايو جن کي پاڻ تي ڀروسو ھو ته اھي سچا آھن ۽ ٻين کي حقير سمجھندا آھن‪.‬‬ ‫لِ ھيڪل ۾ ويا ‪.‬ھڪڙو ِريسي ۽ ٻيو مَصول وٺندڙ‪.‬‬ ‫‪10‬ٻه ماڻھو دعا گھرڻ ء‬ ‫‪11‬انھي ءِ ِريسي بيٺو ۽ پنھنجي دل سان اھڙي ءِ طرح دعا گھري تہ ”اي خدا‪ ،‬آ ءِ تنھنجو شڪر ٿو ڪريان‪ ،‬جو آ ءِ ٻين ماڻھن جھڙو نہ‬ ‫آھيان‪ ،‬نڪي ڦرلٽ ڪندڙ‪ ،‬بي ⁠انصاف‪ ،‬زناڪار يا ھن مَصول وٺندڙ جھڙو‪.‬‬ ‫‪12‬آ ءِ ھفتي ۾ ٻہ دَِا روزو رکان ٿو ۽ جيڪي ڪجھہ آھي تنھن جو ڏھون حصو ڏيان ٿو‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ مَصول وٺندڙ پري بيٺو ھو‪ ،‬ايتري قدر جو آسمان ڏانھن اکيون کڻي نہ‪ ،‬پر پنھنجي سيني تي ڌڪ ھڻندي چيائين تہ ”اي خدا مون‬ ‫ء‬ ‫تي رحِ ڪر‪ ،‬جيڪو گنھگار آھيان‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو جيڪو پنھنجو‬ ‫‪14‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھي ماڻھو پنھنجي گھر ڏانھن ھيٺ لھي ويو بلڪ ٻئي جي ڀيٽ ۾ سچار ٿي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پاڻ کي وڏو ڪندو تنھن کي ذليل ڪيو ويندو ‪.‬۽ جيڪو پاڻ کي ذليل ڪري ٿو سو بلند ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ ھو ننڍڙا ٻار بہ وٽس کڻي آيا تہ ھو انھن کي ھٿ ڏئي‪ ،‬پر جڏھن سندس شاگردن اھو ڏٺو تڏھن کين ڇينڀڻ لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو خدا جي بادشاھت اھڙن‬ ‫ڪجو‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫منع‬ ‫کين‬ ‫۽‬ ‫ڏيو‬ ‫اچڻ‬ ‫وٽ‬ ‫مون‬ ‫کي‬ ‫ٻارن‬ ‫”ننڍن‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫سڏي‬ ‫وٽ‬ ‫پاڻ‬ ‫کي‬ ‫انھن‬ ‫عيسي‬ ‫‪16‬پر‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫جي آھي‪.‬‬ ‫‪17‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪوبہ خدا جي بادشاھت کي ننڍي ٻار وانگر قبول نہ ڪندو سو اهن ۾ ڪڏھن بہ داخل نہ ٿيندو‪.‬‬ ‫لِ مان ڇا ڪريان؟‬ ‫‪18‬ھڪڙي حاڪِ کانئس پڇيو تہ ”سائين استاد‪ ،‬دائمي زندگي حاصل ڪرڻ ء‬ ‫‪19‬عيسي کيس چيو تہ ”تون مون کي چڱو ڇو ٿو سڏين؟ ڪو به سٺو نه آھي‪ ،‬ھڪ کان سواِ‪ ،‬اھو آھي‪ ،‬خدا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪20‬تون حڪمن کي ڄاڻين ٿو‪ ،‬زنا نه ڪر‪ ،‬قتل نه ڪر‪ ،‬چوري نه ڪر‪ ،‬ڪوڙي شاھدي نه ڏيو‪ ،‬پنھنجي پيِ ۽ پنھنجي ماِ جي عزت‬ ‫ڪريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪ِ21‬ءقءا ءل لهه” ‪:‬اءھي سڀ مون پنھنجي جواني ءِ کان سنڀالي رکيا آھن‪.‬‬ ‫شيِ جي گھٽتائي آھي‪ ،‬جيڪو تو وٽ آھي سو سڀ وڪڻي‬ ‫عيسي اھي ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن کيس چيائين تہ ”تو وٽ ھڪڙي‬ ‫‪22‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫پوِ اچ‪ ،‬منھنجي پٺيان ھل‪.‬‬ ‫ھوندو‪،‬‬ ‫خزانو‬ ‫۾‬ ‫آسمان‬ ‫وٽ‬ ‫تو‬ ‫تہ‬ ‫ڇڏ‪،‬‬ ‫ورھائي‬ ‫غريبن ۾‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو ڏاڍو امير ھو‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن اھو ٻڌو تڏھن ڏاڍو ڏک ٿيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي ڏٺو تہ ھو ڏاڍو غمگين آھي‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”شاھوڪار ماڻھو ءِ جو خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ ڪيترو مشڪل آھي‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ه‬ ‫لِ خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ کان‪.‬‬ ‫سئي ءِ جي نءڪي مان لنگھڻ سولو آھي‪ ،‬پر دولتمند ماڻھو ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫‪25‬ڇالِ ⁠جو اٺ جو ه‬ ‫”پوِ ڪير بچي سگھندو؟‬ ‫‪26‬جن اھو ٻڌو تن چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫لِ ناممڪن آھن‪ ،‬سي خدا وٽان ممڪن آھن‪.‬‬ ‫‪27‬ھن چيو تہ ”جيڪي شيون ماڻھن ء‬ ‫‪28‬تنھن تي پطرس چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬اسان سڀ ڪجھ ڇڏي تنھنجي پٺيان آيا آھيون‪.‬‬ ‫‪29‬ھن انھن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪوبہ ماڻھو نہ آھي جنھن خدا جي بادشاھت جي خاطر گھر‪ ،‬ما هِ ⁠پي هِ‪ ،‬ڀائر‪ ،‬زال‬ ‫يا ٻار ڇڏيو ھجي‪.‬‬ ‫‪30‬جيڪو ھن وقت ۽ دنيا ۾ ھميشہ جي زندگي ءِ ۾ گھڻا ڀيرا وڌيڪ نہ ملندو‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ ھو ٻارھن شاگردن کي پاڻ وٽ وٺي ويو ۽ کين چيائين تہ ”ڏسو‪ ،‬اسين يروشلِ ڏانھن ھلي رھيا آھيون‪ ،‬۽ اھي سڀ ڳالھيون‬ ‫ء‬ ‫پوريون ٿينديون جيڪي نبين ابن ⁠آدم بابت لکيون آھن‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪32‬ڇالِ ⁠جو ھو غير قومن جي حوالي ڪيو ويندو ۽ مٿس ٺٺوليون ڪيون وينديون‪ ،‬سختي ءِ سان منٿون ڪيون وينديون ۽ مٿس تھوڪا‬ ‫ء‬ ‫ويندا‪.‬‬ ‫‪33‬اھي کيس چھبڪ ھڻي ماري ڇڏيندا ۽ ٽئين ڏينھن تي ھو وري جيئرو ٿي اٿندو‪.‬‬ ‫‪34‬اھي انھن ڳالھين مان ڪنھن بہ ڳالھہ کي نہ سمجھي سگھيا‪ ،‬۽ اھا ڳالھہ کانئن لڪل رھي‪ ،‬نڪي انھن کي خبر ھئي تہ جيڪي ڳالھيون‬ ‫ٿيون آھن‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن ھو يريَو جي ويجھو پھتو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو انڌو ماڻھو ءِ رستي جي ڪناري تي بيھي دعا گھري رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪36‬۽ اھو ٻڌي ميڙ جي لنگھندي‪ ،‬ھن پڇيو تہ ان جو مطلب ڇا آھي؟‬ ‫عيسي ناصري اتان لنگھي رھيو آھي‪.‬‬ ‫‪37‬انھن کيس ٻڌايو تہ‬ ‫ي‬ ‫عيسي‪ ،‬اي ابن داؤد‪ ،‬مون تي رحِ ڪر‪.‬‬ ‫‪ِ38‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬اي‬ ‫ي‬ ‫‪39‬پوِ جيڪي اڳي ھليا ويا تن ھن کي ڇينڀيو تہ چپ رھي‪ ،‬پر ھو وڌيڪ رڙ ڪري چوڻ لڳو تہ ”اي ابن دائود‪ ،‬مون تي رحِ ڪر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي بيٺو ۽ حڪِ ڏنو تہ کيس پاڻ وٽ وٺي اچو‪ ،‬جڏھن ھو ويجھو آيو تہ ھن کانئس پڇيو تہ ”اي پيغمبر!‬ ‫تي‬ ‫‪40‬تنھن‬ ‫ي‬ ‫‪41‬چيائين تہ ”تون ڇا ڪندين جو آ ءِ تو سان ڪندس؟ ۽ ھن چيو ته‪ ،‬اي منھنجا مالڪ‪ ،‬ته مون کي منھنجي نِر ملي‪.‬‬ ‫‪42‬عيسي ھن کي چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬تنھنجي ايمان تو کي بچايو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ِ ءِلءى ل‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫ي‬ ‫ِ‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫ِ ء‬ ‫ِ ءِي لاأءب ء‬ ‫ل ء‬ ‫لء ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫لض‪ ،‬ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫ِ ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫‪ِ43‬ءَ ء لر ء‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫‪1‬عيسي اندر داخل ٿيو ۽ يريَو وٽان لنگھيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬اتي زڪي نالي ھڪڙو ماڻھو ھو‪ ،‬جيڪو مَصول وٺندڙن ۾ سردار ھو ۽ دولتمند ھو‪.‬‬ ‫لِ نه ڪري سگھيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ھو ننڍو ھو‪.‬‬ ‫‪3‬ھن‬ ‫عيسي کي ڏسڻ جي ڪوشش ڪئي تہ اھو ڪير آھي ‪.‬۽ پريس ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن کي انھي ءِ رستي تان گَرڻو ھو‪.‬‬ ‫لِ گوبر جي وڻ تي چڙھي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬ھو اڳي ئي ڊوڙي ويو ۽ کيس ڏسڻ ء‬ ‫جاِ تي پھتو‪ ،‬تڏھن مٿي نھاري ھن کي ڏٺائين ۽ چيائينس تہ ”زڪئي‪ ،‬جلدي ڪر ۽ ھيٺ لھي اچ ‪.‬اڄ ڏينھن تائين‬ ‫‪5‬جڏھن‬ ‫عيسي انھي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫مون کي تنھنجي گھر ۾ رھڻو پوندو‪.‬‬ ‫‪6‬ھو تڪڙ ڪري ھيٺ لھي آيو ۽ خوشي ءِ سان سندس استقبال ڪيائين‪.‬‬ ‫لِ ويو ھو‪.‬‬ ‫ٿيڻ‬ ‫مھمان‬ ‫وٽ‬ ‫ِ‬ ‫ماڻھو‬ ‫گنھگار‬ ‫ھڪڙي‬ ‫‪7‬جڏھن انھن اھو ڏٺو تہ سڀيئي رڙيون ڪري چوڻ لڳا تہ ”ھو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫شيِ‬ ‫‪8‬۽ زڪي بيٺو ۽ خداوند کي چيو ‪.‬ڏس‪ ،‬پالڻھار‪ ،‬مان پنھنجي مال جو اڌ غريبن کي ڏيان ٿو ‪.‬۽ جيڪڏھن مون ڪنھن ماڻھو ءِ کان ڪا‬ ‫ء‬ ‫ڪوڙو الزام لڳائي ورتي آھي‪ ،‬ته ان کي چار ڀيرا موٽائي ڏيان ٿو‪.‬‬ ‫ءيِ‪.‬‬ ‫سو ه‬ ‫‪ِ9‬ءقءا ءل لءهه يء ه‬ ‫ع « ‪ :‬ءھَءا ھ ءهو لال ءخ ءج ء‬ ‫ارٌء اللَءي ءخي ءلرٌ ء ءم لن أءب ءلراھ ء‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪو گِ ٿي ويو آھي‪.‬‬ ‫‪10‬ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ آيو آھي تہ انھي ءِ کي ڳولڻ ۽ بچائڻ ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو يروشلِ جي ويجھو ھو ۽ انھن سمجھيو ھو تہ خدا‬ ‫‪11‬جڏھن انھن اھي ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن ھن ھڪڙو مثال بيان ڪيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جي بادشاھت ِوري طور ظاھر ٿيڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪12‬تنھنڪري ھن چيو تہ ”ھڪڙو امير ڪنھن ڏور ملڪ ڏانھن ويو ھو تہ جيئن بادشاھت حاصل ڪري موٽي‪.‬‬ ‫‪13‬ھن پنھنجن ڏھن نوڪرن کي سڏي ڏھہ پائونڊ ڏنا ۽ کين چيو تہ ”جيستائين آ ءِ نہ اچان‪ ،‬تيستائين رھجو‪.‬‬ ‫‪14‬پر ھن جي ماڻھن کانئس نفرت ڪئي‪ ،‬تنھنڪري ھن جي پٺيان نياپو موڪليائين تہ ”اسان وٽ ھن ماڻھو ءِ کي اسان تي بادشاھت ڪرڻ‬ ‫لِ ڪونھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬جڏھن ھو موٽي آيو‪ ،‬بادشاھت حاصل ڪري‪ ،‬تڏھن ھن حڪِ ڏنو تہ انھن نوڪرن کي پاڻ وٽ سڏايو‪ ،‬جن کي ھن پئسا ڏنا ھئا‪ ،‬تہ‬ ‫جيئن مَلوم ٿئي ھر ماڻھو واپار ڪري ڪيترو ڪمايو آھي‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ پھريون آيو‪ ،‬چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬تنھنجي پائونڊ ڏھ پائونڊ ڪمايو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪ِ17‬ءقءا ءل لهه” ‪:‬چڱو‪ ،‬چڱو نوڪر‪ ،‬ڇو ته تون ٿورڙي ءِ ۾ وِادار رھيو آھين‪ ،‬تنھنڪري تو کي ڏھن شھرن تي اختيار آھي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ ٻيو آيو‪ ،‬چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬تنھنجي پائونڊ پنج پائونڊ ڪمايا آھن‪.‬‬ ‫‪ِ19‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬تون به پنجن شھرن تي ھل‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ٻيو آيو‪ ،‬چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ھي آھي تنھنجو پگھار‪ ،‬جيڪو مون رومال ۾ رکيو آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو تون ھڪڙو سادو ماڻھو آھين‪ ،‬جيڪي نہ لھين سو کڻن‪ ،‬۽ جيڪو نہ پوکيو سو لڻين‪.‬‬ ‫‪21‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ توکان ڊڄان ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪ِ22‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬اي بڇڙي نوڪر‪ ،‬آ ءِ تنھنجي ئي وات مان تو کي انصاف ڪندس ‪.‬تو کي خبر ھئي ته مان ھڪ سادو ماڻھو آھيان‪ ،‬جيڪو‬ ‫مون نه رکيو ھو سو کڻندو ھو ۽ جيڪو نه پوکيو ھو سو لڻندو ھو‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ تو منھنجو پئسو بئنڪ ۾ ڇو نه ڏنو‪ ،‬ته منھنجي اچڻ تي مون کي سود سان گڏ پنھنجو مال گھرائڻ کپي؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ24‬ءقءا ءل لءهه اللَءينء ِءي اللَءينء قءائءله هھ لِ‪ ،‬ءوأ ء لنتءهه ءم لن ءم لن ءمنء لال ءَ ءق ءيِ‪.‬‬ ‫‪25‬وقءا ءل لءهه” ‪:‬خداوند‪ ،‬ھن وٽ ڏھه پائونڊ آھن‪.‬‬ ‫(‬ ‫ء‬ ‫‪26‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھر ڪنھن کي ڏنو ويندو ‪.‬۽ جنھن وٽ نه آھي‪ ،‬سو به کانئس کسي ورتو ويندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬پر اھي منھنجا دشمن‪ ،‬جيڪي نہ ٿا چاھين تہ آ ءِ مٿن راڄ ڪريان‪ ،‬اهھي ھتي آڻين ۽ انھن کي منھنجي اڳيان ماري ڇڏين‪.‬‬ ‫‪28‬جڏھن ھو ھي ڳالھائي چڪو‪ ،‬تڏھن ھو اڳي ئي يروشلِ ڏانھن چڙھي ويو‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن ھو بيٿفاج ۽ بيت ⁠عنياہ جي ويجھو پھتو‪ ،‬جنھن کي زيتون جو جبل سڏين ٿا‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجن ٻن شاگردن کي موڪليو‪.‬‬ ‫‪30‬چيس تہ ”اوھين پنھنجي ڀر واري ڳوٺ ۾ وڃو ‪.‬جنھن ۾ توھان داخل ٿيڻ تي ھڪ کودڙو بند ٿيل ڏسندا‪ ،‬جنھن تي اڃا تائين ڪڏھن به‬ ‫ماڻھو نه ويٺو آھي ‪:‬ھن کي ڇڏي ڏيو ۽ ھن کي ھتي آڻيو‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫⁠تہ خداوند کي‬

‫‪31‬۽ جيڪڏھن ڪو ماڻھو توھان کان پڇي تہ ”اوھين ھن کي ڇو ٿا ڇڏيو؟ اھڙي ءِ طرح اوھين ھن کي چوندا‪ ،‬ڇاڪاڻ‬ ‫ھن جي ضرورت آھي‪.‬‬ ‫‪32‬پوِ جيڪي موڪليا ويا ھئا سي ھليا ويا ۽ ائين ئي ڏٺائين جيئن ھن کين چيو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪33‬جڏھن اهھي کودڙي کي ڇڏائي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن اهن جي مالڪن کين چيو تہ ”اوھين ان کودڙي کي ڇو ٿا ڇڏيو؟‬ ‫‪34‬انھن چيو تہ ”خداوند کي ھن جي ضرورت آھي‪.‬‬ ‫عيسي کي ان تي چڙھيائون‪.‬‬ ‫عيسي وٽ وٺي آيا ۽ پنھنجا ڪپڙا کودڙي جي مٿان اڇلئي‬ ‫‪35‬پوِ اھي کيس‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪36‬جڏھن ھو ھليو ويو‪ ،‬تڏھن انھن پنھنجا ڪپڙا رستي ۾ وڇايا‪.‬‬ ‫‪37‬جڏھن ھو زيتون جي جبل جي ھيٺان ويجھو آيو‪ ،‬تڏھن شاگردن جو سڄو ميڙ خوش ٿيڻ لڳو ۽ وڏي آواز سان خدا جي واکاڻ ڪرڻ‬ ‫لڳو‪ ،‬انھن سڀني وڏن ڪمن جي ڪري جيڪي ھنن ڏٺا ھئا‪.‬‬ ‫اعلي‪.‬‬ ‫‪38‬چيو تہ ”سڀاڳو آھي اھو بادشاھہ جيڪو خداوند جي نالي تي اچي ٿو ‪:‬آسمان ۾ سڪون‪ ،‬۽ شان ۾‬ ‫ي‬ ‫‪39‬تنھن تي ميڙ مان ڪن ِريسين کيس چيو تہ ”اي استاد!‬ ‫‪40‬تنھن تي ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪڏھن اھي خاموش رھن‪ ،‬تہ پٿر ھڪدم رڙيون ڪندا‪.‬‬ ‫‪41‬جڏھن ھو ويجھو آيو‪ ،‬تڏھن ھن شھر کي ڏٺو ۽ ان تي روئڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪42‬چوڻ لڳو‪” ،‬جيڪڏھن تو کي خبر ھجي ھا ته‪ ،‬گھٽ ۾ گھٽ ھن ڏينھن ۾‪ ،‬جيڪي شيون تنھنجي سلمتي ءِ سان واسطو رکن ٿيون !پر‬ ‫ھاڻي اھي تنھنجي اکين کان لڪيل آھن‪.‬‬ ‫‪43‬ڇالِ ⁠جو اھي ڏينھن تو تي ايندا‪ ،‬جو تنھنجا دشمن تنھنجي چوڌاري خندق وڍيندا‪ ،‬تنھنجي چوڌاري گھيرو ڪندا ۽ تو کي ھر طرف‬ ‫ء‬ ‫کان گھيريندا‪،‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو‬ ‫‪44‬۽ تو کي زمين سان گڏ ڪري ڇڏيندو‪ ،‬۽ تنھنجي ٻارن کي توھان جي اندر ‪.‬۽ اھي اوھان ۾ ھڪڙو پٿر ٻئي تي نه ڇڏيندا‬ ‫ء‬ ‫تو کي خبر ئي نہ ھئي تہ توھان جي اچڻ جو وقت آھي‪.‬‬ ‫‪45‬پوِ ھو ھيڪل ۾ ويو ۽ انھن کي ٻاھر ڪڍڻ لڳو‪ ،‬جيڪي اهن ۾ وڪڻندا ھئا ۽ جيڪي خريد ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ه‬ ‫‪46‬انھن انھن کي چيو تہ ”لکيل آھي تہ ’منھنجو گھر دعا ءِ جو گھر آھي‪ ،‬پر اوھان ان کي چورن جي اڇلئي ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪47‬۽ ھو روزانو ھيڪل ۾ تَليِ ڏيندو ھو ‪.‬پر سردار ڪاھنن‪ ،‬شريَت جي عالمن ۽ ماڻھن جي سردارن کيس مارڻ جي ڪوشش ڪئي‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو سڀ ماڻھو ڏاڍي ڌيان سان ھن کي ٻڌندا ھئا‪.‬‬ ‫‪48‬۽ انھن کي اھو مَلوم نه ٿي سگھيو ته ھو ڇا ڪن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬انھن ڏينھن مان ھڪڙي ڏينھن جڏھن ھو ھيڪل ۾ ماڻھن کي تَليِ ڏيئي رھيو ھو ۽ خوشخبري ٻڌائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن سردار ڪاھن ۽‬ ‫شريَت جا عالِ بزرگن سان گڏ مٿس آيا‪.‬‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬تون ڪھڙي اختياري ءِ سان ھي ڪِ ڪرين ٿو؟ يا اھو ڪير آھي جنھن توکي اھو اختيار ڏنو آھي؟‬ ‫‪ِ2‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬اسان کي ء‬ ‫‪3‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ بہ اوھان کان ھڪڙي ڳالھہ پڇان ‪.‬۽ مون کي جواب‪:‬‬ ‫‪4‬يوحنا جو بپتسما آسمان مان ھو يا ماڻھن جي؟‬ ‫پوِ توھان ان تي يقين ڇو نه ڪيو؟‬ ‫‪5‬انھن پاڻ ۾ بَث ڪيو تہ ”جيڪڏھن اسين چئون تہ آسمان مان ‪.‬ھو چوندو ته ء‬ ‫‪6‬پر جيڪڏھن اسين چئون تہ ماڻھن مان ‪.‬سڀ ماڻھو اسان کي سنگسار ڪندا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن کي يقين آھي تہ يوحنا ھڪڙو نبي ھو‪.‬‬ ‫‪7‬تنھن تي انھن وراڻيو تہ ”اهھي ٻڌائي نہ سگھندا تہ اھو ڪٿان آيو‪.‬‬ ‫‪8‬عيسي انھن کي چيو تہ ”آ ءِ بہ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ڪھڙي اختياري ءِ سان ھي ڪِ ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫لِ ڪنھن ڏور‬ ‫‪9‬پوِ ھو ماڻھن کي ھي مثال ٻڌائڻ لڳو ‪.‬ھڪڙي ماڻھو ءِ انگورن جو باغ لڳايو ۽ اھو باغ باغين کي ڏنو ۽ گھڻي وقت ء‬ ‫ء‬ ‫ملڪ ڏانھن ويو‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن ھن ھڪ نوڪر کي باغبانن ڏانھن موڪليو تہ انگورن جي ميوي مان کيس ڏيو‪ ،‬پر باغين ھن کي ماريو ۽ خالي ڪري‬ ‫ڇڏيائون‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ ھن ھڪڙو ٻيو نوڪر موڪليو تہ انھن کيس بہ ماريو ۽ بي ⁠شرمي ءِ سان گاريون ڏنيون ۽ خالي خالي ڪري ڇڏيون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬ھن وري ٽيون موڪليو تہ انھن کيس بہ زخمي ڪري ڪڍي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ باغ جي مالڪ چيو تہ ”آ ءِ ڇا ڪريان؟ مان پنھنجي پياري پٽ کي موڪليندس ‪:‬ٿي سگھي ٿو ته اھي ھن جي عزت ڪندا جڏھن‬ ‫ء‬ ‫اھي ھن کي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪14‬پر جڏھن باغين ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن پاڻ ۾ بَث ڪرڻ لڳا تہ ”ھي وارث آھي‪ ،‬اچو تہ ھن کي ماريون‪ ،‬تہ جيئن ميراث اسان جي ٿئي‪.‬‬ ‫‪15‬تنھنڪري ھنن کيس انگورن جي باغ مان ڪڍي ماري ڇڏيو ‪.‬تنھنڪري انگورن جي باغ جو مالڪ انھن سان ڇا ڪندو؟‬ ‫‪16‬ھو اچي انھن باغين کي ناس ڪندو ۽ انگورن جو باغ ٻين کي ڏيندو ‪.‬۽ جڏھن انھن اھو ٻڌو‪ ،‬چيائون ته‪ ،‬خدا نه ڪري‪.‬‬ ‫‪17‬ھن انھن ڏانھن نھاري چيو تہ ”ھي ڇا لکيل آھي تہ ”جنھن پٿر کي ٺاھيندڙن رد ڪيو‪ ،‬سو ئي ڪنڊ جو مٿو ٿي پيو؟‬ ‫‪18‬جيڪو بہ انھي ءِ پٿر تي ڪرندو سو ڀڃجي ويندو ‪.‬پر جنھن تي اھو ڪرندو‪ ،‬اھو ان کي پيس ڪري ڇڏيندو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو‬ ‫‪19‬سردار ڪاھنن ۽ شريَت جي عالمن انھي ءِ ئي وقت کيس ھٿ ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي ‪.‬۽ اھي ماڻھن کان ڊڄندا ھئا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫انھن سمجھيو ھو تہ ھن اھو مثال انھن جي خلف ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ اھي ھن کي ڏسندا رھيا‪ ،‬۽ جاسوس موڪليا‪ ،‬جيڪي پاڻ کي سچا ماڻھو ٺاھندا آھن‪ ،‬جيئن اھي ھن جي ڳالھين کي پڪڙين‪ ،‬انھي ءِ‬ ‫لِ تہ کيس گورنر جي اختيار ۽ اختيار جي حوالي ڪن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬پوِ انھن کانئس پڇيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان کي خبر آھي تہ تون سچ ٿو چوين ۽ سيکارين ٿو‪ ،‬نڪي ڪنھن جي ڳالھہ کي قبول ٿو‬ ‫ء‬ ‫ڪرين‪ ،‬پر سچائي ءِ سان خدا جي واٽ سيکارين ٿو‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫لِ جائز آھي ته قيصر کي خراج ڏيون يا نه؟‬ ‫‪22‬ڇا اسان ء‬ ‫‪23‬پر ھن انھن جي مڪاري ءِ کي سمجھي کين چيو تہ ”اوھين مون کي ڇو آزمايو؟‬ ‫‪24‬مون کي ھڪ پئسو ڏيکار ‪.‬ڪنھن جي تصوير ۽ اسڪرپشن وٽ آھي؟ انھن جواب ڏنو ته‪ ،‬قيصر جي‪.‬‬ ‫‪ِ25‬ءقءا ءل لءهه ‪ِ:‬ءَءجل ءرہه ِءي قءي ءلر ِءي لالقءي ءلر‪ ،‬ءو ءجَء ءل ل‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫له ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫‪26‬۽ اھي ماڻھن جي اڳيان ھن جي لفِن کي پڪڙي نه سگھيا‪ ،‬۽ اھي سندس جواب تي حيران ٿي ويا‪ ،‬۽ خاموش رھيا‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ ڪي صدوقي وٽس آيا‪ ،‬جيڪي ان ڳالھ کان انڪار ڪن ٿا تہ وري جيئرو ٿي اٿڻ وارو آھي ‪.‬۽ انھن کانئس پڇيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫موسي اسان ڏانھن لکيو آھي تہ ”جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءِ جو ڀا هِ مري وڃي‪ ،‬جنھن جي زال ھجي ۽ ھو بي اولد مري‬ ‫استاد‪،‬‬ ‫‪28‬اي‬ ‫”‬ ‫ي‬ ‫لِ ٻج پيدا ڪري‪.‬‬ ‫وڃي‪ ،‬تہ سندس ڀا هِ پنھنجي زال کي وٺي‪ ،‬پنھنجي ڀا هِ ء‬ ‫‪29‬تنھنڪري ست ڀائر ھئا ۽ پھرين زال ورتي ۽ بي اولد مري ويو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ ٻئي ھن سان شادي ڪئي ۽ ھو بي اولد مري ويو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ ٽئين کيس ورتو ‪.‬۽ ساڳي ءِ طرح ست ڄڻا پڻ ‪:‬۽ ڪو به اولد نه ڇڏيائون ۽ مري ويا‪.‬‬ ‫‪32‬سڀني مان آخري عورت بہ مري ويئي‪.‬‬ ‫‪33‬تنھنڪري قيامت ۾ انھن مان ڪنھن جي زال ھوندي؟ ستن لِ ھن کي زال سان گڏ ڪيو ھو‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”ھن دنيا جا ٻار شادي ڪن ٿا ۽ پرڻجن ٿا‪.‬‬ ‫‪34‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪35‬پر اھي جيڪي انھي ءِ دنيا کي حاصل ڪرڻ ۽ مئلن مان جيئرو ٿي اٿڻ جي لئق سمجھيا ويندا‪ ،‬سي نڪي نڪاح ڪندا‪ ،‬نڪي نڪاح‬ ‫ڪندا‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھي ملئڪن جي برابر آھن ‪.‬۽ خدا جا ٻار آھن‪ ،‬قيامت جا ٻار آھن‪.‬‬ ‫‪36‬نڪي اھي وڌيڪ مري سگھندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫موسي جھاز ۾ ڏيکاريو‪ ،‬جڏھن ھو خداوند کي ابراھيِ جو خدا‪ ،‬اسَاق جو خدا ۽ يَقوب جو خدا‬ ‫تڏھن‬ ‫‪37‬ھاڻي جڏھن مئل جيئرا ٿي اٿن‪،‬‬ ‫ي‬ ‫سڏيندو آھي‪.‬‬ ‫لِ جيئرا آھن‪.‬‬ ‫‪38‬ڇالِ ⁠جو ھو مئلن جو نہ‪ ،‬پر جيئرن جو خدا آھي‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو سڀيئي ھن جي ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪39‬تڏھن ڪن شريَت جي عالمن وراڻيو تہ ”سائين‪ ،‬تو چڱو چيو آھي‪.‬‬ ‫پوِ انھن کانئس ڪنھن بہ سوال ڪرڻ جي جرئت نہ ڪئي‪.‬‬ ‫‪40‬ان کان ء‬ ‫‪ِ41‬ءقءا ءل لءهه « ‪ :‬ءما أ ء لنت ه لِ ءِي لال ءمسءي ءح بء ءن الد لبودء؟‬ ‫‪42‬۽ دائود پاڻ زبور جي ڪتاب ۾ چيو آھي تہ ”خداوند منھنجي پالڻھار کي چيو تہ ”تون منھنجي ساڄي پاسي ويھ‪.‬‬ ‫‪43‬جيستائين آ ءِ تنھنجي دشمنن کي تنھنجي پيرن جي صندلي نہ ڪريان‪.‬‬ ‫پوِ اھو ڪيئن سندس پٽ ٿيو؟‬ ‫‪44‬تنھنڪري دائود کيس ”خداوند “ڪري سڏي ٿو‪ ،‬ء‬ ‫‪45‬پوِ سڀني ماڻھن جي سامھون ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪46‬انھن شريَت جي عالمن کان ھوشيار ٿجو‪ ،‬جيڪي ڊگھا پوشاڪ پائي گھمڻ گھرن ٿا‪ ،‬۽ بازارن ۾ سلم پيش ڪن ٿا‪ ،‬۽ عبادت ⁠خانن‬ ‫اعلي ترين سيٽون ۽ عيدون گھرن ٿا‪.‬‬ ‫۾‬ ‫ي‬ ‫لِ ڊگھيون ڊگھيون دعائون ڪندا آھن‪ ،‬انھن کي وڌيڪ سزا ملندي‪.‬‬ ‫‪47‬جيڪي رنن جي گھرن کي کائي ويندا آھن ۽ ڏيکا ءِ ء‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫‪1‬ھن مٿي نھاريو ۽ ڏٺو تہ امير ماڻھو پنھنجا نَرانا خزاني ۾ اڇلي رھيا آھن‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ھن ھڪڙي غريب بيواھ کي بہ اهن ۾ ٻہ ڪڪر اڇلئيندي ڏٺو‪.‬‬ ‫‪ِ3‬ءقءا ءل ” ‪:‬آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھن غريب بيواھي ءِ انھن مڙني کان وڌيڪ پيسا ڏنا آھن‪.‬‬ ‫‪4‬ڇالِ ⁠جو اھي سڀيئي پنھنجي گھڻائي ءِ مان خدا جي نَرن ۾ اڇلئي ڇڏيا آھن‪ ،‬پر ھن پنھنجي گھٽتائي ءِ مان سڀ جيئرن ۾ اڇليا آھن‬ ‫ء‬ ‫جيڪي وٽس آھن‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ جيئن ڪنھن ھيڪل بابت چيو تہ اھو ڪيئن سھڻي پٿرن ۽ تَفن سان سينگاريو ويو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬اھي شيون جيڪي اوھين ڏسندا آھيو‪ ،‬اھي ڏينھن ايندا‪ ،‬جن ۾ ھڪڙو پٿر ٻئي تي نہ رھندو‪ ،‬جيڪو اڇليو نہ ويندو‪.‬‬ ‫‪7‬انھن کانئس پڇيو تہ ”اي استاد‪ ،‬پر اھي ڳالھيون ڪڏھن ٿينديون؟ ۽ ڪھڙي نشاني ٿيندي جڏھن اھي شيون ظاھر ٿينديون؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو گھڻا منھنجي نالي تي ايندا ۽ چوندا تہ آ ءِ مسيح آھيان ‪.‬۽ وقت ويجھو اچي ٿو‪ ،‬تنھنڪري‬ ‫‪ِ8‬ءقءا ءل ” ‪:‬خبردار ٿجو متان ٺڳيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫انھن جي پٺيان نه وڃو‪.‬‬ ‫‪9‬پر جڏھن اوھين جنگين ۽ ِسادن بابت ٻڌو‪ ،‬ڊڄو نه‪ ،‬ڇالِ ⁠جو اھي شيون پھريون ضرور ٿيڻيون آھن ‪.‬پر پڄاڻي به نه آھي‪.‬‬ ‫‪10‬پوِ ھن انھن کي چيو تہ ”قوم قوم جي خلف اڀري ايندي‪ ،‬۽ بادشاھت بادشاھت جي خلف‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬۽ وڏا زلزل مختلف ھنڌن تي ايندا‪ ،‬۽ ڏڪار ۽ وبائي مرِ ‪.‬۽ خوِناڪ نِارا ۽ عِيِ نشانيون آسمان مان ھونديون‪.‬‬ ‫‪12‬پر انھن ڳالھين کان پھريان اھي پنھنجا ھٿ اوھان تي رکندا‪ ،‬ستائيندا‪ ،‬اوھان کي يھودي عبادت ⁠خانن جي حوالي ڪندا ۽ جيلن ۾‬ ‫وجھندا ۽ منھنجي نالي جي ڪري بادشاھن ۽ حاڪمن جي اڳيان پيش ڪندا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اھو ھڪڙو شاھدي لِ توھان ڏانھن موٽندو‪.‬‬ ‫لِ جيڪي جواب ڏيندا‪.‬‬ ‫‪14‬تنھنڪري اھو پنھنجن دلين ۾ آباد ڪريو‪ ،‬ان کان اڳ غور ڪرڻ ء‬ ‫‪15‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ تو کي ھڪڙو وات ۽ ڏاھپ ڏيندس‪ ،‬جنھن کي اوھان جا سڀ مخالف نہ چئي سگھندا ۽ نڪي مزاحمت ڪري سگھندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬۽ اوھان کي ٻنھي ماِ پيِ‪ ،‬ڀائر‪ ،‬۽ مائٽن ۽ دوستن طرِان خيانت ڪيو ويندو ‪.‬۽ اوھان مان ڪن کي ماريندا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ منھنجي نالي جي ڪري سڀ ماڻھو اوھان کان نفرت ڪندا‪.‬‬ ‫‪18‬پر تنھنجي مٿي جو ھڪڙو وار بہ نہ خراب ٿيندو‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪19‬توھان جي صبر ۾ توھان جا روح آھن‪.‬‬ ‫‪20‬۽ جڏھن اوھين يروشلِ کي لشڪر سان ڍڪيل ڏسندا‪ ،‬تڏھن ڄاڻو ته ان جي ويراني ويجھي آھي‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ جيڪي يھوديہ ۾ آھن سي جبلن ڏانھن ڀڄي وڃن ‪.‬۽ جيڪي ان جي وچ ۾ آھن تن کي ڇڏي ڏيو ‪.‬۽ جيڪي ملڪن ۾ آھن انھن کي ان‬ ‫ء‬ ‫۾ داخل ٿيڻ نه ڏيو‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪي ڪجھہ لکيل آھي سو پورو ٿئي‪.‬‬ ‫‪22‬ڇالِ ⁠جو اھي انتقام جا ڏينھن آھن‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫!ڇالِ ⁠جو ھن ملڪ ۾ وڏي مصيبت ۽ ھن‬ ‫لِ جيڪي کير پيارين ٿا‪ ،‬انھن ڏينھن ۾‬ ‫ء‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪي پيٽ سان آھن ۽ انھن ء‬ ‫‪23‬پر اِسوس انھن ء‬ ‫قوم تي غضب ھوندو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ اھي تلوار جي ڪناري سان ڪرندا‪ ،‬۽ سڀني قومن ۾ قيد ڪيو ويندو‪ ،‬۽ يروشلِ کي غير قومن جي ھيٺ لھي ويندو‪ ،‬جيستائين غير‬ ‫قومن جا وقت پورا نه ٿين‪.‬‬ ‫‪25‬۽ سج‪ ،‬چنڊ ۽ تارن ۾ نشانيون ھونديون ‪.‬۽ زمين تي قومن جي مصيبت‪ ،‬پريشاني سان؛ سمنڊ ۽ لھرن جون لھرون؛‬ ‫لِ جيڪي زمين تي اچي رھيا آھن‪،‬‬ ‫‪26‬ماڻھن جون دليون انھن کي خوف کان بيزار ڪري رھيون آھن‪ ،‬۽ انھن شين کي سنڀالڻ ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو آسمان جون طاقتون لرزجي وينديون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬پوِ اھي ابن ⁠آدم کي قدرت ۽ وڏي شان سان ڪڪر ۾ ايندي ڏسندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬جڏھن اھي ڳالھيون ٿيڻ لڳن‪ ،‬تڏھن مٿي نھارو ۽ پنھنجو مٿو مٿي ڪريو ‪.‬ڇو ته توھان جو ڇوٽڪارو ويجھو اچي رھيو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬ھن انھن کي ھڪڙو مثال ٻڌايو ‪.‬انجير جو وڻ ۽ سڀ وڻ ڏسو‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن اھي ھاڻي نڪرندا‪ ،‬توھان ڏسندا ۽ پنھنجي پاڻ کي ڄاڻو ٿا ته اونھاري ھاڻي ويجھو آھي‪.‬‬ ‫‪31‬اھڙي ءِ طرح اوھين جڏھن اھي ڳالھيون ٿينديون ڏسندا‪ ،‬تڏھن ڄاڻو تہ خدا جي بادشاھت ويجھي آھي‪.‬‬ ‫‪32‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھي ءِ پيڙھہ ختِ نہ ٿيندي‪ ،‬جيستائين اھي سڀ ڳالھيون پوريون نہ ٿين‪.‬‬ ‫‪33‬آسمان ۽ زمين ٽري ويندا‪ ،‬پر منھنجون ڳالھيون ختِ نه ٿينديون‪.‬‬ ‫‪34‬۽ پنھنجو پاڻ کي خبردار ٿجو‪ ،‬متان ڪنھن وقت اوھان جي دلين تي لڄالٽ‪ ،‬شرابي‪ ،‬۽ ھن حياتي ءِ جي پرواھين تي غالب اچي‪ ،‬۽ اھو‬ ‫ڏينھن بيخبري ءِ ۾ اوھان تي اچي‪.‬‬ ‫‪35‬ڇالِ ⁠جو اھا ڦاسي انھن سڀني تي ايندي‪ ،‬جيڪي سڄي زمين تي رھندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪36‬تنھنڪري اوھين جاڳندا رھو ۽ ھميشہ دعا ڪريو‪ ،‬تہ جيئن اوھين انھن سڀني واقَن کان بچڻ ۽ ابن ⁠آدم جي اڳيان بيھڪ ٿيڻ جي‬ ‫لئق ٿي وڃو‪.‬‬ ‫‪37‬ڏينھن جو ھو ھيڪل ۾ تَليِ ڏيندو ھو ‪.‬۽ رات جو ھو ٻاھر نڪتو ۽ جبل ۾ رھيو جنھن کي زيتون جو جبل سڏيو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫لِ تہ کيس ٻڌن‪.‬‬ ‫‪38‬۽ سڀيئي ماڻھو صبح جو سوير ھيڪل ۾ وٽس آيا‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫باب ‪22‬‬ ‫‪1‬ھاڻي بي ⁠خميري ماني ءِ جي عيد ويجھي آئي‪ ،‬جنھن کي عيد ِصح سڏيو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫‪2‬سردار ڪاھنن ۽ شريَت جا عالِ ڳولي رھيا ھئا تہ ڪيئن کيس مارين ‪.‬ڇاڪاڻ ته اھي ماڻھن کان ڊڄندا ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ شيطان يھوداہ ۾ داخل ٿيو‪ ،‬جنھن جو نالو اسڪريوتي آھي‪ ،‬جيڪو ٻارھنن جي تَداد مان ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬پوِ ھو ھليو ويو ۽ سردار ڪاھنن ۽ سردارن سان صلح ڪيائين تہ ڪيئن کيس انھن جي حوالي ڪري‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬اھي خوش ٿيا ۽ کيس پئسا ڏيڻ جو واعدو ڪيائون‪.‬‬ ‫‪6‬ھن واعدو ڪيو ۽ موقَو ڳوليائين تہ ميڙ جي غير موجودگي ءِ ۾ کيس انھن جي حوالي ڪري‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ بي ⁠خميري ماني ءِ جو ڏينھن آيو‪ ،‬جڏھن عيد ِصح کي مارڻ گھربو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ عيد ِصح تيار ڪريو‪ ،‬تہ جيئن اسين کائون‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ ھن پطرس ۽ يوحنا کي چيو تہ ”وڃو ۽ اسان ء‬ ‫ء‬ ‫لِ اسين تياريون ڪريون؟‬ ‫‪ِ9‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬تون ڪٿي ٿو چاھين جنھن ء‬ ‫‪ِ10‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬ڏسو‪ ،‬جڏھن اوھين شھر ۾ داخل ٿيندا‪ ،‬تڏھن ھڪڙو ماڻھو اوھان سان ملندو‪ ،‬جيڪو پاڻي ءِ جو گھڙو کڻندو ‪.‬ھن جي پٺيان‬ ‫گھر ۾ داخل ٿيو جتي ھو داخل ٿيو‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ توھان گھر جي مالڪ کي چوندا تہ ”استاد تو کي چوندو تہ ”اھا مھماني ڪمرو ڪٿي آھي‪ ،‬جتي آ ءِ پنھنجن شاگردن سان گڏ عيد‬ ‫ء‬ ‫ِصح کائيندس؟‬ ‫‪12‬۽ اھو اوھان کي ھڪڙو وڏو مٿاھين ڪمرو ڏيکاريندو ‪:‬اتي تيار ڪريو‪.‬‬ ‫‪13‬اھي ويا ۽ ڏٺائون جيئن ھن کين چيو ھو ۽ عيد ِصح تيار ڪيائون‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن اھا گھڙي آئي تہ ھو ۽ ٻارھن رسول ساڻس گڏ ويھي رھيا‪.‬‬ ‫‪ِ15‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬مون دل سان چاھيو آھي تہ ھي عيد ِصح اوھان سان گڏ کائڻ کان اڳي جو آ ءِ ڏک سکيان‪.‬‬ ‫‪16‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ آ ءِ انھي ءِ کان وڌيڪ نہ کائيندس‪ ،‬جيستائين اھو خدا جي بادشاھت ۾ پورو نہ ٿئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬ھن پيالو کڻي شڪر ڪيو ۽ چيائين تہ ”ھي وٺو ۽ پاڻ ۾ ورھايو‪.‬‬ ‫‪18‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيستائين خدا جي بادشاھت نہ ايندي تيستائين آ ءِ ڊاک جو ميوو نہ پيئندس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ڏنو ويو آھي‪ ،‬ھي ڪِ منھنجي‬ ‫‪19‬ھن ماني ورتي ۽ شڪر ادا ڪيو ۽ ٽوڙي کين ڏنائين تہ ”ھي منھنجو بدن آھي جيڪو اوھان ء‬ ‫لِ ڪيو‪.‬‬ ‫يادگيري ءِ ء‬ ‫لِ وھايو ويو آھي‪.‬‬ ‫پوِ پيالو بہ چيائين تہ ”ھي پيالو منھنجي رت ۾ نئون عھد آھي‪ ،‬جيڪو اوھان ء‬ ‫‪20‬اھڙي ءِ طرح ماني ءِ کان ء‬ ‫‪21‬پر ڏس‪ ،‬مون کي پڪڙائڻ واري جو ھٿ مون سان گڏ ميز تي آھي‪.‬‬ ‫لِ جنھن جي ھٿان کيس پڪڙجي ٿو!‬ ‫‪22‬۽ سچ پچ ابن ⁠آدم ھليو ويندو‪ ،‬جيئن اھو طئي ڪيو ويو ھو‪ ،‬پر اِسوس آھي انھي ءِ ماڻھو ءِ ء‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪23‬پوِ پاڻ ۾ پڇڻ لڳا تہ انھن مان ڪنھن کي اھو ڪِ ڪرڻ گھرجي؟‬ ‫ء‬ ‫‪24‬۽ انھن جي وچ ۾ پڻ تڪرار پيدا ٿيو ته انھن مان ڪنھن کي سڀ کان وڏو سمجھڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ار ‪.‬۽ اهھي جيڪي مٿن اختيار ھلئين ٿا‪ ،‬اهھي ”مددگار “سڏجن ٿا‪.‬‬ ‫‪ِ25‬ءقءا ءل لءهه ‪ِ:‬ءقءا ءل لءهه ءِي لالء لعلء ءمينء ءمنء النل ء‬ ‫‪26‬پر اوھين ائين نہ ھوندؤ‪ ،‬پر جيڪو اوھان ۾ وڏو آھي‪ ،‬تنھن کي ننڍي وانگر ٿيڻ گھرجي ‪.‬۽ اھو اھو آھي جيڪو سردار آھي‪ ،‬جيئن اھو‬ ‫جيڪو خدمت ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪27‬ڇالِ ⁠جو ڇا اھو وڏو آھي‪ ،‬جيڪو ماني تي ويھي ٿو يا اھو جيڪو خدمت ڪري ٿو؟ ڇا اھو نہ آھي جيڪو ماني تي ويٺو آھي؟ پر‬ ‫ء‬ ‫مان توھان جي وچ ۾ آھيان جيئن خدمت ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪28‬اوھين اھي ئي آھيو‪ ،‬جيڪي منھنجي آزمائش ۾ مون سان گڏ رھيا آھن‪.‬‬ ‫لِ ھڪ بادشاھت مقرر ڪريان ٿو‪ ،‬جيئن منھنجي پي هِ مون کي مقرر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ آ ءِ اوھان ء‬ ‫لِ تہ اوھين منھنجي بادشاھت ۾ منھنجي دسترخوان تي کائو ۽ پيئو ۽ تخت تي ويھي بني اسرائيل جي ٻارھن قبيلن جو انصاف‬ ‫‪30‬انھي ءِ ء‬ ‫ڪريو‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ه‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫سلَء ‪:‬‬ ‫ش لي همونء ‪ِ ،‬ءن ء‬ ‫الربب ‪ِ:‬ءن ء‬ ‫‪ِ31‬ءقءا ءل ل‬ ‫ش ليطانء ِءلى الَءينء لهه لهه يء لر ء‬ ‫لِ دعا گھري آھي تہ تنھنجو ايمان ٽٽي نہ پوي‪ ،‬۽ جڏھن تون بدلجي وڃين تڏھن پنھنجن ڀائرن کي مضبوط ڪر‪.‬‬ ‫‪32‬پر مون تو ء‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫مرڻ‬ ‫۽‬ ‫۾‬ ‫جيل‬ ‫ٻئي‬ ‫آھيان‪،‬‬ ‫تيار‬ ‫وڃڻ‬ ‫گڏ‬ ‫توسان‬ ‫‪:‬خداوند‪،‬‬ ‫‪ِ33‬ءقءا ءل لءهه”‬ ‫لِ‬ ‫ِ‬ ‫آ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪34‬ھن چيو تہ ”آ ءِ تو کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬پطرس‪ ،‬اڄ ڪڪڙ بانگ نہ ڏيندو‪ ،‬ان کان اڳ جو تون ٽي دَِا انڪار ڪندين تہ تون مون کي‬ ‫سڃاڻين‪.‬‬ ‫شيِ جي گھٽتائي‬ ‫سواِ موڪليو ھو‪ ،‬تڏھن اوھان کي ڪنھن‬ ‫‪35‬ھن انھن کي چيو تہ ”جڏھن مون اوھان کي پرس‪ ،‬ٻڪري ءِ ۽ بوٽن کان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ھئي؟ ۽ چيائون‪ ،‬ڪجھ به نه‪.‬‬ ‫‪36‬پوِ ھن انھن کي چيو تہ ”پر ھاڻي جنھن وٽ ڳوٿري ھجي تہ اھو کڻي ۽ ساڳي ءِ طرح سندس ڳوٿري وٺي ۽ جنھن وٽ تلوار نہ آھي‬ ‫ء‬ ‫سو پنھنجو پھراڻ وڪڻي ھڪڙو خريد ڪري‪.‬‬ ‫‪37‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ اھو جيڪو لکيل آھي سو اڃا تائين مون ۾ پورو ٿيڻ گھرجي‪ ،‬۽ اھو گنھگارن ۾ ڳڻيو ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو منھنجي باري ۾ ڳالھيون ختِ ٿي چڪيون آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪38‬وقءالء” ‪:‬اي خداوند‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ھتي ٻه تلوارون آھن ‪.‬۽ ھن انھن کي چيو تہ‪ ،‬اھو ڪاِي آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬پوِ ھو ٻاھر نڪري ويو‪ ،‬جيئن ھن جي مرضي ھئي‪ ،‬زيتون جي جبل ڏانھن ‪.‬۽ سندس شاگرد پڻ سندس پٺيان لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ تي ھو‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”دعا گھرو تہ اوھين آزمائش ۾ نہ پئو‪.‬‬ ‫‪40‬جڏھن ھو انھي ءِ ء‬ ‫‪41‬پوِ ھو انھن کان ھٽي ويو ۽ پٿر جي ٿڙ تي گوڏا کوڙي دعا گھريائين تہ‬ ‫ء‬ ‫‪42‬چيائين تہ ”ابا‪ ،‬جيڪڏھن توھان چاھيو تہ ھي پيالو مون کان ھٽائي ڇڏ‪ ،‬پر منھنجي نہ‪ ،‬پر تنھنجي مرضي پوري ٿئي‪.‬‬ ‫‪43‬۽ آسمان مان ھڪڙو ملئڪ مٿس ظاھر ٿيو‪ ،‬جنھن کيس مضبوط ڪيو‪.‬‬ ‫‪44‬۽ سخت تڪليف ۾ ھو وڌيڪ دل سان دعا گھريائين‪ ،‬۽ سندس پگھر ائين پيو ڄڻ رت جا وڏا ڦڙا زمين تي ڪري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪45‬جڏھن ھو دعا مان اٿيو ۽ پنھنجن شاگردن وٽ آيو‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ اھي غِ ۾ سمايل آھن‪.‬‬ ‫‪46‬انھن کي چيو تہ ”ڇو ٿا سمھو؟ اٿو ۽ دعا ڪريو‪ ،‬متان توھان آزمائش ۾ داخل ٿيو‪.‬‬ ‫‪47‬جڏھن ھو ڳالھائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو ميڙ ڏٺائين‪ ،‬جنھن کي يھوداہ سڏيو ويندو ھو‪ ،‬جيڪو ٻارھن مان ھڪڙو ھو‪ ،‬سو انھن جي‬ ‫عيسي جي ويجھو اچي کيس چميائين‪.‬‬ ‫اڳيان ھليو ويو ۽‬ ‫ي‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”يھوداہ‪ ،‬ڇا تون ابن ⁠آدم کي چمي ڏيئي پڪڙائيندين؟‬ ‫‪48‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪49‬جڏھن ھن جي آس پاس ويٺلن ڏٺو تہ اڳتي ڇا ٿيڻو آھي‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڇا اسين تلوار سان مارينداسين؟‬ ‫‪50‬انھن مان ھڪڙي وڏي سردار ڪاھن جي نوڪر کي ڌڪ ھنيو ۽ سندس ساڄو ڪن وڍي ڇڏيو‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اڃا صبر ڪريو ‪.‬۽ ھن جي ڪن کي ھٿ ڪيو‪ ،‬۽ ھن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫‪51‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫عيسي سردار ڪاھنن‪ ،‬ھيڪل جي سردارن ۽ بزرگن کي‪ ،‬جيڪي وٽس آيا ھئا‪ ،‬تن کي چيو تہ ”ڇا اوھين ائين نڪرندا آھيو‬ ‫‪52‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫جيئن ڪو چور‪ ،‬تلوارن ۽ لٺن سان؟‬ ‫‪53‬جڏھن آ ءِ روزانو اوھان سان گڏ ھيڪل ۾ ھوس‪ ،‬تڏھن اوھان مون تي ھٿ نہ ڊگھيو‪ ،‬پر ھي آھي اوھان جو وقت ۽ اونداھين جي طاقت‪.‬‬ ‫‪54‬پوِ ھن کي پڪڙي وٺي ويا ۽ وڏي سردار ڪاھن جي گھر وٺي آيا ‪.‬۽ پطرس پري پري کان پٺيان لڳو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪55‬جڏھن ھنن ھال جي وچ ۾ باھہ ٻاري ۽ گڏ ٿي بيٺا‪ ،‬تڏھن پطرس انھن جي وچ ۾ اچي ويٺو‪.‬‬ ‫‪56‬پر ھڪڙي نوڪري ءِ ھن کي ڏٺو تہ ھو باھہ وٽ ويٺو آھي‪ ،‬۽ غور سان ھن ڏانھن نھاري چيائين تہ ”ھي ماڻھو بہ ساڻس گڏ ھو‪.‬‬ ‫‪57‬تنھن تي ھن انڪار ڪندي چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬آ ءِ ھن کي نہ ٿو سڃاڻان‪.‬‬ ‫پوِ ٻئي ھن کي ڏسي چيو تہ ”تون بہ انھن مان آھين ‪.‬۽ پطرس چيو ته‪ ،‬انسان‪ ،‬مان نه آھيان‪.‬‬ ‫‪58‬ٿوري ءِ دير کان ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو‬ ‫پوِ ٻئي وڏي اعتماد سان چوڻ لڳا تہ ”حقيقت ۾ ھي ماڻھو بہ ساڻس گڏ ھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪59‬۽ اٽڪل ھڪ ڪلڪ جي وقفي کان ء‬ ‫گليلي آھي‪.‬‬ ‫‪60‬پطرس چيو تہ ”اي ماڻھو‪ ،‬مون کي خبر نہ آھي تہ تون ڇا ٿو چوين ‪.‬۽ ِوري طور تي‪ ،‬جڏھن ھو اڃا ڳالھائي رھيو ھو‪ ،‬ڪڪڙ‬ ‫چريو‪.‬‬ ‫‪61‬تڏھن خداوند ڦري پطرس ڏانھن نھاريو ‪.‬۽ پطرس کي خداوند جو ڪلم ياد آيو‪ ،‬جيڪو ھن کيس چيو ھو‪” ،‬ڪڪڙ جي ٻانگ ڏيڻ کان‬ ‫اڳ‪ ،‬تون ٽي دَِا منھنجو انڪار ڪندين‪.‬‬ ‫‪62‬تنھن تي پطرس ٻاھر نڪري ويو ۽ روئڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي کي پڪڙيو ھو‪ ،‬تن مٿس ٺٺوليون ڪيون ۽ کيس ڌڪ ھڻايا‪.‬‬ ‫‪63‬جن ماڻھن‬ ‫ي‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬ڪنھن تو کي مارايو آھي؟‬ ‫”نبوت‬ ‫تہ‬ ‫پڇيائونس‬ ‫۽‬ ‫ھنيا‬ ‫ڌڪ‬ ‫تي‬ ‫منھن‬ ‫سندس‬ ‫تڏھن‬ ‫ڪيون‪،‬‬ ‫بند‬ ‫اکيون‬ ‫‪64‬جڏھن ھنن‬ ‫ء‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪65‬۽ ٻيون ڪيتريون ئي ڪفر جون ڳالھيون ھن جي خلف ھيون‪.‬‬ ‫عيسي کي پنھنجي ڪائونسل ۾ وٺي ويا ۽‬ ‫۽‬ ‫ٿيا‬ ‫گڏ‬ ‫اچي‬ ‫عالِ‬ ‫جا‬ ‫شريَت‬ ‫‪66‬جيئن ئي ڏينھن ٿيو‪ ،‬تڏھن ماڻھن جا بزرگ‪ ،‬سردار ڪاھن ۽‬ ‫ي‬ ‫چيائونس‪.‬‬ ‫‪67‬ڇا تون مسيح آھين؟ اسان کي ٻڌايو ‪.‬۽ ھن کين چيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ اوھان کي ٻڌايان تہ اوھين ايمان نہ آڻيندؤ‪.‬‬ ‫‪68‬۽ جيڪڏھن آ ءِ اوھان کان پڇان تہ اوھين مون کي جواب نہ ڏيندؤ ۽ نڪي مون کي وڃڻ ڏيو‪.‬‬ ‫پوِ ابن ⁠آدم خدا جي قدرت جي ساڄي پاسي ويھندو‪.‬‬ ‫‪69‬ھن کان ء‬ ‫‪70‬تڏھن انھن سڀني چيو تہ ”ڇا تون خدا جو ِرزند آھين؟ ۽ ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين چئو ٿا تہ آ ءِ آھيان‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اسان پاڻ ھن جي وات بابت ٻڌو آھي‪.‬‬ ‫‪71‬انھن چيو تہ ”اسان کي وڌيڪ شاھدي جي ڪھڙي ضرورت آھي؟‬ ‫ء‬ ‫باب ‪23‬‬ ‫‪1‬انھن جو سڄو ميڙ اٿي بيٺو ۽ کيس پلطس وٽ وٺي آيا‪.‬‬ ‫‪2‬پوِ انھن مٿس تھمت ھڻڻ شروع ڪئي تہ ”اسان ڏٺو آھي تہ ھي ماڻھو قوم کي بگاڙيندو ۽ قيصر کي خراج ڏيڻ کان منع ڪندو ھو ۽‬ ‫ء‬ ‫چوندو ھو تہ ھو پاڻ مسيح بادشاھ آھي‪.‬‬ ‫‪3‬پلطس کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون يھودين جو بادشاھہ آھين؟ ۽ ھن کيس جواب ڏنو ۽ چيو ته‪ ،‬تون ئي چوين ٿو‪.‬‬ ‫‪4‬تڏھن پلطس سردار ڪاھنن ۽ ماڻھن کي چيو تہ ”مون کي ھن ماڻھو ءِ ۾ ڪوبہ ڏوھہ نِر نٿو اچي‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ اھي سڀ کان وڌيڪ سخت ٿي چوڻ لڳا تہ ”ھي گليل کان وٺي ھن ھنڌ تائين سڄي يھودين ۾ تَليِ ڏئي ماڻھن کي ڀڙڪائي ٿو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬جڏھن پلطس گليل جي باري ۾ ٻڌو‪ ،‬تڏھن پڇيائين تہ ڇا اھو ماڻھو گليلي آھي؟‬ ‫‪7‬جڏھن ھن کي خبر پئي تہ ھو ھيروديس جي علئقي جو آھي‪ ،‬تڏھن ھن کيس ھيروديس ڏانھن موڪليو‪ ،‬جيڪو پاڻ بہ انھي ءِ وقت‬ ‫يروشلِ ۾ ھو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن ھن بابت‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن کي گھڻي عرصي کان ڏسڻ جي تمنا ھئي‪،‬‬ ‫عيسي کي ڏٺو تہ ڏاڍو خوش ٿيو‪،‬‬ ‫‪8‬جڏھن ھيروديس‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڪيتريون ئي ڳالھيون ٻڌيون ھيون ‪.‬۽ ھن کي اميد ھئي ته ھن طرِان ڪو مَجزو ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪9‬پوِ ھن کانئس گھڻين ڳالھين ۾ پڇيو ‪.‬پر ھن کيس ڪجھ به جواب نه ڏنو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬سردار ڪاھنن ۽ شريَت جا عالِ بيٺا ھئا ۽ سختي ءِ سان مٿس الزام ھڻڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ ھيروديس پنھنجن جنگي ماڻھن سان گڏ ھن کي بيزار ڪيو ۽ ٺٺوليون ڪيائين ۽ کيس خوبصورت پوشاڪ پھرائي پلطس وٽ‬ ‫ء‬ ‫موڪليائين‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اڳي ھو پاڻ ۾ دشمني ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪12‬انھي ءِ ئي ڏينھن پلطس ۽ ھيروديس پاڻ ۾ دوست ٿي ويا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬جڏھن پلطس سردار ڪاھنن‪ ،‬حاڪمن ۽ ماڻھن کي گڏ ڪيو‪.‬‬ ‫‪14‬انھن کي چيائين تہ ”اوھين ھن ماڻھو ءِ کي مون وٽ وٺي آيا آھيو‪ ،‬جيئن ماڻھن کي گمراھہ ڪري ٿو‪ ،‬۽ ڏس‪ ،‬مون ھن کي اوھان جي‬ ‫اڳيان جاچي ڏٺو آھي‪ ،‬تہ ھن ماڻھو ءِ ۾ انھن ڳالھين کي ڇھڻ ۾ ڪوبہ ڏوھہ نہ مليو آھي‪ ،‬جن جا اوھين مٿس الزام ھڻندا آھيو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو مون تو کي ھن ڏانھن موڪليو آھي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬موت جي لئق ڪجھ به نه ڪيو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪15‬نه‪ ،‬نه ھيروديس‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬تنھنڪري آ ءِ کيس سزا ڏيندس ۽ کيس آزاد ڪندس‪.‬‬ ‫لِ ھڪڙي کي عيد تي آزاد ڪري)‪.‬‬ ‫( ‪17‬ضروري آھي ته ھو انھن ء‬ ‫لِ برابا کي آزاد ڪريو‪.‬‬ ‫اسان‬ ‫۽‬ ‫ڏيو‬ ‫ڇڏي‬ ‫کي‬ ‫”ھن‬ ‫تہ‬ ‫چيائون‬ ‫‪18‬اھي سڀ ھڪدم رڙ ڪري‬ ‫ِ‬ ‫ماڻھو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ جيل ۾ وڌو ويو)‪.‬‬ ‫( ‪19‬جنھن کي شھر ۾ بغاوت ڪرڻ ۽ قتل ڪرڻ ء‬ ‫لِ راضي ٿي انھن سان وري ڳالھايو‪.‬‬ ‫‪20‬تنھنڪري پلطس‬ ‫عيسي کي آزاد ڪرڻ ء‬ ‫ي‬ ‫‪21‬پر انھن رڙيون ڪري چيو تہ ”صليب تي چاڙھيو‪ ،‬صليب تي چاڙھيو‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ ھن انھن کي ٽيون ڀيرو چيو تہ ”ڇو‪ ،‬ھن ڪھڙو بڇڙو ڪِ ڪيو آھي؟ مون کي ھن ۾ موت جو ڪو سبب نه مليو آھي ‪:‬تنھن‬ ‫ء‬ ‫ڪري مان ھن کي سزا ڏيندس‪ ،‬۽ ھن کي ڇڏي ڏي‪.‬‬ ‫‪23‬۽ اھي ِوري طور تي وڏي آوازن سان گڏ ٿيا‪ ،‬۽ اھو مطالبو ڪيو ويو ته کيس صليب تي چاڙھيو وڃي ‪.‬۽ انھن ۽ سردار ڪاھنن جا‬ ‫آواز غالب ٿيا‪.‬‬ ‫‪24‬تنھن تي پلطس حڪِ ڏنو تہ جيئن انھن جي گھرج تي ائين ٿئي‪.‬‬ ‫لِ ھن کي آزاد ڪيو‪ ،‬جيڪو ِتنو ۽ قتل جي ڪري جيل ۾ وڌو ويو ھو‪ ،‬جنھن کي ھنن گھريو ھو ‪.‬پر ھن يسوع کي انھن‬ ‫‪25‬۽ ھن انھن ء‬ ‫جي مرضي تي پھچايو‪.‬‬ ‫‪26‬جڏھن ھو کيس وٺي ويا‪ ،‬تڏھن انھن شمَون نالي ھڪڙي ڪرينيائي کي پڪڙي‪ ،‬جيڪو ملڪ مان نڪرندو ھو ۽ مٿس صليب رکيل‬ ‫عيسي جي پٺيان اھو کڻندو‪.‬‬ ‫لِ تہ ھو‬ ‫ھو‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫‪27‬ماڻھن ۽ عورتن جو ھڪڙو وڏو ميڙ ھن جي پٺيان ھليو‪ ،‬جن بہ ھن تي ماتِ ڪيو ۽ ماتِ ڪيو‪.‬‬ ‫لِ روو‪.‬‬ ‫‪28‬پر‬ ‫لِ ۽ پنھنجن ٻارن ء‬ ‫لِ نہ رو‪ ،‬پر پنھنجي ء‬ ‫عيسي انھن ڏانھن ڦري چيو تہ ”يروشلِ جون ڌيئرون‪ ،‬منھنجي ء‬ ‫ي‬ ‫‪29‬ڇالِ ⁠جو ڏس‪ ،‬اھي ڏينھن اچي رھيا آھن‪ ،‬جن ۾ اھي چوندا تہ ”سڀاڳا آھن اهھي بانجھ‪ ،‬۽ اهھي پيٽ جيڪي ڪڏھن ڄاوا ئي نہ آھن‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫اهھي ٻچا آھن جن ڪڏھن بہ پيٽ نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪30‬پوِ اھي جبلن کي چوڻ لڳندا تہ ”اسان تي ڪر ‪.‬۽ جبلن ڏانھن‪ ،‬اسان کي ڍڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬ڇالِ ⁠جو جيڪڏھن اھي اھي ڪِ ڪنھن سائي وڻ ۾ ڪندا تہ سڪي ۾ ڇا ڪندا؟‬ ‫ء‬ ‫‪32‬۽ ٻه ٻيا بہ ھئا‪ ،‬جيڪي ڏوھاري ھئا‪ ،‬جن کي ھن سان گڏ ماريو ويو‪.‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫جاِ تي پھتا‪ ،‬جنھن کي ڪلوري سڏيندا آھن‪ ،‬تڏھن انھن کيس صليب تي چاڙھي ڪوڪا ھڻايا ۽ انھن بدڪارن کي‪،‬‬ ‫‪33‬جڏھن ھو انھي ءِ ء‬ ‫ھڪڙي کي ساڄي ۽ ٻئي کي کاٻي پاسي‪.‬‬ ‫عيسي چيو تہ ”اي بابا‪ ،‬انھن کي مَاف ڪر ‪.‬ڇاڪاڻ ته اھي نٿا ڄاڻن ته اھي ڇا ڪندا آھن ‪.‬۽ ھن جا ڪپڙا ورھايا‪ ،‬۽ پهراو وڌا‪.‬‬ ‫‪34‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪35‬۽ ماڻھو بيھي رھيا ‪.‬۽ انھن سان گڏ حڪمرانن به مٿس ٺٺوليون ڪندي چيو تہ ”ھن ٻين کي بچايو ‪.‬ھن کي پاڻ کي بچائڻ ڏيو‪ ،‬جيڪڏھن‬ ‫ھو مسيح آھي‪ ،‬خدا جو چونڊيو‪.‬‬ ‫‪36‬پوِ سپاھي بہ مٿس ٺٺوليون ڪري وٽس آيا ۽ کيس سرڪي پيش ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫بچاِ‪.‬‬ ‫‪37‬۽ چيائين تہ ”جيڪڏھن تون يھودين جو بادشاھہ آھين تہ پاڻ کي‬ ‫ء‬ ‫‪38‬ھن تي يوناني‪ ،‬لطيني ۽ عبراني اکرن ۾ لکيل ھو تہ ”ھي يھودين جو بادشاھہ آھي‪.‬‬ ‫بچاِ‪.‬‬ ‫‪39‬جن ڏوھارين کي ٽنگيو ويو ھو تن مان ھڪڙي مٿس طنز ڪندي چيو تہ ”جيڪڏھن تون مسيح آھين تہ پاڻ کي ۽ اسان کي‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو تون انھي ءِ ئي سزا ۾ آھين؟‬ ‫‪40‬پر ٻئي جواب ڏنو تہ ”ڇا تون خدا کان نٿو ڊڄين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬۽ بيشڪ اسان انصاف ڪيو ‪.‬ڇاڪاڻ ته اسان کي اسان جي عملن جو پورو بدلو ملي ٿو‪ ،‬پر ھن شخص ڪجھ به غلط نه ڪيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جڏھن تون پنھنجي بادشاھت ۾ ايندين مون کي ياد ڪر‪.‬‬ ‫‪42‬ھن‬ ‫ي‬ ‫‪43‬عيسي کيس چيو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اڄ تون مون سان گڏ بھشت ۾ ھوندين‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪44‬اھو اٽڪل ڇھون ڪلڪ ھو‪ ،‬۽ سڄي زمين تي اوندھہ ڇانيل ھئي‪ ،‬جيستائين نائين وڳي تائين‪.‬‬ ‫‪45‬۽ سج اونڌو ٿي ويو‪ ،‬۽ ھيڪل جو پردو وچ ۾ ڦاٽي ويو‪.‬‬ ‫پوِ ھن روح کي‬ ‫‪46‬جڏھن‬ ‫عيسي وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو تہ ”اي بابا‪ ،‬آ ءِ پنھنجو روح تنھنجي ھٿن ۾ سونپيان ٿو‪ ،‬۽ ائين چوڻ کان ء‬ ‫ي‬ ‫ڇڏي ڏنو‪.‬‬ ‫‪47‬جڏھن صوبيدار اھو حال ڏٺو‪ ،‬تڏھن خدا جي واکاڻ ڪندي چيائين تہ ”بيشڪ ھي سچو ماڻھو ھو‪.‬‬ ‫‪48‬۽ سڀيئي ماڻھو جيڪي انھي ءِ ڏسڻ وٽان گڏ ٿيا ھئا‪ ،‬سي اھو حال ڏسي پنھنجا سينو ٽھڪ ڏيئي موٽي ويا‪.‬‬ ‫‪49‬سڀئي سندس واقفيت ۽ عورتون جيڪي گليل کان سندس پٺيان آيون ھيون‪ ،‬پري بيٺي ھيون ھيون‪.‬‬ ‫‪50‬۽ ڏسو‪ ،‬اتي ھڪڙو ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن جو نالو يوسف ھو‪ ،‬ھڪڙو صلحڪار ھو ‪.‬۽ ھو ھڪ سٺو ماڻھو ھو‪ ،‬۽ ھڪ عادل ھو‪:‬‬ ‫( ‪51‬اھو ھنن جي صلح ۽ عمل کي قبول نه ڪيو ھو؛ )ھو يھودين جي ھڪڙي شھر ارميٿيا جو رھيو‪ ،‬جيڪو پاڻ به خدا جي بادشاھت‬ ‫جو انتِار ڪري رھيو ھو‪.‬‬ ‫عيسي جي لش جي منٿ ڪيائين‪.‬‬ ‫‪52‬اھو ماڻھو پلطس وٽ ويو ۽‬ ‫ي‬ ‫‪53‬پوِ ھن ان کي ھيٺ لٿو ۽ ان کي چادر ۾ ويڙھي ھڪڙي قبر ۾ رکيائين‪ ،‬جيڪا پٿر ۾ ڪٽيل ھئي‪ ،‬جنھن ۾ اڳي ڪنھن ماڻھو ءِ کي‬ ‫ء‬ ‫دِنايو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪54‬۽ اھو ڏينھن تياري جو ھو‪ ،‬۽ سبت جو ڏينھن اچي ويو‪.‬‬ ‫‪55‬اھي عورتون بہ جيڪي ساڻس گڏ گليل کان آيون ھيون‪ ،‬تن سندس پٺيان ھلندي قبر ڏٺي ۽ ڪيئن سندس لش رکيو ويو‪.‬‬ ‫‪56‬اھي موٽي آيا ۽ مصالَا ۽ عطر تيار ڪيائون ‪.‬۽ سبت جي ڏينھن کي حڪِ موجب آرام ڪيو‪.‬‬ ‫باب ‪24‬‬ ‫‪1‬ھفتي جي پھرين ڏينھن صبح جو سوير ھو قبر تي آيا ۽ جيڪي مصالَا تيار ڪيا ھئا سي ۽ ڪي ٻيا بہ پاڻ سان گڏ کڻي آيا‪.‬‬ ‫‪2‬پوِ ڏٺائون ته پٿر قبر تان لھي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جو لش نہ لڌو‪.‬‬ ‫‪3‬اھي اندر گھڙي ويا‪ ،‬پر خداوند‬ ‫ي‬ ‫‪4‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن اھي ان بابت تمام گھڻو حيران ٿي ويا‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ٻه ماڻھو چمڪندڙ ڪپڙن ۾ انھن جي ڀرسان بيٺا ھئا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جيئن اھي ڊڄي ويا ۽ پنھنجا منھن زمين ڏانھن جھڪي‪ ،‬انھن کي چيو تہ "اوھين مئلن ۾ جيئرو ڇو ٿا ڳوليو؟‬ ‫‪6‬ھو ھتي ڪونھي‪ ،‬پر جيئرو ٿي اٿيو آھي‪ ،‬ياد رکو تہ جڏھن ھو اڃا گليل ۾ ھو‪ ،‬تڏھن ھن اوھان سان ڪيئن ڳالھايو ھو‪.‬‬ ‫‪7‬ھن چيو تہ ”ابن ⁠آدم کي ضرور گنھگار ماڻھن جي حوالي ڪيو وڃي ۽ صليب تي چاڙھيو وڃي ۽ ٽئين ڏينھن تي وري جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ انھن کي سندس لفظ ياد آيا‪،‬‬ ‫‪9‬قبر مان موٽي آيو ۽ اھي سڀ ڳالھيون يارھن کي ۽ ٻين سڀني کي ٻڌايائين‪.‬‬ ‫‪10‬مريِ مگدليني‪ ،‬يوانا‪ ،‬يَقوب جي ما هِ مريِ ۽ ٻيون عورتون جيڪي انھن سان گڏ ھيون‪ ،‬تن اھي ڳالھيون رسولن کي ٻڌايون‪.‬‬ ‫‪11‬۽ انھن جون ڳالھيون انھن کي بيڪار آکاڻيون لڳيون ۽ انھن تي اعتبار نہ ڪيائون‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ پطرس اٿيو ۽ قبر ڏانھن ڊوڙيو ‪.‬۽ ھيٺ لھي‪ ،‬ھن پاڻ وٽ رکيل ڪپڙا ڏٺا‪ ،‬۽ پاڻ ۾ حيران ٿي ويو‪ ،‬اھو ڇا ٿيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬انھن مان ٻہ انھي ءِ ئي ڏينھن ايماوس نالي ڳوٺ ڏانھن ويا‪ ،‬جيڪو يروشلِ کان اٽڪل ٽيھہ ِرلنگ ھو‪.‬‬ ‫‪14‬اھي پاڻ ۾ انھن سڀني واقَن جي باري ۾ ڳالھيون ڪندا رھيا‪ ،‬جيڪي ٿي چڪيون آھن‪.‬‬ ‫عيسي پاڻ ويجھو اچي ساڻن گڏ ھليو‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن ھو پاڻ ۾ ڳالھيون ۽ بَث ڪري رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪16‬پر انھن جون اکيون بند ھيون تہ متان کيس سڃاڻن‪.‬‬ ‫‪ِ17‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬ھي ڪھڙي قسِ جون ڳالھيون آھن جيڪي اوھين ھڪٻئي سان ٿا ھلندا‪ ،‬گھمندا ۽ اداس آھيو؟‬ ‫‪18‬انھن مان ھڪڙي‪ ،‬جنھن جو نالو ڪليوپاس ھو‪ ،‬تنھن کيس وراڻيو تہ ”ڇا تون رڳو يروشلِ ۾ پرديسي آھين ۽ نہ ڄاڻين ٿو تہ ھاڻي اتي‬ ‫ڇا ٿو ٿئي؟‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪:‬عيسي ناصري جي باري ۾‪ ،‬جيڪو ڪِ ۽ ڪلم ۾ خدا ۽ سڀني ماڻھن جي آڏو زبردست نبي ھو‪.‬‬ ‫شيِ؟ ِقا ءل لهه”‬ ‫‪ِ19‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬ڪھڙي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫لِ موڪليو ۽ کيس صليب تي چاڙھي ڪوڪا ھڻايا‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ڪيئن سردار ڪاھنن ۽ اسان جي حڪمرانن کيس موت جي سزا ڏيڻ ء‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫سواِ اڄ ٽيون ڏينھن ٿيو آھي جڏھن اھي‬ ‫‪21‬پر اسان کي يقين آھي تہ اھو ئي ھو جنھن بني اسرائيل کي ڇوٽڪارو ڏياريو ھو‪ ،‬۽ ان کان‬ ‫ء‬ ‫ڪِ ٿيا آھن‪.‬‬ ‫‪22‬ھائو‪ ،‬۽ اسان جي جماعت مان ڪي عورتون پڻ اسان کي حيران ڪري ڇڏيون آھن‪ ،‬جيڪي قبر تي صبح جو ھيون‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن ھن جو لش نہ لڌو‪ ،‬تڏھن اچي چيائون تہ انھن ملئڪن جي رويا بہ ڏٺي آھي‪ ،‬جن چيو تہ ھو جيئرو آھي‪.‬‬ ‫‪24‬پوِ انھن مان ڪي جيڪي اسان سان گڏ ھئا‪ ،‬تن قبر ڏانھن ويا ۽ ائين ئي ڏٺائون جيئن عورتن چيو ھو‪ ،‬پر ھنن کيس نہ ڏٺو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬پوِ ھن انھن کي چيو تہ ”اي بي ⁠وقوِو‪ ،‬جيڪي نبين جون ڳالھيون آھن تن کي مڃڻ ۾ سست دل آھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬ڇا مسيح کي اھي ڏک سھڻ ۽ پنھنجي جلل ۾ داخل ٿيڻ گھرجي؟‬ ‫موسي ۽ سڀني نبين کان شروع ڪري‪ ،‬انھن کي سڀني صَيفن ۾ بيان ڪيو‪ ،‬جيڪي پنھنجي بابت آھن‪.‬‬ ‫‪27‬۽‬ ‫ي‬ ‫‪28‬۽ اھي ڳوٺ جي ويجھو ويا‪ ،‬جتان ھو ويا ھئا‪ ،‬۽ ھن ائين ڪيو ڄڻ ھو اڳتي ھليو وڃي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪29‬پر انھن کيس چيو تہ ”اسان سان گڏ رھ‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو شام ٿيڻ واري آھي ۽ ڏينھن گھڻو گَري ويو آھي ‪.‬۽ ھو انھن سان گڏ رھڻ ء‬ ‫ء‬ ‫اندر ويو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن ھو انھن سان گڏ ماني تي ويھي رھيو‪ ،‬ماني ورتي‪ ،‬ان کي برڪت ڏني‪ ،‬۽ ٽوڙيو ۽ انھن کي ڏنو‪.‬‬ ‫‪31‬انھن جون اکيون کوليون ويون‪ ،‬۽ انھن کيس سڃاتو ‪.‬۽ اھو انھن جي نِر کان غائب ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪32‬انھن ھڪٻئي کي چيو تہ ”جڏھن ھو رستي ۾ اسان سان ڳالھائي رھيو ھو ۽ پاڪ لکتون کولي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن اسان جي دل اسان جي‬ ‫اندر ۾ جلندي ئي نہ ھئي ڇا؟‬ ‫‪33‬انھي ءِ ئي گھڙي اھي اٿيا ۽ يروشلِ ڏانھن موٽي آيا ۽ ڏٺائون تہ يارھن ڄڻا گڏ ٿيا آھن ۽ جيڪي انھن سان گڏ ھئا‪.‬‬ ‫‪34‬چيو تہ ”خداوند سچ ⁠پچ جيئرو ٿي اٿيو آھي ۽ شمَون کي ظاھر ٿيو آھي‪.‬‬ ‫‪35‬پوِ انھن ٻڌايو تہ رستي ۾ ڪھڙا ڪِ ڪيا ويا ۽ ڪيئن ماني ٽوڙڻ ۾ انھن جي سڃاڻپ ٿي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي پاڻ انھن جي وچ ۾ بيٺو ۽ کين چيائين تہ ”سلمت ھجي‪.‬‬ ‫‪36‬جڏھن اھي اھي ڳالھيون ڪري رھيا ھئا تہ‬ ‫ي‬ ‫‪37‬پر اھي ڊڄي ويا ۽ ڊڄي ويا ۽ سمجھيائون تہ انھن ڪو روح ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪ِ38‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬اوھين پريشان ڇو آھيو؟ ۽ دل ۾ خيال ڇو ٿا اچن؟‬ ‫‪39‬منھنجا ھٿ ۽ منھنجا پير ڏسو ته آ ءِ پاڻ آھيان ‪:‬مون کي ھٿ ڪريو ۽ ڏسو ‪.‬ڇاڪاڻ ته روح ۾ گوشت ۽ ھڏا نه آھن‪ ،‬جيئن توھان مون‬ ‫کي ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ ھن ائين چئي کين پنھنجا ھٿ ۽ پير ڏيکاريا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬پوِ جڏھن ھنن اڃا خوشي ءِ جي ڪري ايمان نہ آندو ۽ عجب ۾ پئجي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ھن کين چيو تہ ”ڇا توھان وٽ ماني آھي؟‬ ‫ء‬ ‫‪42‬ھنن کيس ڪهرايل مڇي ءِ جو ھڪڙو ٽڪرو ۽ ماکي ءِ جي ڇت جو ٽڪرو ڏنو‪.‬‬ ‫‪43‬ھن اھو ورتو ۽ انھن جي اڳيان کاڌو‪.‬‬ ‫‪44‬ھن انھن کي چيو تہ ”ھي اھي ڳالھيون آھن جيڪي مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬جڏھن آ ءِ اڃا اوھان سان گڏ ھوس‪ ،‬تہ اھي سڀ شيون‬ ‫موسي جي شريَت‪ ،‬نبين ۽ زبور ۾ لکيل آھن ‪.‬منھنجي باري ۾‪.‬‬ ‫ضرور پوريون ٿين‪ ،‬جيڪي‬ ‫ي‬ ‫‪45‬پوِ ھن انھن جي سمجھہ کولي‪ ،‬تہ جيئن اھي لکت کي سمجھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪46‬انھن کي چيائين تہ ”اھي طرح لکيل آھي تہ مسيح جو ڏک سھڻ ۽ ٽئين ڏينھن تي مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫‪47‬۽ اھو آھي تہ توبہ ۽ گناھن جي مَاِي جي تبليغ سڀني قومن ۾ سندس نالي سان ڪئي وڃي‪ ،‬يروشلِ کان شروع ٿي‪.‬‬ ‫‪48‬۽ اوھين انھن ڳالھين جا شاھد آھيو‪.‬‬ ‫‪49‬۽ ڏسو‪ ،‬آ ءِ پنھنجي پي هِ جو واعدو اوھان ڏانھن موڪليان ٿو‪ ،‬پر اوھين يروشلِ جي شھر ۾ رھو‪ ،‬جيستائين اوھان کي مٿاھين ءِ طاقت‬ ‫سان نہ ملي‪.‬‬ ‫‪50‬پوِ ھو انھن کي ٻاھر وٺي بيت ⁠عنياہ ڏانھن وٺي ويو ۽ پنھنجا ھٿ مٿي کڻي کين دعا ڪيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪51‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏھن ھو انھن کي برڪت ڏيندو‪ ،‬ھو انھن کان جدا ٿي آسمان ڏانھن کڄي ويو‪.‬‬ ‫سله لِ ِءي ءعلءى لال هم لست ء ءق ءيِ‪.‬‬ ‫‪ِ52‬ءَ ء لر ء‬ ‫‪53‬۽ ھيڪل ۾ ھميشه خدا جي واکاڻ ۽ واکاڻ ڪندا رھيا ‪.‬آمين‪.‬‬