Issuu

‫جان‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫‪1‬شروعات ۾ الم ھو ۽ الم خدا سان گڏ ھو ۽ الم خدا ھو‪.‬‬ ‫‪2‬اھو ئي شروعات ۾ خدا سان گڏ ھو‪.‬‬ ‫شيِ نه ٺاھي وئي جيڪا ٺهيل ھئي‪.‬‬ ‫سواِ اا به‬ ‫‪3‬سڀ شيون ھن جي ٺاھيل آھن ‪.‬۽ ھن کان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪4‬ھن ۾ زندگي ھئي ‪.‬۽ زندگي انسانن جي روشني ھئي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ روشني اونداھين ۾ چمڪي ٿو ‪.‬۽ اونداھي ان کي نه سمجهي‪.‬‬ ‫‪6‬اتي ھڪڙو ماڻهو مواليو ويو‪ ،‬جنهن جو نالو يوحنا ھو‪.‬‬ ‫لِ تہ روشني ءِ جي شاھدي ڏئي‪ ،‬تہ جيئن سڀ ماڻهو مٿس ايمان آڻين‪.‬‬ ‫لِ آيو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪7‬اھو ئي شاھدي ء‬ ‫لِ مواليو ويو ھو‪.‬‬ ‫ڏيڻ‬ ‫شاھدي‬ ‫جي‬ ‫ِ‬ ‫روشني‬ ‫ِ‬ ‫انهي‬ ‫پر‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫‪8‬ھو اھو نور نہ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪9‬اھا ئي سچي روشني ھئي‪ ،‬جيڪا دنيا ۾ ايندڙ ھر ماڻهو ءِ کي روشن اري ٿي‪.‬‬ ‫‪10‬ھو دنيا ۾ ھو ۽ دنيا ھن جي وسيلي بڻيل ھئي‪ ،‬پر دنيا کيس نہ سڃاتو‪.‬‬ ‫‪11‬ھو پنهنجن وٽ آيو‪ ،‬پر پنهنجن ئي کيس قبول نہ ايو‪.‬‬ ‫‪12‬پر جيترين کيس قبول ايو‪ ،‬انهن کي خدا جو فرزند ٿيڻ جي طاقت ڏني‪ ،‬جيتوڻيڪ انهن کي جيڪي سندس نالي تي ايمان آڻيندا آھن‪.‬‬ ‫‪13‬جيڪي نہ رت مان پيدا ٿيا آھن‪ ،‬نڪي جسم جي مرضي ءِ سان‪ ،‬نڪي ماڻهو ءِ جي مرضي ءِ سان‪ ،‬پر خدا جي مرضي ءِ سان‪.‬‬ ‫‪14‬۽ اھو الم جسماني بڻايو ويو ۽ اسان جي وچ ۾ رھيو‪( ،‬۽ اسان سندس جلل ڏٺو‪ ،‬جيئن پيِ جي اايلي ڄاول جي شان‪) ،‬فضل ۽‬ ‫سچائي سان ڀرپور‪.‬‬ ‫پوِ اچي ٿو سو مون‬ ‫‪15‬يوحنا ھن جي شاھدي ڏني ۽ رڙ اري چيو تہ ”ھي اھو ئي آھي جنهن بابت مون چيو آھي تہ جيڪو مون کان ء‬ ‫االِ ⁠جو ھو مون کان اڳي ھو‪.‬‬ ‫کان پهريائين آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬۽ ھن جي پوري ءِ طرح اسان کي سڀ اجه مليو آھي‪ ،‬۽ فضل جي بدلي فضل‪.‬‬ ‫عيسي مسيح جي معرفت آئي‪.‬‬ ‫موسي جي وسيلي ڏني ويئي‪ ،‬پر فضل ۽ سچائي‬ ‫‪17‬االِ ⁠جو شريعت‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪18‬انهن بہ ماڻهو ءِ خدا کي اڏھن بہ نہ ڏٺو آھي ‪.‬اايلي ڄاول پٽ‪ ،‬جيڪو پي ءِ جي ڳچي ءِ ۾ آھي‪ ،‬ھن کيس ظاھر ايو آھي‪.‬‬ ‫يحي جو لکيل آھي‪ ،‬جڏھن يهودين يروشلم مان ااھنن ۽ لوين کي مواليو ھو تہ کانئس پڇن تہ ”تون اير آھين؟‬ ‫‪19‬ھي ءِ ي‬ ‫‪20‬۽ اقرار ايو‪ ،‬۽ انڪار نه ايو ‪.‬پر اقرار ايو‪ ،‬مان مسيح نه آھيان‪.‬‬ ‫”پوِ اا؟ اا تون الياس آھين؟ ۽ ھن چيو ته‪ ،‬مان نه آھيان ‪.‬اا تون اھو نبي آھين؟ ۽ ھن جواب ڏنو‪ ،‬نه‪.‬‬ ‫‪21‬انهن کانئس پڇيو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪22‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”تون اير آھين؟ ته جيئن اسان انهن کي جواب ڏيون جن اسان کي مواليو آھي ‪.‬تون پنهنجي باري ۾ اا ٿو‬ ‫ء‬ ‫چوين؟‬ ‫‪23‬ھن چيو تہ ”آ ءِ انهي ءِ جو آواز آھيان جيڪو رڻ ⁠پٽ ۾ رڙ اري رھيو آھيان‪ ،‬جيئن يسعياہ نبي ءِ چيو آھي تہ ”خداوند جو رستو سڌو‬ ‫اريو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ جيڪي مواليا ويا سي فريسين مان ھئا‪.‬‬ ‫”پوِ جيڪڏھن تون اھو نہ مسيح آھين‪ ،‬نڪي الياس‪ ،‬نڪي اھو نبي آھين‪ ،‬تنهنڪري تون بپتسما او ٿو‬ ‫‪25‬تنهن تي انهن کانئس پڇيو تہ‬ ‫ء‬ ‫ڏئين؟‬ ‫‪26‬يوحنا وراڻيو تہ ”آ ءِ پاڻي ءِ سان بپتسما ڏيان ٿو‪ ،‬پر اوھان مان ھڪڙو بيٺو آھي‪ ،‬جنهن کي اوھين نہ ٿا سڃاڻو‪.‬‬ ‫پوِ اچڻ وارو آھي مون کان پهريائين‪ ،‬جنهن جي جوتن جي چادر لھڻ جي لئق نہ آھيان‪.‬‬ ‫‪27‬اھو اھو آھي‪ ،‬جيڪو مون کان ء‬ ‫‪28‬اھي ڳالهيون اردن جي پار بيت ⁠بارا ۾ ٿيون‪ ،‬جتي يوحنا بپتسما ڏئي رھيو ھو‪.‬‬ ‫عيسي کي پاڻ وٽ ايندي ڏٺو ۽ چيائين تہ ”ڏسو خدا جو گهيٽو‪ ،‬جيڪو دنيا جا گناھہ کڻي وڃي ٿو‪.‬‬ ‫‪29‬ٻئي ڏينهن تي يوحنا‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھو‬ ‫پوِ ھڪڙو ماڻهو اچي ٿو جيڪو مون کان پهريائين آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪30‬ھي اھو آھي جنهن جي باري ۾ مون چيو آھي تہ ”مون کان ء‬ ‫مون کان اڳي ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫ء‬ ‫س مم‪.‬‬ ‫َ‬ ‫پ‬ ‫ب‬ ‫م‬ ‫ت‬ ‫ن‬ ‫َ‬ ‫ى‬ ‫ل‬ ‫ِ‬ ‫ى‬ ‫ل‬ ‫ِ‬ ‫ل‬ ‫ي‬ ‫ئ‬ ‫ا‬ ‫مر‬ ‫س‬ ‫ِ‬ ‫م ءء ء‬ ‫‪31‬و ءما َ ء من ت ء معلء ءمهء ء ء ء ء ء ء‬ ‫ء‬ ‫‪32‬يوحنا لکي ٿو تہ ”مون پاڪ روح کي ابوتر وانگر آسمان مان لهندي ڏٺو آھي ۽ اھو مٿس رھيو آھي‪.‬‬ ‫لِ مواليو آھي‪ ،‬تنهن ئي مون کي چيو تہ ”جنهن تي تون روح کي‬ ‫‪33‬۽ مون ھن کي نہ سڃاتو‪ ،‬پر جنهن مون کي پاڻي ءِ سان بپتسما ڏيڻ ء‬ ‫لهندي ۽ مٿس رھندي ڏسندين‪ ،‬سو اھو ئي آھي جيڪو پاڪ روح سان بپتسما ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪34‬پوِ مون ڏٺو ۽ بيان ايم تہ ھي خدا جو فرزند آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ يوحنا ۽ سندس ٻه شاگرد وري بيٺا‪.‬‬ ‫‪35‬ٻئي ڏينهن کان ء‬ ‫‪36‬عيسي کي ھلندي ڏسندي چيائين تہ ”ڏسو خدا جو گهيٽو!‬ ‫ي‬ ‫عيسي جي پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪37‬انهن ٻنهي شاگردن ھن کي ڳالهائيندي ٻڌو ۽‬ ‫ي‬ ‫‪38‬پوِ‬ ‫عيسي ڦريو ۽ انهن کي پٺيان پئي ڏٺائين ۽ چيائين تہ ”اوھين اا ٿا ڳوليو؟ انهن کيس چيو ته‪ ،‬ربي‪( ،‬جنهن جو مطلب آھي‪ ،‬ماسٽر‪) ،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫تون اٿي رھندو آھين؟‬ ‫االِ ⁠جو اھو اٽڪل ڏھين‬ ‫‪39‬ھن انهن کي چيو تہ ”اچو ۽ ڏسو ‪.‬اھي آيا ۽ ڏٺائون جتي ھو رھيو ھو‪ ،‬۽ انهي ءِ ڏينهن ساڻس گڏ رھيا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫الڪ ھو‪.‬‬ ‫يحي جي ڳالهہ ٻڌي سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪ ،‬تن مان ھڪڙو شمعون پطرس جو ڀا ءِ اندرياس ھو‪.‬‬ ‫‪40‬جن ٻنهي ي‬

‫جان‬

‫معني آھي مسيح‪.‬‬ ‫‪41‬ھو پهريائين پنهنجي ڀا ءِ شمعون کي ڳولي لڌو ۽ چيائينس تہ ”اسان کي مسيح مليو آھي‪ ،‬جنهن جي‬ ‫ي‬ ‫عيسي ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”تون شمعون پٽ يونا آھين‪ ،‬تو کي ايفا سڏيو ويندو‪ ،‬جنهن‬ ‫عيسي وٽ وٺي آيو ‪.‬جڏھن‬ ‫‪42‬ھو کيس‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫معني آھي پٿر‪.‬‬ ‫جي‬ ‫ي‬ ‫عيسي گليل ڏانهن وڃڻ وارو ھو‪ ،‬اتي فلپس کي ڳولي چيائين تہ ”مون پٺيان‪.‬‬ ‫‪43‬جنهن ڏينهن‬ ‫ي‬ ‫‪44‬ھاڻي فلپس اندرياس ۽ پطرس جي شهر بيت صيدا ۾ رھيو‪.‬‬ ‫”عيسي ناصري‪،‬‬ ‫موسي شريعت ۽ نبين ۾ لکيو آھي تہ‬ ‫‪45‬فلپس نٿنايل کي ڳولي لڌو ۽ چيائينس تہ ”اسان کي اھو مليو آھي‪ ،‬جنهن بابت‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫يوسف جو پٽ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫شيِ ناصرت مان نڪرندي؟ فلپس کيس چيو ته اچو ۽ ڏسو‪.‬‬ ‫‪46‬فءَءا ءل نءتءنءائءي ءل لهء” ‪:‬اا اابہ سٺي‬ ‫ء‬ ‫‪47‬عيسي نٿن ⁠ايل کي پاڻ ڏانهن ايندي ڏٺو ۽ چيائين تہ ”ڏسو‪ ،‬سچ ⁠پچ ھڪڙو بني اسرائيل آھي‪ ،‬جنهن ۾ اوبہ فريب اونهي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”ان کان اڳ جو فلپس تو کي سڏي‪ ،‬جڏھن تون انجير جي وڻ ھيٺ‬ ‫‪48‬نٿنيل وراڻيو تہ ”تون مون کي اٿان سڃاڻين؟‬ ‫ي‬ ‫ھئين‪ ،‬مون توکي ڏٺو ھو‪.‬‬ ‫‪49‬نٿنيل وراڻيو تہ ”ربي‪ ،‬تون خدا جو فرزند آھين ‪.‬تون اسرائيل جو بادشاھه آھين‪.‬‬ ‫‪50‬عيسي وراڻيو تہ ”ااااڻ ⁠تہ مون تو کي چيو ھو تہ مون تو کي انجير جي وڻ ھيٺ ڏٺو‪ ،‬اا تون يَين ارين ٿو؟ تون انهن کان‬ ‫ي‬ ‫وڏيون شيون ڏسندين‪.‬‬ ‫پوِ اوھين آسمان ءکليل ڏسندا ۽ خدا جا ملئڪ ابن ⁠آدم تي چڙھندا ۽ لهندا ڏسندا‪.‬‬ ‫‪51‬فءَءا ءل لءهء” ‪:‬آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ء‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫‪1‬ٽئين ڏينهن تي گليل جي قانا ۾ ھڪڙي شادي ھئي ‪.‬۽ يسوع جي ماِ اتي ھئي‪:‬‬ ‫لِ سڏيو ويو‪.‬‬ ‫‪2‬عيسي ۽ سندس شاگردن کي شادي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي جي ما ءِ کيس چيو تہ ”ھنن وٽ مئي نہ آھي‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن انهن شراب گهريو تہ‬ ‫ي‬ ‫‪4‬عيسي کيس چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬مون کي تو سان اا واسطو آھي؟ منهنجو الڪ اڃا نه آيو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪5‬ھن جي ما ءِ نوارن کي چيو تہ ”جيڪو ھو اوھان کي چوي‪ ،‬سو اريو‪.‬‬ ‫‪6‬اتي يهودين جي پااائي ءِ جي طريَي موجب پٿر جا اهہ پيال رکيا ھئا‪ ،‬جن ۾ ھر ھڪ ٻه يا ٽي فراون ھئا‪.‬‬ ‫‪7‬عيسي انهن کي چيو تہ ”پاڻي ءِ سان پاڻي ڀريو ‪.‬۽ اءنهن کي انڌي ءِ تائين ڀريو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪8‬فءَءا ءل لءهء ” ‪:‬ھاڻي ٻاھر اڍو ۽ عيد جي گورنر وٽ کڻو ‪.‬۽ اھي ان کي کڻندا آھن‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن عيد جي حاام انهي ءِ پاڻي ءِ جو مزو چکيو ھو‪ ،‬جيڪو شراب ٺاھيو ويو ھو‪ ،‬۽ اھو نہ ڄاڻندو ھو تہ اھو اٿان آھي( ‪:‬پر نوار‬ ‫جيڪي پاڻي اڍندا ھئا‪ ،‬تن کي خبر ھئي؛ )عيد جي گورنر گهوٽ کي سڏيو‪،‬‬ ‫پوِ اھو وڌيڪ خراب ٿيندو آھي ‪:‬پر تو ھن وقت تائين سٺي‬ ‫يم ‪.‬۽ جڏھن ماڻهو چڱي ءِ طرح پيئندا آھن ته ء‬ ‫‪10‬فءَءا ءل لءهء ‪:‬يءَءو ءل لءهء ءمنء مال ءم ءن ءما ء‬ ‫س ءَ ء‬ ‫شراب رکي آھي‪.‬‬ ‫عيسي گليل جي قانا ۾ ائي ۽ پنهنجو جلوو ظاھر ايو ‪.‬۽ سندس شاگردن مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫شروعات‬ ‫جي‬ ‫‪11‬ھي معجزن‬ ‫ي‬ ‫پوِ ھو‪ ،‬سندس ما ءِ‪ ،‬ڀينرون ۽ سندس شاگرد ساڻ اري افرناحوم ڏانهن ھليو ويو‪ ،‬پر ھو گهڻو ڏينهن اتي رھيا‪.‬‬ ‫‪12‬ھن کان ء‬ ‫عيسي يروشلم ڏانهن ھليو ويو‪.‬‬ ‫۽‬ ‫ھئي‬ ‫ويجهي‬ ‫فصح‬ ‫عيد‬ ‫جي‬ ‫‪13‬يهودين‬ ‫ي‬ ‫‪14‬۽ ھيڪل ۾ ڏٺائين جيڪي ڍڳا‪ ،‬رڍون ۽ ابوتر واڻي رھيا آھن ۽ پئسا مٽائڻ وارا ويٺا آھن‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن ھو ننڍڙن ڍڳن جا کوڙ ٺاھي انهن سڀني کي ھيڪل مان ٻاھر اڍي اڏيو‪ ،‬رڍن ۽ ڍڳن کي ‪.‬۽ بدلجندڙن جا پئسا وجهي اڏيا‪ ،‬۽‬ ‫ٽيبلون اءالئي اڏيائون‪.‬‬ ‫‪16‬۽ انهن کي چيو جيڪي ابوتر واڻندا آھن‪ ،‬ھتان ھي شيون وٺو ‪.‬منهنجي پي ءِ جي گهر کي واپار جو گهر نه بڻايو‪.‬‬ ‫‪17‬ھن جي شاگردن کي ياد آيو تہ لکيل ھو تہ ”تنهنجي گهر جي جوش مون کي کائي اڏيو آھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو تون ھي ام اري رھيو آھين؟‬ ‫‪18‬تڏھن يهودين کيس جواب ڏنو تہ ”تون اسان کي اهڙي نشاني ڏيکارين ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ ٽن ڏينهن ۾ آ ءِ ان کي اٿاريندس‪.‬‬ ‫‪19‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”ھن ھيڪل کي ڊاھو‪ ،‬ء‬ ‫ي‬ ‫‪20‬پوِ يهودين چيو تہ ”ھي ءِ ھيڪل اهتاليه سال ٺهي رھي ھئي‪ ،‬اا تون ان کي ٽن ڏينهن ۾ ٺهرائيندين؟‬ ‫ء‬ ‫‪21‬پر ھن پنهنجي بدن جي ھيڪل جي ڳالهہ ائي‪.‬‬ ‫‪22‬تنهنڪري جڏھن ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو‪ ،‬تڏھن سندس شاگردن کي ياد آيو تہ ھن انهن کي اھو چيو ھو ‪.‬۽ انهن صحيفن تي ايمان‬ ‫عيسي چيو ھو‪.‬‬ ‫آندو ۽ اھو الم جيڪو‬ ‫ي‬ ‫‪23‬جڏھن ھو يروشلم ۾ عيد فصح جي موقعي تي ھو‪ ،‬تڏھن ايترن ئي ھن جي نالي تي ايمان آندو‪ ،‬جڏھن انهن معجزا ڏٺا‪ ،‬جيڪي ھن‬ ‫ايا ھئا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھو سڀني ماڻهن کي سڃاڻندو ھو‪.‬‬ ‫عيسي پاڻ کي انهن جي حوالي نہ ايو‪،‬‬ ‫‪24‬پر‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪25‬۽ اھو ضروري نه ھو ته انهن ماڻهوِ جي شاھدي ڏئي‪ ،‬االِ ⁠جو اھو ڄاڻندو ھو ته ماڻهوِ ۾ اا آھي‪.‬‬ ‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬نڪوديمس نالي ھڪڙو فريسي ماڻهو ھو‪ ،‬جيڪو يهودين جو حاام ھو‪.‬‬ ‫عيسي وٽ آيو ۽ چيائينس تہ ”رائبي‪ ،‬اسان کي خبر آھي تہ تون خدا وٽان ھڪڙو استاد آھين‪،‬‬ ‫‪2‬اھو ئي رات جو‬ ‫االِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سواِ خدا جي‪.‬‬ ‫ٿو‪،‬‬ ‫ارين‬ ‫تون‬ ‫جيڪي‬ ‫سگهي‪،‬‬ ‫نہ ٿو اري‬ ‫ء‬

‫⁠جو اوبہ ماڻهو‬

‫جان‬

‫‪3‬عيسي کيس جواب ڏنو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين او ماڻهو نئين سر پيدا نہ ٿئي‪ ،‬تيستائين ھو خدا جي بادشاھت کي ڏسي‬ ‫ي‬ ‫نہ سگهندو‪.‬‬ ‫‪4‬نيڪديمس وراڻيو تہ ”جڏھن او ماڻهو پوڙھو ٿئي ٿو تہ ايئن ٿو پيدا ٿئي؟ اا ھو ٻي دفعي پنهنجي ما ءِ جي پيٽ ۾ داخل ٿي سگهي ٿو‬ ‫۽ پيدا ٿي سگهي ٿو؟‬ ‫‪5‬عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين او ماڻهو پاڻي ءِ ۽ پاڪ روح مان پيدا نہ ٿئي‪ ،‬تيستائين اھو خدا جي بادشاھت ۾‬ ‫ي‬ ‫داخل ٿي نہ سگهندو‪.‬‬ ‫‪6‬جيڪو جسم مان پيدا ٿئي ٿو سو گوشت آھي ‪.‬۽ جيڪو روح مان پيدا ٿيو آھي اھو روح آھي‪.‬‬ ‫‪7‬عجب نہ ار جو مون تو کي چيو تہ ”توکي نئين سر پيدا ٿيڻ گهرجي‪.‬‬ ‫‪8‬وا ءِ اءتي ئي وھي ٿو جتان اءن جو آواز اٿئي ۽ تون اءن جو آواز ٻڌين ٿو‪ ،‬پر ٻڌائي نٿو سگهين ته اٿان اچي ۽ ايڏانهن وڃي ٿي‪ ،‬ائين ئي‬ ‫آھي ھر او جيڪو روح مان پيدا ٿئي ٿو‪.‬‬ ‫‪9‬نيڪديمس وراڻيو تہ ”اھي ڳالهيون ايئن ٿي سگهن ٿيون؟‬ ‫‪10‬عيسي وراڻيو تہ ”اا تون بني اسرائيل جو مالڪ آھين ۽ اھي ڳالهيون نہ ٿو ڄاڻين اا؟‬ ‫ي‬ ‫‪11‬آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اسين جيڪي ٿا چئون‪ ،‬سو ئي ٿا ڄاڻون ۽ جيڪي اسان ڏٺو آھي تنهن جي شاھدي ڏيون ٿا ‪.‬۽ اوھان کي اسان‬ ‫جي شاھدي قبول نه اندا آھن‪.‬‬ ‫‪12‬جيڪڏھن مون اوھان کي دنياوي ڳالهيون ٻڌايون آھن‪ ،‬پر اوھين نہ ٿا مڃيو‪ ،‬جيڪڏھن آ ءِ اوھان کي آسماني ڳالهيون ٻڌايان تہ اوھين‬ ‫ايئن ايمان آڻيندؤ؟‬ ‫س‬ ‫س‬ ‫اِ‪ ،‬حتي ابن آدم جيڪو آسمان ۾ آھي‪.‬‬ ‫اِ‪ِ ،‬ءل الِءينء ءل فءي ال س‬ ‫‪13‬و ءل يءتءعءلءوا فءي ال س‬ ‫س ءم ء‬ ‫س ءم ء‬ ‫ء‬ ‫موسي رڻ ⁠پٽ ۾ نانگ کي مٿي کنيو‪ ،‬تيئن ابن ⁠آدم کي بہ مٿي کنيو وڃي‪.‬‬ ‫جيئن‬ ‫‪14‬۽‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ جيڪوبہ مٿس ايمان آڻي سو برباد نہ ٿئي‪ ،‬پر کيس دائمي زندگي ملي‪.‬‬ ‫‪15‬انهي ءِ ء‬ ‫‪16‬االِ ⁠جو خدا دنيا سان ايترو پيار ايو جو ھن پنهنجو ھڪڙو ئي فرزند ڏنو‪ ،‬تہ جيئن جيڪوبہ مٿس ايمان آڻي سو برباد نہ ٿئي‪ ،‬پر‬ ‫ء‬ ‫ھميشہ جي زندگي ماڻي‪.‬‬ ‫لِ نہ مواليو آھي تہ دنيا کي سزا ڏئي ‪.‬پر ان جي ذريعي دنيا کي بچايو وڃي‪.‬‬ ‫‪17‬االِ ⁠جو خدا پنهنجي فرزند کي دنيا ۾ انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن خدا جي‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫مليل‬ ‫سزا‬ ‫ئي‬ ‫اڳي‬ ‫کي‬ ‫تنهن‬ ‫آڻي‬ ‫ٿو‬ ‫نہ‬ ‫ايمان‬ ‫جيڪو‬ ‫پر‬ ‫ملي‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫سزا‬ ‫کي‬ ‫تنهن‬ ‫ٿو‪،‬‬ ‫آڻي‬ ‫ايمان‬ ‫مٿس‬ ‫‪18‬جيڪو‬ ‫ء‬ ‫اايلي فرزند جي نالي تي ايمان نہ آندو آھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو انهن جا ام بڇڙا ھئا‪.‬‬ ‫ايو‪،‬‬ ‫پيار‬ ‫وڌيڪ‬ ‫کان‬ ‫ِ‬ ‫روشني‬ ‫کي‬ ‫اونداھين‬ ‫ماڻهن‬ ‫‪19‬۽ سزا ھي ءِ آھي تہ روشني دنيا ۾ آئي ۽‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪20‬االِ ⁠جو ھر او جيڪو بڇڙو ام اري ٿو سو روشني ءِ کان نفرت اري ٿو‪ ،‬نڪي روشني ءِ ڏانهن اچي ٿو‪ ،‬متان سندس امن‬ ‫ء‬ ‫جي ملمت ٿئي‪.‬‬ ‫لِ تہ سندس ام ظاھر ٿين‪ ،‬جيڪي خدا ۾ ايا ويا آھن‪.‬‬ ‫‪21‬پر جيڪو سچ ٿو اري سو روشني ءِ ۾ اچي ٿو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫پوِ‬ ‫عيسي ۽ سندس شاگرد يهوديہ جي ملڪ ۾ آيا ‪.‬اتي ھو انهن سان گڏ رھيو ۽ بپتسما ڏنائين‪.‬‬ ‫‪22‬انهن ڳالهين کان ء‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو اتي گهڻو پاڻي ھو‪ ،‬سو اھي آيا ۽ بپتسما ورتائون‪.‬‬ ‫‪23‬يوحنا پڻ سليم جي ويجهو عينون ۾ بپتسما ڏئي رھيو ھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬االِ ⁠جو يوحنا اڃا جيل ۾ نہ وڌو ويو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫يحي جي ان شاگردن ۽ يهودين جي وچ ۾ پاڪ ٿيڻ بابت تڪرار ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬پوِ ي‬ ‫”رببي‪ ،‬جيڪو تو سان اردن پار ھو‪ ،‬جنهن جي تو شاھدي ڏني آھي‪ ،‬اھو ئي بپتسما ڏئي ٿو ۽ سڀ‬ ‫‪26‬اھي يوحنا وٽ آيا ۽ کيس چيائون تہ ء‬ ‫ماڻهو وٽس اچن ٿا‪.‬‬ ‫‪27‬يوحنا وراڻيو تہ ”انسان اجهہ بہ حاصل اري نہ ٿو سگهي‪ ،‬جيستائين انهي ءِ کي آسمان مان ڏنو وڃي‪.‬‬ ‫‪28‬اوھين پاڻ منهنجي شاھدي ڏيو ٿا تہ مون چيو آھي تہ ”آ ءِ مسيح نہ آھيان‪ ،‬پر ھن کان اڳ مواليو ويو آھيان‪.‬‬ ‫‪29‬جنهن کي انوار آھي اھو گهوٽ آھي‪ ،‬پر گهوٽ جو دوست‪ ،‬جيڪو بيهي کيس ٻڌي ٿو‪ ،‬سو گهوٽ جي آواز جي اري ڏاڍي خوش‬ ‫ٿئي ٿو‪ ،‬تنهنڪري منهنجي اھا خوشي پوري ٿي‪.‬‬ ‫‪30‬ھو ضرور وڌندو‪ ،‬پر مون کي گهٽائڻ گهرجي‪.‬‬ ‫‪31‬اھو جيڪو مٿي کان اچي ٿو سڀني کان مٿاھين آھي ‪:‬جيڪو زمين مان آھي سو زميني آھي‪ ،‬۽ زمين جي ڳالهائي ٿو‪ ،‬جيڪو آسمان مان‬ ‫ٿو اچي سو سڀني کان مٿي آھي‪.‬‬ ‫‪32‬۽ جيڪي اجه ھن ڏٺو ۽ ٻڌو آھي‪ ،‬سو شاھدي ڏئي ٿو ‪.‬۽ او به ماڻهو سندس شاھدي قبول نه اندو آھي‪.‬‬ ‫‪33‬جنهن کي سندس شاھدي ملي آھي تنهن پنهنجي ءمهر لڳائي اڏي آھي تہ خدا سچو آھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو خدا کيس پاڪ روح نہ ٿو ڏئي‪.‬‬ ‫‪34‬االِ ⁠جو جنهن کي خدا مواليو آھي سو خدا جون ڳالهيون ٻڌائي ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪35‬پي ءِ پٽ سان پيار اري ٿو‪ ،‬۽ سڀ شيون سندس ھٿ ۾ ڏنيون آھن‪.‬‬ ‫‪36‬اھو جيڪو فرزند تي ايمان آڻيندو آھي ان کي دائمي زندگي آھي‪ ،‬۽ جيڪو فرزند تي ايمان نہ آڻيندو‪ ،‬اھو زندگي نہ ڏسندو ‪.‬پر خدا جو‬ ‫غضب مٿس قائم رھندو‪.‬‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫عيسي يوحنا کان وڌيڪ شاگرد ٺاھيو ۽ بپتسما ڏني‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن خداوند کي خبر پئي تہ ايئن فريسين ٻڌو آھي تہ‬ ‫ي‬ ‫عيسي پاڻ بپتسما نہ ڏني پر سندس شاگردن)‬ ‫( ‪2‬جيتوڻيڪ‬ ‫ي‬ ‫‪3‬ھو يهوديہ اڏي وري گليل ڏانهن ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ کيس سامريہ مان گِرڻو پوندو‪.‬‬

‫جان‬

‫‪5‬پوِ ھو سامريہ جي ھڪڙي شهر ۾ آيو‪ ،‬جنهن کي سوخار سڏيو ويندو آھي‪ ،‬انهي ءِ زمين جي ڀر ۾ آھي جيڪا يعَوب پنهنجي پٽ يوسف‬ ‫ء‬ ‫کي ڏني ھئي‪.‬‬ ‫عيسي پنهنجي سفر ۾ ٿڪجي پيو‪ ،‬اھڙي ءِ طرح کوھ تي ويٺو‪ ،‬اٽڪل اهون الڪ ھو‪.‬‬ ‫‪6‬ھاڻي اتي يعَوب جو کوھ ھو ‪.‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”مون کي پيئڻ ڏي‪.‬‬ ‫‪7‬سامريہ جي ھڪڙي عورت پاڻي ڀرڻ آئي‪،‬‬ ‫ي‬ ‫لِ شهر ڏانهن ويا ھئا)‪.‬‬ ‫ارڻ‬ ‫( ‪8‬ااااڻ ته سندس شاگرد ماني خريد‬ ‫ء‬ ‫لِ گهرين‪ ،‬جيڪا سامريہ جي عورت آھيان؟‬ ‫‪9‬تنهن تي سامريہ جي عورت کيس چيو تہ ”تون يهودي ٿي مون کان ايئن ٿو پيئڻ ء‬ ‫االِ ⁠جو يهودين جو سامرين سان اوبہ واسطو اونهي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن تو کي خبر ھجي ھا تہ خدا جي بخشش اهڙي آھي ۽ اھو اير آھي جيڪو تو کي چوي تہ ”مون کي‬ ‫ي‬ ‫پيئڻ ڏي ‪.‬تون ھن کان گهرين ھا‪ ،‬۽ ھو توکي زندہ پاڻي ڏئي ھا‪.‬‬ ‫پوِ تو وٽ اھو جيئرو پاڻي اٿان آيو؟‬ ‫لِ اجهہ بہ اونهي ۽ کوھ اونهو آھي‪ ،‬ء‬ ‫‪11‬تنهن تي عورت وراڻيو تہ ”سائين‪ ،‬تو وٽ اڍڻ ء‬ ‫‪12‬اا تون اسان جي پي ءِ يعَوب کان وڏو آھين‪ ،‬جنهن اسان کي کوھہ ڏنو ۽ ان مان پاڻ‪ ،‬پنهنجن ٻارن ۽ چوپاين کي پيتو؟‬ ‫‪13‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪو بہ اھو پاڻي پيئندو‪ ،‬سو وري اڃ لڳندو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪14‬پر جيڪو اھو پاڻي پيئندو جيڪو آ ءِ ڏيندس‪ ،‬تنهن کي اڏھن به اڃ نه لڳندي ‪.‬پر اھو پاڻي جيڪو آ ءِ کيس ڏيندس اھو ھن ۾ پاڻي ءِ جو‬ ‫ھڪڙو چشمو ھوندو جيڪو ھميشہ جي زندگي ءِ ڏانهن اڀرندو‪.‬‬ ‫لِ اچان‪.‬‬ ‫‪15‬انهي ءِ عورت کيس چيو تہ ”سائين‪ ،‬مون کي اھو پاڻي ڏيو‪ ،‬جو مون کي اڃ نه لڳي ۽ نڪي ھتي پاڻي ڀرڻ ء‬ ‫‪16‬عيسي کيس چيو تہ ”وڃ‪ ،‬پنهنجي مڙس کي سڏ ۽ ھتي اچ‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪.‬عيسي کيس چيو تہ ”تون سچ چيو اٿئي‪ ،‬مون کي مڙس اونهي‪.‬‬ ‫‪17‬عورت وراڻيو تہ ”منهنجو مڙس اونهي‬ ‫ي‬ ‫‪18‬االِ ⁠جو توکي پنج مڙس ھئا ‪.‬۽ جيڪو توھان وٽ آھي اھو توھان جو مڙس نه آھي ‪:‬اھو توھان سچ چيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬انهي ءِ عورت کيس چيو تہ ”سائين‪ ،‬مون کي خبر آھي تہ تون نبي آھين‪.‬‬ ‫‪20‬اسان جا ابا ڏاڏا ھن جبل ۾ پوڄا اندا ھئا ‪.‬۽ توھان چئو ٿا ته يروشلم ۾ اھا جڳهه آھي جتي ماڻهن کي عبادت ارڻ گهرجي‪.‬‬ ‫‪21‬عيسي کيس چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬مون تي يَين ار‪ ،‬اھو وقت اچي رھيو آھي‪ ،‬جڏھن اوھين نہ ھن جبل تي‪ ،‬نڪي يروشلم ۾‪ ،‬پي ءِ‬ ‫ي‬ ‫جي عبادت اندا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اوٽڪارو يهودين جي آھي‪.‬‬ ‫‪22‬اوھين پوڄيندا آھيو‪ ،‬نه ڄاڻندا آھيو اا‪ ،‬اسين ڄاڻون ٿا جنهن جي پوڄا اريون ٿا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو پي ءِ اھڙا‬ ‫‪23‬پر اھو وقت اچي رھيو آھي‪ ،‬۽ ھاڻي آھي‪ ،‬جڏھن سچا پوڄا اندڙ پي ءِ جي عبادت روح ۽ سچائي ءِ سان اندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ئي ڳوليندا آھن جيڪي سندس عبادت ان‪.‬‬ ‫‪24‬خدا ھڪڙو روح آھي‪ ،‬۽ جيڪي سندس عبادت ان ٿا‪ ،‬سي روح ۽ سچائي ءِ سان سندس عبادت ان‪.‬‬ ‫‪25‬انهي ءِ عورت وراڻيو تہ ”مون کي خبر آھي تہ مسيح ايندو‪ ،‬جنهن کي مسيح سڏيو ويندو آھي‪ ،‬جڏھن ھو ايندو‪ ،‬تڏھن ھو اسان کي سڀ‬ ‫ڳالهيون ٻڌائيندو‪.‬‬ ‫‪26‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪو تو سان ڳالهائي رھيو آھيان اھو ئي آھيان‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪27‬تنهن تي سندس شاگرد آيا ۽ عجب ۾ پئجي ويا تہ ھو انهي ءِ عورت سان ڳالهائي رھيو آھي‪ ،‬پر انهن بہ نہ چيو تہ ”تون اا ٿو ڳولين؟‬ ‫يا‪ ،‬تون ھن سان او ڳالهائين ٿو؟‬ ‫‪28‬پوِ عورت پنهنجو ٿاله اڏي شهر ۾ گهڙي ويئي ۽ ماڻهن کي چيائين تہ‬ ‫ء‬ ‫‪29‬اچو‪ ،‬ھڪڙي ماڻهو ءِ کي ڏسو‪ ،‬جنهن مون کي اھي سڀ ڳالهيون ٻڌايون آھن جيڪي مون ايو آھي‪ ،‬اا اھو مسيح نہ آھي؟‬ ‫‪30‬پوِ اھي شهر مان نڪري وٽس آيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬ايتري ۾ سندس شاگردن کيس عرض ايو تہ ”اي استاد!‬ ‫لِ اھو گوشت آھي جنهن جي اوھين نہ ڄاڻو‪.‬‬ ‫‪32‬پر ھن انهن کي چيو تہ ”مون وٽ کائڻ ء‬ ‫لِ؟‬ ‫لِ او ماڻهو کڻي آيو آھي جيڪو کائڻ ء‬ ‫‪33‬تنهنڪري شاگردن ھڪٻئي کي چيو تہ ”اا ھن ء‬ ‫‪34‬عيسي انهن کي چيو تہ ”منهنجو ماني اھو آھي تہ انهي ءِ جي مرضي پوري اريان جنهن مون کي مواليو آھي ۽ سندس ام پورو‬ ‫ي‬ ‫اريان‪.‬‬ ‫پوِ فصل لهندو؟ ڏسو‪ ،‬آ ءِ اوھان کي چوان ٿو‪ ،‬پنهنجون اکيون مٿي اريو ۽ ٻني ءِ ڏانهن‬ ‫‪35‬اوھين ائين نہ چئو تہ اڃا چار مهينا آھن‪ ،‬ء‬ ‫نهارو ‪.‬ااااڻ ته اھي اڳ ۾ ئي ااا آھن‪.‬‬ ‫لِ ميوو گڏ اري ٿو‪ ،‬ته جيئن پوکيندڙ ۽ لڻندڙ ٻئي گڏجي خوش ٿين‪.‬‬ ‫‪36‬۽ جيڪو لڻي ٿو سو اجورو حاصل اري ٿو ۽ دائمي زندگي ءِ ء‬ ‫‪37‬۽ ھتي اھو چوڻ سچو آھي تہ ھڪڙو پوکيو ۽ ٻيو لڻيو‪.‬‬ ‫لِ جنهن تي توھان محنت نه ائي آھي ‪:‬ٻيا ماڻهو محنت ان ٿا‪ ،‬۽ توھان انهن جي محنت ۾‬ ‫‪38‬مون توھان کي مواليو آھي اھو لڻ ء‬ ‫داخل ٿيا آھيو‪.‬‬ ‫‪39‬انهي ءِ شهر جي ايترن سامرين مٿس ايمان آندو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ انهي ءِ عورت جي چوڻ تي‪ ،‬جنهن شاھدي ڏني ھئي تہ ”جيڪو اجهہ‬ ‫مون ايو آھي سو سڀ ھن مون کي ٻڌايو‪.‬‬ ‫پوِ ھو اتي ٻه ڏينهن رھيو‪.‬‬ ‫‪40‬تنهنڪري جڏھن سامري وٽس آيا‪ ،‬تڏھن کيس منٿ ايائون تہ ھو ساڻن ترس‪ ،‬ء‬ ‫‪41‬۽ ٻين ايترن ئي ايمان آندو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ پنهنجي الم جي اري‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اسان پاڻ ھن کي ٻڌو آھي ۽ ڄاڻون ٿا تہ اھو ئي‬ ‫‪42‬ھن عورت کي چيو تہ ”ھاڻي اسان ايمان آندو آھي‪ ،‬تنهنجي چوڻ تي نہ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫مسيح آھي‪ ،‬جيڪو دنيا جو اوٽڪارو ڏيندڙ آھي‪.‬‬ ‫پوِ ھو اتان روانو ٿي گليل ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫‪43‬ٻن ڏينهن کان ء‬ ‫عيسي پاڻ شاھدي ڏني ھئي تہ نبي ءِ جي پنهنجي ملڪ ۾ اا عزت نہ آھي‪.‬‬ ‫‪44‬االِ ⁠جو‬ ‫ء‬ ‫ي‬

‫جان‬

‫⁠جو اھي سڀ شيون ڏٺائين جيڪي ھن يروشلم ۾ عيد جي موقعي‬

‫االِ‬ ‫‪45‬پوِ جڏھن ھو گليل ۾ پهتو‪ ،‬تڏھن گليلين سندس استَبال ايو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو اھي بہ عيد تي ويا ھئا‪.‬‬ ‫تي ايو ھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي وري گليل جي شهر قانا ۾ آيو‪ ،‬جتي ھن پاڻي ءِ کي مئي بڻايو ‪.‬۽ اتي ھڪڙو امير ھو‪ ،‬جنهن جو پٽ افرناحوم ۾‬ ‫‪46‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫بيمار ھو‪.‬‬ ‫عيسي يهوديہ مان نڪري گليل ۾ آيو آھي‪ ،‬تڏھن ھن وٽ ويو ۽ منٿ ايائين تہ ھيٺ لهي اچي پنهنجي پٽ کي شفا‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌو‬ ‫ھن‬ ‫‪47‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھو موت جي اناري تي ھو‪.‬‬ ‫ڏي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”جيستائين اوھين معجزا ۽ معجزا نہ ڏسندا‪ ،‬تيستائين ايمان نہ آڻيندا‪.‬‬ ‫تي‬ ‫‪48‬تنهن‬ ‫ي‬ ‫‪49‬رئيس کيس چيو تہ ”سائين‪ ،‬منهنجو ٻار مرڻ کان اڳ ھيٺ لهي اچ‪.‬‬ ‫عيسي کيس ٻڌايو ھو ۽ ھو‬ ‫‪.‬پوِ انهي ءِ ماڻهو ءِ انهي ءِ ڳالهہ تي ايمان آندو‪ ،‬جيڪو‬ ‫‪50‬عيسي کيس چيو تہ ”وڃ وڃ ‪.‬تنهنجو پٽ جيئرو آھي ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪51‬جڏھن ھو ھيٺ وڃي رھيو ھو تہ سندس نوار ساڻس مليا ۽ چيائونس تہ ”تنهنجو پٽ جيئرو آھي‪.‬‬ ‫‪52‬پوِ ھن انهن کان پڇا ائي ته اهڙي وقت ھن سڌارڻ شروع ايو ‪.‬فءَءا ءل لءهء” ‪:‬االهه ستين الڪ بخار ھن کي اڏي ڏنو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”تنهنجو پٽ جيئرو آھي‪ ،‬۽ پاڻ ۽ سندس سڄي گهر ايمان‬ ‫جڏھن‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫وقت‬ ‫ئي‬ ‫اھو‬ ‫اھو‬ ‫تہ‬ ‫ڄاتو‬ ‫ِ‬ ‫پي‬ ‫‪53‬تنهنڪري‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آندو‪.‬‬ ‫عيسي ايو‪ ،‬جڏھن ھو يهوديہ مان نڪري گليل ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪54‬اھو وري ٻيو معجزو آھي جيڪو‬ ‫ي‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫عيسي يروشلم ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫پوِ يهودين جي عيد ھئي ‪.‬۽‬ ‫‪1‬ھن کان ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬ھاڻي يروشلم ۾ رڍن جي منڊي جي ڀرسان ھڪڙو تل ءِ آھي‪ ،‬جنهن کي عبراني ٻولي ءِ ۾ بيٿسدا سڏيندا آھن‪ ،‬جنهن کي پنج انڊا آھن‪.‬‬ ‫سڪي‪ ،‬سڙيل‪ ،‬پاڻي ءِ جي ھلڻ جا منتظر ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬انهن ۾ بيڪار ماڻهن جو ھڪڙو وڏو ميڙ بيٺو ھو‪ ،‬جيڪي انڌا‪ ،‬ء‬ ‫‪4‬االِ ⁠جو ھڪڙي ملئڪ ھڪڙي خاص وقت تي تل ءِ ۾ ھيٺ لهي ويو ۽ پاڻي ءِ کي پريشان ايو‪ ،‬جيڪو پهريائين پاڻي ءِ جي‬ ‫ء‬ ‫پوِ اندر گهڙيو‪ ،‬تنهن کي جيڪا بہ بيماري ھئي سا پورو ٿي ويئي‪.‬‬ ‫کان‬ ‫تڪليف‬ ‫ء‬ ‫‪5‬اتي ھڪڙو ماڻهو ھو‪ ،‬جنهن کي اٺن سالن جي بيماري ھئي‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي اوڙو ڏٺو ۽ ڄاتو تہ کيس انهي ءِ حالت ۾ گهڻو عرصو گِري چڪو آھي‪ ،‬تڏھن کيس چيائين تہ ”اا تون چڱو ڀلو‬ ‫‪6‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ٿيندين؟‬ ‫‪7‬انهي ءِ امزور ماڻهو ءِ وراڻيو تہ ”سائين‪ ،‬مون وٽ اوبہ ماڻهو اونهي‪ ،‬جڏھن پاڻي ءِ جي تڪليف ٿئي تہ مون کي تل ءِ ۾ وجهي‪ ،‬پر‬ ‫جڏھن آ ءِ اچي رھيو آھيان‪ ،‬تڏھن او ٻيو ماڻهو مون کان اڳي ھيٺ لهي ٿو‪.‬‬ ‫‪8‬عيسي ھن کي چيو تہ ”اٿ‪ ،‬پنهنجو کٽولو کڻ ۽ گهم‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪9‬پوِ اھو ماڻهو ھڪدم چڱو ڀلو ٿي ويو ۽ پنهنجو بسترو کڻي ھلڻ لڳو ۽ انهي ءِ ئي ڏينهن سبت جو ڏينهن ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ اھو جائز نہ آھي جو پنهنجو بسترو‬ ‫‪10‬تنهنڪري يهودين انهي ءِ کي چيو جيڪو چڱو ڀلو ٿيو ھو‪” ،‬اڄ سبت جو ڏينهن آھي‪ ،‬تنهن ء‬ ‫کڻان‪.‬‬ ‫‪11‬ھن انهن کي جواب ڏنو تہ ”جنهن مون کي چڱو ڀلو ايو‪ ،‬تنهن ئي مون کي چيو تہ ”پنهنجو بسترو کڻ ۽ گهمڻ ڦر‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ انهن کانئس پڇيو تہ ”اھو اهڙو ماڻهو آھي جنهن تو کي چيو تہ ’پنهنجو بسترو کڻ ۽ گهمڻ ڦر؟‬ ‫ء‬ ‫جاِ تي ھڪڙو ميڙ‬ ‫االِ ⁠جو‬ ‫‪13‬جنهن کي شفا ملي ھئي تنهن کي خبر نہ ھئي تہ اھو اير آھي‪،‬‬ ‫عيسي پاڻ کي ھليو ويو ھو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي ھيڪل ۾ ڏٺائين ۽ چيائينس تہ ”ڏس‪ ،‬تون چڱو ڀلو ٿي ويو آھين‪ ،‬وڌيڪ گناھہ نہ ار‪ ،‬متان تو کان‬ ‫پوِ‬ ‫‪14‬تنهن کان ء‬ ‫ي‬ ‫وڌيڪ خراب ڳالهہ اچي‪.‬‬ ‫عيسي آھي‪ ،‬جنهن کيس چڱو ڀلو ايو آھي‪.‬‬ ‫‪15‬اھو ماڻهو ھليو ويو ۽ يهودين کي ٻڌايو تہ اھو‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھن اھي ام سبت جي ڏينهن ايو ھو‪.‬‬ ‫عيسي کي ايِايو ۽ کيس مارڻ جي اوشش ائي‪،‬‬ ‫‪16‬تنهنڪري يهودين‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”منهنجو پي ءِ ھن وقت تائين ام اندو رھيو آھي ۽ آ ءِ بہ ام اريان ٿو‪.‬‬ ‫‪17‬پر‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھن نہ رڳو سبت جي ڏينهن کي ٽوڙيو ھو‪ ،‬پر اھو بہ چيو ھو تہ خدا‬ ‫‪18‬تنهنڪري يهودين کيس مارڻ جي اوشش ائي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سندس پي ءِ آھي ۽ پاڻ کي خدا جي برابر اري ٿو‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ پٽ پنهنجو اجهہ نہ ٿو اري سگهي‪ ،‬پر اھو ئي اري ٿو جيڪو پي ءِ کي‬ ‫‪19‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو جيڪي اجهہ ھو اري ٿو سو ئي فرزند بہ اري ٿو‪.‬‬ ‫ٿو‪،‬‬ ‫ڏسي‬ ‫اندو‬ ‫ء‬ ‫‪20‬االِ ⁠جو پي ءِ پٽ سان پيار اري ٿو ۽ کيس اھي سڀ شيون ڏيکاري ٿو جيڪي پاڻ اري ٿو‪ ،‬۽ ھو کيس انهن کان بهتر ام‬ ‫ء‬ ‫ڏيکاريندو‪ ،‬تہ جيئن اوھين عجب ۾ پئجي وڃو‪.‬‬ ‫‪21‬االِ ⁠جو جيئن پي ءِ مئلن کي جياري ٿو ۽ جيئرو اري ٿو ‪.‬ائين ئي پٽ جنهن کي گهري جيئرو اري ٿو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬االِ ⁠جو پي ءِ انهن بہ ماڻهو ءِ جو فيصلو نہ ٿو اري‪ ،‬پر اھو سمورو فيصلو پٽ جي حوالي ايو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬تہ جيئن سڀ ماڻهو پٽ جي عزت ان‪ ،‬جهڙي ءِ طرح پي ءِ جي عزت ان ٿا ‪.‬جيڪو پٽ جي عزت نٿو اري‪ ،‬سو پي ءِ جي عزت‬ ‫نٿو اري‪ ،‬جنهن کيس مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪24‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪو منهنجو الم ٻڌي ٿو ۽ انهي ءِ تي ايمان آڻي ٿو جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬تنهن وٽ ھميشہ‬ ‫جي زندگي آھي ۽ اھو سزا ۾ نہ ايندو ‪.‬پر موت کان زندگي ڏانهن منتَل ايو ويو آھي‪.‬‬

‫جان‬

‫‪25‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اھو وقت اچي رھيو آھي ۽ ھاڻي آھي‪ ،‬جڏھن مئل خدا جي فرزند جو آواز ٻڌندا‪ ،‬۽ جيڪي ٻڌندا سي‬ ‫جيئرا ٿيندا‪.‬‬ ‫‪26‬االِ ⁠جو جيئن پي ءِ پاڻ ۾ زندگي رکي ٿو ‪.‬تنهنڪري ھن پٽ کي ڏنو آھي ته پاڻ ۾ زندگي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھو ابن ⁠آدم آھي‪.‬‬ ‫‪27‬۽ کيس انصاف ارڻ جو اختيار پڻ ڏنو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو اھو وقت اچي رھيو آھي‪ ،‬جنهن ۾ سڀيئي جيڪي قبرن ۾ آھن سي سندس آواز ٻڌندا‪.‬‬ ‫‪28‬ھن تي عجب نہ ار‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪29‬۽ نڪرندو ‪.‬جن چڱا ام ايا آھن‪ ،‬زندگي ءِ جي قيامت تائين؛ ۽ جن بڇڙا ام ايا آھن تن کي عِاب جي قيامت تائين‪.‬‬ ‫‪30‬مان پنهنجي طرفان اجه به نه ٿو اري سگهان‪ ،‬جيئن مون ٻڌو آھي‪ ،‬مان فيصلو اريان ٿو‪ ،‬۽ منهنجو فيصلو انصاف آھي ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ پنهنجي مرضي نہ‪ ،‬پر انهي ءِ پي ءِ جي مرضي ٿو گهران جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬جيڪڏھن آ ءِ پنهنجي شاھدي ڏيان تہ منهنجي شاھدي سچي نہ آھي‪.‬‬ ‫‪32‬ھڪڙو ٻيو آھي جيڪو منهنجي شاھدي ڏئي ٿو ‪.‬۽ مان ڄاڻان ٿو ته جيڪو شاھد ھو مون بابت شاھدي ڏئي ٿو سو سچو آھي‪.‬‬ ‫يحي ڏانهن مواليو ۽ ھو سچ جي شاھدي ڏني‪.‬‬ ‫‪33‬اوھان ي‬ ‫لِ چوان ٿو تہ اوھين بچي وڃو‪.‬‬ ‫‪34‬پر مون کي ماڻهو ءِ کان شاھدي نہ ملي‪ ،‬پر اھي ڳالهيون آ ءِ انهي ءِ ء‬ ‫‪35‬اھو ھڪڙو ٻرندڙ ۽ چمڪندڙ روشني ھو‪ ،‬۽ توھان ھن جي روشني ۾ خوش ٿيڻ لِ ھڪڙي وقت لِ تيار ھئا‪.‬‬ ‫‪36‬پر مون وٽ يوحنا کان وڌيڪ شاھدي آھي‪،‬‬ ‫لِ ڏنا آھن‪ ،‬اھي ئي ام جيڪي آ ءِ‬ ‫االِ ⁠جو جيڪي ام پي ءِ مون کي پوري ارڻ ء‬ ‫ء‬ ‫اريان ٿو‪ ،‬سي ئي منهنجي شاھدي ڏين تہ پي ءِ مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪37‬۽ پي ءِ پاڻ‪ ،‬جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬مون بابت شاھدي ڏني آھي ‪.‬توھان اڏھن به ھن جو آواز نه ٻڌو آھي‪ ،‬نه ھن جي شڪل ڏٺو‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪38‬ولء تءَءولءوا ءل ءم من يءَءو ءل ءل ءم من يءَءولءونء لءهء َ ء من يءْم ءمنءونء ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو توھان سمجهو ٿا تہ انهن ۾ توھان کي دائمي زندگي ملي آھي‪ ،‬۽ اھي اھي آھن جيڪي منهنجي‬ ‫‪39‬صحيفن جي ڳول اريو؛‬ ‫ء‬ ‫شاھدي ڏين ٿا‪.‬‬ ‫لِ تہ اوھان کي زندگي ملي‪.‬‬ ‫‪40‬۽ اوھين مون وٽ نہ ايندا‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪41‬مون کي ماڻهن کان عزت اونهي‪.‬‬ ‫‪42‬پر آ ءِ اوھان کي ڄاڻان ٿو تہ اوھان ۾ خدا جو پيار نہ آھي‪.‬‬ ‫‪43‬آ ءِ پنهنجي پي ءِ جي نالي تي آيو آھيان‪ ،‬۽ اوھين مون کي قبول نہ ٿا اريو‪ ،‬جيڪڏھن او ٻيو پنهنجي نالي تي ايندو‪ ،‬تہ اوھين کيس‬ ‫قبول اندا‪.‬‬ ‫‪44‬اوھين ايئن ايمان آڻيندا‪ ،‬جيڪي ھڪٻئي جي عزت ان ٿا ۽ انهي ءِ عزت جي طلب نه ٿا ان‪ ،‬جيڪا رڳو خدا وٽان ملي ٿي؟‬ ‫موسي‪ ،‬جنهن تي اوھان‬ ‫‪45‬اھو نہ سمجهو تہ آ ءِ اوھان کي پي ءِ تي الزام ڏيندس‪ ،‬ھڪڙو ئي آھي جيڪو اوھان تي الزام ٿو لڳائي‪ ،‬يعني‬ ‫ي‬ ‫کي ڀروسو آھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن مون بابت لکيو آھي‪.‬‬ ‫موسي تي ايمان آڻين ھا تہ اوھين مون تي ايمان آڻي ھا‪،‬‬ ‫اوھين‬ ‫جيڪڏھن‬ ‫‪46‬االِ ⁠جو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫پوِ منهنجي لفظن تي ايئن ايمان آڻيندؤ؟‬ ‫‪47‬پر جيڪڏھن اوھين ھن جي لکڻين کي نہ ٿا مڃيو‪ ،‬تہ ء‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫عيسي گليل ڍنڍ جي ھءن ڀر ھليو ويو‪ ،‬جيڪا تبرياس جهڙي آھي‪.‬‬ ‫پوِ‬ ‫‪1‬انهن ڳالهين کان ء‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو انهن سندس معجزا ڏٺا ھئا‪ ،‬جيڪي ھن بيمارن تي ايا ھئا‪.‬‬ ‫‪2‬ھڪڙو وڏو ميڙ ھن جي پٺيان ھليو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪3‬عيسي ھڪڙي جبل تي چڙھي ويو ۽ اتي پنهنجن شاگردن سان گڏ ويهي رھيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪4‬فصح جي عيد‪ ،‬يهودين جي عيد‪ ،‬ويجهي ھئي‪.‬‬ ‫عيسي پنهنجون اکيون مٿي کنيون تہ ھڪڙي وڏي ميڙ کي پاڻ وٽ ايندي ڏٺائين‪ ،‬تڏھن فلپس کي چيائين تہ ”اسين ماني اٿان‬ ‫‪5‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫آڻيون‪ ،‬تہ اھي کائين؟‬ ‫‪6‬۽ اھو ھن کي ثابت ارڻ لِ چيو آھي‪ ،‬االِ ⁠جو ھو پاڻ کي خبر ھو ته ھو اا ارڻ وارو‪.‬‬ ‫لِ ٻہ ⁠سْ سْ سڪا مليا‪ ،‬جو انهن مان ھر او ٿورڙو وٺي‪.‬‬ ‫‪7‬فلپس کيس جواب ڏنو تہ ”اھن ء‬ ‫‪8‬ھن جي شاگردن مان ھڪڙي‪ ،‬شمعون پطرس جي ڀا ءِ اندرياس‪ ،‬ھن کي چيو تہ‬ ‫‪9‬ھتي ھڪڙو اوارو آھي‪ ،‬جنهن وٽ ءج ءون جون پنج مانيون ۽ ٻہ ننڍيون مڇيون آھن‪ ،‬پر انهن مان گهڻا آھن اا؟‬ ‫جاِ تي تمام گهڻو گاھه ھو ‪.‬تنهنڪري ماڻهو ويهي رھيا‪ ،‬جن جو تعداد اٽڪل پنج ھزار‬ ‫‪10‬عيسي چيو تہ ”ماڻهن کي ويهاريو ‪.‬ھاڻي ان ء‬ ‫ي‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪11‬عيسي مانيون کنيون ‪.‬۽ جڏھن شڪر ادا ايائين‪ ،‬تڏھن شاگردن ۾ ورھايائين‪ ،‬۽ شاگرد انهن ۾ جيڪي مَرر ٿيل ھئا ‪.‬۽ ساڳي ءِ طرح‬ ‫ي‬ ‫مڇين جو به جيترو ھوندو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن اھي ڀرجي ويا‪ ،‬تڏھن ھن پنهنجن شاگردن کي چيو تہ ”جيڪي بچيل ٽڪرا گڏ اريو تہ جيئن اجهہ بہ نہ وڃائجي‪.‬‬ ‫لِ مٿي ۽‬ ‫‪13‬تنهنڪري انهن انهن کي گڏ ايو ۽ ٻارھن ٽواريون ڀريون پيون ءج ءون جي پنجن مانين جي ٽڪرن سان‪ ،‬جيڪي کائيندڙن ء‬ ‫مٿي رھجي ويون‪.‬‬ ‫عيسي ايو ھو‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”ھي سچو نبي آھي جيڪو دنيا ۾ اچڻو آھي‪.‬‬ ‫جيڪو‬ ‫ڏٺو‪،‬‬ ‫معجزو‬ ‫اھو‬ ‫جڏھن‬ ‫ماڻهن‬ ‫‪14‬پوِ انهن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫عيسي سمجهيو تہ اھي اچي کيس زوري ءِ وٺي اچي کيس بادشاھہ بڻائيندا‪ ،‬تڏھن ھو اايلئي ۾ وري جبل ڏانهن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪16‬جڏھن شام ٿي تہ سندس شاگرد سمنڊ ڏانهن ويا‪.‬‬ ‫عيسي انهن وٽ نہ آيو ھو‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي سمنڊ پار افرناحوم ڏانهن ھليو ويو ‪.‬۽ ھاڻي اوندھ ٿي چڪي ھئي‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫ي‬

‫جان‬

‫‪18‬۽ ھڪڙي وڏي وا ءِ جي اري سمنڊ اٿيو‪.‬‬ ‫عيسي کي سمنڊ تي ھلندي ۽ ٻيڙي ءِ جي ويجهو ايندي ڏٺائون‪ ،‬سو ڊڄي ويا‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫لنگهيا‬ ‫‪19‬پوِ جڏھن اھي پنجويهہ يا ٽيهہ فرلنگ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪20‬پر ھن انهن کي چيو تہ ”اھو آ ءِ آھيان ‪.‬ڊڄو نه‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ ھنن خوشي ءِ سان کيس ٻيڙي ءِ ۾ چاڙھيو ۽ جهاز انهي ءِ ملڪ تي پهتو جتي ھو ويا ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬ٻئي ڏينهن تي جڏھن ماڻهو سمنڊ جي ٻي ءِ ڀر بيٺا ھئا‪ ،‬تڏھن ڏٺو تہ اءتي ٻي اا ٻي ٻيڙي اونهي‪ ،‬رڳو انهي ءِ ٻيڙي ءِ ۾ جنهن ۾ سندس‬ ‫عيسي پنهنجن شاگردن سان گڏ ٻيڙي ءِ ۾ نہ ويو‪ ،‬پر انهي ءِ ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي ويو ‪.‬شاگرد اايلو ھليا ويا‪.‬‬ ‫شاگرد چڙھي ويا ھئا ۽‬ ‫ي‬ ‫پوِ خداوند جو شڪرگِار ٿيو)‪.‬‬ ‫جاِ جي ويجهو آيون‪ ،‬جتي انهن ماني کائي‪ ،‬ان کان ء‬ ‫( ‪23‬جيتوڻيڪ ٻيون ٻيڙيون تبرياس کان انهي ءِ ء‬ ‫عيسي کي ڳوليندا رھيا‪.‬‬ ‫عيسي آھي ۽ نڪي سندس شاگرد‪ ،‬تڏھن اھي بہ جهاز کڻي افرناحوم ڏانهن آيا ۽‬ ‫‪24‬جڏھن ماڻهن ڏٺو تہ اتي نہ‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪25‬جڏھن ھنن کيس سمنڊ جي ٻي ءِ اناري تي لڌو‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”ربي‪ ،‬تون ھتي اڏھن آيو آھين؟‬ ‫لِ نہ ٿا ڳوليو جو اوھان معجزا ڏٺا‪ ،‬پر انهي ءِ‬ ‫‪26‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين مون کي انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫اري ٿا چاھيو جو اوھان مانيون کائي ڀاڄيون ٿيون‪.‬‬ ‫لِ جيڪو ھميشہ جي زندگي ءِ تائين قائم رھي‪ ،‬جيڪو ابن ⁠آدم‬ ‫لِ محنت نہ اريو جيڪو ناس ٿئي‪ ،‬پر انهي ءِ گوشت ء‬ ‫‪27‬انهي ءِ گوشت ء‬ ‫لِ خدا پي ءِ ءمهر رکي آھي‪.‬‬ ‫اوھان کي ڏيندو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪28‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”اا اريون تہ خدا جا ام اريون؟‬ ‫ء‬ ‫‪29‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”ھي خدا جو ام آھي تہ اوھين انهي ءِ تي ايمان آڻيو‪ ،‬جنهن کي ھن مواليو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫”پوِ تون اهڙي نشاني ڏيکارين ٿو‪ ،‬جو اسين ڏسي سگهون ۽ توتي ايمان آڻيون؟ تون اا ام اندين؟‬ ‫‪30‬تنهنڪري انهن کيس چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫لِ آسمان مان ماني ڏني‪.‬‬ ‫‪31‬اسان جا ابا ڏاڏا ٿر ۾ ءمن کائيندا ھئا ‪.‬جيئن لکيل آھي تہ ”ھن کين کائڻ ء‬ ‫موسي آسمان مان نہ ڏني ھئي ‪.‬پر منهنجو پي ءِ اوھان کي سچي‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اھا ماني‬ ‫‪32‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫ماني آسمان مان ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪33‬االِ ⁠جو خدا جي ماني اھا آھي جيڪا آسمان مان ھيٺ لهي ٿي ۽ دنيا کي زندگي ڏئي ٿي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ھي ءِ ماني ھميشہ اسان کي ڏي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪35‬عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ زندگي ءِ جي ماني آھيان‪ ،‬جيڪو مون وٽ ايندو اھو اڏھن به بک نه لڳندو ‪.‬۽ جيڪو مون تي ايمان‬ ‫ي‬ ‫آڻيندو‪ ،‬سو اڏھن به اڃ نه لڳندو‪.‬‬ ‫‪36‬پر مون توھان کي چيو تہ ”اوھان مون کي ڏٺو آھي‪ ،‬پر ايمان نہ آڻيو‪.‬‬ ‫‪37‬جيڪي پي ءِ مون کي ڏيندو‪ ،‬سي سڀ مون وٽ ايندا ‪.‬۽ جيڪو مون وٽ ايندو ان کي مان انهن به صورت ۾ ٻاھر نه اڍندس‪.‬‬ ‫لِ تہ پنهنجي مرضي ءِ موجب نہ‪ ،‬پر انهي ءِ جي مرضي ءِ موجب‪ ،‬جنهن مون‬ ‫‪38‬االِ ⁠جو آ ءِ آسمان مان ھيٺ لهي آيو آھيان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪي اجه ھن مون کي ڏنو آھي‪ ،‬تنهن مان مون کي‬ ‫‪39‬۽ ھي ءِ پي ءِ جي مرضي آھي جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫اجه نہ وڃائڻ گهرجي‪ ،‬پر ان کي آخري ڏينهن تي وري جيئرو ارڻ گهرجي‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪو بہ فرزند کي ڏسي ۽ مٿس ايمان آڻي‪ ،‬تنهن کي دائمي‬ ‫‪40‬۽ اھو انهي ءِ جي مرضي آھي جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫زندگي ملي‪ ،‬۽ آ ءِ کيس آخري ڏينهن تي جيئرو اري اٿاريندس‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن چيو تہ ”آ ءِ اھا ماني آھيان‪ ،‬جيڪا آسمان مان نازل ٿي آھي‪.‬‬ ‫‪41‬تڏھن يهودي مٿس ااوڙڻ لڳا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ اھو ايئن ٿو چوي تہ ”آ ءِ آسمان‬ ‫‪42‬انهن چيو تہ ”اا ھي نہ آھي‬ ‫عيسي جو پٽ يوسف جو‪ ،‬جنهن جي ما ءِ پي ءِ کي اسين ڄاڻون ٿا؟ ء‬ ‫ي‬ ‫مان ھيٺ لهي آيو آھيان؟‬ ‫عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين پاڻ ۾ اءر نہ اريو‪.‬‬ ‫‪43‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫سواِ پي ءِ جي جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬سو کيس اڪيندو‪ ،‬۽ مان کيس آخري ڏينهن تي‬ ‫‪44‬اوبہ ماڻهو مون وٽ اچي نہ سگهندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيئرو اري اٿاريندس‪.‬‬ ‫‪45‬اھو نبين ۾ لکيل آھي‪ ،‬۽ اھي سڀيئي خدا کان سيکاريا ويندا ‪.‬تنهنڪري ھر ماڻهو ءِ جنهن ٻڌو آھي ۽ پي ءِ کان سکيو آھي‪ ،‬سو مون وٽ‬ ‫اچي ٿو‪.‬‬ ‫سواِ انهي ءِ جي جيڪو خدا جو آھي‪ ،‬تنهن پي ءِ کي ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪46‬ائين نہ آھي تہ انهن ماڻهو ءِ پي ءِ کي ڏٺو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪47‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪو مون تي ايمان آڻي ٿو تنهن وٽ دائمي زندگي آھي‪.‬‬ ‫‪48‬مان زندگي ءِ جي ماني آھيان‪.‬‬ ‫‪49‬اوھان جا ابا ڏاڏا رڻ ⁠پٽ ۾ ءمن کائيندا ھئا ۽ مري ويا آھن‪.‬‬ ‫لِ تہ ماڻهو ان مان کائي ۽ مري نہ‪.‬‬ ‫‪50‬ھي ءِ اھا ماني آھي جيڪا آسمان مان ھيٺ لهي ٿي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪51‬مان جيئري ماني آھيان‪ ،‬جيڪا آسمان مان نازل ٿي آھي‪ ،‬جيڪڏھن او ماڻهو انهي ءِ ماني ءِ مان کائيندو تہ ھو ھميشہ جيئرو رھندو‪ ،‬۽‬ ‫لِ ڏيندس‪.‬‬ ‫جيڪا ماني آ ءِ ڏيندس سو منهنجو گوشت آھي‪ ،‬جيڪا آ ءِ دنيا جي حياتي ءِ ء‬ ‫‪52‬تنهنڪري يهودي پاڻ ۾ ھلڻ لڳا تہ ”ھي ماڻهو پنهنجو گوشت اسان کي ايئن ٿو کائي؟‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين اوھين ابن ⁠آدم جو گوشت نہ کائو ۽ سندس رت نہ پيئندا‪،‬‬ ‫‪53‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫تيستائين اوھان ۾ اابہ زندگي نہ آھي‪.‬‬ ‫‪54‬جيڪو منهنجو گوشت کائي ٿو ۽ منهنجو رت پيئي ٿو‪ ،‬ان کي دائمي زندگي آھي ‪.‬۽ مان کيس آخري ڏينهن تي جيئرو اندس‪.‬‬ ‫‪55‬االِ ⁠جو منهنجو گوشت سچ پچ گوشت آھي ۽ منهنجو رت سچ پچ پيئڻ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪56‬جيڪو منهنجو گوشت کائي ٿو ۽ منهنجو رت پيئي ٿو‪ ،‬سو مون ۾ رھي ٿو ۽ آ ءِ انهي ءِ ۾‪.‬‬ ‫‪57‬جيئن جيئرو پي ءِ مون کي مواليو آھي ۽ آ ءِ پي ءِ جي اري جيئرو آھيان‪ ،‬تيئن جيڪو مون کي کائي سو مون سان جيئرو رھندو‪.‬‬

‫جان‬

‫‪58‬ھي ءِ اھا ماني آھي جيڪا آسمان مان لهي آئي آھي‪ ،‬جهڙي ءِ طرح اوھان جا ابا ڏاڏا ءمن کائيندا ھئا‪ ،‬پر مري ويا آھن‪ ،‬پر جيڪو ھن‬ ‫ماني کائيندو سو ھميشہ جيئرو رھندو‪.‬‬ ‫‪59‬اھي ڳالهيون ھن يهودي عبادت ⁠خاني ۾ ورتا‪ ،‬جڏھن ھو افرناحوم ۾ تعليم ڏيئي رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪60‬تنهنڪري سندس شاگردن مان گهڻن اھو ٻڌي چيو تہ ”ھي ڳاله ڏاڍي ڏکي آھي ‪.‬اير اھو ٻڌي سگهي ٿو؟‬ ‫عيسي کي پاڻ ۾ خبر پئي تہ سندس شاگرد انهي ءِ تي اءرندا آھن‪ ،‬تڏھن انهن کي چيائين تہ ”اا اھو اوھان کي ناراض ٿو‬ ‫‪61‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫اري؟‬ ‫‪62‬اا ۽ جيڪڏھن اوھين ابن ⁠آدم کي مٿي چڙھندي ڏسندا جتي ھو اڳي ھو؟‬ ‫‪63‬اھو روح آھي جيڪو جلدي اري ٿو ‪.‬گوشت اجه به فائدو نه ڏيندو آھي ‪:‬اھي لفظ جيڪي مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬اھي روح آھن‪،‬‬ ‫۽ اھي زندگي آھن‪.‬‬ ‫عيسي کي شروعات کان ئي خبر ھئي تہ اھي اير آھن جن ايمان نہ‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو‬ ‫‪64‬پر اوھان مان اي اھڙا آھن جيڪي ايمان نٿا آڻين‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آندو ۽ اير کيس دغا ڏيڻ گهرجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫س‬ ‫س‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫‪65‬فءَءا ءل ‪:‬فءَ ء منت ء ءم مال ءمْم ءمنءونء ‪ِ ،‬ء سن السِءي ءل يء معل ءمونء ِءل الِءينء يء معل ءم ءمن َبءي‪.‬‬ ‫‪66‬انهي ءِ وقت کان وٺي سندس ايترائي شاگرد موٽي ويا ۽ ساڻس گڏ ھلڻ بہ نہ ويا‪.‬‬ ‫عيسي ٻارھن شاگردن کي چيو تہ ”اوھين بہ ھليا ويندا اا؟‬ ‫‪67‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪68‬تڏھن شمعون پطرس وراڻيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسين انهن ڏانهن وڃون؟ توھان وٽ دائمي زندگي جا لفظ آھن‪.‬‬ ‫‪69‬۽ اسان کي يَين آھي ۽ يَين رکون ٿا ته تون اھو مسيح آھين‪ ،‬جيئري خدا جو فرزند‪.‬‬ ‫‪70‬عيسي وراڻيو تہ ”اا مون اوھان ٻارھن کي نہ چونڊيو آھي ۽ اوھان مان ھڪڙو شيطان آھي؟‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو اھو ئي ھو جنهن کيس پڪڙائڻو ھو‪ ،‬ٻارھن مان ھڪڙو ھو‪.‬‬ ‫‪71‬ھن شمعون جي پٽ يهوداہ اسڪريوتي بابت چيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫⁠جو ھو يهودين ۾ گهمڻ نہ چاھيو‪،‬‬ ‫االِ‬ ‫ء‬

‫⁠جو يهودي کيس مارڻ جي اوشش‬

‫عيسي گليل ۾ گهمندو رھيو‪،‬‬ ‫االِ‬ ‫پوِ‬ ‫ء‬ ‫‪1‬انهن ڳالهين کان ء‬ ‫ي‬ ‫اري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪2‬ھاڻي يهودين جي عيد خيمي جي ويجهي ھئي‪.‬‬ ‫‪3‬تنهنڪري ھن جي ڀائرن کيس چيو تہ ”ھتان ھليو وڃ ۽ يهوديہ ڏانهن ھليو وڃ‪ ،‬تہ جيئن تنهنجا شاگرد بہ ڏسن جيڪي تون ارين ٿو‪.‬‬ ‫‪4‬االِ ⁠جو اوبہ ماڻهو اونهي‪ ،‬جيڪو ڳجهي ءِ طرح اجهہ ام اري‪ ،‬۽ ھو پاڻ کي ظاھر ارڻ گهري ٿو ‪.‬جيڪڏھن تون اھي‬ ‫ء‬ ‫ام اندين‪ ،‬پاڻ کي دنيا ڏانهن ڏيکاري‪.‬‬ ‫‪5‬االِ ⁠جو نڪي سندس ڀائرن مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”منهنجو وقت اڃا اونہ آيو آھي‪ ،‬پر اوھان جو وقت ھميشہ تيار آھي‪.‬‬ ‫‪6‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ ان جي شاھدي ٿو ڏيان تہ ھن جا ام بڇڙا آھن‪.‬‬ ‫‪7‬دنيا توسان نفرت نٿي اري سگهي ‪.‬پر اھو مون کان نفرت اري ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬اوھين ھن عيد ڏانهن وڃو ‪:‬مان اڃا ھن عيد ڏانهن نه ويو آھيان ‪.‬ااااڻ ته منهنجو وقت اڃا پورو نه ٿيو آھي‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن ھن انهن کي اھي ڳالهيون چيو‪ ،‬تڏھن ھو اڃا گليل ۾ رھيو‪.‬‬ ‫‪10‬پر جڏھن ھن جا ڀائر ويا‪ ،‬تڏھن ھو بہ انهي ءِ عيد ڏانهن ويو‪ ،‬جيئن ظاھر نہ‪ ،‬پر ڳجهي ءِ طرح ھو‪.‬‬ ‫‪11‬تڏھن يهودين کيس عيد جي موقعي تي ڳولهيو ۽ چيائون تہ ”ھو اٿي آھي؟‬ ‫‪12‬ماڻهن ۾ ھن جي باري ۾ تمام گهڻو گوڙ مچي ويو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ ان چيو تہ ”ھي چڱو ماڻهو آھي‪ ،‬ٻين چيو تہ ”نه ‪.‬پر ھو ماڻهن کي‬ ‫ٺڳي ٿو‪.‬‬ ‫‪13‬پر يهودين جي ڊپ سبب انهن بہ ماڻهو ءِ ھن جي باري ۾ پڌرائي نہ ائي‪.‬‬ ‫عيسي ھيڪل ۾ ويو ۽ تعليم ڏيڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪14‬عيد جي وچ ڌاري‬ ‫ي‬ ‫‪15‬تنهن تي يهودي عجب ۾ پئجي ويا ۽ چيائون تہ ”ھن ماڻهو ءِ کي اهڙي ءِ طرح خبر پوي ٿي‪ ،‬جو اءھو خط اڏھن بہ نہ سکيو آھي؟‬ ‫‪16‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”منهنجو عَيدو منهنجو نہ‪ ،‬پر انهي ءِ جو آھي جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو اھو خدا جي آھي يا آ ءِ‬ ‫‪17‬جيڪڏھن او ماڻهو پنهنجي مرضي ءِ تي پورو لهندو‪ ،‬تہ کيس انهي ءِ تعليم جي خبر پئجي ويندي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پنهنجي طرفان ڳالهايان ٿو‪.‬‬ ‫‪18‬جيڪو پنهنجي باري ۾ ڳالهائي ٿو سو پنهنجي شان جي ڳول ۾ آھي‪ ،‬پر جيڪو انهي ءِ جلل جي ڳول ۾ آھي جنهن کيس مواليو آھي‪،‬‬ ‫سو ئي سچو آھي ۽ انهي ءِ ۾ اابہ بڇڙائي نہ آھي‪.‬‬ ‫لِ او پيا وڃو؟‬ ‫مارڻ‬ ‫کي‬ ‫مون‬ ‫اري؟‬ ‫ٿو‬ ‫نہ‬ ‫عمل‬ ‫تي‬ ‫شريعت‬ ‫بہ‬ ‫او‬ ‫مان‬ ‫اوھان‬ ‫بہ‬ ‫‪19‬اا‬ ‫پوِ‬ ‫ء‬ ‫موسي اوھان کي شريعت نہ ڏني آھي‪ ،‬پر ء‬ ‫ي‬ ‫لِ؟‬ ‫‪20‬تنهن تي ماڻهن وراڻيو تہ ”توکي او شيطان آھي‪ ،‬اير آھي جو توکي مارڻ ء‬ ‫‪21‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”مون ھڪڙو ام ايو آھي ۽ اوھين سڀ عجب ۾ پئجي ويا آھيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫موسي جو آھي‪ ،‬پر ابن ڏاڏن جو؛ )۽ توھان سبت جي ڏينهن ھڪ مرد جو‬ ‫لِ نه ته اھو‬ ‫‪22‬تنهنڪري‬ ‫موسي اوھان کي طهر ڏنو( ‪.‬ان ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫طهر اريو ٿا‪.‬‬ ‫موسي جي شريعت جي ڀڃڪڙي نہ ائي وڃي ‪.‬اا تون مون تي ااوڙيل‬ ‫‪23‬جيڪڏھن او ماڻهو سبت جي ڏينهن طهر ارائيندو تہ‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو مون ھڪڙي ماڻهو ءِ کي سبت جي ڏينهن تي پورو پورو ايو آھي؟‬ ‫آھين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬ظاھر جي حساب سان فيصلو نہ اريو‪ ،‬پر صحيح فيصلو اريو‪.‬‬ ‫‪25‬پوِ انهن مان ان يروشلم مان چيو تہ ”اا ھي اھو نہ آھي‪ ،‬جنهن کي مارڻ چاھيو ٿا؟‬ ‫ء‬ ‫‪26‬پر اءھي بيحد دليري ءِ سان ڳالهائي رھيا آھن ۽ اھي کيس اجهہ بہ نہ ٿا چون ‪.‬اا حڪمرانن کي خبر آھي ته اھو ئي مسيح آھي؟‬

‫جان‬

‫‪27‬جيتوڻيڪ اسين ڄاڻون ٿا تہ ھي ماڻهو اٿان جو آھي‪ ،‬پر جڏھن مسيح ايندو‪ ،‬تڏھن انهن کي بہ خبر نہ پوندي تہ ھو اٿان جو آھي‪.‬‬ ‫عيسي ھيڪل ۾ تعليم ڏيندي رڙ اري چيو تہ ”اوھين ٻئي مون کي سڃاڻو ٿا ۽ اوھين ڄاڻو ٿا تہ آ ءِ اٿان آيو آھيان‪ ،‬۽ آ ءِ پنهنجي‬ ‫‪28‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫طرفان نہ آيو آھيان‪ ،‬پر جنهن مون کي مواليو آھي سو سچو آھي‪ ،‬جنهن کي اوھين نہ ٿا ڄاڻو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ انهي ءِ مان آھيان ۽ ھن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬پر آ ءِ کيس سڃاڻان ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن جو وقت اڃا اونہ آيو ھو‪.‬‬ ‫کنيو‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫ھٿ‬ ‫مٿس‬ ‫بہ‬ ‫انهن‬ ‫پر‬ ‫ائي‪،‬‬ ‫اوشش‬ ‫جي‬ ‫‪30‬پوِ انهن کيس پڪڙڻ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪31‬گهڻن ماڻهن مٿس ايمان آندو ۽ چوڻ لڳا تہ ”جڏھن مسيح ايندو‪ ،‬تڏھن ھو انهن کان وڌيڪ معجزا اندو‪ ،‬جيڪي ھن ماڻهو ءِ ايو‬ ‫آھي؟‬ ‫لِ آفيسر مواليا‪.‬‬ ‫‪32‬فريسين ٻڌو تہ ماڻهو ھن بابت اھڙيون ڳالهيون ان پيا ‪.‬فريسين ۽ سردار ااھنن کيس پڪڙڻ ء‬ ‫پوِ انهي ءِ ڏانهن وڃان ٿو جنهن مون کي مواليو‬ ‫‪33‬تنهن تي‬ ‫لِ آ ءِ اوھان سان گڏ آھيان ۽ ء‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”اڃا ٿوري ءِ دير ء‬ ‫ي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪34‬اوھين مون کي ڳوليندا‪ ،‬پر لهي نه سگهندا‪ ،‬۽ جتي آ ءِ آھيان‪ ،‬اتي اوھين اچي نه سگهندا‪.‬‬ ‫‪35‬پوِ يهودي پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”ھو ايڏانهن ويندو جو اسين کيس لهنداسين؟ اا ھو غير قومن ۾ منتشر ٿيل ماڻهن وٽ ويندو ۽ غير قومن‬ ‫ء‬ ‫کي سيکاريندو؟‬ ‫‪36‬اھو اهڙو چوڻ آھي جو ھن چيو تہ ”اوھين مون کي ڳوليندا پر لهي نہ سگهندا‪ ،‬۽ جتي آ ءِ آھيان اتي اوھين اچي نہ سگهندا؟‬ ‫عيسي بيٺو ۽ رڙ اري چيائين تہ ”جيڪڏھن او اڃايل آھي‪ ،‬سو مون وٽ اچي پيئي‪.‬‬ ‫‪37‬انهي ءِ عيد جي آخري ڏينهن تي‪،‬‬ ‫ي‬ ‫‪38‬جيڪو مون تي ايمان آڻيندو‪ ،‬جيئن لکيل آھي تہ‪ ،‬سندس پيٽ مان زندہ پاڻي ءِ جا نديون وھنديون‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اڃا پاڪ روح نہ ڏنو ويو ھو‪،‬‬ ‫( ‪39‬پر اھو ھن پاڪ روح جي باري ۾ چيو‪ ،‬جيڪو مٿس ايمان آڻيندڙن کي ملڻ گهرجي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جو جلوو نہ مليو ھو)‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اڃا‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪40‬تنهنڪري ماڻهن مان ايترن ئي اھو ٻڌو ۽ چيائون تہ ”حَيَت ۾ ھي نبي آھي‪.‬‬ ‫‪41‬ٻين چيو تہ ”ھي مسيح آھي ‪.‬پر ان چيو تہ ”اا مسيح گليل مان نڪرندو؟‬ ‫‪42‬اا اھو لکيل نہ آھي تہ ”مسيح دائود جي نسل مان ايندو ۽ بيت ⁠لحم جي شهر مان‪ ،‬جتي دائود ھو؟‬ ‫‪43‬تنهنڪري ھن جي اري ماڻهن ۾ ڦاٿل پئجي ويو‪.‬‬ ‫‪44‬۽ انهن مان اي کيس وٺي ھا ‪.‬پر انهن به مٿس ھٿ نه کنيو‪.‬‬ ‫‪45‬پوِ آفيسر سردار ااھنن ۽ فريسين وٽ آيا ‪.‬۽ چيائون تہ ”اوھين ھن کي او نہ وٺي آيا آھيو؟‬ ‫ء‬ ‫‪46‬آفيسرن وراڻيو تہ ”ھن ماڻهو ءِ وانگر اڏھن بہ نہ ڳالهايو‪.‬‬ ‫‪47‬تنهن تي فريسين وراڻيو تہ ”اوھين بہ ٺڳيو آھيو اا؟‬ ‫‪48‬اا انهن حاامن يا فريسين مان انهن مٿس ايمان آندو آھي؟‬ ‫‪49‬پر ھي ماڻهو جيڪي شريعت کي نہ ٿا ڄاڻن‪ ،‬سي لعنتي آھن‪.‬‬ ‫عيسي وٽ آيو‪ ،‬سو انهن مان ھڪڙو ھو‪.‬‬ ‫‪50‬نيڪديمس انهن کي چيو تہ ”جيڪو رات جو‬ ‫ي‬ ‫‪51‬اا اسان جي شريعت انهن ماڻهو ءِ جو انصاف اري ٿي‪ ،‬انهي ءِ کان اڳ جو اھو ٻڌي ۽ سمجهي تہ اھو اا ٿو اري؟‬ ‫‪:‬االِ ⁠جو گليل مان اوبہ نبي پيدا نہ ٿيو آھي‪.‬‬ ‫‪52‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”اا تون بہ گليل جو آھين؟ ڳولهيو ۽ ڏسو‬ ‫ء‬ ‫‪53‬۽ ھر ھڪ ماڻهو پنهنجي گهر ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫‪1‬عيسي زيتون جي ٽڪر ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬صبح جو ھو وري ھيڪل ۾ آيو ۽ سڀيئي ماڻهو وٽس آيا ‪.‬۽ ھو ويهي رھيو‪ ،‬۽ انهن کي سيکاريو‪.‬‬ ‫‪3‬شريعت جا عالم ۽ فريسي وٽس ھڪڙي عورت کڻي آيا‪ ،‬جنهن کي زنا ۾ گرفتار ايو ويو ھو ‪.‬۽ جڏھن انهن کيس وچ ۾ مَرر ايو‪،‬‬ ‫‪4‬انهن کيس چيو تہ ”اي استاد‪ ،‬ھي ءِ عورت زنا جي حالت ۾ پڪڙي ويئي ھئي‪.‬‬ ‫موسي شريعت ۾ اسان کي حڪم ڏنو آھي تہ اھڙن کي سنگسار ايو وڃي‪ ،‬پر تون اا ٿو چوين؟‬ ‫‪5‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫عيسي ھيٺ لهي ويو ۽ پنهنجي آڱر سان زمين تي ائين لکيائين ڄڻ ھن انهن کي‬ ‫‪6‬اھو انهن کيس آزمائيندي چيو تہ جيئن مٿس الزام ھڻي ‪.‬پر‬ ‫ي‬ ‫ٻڌو ئي نه ھو‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ جڏھن اھي کانئس پڇندا رھيا‪ ،‬تڏھن ھن پاڻ کي مٿي کنيو ۽ کين چيائين تہ ”جيڪو اوھان مان بي ⁠گناھہ آھي‪ ،‬سو پهريائين ھن‬ ‫ء‬ ‫تي پٿر ھڻي‪.‬‬ ‫‪8‬ھو وري ھيٺ لهي ويو ۽ زمين تي لکڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي اايلو رھجي ويو ۽ اھا‬ ‫‪9‬جن اھو ٻڌو‪ ،‬سي پنهنجن ضمير جي سزا تي ھڪ ھڪ ٿي ٻاھر نڪتا‪ ،‬وڏي کان وٺي آخر تائين‪،‬‬ ‫ي‬ ‫عورت وچ ۾ بيٺي‪.‬‬ ‫سواِ انهن کي بہ نہ ڏٺائين‪ ،‬تڏھن کيس چيائين تہ ”اي عورت‪ ،‬تنهنجا الزام‬ ‫عيسي پاڻ کي مٿي کنيو‪ ،‬تڏھن انهي ءِ عورت کان‬ ‫‪10‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ھڻڻ وارا اٿي آھن؟ اا انهن ماڻهو ءِ توھان جي مِمت نه ائي آھي؟‬ ‫‪11‬ھن چيو تہ ”نه ماڻهو‪ ،‬اي خداوند ‪.‬۽ يسوع ھن کي چيو‪" ،‬نه ئي مان توھان کي سزا ڏيان ٿو ‪:‬وڃ‪ ،‬۽ وڌيڪ گناھه نه ار‪.‬‬ ‫عيسي انهن سان وري ڳالهايو تہ ”آ ءِ دنيا جي روشني آھيان‪ ،‬جيڪو منهنجي پٺيان ھلندو سو اوندھہ ۾ نہ ھلندو‪ ،‬پر انهي ءِ کي‬ ‫‪12‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫زندگي ءِ جي روشني ملندي‪.‬‬ ‫‪13‬تنهنڪري فريسين کيس چيو تہ ”تون پنهنجو پاڻ کي ظاھر ٿو ارين ‪.‬تنهنجو راارڊ سچو ناھي‪.‬‬

‫جان‬

‫⁠جو مون کي خبر آھي‬

‫االِ‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ آ ءِ پنهنجو پاڻ کي لکان ٿو‪ ،‬تڏھن بہ منهنجو راارڊ سچو آھي‪،‬‬ ‫‪14‬تنهن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫تہ اٿان آيو آھيان ۽ ايڏانهن وڃان ٿو ‪.‬پر توھان نٿا ٻڌائي سگهو ته مان اٿان آيو آھيان ۽ ايڏانهن وڃان ٿو‪.‬‬ ‫‪15‬اوھين جسم جي مطابق فيصلو اريو ‪.‬مان انهن به ماڻهو جو فيصلو نه اندس‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ اايلو نہ آھيان‪ ،‬پر آ ءِ ۽ پي ءِ آھيان جنهن مون کي‬ ‫‪16‬پر جيڪڏھن آ ءِ فيصلو اريان تہ منهنجو فيصلو سچو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪17‬تنهنجي شريعت ۾ بہ لکيل آھي تہ ٻن ماڻهن جي شاھدي سچي آھي‪.‬‬ ‫‪18‬آ ءِ اھو آھيان جيڪو پنهنجي شاھدي ڏيان ٿو ۽ پي ءِ جنهن مون کي مواليو آھي سو منهنجي شاھدي ٿو ڏئي‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اوھين نہ مون کي سڃاڻو ٿا‪ ،‬نڪي منهنجي پي ءِ کي‪ ،‬جيڪڏھن‬ ‫‪19‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”تنهنجو پي ءِ اٿي آھي؟‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اوھين مون کي سڃاڻو ھا تہ اوھين منهنجي پي ءِ کي بہ سڃاڻو ھا‪.‬‬ ‫عيسي انهي ءِ خزاني ۾ ورتا‪ ،‬جڏھن ھو ھيڪل ۾ تعليم ڏيئي رھيو ھو‪ ،‬پر انهن بہ مٿس ھٿ نہ وڌو ‪.‬ااااڻ ته سندس‬ ‫‪20‬اھي ڳالهيون‬ ‫ي‬ ‫الڪ اڃا نه آيو ھو‪.‬‬ ‫‪21‬عيسي وري انهن کي چيو تہ ”آ ءِ وڃي رھيو آھيان ۽ اوھين مون کي ڳوليندا ۽ پنهنجن گناھن ۾ مرندا‪ ،‬جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬اوھين اچي نہ‬ ‫ي‬ ‫سگهندا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن چيو تہ ”جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬اوھين اچي نہ سگهندا‪.‬‬ ‫ماريندو؟‬ ‫کي‬ ‫پاڻ‬ ‫ھو‬ ‫”اا‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫يهودين‬ ‫‪22‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪23‬تنهن تي ھن انهن کي چيو تہ ”اوھين ھيٺيان آھيو ‪.‬مان مٿي مان آھيان ‪:‬توھان ھن دنيا جا آھيو ‪.‬مان ھن دنيا جو نه آھيان‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو جيڪڏھن اوھين نہ مڃيندؤ تہ آ ءِ اھو آھيان‪ ،‬تہ اوھين‬ ‫‪24‬تنهنڪري مون اوھان کي چيو تہ اوھين پنهنجن گناھن ۾ مرندؤ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پنهنجن گناھن ۾ مرندا‪.‬‬ ‫ع ءمنء مال ءمْم ءمنءينء ” ‪:‬جيئن مون اوھان کي شروع کان چيو آھي‪.‬‬ ‫سو ء‬ ‫ء‬ ‫‪25‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”تون اير آھين؟ فءَءا ءل لءهء يء ء‬ ‫لِ ايتريون ئي ڳالهيون آھن‪ ،‬پر جنهن مون کي مواليو آھي سو سچو آھي ‪.‬۽ مان دنيا‬ ‫‪26‬مون کي اوھان بابت چوڻ ۽ فيصلو ارڻ ء‬ ‫سان اھي ڳالهيون ٻڌايان ٿو جيڪي مون ھن جي باري ۾ ٻڌيون آھن‪.‬‬ ‫‪27‬اھي سمجهي نہ سگهيا تہ ھو ساڻن پي ءِ بابت ڳالهائي رھيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”جڏھن اوھين ابن ⁠آدم کي مٿي کڻندا‪ ،‬تڏھن اوھان کي خبر پوندي تہ آ ءِ اھو آھيان ۽ آ ءِ پنهنجي طرفان‬ ‫‪28‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫اجهہ نہ ٿو اريان ‪.‬پر جيئن منهنجي پي ءِ مون کي سيکاريو آھي‪ ،‬تيئن آ ءِ اھي ڳالهيون چوان ٿو‪.‬‬ ‫‪29‬۽ جنهن مون کي مواليو آھي سو مون سان گڏ آھي ‪:‬پي ءِ مون کي اايلو نہ اڏيو آھي ‪.‬ااااڻ ته مان ھميشه اھي شيون اندو‬ ‫آھيان جيڪي ھن کي خوش اندا آھن‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن ھن اھي ڳالهيون ايون تہ گهڻن ئي مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫پوِ سچ ⁠پچ منهنجا‬ ‫‪31‬تڏھن‬ ‫عيسي انهن يهودين کي چيو‪ ،‬جن مٿس ايمان آندو ھو‪” ،‬جيڪڏھن اوھين منهنجي الم تي قائم رھندؤ تہ ء‬ ‫ي‬ ‫شاگرد آھيو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ اوھان کي سچ معلوم ٿيندو‪ ،‬۽ سچ اوھان کي آزاد اندو‪.‬‬ ‫‪33‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”اسين ابراھيم جو اولد آھيون ۽ اڏھن بہ انهن جي غلمي ءِ ۾ نہ رھيا آھيون‪ ،‬تون ايئن ٿو چوين تہ آزاد‬ ‫ٿي ويندؤ؟‬ ‫‪34‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪوبہ گناھہ اري ٿو سو گناھہ جو غلم آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪35‬۽ نوار ھميشه گهر ۾ نه رھندو‪ ،‬پر فرزند ھميشه رھندو‪.‬‬ ‫‪36‬تنهنڪري جيڪڏھن فرزند اوھان کي آزاد اندو‪ ،‬تہ اوھين واقعي آزاد ھوندؤ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو منهنجي الم جي اوھان ۾ اابہ‬ ‫‪37‬مون کي خبر آھي تہ اوھين ابراھيم جو اولد آھيو ‪.‬پر اوھين مون کي مارڻ چاھيو ٿا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ نہ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪38‬آ ءِ اھو ڳالهايان ٿو جيڪو مون پنهنجي پي ءِ سان ڏٺو آھي ‪:‬۽ اوھين اھو اريو ٿا جيڪو توھان پنهنجي پي ءِ سان ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪.‬عيسي انهن کي چيو تہ ”جيڪڏھن اوھين ابراھيم جا ٻار ھجو ھا تہ اوھين‬ ‫‪39‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”ابراھيم اسان جو پي ءِ آھي‬ ‫ي‬ ‫ابراھيم جا ام اريو ھا‪.‬‬ ‫‪40‬پر ھاڻي اوھين مون کي مارڻ چاھيو ٿا‪ ،‬ھڪڙو ماڻهو جنهن اوھان کي سچ چيو آھي‪ ،‬جيڪو مون خدا بابت ٻڌو آھي‪ ،‬اھو ابراھيم نه‬ ‫ايو‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”اسين زنا مان پيدا نہ ٿيا آھيون ‪.‬اسان جو ھڪڙو پيِ آھي‪ ،‬جيتوڻيڪ‬ ‫‪41‬اوھين پنهنجي پي ءِ جا ام اريو ٿا‬ ‫ء‬ ‫خدا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ خدا کان ٻاھر‬ ‫‪42‬عيسي انهن کي چيو تہ ”جيڪڏھن خدا اوھان جو پي ءِ ھجي ھا تہ اوھين مون سان پيار اريو ھا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫نڪري آيو آھيان ‪.‬نڪي آ ءِ پاڻ وٽان آيو آھيان‪ ،‬پر ھن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪43‬اوھين منهنجي ڳالهه او نہ ٿا سمجهو؟ ان اري جو اوھين منهنجو الم ٻڌي نٿا سگهو‪.‬‬ ‫‪44‬اوھين پنهنجي پي ءِ شيطان جا آھيو ۽ پنهنجي پي ءِ جون خواھشون پوريون اندا ‪.‬ھو شروع کان ئي قاتل ھو ۽ سچائي ءِ ۾ نہ رھيو‪،‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن ۾ سچائي نہ آھي ‪.‬جڏھن ھو اوڙ ڳالهائيندو آھي‪ ،‬ھو پنهنجي طرفان ڳالهائيندو آھي‪ ،‬ااااڻ ته ھو اوڙو آھي‪ ،‬۽ ان‬ ‫ء‬ ‫جو پيِ آھي‪.‬‬ ‫‪45‬۽ ااااڻ ⁠تہ آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬تنهنڪري اوھين مون تي يَين نہ ٿا اريو‪.‬‬ ‫‪46‬اوھان مان اير مون کي گناھہ جو قائل اري؟ ۽ جيڪڏھن آ ءِ سچ ٿو چوان تہ اوھين مون کي او نہ مڃيو؟‬ ‫االِ ⁠جو اوھين خدا جا نہ آھيو‪.‬‬ ‫‪47‬جيڪو خدا جو آھي سو خدا جون ڳالهيون ٻڌي ٿو‪ ،‬تنهنڪري اوھين انهن کي نہ ٻڌو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪48‬تڏھن يهودين وراڻيو تہ ”اسان چئون ٿا تہ چڱو نہ تہ تون سامري آھين ۽ شيطان آھين؟‬ ‫‪49‬عيسي وراڻيو تہ ”مون کي شيطان اونهي ‪.‬پر آ ءِ پنهنجي پي ءِ جي عزت اريان ٿو‪ ،‬۽ اوھين منهنجي بي عزتي اريو ٿا‪.‬‬ ‫ي‬

‫جان‬

‫‪50‬۽ مون کي پنهنجي شان جي طلب نه آھي‪ ،‬ھڪڙو آھي جيڪو ڳولي ٿو ۽ فيصلو اري ٿو‪.‬‬ ‫‪51‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪڏھن او ماڻهو منهنجي چوڻ تي عمل اندو تہ ھو موت کي اڏھن بہ نہ ڏسندو‪.‬‬ ‫‪52‬تنهن تي يهودين کيس چيو تہ ”ھاڻي اسان کي خبر آھي تہ تو ۾ شيطان آھي ‪.‬ابراھيم مري ويو آھي‪ ،‬۽ نبين؛ ۽ تون چوين ٿو‪ ،‬جيڪڏھن‬ ‫او ماڻهو منهنجي چوڻ تي عمل اندو‪ ،‬اھو اڏھن به موت جو ذائَو نه چکندو‪.‬‬ ‫‪53‬اا تون اسان جي پي ءِ ابراھيم کان وڏو آھين‪ ،‬جيڪو مري ويو آھي؟ ۽ نبي مري ويا آھن ‪:‬تون پاڻ کي اير ٿو بڻائين؟‬ ‫‪54‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ پنهنجي عزت اريان تہ منهنجي عزت اجهہ بہ نہ آھي‪ ،‬اھو منهنجو پي ءِ آھي جيڪو منهنجي عزت‬ ‫ي‬ ‫اري ٿو ‪.‬جنهن بابت توھان چئو ٿا ته ھو توھان جو خدا آھي‪.‬‬ ‫‪55‬اڃا تائين اوھان کيس نہ سڃاتو آھي ‪.‬پر مان کيس سڃاڻان ٿو‪ ،‬۽ جيڪڏھن آ ءِ چوان تہ آ ءِ کيس نہ ٿو سڃاڻان‪ ،‬تہ آ ءِ اوھان جهڙو‬ ‫اوڙو ٿيندس‪ ،‬پر آ ءِ کيس سڃاڻان ٿو ۽ سندس چوڻ تي قائم رھندس‪.‬‬ ‫‪56‬تنهنجو پي ءِ ابراھيم منهنجو ڏينهن ڏسي خوش ٿيو‪ ،‬۽ اھو ڏسي ڏاڍو خوش ٿيو‪.‬‬ ‫‪57‬تنهن تي يهودين کيس چيو تہ ”تون اڃا پنجاھ سالن جو نہ ٿيو آھين‪ ،‬اا تو ابراھيم کي ڏٺو آھي؟‬ ‫‪58‬عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ابراھيم کان اڳي آ ءِ آھيان‪.‬‬ ‫ي‬ ‫عيسي پاڻ کي لڪايو ۽ ھيڪل مان نڪري انهن جي وچ مان لنگهي ويو‪.‬‬ ‫پر‬ ‫‪،‬‬ ‫لِ‬ ‫االڻ‬ ‫مٿس‬ ‫تہ‬ ‫کنيا‬ ‫پٿر‬ ‫ھنن‬ ‫‪59‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫عيسي اتان لنگهيو تہ ھن ھڪڙي ماڻهو ءِ کي ڏٺو‪ ،‬جيڪو ڄائي ڄم کان انڌو ھو‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬پوِ سندس شاگردن کانئس پڇيو تہ ”اي استاد‪ ،‬انهن گناھ ايو آھي‪ ،‬ھن ماڻهو ءِ جو يا ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ جو‪ ،‬اھو انڌو ڄائي ڄم کان؟‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ خدا جا ام ھن ۾ ظاھر ٿين‪.‬‬ ‫‪3‬عيسي وراڻيو تہ ”نهي ءِ ماڻهو ءِ گناھہ ايو آھي‪ ،‬نڪي ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫‪4‬مون کي انهي ءِ جا ام ارڻا آھن جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬جيستائين اھو ڏينهن آھي ‪:‬رات ايندي آھي‪ ،‬جڏھن اوبہ ماڻهو ام‬ ‫اري نہ سگهندو‪.‬‬ ‫‪5‬جيستائين آ ءِ دنيا ۾ آھيان‪ ،‬آ ءِ دنيا جي روشني آھيان‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھن ائين ڳالهايو‪ ،‬تڏھن ھن زمين تي تهواو ايو‪ ،‬تهڙي ءِ مان مٽي ايائين ۽ انهي ءِ انڌي جي اکين تي مٽي ءِ جو مکڻ ايائين‪.‬‬ ‫پوِ ڏسڻ ۾ آيو‪.‬‬ ‫سي ءمل ءم‪( ،‬جنهن جي تعبير آھي مواليل آھي‬ ‫)‪.‬پوِ ھو ھليو ويو‪ ،‬ڌوئي ء‬ ‫ء‬ ‫‪:‬وھ ءءو ءحا ءل ِءلءى ء‬ ‫‪7‬فءَءا ءل لءهء« ء‬ ‫‪8‬تنهنڪري پاڙيسري ءِ ۽ جن کيس اڳي ڏٺو ھو تہ ھو انڌو آھي‪ ،‬سي چيائون تہ ”اا ھي اھو نہ آھي جيڪو ويٺو منٿ اندو ھو؟‬ ‫‪9‬انهن چيو تہ ”ھي اھو آھي‪ ،‬ٻين چيو تہ اھو ھن جهڙو آھي‪ ،‬پر ھن چيو تہ آ ءِ اھو آھيان‪.‬‬ ‫‪10‬تنهنڪري انهن کيس چيو تہ ”تنهنجون اکيون ايئن کليل آھن؟‬ ‫عيسي سڏيو وڃي ٿو‪ ،‬تنهن مٽي ءِ ٺاھي‪ ،‬منهنجي اکين تي ءمٽائي‪ ،‬مون کي چيو تہ ”شيلوآم جي‬ ‫‪11‬ھن وراڻيو تہ ”ھڪڙي ماڻهو ءِ جنهن کي‬ ‫ي‬ ‫پوِ آ ءِ وڃي ڌوئي ڌوئي ڏسان‪.‬‬ ‫ڌوِ‪ ،‬ء‬ ‫تل ءِ ۾ وڃي ء‬ ‫‪12‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”ھو اٿي آھي؟ ھن چيو ته مون کي خبر ناھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬اھي انهي ءِ کي فريسين وٽ وٺي آيا‪ ،‬جيڪو اڳي انڌو ھو‪.‬‬ ‫عيسي مٽي ءِ کي ٺاھيو ۽ اکيون کوليون‪.‬‬ ‫‪14‬اھو سبت جو ڏينهن ھو جڏھن‬ ‫ي‬ ‫پوِ ڏٺو‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ فريسين وري بہ کانئس پڇيو تہ ھو ايئن ڏسڻ ۾ آيو؟ ھن انهن کي چيو تہ ”ھن منهنجي اکين تي مٽي وجهي‪ ،‬۽ مون ڌوئي ء‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھو سبت جي ڏينهن کي نہ ٿو مڃي ‪.‬ٻين چيو‪” ،‬جيڪو گنهگار‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫جو‬ ‫خدا‬ ‫ماڻهو‬ ‫”ھي‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫فريسين‬ ‫ان‬ ‫‪16‬تنهنڪري‬ ‫ء‬ ‫آھي سو اھڙو معجزو ايئن ٿو اري سگهي؟ ۽ انهن جي وچ ۾ ھڪ تَسيم ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪17‬اھي وري ان انڌي کي چيائون تہ ”تون ھن بابت اا ٿو چوين تہ ھن تنهنجون اکيون کولي اڏيون آھن؟ ھن چيو ته ھو نبي آھي‪.‬‬ ‫‪18‬پر يهودين مٿس ايمان نہ آندو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ ھو انڌو ٿي چڪو ھو ۽ کيس اکيون مليون‪ ،‬تيستائين ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ کي سڏيائون‪ ،‬جن‬ ‫کيس ڏٺو ھو‪.‬‬ ‫پوِ ھو ھاڻي ايئن ٿو ڏسي؟‬ ‫‪19‬پوِ انهن کانئن پڇيو تہ ”اا ھي آھي اوھان جو پٽ‪ ،‬جنهن کي اوھين چئو ٿا تہ انڌو ڄاول ھو؟ ء‬ ‫ء‬ ‫‪20‬ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ کين جواب ڏنو تہ ”اسان کي خبر آھي تہ ھي اسان جو پٽ آھي ۽ ڄائي ڄم کان انڌو ھو‪.‬‬ ‫‪21‬پر ھو ھاڻي اهڙي ءِ طرح ڏسي ٿو‪ ،‬اسان کي خبر نہ آھي ‪.‬يا اير اکيون کولي اڏيون آھن‪ ،‬اسان کي خبر ناھي ‪:‬ھو عمر وارو آھي ‪.‬‬ ‫لِ ڳالهائيندو‪.‬‬ ‫ھن کان پڇو ‪:‬ھو پنهنجي ء‬ ‫االِ ⁠جو يهودي اڳي ئي اقرار اري چڪا ھئا تہ‬ ‫ھئا‪،‬‬ ‫ڊڄندا‬ ‫کان‬ ‫يهودين‬ ‫اھي‬ ‫⁠تہ‬ ‫ااااڻ‬ ‫ٻڌايو‪،‬‬ ‫ِ‬ ‫⁠پي‬ ‫ِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪22‬اھي ڳالهيون ھن جي ما ء‬ ‫جيڪڏھن او ماڻهو اقرار اري تہ ”آ ءِ مسيح آھيان‪ ،‬تہ انهي ءِ کي عبادت ⁠خاني مان اڍيو وڃي‪.‬‬ ‫‪23‬تنهنڪري ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ چيو تہ ”ھو عمر جو آھي ‪.‬ھن کان پڇو‪.‬‬ ‫‪24‬پوِ انهن وري انهي ءِ ماڻهو ءِ کي سڏيو جيڪو انڌو ھو ۽ چيائونس تہ ”خدا جي واکاڻ ار‪ ،‬اسان کي خبر آھي تہ ھي ماڻهو گنهگار‬ ‫ء‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪25‬ھن وراڻيو تہ ”ھو گنهگار آھي يا نہ‪ ،‬مون کي خبر نہ آھي‪ ،‬ھڪڙي ڳالهہ آ ءِ ڄاڻان ٿو‪ ،‬تہ آ ءِ انڌو ھوس‪ ،‬سو ھاڻي ڏسان ٿو‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ انهن کيس وري چيو تہ ”ھن تو کي اا ايو؟ ھن تنهنجيون اکيون ايئن کوليون؟‬ ‫ء‬ ‫پوِ وري او ٻڌندا؟ اا اوھين بہ سندس‬ ‫‪27‬ھن انهن کي جواب ڏنو تہ ”مون اوھان کي اڳي ئي ٻڌايو آھي‪ ،‬پر اوھان ٻڌو ئي اونهي‪ ،‬ء‬ ‫شاگرد ٿيندا؟‬ ‫موسي جا شاگرد آھيون‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ انهن کيس گاريون ڏنيون ۽ چيائون تہ ”تون سندس شاگرد آھين ‪.‬پر اسين‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫موسي سان ڳالهايو ھو‪ ،‬اسان کي خبر نہ آھي تہ ھو اٿان جو آھي‪.‬‬ ‫خدا‬ ‫تہ‬ ‫آھي‬ ‫خبر‬ ‫کي‬ ‫‪29‬اسان‬ ‫ي‬

‫جان‬

‫پوِ بہ ھن‬ ‫‪30‬تنهن تي انهي ءِ ماڻهو ءِ کين جواب ڏنو تہ ”ھي ءِ عجيب ڳالهہ او آھي‪ ،‬جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ ھو اٿان آيو آھي‪ ،‬پر ء‬ ‫منهنجيون اکيون کولي اڏيون آھن‪.‬‬ ‫‪31‬ھاڻي اسين ڄاڻون ٿا تہ خدا گنهگارن جي نہ ٻڌندو آھي‪ ،‬پر جيڪڏھن او ماڻهو خدا جي عبادت اندڙ آھي ۽ سندس مرضي پوري‬ ‫اري ٿو‪ ،‬تہ ھو انهي ءِ جي ٻڌي ٿو‪.‬‬ ‫‪32‬جڏھن کان دنيا جي شروعات ٿي آھي‪ ،‬اھو نہ ٻڌو ويو آھي تہ انهن ماڻهو ءِ انڌي ءِ جون اکيون کوليون آھن‪.‬‬ ‫‪33‬جيڪڏھن ھي ماڻهو خدا جي طرفان نہ ھجي ھا تہ ھو اجهہ بہ نہ اري سگهي ھا‪.‬‬ ‫‪34‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”تون سڄو ئي گناھن ۾ پيدا ٿيو آھين ۽ اا تون اسان کي سيکارين ٿو؟ ۽ انهن کيس اڍي اڏيو‪.‬‬ ‫‪35‬عيسي ٻڌو تہ ھنن کيس اڍي اڏيو آھي ‪.‬۽ جڏھن کيس مليو‪ ،‬تڏھن کيس چيائين تہ ”اا تون خدا جي فرزند تي ايمان آڻين ٿو؟‬ ‫ي‬ ‫‪36‬ھن جواب ڏنو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو اير آھي جو آ ءِ مٿس ايمان آڻيان؟‬ ‫‪37‬عيسي کيس چيو تہ ”تو ھن کي ڏٺو آھي ۽ اھو ئي آھي جيڪو تو سان ڳالهائي ٿو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪38‬فءَءا ءل ‪َ:‬ءيي ءها السِءينء آ ءمنءوا ‪.‬۽ ھن جي پوڄا ائي‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪي نہ ڏسن سي ڏسن ‪.‬۽ جيڪي ڏسن ٿا سي انڌا ٿي وڃن‪.‬‬ ‫لِ آيو آھيان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪39‬عيسي چيو تہ ”آ ءِ ھن دنيا ۾ انصاف ء‬ ‫ي‬ ‫‪40‬اي فريسين جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬تن مان اي ھي ڳالهيون ٻڌي چيائونس تہ ”اا اسين بہ انڌا آھيون؟‬ ‫‪41‬عيسي انهن کي چيو تہ ”جيڪڏھن اوھين انڌا ھجو ھا تہ اوھان ۾ اوبہ گناھہ نہ ٿيڻ گهرجي‪ ،‬پر ھاڻي اوھين چئو ٿا تہ ”اسين ڏسون‬ ‫ي‬ ‫ٿا ‪.‬تنهنڪري توھان جو گناھ رھندو‪.‬‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫‪1‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪو دروازي کان رڍن جي واڙي ۾ نہ ٿو گهڙي‪ ،‬پر ٻئي انهن رستي تي چڙھي ٿو‪ ،‬سو چور ۽ ڌاڙيل‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪2‬پر جيڪو دروازي مان اندر ٿو اچي سو رڍن جو ريڍار آھي‪.‬‬ ‫‪3‬ھن ڏانهن ٻاھر کولي ٿو ‪.‬۽ رڍون سندس آواز ٻڌن ٿيون ‪:‬۽ ھو پنهنجين رڍن کي نالو وٺي سڏي ٿو ۽ انهن کي ٻاھر وٺي ٿو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اھي‬ ‫‪4‬جڏھن ھو پنهنجين رڍن کي ٻاھر اڍندو آھي‪ ،‬تڏھن انهن جي اڳيان ھلندو آھي ۽ رڍون ھن جي پٺيان ھلنديون آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سندس آواز ڄاڻن ٿيون‪.‬‬ ‫‪5‬۽ اھي ھڪڙي اجنبي جي پٺيان نه ويندا‪ ،‬پر کانئس ڀڄي ويندا‪ ،‬االِ ⁠جو اھي ڌارين جو آواز نه ڄاڻندا آھن‪.‬‬ ‫عيسي انهن کي ٻڌايو‪ ،‬پر اھي سمجهي نہ سگهيا تہ اھي اهڙيون ڳالهيون آھن جيڪي ھن کين ٻڌايون آھن‪.‬‬ ‫‪6‬اھو مثال‬ ‫ي‬ ‫‪7‬عيسي انهن کي وري چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ آ ءِ رڍن جو دروازو آھيان‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪8‬جيڪي مون کان اڳ ۾ آيا سي سڀ چور ۽ ڌاڙيل آھن‪ ،‬پر رڍن انهن جي نہ ٻڌي‪.‬‬ ‫‪9‬مان دروازو آھيان‪ ،‬جيڪڏھن او ماڻهو مون سان اندر گهڙيندو‪ ،‬اھو بچايو ويندو‪ ،‬۽ اندر ۽ ٻاھر ويندو ۽ چراگاھ ڳوليندو‪.‬‬ ‫لِ آيو آھي تہ‬ ‫لِ ته انهن کي زندگي ملي‪ ،‬۽ انهي ءِ ء‬ ‫لِ ‪:‬آ ءِ آيو آھيان انهي ءِ ء‬ ‫‪10‬چور نه ٿو اچي‪ ،‬پر چوري ارڻ‪ ،‬مارڻ ۽ برباد ارڻ ء‬ ‫لِ تہ انهن کي وڌيڪ گهڻي ملي‪.‬‬ ‫انهن کي زندگي ملي‪ ،‬۽ انهي ءِ ء‬ ‫لِ پنهنجي جان ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬آ ءِ چڱو ريڍار آھيان ‪:‬سٺو ريڍار رڍن ء‬ ‫‪12‬پر اھو جيڪو مزدور آھي‪ ،‬پر ريڍار نہ آھي‪ ،‬جنهن جون رڍون ئي نہ آھن‪ ،‬سو بگهڙ کي ايندي ڏسي رڍن کي اڏي ڀڄي وڃي ٿو‪ ،‬۽‬ ‫بگهڙ انهن کي پڪڙي رڍن کي اڄي ٿو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھو مزدور آھي ۽ رڍن جي پرواھ نہ ٿو اري‪.‬‬ ‫‪13‬مزدور ڀڄي وڃي ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬آ ءِ چڱو ريڍار آھيان‪ ،‬۽ آ ءِ پنهنجين رڍن کي سڃاڻان ٿو‪ ،‬۽ آ ءِ پنهنجين رڍن کي سڃاڻان ٿو‪.‬‬ ‫لِ قربان اريان ٿو‪.‬‬ ‫‪15‬جيئن پي ءِ مون کي ڄاڻي ٿو‪ ،‬تيئن آ ءِ پي ءِ کي سڃاڻان ٿو‪ ،‬۽ مان پنهنجي جان رڍن ء‬ ‫‪16‬۽ مون وٽ ٻيون رڍون آھن‪ ،‬جيڪي ھن واڙي جون نہ آھن‪ ،‬اھي بہ ضرور آڻيندس‪ ،‬۽ اھي منهنجو آواز ٻڌنديون ‪.‬۽ اتي ھڪڙو ٻج‬ ‫ھوندو‪ ،‬۽ ھڪڙو ريڍار‪.‬‬ ‫لِ تہ آ ءِ اھا وري وٺان‪.‬‬ ‫‪17‬تنهنڪري منهنجو پي ءِ مون سان پيار اري ٿو‪،‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ پنهنجي جان قربان اريان ٿو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫‪18‬اوبہ ماڻهو مون کان اھو نٿو کسي‪ ،‬پر آ ءِ پاڻ کان اھا رکي ٿو اڏيان ‪.‬مون کي ان کي رکڻ جي طاقت آھي‪ ،‬۽ مون کي ان کي ٻيهر‬ ‫وٺڻ جي طاقت آھي ‪.‬اھو حڪم مون کي پنهنجي پي ءِ کان مليو آھي‪.‬‬ ‫‪19‬تنهنڪري انهن ڳالهين جي اري يهودين ۾ وري اختلف پئجي ويا‪.‬‬ ‫‪20‬انهن مان گهڻن چيو تہ ”ھن کي شيطان آھي ۽ چريو آھي ‪.‬توھان ھن کي او ٿا ٻڌو؟‬ ‫‪21‬ٻين چيو تہ ”ھي انهي ءِ جون ڳالهيون نہ آھن جنهن کي شيطان آھي ‪.‬اا شيطان انڌن جون اکيون کولي سگهي ٿو؟‬ ‫‪22‬۽ اھو يروشلم ۾ عيد عيد ھئي‪ ،‬۽ سياري جي موسم ھئي‪.‬‬ ‫‪23‬عيسي ھيڪل ۾ سليمان جي پورچ ۾ گهمندو رھيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪24‬پوِ يهودي سندس چوڌاري آيا ۽ چيائونس تہ ”ايستائين تون اسان کي شڪ ۾ مبتل اندين؟ جيڪڏھن تون مسيح آھين‪ ،‬اسان کي‬ ‫ء‬ ‫صاف صاف ٻڌاِ‪.‬‬ ‫‪25‬عيسي وراڻيو تہ ”مون اوھان کي ٻڌايو ھو‪ ،‬پر اوھان ايمان نہ آندو‪ ،‬جيڪي ام آ ءِ پنهنجي پي ءِ جي نالي تي اريان ٿو‪ ،‬سي منهنجي‬ ‫ي‬ ‫شاھدي ڏين ٿا‪.‬‬ ‫‪26‬پر اوھين ايمان نہ ٿا آڻيو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ اوھين منهنجي رڍن مان نہ آھيو‪ ،‬جيئن مون اوھان کي چيو آھي‪.‬‬ ‫‪27‬منهنجون رڍون منهنجو آواز ٻڌن ٿيون‪ ،‬۽ آ ءِ انهن کي سڃاڻان ٿو ۽ اھي منهنجي پٺيان اچن ٿيون‪.‬‬ ‫‪28‬۽ مان انهن کي دائمي زندگي ڏيان ٿو ‪.‬۽ اھي اڏھن به ناس نه ٿيندا‪ ،‬نڪي او ماڻهو انهن کي منهنجي ھٿ مان اڍندو‪.‬‬

‫جان‬

‫‪29‬منهنجو پي ءِ‪ ،‬جنهن مون کي ڏنو آھي‪ ،‬سو سڀني کان وڏو آھي ‪.‬۽ او به ماڻهو انهن کي منهنجي پيِ جي ھٿ مان اڍڻ جي قابل نه‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪30‬آ ءِ ۽ منهنجو پي ءِ ھڪڙو آھيون‪.‬‬ ‫لِ وري پٿر کنيا‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ يهودين کيس پٿر ھڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ تون مون کي سنگسار‬ ‫ام‬ ‫اهڙي‬ ‫مان‬ ‫‪.‬انهن‬ ‫آھن‬ ‫ڏيکاريا‬ ‫ام‬ ‫چڱا‬ ‫ايترائي‬ ‫وٽان‬ ‫ِ‬ ‫پي‬ ‫پنهنجي‬ ‫کي‬ ‫اوھان‬ ‫”مون‬ ‫تہ‬ ‫وراڻيو‬ ‫‪32‬عيسي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اندين؟‬ ‫لِ؛ ۽ ااااڻ ته تون‪ ،‬ھڪ‬ ‫لِ سنگسار نہ ٿا اريون ‪.‬پر توھين رسالت ء‬ ‫‪33‬تنهن تي يهودين وراڻيو تہ ”اسين تو کي انهن چڱي ام ء‬ ‫انسان ٿي‪ ،‬پاڻ کي خدا بڻائي ٿو‪.‬‬ ‫‪34‬عيسي وراڻيو تہ ”اا اوھان جي شريعت ۾ اھو لکيل نہ آھي‪ ،‬مون چيو تہ ”اوھين ديوتا آھيو؟‬ ‫ي‬ ‫‪35‬جيڪڏھن ھو انهن کي ديوتا سڏين ٿا‪ ،‬جن وٽ خدا جو الم آيو آھي‪ ،‬۽ لکت کي ٽوڙي نٿو سگهجي‪.‬‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو مون چيو آھي تہ آ ءِ خدا‬ ‫‪36‬اوھين انهي ءِ بابت چئو‪ ،‬جنهن کي پي ءِ پاڪ اري دنيا ۾ مواليو آھي‪” ،‬تون افر ٿو ارين‬ ‫ء‬ ‫جو فرزند آھيان؟‬ ‫‪37‬جيڪڏھن آ ءِ پنهنجي پي ءِ جا ام نہ ٿو اريان تہ مون کي نہ مڃيو‪.‬‬ ‫لِ تہ اوھين ڄاڻو ۽ ايمان آڻيو‬ ‫‪38‬پر جيڪڏھن آ ءِ اريان ٿو‪ ،‬جيتوڻيڪ اوھين مون کي نہ مڃيو‪ ،‬پر انهن امن تي يَين اريو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫تہ پي ءِ مون ۾ آھي ۽ آ ءِ ھن ۾ آھيان‪.‬‬ ‫لِ وري اوشش ائي‪ ،‬پر ھو انهن جي ھٿ مان ڀڄي ويو‪.‬‬ ‫‪39‬تنهنڪري ھنن کيس پڪڙڻ ء‬ ‫جاِ ڏانهن ھليو ويو‪ ،‬جتي يوحنا پهريون بپتسما ڏني ھئي ‪.‬۽ اتي رھيو‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ وري اردن دريا ءِ پار انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫يحي جون جيڪي ڳالهيون ھن ماڻهو ءِ بابت ايون سي سڀ‬ ‫پر‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫ايو‬ ‫نہ‬ ‫معجزو‬ ‫او‬ ‫”يحي‬ ‫تہ‬ ‫چيائون‬ ‫اچي‬ ‫وٽس‬ ‫ئي‬ ‫‪41‬گهڻن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫سچيون ھيون‪.‬‬ ‫‪42‬اتي ايترن ئي مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫‪1‬لعزر نالي ھڪڙو ماڻهو بيمار ھو‪ ،‬جيڪو بيت ⁠عنياہ ۾ رھندو ھو‪ ،‬جيڪو مريم ۽ سندس ڀيڻ مارٿا جي شهر ۾ رھندو ھو‪.‬‬ ‫( ‪2‬اھا اھا ئي مريم ھئي جنهن خداوند تي عطر مکيو ۽ پنهنجن وارن سان سندس پير اءگهيا‪ ،‬جنهن جو ڀا ءِ لعزر بيمار ھو)‪.‬‬ ‫‪3‬تنهنڪري سندس ڀينرون ھن ڏانهن مواليائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڏس‪ ،‬جنهن کي تون پيار ارين ٿو سو بيمار آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ خدا جي فرزند جو جلوو‬ ‫‪4‬جڏھن‬ ‫لِ آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تڏھن چيائين تہ ”ھي بيماري موت جي نہ آھي‪ ،‬پر خدا جي جلوي ء‬ ‫ي‬ ‫انهي ءِ سان ٿئي‪.‬‬ ‫عيسي مارٿا‪ ،‬سندس ڀيڻ ۽ لعزر سان پيار ايو‪.‬‬ ‫‪5‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫جاِ تي رھيو‪ ،‬جتي ھو رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھن ٻڌو تہ ھو بيمار آھي‪ ،‬تڏھن ھو ٻن ڏينهن تائين ساڳي ءِ ء‬ ‫پوِ ھن پنهنجن شاگردن کي چيو تہ ”ھلو‪ ،‬وري يهوديہ ڏانهن ھلون‪.‬‬ ‫‪7‬تنهن کان ء‬ ‫‪8‬ھن جي شاگردن کيس چيو تہ ”اي استاد !۽ تون وري اتي وڃين ٿو؟‬ ‫االِ ⁠جو ھو‬ ‫‪9‬عيسي وراڻيو تہ ”اا ڏينهن ۾ ٻارھن الڪ نہ آھن؟ جيڪڏھن او ماڻهو ڏينهن ۾ گهمندو آھي‪ ،‬ته ھو ٿڪجي نہ ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ھن دنيا جي روشني ءِ کي ڏسي ٿو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو مٿس روشني ءِ جو اوبہ اونهي‪.‬‬ ‫‪10‬پر جيڪڏھن او ماڻهو رات جو گهمندو آھي‪ ،‬تڏھن گمراھہ ٿو اري‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ انهن کي چيائين تہ ”اسان جو دوست لعزر ننڊ ۾ آھي ‪.‬پر مان وڃان ٿو‪ ،‬ته مان کيس ننڊ مان جاڳائيان‪.‬‬ ‫‪11‬اھي ڳالهيون ھن چيو تہ ء‬ ‫‪12‬پوِ ھن جي شاگردن چيو تہ ”خداوند‪ ،‬جيڪڏھن ھو سمهندو تہ چڱو ڀلو اندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي پنهنجي موت بابت ڳالهايو ھو‪ ،‬پر انهن سمجهيو تہ ھن ننڊ ۾ آرام ارڻ بابت چيو ھو‪.‬‬ ‫بہ‬ ‫‪13‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫عيسي انهن کي صاف صاف چيو تہ ”لعزر مري ويو آھي‪.‬‬ ‫‪14‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ اوھين ايمان آڻيو ‪.‬تنهن ھوندي به اسان کي ھن ڏانهن وڃڻ‬ ‫‪15‬۽ آ ءِ اوھان جي خاطر خوش آھيان جو آ ءِ اتي نہ ھوس‪ ،‬انهي ءِ مَصد ء‬ ‫ڏيو‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ ٿامس‪ ،‬جنهن کي ديدمس سڏين ٿا‪ ،‬پنهنجن ساٿي شاگردن کي چيو تہ ”ھلو‪ ،‬اسين بہ ھلون‪ ،‬تہ جيئن ھن سان گڏ مرون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي آيو‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ کيس چار ڏينهن اڳ ئي قبر ۾ پيل آھي‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪18‬ھاڻي بيت عنياہ يروشلم جي ويجهو‪ ،‬اٽڪل پندرھن فرلنگ پري ھو‪.‬‬ ‫‪19‬ايترائي يهودي مارٿا ۽ مريم وٽ آيا‪ ،‬جيڪي کين سندن ڀا ءِ بابت تسلي ڏين‪.‬‬ ‫عيسي اچي رھيو آھي‪ ،‬تڏھن وڃي ساڻس ملي‪ ،‬پر مريم اڃا گهر ۾ ئي ويٺي‪.‬‬ ‫‪20‬مارٿا جڏھن ٻڌو تہ‬ ‫ي‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن تون ھتي ھجي ھا تہ منهنجو ڀا ءِ نہ مري ھا‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ مارٿا‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪22‬پر مون کي خبر آھي تہ ھاڻي بہ جيڪو اجهہ تون خدا کان گهرندين‪ ،‬سو خدا توکي ڏيندو‪.‬‬ ‫‪23‬عيسي کيس چيو تہ ”تنهنجو ڀا ءِ وري جيئرو ٿيندو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪24‬مارٿا وراڻيو تہ ”مون کي خبر آھي تہ ھو قيامت جي ڏينهن وري جيئرو ٿي اٿندو‪.‬‬ ‫‪25‬عيسي ھن کي چيو تہ ”آ ءِ جيئرو ٿي اٿڻ ۽ زندگي آھيان‪ ،‬جيڪو مون تي ايمان آڻي ٿو‪ ،‬جيتوڻيڪ ھو مئل ھوندو‪ ،‬تڏھن بہ جيئرو‬ ‫ي‬ ‫ھوندو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جيڪو بہ جيئرو آھي ۽ مون تي ايمان آڻيندو‪ ،‬سو اڏھن بہ نہ مرندو ‪.‬اا توھان ان ڳالهه تي يَين رکو ٿا؟‬ ‫‪27‬ھن چيو تہ ”ھائو‪ ،‬خداوند ‪:‬مون کي يَين آھي تہ تون مسيح آھين‪ ،‬خدا جو فرزند‪ ،‬جيڪو دنيا ۾ اچڻو آھي‪.‬‬

‫جان‬

‫‪28‬جڏھن ھن ائين چيو‪ ،‬تڏھن ھليو ويو ۽ پنهنجي ڀيڻ مريم کي ڳجهي ءِ طرح سڏي چيائين تہ ”سائين اچي تو کي سڏي رھيو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬اھو ٻڌندي ئي ھو ءِ جلدي اءٿي ۽ وٽس آئي‪.‬‬ ‫جاِ تي ھو جتي مارٿا ساڻس ملي ھئي‪.‬‬ ‫‪30‬اڃا‬ ‫عيسي شهر ۾ نہ آيو ھو‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫‪31‬پوِ يهودي جيڪي ھن سان گڏ گهر ۾ ھئا ۽ کيس تسلي ڏني‪ ،‬جڏھن مريم کي ڏٺائون تہ ھو تڪڙ ۾ اءٿي ۽ ٻاھر نڪتي‪ ،‬تڏھن سندس‬ ‫ء‬ ‫پٺيان آيا ۽ چيائون تہ ”ھي ءِ قبر تي وڃي اتي روئڻ لڳي‪.‬‬ ‫عيسي ھو ۽ کيس ڏٺائين تہ سندس پيرن تي اري پيس ۽ چيائينس تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن تون ھتي ھجي‬ ‫‪32‬پوِ جڏھن مريم پهتي جتي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ھا تہ منهنجو ڀا ءِ نہ مري ھا‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي روئندي ڏٺو ۽ يهودي بہ روئي رھيا ھئا‪ ،‬جيڪي ساڻس گڏ آيا ھئا‪ ،‬تڏھن ھو دل ۾ اڙايو ۽ پريشان ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪34‬۽ چيائين تہ ”اوھان کيس اٿي رکيو آھي؟ انهن کيس چيو ته‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬اچو ۽ ڏسو‪.‬‬ ‫‪35‬عيسي روئڻ لڳو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪36‬پوِ يهودين چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬ھن سان اهڙو پيار ھو!‬ ‫ء‬ ‫‪37‬انهن مان ان چيو تہ ”اا اھو ماڻهو‪ ،‬جنهن انڌن جون اکيون کوليون آھن‪ ،‬سو ائين نہ ٿي سگهيو آھي جو ھي ءِ ماڻهو بہ نہ مري‬ ‫وڃي؟‬ ‫عيسي وري پنهنجي دل ۾ رڙ اري قبر ڏانهن آيو ‪.‬اھو ھڪ غار ھو‪ ،‬۽ ان تي ھڪ پٿر رکيل ھو‪.‬‬ ‫‪38‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫‪39‬عيسي چيو تہ ”ھي پٿر ھٽايو ‪.‬مارٿا‪ ،‬جيڪو مري ويو‪ ،‬تنهن جي ڀيڻ کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ھن وقت تائين ھو بدبودار آھي‪،‬‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھن کي مرندي چار ڏينهن ٿيا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪40‬عيسي وراڻيو تہ ”مون تو کي نہ چيو ھو تہ جيڪڏھن تون ايمان آڻيندين تہ خدا جو جلوو ڏسندين؟‬ ‫ي‬ ‫ِ‬ ‫انهي‬ ‫عيسي پنهنجون اکيون مٿي اري چيو تہ ”بابا‪ ،‬آ ءِ تنهنجو شڪر‬ ‫‪.‬تڏھن‬ ‫ھو‬ ‫ويو‬ ‫رکيو‬ ‫مئل‬ ‫جتي‬ ‫ھٽايو‬ ‫تان‬ ‫جاِ‬ ‫کي‬ ‫پٿر‬ ‫انهن‬ ‫‪41‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫گِار آھيان جو تو مون کي ٻڌو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ اھي ايمان آڻين‬ ‫‪42‬مون کي خبر ھئي تہ تون منهنجي ٻڌين ٿو ھميشه‪ ،‬پر انهن ماڻهن جي اري‪ ،‬جيڪي مون وٽ بيٺا آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫تہ مون کي تو مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪43‬جڏھن ھن ائين چيو تڏھن وڏي آواز سان رڙ ايائين تہ ”لعزر‪ ،‬ٻاھر اچ‪.‬‬ ‫‪.‬عيسي انهن کي چيو تہ ”‬ ‫‪44‬۽ اھو جيڪو مئل ھو سو ٻاھر نڪتو‪ ،‬ھٿ ۽ پير قبرن سان جڙيل ھو ۽ سندس منهن رومال سان ڍايل ھو‬ ‫ي‬ ‫ھن کي اڏ‪ ،‬۽ اڏ‪.‬‬ ‫عيسي اري رھيا ھئا‪ ،‬تن مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫جيڪي‬ ‫ئي‬ ‫گهڻا‬ ‫مان‬ ‫تن‬ ‫آيا‪،‬‬ ‫وٽ‬ ‫مريم‬ ‫يهودي‬ ‫‪45‬پوِ جيڪي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي اا ايو ھو‪.‬‬ ‫‪46‬پر انهن مان اي فريسين ڏانهن ويا ۽ کين ٻڌايو تہ‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھن ماڻهو ءِ ايترائي معجزا اري‬ ‫‪47‬پوِ سردار ااھنن ۽ فريسين اائونسل کي گڏ اري چيائونس تہ ”اسان اا اريون؟‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ٿو‪.‬‬ ‫جاِ ۽ قوم ٻئي کسي ويندا‪.‬‬ ‫‪48‬جيڪڏھن اسين ھن کي ائين اايلو اڏي ڏيون‪ ،‬تہ سڀ ماڻهو مٿس ايمان آڻيندا‪ ،‬۽ رومي ايندا ۽ اسان جي ء‬ ‫‪49‬انهن مان ھڪڙي‪ ،‬جنهن جو نالو قائفا آھي‪ ،‬جيڪو انهي ءِ سال وڏو سردار ااھن ھو‪ ،‬تنهن کين چيو تہ ”اوھين اجهہ بہ نہ ٿا ڄاڻو‪.‬‬ ‫‪50‬۽ نڪي اھو سمجهو ته اسان لِ اھو بهتر آھي تہ ھڪڙو ماڻهو ماڻهن لِ مري ۽ سڄي قوم برباد نہ ٿئي‪.‬‬ ‫لِ مرندو‪.‬‬ ‫‪51‬۽ اھا ڳالهہ ھن پنهنجي باري ۾ نہ ائي‪ ،‬پر انهي ءِ سال سردار ااھن ھوندي‪ ،‬اڳڪٿي ايائين تہ‬ ‫عيسي انهي ءِ قوم ء‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ ھو خدا جي ٻارن کي گڏ اري‪ ،‬جيڪي پکڙيل ھئا‪.‬‬ ‫لِ نہ‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫‪52‬۽ رڳو انهي ءِ قوم ء‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫مارڻ‬ ‫کيس‬ ‫تہ‬ ‫لڳا‬ ‫ارڻ‬ ‫صلح‬ ‫گڏجي‬ ‫ھنن‬ ‫وٺي‬ ‫کان‬ ‫‪53‬پوِ انهي ءِ ڏينهن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫عيسي يهودين جي وچ ۾ وڌيڪ کليل نموني گهمندو نہ رھيو ‪.‬پر اتان رڻ جي ويجهو ھڪڙي ملڪ ڏانهن ويو‪ ،‬جنهن کي‬ ‫‪54‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫افرائيم سڏيو ويندو آھي‪ ،‬۽ اتي پنهنجي شاگردن سان گڏ رھيو‪.‬‬ ‫لِ تہ پاڻ کي‬ ‫‪55‬يهودين جي عيد فصح ويجهي ھئي ۽ ايترائي ماڻهو عيد فصح کان اڳ ملڪ مان نڪري يروشلم ڏانهن ويا‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫پاڪ ان‪.‬‬ ‫عيسي کي ڳولهيو ۽ ھيڪل ۾ بيٺو ھو پاڻ ۾ ڳالهائڻ لڳا تہ ”اوھان جو اا خيال آھي تہ ھو عيد تي نہ ايندو؟‬ ‫‪56‬پوِ انهن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪57‬ھاڻي سردار ااھنن ۽ فريسين ٻنهي حڪم ڏنو ھو تہ ”جيڪڏھن انهن کي خبر ھجي تہ ھو اٿي آھي‪ ،‬تہ کيس ڏيکاري‪ ،‬تہ جيئن ھو‬ ‫کيس وٺي وڃن‪.‬‬ ‫باب ‪12‬‬ ‫عيسي عيد فصح کان اه ڏينهن اڳ بيت ⁠عنياہ ۾ آيو‪ ،‬جتي لعزر ھو‪ ،‬جنهن کي مئلن مان جياريائين‪.‬‬ ‫‪1‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬اتي ھنن کيس رات جي ماني ڏني ‪.‬۽ مارٿا خدمت ائي‪ ،‬پر لعزر انهن مان ھڪڙو ھو جيڪو ساڻس گڏ ميز تي ويٺو ھو‪.‬‬ ‫عيسي جي پيرن تي لڳايو ۽ پنهنجن وارن سان سندس پير اءگهيائين‪ ،‬تہ گهر عطر جي‬ ‫‪3‬پوِ مريم ھڪڙو سڪو سهڻو قيمتي عطر کڻي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫خوشبو ءِ سان ڀرجي ويو‪.‬‬ ‫‪4‬تنهن تي سندس شاگردن مان ھڪڙي چيو تہ ”يهوداہ اسڪريوتي‪ ،‬شمعون جو پٽ‪ ،‬جيڪو کيس پڪڙائڻ وارو ھو‪.‬‬ ‫‪5‬اھو عطر ٽن سْ سْ سْ سْ سڪن ۾ واڻي غريبن کي او نہ ڏنو ويو؟‬ ‫‪6‬ھن چيو تہ اھو نہ آھي تہ ھن کي غريبن جي پرواھ ھئي ‪.‬پر ااااڻ ته ھو ھڪ چور ھو‪ ،‬۽ ھن وٽ ٿلهو ھو‪ ،‬۽ جيڪو ان ۾ رکيل ھو‬ ‫سو کولي اڏيو ھو‪.‬‬ ‫عيسي چيو تہ ”ھن کي اڏي ڏي‪ ،‬منهنجي دفن جي ڏينهن جي خلف ھن اھو رکيو آھي‪.‬‬ ‫‪7‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪8‬االِ ⁠جو غريب سدائين توھان سان گڏ آھن ‪.‬پر مون کي ھميشه نه آھي‪.‬‬ ‫ء‬

‫جان‬

‫لِ آيا تہ لعزر کي بہ‬ ‫‪9‬تنهنڪري يهودين جي گهڻن ماڻهن کي خبر پئي تہ ھو اتي آھي ۽ اھي رڳو‬ ‫عيسي جي خاطر نہ آيا‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫ڏسن‪ ،‬جنهن کي ھن مئلن مان جياريو ھو‪.‬‬ ‫‪10‬پر سردار ااھنن صلح پئي ائي تہ لعزر کي بہ مارين‪.‬‬ ‫عيسي تي ايمان آندو‪.‬‬ ‫‪11‬االِ ⁠جو ھن جي اري ايترائي يهودي ڀڄي ويا ۽‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي يروشلم ڏانهن اچي رھيو آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌو‬ ‫جڏھن‬ ‫تن‬ ‫ھئا‪،‬‬ ‫آيا‬ ‫تي‬ ‫عيد‬ ‫جيڪي‬ ‫ماڻهو‬ ‫ايترائي‬ ‫تي‬ ‫ڏينهن‬ ‫‪12‬ٻئي‬ ‫ي‬ ‫لِ ٻاھر نڪتي ۽ رڙ اري چيائين‪” ،‬سبڪت آھي بني اسرائيل جو بادشاھه‪ ،‬جيڪو‬ ‫‪13‬کجي ءِ جي وڻ جون ٽاريون کڻي ساڻس ملڻ ء‬ ‫خداوند جي نالي تي اچي ٿو‪.‬‬ ‫عيسي‪ ،‬جڏھن کيس ھڪڙو جوان گدڙو مليو‪ ،‬تڏھن ان تي ويهي رھيو ‪.‬جيئن لکيل آھي‪،‬‬ ‫‪14‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪15‬ڊپ نه ار‪ ،‬صيون جي ڌي ءِ‪ ،‬ڏس‪ ،‬تنهنجو بادشاھہ اچي رھيو آھي‪ ،‬جيڪو گدي ءِ جي کودڙي تي ويهي‪.‬‬ ‫عيسي جو جلوو ظاھر ٿيو‪ ،‬تڏھن انهن کي ياد آيو تہ اھي ڳالهيون‬ ‫‪16‬اھي ڳالهيون پهريائين سندس شاگردن کي سمجهہ ۾ نہ آيو‪ ،‬پر جڏھن‬ ‫ي‬ ‫لِ ايا ھئا‪.‬‬ ‫ھن جي باري ۾ لکيل آھن ۽ ھنن اھي ام ھن ء‬ ‫‪17‬تنهنڪري جيڪي ماڻهو ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬جڏھن ھن لعزر کي قبر مان سڏي کيس مئلن مان جيئرو ايو‪ ،‬انهن جو بيان چٽو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ ٻڌائون تہ ھن اھو معجزو ايو آھي‪.‬‬ ‫‪18‬انهي ءِ اري ماڻهو بہ ساڻس مليا‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪19‬تنهنڪري فريسي پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”اوھين سمجهو ٿا تہ ايئن نہ ٿا غالب؟ ڏس‪ ،‬دنيا ھن جي پٺيان ھلي وئي آھي‪.‬‬ ‫لِ آيا ھئا‪.‬‬ ‫‪20‬انهن مان اي يوناني بہ ھئا‪ ،‬جيڪي عيد تي پوڄا ارڻ ء‬ ‫عيسي کي‬ ‫اسين‬ ‫”سائين‪،‬‬ ‫تہ‬ ‫ايائينس‬ ‫عرض‬ ‫کيس‬ ‫۽‬ ‫ھو‬ ‫رھندو‬ ‫۾‬ ‫⁠صيدا‬ ‫‪21‬تنهنڪري اھو ئي فلپس وٽ آيو‪ ،‬جيڪو گليل جي بيت‬ ‫ي‬ ‫ڏسنداسين‪.‬‬ ‫عيسي کي ٻڌايو‪.‬‬ ‫فلپس‬ ‫۽‬ ‫اندرياس‬ ‫وري‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌايو‬ ‫کي‬ ‫اندرياس‬ ‫اچي‬ ‫‪22‬فلپس‬ ‫ي‬ ‫‪23‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”اھو وقت اچي پهتو آھي جو ابن ⁠آدم جو جلوو ظاھر ٿئي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪24‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين اڻڪ جو اناج زمين ۾ اري مري وڃي‪ ،‬تيستائين اھو اايلو رھندو‪ ،‬پر جيڪڏھن اھو مري‬ ‫وڃي تہ گهڻو ميوو آڻيندو‪.‬‬ ‫‪25‬جيڪو پنهنجي جان سان پيار اري ٿو اھو وڃائيندو ‪.‬۽ جيڪو ھن دنيا ۾ پنهنجي جان کان نفرت اري ٿو‪ ،‬اھو ان کي دائمي زندگي‬ ‫تائين رکندو‪.‬‬ ‫‪26‬جيڪڏھن او منهنجي خدمت اري‪ ،‬سو منهنجي پٺيان ھلي ‪.‬۽ جتي مان آھيان‪ ،‬اتي منهنجو نوار به ھوندو ‪:‬جيڪڏھن او ماڻهو‬ ‫منهنجي خدمت اندو‪ ،‬ته منهنجو پيِ ان جي عزت اندو‪.‬‬ ‫‪27‬ھاڻي منهنجو روح پريشان آھي ‪.‬۽ مان اا چوان؟ ابا‪ ،‬مون کي ھن الڪ کان بچاِ ‪:‬پر ھن سبب لِ آئون ھن الڪ تائين آيو‬ ‫آھيان‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ اتي آسمان مان ھڪڙو آواز آيو‪ ،‬جنهن چيو تہ ”مون انهي ءِ کي پاڪ ايو آھي‪ ،‬۽ وري بہ‬ ‫‪28‬ابا‪ ،‬پنهنجي نالي جي واکاڻ ار‬ ‫ء‬ ‫تسبيح اندس‪.‬‬ ‫‪29‬تنهنڪري جيڪي ماڻهو اتي بيٺا ھئا‪ ،‬تن ٻڌو تہ اھو گجگوڙ ٿيو‪ ،‬ٻين چيو تہ ”ھن سان ملئڪ ڳالهايو آھي‪.‬‬ ‫‪30‬عيسي وراڻيو تہ ”ھي آواز منهنجي اري نہ‪ ،‬پر اوھان جي خاطر آيو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪31‬ھاڻي ھن دنيا جو فيصلو آھي ‪:‬ھاڻي ھن دنيا جي امير کي اڍيو ويندو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ مان‪ ،‬جيڪڏھن مون کي زمين مان مٿي کنيو ويندو‪ ،‬سڀني ماڻهن کي مون ڏانهن اڪيندس‪.‬‬ ‫‪33‬اھو ھن چيو‪ ،‬اھو اشارو اري ٿو ته کيس اهڙي موت مرڻو آھي‪.‬‬ ‫پوِ تون ايئن ٿو چوين تہ ابن ⁠آدم کي ضرور مٿي ايو‬ ‫‪34‬ماڻهن وراڻيو تہ ”اسان شريعت مان ٻڌو آھي تہ مسيح ھميشہ رھندو‪ ،‬ء‬ ‫ويندو؟ ھي ابن آدم اير آھي؟‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”اڃا ٿوري دير اوھان وٽ روشني آھي ‪.‬ھلندا رھو جيستائين اوھان وٽ روشني آھي‪ ،‬متان اونداھي‬ ‫‪35‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو جيڪو اونداھي ءِ ۾ ھلندو آھي تنهن کي خبر ناھي ته ھو ايڏانهن ويندو‪.‬‬ ‫اوھان تي اچي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ اوھين روشني ءِ جا ٻار ٿيو ‪.‬اھي ڳالهيون يسوع چيو ۽ ھليو ويو‬ ‫‪36‬جيستائين اوھان وٽ روشني آھي‪ ،‬روشني تي ايمان آڻيو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫۽ پاڻ کي انهن کان لڪايو‪.‬‬ ‫‪37‬پر جيتوڻيڪ ھن انهن جي اڳيان ايترائي معجزا ايا ھئا‪ ،‬پر انهن مٿس ايمان نہ آندو‪.‬‬ ‫لِ تہ يسعياہ نبي ءِ جو اھو قول پورو ٿئي‪ ،‬جيڪو ھن چيو ھو تہ ”اي خداوند‪ ،‬انهن اسان جي خبر کي مڃيو؟ ۽ رب جو ھٿ‬ ‫‪38‬انهي ءِ ء‬ ‫انهن تي نازل ٿيو آھي؟‬ ‫‪39‬تنهنڪري اھي ايمان نہ آڻي سگهيا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ يسعياہ وري چيو تہ‬ ‫‪40‬ھن انهن جون اکيون انڌيون اري اڏيون آھن‪ ،‬۽ سندن دل سخت اري اڏي آھي ‪.‬ته اھي پنهنجين اکين سان نه ڏسن‪ ،‬۽ نڪي‬ ‫پنهنجي دل سان سمجهن‪ ،‬۽ تبديل ٿي وڃن‪ ،‬۽ مان انهن کي شفا ڏيان‪.‬‬ ‫‪41‬اھي ڳالهيون يسعياہ چيو‪ ،‬جڏھن ھن سندس جلوو ڏٺو ۽ سندس بابت ڳالهايو‪.‬‬ ‫‪42‬پر سردارن مان گهڻن ماڻهن مٿس ايمان آندو ‪.‬پر فريسين جي اري ھن کي اقرار نہ ايو‪ ،‬متان ھو عبادت ⁠خاني مان اڍي اڏين‪.‬‬ ‫‪43‬االِ ⁠جو انهن کي خدا جي واکاڻ کان وڌيڪ ماڻهن جي ساراھہ پسند ھئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪44‬عيسي رڙ اري چيو تہ ”جيڪو مون تي ايمان آڻي ٿو سو مون تي نہ‪ ،‬پر انهي ءِ تي ايمان آڻي ٿو جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪45‬۽ جيڪو مون کي ڏسي ٿو سو انهي ءِ کي ڏسي ٿو جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪو بہ مون تي ايمان آڻي سو اوندھہ ۾ نہ رھي‪.‬‬ ‫لِ آيو آھيان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪46‬آ ءِ دنيا ۾ روشني ءِ ء‬ ‫‪47‬۽ جيڪڏھن او ماڻهو منهنجون ڳالهيون ٻڌي ۽ ايمان نہ آڻي‪ ،‬تنهن کي آ ءِ سزا نہ ڏيندس‪،‬‬ ‫لِ‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ دنيا کي انصاف ارڻ ء‬ ‫ء‬ ‫نہ‪ ،‬پر دنيا کي بچائڻ آيو آھيان‪.‬‬

‫جان‬

‫‪48‬جيڪو مون کي رد اري ٿو ۽ منهنجون ڳالهيون قبول نہ ٿو اري‪ ،‬تنهن وٽ ھڪڙو آھي جيڪو مٿس فيصلو اري ٿو ‪:‬جيڪو لفظ‬ ‫مون چيو آھي‪ ،‬اھو ئي آخري ڏينهن ۾ سندس انصاف اندو‪.‬‬ ‫‪49‬االِ ⁠جو مون پنهنجي باري ۾ نہ چيو آھي ‪.‬پر پي ءِ جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬تنهن مون کي حڪم ڏنو آھي تہ مون کي اا چوڻ‬ ‫ء‬ ‫گهرجي ۽ اا چوڻ گهرجي‪.‬‬ ‫‪50‬۽ مون کي خبر آھي ته سندس حڪم ھميشه جي زندگي آھي ‪:‬تنهنڪري جيڪي اجهہ آ ءِ چوان ٿو‪ ،‬جهڙي ءِ طرح پي ءِ مون کي چيو‬ ‫آھي‪ ،‬تيئن آ ءِ چوان ٿو‪.‬‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫عيسي ڄاتو تہ سندس اھو وقت اچي ويو آھي جو ھو ھن دنيا مان نڪري پي ءِ ڏانهن ھليو‪ ،‬۽‬ ‫‪1‬ھاڻي عيد فصح کان پهريائين‪ ،‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫پنهنجن ماڻهن سان جيڪي دنيا ۾ آھن‪ ،‬تن سان آخري دم تائين پيار اندو رھيو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ رات جي ماني ختم ٿيڻ تي‪ ،‬شيطان ھاڻي شمعون جي پٽ يهوداہ اسڪريوتي جي دل ۾ داخل ايو آھي‪ ،‬کيس دغا ڏيڻ لِ‪.‬‬ ‫‪3‬عيسي کي خبر پئي تہ پي ءِ سڀ شيون ھن جي ھٿ ۾ ڏنيون آھن ۽ ھو خدا وٽان آيو آھي ۽ خدا ڏانهن ويو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪4‬ھو رات جي ماني ءِ مان اٿيو ۽ پنهنجا اپڙا لھي اڏيائين ‪.‬۽ ھڪ توليه ورتو‪ ،‬۽ پنهنجو پاڻ کي ڍاي اڏيو‪.‬‬ ‫پوِ ھو پاڻي ءِ کي ٿان ءِ ۾ وجهي شاگردن جا پير ڌوڻ لڳو ۽ انهي ءِ توليہ سان انهن کي اءگهڻ لڳو‪ ،‬جنهن سان پاڻ کي ڍايو ويو‬ ‫‪5‬ان کان ء‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪6‬پوِ ھو شمعون پطرس وٽ آيو ۽ پطرس کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬تون منهنجا پير ڌوئي ٿو اا؟‬ ‫ء‬ ‫پوِ خبر پوندي‪.‬‬ ‫‪7‬عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ اا ٿو اريان‪ ،‬تنهن کي ھاڻي خبر نہ آھي ‪.‬پر توکي ء‬ ‫ي‬ ‫ڌوِ‬ ‫‪.‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ تو کي نہ ڌويان‪ ،‬تہ مون سان تنهنجو او بہ حصو‬ ‫‪8‬پطرس وراڻيو تہ ”تون اڏھن منهنجا پير نہ ء‬ ‫ي‬ ‫نہ آھي‪.‬‬ ‫‪9‬شمعون پطرس وراڻيو تہ ”اي خداوند!‬ ‫‪10‬عيسي وراڻيو تہ ”جنهن کي ڌوئي ٿو تنهن کي رڳو پير ڌوڻ جي ضرورت نہ آھي‪ ،‬پر سڀ اجهہ صاف آھي ۽ اوھين صاف آھيو پر‬ ‫ي‬ ‫سڀ نہ‪.‬‬ ‫‪11‬االِ ⁠جو ھن کي خبر ھئي تہ اير کيس دغا ڏئي ‪.‬تنهنڪري ھن چيو تہ ”اوھين سڀ صاف نہ آھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ جڏھن ھو انهن جا پير ڌوئي ۽ پنهنجا اپڙا لھي وري بيهي ويو‪ ،‬تڏھن ھن انهن کي چيو تہ ”اوھان کي خبر آھي تہ‬ ‫کان‬ ‫‪12‬تنهن‬ ‫ء‬ ‫مون اوھان سان اا ايو آھي؟‬ ‫‪13‬اوھين مون کي آقا ۽ پالڻهار سڏيندا آھيو‪ ،‬۽ اوھين چئو ٿا ‪.‬او ته مان آھيان‪.‬‬ ‫‪14‬پوِ جيڪڏھن مون‪ ،‬تنهنجو پالڻهار ۽ پالڻهار‪ ،‬تنهنجا پير ڌوئي اڏيا آھن ‪.‬توھان کي پڻ ھڪ ٻئي جا پير ڌوئڻ گهرجن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ھڪڙو مثال ڏنو آھي‪ ،‬تہ جيئن مون اوھان سان ايو‪ ،‬تيئن اوھين بہ اريو‪.‬‬ ‫‪15‬االِ ⁠جو مون اوھان ء‬ ‫ء‬ ‫‪16‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ نوار پنهنجي مالڪ کان وڏو نہ آھي ‪.‬نڪي اھو جيڪو مواليو ويو آھي انهي ءِ کان وڏو آھي جنهن‬ ‫کيس مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪17‬جيڪڏھن اوھين اھي ڳالهيون ڄاڻو ٿا‪ ،‬جيڪڏھن اوھين انهن تي عمل اريو ٿا‪ ،‬توھان خوش آھيو‪.‬‬ ‫لِ تہ لکيل آھي تہ ”جيڪو مون سان‬ ‫‪18‬آ ءِ اوھان سڀني جي باري ۾ نہ ٿو ڳالهايان ‪:‬آ ءِ ڄاڻان ٿو جنهن کي مون چونڊيو آھي‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ماني کائي ٿو‪ ،‬تنهن مون تي پنهنجا پير مٿي کنيا آھن‪.‬‬ ‫‪19‬ھاڻي آ ءِ اوھان کي انهي ءِ جي اچڻ کان اڳي ٻڌايان ٿو تہ جڏھن اھو ٿئي‪ ،‬تڏھن اوھين ايمان آڻيو تہ اھو آ ءِ آھيان‪.‬‬ ‫‪20‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جنهن کي آ ءِ مواليان ٿو‪ ،‬سو مون کي قبول ٿو اري ‪.‬۽ جيڪو مون کي قبول اري ٿو سو انهي ءِ کي‬ ‫قبول اري ٿو جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫عيسي ائين چيو تڏھن ھو دل ۾ پريشان ٿي ويو ۽ شاھدي ڏيندي چيائين تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھان مان ھڪڙو‬ ‫‪21‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫مون کي پڪڙائيندو‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ شاگرد ھڪٻئي ڏانهن نهارڻ لڳا ۽ شڪ ارڻ لڳا تہ ھو انهن بابت ڳالهائي رھيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جو پيار ھو‪.‬‬ ‫عيسي جي سيني تي ٽيڪ ڏئي رھيو ھو‪ ،‬جنهن سان‬ ‫‪23‬ھاڻي سندس شاگردن مان ھڪڙو‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪24‬تنهنڪري شمعون پطرس ھن ڏانهن اشارو اري پڇي تہ اھو اير آھي جنهن بابت ھن ڳالهايو آھي‪.‬‬ ‫عيسي جي سيني تي ليٽي کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو اير آھي؟‬ ‫‪25‬پوِ ھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫“عيسي وراڻيو تہ ”اھو اھو آھي‪ ،‬جنهن کي ڀاڄي ٻوٽي اڏيندس ‪.‬۽ جڏھن اھو ٻوٽو ٻوڙي اڏيو‪ ،‬تڏھن شمعون جي پٽ يهوداہ‬ ‫‪26‬‬ ‫ي‬ ‫اسڪريوتي کي ڏنو‪.‬‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”جيڪو تون ارين ٿو سو جلدي ار‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ شيطان ھن ۾ گهڙيو ‪.‬تڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪28‬ھاڻي دسترخوان تي ويٺل انهن بہ ماڻهو ءِ کي خبر نہ ھئي تہ ھن اهڙي ارادي سان ھن سان ڳالهايو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬انهن مان ان جو خيال ھو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ يهوداہ وٽ اھو ٿلهو آھي‪ ،‬جو‬ ‫لِ‬ ‫عيسي کيس چيو ھو تہ ”جيڪي شيون اسان کي عيد ء‬ ‫ي‬ ‫گهرجن‪ ،‬سي خريد اريو ‪.‬يا‪ ،‬ھو غريبن کي اجهه ڏئي‪.‬‬ ‫‪30‬پوِ ھو ڀاڄي کڻي ھڪدم ٻاھر نڪري ويو ۽ رات ٿي چڪي ھئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي چيو تہ ”ھاڻي ابن ⁠آدم جو جلوو ظاھر ٿيو آھي ۽ خدا جو جلوو مٿس آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫نڪتو‬ ‫ٻاھر‬ ‫ھو‬ ‫جڏھن‬ ‫‪31‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫‪32‬جيڪڏھن خدا جو جلوو مٿس آھي‪ ،‬تہ خدا بہ کيس پاڻ ۾ جلوو ڏيندو ۽ سندس جلوي ظاھر اندو‪.‬‬ ‫‪33‬ننڍڙا ٻار‪ ،‬اڃا ٿوري دير آ ءِ اوھان سان گڏ آھيان ‪.‬اوھين مون کي ڳوليندا‪ ،‬۽ جيئن مون يهودين کي چيو ھو‪ ،‬جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬اوھين‬ ‫اچي نه سگهندا ‪.‬تنهنڪري ھاڻي مان توھان کي چوان ٿو‪.‬‬

‫جان‬

‫‪34‬آ ءِ اوھان کي ھڪڙو نئون حڪم ڏيان ٿو‪ ،‬تہ اوھين ھڪٻئي سان پيار اريو ‪.‬جيئن مون اوھان سان پيار ايو آھي‪ ،‬تيئن اوھين بہ‬ ‫ھڪ ٻئي سان پيار اريو‪.‬‬ ‫‪35‬انهي ءِ سان سڀ ماڻهو ڄاڻندا تہ اوھين منهنجا شاگرد آھيو‪ ،‬جيڪڏھن اوھان ۾ ھڪٻئي سان پيار آھي‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬تون ھاڻي منهنجي پٺيان نہ‬ ‫‪36‬شمعون پطرس وراڻيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬تون ايڏانهن وڃي رھيو آھين؟‬ ‫ي‬ ‫پوِ به تون منهنجي پٺيان ھلندين‪.‬‬ ‫ايندين ‪.‬پر ء‬ ‫‪37‬پطرس وراڻيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ھاڻي آ ءِ تنهنجي پٺيان او نہ ٿو اچي سگهان؟ مان تنهنجي خاطر پنهنجي جان قربان اندس‪.‬‬ ‫‪38‬عيسي کيس وراڻيو تہ ”اا تون منهنجي خاطر پنهنجي جان ڏيندين؟ سچ پچ‪ ،‬مان توکي چوان ٿو‪ ،‬اڪڙ بانگ نه ڏيندو‪ ،‬جيستائين تون‬ ‫ي‬ ‫مون کي ٽي ڀيرا انڪار نه ارين‪.‬‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫‪1‬پنهنجي دل کي پريشان نہ اريو‪ ،‬اوھين خدا تي ايمان آڻيو‪ ،‬مون تي پڻ ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫جاِ تيار ارڻ‬ ‫لِ ء‬ ‫‪2‬منهنجي پي ءِ جي گهر ۾ ايتريون ئي ماڙيون آھن‪ ،‬جيڪڏھن ائين نہ ھجي ھا تہ آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ھا ‪.‬مان تنهنجي ء‬ ‫وڃان ٿو‪.‬‬ ‫لِ جڳه تيار اندس‪ ،‬آ ءِ وري ايندس ۽ اوھان کي پاڻ وٽ قبول اندس ‪.‬ته جيئن جتي مان آھيان‪ ،‬اتي‬ ‫‪3‬۽ جيڪڏھن آ ءِ وڃان ۽ توھان ء‬ ‫توھان پڻ ھوندا‪.‬‬ ‫‪4‬۽ جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬اوھين ڄاڻو ٿا‪ ،‬۽ ايئن ٿا ڄاڻو‪.‬‬ ‫‪5‬توما چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان کي خبر نہ آھي تہ تون ايڏانهن وڃي رھيو آھين ‪.‬۽ اسان ايئن ڄاڻون ٿا رستو؟‬ ‫سواِ اوبہ پي ءِ وٽ نہ ٿو اچي‪.‬‬ ‫‪6‬عيسي وراڻيو تہ ”رستو‪ ،‬سچائي ۽ زندگي آ ءِ آھيان‪ ،‬مون کان‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪7‬جيڪڏھن توھان مون کي سڃاڻو ھا‪ ،‬توھان کي منهنجي پي ءِ کي بہ سڃاڻڻ گهرجي ھا‪ ،‬۽ ھاڻي کان وٺي توھان ھن کي سڃاڻو ۽ ڏٺو‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫لِ اافي آھي‪.‬‬ ‫‪8‬فلپس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان کي پي ءِ ڏيکار ۽ اھو ئي اسان ء‬ ‫پوِ بہ تو مون کي نہ سڃاتو آھي اا؟ جنهن مون کي ڏٺو آھي تنهن‬ ‫‪9‬عيسي وراڻيو تہ ”اي فلپس‪ ،‬آ ءِ توسان گهڻو وقت رھيو آھيان‪ ،‬پر ء‬ ‫ي‬ ‫‪.‬پوِ تون ايئن ٿو چوين ته اسان کي پي ءِ ڏيکار؟‬ ‫پي ءِ کي ڏٺو آھي ء‬ ‫‪10‬اا تو کي يَين اونهي تہ آ ءِ پي ءِ ۾ آھيان ۽ پي ءِ مون ۾؟ اھي ڳالهيون جيڪي آ ءِ اوھان سان ٻڌايان ٿو‪ ،‬اھي آ ءِ پنهنجي طرفان نہ ٿو‬ ‫ٻڌايان‪ ،‬پر اھو پي ءِ جيڪو مون ۾ رھي ٿو‪ ،‬اھو ئي ام اري ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬مون تي ايمان آڻيو تہ آ ءِ پي ءِ ۾ آھيان ۽ پي ءِ مون ۾‪ ،‬يا وري امن جي اري مون تي ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫‪12‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪو مون تي ايمان آڻيندو‪ ،‬سو بہ اھي ام اندو‪ ،‬جيڪي آ ءِ اريان ٿو ‪.‬۽ اھو انهن کان وڏو ام‬ ‫اندو ‪.‬ااااڻ ته مان پنهنجي پي ءِ وٽ وڃان ٿو‪.‬‬ ‫لِ تہ پي ءِ جو جلوو فرزند ۾ ٿئي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ جيڪي اجهہ اوھين منهنجي نالي تي گهرندا‪ ،‬سو آ ءِ اندس‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪14‬جيڪڏھن اوھين منهنجي نالي تي اجهہ گهرندؤ تہ آ ءِ اھو اندس‪.‬‬ ‫‪15‬جيڪڏھن اوھين مون سان پيار اريو ٿا‪ ،‬منهنجي حڪمن تي عمل اريو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ آ ءِ پي ءِ کي دعا اندس‪ ،‬۽ ھو اوھان کي ھڪڙو ٻيو مددگار ڏيندو‪ ،‬تہ جيئن ھو اوھان سان ھميشہ رھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اھو نہ کيس ڏسي ٿو‪ ،‬نڪي کيس سڃاڻي ٿو‪ ،‬پر اوھين کيس‬ ‫‪17‬حتي سچ جو روح ‪.‬جنهن کي دنيا قبول نٿي اري سگهي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو ھو اوھان سان گڏ رھندو‪ ،‬۽ اوھان ۾ ھوندو‪.‬‬ ‫ڄاڻو ٿا‬ ‫ء‬ ‫‪18‬آ ءِ توکي بي آرام نه اڏيندس ‪:‬آ ءِ تو وٽ ايندس‪.‬‬ ‫‪19‬اڃا ٿوري دير‪ ،‬۽ دنيا مون کي وڌيڪ نه ڏسندي ‪.‬پر اوھين مون کي ڏسو ٿا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ آ ءِ جيئرو آھيان‪ ،‬اوھين بہ جيئرا رھندؤ‪.‬‬ ‫‪20‬انهي ءِ ڏينهن اوھان کي خبر پوندي تہ آ ءِ پنهنجي پي ءِ ۾ آھيان ۽ اوھين مون ۾ آھيون ۽ آ ءِ اوھان ۾ آھيان‪.‬‬ ‫‪21‬جنهن وٽ منهنجا حڪم آھن‪ ،‬۽ انهن تي عمل اري ٿو‪ ،‬اھو اھو آھي جيڪو مون سان پيار اري ٿو‪ ،‬۽ جيڪو مون سان پيار اري‬ ‫ٿو‪ ،‬اھو منهنجي پيِ سان پيار ايو ويندو‪ ،‬۽ مان ان سان پيار اندس ۽ پاڻ کي مٿس ظاھر اندس‪.‬‬ ‫‪22‬يهوداہ وراڻيو تہ ”اسڪريوٽي نہ‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬تون ايئن ٿو ظاھر ارين اسان ڏانهن‪ ،‬پر دنيا ڏانهن نہ؟‬ ‫‪23‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن او ماڻهو مون سان پيار اندو‪ ،‬سو منهنجي ڳالهين تي عمل اندو‪ ،‬۽ منهنجو پي ءِ ان سان پيار اندو‬ ‫ي‬ ‫۽ اسين وٽس اينداسين ۽ ساڻس گڏ رھنداسين‪.‬‬ ‫‪24‬جيڪو مون سان پيار نہ ٿو اري‪ ،‬سو منهنجي ڳالهہ تي نہ ٿو رھي ۽ جيڪو الم اوھين ٻڌو سو منهنجو نہ‪ ،‬پر پي ءِ جو آھي جنهن‬ ‫مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪25‬اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬اڃا تائين اوھان وٽ موجود آھي‪.‬‬ ‫‪26‬پر اھو تسلي ڏيڻ وارو‪ ،‬جيڪو پاڪ روح آھي‪ ،‬جنهن کي پي ءِ منهنجي نالي تي مواليندو‪ ،‬سو اوھان کي سڀ شيون سيکاريندو ۽‬ ‫جيڪي مون اوھان کي چيو آھي‪ ،‬سو سڀ شيون اوھان کي ياد ڏياريندو‪.‬‬ ‫‪27‬مان توھان سان گڏ اڏيان ٿو‪ ،‬پنهنجو امن آِ توھان کي ڏيان ٿو ‪:‬نه جيئن دنيا ڏئي ٿي‪ ،‬مان توھان کي ڏيان ٿو ‪.‬تنهنجي دل کي پريشان‬ ‫نه ٿيڻ ڏيو‪ ،‬نه ئي ڊڄڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪28‬اوھان ٻڌو آھي تہ ايئن مون توھان کي چيو آھي تہ آ ءِ ھليو وڃان ٿو ۽ وري اوھان وٽ اچان ٿو ‪.‬جيڪڏھن توھان مون سان پيار‬ ‫اريو ھا‪ ،‬توھان خوش ٿيندا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ مون چيو آھي‪ ،‬مان پيِ ڏانهن وڃان ٿو‪ ،‬االِ ⁠جو منهنجو پيِ مون کان وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ ھاڻي مون اوھان کي اھو ٻڌايو آھي ته اھو ٿيڻ کان اڳ‪ ،‬جڏھن اھو ٿئي‪ ،‬توھان ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن دنيا جو امير اچي رھيو آھي ۽ مون ۾ اجهہ بہ نہ آھي‪.‬‬ ‫پوِ توسان گهڻو ڳالهائي نہ سگهندس‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪30‬آ ءِ ھن کان ء‬

‫جان‬

‫لِ تہ دنيا کي خبر پوي تہ آ ءِ پي ءِ سان پيار اريان ٿو ‪.‬۽ جيئن پي ءِ مون کي حڪم ڏنو‪ ،‬تيئن آ ءِ اريان ٿو ‪.‬اٿو‪ ،‬اچو ته‬ ‫‪31‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ھتان ھلون‪.‬‬ ‫باب ‪15‬‬ ‫‪1‬آ ءِ ڊاک جي سچي ول آھيان ۽ منهنجو پي ءِ باغبان آھي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪2‬مون ۾ ھر شاخ جيڪا ميوو نٿي ڏئي‪ ،‬تنهن کي ھو اڍي ٿو اڏي ۽ ھر شاخ جيڪا ميوو ڏئي ٿي‪ ،‬تنهن کي صاف اري ٿو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫تہ وڌيڪ ميوو ڏئي‪.‬‬ ‫‪3‬ھاڻي اوھين انهي ءِ ڳالهہ جي وسيلي پاڪ آھيو‪ ،‬جيڪو مون اوھان کي ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫سواِ توھان‬ ‫‪4‬مون ۾ رھو ۽ آ ءِ اوھان ۾ ‪.‬جيئن شاخ پاڻ کي ميوو نه ڏئي سگهي‪ ،‬سواِ ان جي انگورن ۾ رھي ‪.‬وڌيڪ نه ٿا اري سگهو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جي مون ۾ رھي‪.‬‬ ‫سواِ‬ ‫االِ ⁠جو مون کان‬ ‫‪5‬آ ءِ ڊاک آھيان‪ ،‬اوھين ٽاريون آھيو ‪:‬جيڪو مون ۾ رھي ٿو ۽ آ ءِ انهي ءِ ۾ آھيان‪ ،‬اھو ئي گهڻو ميوو ڏئي ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫اوھين اجه بہ نہ ٿا اري سگهو‪.‬‬ ‫‪6‬جيڪڏھن او ماڻهو مون ۾ نہ رھندو‪ ،‬تہ ھو ٽاري وانگر االيو ويندو ۽ سڪي ويندو ‪.‬۽ ماڻهو انهن کي گڏ ان ٿا‪ ،‬۽ انهن کي باھ ۾‬ ‫االئي‪ ،‬۽ اھي سڙي ويا‪.‬‬ ‫‪7‬جيڪڏھن اوھين مون ۾ رھندا ۽ منهنجا لفظ اوھان ۾ رھندا‪ ،‬تڏھن اوھين جيڪي گهرندا سو گهرندا‪ ،‬۽ اھو اوھان سان ايو ويندو‪.‬‬ ‫لِ تہ اوھين گهڻو ميوو ڏيو ‪.‬تنهنڪري اوھين منهنجا شاگرد ٿيندؤ‪.‬‬ ‫‪8‬ھن ۾ منهنجي پي ءِ جي واکاڻ آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪9‬جيئن پي ءِ مون سان پيار ايو آھي‪ ،‬تيئن مون اوھان سان پيار ايو آھي ‪:‬منهنجي پيار ۾ جاري رھو‪.‬‬ ‫‪10‬جيڪڏھن اوھين منهنجي حڪمن تي عمل اندا‪ ،‬توھان منهنجي پيار ۾ رھندا ‪.‬جيئن مون پنهنجي پي ءِ جي حڪمن تي عمل ايو آھي‬ ‫۽ سندس پيار ۾ رھيو آھيان‪.‬‬ ‫لِ تہ منهنجي خوشي اوھان ۾ قائم رھي ۽ اوھان جي خوشي پوري ٿئي‪.‬‬ ‫‪11‬اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪12‬اھو منهنجو حڪم آھي تہ اوھين ھڪٻئي سان پيار اريو‪ ،‬جيئن مون اوھان سان پيار ايو آھي‪.‬‬ ‫لِ قربان اري‪.‬‬ ‫‪13‬انهي ءِ کان وڏي محبت انهن ماڻهو ءِ کي ناھي‪ ،‬جو ماڻهو پنهنجي جان پنهنجي دوستن ء‬ ‫‪14‬اوھين منهنجا دوست آھيو‪ ،‬جيڪڏھن اوھين اندا آھيو جيڪي آ ءِ اوھان کي حڪم ڏيان ٿو‪.‬‬ ‫‪15‬تنهنڪري آ ءِ اوھان کي نوار نہ سڏيان ‪.‬ااااڻ ته نوار کي خبر ناھي ته سندس مالڪ اا اري ٿو‪ ،‬پر مون توھان کي دوست‬ ‫لِ مون اوھان کي ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫سڏيو آھي ‪.‬جيڪي اجهہ مون پنهنجي پي ءِ کان ٻڌو آھي تنهن ء‬ ‫‪16‬اوھان مون کي نہ چونڊيو آھي‪ ،‬پر مون اوھان کي چونڊيو آھي ۽ اوھان کي حڪم ڏنو آھي تہ اوھين وڃو ۽ ميوو آڻيو ۽ اوھان جو‬ ‫ميوو باقي رھي‪ ،‬تہ جيئن اوھين منهنجي نالي تي پي ءِ کان جيڪي گهرندا سو اھو اوھان کي ڏيندو‪. .‬‬ ‫‪17‬انهن ڳالهين جو آ ءِ اوھان کي حڪم ٿو ڏيان تہ ھڪٻئي سان پيار اريو‪.‬‬ ‫‪18‬جيڪڏھن دنيا اوھان کان نفرت اري ٿي‪ ،‬تہ اوھين ڄاڻو ٿا تہ ھن مون کان نفرت ائي ھئي ان کان اڳ جو ھن اوھان کان نفرت‬ ‫ائي‪.‬‬ ‫‪19‬جيڪڏھن اوھين دنيا جا ھجو تہ دنيا پنهنجو پاڻ سان پيار اري ھا‪ ،‬پر ااااڻ ⁠تہ اوھين دنيا جا نہ آھيو‪ ،‬پر مون اوھان کي دنيا مان‬ ‫چونڊيو آھي‪ ،‬تنهنڪري دنيا اوھان کان نفرت اري ٿي‪.‬‬ ‫‪20‬اھو لفظ ياد رکو جيڪو مون اوھان کي چيو آھي‪ ،‬نوار پنهنجي مالڪ کان وڏو نہ آھي ‪.‬جيڪڏھن انهن مون کي ستايو آھي‪ ،‬تہ اھي‬ ‫اوھان کي بہ ستائيندا ‪.‬جيڪڏھن انهن منهنجي ڳالهہ تي عمل ايو آھي تہ اھي توھان جي ڳالهہ بہ اندا‪.‬‬ ‫‪21‬پر اھي سڀ شيون منهنجي نالي جي اري اوھان سان اندا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ اھي انهي ءِ کي نہ ٿا سڃاڻن جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ اوبہ ڍڪ اونهي‪.‬‬ ‫‪22‬جيڪڏھن آ ءِ نہ اچيس ۽ انهن سان ڳالهايان ھا‪ ،‬تہ انهن کي گناھہ نہ ٿئي ھا‪ ،‬پر ھاڻي انهن وٽ پنهنجن گناھن ء‬ ‫‪23‬جيڪو مون کان نفرت اري ٿو سو منهنجي پي ءِ کان بہ نفرت اري ٿو‪.‬‬ ‫‪24‬جيڪڏھن آ ءِ انهن مان اھي ام نہ اريان ھا‪ ،‬جيڪي انهن ٻئي ماڻهو ءِ نه ايا آھن‪ ،‬تہ انهن کي گناھہ نہ ٿئي ھا‪ ،‬پر ھاڻي انهن‬ ‫ٻنهي ڏٺو آھي ۽ مون کان ۽ منهنجي پي ءِ کان نفرت ائي آھي‪.‬‬ ‫لِ ٿيو تہ اھو الم پورو ٿئي‪ ،‬جيڪو سندن شريعت ۾ لکيل آھي‪” ،‬ھنن مون کان بي سبب نفرت ائي‪.‬‬ ‫‪25‬پر اھو انهي ءِ ء‬ ‫‪26‬پر جڏھن اھو مددگار ايندو‪ ،‬جنهن کي آ ءِ اوھان ڏانهن پي ءِ وٽان مواليندس‪ ،‬يعني سچ جو روح‪ ،‬جيڪو پي ءِ وٽان ٿو اچي‪ ،‬سو ھو‬ ‫منهنجي شاھدي ڏيندو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اوھين شروع کان وٺي مون سان گڏ آھيو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ اوھين بہ شاھدي ڏيندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪16‬‬ ‫لِ تہ اوھين ناراض نہ ٿيو‪.‬‬ ‫‪1‬اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪2‬اھي اوھان کي عبادت ⁠خانن مان اڍي اڏيندا‪ ،‬ھاڻي اھو وقت اچي ٿو‪ ،‬جو جيڪو اوھان کي ماريندو سو سمجهندو تہ ھو خدا جي‬ ‫خدمت اري رھيو آھي‪.‬‬ ‫‪3‬۽ اھي اھي شيون اوھان سان اندا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ انهن نہ پيِ کي سڃاتو آھي ۽ نڪي مون کي‪.‬‬ ‫لِ تہ جڏھن اھو وقت اچي‪ ،‬تڏھن اوھان کي ياد پوي تہ انهن بابت مون اوھان کي‬ ‫‪4‬پر اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ٻڌايو ھو ‪.‬۽ اھي ڳالهيون مون اوھان کي شروع ۾ نہ چيو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ آ ءِ اوھان سان گڏ ھوس‪.‬‬ ‫‪5‬پر ھاڻي آ ءِ انهي ءِ ڏانهن وڃان ٿو جنهن مون کي مواليو آھي ‪.‬۽ توھان مان او به مون کان نه پڇي‪ ،‬تون ايڏانهن وڃي رھيو آھين؟‬

‫جان‬

‫‪6‬پر ااااڻ ⁠تہ مون اھي ڳالهيون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬تنهنڪري توھان جي دل ڏک ڀريو آھي‪.‬‬ ‫لِ ڀلو آھي جو مان ھليو وڃان‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ جيڪڏھن آ ءِ نہ وڃان‪ ،‬تہ اوبہ مددگار اوھان‬ ‫‪7‬پر آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان ‪.‬اھو اوھان ء‬ ‫وٽ نہ ايندو ‪.‬پر جيڪڏھن آ ءِ ھليو وڃان تہ کيس اوھان ڏانهن مواليندس‪.‬‬ ‫‪8‬۽ جڏھن ھو ايندو‪ ،‬تڏھن ھو دنيا کي گناھہ‪ ،‬سچائي ۽ انصاف جي ملمت اندو‪:‬‬ ‫‪9‬گناھہ جي اري‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ اھي مون تي ايمان نہ ٿا آڻين‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ پنهنجي پي ءِ ڏانهن وڃان ٿو ۽ اوھين مون کي وڌيڪ نہ ڏسندا‪.‬‬ ‫‪10‬سچائي ءِ جو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬فيصلي جي باري ۾‪ ،‬االِ ⁠جو ھن دنيا جي شهزادي کي انصاف ايو ويندو آھي‪.‬‬ ‫‪12‬مون کي اڃا اوھان کي ايتريون ئي ڳالهيون چوڻيون آھن‪ ،‬پر ھاڻي اوھين برداشت اري نہ سگهندا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھو پنهنجي باري ۾ نہ‬ ‫‪13‬پر جڏھن ھو‪ ،‬سچ جو روح‪ ،‬ايندو‪ ،‬تڏھن ھو توھان کي سڄي سچائي ءِ ڏانهن ھدايت اندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڳالهائيندو ‪.‬پر ھو جيڪو اجهه ٻڌندو‪ ،‬سو ئي ڳالهائيندو ‪:‬۽ ھو توھان کي ايندڙ شيون ڏيکاريندو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھو مون مان حاصل اندو‪ ،‬۽ اھو اوھان کي ڏيکاريندو‪.‬‬ ‫‪14‬ھو منهنجي واکاڻ اندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬سڀ شيون جيڪي پي ءِ وٽ آھن‪ ،‬منهنجو آھي‪ ،‬تنهنڪري مون چيو آھي‪ ،‬ته ھو مون مان وٺندو ۽ اوھان کي ڏيکاريندو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ پي ءِ ڏانهن وڃان ٿو‪.‬‬ ‫پوِ اوھين مون کي ڏسندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ اوھين مون کي نہ ڏسندا‪ ،‬۽ وري ٿوري دير کان ء‬ ‫‪16‬ٿوري دير کان ء‬ ‫پوِ اوھين مون کي نہ‬ ‫کان‬ ‫دير‬ ‫تہ‬ ‫ٿو‬ ‫چوي‬ ‫کي‬ ‫اسان‬ ‫ھو‬ ‫جو‬ ‫آھي‬ ‫اا‬ ‫”ھي‬ ‫تہ‬ ‫لڳا‬ ‫چوڻ‬ ‫۾‬ ‫پاڻ‬ ‫اي‬ ‫مان‬ ‫شاگردن‬ ‫‪17‬پوِ ھن جي‬ ‫ِ‬ ‫”ٿوري‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫پوِ اوھين مون کي ڏسندا‪ ،‬۽ انهي ءِ اري جو آ ءِ ھليو ويندس ‪.‬پي ءِ؟‬ ‫ڏسندا‪ ،‬۽ وري ٿوري دير کان ء‬ ‫‪18‬تنهنڪري چيائون تہ ”ھي ءِ اا آھي جيڪو ھو چوي ٿو‪ ،‬ٿوري دير؟ اسان نٿا ٻڌائي سگهون ته ھو اا ٿو چوي‪.‬‬ ‫‪19‬ھاڻي‬ ‫پوِ‬ ‫عيسي ڄاتو تہ اھي کانئس پڇڻ گهرن ٿا‪ ،‬تنهنڪري کين چيائين تہ ”اا اوھين پاڻ ۾ پڇا ٿا اريو تہ مون چيو تہ ”ٿوري دير ء‬ ‫ي‬ ‫پوِ اوھين مون کي ڏسندا؟ ؟‬ ‫پوِ وري ٿوري دير کان ء‬ ‫اوھين مون کي نہ ڏسندا‪ ،‬ء‬ ‫‪20‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين روئندا ۽ ماتم اندا‪ ،‬پر دنيا خوش ٿيندي‪ ،‬۽ اوھين غمگين ھوندؤ‪ ،‬پر اوھان جو غم خوشي ءِ ۾‬ ‫بدلجي ويندو‪.‬‬ ‫‪21‬ھڪڙي عورت جڏھن دردناڪ حالت ۾ ھوندي آھي‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ ھن جو وقت اچي پهتو آھي‪ ،‬پر جيئن ئي ٻار ڄڻيو ويندو آھي‪ ،‬ان‬ ‫لِ ته ھڪڙو ماڻهو دنيا ۾ پيدا ٿيو آھي‪.‬‬ ‫کي وڌيڪ ڏک ياد نه اندو آھي‪ ،‬انهي ءِ خوشي ء‬ ‫‪22‬تنهنڪري توھان کي ھاڻي غم آھي‪ ،‬پر مان توھان کي وري ملندس‪ ،‬۽ توھان جي دل خوش ٿيندي‪ ،‬۽ توھان جي خوشي اوبہ توھان‬ ‫کان کسي نه سگهندو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ انهي ءِ ڏينهن اوھين مون کان اجه نہ پڇندا ‪.‬سچ پچ‪ ،‬مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬جيڪو اجهه توھان منهنجي نالي تي پيِ کان‬ ‫گهرندا‪ ،‬ھو توھان کي ڏيندو‪.‬‬ ‫‪24‬توھان ھن وقت تائين منهنجي نالي تي اجهہ نہ گهريو آھي‪ ،‬گهرو تہ توھان کي ملندو‪ ،‬تہ جيئن توھان جي خوشي پوري ٿئي‪.‬‬ ‫‪25‬اھي ڳالهيون مون توھان کي محاورن ۾ ٻڌايون آھن‪ ،‬پر اھو وقت اچي ٿو‪ ،‬جڏھن مان توھان سان وڌيڪ محاورن ۾ نه ڳالهائيندس‪ ،‬پر‬ ‫آِ اوھان کي پيِ جي باري ۾ واضح طور تي ڏيکاريندس‪.‬‬ ‫لِ پي ءِ کان دعا گهرندس‪.‬‬ ‫‪26‬انهي ءِ ڏينهن اوھين منهنجي نالي تي پڇندا‪ ،‬۽ آ ءِ اوھان کي نہ ٿو چوان‪ ،‬تہ آ ءِ اوھان ء‬ ‫االِ ⁠جو اوھان مون سان پيار ايو آھي ۽ ايمان آندو آھي تہ آ ءِ خدا وٽان آيو‬ ‫‪27‬االِ ⁠جو پي ءِ پاڻ اوھان سان پيار اري ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫آھيان‪.‬‬ ‫‪28‬آ ءِ پي ءِ وٽان نڪري آيو آھيان ۽ دنيا ۾ آيو آھيان‪ ،‬وري دنيا کي اڏي پي ءِ ڏانهن وڃان ٿو‪.‬‬ ‫‪29‬تنهن تي سندس شاگردن چيس تہ ”ڏسو‪ ،‬ھاڻي تون صاف صاف ڳالهائي رھيو آھين ۽ اابہ چوڻي نہ ٿو چوي‪.‬‬ ‫شيِ کي ڄاڻين ٿو‪ ،‬۽ ضروري نه آھي ته او ماڻهو توکان پڇي‪ ،‬انهي ءِ اري اسان کي‬ ‫‪30‬ھاڻي اسان کي پڪ آھي ته تون سڀڪنهن‬ ‫ء‬ ‫يَين آھي ته تون خدا وٽان آيو آھين‪.‬‬ ‫‪31‬عيسي کين وراڻيو تہ ”اا اوھين ھاڻي ايمان ٿا آڻيو؟‬ ‫ي‬ ‫جاِ تي‪ ،‬۽ مون کي‬ ‫‪32‬ڏس‪ ،‬اھو وقت اچي رھيو آھي‪ ،‬ھاڻي اچي پهتو آھي‪ ،‬جڏھن اوھين اڙواڙ ٿي ويندا‪ ،‬ھر ھڪ ماڻهو پنهنجي ءِ ء‬ ‫االِ ⁠جو پي ءِ مون سان گڏ آھي‪.‬‬ ‫پوِ بہ آ ءِ اايلو نہ آھيان‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اايلو اڏي ويندو‪ ،‬پر ء‬ ‫لِ تہ مون ۾ اوھان کي سڪون ملي ‪.‬دنيا ۾ توھان کي مصيبت ھوندي ‪:‬پر خوش ٿيو ‪.‬‬ ‫‪33‬اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫مون دنيا کي فتح ايو آھي‪.‬‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫عيسي چيو ۽ پنهنجون اکيون آسمان ڏانهن کڄي چيائين تہ ”اي بابا‪ ،‬وقت اچي ويو آھي ‪.‬پنهنجي فرزند جي واکاڻ ار‪ ،‬تہ‬ ‫‪1‬اھي ڳالهيون‬ ‫ي‬ ‫جيئن تنهنجو فرزند بہ تو کي جلل ڏئي‪.‬‬ ‫لِ تہ ھو انهن کي دائمي زندگي ڏئي‪ ،‬جيترو تو کيس ڏنو آھي‪.‬‬ ‫‪2‬جيئن تو کيس سڄي جسم تي اختيار ڏنو آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫عيسي مسيح‪ ،‬جنهن کي تو مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ اھي تو کي سڃاڻن جيڪو سچو خدا آھي ۽‬ ‫‪3‬۽ ھي ءِ آھي دائمي زندگي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫لِ ڏنو آھي‪.‬‬ ‫‪4‬مون توھان کي زمين تي جلل ڏنو آھي ‪:‬مون اھو ام پورو ايو آھي جيڪو تو مون کي ارڻ ء‬ ‫‪5‬۽ ھاڻي اي پي ءِ‪ ،‬تون مون کي پنهنجي ذات سان گڏ انهي ءِ شان سان جلل ڏي‪ ،‬جيڪا دنيا جي پيدا ٿيڻ کان اڳ مون وٽ ھئي‪.‬‬ ‫‪6‬مون تنهنجو نالو انهن ماڻهن تي ظاھر ايو آھي جيڪي تو مون کي دنيا مان ڏنائين ‪:‬اھي تنهنجا ھئا‪ ،‬۽ تو انهن کي ڏنو ‪.‬۽ انهن تنهنجي‬ ‫ڳاله تي عمل ايو آھي‪.‬‬ ‫‪7‬ھاڻي انهن کي خبر آھي تہ جيڪي اجهہ تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬سي سڀ تنهنجو آھي‪.‬‬

‫جان‬

‫‪8‬االِ ⁠جو مون انهن کي اھي ڳالهيون ڏنيون آھن جيڪي تو مون کي ڏنيون آھن ‪.‬۽ انهن انهن کي قبول ايو آھي‪ ،‬۽ پڪ ڄاڻندا آھن‬ ‫ء‬ ‫ته مان تو وٽان نڪتو آھيان‪ ،‬۽ انهن ايمان آندو آھي ته تو مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ دعا ٿو گهران جيڪي تو مون کي ڏنيون آھن ‪.‬ااااڻ ته اھي توھان جا آھن‪.‬‬ ‫لِ نہ‪ ،‬پر انهن ء‬ ‫لِ دعا گهران ٿو ‪:‬آ ءِ دنيا ء‬ ‫‪9‬مان انهن ء‬ ‫‪10‬۽ سڀ منهنجا آھن تنهنجا‪ ،‬۽ تنهنجو آھي منهنجو ‪.‬۽ مان انهن ۾ ساراھيو آھيان‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ھاڻي آ ءِ ھاڻي دنيا ۾ اونهي‪ ،‬پر اھي دنيا ۾ آھن ۽ آ ءِ تو وٽ اچي رھيو آھيان ‪.‬پاڪ پي ءِ‪ ،‬تون پنهنجي نالي جي وسيلي انهن کي‬ ‫سنڀال‪ ،‬جن کي تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬ته جيئن اھي ھڪ ٿين‪ ،‬جيئن اسين آھيون‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن آ ءِ انهن سان گڏ ھوس دنيا ۾‪ ،‬مون انهن کي تنهنجي نالي تي رکيو آھي ‪:‬جيڪي تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬تن کي مون سنڀالي رکيو‬ ‫سواِ تباھي جو پٽ ‪.‬ته جيئن الم پورو ٿئي‪.‬‬ ‫آھي‪ ،‬۽ انهن مان او به نه وڃايو ويو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ اھي منهنجي خوشي پاڻ ۾ پوري ان‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ھاڻي آ ءِ تو وٽ آيو آھيان ‪.‬۽ اھي ڳالهيون آ ءِ دنيا ۾ ٻڌايان ٿو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫االِ ⁠جو اھي دنيا جا نہ آھن‪ ،‬جيئن آ ءِ دنيا جو نہ آھيان‪.‬‬ ‫‪14‬مون انهن کي تنهنجو الم ڏنو آھي ‪.‬۽ دنيا انهن کان نفرت ائي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ انهن کي برائي ءِ کان بچائين‪.‬‬ ‫‪15‬آ ءِ اھو نہ ٿو گهران تہ تون انهن کي دنيا مان اڍي اڏ‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫‪16‬اھي دنيا جا نہ آھن‪ ،‬جيئن آ ءِ دنيا جو نہ آھيان‪.‬‬ ‫‪17‬انهن کي پنهنجي سچائي ءِ سان پاڪ ار‪ ،‬تنهنجو الم سچ آھي‪.‬‬ ‫‪18‬جهڙي ءِ طرح تو مون کي دنيا ۾ مواليو آھي‪ ،‬تيئن مون بہ انهن کي دنيا ۾ مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ انهن جي خاطر آ ءِ پاڻ کي پاڪ ٿو اريان‪ ،‬تہ جيئن اھي بہ سچائي ءِ جي وسيلي پاڪ ٿين‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪي انهن جي الم جي وسيلي مون تي ايمان آڻيندا‪.‬‬ ‫‪20‬۽ نڪي آ ءِ رڳو انهن ء‬ ‫لِ دعا ٿو گهران‪ ،‬پر انهن ء‬ ‫لِ تہ اھي سڀ ھڪ ٿين ‪.‬جيئن تون‪ ،‬بابا‪ ،‬مون ۾ آھين ۽ مان تو ۾‪ ،‬ته جيئن اھي به اسان ۾ ھڪ ٿين ‪:‬ته جيئن دنيا ايمان آڻي ته‬ ‫‪21‬انهي ءِ ء‬ ‫تو مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪22‬۽ اھو شان جيڪو تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬مون انهن کي ڏنو آھي ‪.‬ته جيئن اھي ھڪ ھجن‪ ،‬جيئن اسين ھڪ آھيون‪:‬‬ ‫لِ تہ اھي ھڪ ٿي پوري ءِ طرح ٿين ‪.‬۽ دنيا کي خبر پوي ته تو مون کي مواليو آھي‪ ،‬۽ انهن‬ ‫‪23‬آ ءِ انهن ۾ آھيان ۽ تون مون ۾‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫سان پيار ايو آھي‪ ،‬جيئن تو مون سان پيار ايو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ اھي منهنجو جلل ڏسي‬ ‫‪24‬ابا‪ ،‬آ ءِ چاھيان ٿو تہ اھي بہ‪ ،‬جن کي تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬سي مون سان گڏ ھجن جتي آ ءِ آھيان ‪.‬انهي ءِ ء‬ ‫االِ ⁠جو تو مون کي دنيا جي قيام کان اڳ پيار ايو آھي‪.‬‬ ‫سگهن‪ ،‬جيڪو تو مون کي ڏنو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬اي سڌريل پي ءِ‪ ،‬دنيا تو کي نه سڃاتو آھي‪ ،‬پر مون تو کي سڃاتو آھي‪ ،‬۽ انهن ڄاتو آھي ته تو مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ مون انهن کي تنهنجي نالي جو اعلن ايو آھي‪ ،‬۽ اھو اعلن اندس ‪:‬اھو پيار جنهن سان تو مون سان پيار ايو آھي‪ ،‬انهن ۾ ھجي‬ ‫۽ آِ انهن ۾‪.‬‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫عيسي اھي ڳالهيون اري چڪو‪ ،‬تڏھن ھو پنهنجن شاگردن سان گڏ صدرون ندي ءِ جي مٿان ھليو ويو‪ ،‬جتي ھڪڙو باغ ھو‪،‬‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫جنهن ۾ ھو ۽ سندس شاگرد داخل ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي ااثر پنهنجي شاگردن سان گڏ اتي ويندو‬ ‫االِ ⁠جو‬ ‫جاِ جي خبر ھئي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬۽ يهوداہ پڻ‪ ،‬جنهن کيس پڪڙايو ھو‪ ،‬تنهن کي انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ يهوداہ‪ ،‬سردار ااھنن ۽ فريسين وٽان ماڻهن ۽ آفيسرن جو ميڙ وٺي‪ ،‬شمعون‪ ،‬مشعلون ۽ ھٿيار کڻي اتي آيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي‪ ،‬اھو ڄاڻي ٿي جيڪي مٿس اچڻ وارا آھن‪ ،‬سو ٻاھر نڪري ويو ۽ چيائين تہ ”اوھين انهن کي ڳولي رھيا آھيو؟‬ ‫‪4‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫‪.‬عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اھو آھيان ‪.‬۽ يهوداہ پڻ‪ ،‬جنهن کيس پڪڙايو‪ ،‬سو انهن سان گڏ بيٺو‪.‬‬ ‫”عيسي ناصري‬ ‫‪5‬انهن وراڻيو تہ‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪6‬پوِ جيئن ئي ھن انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اھو آھيان‪ ،‬تڏھن اھي پوئتي ھليا ويا ۽ زمين تي اري پيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬پوِ ھن انهن کان وري پڇيو تہ ”اوھين انهن کي ڳولي رھيا آھيو؟ ءوقءا ءل ‪:‬يسوع ناصري‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬عيسي وراڻيو تہ ”مون اوھان کي ٻڌايو آھي تہ آ ءِ اھو آھيان‪ ،‬تنهنڪري جيڪڏھن اوھين مون کي ڳوليندا آھيو تہ انهن کي ھلڻ ڏيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ اھو الم پورو ٿئي‪ ،‬جيڪو ھن چيو ھو تہ ”جيڪي تو مون کي ڏنا آھن تن مان مون اوبہ نہ وڃايو آھي‪.‬‬ ‫‪9‬انهي ءِ ء‬ ‫‪10‬پوِ شمعون پطرس وٽ تلوار ھئي‪ ،‬تنهن اھا اڍي وڏي سردار ااھن جي نوار کي مارائي سندس ساڄو ان اپي اڏيو ‪.‬ان‬ ‫ء‬ ‫نوار جو نالو مالڪس ھو‪.‬‬ ‫عيسي پطرس کي چيو تہ ”پنهنجي تلوار ميان ۾ وجهہ‪ ،‬اھو پيالو جيڪو منهنجي پي ءِ مون کي ڏنو آھي‪ ،‬سو اا آ ءِ نہ پيئان؟‬ ‫‪11‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫عيسي کي پڪڙيو‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ يهودين جي لشڪر ۽ اپتان ۽ سپاھين‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو ھو قائفا جو سسر ھو‪ ،‬جيڪو انهي ءِ سال وڏو سردار ااھن ھو‪.‬‬ ‫ويو‬ ‫وٺي‬ ‫ڏانهن‬ ‫حناس‬ ‫پهريائين‬ ‫کيس‬ ‫‪13‬۽‬ ‫ء‬ ‫لِ ھڪڙو ماڻهو مرڻ بهتر آھي‪.‬‬ ‫‪14‬ھاڻي قائفا اھو ئي ھو‪ ،‬جنهن يهودين کي صلح ڏني ھئي تہ ماڻهن ء‬ ‫عيسي سان گڏ وڏي‬ ‫۽‬ ‫ٿو‬ ‫سڃاڻي‬ ‫کي‬ ‫ااھن‬ ‫سردار‬ ‫وڏي‬ ‫شاگرد‬ ‫عيسي جي پٺيان ھليو ۽ ھڪڙو ٻيو شاگرد پڻ‪ ،‬اھو‬ ‫‪15‬شمعون پطرس‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫ااھن جي محلت ۾ ويو‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ اھو ٻيو شاگرد‪ ،‬جيڪو وڏي سردار ااھن سان سڃاتو ويندو ھو‪ ،‬ٻاھر ويو ۽ انهي ءِ دروازي جي‬ ‫‪16‬پر پطرس دروازي تي بيٺو ھو‬ ‫ء‬ ‫سنڀاليندڙ سان ڳالهايائين ۽ پطرس کي اندر وٺي آيو‪.‬‬ ‫‪17‬تڏھن انهي ءِ اواري ءِ پطرس کي چيو تہ ”اا تون بہ ھن ماڻهو ءِ جي شاگردن مان نہ آھين؟ ھن چيو ته مان نه آھيان‪.‬‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو ٿڌ ھئي‪ ،‬سو پاڻ کي گرم ايائون‪ ،‬۽ پطرس انهن سان گڏ‬ ‫‪18‬۽ نوار ۽ آفيسر اتي بيٺا ھئا‪ ،‬جن اوئلي جي باھہ ٻاري ھئي‬ ‫ء‬ ‫بيٺو ۽ پاڻ کي گرم ايائين‪.‬‬ ‫عيسي کان سندس شاگردن ۽ سندس تعليم بابت پڇيو‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ وڏي سردار ااھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬

‫جان‬

‫⁠خاني ۾ ۽ ھيڪل ۾‪ ،‬جتي يهودي ھميشہ رھندا‬

‫‪20‬عيسي کيس جواب ڏنو تہ ”مون دنيا سان کليل طرح ڳالهايو آھي ‪.‬مون اڏھن عبادت‬ ‫ي‬ ‫آھن‪ ،‬سيکاريو ھو ‪.‬۽ ڳجهي ۾ مون اجهه به نه چيو آھي‪.‬‬ ‫‪21‬تون مون کان او ٿو پڇين؟ انهن کان پڇو جن مون کي ٻڌو آھي‪ ،‬مون انهن کي اا چيو آھي ‪:‬ڏسو‪ ،‬اھي ڄاڻن ٿا جيڪي مون چيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي کي ھٿ جي ھٿ سان مارائي چيو‬ ‫‪22‬جڏھن ھو ھي ڳالهائي چڪو‪ ،‬تڏھن انهن آفيسرن مان ھڪڙو جيڪو ڀرسان بيٺو ھو‪ ،‬تنهن‬ ‫ي‬ ‫تہ ”اا تون سردار ااھن کي ائين جواب ڏيندين؟‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن مون بڇڙائي ائي آھي تہ بڇڙائي ءِ جي شاھدي ڏي‪ ،‬پر جيڪڏھن سچي آھين تہ مون کي او ٿا‬ ‫‪23‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫مارن؟‬ ‫‪24‬ھاڻي حناس کيس قيد اري وڏي سردار ااھن قائفا ڏانهن مواليو ھو‪.‬‬ ‫‪25‬شمعون پطرس اٿي بيٺو ۽ پاڻ کي گرم ايو ‪.‬تنهنڪري انهن کيس چيو تہ ”اا تون بہ سندس شاگردن مان نہ آھين؟ ھن انڪار ايو‪،‬‬ ‫۽ چيو ته‪ ،‬مان نه آھيان‪.‬‬ ‫‪26‬وڏي سردار ااھن جي نوارن مان ھڪڙو‪ ،‬جيڪو سندس مائٽ ھو‪ ،‬جنهن جو ان پطرس اٽيو ھو‪ ،‬تنهن چيو تہ ”مون تو کي‬ ‫ھن سان گڏ باغ ۾ نہ ڏٺو؟‬ ‫‪27‬تنهن تي پطرس وري انڪار ايو ۽ ھڪدم اڪڙ ڀڄڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي کي قائفا وٽان عدالت جي دانهن ڏانهن وٺي ويا‪ ،‬۽ اھو صبح جو ھو ‪.‬۽ اھي پاڻ عدالتي ھال ۾ نه ويا‪ ،‬متان اھي ناپاڪ‬ ‫‪28‬پوِ اھي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ٿي وڃن ‪.‬پر اھي عيد فصح کائين‪.‬‬ ‫‪29‬تڏھن پلطس ٻاھر انهن وٽ ويو ۽ چيائين تہ ”اوھين ھن ماڻهو ءِ تي اهڙو الزام ٿا لڳايو؟‬ ‫‪30‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”جيڪڏھن ھو ڏوھاري نہ ھجي ھا تہ کيس تو جي حوالي نہ اريون ھا‪.‬‬ ‫‪31‬تڏھن پلطس انهن کي چيو تہ ”ھن کي وٺي وڃو ۽ پنهنجي شريعت موجب انصاف اريو ‪.‬تنهنڪري يهودين ھن کي چيو تہ ”اسان‬ ‫لِ جائز نہ آھي تہ انهن ماڻهو ءِ کي مارون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جي اھا ڳالهہ پوري ٿئي‪ ،‬جيڪا ھن ٻڌائي ھئي تہ کيس اهڙي موت مرڻو آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ِ‬ ‫‪32‬انهي‬ ‫لِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫عيسي کي سڏي چيائين تہ ”اا تون يهودين جو بادشاھہ آھين؟‬ ‫‪33‬تڏھن پلطس وري عدالت ۾ داخل ٿيو ۽‬ ‫ي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اھو ڳالهہ تون پاڻ چوين ٿو يا ٻين توکي منهنجي باري ۾ ٻڌايو آھي؟‬ ‫‪34‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫‪35‬پلطس وراڻيو تہ ”اا آ ءِ يهودي آھيان؟ تنهنجي پنهنجي قوم ۽ سردار ااھنن توکي منهنجي حوالي ايو آھي ‪:‬تو اا ايو آھي؟‬ ‫‪36‬عيسي وراڻيو تہ ”منهنجي بادشاھت ھن دنيا جي نہ آھي‪ ،‬جيڪڏھن منهنجي بادشاھت ھن دنيا جي ھجي ھا‪ ،‬تہ منهنجا نوار وڙھن‬ ‫ي‬ ‫ھا‪ ،‬تہ جيئن آ ءِ يهودين جي حوالي نہ اريان‪ ،‬پر ھاڻي منهنجي بادشاھت ھتان جي نہ آھي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫”پوِ تون بادشاھہ آھين اا؟‬ ‫‪37‬تنهنڪري پلطس کيس چيو تہ‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”تون چوين ٿو تہ آ ءِ بادشاھہ آھيان ‪.‬انهي ءِ مَصد ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫لِ ته مان سچ جي شاھدي ڏيان ‪.‬ھر ھڪ جيڪو سچ جو آھي منهنجو آواز ٻڌي‬ ‫لِ آ ءِ دنيا ۾ آيو آھيان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫مان پيدا ٿيو آھيان‪ ،‬۽ انهي ءِ ء‬ ‫ٿو‪.‬‬ ‫‪38‬پلطس کيس چيو تہ ”سچ اا آھي؟ جڏھن اھو چئي چڪو تہ ھو وري ٻاھر نڪري يهودين ڏانهن ويو ۽ کين چيائين تہ ”مون کي ھن ۾‬ ‫اوبہ ڏوھہ نہ ٿو ملي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫لِ ھڪڙي کي آزاد اريان‪ ،‬تنهنڪري اوھين اھو ٿا چاھيو اا آ ءِ اوھان ء‬ ‫‪39‬پر اوھان جو رواج آھي تہ عيد فصح تي آ ءِ اوھان ء‬ ‫يهودين جي بادشاھہ کي آزاد اريان؟‬ ‫‪40‬انهن سڀني وري رڙ اري چيو تہ ”ھن ماڻهو ءِ کي نہ‪ ،‬پر برابا ‪.‬ھاڻي برابا ھڪ چور ھو‪.‬‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫عيسي کي پڪڙي کيس چهبڪ ھڻايا‪.‬‬ ‫‪1‬تنهنڪري پلطس‬ ‫ي‬ ‫‪2‬پوِ سپاھين انڊن جو تاج ٺاھي ھن جي مٿي تي رکيا ۽ کيس واڱڻائي چادر پهريائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪3‬وقءا ءل ‪:‬سلم‪ ،‬يهودين جا بادشاھہ !۽ انهن کيس پنهنجن ھٿن سان ماريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ اوھان کي خبر‬ ‫‪4‬تنهنڪري پلطس وري ٻاھر نڪري ويو ۽ کين چيائين تہ ”ڏسو‪ ،‬آ ءِ ھن کي اوھان ڏانهن وٺي ٿو اچان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫پوي تہ مون ۾ ھن ۾ اوبہ ڏوھہ نہ آھي‪.‬‬ ‫عيسي ٻاھر آيو‪ ،‬جنهن کي انڊن جو تاج ۽ واڱڻائي چادر پهريائين ‪.‬تڏھن پلطس انهن کي چيو تہ ”ڏسو!‬ ‫‪5‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪6‬جڏھن سردار ااھنن ۽ آفيسرن کيس ڏٺو‪ ،‬تڏھن رڙيون اري چوڻ لڳا تہ ”ھن کي صليب تي چاڙھيو‪ ،‬صليب تي چاڙھيو ‪.‬پلطس انهن‬ ‫االِ ⁠جو مون کي ھن ۾ اوبہ ڏوھہ نہ ٿو ملي‪.‬‬ ‫کي چيو تہ ”ھن کي وٺي وڃو ۽ صليب تي چاڙھيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن پاڻ کي خدا جو فرزند بڻايو‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫مرڻو‬ ‫کي‬ ‫ھن‬ ‫موجب‬ ‫شريعت‬ ‫جي‬ ‫اسان‬ ‫‪7‬يهودين وراڻيو تہ ”اسان وٽ شريعت آھي ۽‬ ‫ء‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪8‬جڏھن پلطس اھو ٻڌو تہ ھو وڌيڪ ڊڄي ويو‪.‬‬ ‫عيسي کيس او جواب نہ ڏنو‪.‬‬ ‫ع” ‪:‬تون اٿان آيو آھين؟ پر‬ ‫ض ءوقءا ءل لءهء يء ء‬ ‫سو ء‬ ‫‪9‬وقءا ءل ِءلءى اأ ء مر ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫‪10‬تڏھن پلطس کيس چيو تہ ”تون مون سان نہ ٿو ڳالهائي اا؟ اا تون نه ٿو ڄاڻين ته مون کي اختيار آھي ته تو کي صليب تي چاڙھڻ‬ ‫جي‪ ،‬۽ توکي آزاد ارڻ جي به طاقت آھي؟‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”تون مون تي اڏھن بہ اوبہ اختيار اري نہ سگهندين‪ ،‬جيستائين اھو تو کي مٿي کان نہ ڏنو وڃي‪،‬‬ ‫‪11‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫تنهنڪري جنهن مون کي تنهنجي حوالي ايو تنهن کان وڏو گناھہ آھي‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ پلطس ھن کي آزاد ارڻ جي اوشش ائي‪ ،‬پر يهودين رڙ اري چيو تہ ”جيڪڏھن ھن ماڻهو ءِ کي اڏي ڏيو تہ تون قيصر‬ ‫ء‬ ‫جو دوست نہ آھين‪ ،‬جيڪو پاڻ کي بادشاھہ بڻائي ٿو سو قيصر جي خلف ڳالهائي ٿو‪.‬‬

‫جان‬

‫جاِ تي عدالت جي ارسي ءِ تي ويٺو‪ ،‬جنهن کي عبراني ءِ‬ ‫عيسي کي ٻاھر وٺي آيو ۽ انهي ءِ‬ ‫‪13‬جڏھن پلطس اھو ٻڌو تڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫۾ ”گباٿا “چوندا آھن‪.‬‬ ‫‪14‬اھو عيد فصح جي تياري ءِ جو وقت ھو ۽ اٽڪل اهون الڪ ھو‪ ،‬تنهن تي ھن يهودين کي چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬اوھان جو بادشاھہ!‬ ‫‪15‬پر انهن رڙ اري چيو تہ ”ھن کي ھٽايو‪ ،‬ھن کي صليب تي چاڙھيو ‪.‬پلطس کين چيو تہ ”اا آ ءِ اوھان جي بادشاھہ کي صليب تي‬ ‫چاڙھيندس؟ سردار ااھنن وراڻيو تہ ”اسان جو اوبہ بادشاھہ نہ آھي پر قيصر آھي‪.‬‬ ‫‪16‬تنهنڪري ھن کيس انهن جي حوالي ايو تہ جيئن صليب تي چاڙھي ‪.‬۽ اھي يسوع کي وٺي ويا ۽ کيس وٺي ويا‪.‬‬ ‫جاِ سڏيو ويندو آھي‪ ،‬جنهن کي عبراني ۾ گلگوٿا‬ ‫جاِ ڏانهن روانو ٿيو‪ ،‬جنهن کي کوپڙي ءِ جي ء‬ ‫‪17‬پوِ ھو پنهنجو صليب کڻي ھڪڙي ء‬ ‫ء‬ ‫چوندا آھن‪.‬‬ ‫عيسي وچ ۾‪.‬‬ ‫۽‬ ‫ھو‬ ‫ھڪڙو‬ ‫پاسي‬ ‫ٻنهي‬ ‫جي‬ ‫جن‬ ‫ھئا‪،‬‬ ‫بہ‬ ‫ٻيا‬ ‫ٻہ‬ ‫گڏ‬ ‫ساڻس‬ ‫۽‬ ‫ھڻايا‬ ‫اواا‬ ‫چاڙھي‬ ‫تي‬ ‫صليب‬ ‫کيس‬ ‫ھنن‬ ‫‪18‬جتي‬ ‫ي‬ ‫‪19‬۽ پلطس ھڪڙو لَب لکي صليب تي رکي اڏيو ‪.‬۽ لکت ھئي‪ ،‬يسوع ناصري يهودين جو بادشاھه‪.‬‬ ‫عيسي کي صليب تي چاڙھيو ويو اھو شهر جي ويجهو ھو ۽ اھو‬ ‫جاِ تي‬ ‫پوِ ايترن ئي يهودين پڙھيو‪،‬‬ ‫االِ ⁠جو جنهن ء‬ ‫ء‬ ‫‪20‬اھو عنوان ء‬ ‫ي‬ ‫عبراني‪ ،‬يوناني ۽ لطيني زبانن ۾ لکيل ھو‪.‬‬ ‫‪21‬تڏھن يهودين جي سردار ااھنن پلطس کي چيو تہ ”ھي نہ لک‪” ،‬يهودين جو بادشاھہ !پر ھن چيو ته مان يهودين جو بادشاھه آھيان‪.‬‬ ‫‪22‬پلطس وراڻيو تہ ”جيڪو مون لکيو آھي سو مون لکيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي کي صليب تي چاڙھيو‪ ،‬تڏھن سندس اپڙا لھي چار حصا اري ھر ھڪ سپاھي کي ھڪڙو حصو بڻايو ‪.‬۽‬ ‫‪23‬پوِ سپاھين جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سواِ ھو‪ ،‬سڄي چوٽي ءِ کان اونڌو ٿيل ھو‪.‬‬ ‫ھن جو اوٽ پڻ ‪:‬ھاڻي اھو اوٽ سيون کان‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ اھو لکت پوري‬ ‫لِ اھو ھوندو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫لِ پءراپا ڈالون‪ ،‬جنهن ء‬ ‫‪24‬تنهنڪري انهن پاڻ ۾ چيو تہ ”اچو تہ ان کي ڦاڙيون نہ‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫لِ ھنن پءراپا وڌا ‪.‬اھي شيون ان اري سپاھين ايون‪.‬‬ ‫ٿئي‪ ،‬جنهن ۾ لکيل آھي تہ ”ھنن منهنجا اپڙا پاڻ ۾ ورھايا‪ ،‬۽ منهنجي پوشاڪ ء‬ ‫عيسي جي صليب وٽ سندس ما ءِ ۽ سندس ما ءِ جي ڀيڻ مريم‪ ،‬اليوفا جي زال مريم ۽ مريم مگدليني بيٺيون ھيون‪.‬‬ ‫‪25‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫عيسي پنهنجي ما ءِ ۽ انهي ءِ شاگرد کي ڀرسان بيٺل ڏٺو‪ ،‬جنهن سان ھو پيار اندو ھو‪ ،‬تڏھن پنهنجي ما ءِ کي چيائين تہ ”اي‬ ‫‪26‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫عورت‪ ،‬ڏس تنهنجو پٽ!‬ ‫‪27‬پوِ ھن شاگرد کي چيو تہ ”ڏس تنهنجي ما ءِ !۽ انهي ءِ الڪ کان اھو شاگرد ھن کي پنهنجي گهر وٺي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ لکيل آھي تہ ”مونکي اڃ لڳي آھي‪.‬‬ ‫ِ‬ ‫انهي‬ ‫آھن‪،‬‬ ‫چڪيون‬ ‫ٿي‬ ‫پوريون‬ ‫ھاڻي‬ ‫شيون‬ ‫سڀ‬ ‫تہ‬ ‫پئي‬ ‫ڄاتو‬ ‫کان‬ ‫ِ‬ ‫‪28‬انهي‬ ‫عيسي‬ ‫پوِ‬ ‫ء ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫پوِ انهن ھڪ اسپنج کي سراي سان ڀريو ۽ اءن کي ٽوپي تي رکي‬ ‫‪29‬ھاڻي اتي ھڪڙي ٿانو رکيل ھئي جيڪا سراي سان ڀريل ھئي‪ ،‬ء‬ ‫سندس وات ۾ وڌو‪.‬‬ ‫عيسي کي سراو مليو‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”پورو ٿي ويو آھي‪ ،‬تنهن تي ھن پنهنجو مٿو جهڪايو ۽ جان اڏايائين‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫لِ تياري ائي ھئي تہ سبت جي ڏينهن تي لش صليب تي نہ رھن‪( ،‬ااااڻ ته اھو سبت جو ڏينهن ھڪڙو‬ ‫‪31‬تنهنڪري يهودين انهي ءِ ء‬ ‫وڏو ڏينهن ھو)‪ ،‬تنهنڪري پلطس کي عرض ايائون تہ انهن جون ٽنگون ڀڃيون وڃن ‪.‬کڻي ويو‪.‬‬ ‫‪32‬پوِ سپاھي آيا ۽ پهرين ۽ ٻئي جون ٽنگون ڀڃي‪ ،‬جنهن کي ساڻس گڏ صليب تي چاڙھيو ويو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي وٽ آيا ۽ ڏٺائون تہ ھو اڳي ئي مري چڪو آھي‪ ،‬تڏھن ھنن سندس ٽنگون نہ ڀڃي‪.‬‬ ‫‪33‬پر جڏھن اھي‬ ‫ي‬ ‫‪34‬پر انهن سپاھين مان ھڪڙي کي ڀڄائي وجهي سندس پاسو اهيو تہ رت ۽ پاڻي ٻاھر نڪري آيو‪.‬‬ ‫‪35‬۽ جنهن اھو ڏٺو‪ ،‬سو راارڊ ايو‪ ،‬۽ سندس راارڊ سچو آھي‪ ،‬۽ ھو ڄاڻي ٿو تہ ھو سچ ٿو چوي‪ ،‬تہ جيئن اوھين ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫لِ ايون ويون آھن تہ پاڪ لکت پوري ٿئي تہ ”ھن جي ھڏي نہ ڀڃي ويندي‪.‬‬ ‫‪36‬اھي ڳالهيون انهي ءِ ء‬ ‫‪37‬وري ٻيو لکت ۾ لکيل آھي تہ ”جنهن کي ءاريو ھو تنهن ڏانهن اھي نهارندا‪.‬‬ ‫عيسي جو شاگرد ھو‪ ،‬پر يهودين جي ڊپ کان ڳجهي طرح پلطس کي منٿ ايائين تہ‬ ‫پوِ ارميٿيا جي يوسف‪ ،‬جيڪو‬ ‫عيسي‬ ‫‪38‬ھن کان ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫عيسي جو لش کڻي ويو‪.‬‬ ‫۽‬ ‫آيو‬ ‫ھو‬ ‫‪.‬تنهنڪري‬ ‫ڏني‬ ‫موال‬ ‫کيس‬ ‫پلطس‬ ‫پر‬ ‫وڃي‪،‬‬ ‫جو لش کڻي‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫عيسي وٽ آيو ۽ اٽڪل ھڪ سْ پائونڊ وزني ءمر ۽ گنو ءِ جو مرکب کڻي آيو‪.‬‬ ‫‪39‬۽ نيڪديمس پڻ آيو‪ ،‬جيڪو پهريائين رات جو‬ ‫ي‬ ‫عيسي جو لش کنيو ۽ انهي ءِ کي يهودين جي دفن ارڻ جي رسم موجب اتن جي اپڙن ۾ مصالحن سان ڍاايائون‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ ھنن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪41‬جتي کيس صليب تي چاڙھيو ويو ھو‪ ،‬اتي ھڪڙو باغ ھو ‪.‬۽ باغ ۾ ھڪ نئون مَبرو‪ ،‬جنهن ۾ اڃا تائين انسان کي نه رکيو ويو ھو‪.‬‬ ‫عيسي کي اتي رکيو ‪.‬ااااڻ ته قبر ويجهو ھئي‪.‬‬ ‫‪42‬تنهنڪري انهن يهودين جي تياري ءِ واري ڏينهن جي اري‬ ‫ي‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬ھفتي جي پهرين ڏينهن صبح جو سوير مريم مگدليني قبر ڏانهن آئي‪ ،‬جڏھن اڃا اوندھہ ئي ھئي تہ قبر تان پٿر ھٽي ڏٺو‪.‬‬ ‫عيسي پيار ايو ھو ۽ کين چيائين تہ ”ھنن خداوند کي قبر مان‬ ‫‪2‬پوِ ھو ءِ ڊوڙندي شمعون پطرس ۽ انهي ءِ ٻئي شاگرد وٽ آئي‪ ،‬جنهن سان‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اڍي اڏيو آھي ۽ اسان کي خبر نہ آھي تہ کيس اٿي رکيو اٿن‪.‬‬ ‫‪3‬تنهنڪري پطرس ۽ اھو ٻيو شاگرد ٻاھر نڪري قبر تي آيو‪.‬‬ ‫‪4‬پوِ اھي ٻئي گڏ ڊوڙڻ لڳا ۽ اھو ٻيو شاگرد پطرس کان اڳتي نڪري قبر تي پهريائين آيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬پوِ ھيٺ لهي‪ ،‬اندر نهاري ڏٺائين تہ اتي جا اپڙا پيل آھن ‪.‬تڏھن به ھو اندر نه ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬پوِ شمعون پطرس سندس پٺيان آيو ۽ قبر ۾ ويو ۽ ڏٺائين تہ افن جا اپڙا پيل آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ تي ويڙھيل ھو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ اھو رومال‪ ،‬جيڪو سندس مٿي تي ھو‪ ،‬سو اپڙي سان ڍايل نه‪ ،‬پر پاڻ ۾ ھڪڙي ء‬ ‫‪8‬پوِ اھو ٻيو شاگرد بہ اندر گهڙيو‪ ،‬جيڪو پهريائين قبر تي آيو‪ ،‬سو ھن ڏٺو ۽ ايمان آندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬االِ ⁠جو اڃا تائين انهن کي پاڪ لکت جي خبر نہ ھئي تہ ھو مئلن مان وري جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬پوِ شاگرد وري پنهنجي گهر ڏانهن ھليا ويا‪.‬‬ ‫ء‬

‫جان‬

‫‪11‬پر مريم قبر جي ٻاھران بيهي روئي رھي ھئي ۽ روئندي ئي ھيٺ لهي قبر ڏانهن نهاريائين‪.‬‬ ‫عيسي جو لش پيو ھو‪.‬‬ ‫‪12‬ھن ٻن ملئڪن کي سفيد پوشاڪ ۾ ويٺل ڏٺو‪ ،‬ھڪڙو مٿي تي ۽ ٻيو پيرن وٽ‪ ،‬جتي‬ ‫ي‬ ‫”االِ ⁠جو اھي منهنجي پالڻهار کي کڻي ويا آھن‪ ،‬۽ مون کي خبر نہ‬ ‫‪13‬انهن کيس چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬تون او روئين؟ ھن کين چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫آھي تہ ھن کيس اٿي رکيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي آھي‪.‬‬ ‫اھو‬ ‫تہ‬ ‫ھئي‬ ‫نہ‬ ‫خبر‬ ‫کيس‬ ‫پر‬ ‫ڏٺائين‪،‬‬ ‫بيٺل‬ ‫کي‬ ‫عيسي‬ ‫۽‬ ‫موٽيو‬ ‫پوئتي‬ ‫‪14‬جڏھن ھن ائين چيو‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪15‬عيسي کيس چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬تون او ٿو روئين؟ توھان انهن کي ڳولي رھيا آھيو؟ ھو ءِ‪ ،‬ھن کي باغبان سمجهي‪ ،‬کيس چيو‬ ‫ي‬ ‫ٻڌاِ ته ھن کي اٿي رکيو آھي‪ ،‬ته مان ھن کي وٺي ويندس‪.‬‬ ‫ته‪” ،‬سائين‪ ،‬جيڪڏھن تو ھن کي ھتان پيدا ايو آھي‪ ،‬ته مون کي ء‬ ‫‪16‬عيسي کيس چيو تہ ”مريم ‪.‬ھو ءِ پاڻ ڦري‪ ،‬کيس چيو ته‪ ،‬ربوني؛ جنهن جو چوڻ آھي‪ ،‬ماسٽر‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو مان اڃا پنهنجي پي ءِ ڏانهن مٿي چڙھيو نه آھيان‪ ،‬پر منهنجي ڀائرن وٽ‬ ‫‪17‬عيسي ھن کي چيو تہ ”مون کي ھٿ نہ ھليو‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫وڃو ۽ کين چئو تہ آ ءِ پنهنجي پي ءِ ۽ اوھان جي پي ءِ ڏانهن چڙھيو آھيان ‪.‬۽ منهنجي خدا‪ ،‬۽ توھان جي خدا کي‪.‬‬ ‫‪18‬مريم مگدليني آئي ۽ شاگردن کي ٻڌايو تہ ھن خداوند کي ڏٺو آھي ۽ ھن کيس اھي ڳالهيون ٻڌايون آھن‪.‬‬ ‫‪19‬انهي ءِ ئي ڏينهن شام جو‪ ،‬ھفتي جو پهريون ڏينهن ھو‪ ،‬جڏھن دروازا بند ايا ويا ھئا‪ ،‬جتي شاگرد يهودين جي ڊپ کان اچي گڏ ٿيا ھئا‪،‬‬ ‫عيسي آيو ۽ وچ ۾ بيٺو ۽ کين چيائين تہ ”سلمت ھجي‪.‬‬ ‫تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪.‬پوِ شاگرد خوش ٿيا‪ ،‬جڏھن انهن خداوند کي ڏٺو‪.‬‬ ‫ڏيکاريا‬ ‫پاسا‬ ‫۽‬ ‫ھٿ‬ ‫پنهنجا‬ ‫کين‬ ‫ھن‬ ‫تڏھن‬ ‫چيو‪،‬‬ ‫ائين‬ ‫ھن‬ ‫جڏھن‬ ‫‪20‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪21‬عيسي انهن کي وري چيو تہ ”سلمت ھجي اوھان کي‪ ،‬جيئن منهنجي پي ءِ مون کي مواليو آھي‪ ،‬تيئن آ ءِ بہ اوھان کي مواليان ٿو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪22‬جڏھن ھن ائين چيو‪ ،‬تڏھن ھن انهن تي ڦوايو ۽ چيو تہ ”اوھين پاڪ روح حاصل اريو‪.‬‬ ‫‪23‬جن جا گناھ اوھين معاف اريو‪ ،‬اھي انهن ڏانهن موٽايا ويندا ‪.‬۽ جن جا گناھ توھان رکو ٿا‪ ،‬اھي برقرار آھن‪.‬‬ ‫عيسي آيو‪.‬‬ ‫‪24‬پر ٻارھن مان توما‪ ،‬جنهن کي ديدمس سڏيندا ھئا‪ ،‬سو انهن سان گڏ نہ ھو‪ ،‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪25‬تنهنڪري ٻين شاگردن کيس چيو تہ ”اسان خداوند کي ڏٺو آھي ‪.‬پر ھن انهن کي چيو تہ ”جيستائين آ ءِ ھن جي ھٿن ۾ ناخن جا نشان نہ‬ ‫ڏسان‪ ،‬۽ پنهنجي آڱر کين جي اان ءِ ۾ وجهان‪ ،‬۽ پنهنجو ھٿ ھن جي پاسي ۾ نہ وڌان‪ ،‬تيستائين آ ءِ يَين نہ اندس‪.‬‬ ‫پوِ‬ ‫عيسي آيو‪ ،‬دروازا بند اري وچ ۾ بيٺو ۽ چيائين تہ ”‬ ‫پوِ وري سندس شاگرد اندر آيا ۽ ٿامس انهن سان گڏ‪ ،‬ء‬ ‫‪26‬اٺن ڏينهن کان ء‬ ‫ي‬ ‫سلمت ھجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫وڌاِ ‪:‬۽ بي‬ ‫۾‬ ‫پاسي‬ ‫منهنجي‬ ‫کي‬ ‫ن‬ ‫ا‬ ‫۽‬ ‫ھٿ‬ ‫پنهنجو‬ ‫تي‬ ‫ا‬ ‫‪.‬۽‬ ‫ڏس‬ ‫ھٿ‬ ‫منهنجا‬ ‫۽‬ ‫ار‬ ‫ھتي‬ ‫آڱر‬ ‫”پنهنجي‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫کي‬ ‫ٿامس‬ ‫‪27‬تڏھن ھن‬ ‫پهچاِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫وفا نه ٿيو‪ ،‬پر ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫‪28‬توما جواب ڏنو تہ ”منهنجا پالڻهار ۽ منهنجا خدا‪.‬‬ ‫‪29‬عيسي کيس چيو تہ ”ٿوما‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ تو مون کي ڏٺو آھي‪ ،‬تنهنڪري تو ايمان آندو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫عيسي پنهنجن شاگردن جي حضور ۾ ايا‪ ،‬جيڪي ھن اتاب ۾ نہ لکيل آھن‪:‬‬ ‫پچ‬ ‫سچ‬ ‫معجزا‬ ‫ايترائي‬ ‫‪30‬۽ ٻيا‬ ‫ي‬ ‫عيسي ئي مسيح‪ ،‬خدا جو فرزند آھي ‪.‬۽ اھو ايمان آڻيو توھان کي زندگي ملي سگهي‬ ‫لِ لکيل آھن تہ اوھين ايمان آڻيو تہ‬ ‫‪31‬پر ھي انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫ٿي ھن جي نالي سان‪.‬‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫عيسي وري پاڻ کي تبرياس سمنڊ جي اناري تي شاگردن کي ڏيکاريو ‪.‬۽ ھن حڪمت تي ھن پاڻ کي ظاھر ايو‪.‬‬ ‫پوِ‬ ‫‪1‬انهن ڳالهين کان ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬اتي شمعون پطرس‪ ،‬توما جنهن کي ديدمس سڏيندا ھئا‪ ،‬گليل جي قانا جو نٿن ⁠ايل‪ ،‬زبدي ءِ جا پٽ ۽ سندس ٻيا ٻه شاگرد گڏ ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬شمعون پطرس انهن کي چيو تہ ”آ ءِ مڇي مارڻ وڃان ٿو ‪.‬ھنن کيس چيو ته اسين به توسان گڏ ھلون ٿا ‪.‬اھي ھليا ويا ۽ ھڪدم ٻيڙي ءِ ۾‬ ‫چڙھي ويا ‪.‬۽ ان رات ھنن اجه به نه پڪڙيو‪.‬‬ ‫عيسي آھي‪.‬‬ ‫عيسي اناري تي بيٺو‪ ،‬پر شاگردن کي خبر نہ ھئي تہ اھو‬ ‫‪4‬پر جڏھن صبح ٿيو تہ‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”ٻارن‪ ،‬اوھان وٽ ماني آھي اا؟ انهن کيس جواب ڏنو ته نه‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫س‬ ‫ض فءي ل ءهنء ‪».‬تنهنڪري انهن االيو‪ ،‬۽ ھاڻي اھي مڇين جي ميڙ جي اري ان کي اڍڻ جي قابل نه‬ ‫ار فءي اأ مر ء‬ ‫‪6‬فءَءا ءل لهء « ‪:‬نءال موا ِءلى الن ء‬ ‫ھئا‪.‬‬ ‫عيسي جو پيار ھو‪ ،‬تنهن پطرس کي چيو تہ ”ھي خداوند آھي ‪.‬ھاڻي جڏھن شمعون پطرس ٻڌو تہ‬ ‫‪7‬تنهنڪري انهي ءِ شاگرد جنهن سان‬ ‫ي‬ ‫اھو خداوند آھي‪ ،‬تڏھن ھن پنهنجو مڇي ءِ جو اوٽ پهريائين‪( ،‬ااااڻ ته ھو ننگا ھو )۽ پاڻ کي سمنڊ ۾ االئي اڏيائين‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ٻيا شاگرد ھڪڙي ننڍڙي ٻيڙي ءِ ۾ آيا( ‪.‬ااااڻ ته اھي زمين کان پري نه ھئا‪ ،‬پر ٻه سْ ھٿ ھئا‪) ،‬مڇين سان جال اڪي رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن ھو زمين تي آيا تہ اتي اوئلن جي باھہ‪ ،‬مٿس مڇيون ۽ ماني پيل ڏٺائون‪.‬‬ ‫‪10‬عيسي انهن کي چيو تہ ”اھا مڇي کڻي اچو‪ ،‬جيڪا اوھان پڪڙي آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪11‬شمعون پطرس مٿي چڙھي ويو‪ ،‬۽ ھڪڙي سْ ٽيهہ ٽيهہ وڏين مڇين سان ڀريل زمين ڏانهن ڄار اڪيائين‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ تمام گهڻا‬ ‫ھئا‪ ،‬تڏھن بہ جال نہ ڦاٽو‪.‬‬ ‫‪12‬عيسي انهن کي چيو تہ ”اچو ۽ ماني کائو ‪.‬۽ شاگردن مان انهن بہ ھن کان پڇڻ جي جرئت نہ ائي تہ ”تون اير آھين؟ ڄاڻي ٿو‬ ‫ي‬ ‫ته اھو رب ھو‪.‬‬ ‫عيسي آيو ۽ ماني کڻي کين ڏنائين ۽ ساڳي ءِ طرح مڇي پڻ‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫پوِ ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫جو‬ ‫آھي‬ ‫ڀيرو‬ ‫ٽيون‬ ‫‪14‬ھي‬ ‫عيسي پنهنجي شاگردن کي پاڻ ڏيکاريو‪ ،‬جنهن کان ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي شمعون پطرس کي چيو تہ ”اي شمعون‪ ،‬يونس جا پٽ‪ ،‬تون مون کي انهن کان وڌيڪ پيار ٿو ارين‬ ‫‪15‬جڏھن انهن ماني کاڌي تہ‬ ‫ي‬ ‫کاراِ‪.‬‬ ‫اا؟ ھن چيو تہ ”ھائو‪ ،‬خداوند !تون ڄاڻين ٿو ته مان توسان پيار اريان ٿو ‪.‬ھن کيس چيو تہ ”منهنجي ٻڪرين کي‬ ‫ء‬

‫جان‬

‫‪16‬ھن وري کيس چيو تہ ”شمعون پٽ يونس‪ ،‬اا تون مون سان پيار ارين ٿو؟ ھن چيو تہ ”ھائو‪ ،‬خداوند !تون ڄاڻين ٿو ته مان توسان‬ ‫پيار اريان ٿو ‪.‬ھن کيس چيو ته‪ ،‬منهنجي رڍن کي کارايو‪.‬‬ ‫‪17‬ھن ٽيون دفعو کيس چيو تہ ”اي شمعون پٽ يونس‪ ،‬اا تون مون سان پيار ارين ٿو؟ پطرس ان اري غمگين ٿيو جو ٽيون ڀيرو‬ ‫کيس چيائين تہ ”اا تون مون سان پيار ارين ٿو؟ فءَءا ءل لءهء” ‪:‬خداوند‪ ،‬تون سڀني شين کي ڄاڻين ٿو ‪.‬تون ڄاڻين ٿو ته مان توسان پيار‬ ‫‪.‬عيسي کيس چيو تہ ”منهنجن رڍن کي کارايو‪.‬‬ ‫اريان ٿو‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫‪18‬آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جڏھن تون جوان ھئين ءِ‪ ،‬تڏھن پنهنجا انڌ اپيندي ۽ اتي ھلندي ھئين ءجتي تون گهرندو ھئين‪ ،‬پر جڏھن تون‬ ‫پوڙھو ٿيندين‪ ،‬تڏھن تون پنهنجا ھٿ ڊگهائيندين‪ ،‬۽ ٻيو تو کي ڳچي ءِ ۾ وجهندو ۽ اءتي کڻي ويندين ءِ جتي تون ھئين ‪.‬نه اندو‪.‬‬ ‫لِ اشارو ايو تہ اهڙي موت سان خدا جي واکاڻ ارڻ گهرجي ‪.‬۽ جڏھن اھو چئي چڪو ھو‪ ،‬ھن کي چيو‬ ‫‪19‬ھن اھو ڳالهايو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫تہ "منهنجي پٺيان‪.‬‬ ‫عيسي پيار اندو ھو ‪.‬جيڪو پڻ رات جي ماني ءِ تي سندس سيني تي ٽيڪ‬ ‫‪20‬پوِ پطرس منهن موڙي انهي ءِ شاگرد کي ڏٺو‪ ،‬جنهن کي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڏئي چيائين‪” ،‬اي خداوند‪ ،‬اھو اير آھي جيڪو تو کي دغا ڏئي؟‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو ماڻهو اا اندو؟‬ ‫‪21‬پطرس ھن کي ڏسي‬ ‫ي‬ ‫پوِ تو کي اا ٿيو؟ تون منهنجي تابعداري ار‪.‬‬ ‫‪22‬تنهن تي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ گهران تہ ھو منهنجي اچڻ تائين ترسي‪ ،‬تہ ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي ھن کي نہ چيو تہ ”ھو نہ مرندو ‪.‬‬ ‫پر‬ ‫گهرجي‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫مرڻ‬ ‫کي‬ ‫شاگرد‬ ‫تہ‬ ‫ويئي‬ ‫پکڙجي‬ ‫۾‬ ‫وچ‬ ‫جي‬ ‫ڀائرن‬ ‫ٻاھران‬ ‫ڳالهہ‬ ‫‪23‬پوِ اھا‬ ‫ِ‬ ‫انهي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫پر‪ ،‬جيڪڏھن آ ءِ گهران ته ھو ترسندو رھي جيستائين آ ءِ نه اچان‪ ،‬تنهن کي اا آھي؟‬ ‫‪24‬اھو اھو شاگرد آھي جيڪو انهن ڳالهين جي شاھدي ڏئي ٿو ۽ اھي شيون لکيون آھن ۽ اسان کي خبر آھي تہ سندس شاھدي سچي آھي‪.‬‬ ‫عيسي ايون آھن‪ ،‬جيڪي جيڪڏھن انهن مان ھر ھڪ کي لکيون وڃن‪ ،‬تڏھن مان‬ ‫‪25‬۽ ٻيون بہ ايتريون ئي شيون آھن جيڪي‬ ‫ي‬ ‫سمجهان ٿو تہ دنيا ۾ بہ اھي اتاب شامل نہ ٿي سگهندا جيڪي لکڻ گهرجن ‪.‬آمين‪.‬‬