Issuu

‫جج‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫لِ پهريان ڪير ويندو؟“‬ ‫لِ ڪنعاني ماڻهن سان وڙهڻ ء‬ ‫پوِ اهو ٿيو ته بني اسرائيل خداوند کان پڇيو ته‪” ،‬اسان ء‬ ‫‪1‬يشوع جي وفات کان ء‬ ‫‪2‬۽ خداوند چيو تہ يهوداہ چڙهائي ڪندو ‪:‬ڏسو‪ ،‬مون ملڪ سندس هٿ ۾ ڏنو آهي‪.‬‬ ‫‪3‬۽ يهوداہ پنهنجي ڀا ءِ شمعون کي چيو تہ "مون سان گڏ منهنجي حصي ۾ اچ تہ جيئن اسين ڪنعاني ماڻهن سان وڙهيون؛ ۽ مان بہ اوهان‬ ‫سان گڏ اوهان جي حصي ۾ ويندس "‪.‬تنهنڪري شمعون ساڻس گڏ هليو ويو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ يهوداہ چڙهي ويو؛ ۽ خداوند ڪنعاني ۽ فرزي کي انهن جي هٿ ۾ ڏنو ‪:‬۽ انهن انهن مان ڏه هزار ماڻهو بزق ۾ ماريا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ انهن کي بزق ۾ ادوني بيزق مليو ‪:‬۽ انهن سندس خلف جنگ ڪئي‪ ،‬۽ انهن ڪنعاني ۽ فرزي کي ماريو‪.‬‬ ‫‪6‬پر ادوني بيزق ڀڄي ويو؛ ۽ انهن سندس پٺيان پيڇو ڪيو‪ ،‬۽ کيس پڪڙيو‪ ،‬۽ سندس هٿن ۽ پيرن جا آڱوٺا ڪٽي ڇڏيا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ادوني بيزق چيو تہ‪ ،‬ستر بادشاه‪ ،‬جن جا هٿ ۽ پير ڪٽيل هئا‪ ،‬پنهنجو کاڌو منهنجي ميز هيٺان گڏ ڪيو ‪:‬جيئن مون ڪيو آهي‪ ،‬تيئن‬ ‫خدا مون کي بدلو ڏنو آهي ‪.‬۽ اهي کيس يروشلم ۾ وٺي آيا‪ ،‬۽ اتي ئي مري ويو‪.‬‬ ‫‪8‬هاڻي يهودا جي ماڻهن يروشلم سان وڙهيو هو‪ ،‬۽ ان تي قبضو ڪيو هو‪ ،‬۽ ان کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو هو‪ ،‬۽ شهر کي باهه ڏئي‬ ‫ڇڏي هئا‪.‬‬ ‫لِ لٿا‪ ،‬جيڪي جبل‪ ،‬ڏکڻ ۽ وادي ۾ رهندا هئا‪.‬‬ ‫پوِ يهوداہ جا ٻار ڪنعاني ماڻهن سان جنگ ڪرڻ ء‬ ‫‪9‬۽ ء‬ ‫‪10‬۽ يهوداہ ڪنعاني ماڻهن جي خلف ويو جيڪي حبرون ۾ رهندا هئا( ‪:‬هاڻي حبرون جو نالو اڳ ۾ قريث اربع هو ‪):‬۽ انهن شيشئي‪،‬‬ ‫اخيمان ۽ تلمي کي قتل ڪيو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ اتان کان هو دبير جي رهاڪن جي خلف هليو ويو ‪:‬۽ دبير جو نالو اڳ ۾ قريث سيفر هو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ڪالب چيو تہ‪ ،‬جيڪو قريث سيفر کي ماريندو ۽ ان کي فتح ڪندو‪ ،‬مان ان کي پنهنجي ڌي ءِ اخسه سان شادي ڪندس‪.‬‬ ‫ُتءنءيل ان کي فتح ڪيو ‪:‬۽ هن پنهنجي ڌي ءِ اخسه کي ان سان شادي ڪرائي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ڪالب جي ننڍي ڀا ءِ قناز جي پٽ ء‬ ‫لِ چيو ‪:‬۽ هو ءِ پنهنجي گڏهه تان لهي آئي؛ ۽ ڪيلب هن‬ ‫‪14‬۽ جڏهن هو ءِ وٽس آئي‪ ،‬تڏهن هن کيس پنهنجي پي ءِ کان هڪ زمين گهرڻ ء‬ ‫کي چيو ته‪” ،‬تون ڇا چاهين ٿي؟“‬ ‫‪15‬۽ هن کيس چيو ته‪ ،‬مون کي هڪ برڪت ڏي ‪:‬ڇو ته تو مون کي ڏکڻ وارو ملڪ ڏنو آهي‪ ،‬مون کي پاڻي جا چشما پڻ ڏي ‪.‬۽ ڪيلب‬ ‫هن کي مٿيون ۽ هيٺيون چشما ڏنا‪.‬‬ ‫موسي جي سسر قيني جا ٻار‪ ،‬کجي ءِ جي وڻن جي شهر مان يهوداہ جي ٻارن سان گڏ يهوداہ جي بيابان ۾ ويا‪ ،‬جيڪو ُراد جي ڏکڻ ۾‬ ‫‪16‬۽‬ ‫ي‬ ‫واقع آهي؛ ۽ اهي وڃي ماڻهن ۾ رهيا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ يهوداہ پنهنجي ڀا ءِ شمعون سان گڏ ويو‪ ،‬۽ انهن ڪنعاني ماڻهن کي ماريو جيڪي صفات ۾ رهندا هئا‪ ،‬۽ ان کي بلڪل ناس ڪري‬ ‫ڇڏيو ‪.‬۽ شهر جو نالو حرمہ رکيو ويو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ يهوداہ غزہ ۽ ان جي ڪناري تي قبضو ڪيو‪ ،‬اسقلون ۽ ان جي ڪناري تي‪ ،‬۽ ُقرون ۽ ان جي ڪناري تي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ خداوند يهوداہ سان هو؛ ۽ هن جبل جي رهاڪن کي ڪڍي ڇڏيو؛ پر وادي جي رهاڪن کي ڪڍي نہ سگهيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انهن وٽ‬ ‫لوه جا رتها هئا‪.‬‬ ‫موسي جي چوڻ مطابق ڪالب کي حبرون ڏنائون ‪:‬۽ هن اتان ُناق جي ٽنهي پٽن کي ڪڍي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪20‬۽‬ ‫ي‬ ‫‪21‬۽ بنيامين جي ماڻهن يروشلم ۾ رهندڙ يبوسي ماڻهن کي نه ڪڍيو‪ ،‬پر يبوسي اڄ ڏينهن تائين يروشلم ۾ بنيامين جي ماڻهن سان گڏ رهن‬ ‫ٿا‪.‬‬ ‫‪22‬۽ يوسف جو گهراڻو به بيت اللحم تي چڙهي ويو ‪:‬۽ خداوند انهن سان گڏ هو‪.‬‬ ‫لِ ماڻهو موڪليا (هاڻي شهر جو اڳي نالو لءوز هو)‪.‬‬ ‫‪23‬۽ يوسف جي گهراڻي بيٿل جي خبر وٺڻ ء‬ ‫‪24‬۽ جاسوسن هڪ ماڻهو کي شهر مان نڪرندي ڏٺو‪ ،‬۽ انهن کيس چيو ته‪ ،‬اسان کي شهر ۾ داخل ٿيڻ جو رستو ڏيکاريو‪ ،‬۽ اسين توهان‬ ‫تي رحم ڪنداسين‪.‬‬ ‫‪25‬۽ جڏهن هن انهن کي شهر ۾ داخل ٿيڻ جو رستو ڏيکاريو‪ ،‬تڏهن انهن شهر کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو؛ پر انهن ان ماڻهو ءِ ۽ سندس‬ ‫سڄي ڪٽنب کي ڇڏي ڏنو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ اهو ماڻهو ءحتين جي ملڪ ۾ ويو‪ ،‬۽ هڪڙو شهر ٺاهيو‪ ،‬۽ ان جو نالو لءوز رکيو‪ ،‬جيڪو اڄ تائين ان جو نالو آهي‪.‬‬ ‫‪27‬نه ئي منسي بيت شان ۽ ان جي شهرن‪ ،‬نه تعنڪ ۽ ان جي شهرن‪ ،‬نه دور ۽ ان جي شهرن‪ ،‬نه ابليام ۽ ان جي شهرن‪ ،‬نه ميگدو ۽ ان‬ ‫جي شهرن جي رهواسين کي ڪڍيو‪ ،‬پر ڪنعاني انهي ءِ ملڪ ۾ رهڻ چاهيندا هئا‪.‬‬ ‫‪28‬۽ اهو ٿيو‪ ،‬جڏهن اسرائيل طاقتور هو‪ ،‬تڏهن انهن ڪنعاني ماڻهن کي مزدوري تي رکيو‪ ،‬۽ انهن کي بلڪل ٻاهر نه ڪڍيو‪.‬‬ ‫‪29‬۽ اءفرائيم ڪنعاني ماڻهن کي جيڪي جزر ۾ رهندا هئا ڪڍي نه سگهيو‪ ،‬پر ڪنعاني انهن جي وچ ۾ جزر ۾ رهندا هئا‪.‬‬ ‫‪30‬۽ زبولون نه ته قطرون جي رهاڪن کي ڪڍيو ۽ نه ئي نحلول جي رهاڪن کي‪ ،‬پر ڪنعاني انهن جي وچ ۾ رهندا هئا ۽ انهن جا غلم‬ ‫بڻيا‪.‬‬ ‫‪31‬آشر ُڪو جي رهاڪن کي‪ ،‬صيدا جي رهاڪن کي‪ ،‬احلب جي رهاڪن کي‪ ،‬اکزيب جي رهاڪن کي‪ ،‬حلبه جي رهاڪن کي‪ ،‬افيق‬ ‫جي رهاڪن کي ۽ رحوب جي رهاڪن کي نه ڪڍيو‪.‬‬ ‫‪32‬پر آشري ڪنعاني ماڻهن جي وچ ۾ رهيا‪ ،‬جيڪي ملڪ جا رهواسي هئا ‪:‬ڇاڪاڻ ته انهن انهن کي نه ڪڍيو‪.‬‬ ‫‪33‬نڪي نفتالي بيت شمس ۽ نڪي بيت ُنات جي رهاڪن کي ڪڍيو‪ ،‬پر هو ڪنعاني ماڻهن جي وچ ۾ رهيو‪ ،‬جيڪي ملڪ جا رهاڪو‬ ‫هئا ‪.‬پر بيت شمش ۽ بيت ُنات جا رهاڪو انهن جا غلم بڻيا‪.‬‬

‫جج‬

‫‪34‬۽ امورين دان جي اولد کي جبل ۾ زبردستي موڪليو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهي انهن کي وادي ۾ لهڻ نه ڏيندا هئا‪.‬‬ ‫‪35‬پر اموري ءحرس جبل تي ايالون ۽ شعل ءبم ۾ رهڻ گهريا ‪:‬پر يوسف جي گهراڻي جو هٿ غالب آيو‪ ،‬تنهنڪري اهي غلم بڻيا‪.‬‬ ‫‪36‬۽ امورين جو ڪنارو ُقربيم جي چڙهڻ کان وٺي‪ ،‬پٿر کان ۽ مٿي هو‪.‬‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫‪1‬۽ خداوند جو هڪ ملئڪ گلجال کان بوڪم ڏانهن آيو ۽ چيو ته‪" ،‬مون توهان کي مصر مان ڪڍيو ۽ توهان کي ان ملڪ ۾ آندو آهي‬ ‫جنهن جو قسم مون توهان جي ابن ڏاڏن سان کنيو هو؛ ۽ مون چيو ته‪ ،‬مان توهان سان پنهنجو ُهد ڪڏهن به نه ٽوڙيندس"‪.‬‬ ‫‪2‬۽ اوهين هن ملڪ جي رهاڪن سان ڪوبہ ُهد نہ ڪندؤ‪ ،‬اوهين انهن جي قربانگاهن کي ڊاهيو‪ ،‬پر اوهان منهنجي آواز جي تابعداري‬ ‫نہ ڪئي آهي‪ ،‬اوهان هي ڇو ڪيو آهي؟‬ ‫‪3‬تنهن ڪري مون اهو به چيو ته‪ ،‬مان انهن کي توهان جي اڳيان نه ڪڍندس‪ ،‬پر اهي توهان جي پاسن ۾ ڪنڊن وانگر هوندا‪ ،‬۽ انهن جا‬ ‫لِ ڦندي هوندا‪.‬‬ ‫معبود توهان ء‬ ‫‪4‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن خداوند جي ملئڪ اهي ڳالهيون سڀني بني اسرائيلن کي ٻڌايون‪ ،‬تڏهن ماڻهو پنهنجو آواز بلند ڪري روئڻ لڳا‪.‬‬ ‫جاِ جو نالو بوڪيم رکيو ‪:‬۽ اتي انهن خداوند جي آڏو قرباني پيش ڪئي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ انهن انهي ءِ ء‬ ‫‪6‬۽ جڏهن يشوع ماڻهن کي موڪل ڏني‪ ،‬تڏهن بني اسرائيل هر هڪ پنهنجي ورثي ڏانهن ويو ته جيئن ملڪ تي قبضو ڪري‪.‬‬ ‫پوِ جيئرا هئا‪ ،‬جن‬ ‫‪7‬۽ ماڻهو يشوع جي سڄي زندگي ۽ انهن بزرگن جي سڀني زندگين ۾ خداوند جي خدمت ڪندا رهيا جيڪي يشوع کان ء‬ ‫لِ ڪيا هئا‪.‬‬ ‫خداوند جا سڀ وڏا ڪم ڏٺا هئا‪ ،‬جيڪي هن اسرائيل ء‬ ‫‪8‬۽ نون جو پٽ يشوع‪ ،‬خداوند جو ٻانهو‪ ،‬هڪ سؤ ڏهه سالن جو ٿي مري ويو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ انهن کيس سندس ميراث جي حد تي تمنت حرس ۾ دفن ڪيو‪ ،‬جيڪو افرائيم جي جبل ۾‪ ،‬ٽڪري ءِ جي اتر طرف جعش ۾ آهي‪.‬‬ ‫پوِ هڪ ٻيو نسل پيدا ٿيو‪ ،‬جنهن نه خداوند کي سڃاتو ۽ نه ئي انهن‬ ‫‪10‬۽ اهو سڀ نسل پنهنجن ابن ڏاڏن وٽ گڏ ٿي ويو ‪:‬۽ انهن کان ء‬ ‫لِ ڪيا هئا‪.‬‬ ‫ڪمن کي جيڪي هن اسرائيل ء‬ ‫‪11‬۽ بني اسرائيل خداوند جي نظر ۾ بڇڙا ڪم ڪيا ۽ بعل جي ُبادت ڪئي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ انهن پنهنجي ابن ڏاڏن جي خداوند خدا کي ڇڏي ڏنو‪ ،‬جيڪو انهن کي مصر جي ملڪ مان ڪڍي آيو هو‪ ،‬۽ ٻين ديوتائن جي پيروي‬ ‫ڪئي‪ ،‬انهن ماڻهن جي ديوتائن جي جيڪي انهن جي چوڌاري هئا‪ ،‬۽ انهن کي سجدو ڪيو‪ ،‬۽ خداوند کي غضب ۾ وڌو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ انهن خداوند کي ڇڏي ڏنو ۽ بعل ۽ ُشتاروت جي ُبادت ڪئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪14‬۽ خداوند جو غضب بني اسرائيل تي سخت ٿيو‪ ،‬۽ هن انهن کي لٽيرن جي هٿن ۾ ڏنو جيڪي انهن کي لٽيندا هئا‪ ،‬۽ هن انهن کي انهن‬ ‫جي چوڌاري دشمنن جي هٿن ۾ وڪڻي ڇڏيو‪ ،‬تنهنڪري اهي وڌيڪ پنهنجن دشمنن جي اڳيان بيهي نه سگهيا‪.‬‬ ‫لِ هو‪ ،‬جيئن خداوند چيو هو‪ ،‬۽ جيئن خداوند انهن سان قسم کنيو هو ‪:‬‬ ‫‪15‬جتي به اهي ٻاهر نڪتا‪ ،‬خداوند جو هٿ انهن جي خلف برائي ء‬ ‫۽ اهي تمام گهڻا پريشان ٿيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬پر خداوند قاضي مقرر ڪيا‪ ،‬جن انهن کي انهن جي هٿن مان ڇڏايو جيڪي انهن کي لٽيندا هئا‪.‬‬ ‫‪17‬پر انهن پنهنجن ججن جي نہ ٻڌي‪ ،‬پر ٻين معبودن جي پٺيان زناڪاري ڪئي ۽ انهن کي سجدو ڪيو ‪:‬اهي جلدي انهي ءِ رستي کان‬ ‫ڦري ويا جنهن تي سندن پي ءِ ڏاڏا هليا‪ ،‬خداوند جي حڪمن جي فرمانبرداري ڪندي؛ پر انهن ائين نه ڪيو‪.‬‬ ‫لِ قاضي مقرر ڪندو هو‪ ،‬تڏهن خداوند قاضي سان گڏ هوندو هو‪ ،‬۽ قاضي جي سڄي زندگي انهن کي انهن جي‬ ‫‪18‬۽ جڏهن خداوند انهن ء‬ ‫دشمنن جي هٿ کان بچائيندو هو ‪:‬ڇاڪاڻ ته خداوند انهن جي آهون جي ڪري توبه ڪئي جيڪي انهن تي ظلم ڪندا هئا ۽ انهن کي تنگ‬ ‫ڪندا هئا‪.‬‬ ‫‪19‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن جج مري ويندو هو‪ ،‬ته اهي واپس موٽيا‪ ،‬۽ پاڻ کي پنهنجن ابن ڏاڏن کان وڌيڪ خراب ڪيو‪ ،‬ٻين ديوتائن جي‬ ‫پيروي ڪرڻ ۾ انهن جي خدمت ڪرڻ ۽ انهن کي سجدو ڪرڻ ۾؛ اهي پنهنجن ڪمن کان‪ ،‬۽ نه ئي پنهنجي ضد واري طريقي کان باز آيا‪.‬‬ ‫‪20‬۽ خداوند جو غضب بني اسرائيل تي ڀڙڪو کاڌو‪ ،‬۽ هن چيو ته‪" ،‬ڇاڪاڻ ته هن قوم منهنجي ُهد جي ڀڃڪڙي ڪئي آهي جيڪو‬ ‫مون انهن جي ابن ڏاڏن کي ڏنو هو‪ ،‬۽ منهنجي آواز نه ٻڌو آهي"‪.‬‬ ‫‪21‬۽ مان هاڻي انهن قومن مان ڪنهن کي به نه ڪڍندس جيڪي يشوع جي وفات وقت ڇڏي ويون هيون‪:‬‬ ‫‪22‬تہ جيئن انهن جي ذريعي مان بني اسرائيل کي آزمائي سگهان تہ ڇا اهي خداوند جي واٽ تي هلندا‪ ،‬جيئن سندن ابن ڏاڏن ان تي هلندا‬ ‫هئا‪ ،‬يا نہ‪.‬‬ ‫سواِ‪ ،‬۽ نه ئي انهن کي يشوع جي هٿ ۾ ڏنو‪.‬‬ ‫کان‬ ‫ڪڍڻ‬ ‫ٻاهر‬ ‫۾‬ ‫تڪڙ‬ ‫کي‬ ‫انهن‬ ‫ڏنو‪،‬‬ ‫ڇڏي‬ ‫کي‬ ‫قومن‬ ‫انهن‬ ‫خداوند‬ ‫ڪري‬ ‫‪23‬تنهن‬ ‫ء‬ ‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬هاڻي اهي اهي قومون آهن جن کي خداوند ڇڏيو‪ ،‬ته جيئن انهن جي ذريعي اسرائيل کي آزمائي‪ ،‬ايستائين جو اسرائيل مان گهڻا جيڪي‬ ‫ڪنعان جي سڀني جنگين کي نه ڄاڻندا هئا؛‬ ‫لِ‪ ،‬گهٽ ۾ گهٽ جيڪي اڳ ۾ ڪجه به نہ ڄاڻندا هئا؛‬ ‫لِ تہ بني اسرائيل جي نسلن کي خبر پوي‪ ،‬انهن کي جنگ سيکارڻ ء‬ ‫‪2‬رڳو انهي ءِ ء‬ ‫‪3‬يعني‪ ،‬فلستين جا پنج سردار‪ ،‬۽ سڀ ڪنعاني‪ ،‬صيدوني‪ ،‬۽ حوي جيڪي لبنان جي جبل تي رهندا هئا‪ ،‬جبل بعل حرمون کان حمات جي‬ ‫داخل تائين‪.‬‬ ‫موسي جي‬ ‫لِ تہ ڇا اهي خداوند جي حڪمن کي ٻڌندا‪ ،‬جيڪي هن‬ ‫‪4‬۽ انهن کي انهن جي ذريعي بني اسرائيل کي آزمائڻو هو‪ ،‬اهو ڄاڻڻ ء‬ ‫ي‬ ‫وسيلي سندن ابن ڏاڏن کي ڏنا هئا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ بني اسرائيل ڪنعاني‪ ،‬ءحتي‪ ،‬اموري‪ ،‬فرزي‪ ،‬حوي ۽ يبوسي ماڻهن جي وچ ۾ رهيا‪.‬‬

‫جج‬

‫‪6‬۽ انهن پنهنجين ڌيئرن کي شاديون ڪيون‪ ،‬۽ پنهنجون ڌيئرون انهن جي پٽن کي ڏنيون‪ ،‬۽ انهن جي ديوتائن جي ُبادت ڪئي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ بني اسرائيل خداوند جي نظر ۾ بڇڙا ڪم ڪيا‪ ،‬۽ خداوند پنهنجي خدا کي وساري ڇڏيو ۽ بعل ۽ ُيار جي بتن جي پوڄا ڪئي‪.‬‬ ‫‪8‬تنهنڪري خداوند جو غضب بني اسرائيل تي سخت ٿيو‪ ،‬۽ هن انهن کي ميسوپوٽيميا جي بادشاه ڪوشن ريساتائم جي هٿ ۾ وڪڻي‬ ‫ڇڏيو ‪:‬۽ بني اسرائيل اٺ سال ڪوشن ريساتائم جي خدمت ڪئي‪.‬‬ ‫لِ هڪ ڇوٽڪارو ڏيندڙ کي اٿاريو‪ ،‬جنهن انهن کي بچايو‪ ،‬يعني‬ ‫اسرائيل‬ ‫‪9‬۽ جڏهن بني اسرائيل خداوند کي پڪاريو‪ ،‬تڏهن خداوند بني‬ ‫ء‬ ‫ڪالب جو ننڍو ڀا ءِ قناز جو پٽ اوٿنيل‪.‬‬ ‫لِ نڪتو ‪:‬۽ خداوند مسوپتاميه جي بادشاهه ڪوشن‬ ‫‪10‬۽ خداوند جو روح مٿس نازل ٿيو‪ ،‬۽ هو بني اسرائيل جو فيصلو ڪيو‪ ،‬۽ جنگ ء‬ ‫ريساتائم کي سندس هٿ ۾ ڏنو؛ ۽ سندس هٿ ڪوشن ريساتائم تي غالب آيو‪.‬‬ ‫ُتني ايل مري ويو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ملڪ چاليهه سالن تائين امن ۾ رهيو ۽ قناز جو پٽ ء‬ ‫‪12‬۽ بني اسرائيل وري خداوند جي نظر ۾ بڇڙا ڪم ڪيا ‪:‬۽ خداوند موآب جي بادشاهه ُجلون کي اسرائيل جي خلف طاقت ڏني‪،‬‬ ‫ڇاڪاڻ ته انهن خداوند جي نظر ۾ بڇڙا ڪم ڪيا هئا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ هن ُمون ۽ ُماليق جي اولد کي پاڻ سان گڏ ڪيو‪ ،‬۽ وڃي اسرائيل کي ماريو‪ ،‬۽ کجي ءِ جي وڻن واري شهر تي قبضو ڪيو‪.‬‬ ‫‪14‬تنهنڪري بني اسرائيل ارڙهن سالن تائين موآب جي بادشاه ُجلون جي خدمت ڪئي‪.‬‬ ‫لِ هڪ نجات ڏيندڙ‪ ،‬بنيامين جي خانداني جيرا جو پٽ يهود‪ ،‬کاٻي هٿ‬ ‫‪15‬پر جڏهن بني اسرائيل خداوند کي پڪاريو‪ ،‬تڏهن خداوند انهن ء‬ ‫وارو ماڻهو‪ ،‬مقرر ڪيو ‪.‬۽ بني اسرائيل هن جي ذريعي موآب جي بادشاهه ُجلون ڏانهن تحفو موڪليو‪.‬‬ ‫‪16‬پر يهود هڪ خنجر ٺاهيو جنهن جا ٻه ڪنارا هئا‪ ،‬هڪ هٿ ڊگهو؛ ۽ هن ان کي پنهنجي ڪپڙن جي هيٺان پنهنجي ساڄي ران تي‬ ‫ويڙهيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هو موآب جي بادشاهه ايگلون ڏانهن تحفو کڻي آيو ‪:‬۽ ايگلون تمام ٿلهو ماڻهو هو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ جڏهن هن تحفو پيش ڪرڻ ختم ڪيو‪ ،‬تڏهن هن انهن ماڻهن کي موڪلي ڇڏيو جيڪي تحفو کڻي آيا هئا‪.‬‬ ‫لِ هڪ ڳجهو پيغام آهي “‪.‬هن چيو‬ ‫‪19‬پر هو پاڻ گلجال جي ويجهو پٿر جي کاڻين کان موٽيو ۽ چيو ته‪” ،‬اي بادشاهه‪ ،‬مون وٽ توهان ء‬ ‫ته‪” ،‬خاموش رهو “‪.‬۽ جيڪي سندس ڀرسان بيٺا هئا‪ ،‬سڀ سندس سامهون کان نڪري ويا‪.‬‬ ‫لِ اڪيلو هو ‪.‬۽ اءهود چيو‪ ،‬مون وٽ خدا جو پيغام آهي‬ ‫‪20‬۽ اءهود وٽس آيو؛ ۽ هو هڪ اونهاري جي ڪمري ۾ ويٺو هو‪ ،‬جيڪو هن پاڻ ء‬ ‫جاِ تان اٿيو‪.‬‬ ‫لِ ‪.‬۽ هو پنهنجي ء‬ ‫توهان ء‬ ‫‪21‬۽ يهود پنهنجو کاٻو هٿ وڌايو‪ ،‬۽ پنهنجي ساڄي ران مان خنجر ڪڍي‪ ،‬ان کي سندس پيٽ ۾ گهيرو ڪيو‪:‬‬ ‫‪22‬۽ تلوار جي پٺيان ڇڙو به اندر ويو؛ ۽ چربی تلوار تي چڙهي وئي‪ ،‬تنهنڪري هو پنهنجي پيٽ مان تلوار نه ڪڍي سگهيو؛ ۽ مٽي ٻاهر‬ ‫نڪري آئي‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ يهود ڏيڍي ءِ مان ٻاهر نڪتو‪ ،‬۽ ڪمري جا دروازا پاڻ تي بند ڪري ڇڏيا‪ ،‬۽ انهن کي بند ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ا‬ ‫‪24‬جڏهن هو ٻاهر نڪتو‪ ،‬ته سندس نوڪر آيا؛ ۽ جڏهن انهن ڏٺو ته‪ ،‬ڪمري جا دروازا بند ٿيل هئا‪ ،‬انهن چيو ته‪ ،‬يقينا هو پنهنجي گرمي‬ ‫جي ڪمري ۾ پنهنجا پير ڍڪيندو آهي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ اهي ترسيا جيستائين شرمسار ٿيا ‪:‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬هن ڪمري جا دروازا نه کوليا؛ تنهن ڪري انهن هڪ ڪنجي کڻي انهن کي کوليو ‪:‬۽‪،‬‬ ‫ڏسو‪ ،‬انهن جو مالڪ زمين تي مئل ڪري پيو هو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ اهود ڀڄي ويو جڏهن اهي ترسيا‪ ،‬۽ کاڻين کان اڳتي نڪري ويو‪ ،‬۽ سيرات ڏانهن ڀڄي ويو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ جڏهن هو پهتو‪ ،‬تڏهن هن افرائيم جي جبل تي توتارو وڄايو‪ ،‬۽ بني اسرائيل هن سان گڏ جبل تان هيٺ لهي آيا ۽ هو انهن جي اڳيان‬ ‫هو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ هن انهن کي چيو تہ "منهنجي پٺيان اچو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند توهان جي دشمنن موآبي کي توهان جي هٿ ۾ ڏنو آهي "‪.‬۽ اهي‬ ‫سندس پٺيان لهي ويا ۽ موآب ڏانهن اردن جي گهاٽن تي قبضو ڪيو‪ ،‬۽ ڪنهن کي به پار وڃڻ نه ڏنو‪.‬‬ ‫‪29‬۽ انهن ان وقت موآب جا لڳ ڀڳ ڏهه هزار ماڻهو ماريا‪ ،‬سڀيئي هوشيار ۽ سڀ بهادر ماڻهو؛ ۽ هڪ به ماڻهو بچي نه سگهيو‪.‬‬ ‫‪30‬تنهنڪري اءن ڏينهن موآب بني اسرائيل جي هٿ هيٺ اچي ويو ۽ ملڪ ۾ اسي سالن تائين امن رهيو‪.‬‬ ‫پوِ ُنات جو پٽ شمگر هو‪ ،‬جنهن فلستين مان ڇهه سئو ماڻهن کي ڳئون جي آري سان ماريو ‪:‬۽ هن اسرائيل کي به بچايو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ ان کان ء‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫پوِ بني اسرائيل ٻيهر خداوند جي نظر ۾ بڇڙا ڪم ڪيا‪.‬‬ ‫‪1‬۽ يهود جي وفات کان ء‬ ‫‪2‬۽ خداوند انهن کي ڪنعان جي بادشاهه يابين جي هٿ ۾ وڪرو ڪيو‪ ،‬جيڪو حصور ۾ حڪومت ڪندو هو؛ جنهن جي لشڪر جو‬ ‫سردار سيسرا هو‪ ،‬جيڪو غير قومن جي حروشت ۾ رهندو هو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ بني اسرائيل خداوند کي پڪاريو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن وٽ نو سؤ لوهه جا رٿ هئا؛ ۽ هن ويهن سالن تائين بني اسرائيل تي سخت ظلم ڪيو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ لپيدوت جي زال‪ ،‬دبورا‪ ،‬هڪ نبياڻي‪ ،‬ان وقت اسرائيل جو انصاف ڪندي هئي‪.‬‬ ‫لِ آيا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ هو ءِ افرائيم جي جبل تي راما ۽ بيت ايل جي وچ ۾ دبورا جي کجي ءِ جي وڻ هيٺان رهندي هئي ‪:‬۽ بني اسرائيل هن وٽ فيصلي ء‬ ‫‪6‬۽ هن قادشنافتالي مان ابينوُم جي پٽ بارڪ کي سڏايو ۽ کيس چيو تہ ”ڇا خداوند اسرائيل جي خدا حڪم نه ڏنو آهي تہ تبور جبل‬ ‫ڏانهن وڃ ۽ نفتالي ۽ زبولون جي ماڻهن مان ڏهه هزار ماڻهو پاڻ سان گڏ وٺي وڃ؟“‬ ‫‪7‬۽ مان يابين جي فوج جي سردار سيسرا کي سندس رتهن ۽ لشڪر سميت ڪشون ندي ءِ تي تو وٽ ڇڪي ويندس؛ ۽ کيس تنهنجي هٿ ۾‬ ‫ڏيندس‪.‬‬ ‫‪8‬۽ باراق کيس چيو تہ‪ ،‬جيڪڏهن تون مون سان گڏ هلندين تہ مان ويندس‪ ،‬پر جيڪڏهن تون مون سان گڏ نہ هلندين تہ مان نہ ويندس‪.‬‬

‫جج‬

‫لِ نہ هوندو‪ ،‬ڇاڪاڻ تہ خداوند سيسرا‬ ‫‪9‬۽ هن چيو تہ‪” ،‬مان ضرور تو سان گڏ ويندس‪ ،‬پر جيڪو سفر تون ڪندين اهو تنهنجي ُزت ء‬ ‫کي هڪ ُورت جي هٿ ۾ وڪڻي ڇڏيندو “‪.‬۽ دبورا اءٿي‪ ،‬۽ باراق سان گڏ ڪيدش ڏانهن هلي وئي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ باراق زبولون ۽ نفتالي کي قاديش ڏانهن سڏايو؛ ۽ هو ڏهه هزار ماڻهو پنهنجي پيرن سان گڏ مٿي چڙهيو ‪:‬۽ دبورا به ساڻس گڏ هلي‪.‬‬ ‫سسري هوباب جي اولد مان هو‪ ،‬پاڻ کي ڪيني کان الڳ ڪري ڇڏيو هو‪ ،‬۽ پنهنجو خيمو‬ ‫‪11‬هاڻي ءحبر ڪيني‪ ،‬جيڪو‬ ‫موسي جي ء‬ ‫ي‬ ‫ضعنايم جي بلوط تي لڳايو هو‪ ،‬جيڪو قادش جي ويجهو آهي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ انهن سيسرا کي ٻڌايو تہ ابي نوُم جو پٽ باراق تبور جبل تي چڙهي ويو آهي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ءسيسرا پنهنجا سڀ رتهو‪ ،‬يعني نو سؤ لوه جا رتهو‪ ،‬۽ سڀ ماڻهو جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬غير قومن جي حروشت کان ڪشون ندي ءِ‬ ‫تائين گڏ ڪيا‪.‬‬ ‫‪14‬۽ دبورا باراق کي چيو‪" ،‬اٿ‪ ،‬ڇو ته اڄ اهو ڏينهن آهي جنهن ۾ خداوند سيسيرا کي تنهنجي هٿ ۾ ڏنو آهي ‪.‬ڇا خداوند تنهنجي اڳيان نه‬ ‫نڪتو آهي؟ "تنهن ڪري باراق تبور جبل تان هيٺ لهي ويو‪ ،‬۽ ڏهه هزار ماڻهو سندس پٺيان هئا‪.‬‬ ‫‪15‬۽ خداوند سيسرا کي‪ ،‬سندس سڀني رتهن کي ۽ سندس سڀني لشڪر کي‪ ،‬باراق جي اڳيان تلوار جي ڌڙ سان شڪست ڏني‪ ،‬ايتري قدر‬ ‫جو سيسرا پنهنجي رتهن تان لٿو ۽ پنهنجن پيرن تي ڀڄي ويو‪.‬‬ ‫‪16‬پر باراق رتهن ۽ لشڪر جي پٺيان غير قومن جي حروث تائين ڊوڙيو ۽ سيسرا جو سڄو لشڪر تلوار جي ڌڙ تي ڪري پيو ۽ ڪو به‬ ‫ماڻهو نه بچيو‪.‬‬ ‫‪17‬پر ءسيسرا پنهنجن پيرن تي ڀڄي ويو‪ ،‬ءحبر قيني جي زال ياُيل جي خيمي ڏانهن‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ حصور جي بادشاهہ يابين ۽ ءحبر قيني‬ ‫جي گهر جي وچ ۾ صلح هئي‪.‬‬ ‫لِ ٻاهر نڪتي‪ ،‬۽ کيس چيو‪" ،‬منهنجا مالڪ‪ ،‬اندر اچو‪ ،‬مون وٽ اچو؛ ڊڄو نه "‪.‬۽ جڏهن هو هن ڏانهن‬ ‫‪18‬۽ ياُيل سيسرا سان ملڻ ء‬ ‫خيمي ۾ ويو‪ ،‬ته هن کيس چادر سان ڍڪيو‪.‬‬ ‫لِ ڏي‪ ،‬ڇو ته مون کي اڃايل آهي ‪.‬۽ هن کير جي بوتل کولي‪ ،‬۽ کيس پيئڻ ڏنو‪ ،‬۽ کيس‬ ‫‪19‬۽ هن کيس چيو ته‪ ،‬مون کي ٿورو پاڻي پيئڻ ء‬ ‫ڍڪي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪20‬وري هن کيس چيو ته‪” ،‬خيمي جي دروازي تي بيٺي رهه‪ ،‬۽ جڏهن ڪو ماڻهو اچي توکان پڇي ته‪” ،‬ڇا هتي ڪو ماڻهو آهي؟ “ته تون‬ ‫چئج‪” ،‬نه“‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ ياُيل هبر جي زال خيمي جو هڪ ميخ کڻي‪ ،‬۽ پنهنجي هٿ ۾ هڪ هتهوڙو کڻي‪ ،‬نرمي ءِ سان هن ڏانهن وئي‪ ،‬۽ ميخ سندس‬ ‫ء‬ ‫ڪنڊن ۾ هڻي‪ ،‬۽ ان کي زمين ۾ ءچپائي ڇڏيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته هو ڳري ننڊ ۾ هو ۽ ٿڪل هو ‪.‬تنهن ڪري هو مري ويو‪.‬‬ ‫لِ ٻاهر آئي‪ ،‬۽ کيس چيو‪" ،‬اچ‪ ،‬۽ مان توکي اهو ماڻهو ڏيکاريندس‬ ‫‪22‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬جڏهن بارڪ سيسرا جي پٺيان لڳو‪ ،‬ياُيل کيس ملڻ ء‬ ‫جنهن کي تون ڳولي رهيو آهين "‪.‬۽ جڏهن هو سندس خيمي ۾ آيو‪ ،‬ته ڏسو‪ ،‬سيسرا مئل پيو هو‪ ،‬۽ ميخ سندس ڪنن ۾ هئي‪.‬‬ ‫‪23‬تنهنڪري خدا انهي ءِ ڏينهن بني اسرائيل جي اڳيان ڪنعان جي بادشاه يابين کي شڪست ڏني‪.‬‬ ‫‪24‬۽ بني اسرائيل جو هٿ مضبوط ٿيو ۽ ڪنعان جي بادشاهه يابين تي غالب رهيو‪ ،‬جيستائين انهن ڪنعان جي بادشاهه يابين کي تباهه نه‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫‪1‬پوِ دبورا ۽ ابي نوُم جي پٽ بارڪ انهي ءِ ڏينهن گيت ڳايا‪ ،‬چيو‪:‬‬ ‫ء‬ ‫لِ خداوند جي تعريف ڪريو‪.‬‬ ‫بدلي‬ ‫جي‬ ‫اسرائيل‬ ‫ته‬ ‫ڪيو‬ ‫پيش‬ ‫کي‬ ‫پاڻ‬ ‫سان‬ ‫رضامندي‬ ‫ماڻهن‬ ‫‪2‬جڏهن‬ ‫ء‬ ‫لِ گيت ڳائيندس‪ ،‬مان خداوند اسرائيل جي خدا جي تعريف ڳائيندس‪.‬‬ ‫‪3‬اي بادشاهو‪ ،‬ٻڌو؛ اي اميرو‪ ،‬ٻڌو؛ مان‪ ،‬پاڻ‪ ،‬خداوند ء‬ ‫‪4‬اي خداوند‪ ،‬جڏهن تون سعير مان نڪتو هئين‪ ،‬جڏهن تون ادوم جي ميدان مان نڪتو هئين‪ ،‬تڏهن زمين ڌڏي وئي هئي‪ ،‬۽ آسمان ٽٽي پيو‬ ‫هو‪ ،‬ڪڪرن به پاڻي وسايو هو‪.‬‬ ‫‪5‬خداوند جي حضور ۾ جبل ڳري ويا‪ ،‬اسرائيل جي خداوند خدا جي حضور ۾ اهو سينا به ڳري ويو‪.‬‬ ‫‪ُ6‬نات جي پٽ شمگر جي ڏينهن ۾‪ ،‬ياُيل جي ڏينهن ۾‪ ،‬شاهراهون خالي هيون‪ ،‬۽ مسافر گهٽين مان لنگهندا هئا‪.‬‬ ‫‪7‬ڳوٺن جا رهواسي بند ٿي ويا‪ ،‬اهي اسرائيل ۾ بند ٿي ويا‪ ،‬جيستائين مان ڊيبورا نه اٿيس‪ ،‬ته مان اسرائيل ۾ ما ءِ بڻجي اٿيس‪.‬‬ ‫پوِ دروازن ۾ جنگ ٿي ‪:‬ڇا اسرائيل ۾ چاليه هزارن مان ڪا ڍال يا نيزي ڏٺي وئي؟‬ ‫‪8‬انهن نوان ديوتا چونڊيا؛ ء‬ ‫‪9‬منهنجو دل اسرائيل جي حاڪمن ڏانهن آهي‪ ،‬جن پاڻ کي ماڻهن ۾ خوشي ءِ سان پيش ڪيو ‪.‬خداوند جي تعريف ڪريو‪.‬‬ ‫‪10‬اوهين جيڪي اڇن گڏهن تي سوار آهيو‪ ،‬اوهي جيڪي فيصلي تي ويٺا آهيو ۽ رستي تي هلندا آهيو‪ ،‬ڳالهايو‪.‬‬ ‫‪11‬جيڪي پاڻي ڪڍڻ جي جڳهن تي تيراندازن جي شور کان بچيل آهن‪ ،‬اتي اهي خداوند جي نيڪ ڪمن کي بيان ڪندا‪ ،‬ايستائين جو‬ ‫‪:‬پوِ خداوند جا ماڻهو دروازن تي لهي ويندا‪.‬‬ ‫اسرائيل ۾ سندس ڳوٺن جي رهاڪن سان نيڪ ڪم‬ ‫ء‬ ‫ڳاِ ‪:‬اءٿ‪ ،‬باراق‪ ،‬۽ پنهنجي قيد کي قيد ڪري وٺي وڃ‪ ،‬اي ابينوُم جا پٽ‪.‬‬ ‫‪12‬جاڳي‪ ،‬جاڳي‪ ،‬دبورا ‪:‬جاڳي‪ ،‬جاڳي‪ ،‬گيت ء‬ ‫‪13‬پوِ هن باقي بچيل کي ماڻهن جي اميرن تي حڪومت ڏني ‪:‬خداوند مون کي طاقتورن تي حڪومت ڏني‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ‪ ،‬بنيامين‪ ،‬توهان جي ماڻهن ۾؛ ماخير مان حاڪم آيا‪ ،‬۽ زبولون مان‬ ‫‪14‬افرائيم مان ُماليق جي خلف انهن جي پاڙ هئي؛ توهان کان ء‬ ‫اهي جيڪي ليکڪ جو قلم هلئيندا هئا‪.‬‬ ‫لِ دل جا وڏا خيال هئا‪.‬‬ ‫‪15‬۽ اءشڪار جا سردار دبورا سان گڏ هئا‪ ،‬اءشڪار ۽ باراق به ‪:‬کيس پيادل وادي ۾ موڪليو ويو ‪.‬روبن جي ٽولن ء‬ ‫لِ دل جون وڏيون ڪوششون هيون‪.‬‬ ‫‪16‬تون رڍن جي واڙين ۾ ڇو ويٺو هئين‪ ،‬ته جيئن رڍن جا آواز ٻڌين؟ روبن جي ٽولن ء‬ ‫‪17‬جلعاد اردن جي پار رهيو ‪:‬۽ دان ڇو جهازن ۾ رهيو؟ آشر سمنڊ جي ڪناري تي رهيو‪ ،‬۽ پنهنجين ٽڪرين ۾ رهيو‪.‬‬ ‫‪18‬زبولون ۽ نفتالي اهڙا ماڻهو هئا جن ميدان جي بلند هنڌن تي پنهنجيون جانيون خطري ۾ وجهي ڇڏيون‪.‬‬ ‫پوِ ڪنعان جي بادشاهن سان تناخ ۾ مجدو جي پاڻي ءِ تي وڙهيا؛ انهن ڪو به پئسو ڪمايو نه‪.‬‬ ‫‪19‬بادشاه آيا ۽ وڙهيا‪ ،‬ء‬

‫جج‬

‫‪20‬اهي آسمان مان وڙهيا؛ تارا پنهنجي رستي ۾ سيسرا جي خلف وڙهيا‪.‬‬ ‫‪21‬قيسون جي دريا ءِ انهن کي وهائي ڪڍيو‪ ،‬اهو پراڻو دريا ءِ‪ ،‬قيسون جي دريا ءِ ‪.‬اي منهنجي جان‪ ،‬تو طاقت کي لتاڙيو آهي‪.‬‬ ‫سر ڀڙڪائڻ جي ذريعي ڀڄي ويا‪ ،‬انهن جي طاقتورن جي ڀڙڪائڻ سان‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬پوِ گهوڙن جا ء‬ ‫لِ‪،‬‬ ‫‪23‬خداوند جي ملئڪ چيو تہ ميروز تي لعنت ڪريو‪ ،‬ان جي رهاڪن تي سخت لعنت ڪريو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اهي خداوند جي مدد ء‬ ‫لِ طاقتورن جي خلف نہ آيا‪.‬‬ ‫خداوند جي مدد ء‬ ‫‪ُ24‬ورتن کان وڌيڪ برڪت واري هوندي‪ ،‬ءحبر ڪيني جي زال ياُيل‪ ،‬خيمي ۾ رهندڙ ُورتن کان وڌيڪ برڪت واري هوندي‪.‬‬ ‫‪25‬هن پاڻي گهريو‪ ،‬۽ هن کيس کير ڏنو؛ هن هڪ امير جي ٿان ءِ ۾ مکڻ ڪڍيو‪.‬‬ ‫‪26‬هن پنهنجو هٿ ڪلهي تي رکيو‪ ،‬۽ پنهنجو ساڄو هٿ ڪاريگر جي هاٿي تي؛ ۽ هاٿي سان هن سيسرا کي ڌڪ هنيو‪ ،‬هن سندس مٿي‬ ‫تي ڌڪ هنيو‪ ،‬جڏهن هن سندس ڪنڊن ۾ سوراخ ڪيو ۽ ماريو‪.‬‬ ‫‪27‬هن جي پيرن تي جهڪيو‪ ،‬هو ڪري پيو‪ ،‬هو ليٽيو ‪:‬هن جي پيرن تي جهڪيو‪ ،‬هو ڪري پيو ‪:‬جتي هو جهڪيو‪ ،‬اتي هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪ 28‬ءسيسرا جي ما ءِ دري ءِ مان ٻاهر ڏٺو‪ ،‬۽ جالي مان رڙ ڪئي‪” ،‬هن جي رٿ جي اچڻ ۾ ايتري دير ڇو آهي؟ سندس رٿن جا ڦيٿا ڇو دير‬ ‫ڪن ٿا؟“‬ ‫‪29‬سندس ڏاهپ واريون زالون کيس جواب ڏنو‪ ،‬ها‪ ،‬هن پاڻ کي جواب ڏنو‪،‬‬ ‫لِ مختلف رنگن‬ ‫لِ هڪ يا ٻه ڇوڪريون؛ سيسرا ء‬ ‫‪30‬ڇا انهن تيز نه ڪيو آهي؟ ڇا انهن شڪار کي ورهايو ناهي؟ هر هڪ ماڻهو ءِ ء‬ ‫لِ ملن‬ ‫جو شڪار‪ ،‬مختلف رنگن جي سوئي جي ڪم جو شڪار‪ ،‬ٻنهي پاسن تي سوئي جي ڪم جي مختلف رنگن جو‪ ،‬انهن جي ڳچي ءِ ء‬ ‫ٿا جيڪي لءٽ وٺن ٿا؟‬ ‫‪31‬اي خداوند‪ ،‬تنهنجا سڀ دشمن ائين ناس ٿين‪ ،‬پر جيڪي هن سان پيار ڪن ٿا اهي سج وانگر هجن جڏهن هو پنهنجي طاقت سان‬ ‫نڪرندو آهي ‪.‬۽ ملڪ چاليهه سالن تائين آرام ڪيو‪.‬‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫‪1‬۽ بني اسرائيل خداوند جي نظر ۾ بڇڙا ڪم ڪيا ‪:‬۽ خداوند انهن کي ست سالن تائين مديان جي هٿ ۾ ڏنو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ مديانين جو هٿ اسرائيل تي غالب ٿيو ‪:‬۽ مديانين جي ڪري بني اسرائيل جبلن ۾ ڳرا ۽ غار ۽ مضبوط قلعا ٺاهيا‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن اسرائيل ٻج پوکيندا هئا‪ ،‬ته مديانين ۽ ُماليقي ۽ اوڀر جا ماڻهو به انهن تي چڙهندا هئا؛‬ ‫لِ ڪا به روزي نه‬ ‫اسرائيل‬ ‫۽‬ ‫پهتا‪،‬‬ ‫‪4‬۽ انهن انهن جي خلف خيما کوڙيا ۽ زمين جي پيداوار کي تباهه ڪيو‪ ،‬جيستائين توهان غزہ تائين‬ ‫ء‬ ‫ڇڏي‪ ،‬نه رڍ‪ ،‬نه ڍڳي‪ ،‬نه گڏهه‪.‬‬ ‫‪5‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اهي پنهنجن ڍورن ۽ پنهنجن خيمن سان گڏ آيا‪ ،‬۽ اهي ٽءڊن وانگر گهڻا آيا؛ ڇاڪاڻ ⁠تہ اهي ۽ سندن اءٺ ٻئي بي شمار هئا ‪:‬‬ ‫لِ گهڙيا‪.‬‬ ‫۽ اهي ملڪ کي تباه ڪرڻ ء‬ ‫‪6‬۽ اسرائيلي مديانين جي ڪري تمام گهڻو غريب ٿي ويا؛ ۽ بني اسرائيل خداوند کي فرياد ڪئي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ اهو ٿيو‪ ،‬جڏهن بني اسرائيل مديانين جي ڪري خداوند کي فرياد ڪئي‪،‬‬ ‫‪8‬تہ خداوند بني اسرائيل ڏانهن هڪڙو نبي موڪليو‪ ،‬جنهن انهن کي چيو تہ خداوند بني اسرائيل جو خدا فرمائي ٿو تہ مون اوهان کي‬ ‫مصر مان ڪڍيو ۽ اوهان کي غلمي ءِ جي گهر مان ڪڍيو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ مون اوهان کي مصرين جي هٿ کان ۽ انهن سڀني جي هٿ کان بچايو جيڪي اوهان تي ظلم ڪندا هئا‪ ،‬۽ اوهان جي اڳيان انهن کي‬ ‫ڪڍي ڇڏيو ۽ اوهان کي سندن ملڪ ڏنو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ مون اوهان کي چيو تہ آ ءِ اوهان جو خداوند خدا آهيان‪ ،‬امورين جي ديوتائن کان نہ ڊڄو‪ ،‬جن جي ملڪ ۾ اوهين رهو ٿا ‪:‬پر اوهان‬ ‫منهنجي ڳالهہ تي ُمل نہ ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ خداوند جو هڪ ملئڪ آيو ۽ ُفرہ ۾ هڪ بلوط جي وڻ هيٺان ويٺو‪ ،‬جيڪو يوآش ابيعزري ءِ جو هو ‪:‬۽ سندس پٽ جدُون‬ ‫ء‬ ‫لِ اناج جي حوض ۾ ڪڻڪ ڇٽي رهيو هو‪.‬‬ ‫ميديانين کان لڪائڻ ء‬ ‫‪12‬۽ خداوند جو ملئڪ هن کي ظاهر ٿيو ۽ هن کي چيو ته‪” ،‬اي زبردست بهادر مرد‪ ،‬خداوند تو سان گڏ آهي“‪.‬‬ ‫پوِ هي سڀ اسان سان ڇو ٿيو؟ ۽ سندس سڀ‬ ‫‪13‬۽ جدُون کيس چيو تہ ”اي منهنجا پالڻهار‪ ،‬جيڪڏهن خداوند اسان سان گڏ آهي تہ ء‬ ‫معجزا ڪٿي آهن جيڪي اسان جي ابن ڏاڏن اسان کي ٻڌايا هئا تہ ڇا خداوند اسان کي مصر مان نہ ڪڍيو؟ پر هاڻي خداوند اسان کي ڇڏي‬ ‫ڏنو آهي ۽ اسان کي مدينين جي هٿن ۾ ڏئي ڇڏيو آهي“‪.‬‬ ‫‪14‬۽ خداوند هن ڏانهن ڏٺو ۽ چيو ته‪" ،‬پنهنجي هن طاقت ۾ وڃ‪ ،‬۽ بني اسرائيل کي مديانين جي هٿ کان بچائين ‪.‬ڇا مون توکي نه موڪليو‬ ‫آهي؟"‬ ‫‪15‬۽ هن کيس چيو ته‪ ،‬اي منهنجا پروردگار‪ ،‬مان اسرائيل کي ڪيئن بچائيندس؟ ڏسو‪ ،‬منهنجو خاندان منسي ۾ غريب آهي‪ ،‬۽ مان پنهنجي‬ ‫پي ءِ جي گهر ۾ سڀني کان ننڍو آهيان‪.‬‬ ‫‪16‬۽ خداوند هن کي چيو ته‪ ،‬يقينا ا مان تو سان گڏ هوندس‪ ،‬۽ تون مديانين کي هڪ ماڻهو وانگر ماريندين‪.‬‬ ‫پوِ مون کي ڪا نشاني ڏيکار ته تون مون سان ڳالهائين ٿو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هن کيس چيو ته‪ ،‬جيڪڏهن هاڻي مون تي تنهنجي مهرباني آهي‪ ،‬ته ء‬ ‫‪18‬آ ءِ توکي ُرض ٿو ڪريان تہ هتان نہ وڃ‪ ،‬جيستائين آ ءِ تو وٽ نہ اچان ۽ پنهنجو نذرانو ڪڍي تنهنجي اڳيان نہ رکان “‪.‬۽ هن چيو‬ ‫تہ ”جيستائين تون وري نہ ايندين‪ ،‬مان ترسيندس“‪.‬‬ ‫‪19‬۽ جدُون اندر ويو‪ ،‬۽ هڪ ٻارڙو تيار ڪيو‪ ،‬۽ هڪ ايفا اٽي جون بيخميري مانيون ‪:‬هن گوشت هڪ ٽوڪري ۾ رکيو‪ ،‬۽ شوربا‬ ‫هڪ ٿانو ۾ رکيو‪ ،‬۽ ان کي ٻاهر ڪڍي بلوط جي وڻ هيٺان پيش ڪيو‪ ،‬۽ ان کي پيش ڪيو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ خدا جي ملئڪ کيس چيو تہ ”گوشت ۽ بيخميري مانيون کڻي هن پٿر تي رک ۽ شوربا هار “‪.‬۽ هن ائين ئي ڪيو‪.‬‬

‫جج‬

‫‪21‬پوِ خداوند جي ملئڪ پنهنجي هٿ ۾ لٺ جي ڇيڙي کي وڌائي گوشت ۽ بيخميري مانين کي ڇهيو‪ ،‬۽ پٿر مان باهه نڪري گوشت ۽‬ ‫ء‬ ‫‪.‬پوِ خداوند جو ملئڪ سندس نظر کان غائب ٿي ويو‪.‬‬ ‫بيخميري مانين کي ساڙي ڇڏيو ء‬ ‫‪22‬جڏهن جدُون ڏٺو تہ هو خداوند جو ملئڪ آهي‪ ،‬تڏهن جدُون چيو تہ ”افسوس‪ ،‬اي خداوند خدا !ڇاڪاڻ ⁠تہ مون خداوند جي‬ ‫ملئڪ کي روبرو ڏٺو آهي“‪.‬‬ ‫‪23‬۽ خداوند کيس چيو تہ ”سلمت هجي‪ ،‬ڊڄو نہ‪ ،‬تون نہ مرندين“‪.‬‬ ‫لِ هڪ قربانگاهه ٺاهي ۽ ان کي يهووا شالوم رکيو ‪:‬اهو اڄ تائين ابيعزر جي ُفرہ ۾ آهي‪.‬‬ ‫‪24‬پوِ جدُون اتي خداوند جي ء‬ ‫ء‬ ‫‪25‬۽ ساڳئي رات ائين ٿيو جو خداوند هن کي چيو تہ ”پنهنجي پي ءِ جو ٻڪرو‪ ،‬يعني ٻيو ٻڪرو جيڪو ستن سالن جو آهي‪ ،‬وٺ ۽ بعل جي‬ ‫قربانگاهه کي جيڪو تنهنجي پي ءِ جو آهي‪ ،‬اڇلئي ڇڏ ۽ ان جي ڀرسان يسوريه کي ڪٽي ڇڏ‪.‬‬ ‫جاِ تي هڪ قربانگاهہ ٺاهيو‪ ،‬۽ ٻيو ٻءلو کڻي ان اصطبل جي ڪاٺ سان‬ ‫لِ هن پٿر جي چوٽي ءِ تي‪ ،‬ترتيب ڏنل ء‬ ‫‪26‬۽ خداوند پنهنجي خدا ء‬ ‫ساڙيل قرباني پيش ڪريو جيڪو تون ڪٽيندين‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ جدُون پنهنجن نوڪرن مان ڏه ماڻهو کنيا‪ ،‬۽ جيئن خداوند کيس چيو هو‪ ،‬ائين ئي ڪيو ‪:‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو پنهنجي پي ءِ‬ ‫ء‬ ‫جي گهر وارن ۽ شهر جي ماڻهن کان ڊڄندو هو‪ ،‬تنهنڪري هو ڏينهن جو اهو ڪم نه ڪري سگهيو‪ ،‬تنهنڪري هن اهو رات جو ڪيو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ جڏهن شهر جا ماڻهو صبح جو سوير اءٿيا ته ڏٺائون ته بعل جي قربانگاهه ڊاهي پئي آهي‪ ،‬۽ ان جي ڀرسان يسوريه ڪٽي پئي آهي‪ ،‬۽‬ ‫ٻيو ٻءلو ان قربانگاهه تي قربان ڪيو پيو وڃي جيڪا ٺاهي وئي هئي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ اهي هڪ ٻئي کي چوڻ لڳا ته‪" ،‬ڪنهن هي ڪم ڪيو آهي؟ "۽ جڏهن انهن پڇا ڳاڇا ڪئي ته‪ ،‬انهن چيو ته‪" ،‬يوآش جي پٽ جدُون‬ ‫هي ڪم ڪيو آهي"‪.‬‬ ‫‪30‬پوِ شهر جي ماڻهن يوآش کي چيو ته‪ ،‬پنهنجي پٽ کي ٻاهر ڪڍو ته جيئن هو مري وڃي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن بعل جي قربانگاهه کي ڊاهي‬ ‫ء‬ ‫ڇڏيو آهي ۽ ان جي ڀرسان يسوريت کي ڪٽي ڇڏيو آهي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫لِ وڙهندا؟ ڇا توهان هن کي بچائيندا؟ جيڪو به هن ء‬ ‫‪31‬۽ يوآش سڀني کي چيو جيڪي سندس خلف بيٺا هئا‪" ،‬ڇا توهان بعل ء‬ ‫لِ وڙهندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ڪنهن سندس قربانگاهه کي ڊاهي‬ ‫پوِ پاڻ ء‬ ‫وڙهندو‪ ،‬ان کي صبح تائين ماريو وڃي ‪.‬جيڪڏهن هو ديوتا آهي‪ ،‬ته ء‬ ‫ڇڏيو آهي"‪.‬‬ ‫يربعل رکيو‪ ،‬۽ چيائين تہ ”بعل کي سندس خلف دليل ڏيڻ ڏيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن سندس‬ ‫‪32‬تنهنڪري انهي ءِ ڏينهن هن سندس نالو ء‬ ‫قربان ⁠گاهہ ڊاهيو آهي“‪.‬‬ ‫‪33‬پوِ سڀ مديان‪ُ ،‬ماليقي ۽ اوڀر جا ماڻهو گڏ ٿيا ۽ پار ويا ۽ يزرُيل جي وادي ۾ خيما لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬پر خداوند جو روح جدُون تي نازل ٿيو‪ ،‬۽ هن توتارو وڄايو؛ ۽ ابيعزر سندس پٺيان گڏ ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪35‬۽ هن سڄي منسي ۾ قاصد موڪليا؛ ۽ اهي پڻ سندس پٺيان گڏ ٿيا ‪:‬۽ هن آشر‪ ،‬زبولون ۽ نفتالي ڏانهن قاصد موڪليا؛ ۽ اهي انهن سان‬ ‫لِ آيا‪.‬‬ ‫ملڻ ء‬ ‫‪36‬۽ جدُون خدا کي چيو تہ جيڪڏهن تون منهنجي هٿ سان اسرائيل کي بچائيندين‪ ،‬جيئن تو چيو آهي‪،‬‬ ‫پوِ مون کي‬ ‫‪37‬ڏس‪ ،‬مان فرش تي اءن جو هڪ اءون وجهندس؛ ۽ جيڪڏهن شبنم رڳو اءن تي هجي ۽ چوڌاري سڄي زمين سڪي هجي‪ ،‬ته ء‬ ‫خبر پوندي ته جيئن تو چيو آهي‪ ،‬تون منهنجي هٿ سان اسرائيل کي بچائيندين‪.‬‬ ‫‪38‬۽ ائين ئي ٿيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته هو ٻئي ڏينهن صبح جو سوير اٿيو‪ ،‬۽ اءن کي گڏ ڪيو‪ ،‬۽ اءن مان شبنم نچوڙي‪ ،‬پاڻي ءِ سان ڀريل پيالو ڪڍيو‪.‬‬ ‫‪39‬۽ جدُون خدا کي چيو تہ‪ ،‬پنهنجو غضب مون تي نہ گرم ڪر‪ ،‬۽ مان رڳو هڪ ڀيرو ڳالهائيندس ‪:‬مون کي آزمائڻ ڏيو‪ ،‬پر هڪ ڀيرو‬ ‫اءن سان؛ هاڻي رڳو اءن تي سڪي وڃي‪ ،‬۽ سڄي زمين تي شبنم پوي‪.‬‬ ‫‪40‬۽ خدا ان رات ائين ئي ڪيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته رڳو اءن تي سڪل هو‪ ،‬۽ سڄي زمين تي شبنم هئي‪.‬‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫يربعل‪ ،‬جيڪو جدُون آهي‪ ،‬۽ سڀ ماڻهو جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬صبح جو اٿيا ۽ حرود جي کوهه جي ڀرسان خيما هنيا ‪:‬تنهن ڪري‬ ‫ء‬ ‫‪1‬پوِ ء‬ ‫مديانين جي لشڪر انهن جي اتر طرف‪ ،‬مورہ جي ٽڪري ءِ تي‪ ،‬وادي ۾ هئي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ خداوند جدُون کي چيو تہ‪” ،‬جيڪي ماڻهو تو سان گڏ آهن‪ ،‬اهي ايترا گهڻا آهن جو مان مديانين کي انهن جي هٿن ۾ نه ڏئي سگهان‪،‬‬ ‫متان اسرائيل منهنجي خلف فخر ڪري چوي تہ منهنجي هٿ مون کي بچايو آهي“‪.‬‬ ‫‪3‬تنهنڪري هاڻي وڃو‪ ،‬ماڻهن جي ڪنن ۾ اُلن ڪريو تہ جيڪو بہ ڊڄي ۽ ڊڄي ٿو‪ ،‬سو موٽي وڃي ۽ جلعاد جبل کان صبح سوير هليو‬ ‫وڃي “‪.‬۽ ماڻهن مان ٻاويه هزار موٽي آيا؛ ۽ ڏه هزار باقي رهيا‪.‬‬ ‫لِ انهن کي آزمائيندس ‪:‬۽ جنهن‬ ‫‪4‬۽ خداوند جدُون کي چيو تہ‪” ،‬ماڻهو اڃا بہ گهڻا آهن‪ ،‬انهن کي پاڻي ءِ تي هيٺ له‪ ،‬۽ آ ءِ اتي تنهنجي ء‬ ‫بابت مان توکي چوان تہ‪ ،‬هي تو سان گڏ ويندو‪ ،‬اهو تو سان گڏ ويندو؛ ۽ جنهن بابت مان توکي چوان تہ‪ ،‬هي تو سان گڏ نہ ويندو‪ ،‬اهو نہ‬ ‫ويندو‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ هو ماڻهن کي پاڻي ءِ وٽ لٿو ۽ خداوند جدون کي چيو تہ ”جيڪو ڪتي وانگر پنهنجي زبان سان پاڻي چپر چپر ڪري ٿو‪ ،‬تنهن کي‬ ‫ء‬ ‫رکجانِ“‪.‬‬ ‫لِ گوڏن ڀر جهڪي ٿو‪ ،‬تنهن کي بہ پاڻ وٽ‬ ‫پاڻ وٽ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫رکجانِ؛ ۽ جيڪو پيئڻ ء‬ ‫‪6‬۽ جيڪي ماڻهو پنهنجو هٿ پنهنجي وات تي رکي چپ چاپ پاڻي پيئندا هئا‪ ،‬انهن جو تعداد ٽي سؤ هو ‪:‬پر باقي سڀ ماڻهو گوڏن ڀر‬ ‫ڪري پاڻي پيئندا هئا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ خداوند جدُون کي چيو تہ‪” ،‬انهن ٽن سؤ ماڻهن جي ذريعي جيڪي چپ چپ ڪري پيئندا هئا‪ ،‬مان توکي بچائيندس ۽ مديانين کي‬ ‫جاِ تي وڃڻ ڏي“‪.‬‬ ‫تنهنجي هٿ ۾ ڏيندس ‪:‬۽ باقي سڀني ماڻهن کي هر هڪ پنهنجي پنهنجي ء‬ ‫‪8‬تنهنڪري ماڻهن پنهنجن هٿن ۾ کاڌو ۽ پنهنجا توتارا کنيا ‪:‬۽ هن باقي بني اسرائيل جي سڀني ماڻهن کي پنهنجي خيمي ڏانهن موڪليو‪ ،‬۽‬ ‫انهن ٽي سؤ ماڻهن کي رکيائين ‪:‬۽ مدين جي لشڪر سندس هيٺان وادي ۾ هئي‪.‬‬

‫جج‬

‫‪9‬۽ ساڳئي رات خداوند هن کي چيو ته‪" ،‬اءٿ‪ ،‬لشڪر ڏانهن لهي وڃ‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مون ان کي تنهنجي هٿ ۾ ڏنو آهي"‪.‬‬ ‫پوِ توهان پنهنجي نوڪر فاراہ سان گڏ لشڪر ڏانهن وڃو‪.‬‬ ‫‪10‬پر جيڪڏهن توهان هيٺ وڃڻ کان ڊڄو ٿا‪ ،‬ته ء‬ ‫‪.‬پوِ هو پنهنجي نوڪر فورا سان گڏ‬ ‫وڃو‬ ‫لهي‬ ‫ڏانهن‬ ‫لشڪر‬ ‫ته‬ ‫ٿيندا‬ ‫مضبوط‬ ‫هٿ‬ ‫جا‬ ‫پوِ توهان‬ ‫ء‬ ‫‪11‬۽ تون ٻڌندين ته اهي ڇا چوندا آهن؛ ۽ ء‬ ‫لشڪر ۾ موجود هٿياربند ماڻهن جي ٻاهران هليو ويو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ مديانين‪ُ ،‬ماليقي ۽ اوڀر جا سڀ ماڻهو گهڻي تعداد ۾ ءٽڊن وانگر وادي ۾ پيا هئا؛ ۽ سندن اءٺ بيشمار هئا‪ ،‬جيئن سمنڊ جي ڪناري‬ ‫واري ءِ جي ڪثرت‪.‬‬ ‫‪13‬۽ جڏهن جدُون آيو‪ ،‬ته اتي هڪ ماڻهو هو جنهن پنهنجي ساٿي کي خواب ٻڌايو‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬مون هڪ خواب ڏٺو‪ ،‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ءج ءو‬ ‫جي ماني ءِ جو هڪ ڪيڪ مديان جي لشڪر ۾ ڪري پيو‪ ،‬۽ هڪ خيمي تي آيو‪ ،‬۽ ان کي ايترو ڌڪ هنيو جو اهو ڪري پيو‪ ،‬۽ ان کي‬ ‫الٽائي ڇڏيو‪ ،‬جو خيمو بيٺو هو‪.‬‬ ‫سواِ ٻيو ڪجهه به ناهي‪،‬‬ ‫‪14‬۽ سندس ساٿي جواب ڏنو ۽ چيو تہ‪” ،‬هي اسرائيل جي هڪ مرد يوآش جي پٽ جدُون جي تلوار کان‬ ‫ء‬ ‫ڇاڪاڻ ته خدا مدين ۽ سڄي لشڪر کي سندس هٿ ۾ ڏنو آهي“‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن جدُون خواب جي ڳالهه ۽ ان جي تعبير ٻڌي‪ ،‬تڏهن سجدو ڪيو‪ ،‬۽ بني اسرائيل جي لشڪر ۾ موٽي آيو ۽ چيو‬ ‫تہ ”اٿ‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند مديان جي لشڪر کي اوهان جي هٿ ۾ ڏنو آهي“‪.‬‬ ‫‪16‬۽ هن ٽي سؤ ماڻهن کي ٽن ٽولن ۾ ورهايو‪ ،‬۽ هر هڪ جي هٿ ۾ هڪ توتاري‪ ،‬خالي گهڙا ۽ گهڙن جي اندر ڏيئا رکيائين‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هن انهن کي چيو ته مون ڏانهن ڏسو ۽ ائين ئي ڪريو ‪:‬۽ ڏسو‪ ،‬جڏهن مان ڪئمپ جي ٻاهران ايندس‪ ،‬ته جيئن مان ڪندس‪ ،‬توهان‬ ‫به ائين ئي ڪندا‪.‬‬ ‫‪18‬جڏهن مان ۽ جيڪي مون سان گڏ آهيون‪ ،‬توتاري وڄائيندس‪ ،‬تڏهن توهان به سڄي ڇيڙي جي هر پاسي تي توتاري وڄايو ۽ چئو‪،‬‬ ‫'خداوند جي ۽ جدُون جي تلوار'‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ جدُون ۽ سو ماڻهو جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬وچين پڙ جي شروُات ۾ ڪئمپ جي ٻاهران آيا؛ ۽ انهن صرف نئون پڙ لڳايو هو ‪:‬۽‬ ‫ء‬ ‫انهن توتارا وڄايا‪ ،‬۽ انهن گهڙن کي ڀڃي ڇڏيو جيڪي انهن جي هٿن ۾ هئا‪.‬‬ ‫لِ رکيا ‪:‬۽ اهي رڙ‬ ‫‪20‬۽ ٽنهي ٽولين توتارا وڄايا‪ ،‬۽ گهڙا ڀڃي ڇڏيا‪ ،‬۽ پنهنجي کاٻي هٿن ۾ مشعلون ۽ پنهنجي ساڄي هٿن ۾ توتارا وڄائڻ ء‬ ‫ڪري رهيا هئا‪” ،‬خداوند جي ۽ جدُون جي تلوار“‪.‬‬ ‫جاِ تي بيٺو هو ‪:‬۽ سڄو لشڪر ڊوڙيو‪ ،‬رڙيون ڪيون ۽ ڀڄي ويو‪.‬‬ ‫پنهنجي‬ ‫‪21‬۽ هر هڪ ماڻهو ڪئمپ جي چوڌاري پنهنجي‬ ‫ء‬ ‫‪22‬۽ ٽي سؤ توتارا وڄايا‪ ،‬۽ خداوند هر هڪ جي تلوار ان جي ساٿي جي خلف‪ ،‬سڄي لشڪر تي هلئي ‪:‬۽ لشڪر صيريرات ۾ بيت‬ ‫ءش ط‬ ‫طه ڏانهن ۽ تبت تائين ابيل محولہ جي سرحد تائين ڀڄي ويو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ بني اسرائيل جا ماڻهو نفتالي‪ ،‬آشر ۽ سڄي منسي مان گڏ ٿيا ۽ مديانين جي پٺيان لڳا‪.‬‬ ‫‪24‬۽ جدُون سڄي جبل واري افرائيم ۾ قاصد موڪليا‪ ،‬۽ چيو تہ‪ ،‬مديانين جي خلف لهي اچو ۽ انهن جي اڳيان بيت براہ ۽ اردن تائين‬ ‫‪.‬پوِ سڀ افرائيم جا ماڻهو گڏ ٿيا ۽ بيت براہ ۽ اردن تائين پاڻي قبضو ڪيو‪.‬‬ ‫پاڻي قبضو ڪريو ء‬ ‫‪25‬۽ انهن مديانين جا ٻہ سردار‪ُ ،‬وريب ۽ زئيب کي پڪڙيو؛ ۽ انهن ُوريب کي ُوريب جي ٽڪري تي قتل ڪيو‪ ،‬۽ زئيب کي زئيب‬ ‫جي انگورن جي حوض تي قتل ڪيو‪ ،‬۽ مديانين جو پيڇو ڪيو‪ ،‬۽ ُوريب ۽ زئيب جا مٿا اردن جي پار جدُون وٽ کڻي آيا‪.‬‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫لِ ويو هئين تہ اسان کي نہ‬ ‫‪1‬۽ افرائيم جي ماڻهن کيس چيو تہ "تو اسان سان اهڙو سلوڪ ڇو ڪيو‪ ،‬جو جڏهن تون مديانين سان وڙهڻ ء‬ ‫سڏيو؟ "۽ انهن ساڻس سخت جهڳڙو ڪيو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ هن انهن کي چيو ته‪" ،‬مون هاڻي توهان جي مقابلي ۾ ڇا ڪيو آهي؟ ڇا افرائيم جي انگورن جو ڇٽيل حصو ابيعزر جي انگورن جي‬ ‫فصل کان بهتر ناهي؟"‬ ‫پوِ جڏهن هن‬ ‫‪3‬خدا توهان جي هٿن ۾ مديان جي سردارن‪ُ ،‬وريب ۽ زئيب کي ڏنو آهي ‪:‬۽ مان توهان جي مقابلي ۾ ڇا ڪري سگهيس؟ ء‬ ‫اهو چيو ته انهن جو غضب هن تي گهٽجي ويو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ جدُون اردن وٽ آيو‪ ،‬۽ پار ٿيو‪ ،‬هو ۽ ٽي سؤ ماڻهو جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬ٿڪل هئا‪ ،‬پر انهن جي پٺيان پيا‪.‬‬ ‫سڪات جي ماڻهن کي چيو ته‪” ،‬منهنجي پٺيان ايندڙ ماڻهن کي مانيون ڏيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهي ٿڪجي پيا آهن‪ ،‬۽ مان مديان جي‬ ‫‪5‬۽ هن ء‬ ‫بادشاهن زبح ۽ ضل ءمنع جي پٺيان پيو آهيان“‪.‬‬ ‫سڪوت جي سردارن چيو تہ ڇا ءزبح ۽ ضل ءمنطا جا هٿ هاڻي تنهنجي هٿ ۾ آهن‪ ،‬جو اسين تنهنجي لشڪر کي ماني ڏيون؟‬ ‫‪6‬۽ ء‬ ‫‪7‬۽ جدُون چيو تہ‪” ،‬تنهنڪري جڏهن خداوند زبح ۽ ضل ءمنع کي منهنجي هٿ ۾ ڏيندو‪ ،‬تڏهن مان توهان جو گوشت بيابان جي ڪنڊن ۽‬ ‫ڪنارن سان ڦاڙيندس“‪.‬‬ ‫‪8‬۽ هو اتان فنوايل ڏانهن ويو‪ ،‬۽ انهن سان به ساڳيو ئي ڳالهايو ‪:‬۽ فنوايل جي ماڻهن کيس اهڙو ئي جواب ڏنو جيئن سڪوت جي ماڻهن‬ ‫کيس جواب ڏنو هو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ هن فنوئيل جي ماڻهن سان پڻ ڳالهايو‪ ،‬چيو ته‪ ،‬جڏهن مان سلمتي ءِ سان موٽي ايندس‪ ،‬تڏهن مان هن برج کي ڊاهي ڇڏيندس‪.‬‬ ‫‪10‬هاڻي زبح ۽ ضل ءمنطا ڪرڪور ۾ هئا‪ ،‬۽ انهن جا لشڪر انهن سان گڏ هئا‪ ،‬لڳ ڀڳ پندرهن هزار ماڻهو‪ ،‬اهي سڀ جيڪي اوڀر جي‬ ‫ٻارن جي سڀني لشڪر مان بچيا هئا ‪:‬ڇاڪاڻ ته هڪ لک ويهه هزار تلوار هلئيندڙ ماڻهو مارجي ويا‪.‬‬ ‫‪11‬۽ جدُون نوبح ۽ يگبها جي اوڀر ۾ خيمن ۾ رهندڙن جي رستي تي چڙهي ويو‪ ،‬۽ لشڪر کي ماريو ‪:‬ڇاڪاڻ ته لشڪر محفوظ هو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ جڏهن ءزبح ۽ ضل ءمنطا ڀڄي ويا‪ ،‬تڏهن هن انهن جو پيڇو ڪيو ۽ مديان جي ٻن بادشاهن‪ ،‬ءزبح ۽ ضل ءمنطا کي پڪڙيو‪ ،‬۽ سڄي لشڪر کي‬ ‫شڪست ڏني‪.‬‬ ‫‪13‬۽ يوآش جو پٽ جدُون سج اڀرڻ کان اڳ جنگ کان موٽي آيو‪،‬‬

‫جج‬

‫سڪات جي سردارن ۽ اءن جي بزرگن جو‬ ‫سڪات جي ماڻهن مان هڪ نوجوان کي پڪڙيو ۽ کانئس پڇا ڳاڇا ڪئي ‪:‬۽ هن کيس ء‬ ‫‪14‬۽ ء‬ ‫احوال ٻڌايو‪ ،‬يعني ستر ماڻهو‪.‬‬ ‫سڪات جي ماڻهن وٽ آيو ۽ چيائين تہ ”ڏسو ءزبح ۽ ضل ءمنطا‪ ،‬جن سان توهان مون کي ملمت ڪئي هئي ۽ چيو هو تہ ڇا ءزبح ۽‬ ‫‪15‬۽ هو ء‬ ‫ضل ءمنطا جا هٿ هاڻي توهان جي هٿ ۾ آهن‪ ،‬جو اسين توهان جي ٿڪل ماڻهن کي ماني ڏيون؟“‬ ‫‪16‬۽ هن شهر جي بزرگن کي ۽ بيابان جي ڪنڊن ۽ ڪانڊيرن کي ورتو‪ ،‬۽ انهن سان هن سڪوت جي ماڻهن کي تعليم ڏني‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هن فنوئيل جو برج ڊاهي ڇڏيو‪ ،‬۽ شهر جي ماڻهن کي قتل ڪيو‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ هن ءزباح ۽ ضل ءمنع کي چيو‪” ،‬اهي ڪهڙي قسم جا ماڻهو هئا جن کي توهان تبور ۾ ماريو هو؟ “۽ انهن جواب ڏنو‪” ،‬جيئن توهان‬ ‫ء‬ ‫آهيو‪ ،‬تيئن اهي هئا؛ هر هڪ بادشاهه جي ٻارن وانگر هو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ هن چيو ته‪ ،‬اهي منهنجا ڀائر هئا‪ ،‬منهنجي ما ءِ جا پٽ ‪:‬جيئري خداوند جي قسم‪ ،‬جيڪڏهن توهان انهن کي جيئرو بچايو ها ته مان‬ ‫توهان کي نه ماريان ها‪.‬‬ ‫‪20‬۽ هن پنهنجي پهرين پٽ يٿر کي چيو ته اٿي ۽ انهن کي ماري ڇڏ ‪.‬پر نوجوان پنهنجي تلوار نه ڪڍي ‪:‬ڇاڪاڻ ته هو ڊڄي ويو‪،‬‬ ‫ڇاڪاڻ ته هو اڃا جوان هو‪.‬‬ ‫“‪.‬پوِ جدُون اٿيو ۽ ءزبح‬ ‫‪21‬پوِ ءزبح ۽ ضل ءمنع چيو تہ ”اءٿ ۽ اسان تي حملو ڪر‪ ،‬ڇاڪاڻ تہ جيئن انسان آهي‪ ،‬تيئن سندس طاقت به آهي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫۽ ضل ءمنع کي ماري ڇڏيو ۽ انهن جي اءٺن جي ڳچين تي پيل زيور لهي ڇڏيا‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ بني اسرائيل جي ماڻهن جدُون کي چيو تہ ”تون اسان تي حڪومت ڪر‪ ،‬تون ۽ تنهنجو پٽ ۽ تنهنجو پوٽو بہ‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تو‬ ‫ء‬ ‫اسان کي مديان جي هٿ کان بچايو آهي‪.‬‬ ‫‪23‬۽ جدُون انهن کي چيو تہ‪” ،‬مان اوهان تي حڪومت نہ ڪندس‪ ،‬۽ نہ ئي منهنجو پٽ اوهان تي حڪومت ڪندو‪ ،‬پر خداوند اوهان تي‬ ‫حڪومت ڪندو“‪.‬‬ ‫‪24‬۽ جدُون انهن کي چيو‪" ،‬مان توهان کان هڪ درخواست ڪرڻ چاهيان ٿو‪ ،‬ته توهان هر هڪ ماڻهو کي پنهنجي شڪار جي ڪنن‬ ‫جون ٻوريون ڏيو( "‪.‬ڇاڪاڻ ته انهن وٽ سون جون ٻوريون هيون‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهي اسماُيلي هئا)‪.‬‬ ‫‪25‬۽ انهن جواب ڏنو ته‪ ،‬اسين خوشي ءِ سان انهن کي ڏينداسين ‪.‬۽ انهن هڪ ڪپڙو وڇايو‪ ،‬۽ هر هڪ ماڻهو پنهنجي شڪار جا ڪنوارا‬ ‫ان ۾ وجهي ڇڏيا‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جيڪي سون جون ڪنواريون هن گهريون هيون‪ ،‬انهن جو وزن هڪ هزار ست سؤ شيڪل سون هو؛ زيورن‪ ،‬ڳٽن‪ ،‬۽ واڱڻائي‬ ‫سواِ جيڪي انهن جي اءٺن جي ڳچين ۾ هئا‪.‬‬ ‫سواِ جيڪي مديان جي بادشاهن تي هئا‪ ،‬۽ انهن زنجيرن کان‬ ‫ڪپڙن کان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪27‬۽ جدُون ان مان هڪ ايفود ٺاهيو‪ ،‬۽ ان کي پنهنجي شهر ۾‪ ،‬يعني ُفرہ ۾ رکيو ‪:‬۽ سڀ اسرائيلي اتي ان جي پٺيان زناڪاري ڪرڻ‬ ‫لِ ڦندي بڻجي وئي‪.‬‬ ‫لڳا ‪:‬اها‬ ‫شيِ جدُون ۽ سندس گهر ء‬ ‫ء‬ ‫‪28‬اهڙي ءِ طرح مديان بني اسرائيل جي اڳيان تابع ٿي ويا‪ ،‬ايتري قدر جو انهن وري پنهنجو مٿو نه کنيو ‪.‬۽ جدُون جي ڏينهن ۾ ملڪ‬ ‫چاليهه سالن تائين امن ۾ رهيو‪.‬‬ ‫يربعل پنهنجي گهر ۾ رهڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪29‬۽ يوآش جو پٽ ء‬ ‫‪30‬۽ جدُون کي سندس جسم مان ستر پٽ پيدا ٿيا ‪:‬ڇاڪاڻ ته هن کي ڪيتريون ئي زالون هيون‪.‬‬ ‫‪31‬۽ سندس ڪنڀار جيڪا شڪم ۾ هئي‪ ،‬تنهن کي به هڪ پٽ ڄائو‪ ،‬جنهن جو نالو هن ابي ملڪ رکيو‪.‬‬ ‫ُفرہ ۾ پنهنجي پي ءِ يوآش جي قبر ۾ دفن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ يوآش جو پٽ جدُون چڱي پوڙهي ءِ ُمر ۾ فوت ٿيو‪ ،‬۽ کيس ابيعزر جي ء‬ ‫‪33‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن ئي جدُون مري ويو‪ ،‬ته بني اسرائيل وري ڦري ويا‪ ،‬۽ بعل جي پٺيان زناڪاري ڪئي‪ ،‬۽ بعل بريت کي پنهنجو ديوتا‬ ‫بڻايو‪.‬‬ ‫‪34‬۽ بني اسرائيلن خداوند پنهنجي خدا کي ياد نہ ڪيو‪ ،‬جنهن انهن کي انهن جي سڀني دشمنن جي هٿن کان بچايو هو جيڪي هر پاسي هئا‪.‬‬ ‫يربعل جي گهراڻي‪ ،‬يعني جدُون تي رحم ڪيو‪ ،‬جيئن هن اسرائيل سان سڀ نيڪي ڪئي هئي‪.‬‬ ‫‪35‬۽ نه ئي انهن ء‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫يربطعل جو پٽ‪ ،‬ءشڪم ۾ پنهنجي مامي ڀائرن وٽ ويو‪ ،‬۽ انهن سان ۽ پنهنجي مامي جي گهر جي سڀني خاندانن سان ڳالهايو‪،‬‬ ‫‪1‬۽ ابي ملڪ‪ ،‬ء‬ ‫۽ چيو ته‪:‬‬ ‫يربعل جا سڀ پٽ‪ ،‬جيڪي ستر ماڻهو آهن‪،‬‬ ‫‪2‬آ ءِ مهرباني ڪري شڪم جي سڀني ماڻهن جي ڪنن ۾ چئو تہ ڇا توهان ء‬ ‫لِ بهتر آهي تہ ء‬ ‫توهان تي حڪومت ڪن‪ ،‬يا اهو هڪ ماڻهو توهان تي حڪومت ڪري؟ ياد رکو تہ مان توهان جي هڏي ۽ توهان جو گوشت آهيان‪.‬‬ ‫‪3‬۽ سندس مامن جي ڀائرن شڪم جي سڀني ماڻهن جي ڪنن ۾ سندس باري ۾ اهي سڀ ڳالهيون ڪيون ‪:‬۽ انهن جي دل ابي ملڪ جي‬ ‫لِ مائل ٿي؛ ڇاڪاڻ ⁠تہ انهن چيو تہ‪ ،‬اهو اسان جو ڀا ءِ آهي‪.‬‬ ‫پيروي ڪرڻ ء‬ ‫‪4‬۽ انهن کيس بعل بريت جي گهر مان ستر چاندي ءِ جا سڪا ڏنا‪ ،‬جن سان ابي ملڪ بيڪار ۽ هلڪا ماڻهو رکيا‪ ،‬جيڪي سندس پٺيان لڳا‪.‬‬ ‫يربعل جي پٽن کي‪ ،‬جيڪي ستر ماڻهو هئا‪ ،‬هڪ ئي پٿر تي قتل ڪيو؛ تڏهن به‬ ‫‪5‬۽ هو ء‬ ‫ُفرہ ۾ پنهنجي پي ءِ جي گهر ويو‪ ،‬۽ پنهنجي ڀائرن ء‬ ‫يربعل جو ننڍو پٽ يوتام باقي رهيو؛ ڇاڪاڻ ته هو پاڻ کي لڪائي ويٺو هو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬۽ شڪم جا سڀ ماڻهو ۽ ءملو جو سڄو گهر گڏ ٿيا‪ ،‬۽ شڪم ۾ ٿنڀ جي بلوط جي ڪناري تي ويا ۽ ابي ملڪ کي بادشاهه بڻايو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ جڏهن انهن اهو يوٿم کي ٻڌايو‪ ،‬تڏهن هو ويو ۽ گريزيم جبل جي چوٽي ءِ تي بيٺو‪ ،‬۽ پنهنجو آواز بلند ڪيو‪ ،‬۽ انهن کي چيائين تہ‪ ،‬اي‬ ‫شڪم جا ماڻهوو‪ ،‬منهنجي ڳاله ٻڌو‪ ،‬تہ جيئن خدا اوهان جي ٻڌي‪.‬‬ ‫لِ نڪتا؛ ۽ انهن زيتون جي وڻ کي چيو ته تون اسان تي حڪومت ڪر‪.‬‬ ‫‪8‬هڪ دفعي وڻ پاڻ تي بادشاهه مقرر ڪرڻ ء‬ ‫‪9‬پر زيتون جي وڻ انهن کي چيو ته ڇا مان پنهنجي ٿلهي کي ڇڏي ڏيان‪ ،‬جنهن سان اهي منهنجي ذريعي خدا ۽ انسان جي ُزت ڪن ٿا‪ ،‬۽‬ ‫لِ وڃان؟‬ ‫وڻن تي فخر ڪرڻ ء‬

‫جج‬

‫‪10‬۽ وڻن انجير جي وڻ کي چيو تہ ”اچ ۽ اسان تي حڪومت ڪر“‪.‬‬ ‫لِ وڃان؟‬ ‫‪11‬پر انجير جي وڻ انهن کي چيو ته ڇا مان پنهنجي مٺاس ۽ سٺي ميوي کي ڇڏي وڻن تي غالب ٿيڻ ء‬ ‫‪12‬پوِ وڻن ڊاک جي وڻ کي چيو تہ ”اچ ۽ اسان تي حڪومت ڪر“‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬۽ انگورن جي انگورن انهن کي چيو ته ڇا مان پنهنجي شراب کي ڇڏي ڏيان‪ ،‬جيڪا خدا ۽ انسان کي خوش ڪري ٿي‪ ،‬۽ وڻن تي فخر‬ ‫لِ وڃان؟‬ ‫ڪرڻ ء‬ ‫‪14‬پوِ سڀني وڻن ڪانڊيري کي چيو ته‪ ،‬تون اچ ۽ اسان تي حڪومت ڪر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ اچو ۽ منهنجي پاڇي تي ڀروسو‬ ‫‪15‬۽ ڪانڊيري وڻن کي چيو‪ ،‬جيڪڏهن توهان سچ پچ ۾ مون کي پنهنجو بادشاهه مقرر ڪيو ٿا‪ ،‬ته ء‬ ‫ڪريو ‪:‬۽ جيڪڏهن نه‪ ،‬ته ڪانڊيري مان باهه نڪري ۽ لبنان جي ديوارن کي ساڙي ڇڏي‪.‬‬ ‫‪16‬تنهن ڪري‪ ،‬جيڪڏهن توهان سچائي ۽ خلوص سان ڪم ڪيو آهي‪ ،‬جيڪو توهان ابي ملڪ کي بادشاهه بڻايو آهي‪ ،‬۽ جيڪڏهن‬ ‫يربعل ۽ سندس گهر سان سٺو سلوڪ ڪيو آهي‪ ،‬۽ هن سان سندس هٿن جي لئق سلوڪ ڪيو آهي؛‬ ‫توهان ء‬ ‫لِ وڙهيو‪ ،‬۽ پنهنجي جان جو تمام گهڻو مقابلو ڪيو‪ ،‬۽ توهان کي مدين جي هٿ کان بچايو)‪:‬‬ ‫( ‪17‬ڇاڪاڻ ته منهنجو پي ءِ توهان ء‬ ‫‪18‬۽ اوهين اڄ منهنجي پي ءِ جي گهر جي خلف اٿيا آهيو‪ ،‬۽ سندس پٽن کي‪ ،‬ستر ماڻهن کي‪ ،‬هڪ پٿر تي قتل ڪيو آهي‪ ،‬۽ سندس ٻانهي‬ ‫جي پٽ ابي ملڪ کي‪ ،‬شڪم جي ماڻهن تي بادشاه بڻايو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو اوهان جو ڀا ءِ آهي؛)‬ ‫پوِ ابي ملڪ ۾ خوش ٿيو‪ ،‬۽ هن کي به توهان ۾‬ ‫يربعل ۽ سندس گهر سان سچائي ۽ خلوص سان پيش آيا آهيو‪ ،‬ته ء‬ ‫‪19‬جيڪڏهن توهان اڄ ء‬ ‫خوش ٿيڻ ڏيو‪:‬‬ ‫پوِ ابي ملڪ مان باهه نڪري ۽ شڪم جي ماڻهن ۽ ملو جي گهر کي ساڙي ڇڏي؛ ۽ شڪم جي ماڻهن ۽ ملو جي‬ ‫‪20‬پر جيڪڏهن نه‪ ،‬ته ء‬ ‫گهر مان باهه نڪري ۽ ابي ملڪ کي ساڙي ڇڏي‪.‬‬ ‫‪21‬۽ يوتام ڀڄي ويو‪ ،‬۽ ڀڄي ويو‪ ،‬۽ بير ڏانهن ويو‪ ،‬۽ اتي رهڻ لڳو‪ ،‬پنهنجي ڀا ءِ ابي ملڪ جي ڊپ کان‪.‬‬ ‫‪22‬جڏهن ابي ملڪ بني اسرائيل تي ٽي سال حڪومت ڪئي‪،‬‬ ‫‪23‬پوِ خدا ابي ملڪ ۽ شڪم جي ماڻهن جي وچ ۾ بڇڙو روح موڪليو؛ ۽ شڪم جي ماڻهن ابي ملڪ سان دغا ڪئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫يربعل جي ستر پٽن سان ڪيل ظلم اچي ۽ انهن جو خون انهن جي ڀا ءِ ابي ملڪ تي اچي‪ ،‬جنهن انهن کي قتل ڪيو؛ ۽ شڪم‬ ‫‪24‬تہ جيئن ء‬ ‫جي ماڻهن تي‪ ،‬جن هن جي ڀائرن جي قتل ۾ هن جي مدد ڪئي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ شڪم جي ماڻهن جبلن جي چوٽين تي سندس گهات ۾ ماڻهو بيهاريا‪ ،‬۽ جيڪي بہ انهن وٽان گذرندا هئا‪ ،‬تن سڀني کي لءٽيندا هئا ‪:‬۽ ابي‬ ‫ملڪ کي اها خبر پئي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جعل‪ُ ،‬بد جو پٽ‪ ،‬پنهنجن ڀائرن سان گڏ‪ ،‬شڪم ڏانهن ويو ‪:‬۽ شڪم جي ماڻهن هن تي ڀروسو ڪيو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ اهي ٻنين ۾ ويا‪ ،‬۽ پنهنجا انگورن جا باغ گڏ ڪيا‪ ،‬۽ انگورن کي نچوڙيو‪ ،‬۽ خوشيون ڪيون‪ ،‬۽ پنهنجي ديوتا جي گهر ۾ ويا‪ ،‬۽‬ ‫کائيندا پيئندا‪ ،‬۽ ابي ملڪ کي لعنت ڪندا رهيا‪.‬‬ ‫يربعل جو پٽ ناهي؟ ۽ زبول‬ ‫‪28‬۽ جعل ابن ُبد چيو تہ‪" ،‬ابءيم ءلڪ ڪير آهي ۽ ءشڪم ڪير آهي‪ ،‬جو اسين سندس خدمت ڪريون؟ ڇا هو ء‬ ‫سندس آفيسر ناهي؟ ءشڪم جي پي ءِ حمور جي ماڻهن جي خدمت ڪريو ‪:‬ڇو تہ اسين سندس خدمت ڪريون؟"‬ ‫!پوِ مان ابي ملڪ کي هٽائي ڇڏيان ها ‪.‬۽ هن ابي ملڪ کي چيو ته‪ ،‬پنهنجو‬ ‫‪29‬۽ خدا جي واسطي هي ماڻهو منهنجي هٿ هيٺ هجن ها‬ ‫ء‬ ‫لشڪر وڌايو ۽ ٻاهر نڪرو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ جڏهن شهر جي حاڪم زبول‪ُ ،‬بد جي پٽ جعل جون ڳالهيون ٻڌيون‪ ،‬تڏهن سندس ڪاوڙ ڀرجي آئي‪.‬‬ ‫‪31‬۽ هن ابي ملڪ ڏانهن خفيه طور تي قاصد موڪليا‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬جعل ابن ُبد ۽ سندس ڀائر شڪم ۾ آيا آهن؛ ۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اهي توهان‬ ‫جي خلف شهر کي مضبوط ڪن ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪32‬تنهنڪري تون ۽ تنهنجا ماڻهو جيڪي تو سان گڏ آهن‪ ،‬رات جو اٿي ميدان ۾ تاڙ ۾ ويهو‪.‬‬ ‫‪33‬۽ صبح جو سج اڀرڻ سان ئي تون صبح جو اٿي شهر تي حملو ڪندين ۽ ڏس‪ ،‬جڏهن هو ۽ سندس ماڻهو تنهنجي خلف نڪرندا‪ ،‬تڏهن‬ ‫جيئن موقعو ملندو‪ ،‬انهن سان ڪر‪.‬‬ ‫‪34‬۽ ابي ملڪ ۽ سڀ ماڻهو جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬رات جو اٿيا ۽ شڪم جي چوڌاري چار ٽوليون ڪري گهات ۾ ويٺا‪.‬‬ ‫‪35‬۽ جعل ابن ُبد ٻاهر نڪري شهر جي دروازي جي داخل تي بيٺو‪ ،‬۽ ابي ملڪ ۽ سندس ماڻهو جيڪي هن سان گڏ هئا‪ ،‬گهات مان اٿيا‪.‬‬ ‫‪36‬۽ جڏهن جعل ماڻهن کي ڏٺو‪ ،‬تڏهن هن زبول کي چيو‪” ،‬ڏس‪ ،‬ماڻهو جبلن جي چوٽي ءِ تان هيٺ لهي رهيا آهن “‪.‬۽ زبول کيس‬ ‫چيو‪” ،‬تون جبلن جي پاڇي کي ائين ڏسين ٿو جيئن اهي ماڻهو هجن“‪.‬‬ ‫‪37‬۽ جعل وري ڳالهايو ۽ چيو تہ ڏسو تہ ماڻهو زمين جي وچ مان هيٺ لهي رهيا آهن‪ ،‬۽ ٻيو لشڪر ميونينيم جي ميدان جي ڪناري سان‬ ‫اچي رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪38‬تڏهن زبول کيس چيو تہ ”هاڻي تنهنجو وات ڪٿي آهي‪ ،‬جنهن سان تو چيو هو تہ ابي ملڪ ڪير آهي جو اسين سندس خدمت‬ ‫ڪريون؟ ڇا هي اءهي ماڻهو نہ آهن جن کي تو حقير سمجهيو آهي؟ هاڻي ٻاهر نڪري انهن سان وڙه“‪.‬‬ ‫‪39‬۽ جعل شڪم جي ماڻهن جي اڳيان نڪري ويو ۽ ابي ملڪ سان وڙهيو‪.‬‬ ‫‪40‬۽ ابي ملڪ سندس پيڇو ڪيو‪ ،‬۽ هو سندس اڳيان ڀڄي ويو‪ ،‬۽ ڪيترائي ڪري پيا ۽ زخمي ٿيا‪ ،‬ايستائين جو دروازي جي داخل تائين‪.‬‬ ‫‪41‬۽ ابي ملڪ اروما ۾ رهيو ‪:‬۽ زبول جعل ۽ سندس ڀائرن کي ڪڍي ڇڏيو‪ ،‬ته جيئن اهي شڪم ۾ نہ رهن‪.‬‬ ‫‪42‬ٻئي ڏينهن تي ماڻهو ميدان ۾ ويا ۽ ابي ملڪ کي خبر ڏنائون‪.‬‬ ‫‪43‬پوِ هن ماڻهن کي وٺي انهن کي ٽن ٽولن ۾ ورهايو‪ ،‬۽ ميدان ۾ گهيرو ڪيو‪ ،‬۽ ڏٺائين ته ماڻهو شهر مان ٻاهر نڪرندا آهن؛ ۽ هو انهن‬ ‫ء‬ ‫جي خلف اٿي بيٺو ۽ انهن کي ماريو‪.‬‬ ‫‪44‬۽ ابي ملڪ ۽ سندس لشڪر جيڪو ساڻس گڏ هو‪ ،‬اڳتي وڌيا ۽ شهر جي دروازي جي موڙ تي بيٺا رهيا ‪:‬۽ ٻہ ٻيا لشڪر ميدان ۾ سڀني‬ ‫ماڻهن تي ڀڄي ويا ۽ انهن کي ماري ڇڏيو‪.‬‬

‫جج‬

‫‪45‬۽ ابي ملڪ سڄو ڏينهن شهر سان وڙهندو رهيو؛ ۽ شهر تي قبضو ڪيو‪ ،‬۽ ان ۾ رهندڙ ماڻهن کي ماري ڇڏيو‪ ،‬۽ شهر کي تباهه‬ ‫ڪيو‪ ،‬۽ ان ۾ لوڻ پوکي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪46‬۽ جڏهن شڪم جي برج جي سڀني ماڻهن اهو ٻڌو‪ ،‬ته اهي بريت ديوتا جي گهر جي هڪ قلعي ۾ داخل ٿيا‪.‬‬ ‫‪47‬۽ ابي ملڪ کي خبر پئي تہ شڪم جي برج جا سڀ ماڻهو گڏ ٿيا آهن‪.‬‬ ‫‪48‬۽ ابي ملڪ ۽ سڀئي ماڻهو جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬جبل تي چڙهي ويا؛ ۽ ابي ملڪ پنهنجي هٿ ۾ ڪهاڙو کڻي وڻن مان هڪ ٽاري‬ ‫ڪٽي ۽ ان کي کڻي پنهنجي ڪلهي تي رکيو ۽ انهن ماڻهن کي چيو جيڪي هن سان گڏ هئا‪ ،‬ته جيئن توهان مون کي ڪندي ڏٺو آهي‪،‬‬ ‫جلدي ڪريو ۽ جيئن مون ڪيو آهي‪ ،‬تيئن ڪريو‪.‬‬ ‫‪49‬۽ سڀني ماڻهن پڻ پنهنجي پنهنجي ٽاري ڪٽي‪ ،‬۽ ابي ملڪ جي پٺيان هليا‪ ،‬۽ انهن کي قلعي تي رکيائون‪ ،‬۽ قلعي کي باهہ ڏني؛ اهڙي‬ ‫طرح شڪم جي منار جا سڀ ماڻهو به مري ويا‪ ،‬لڳ ڀڳ هڪ هزار مرد ۽ ُورتون‪.‬‬ ‫‪50‬پوِ ابي ملڪ تيبص ڏانهن ويو ۽ تيبص جي خلف خيمو ڪري ان کي فتح ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ بند ڪري‬ ‫‪51‬پر شهر جي اندر هڪ مضبوط منارو هو‪ ،‬۽ سڀ مرد ۽ ُورتون ۽ شهر جا سڀئي ماڻهو اتان ڀڄي ويا‪ ،‬۽ ان کي پاڻ ء‬ ‫ڇڏيو‪ ،‬۽ منارو جي چوٽي ءِ تي چڙهي ويا‪.‬‬ ‫‪52‬۽ ابي ملڪ برج وٽ آيو‪ ،‬۽ ان سان وڙهندو رهيو‪ ،‬۽ برج جي دروازي تائين سختي ءِ سان ويو ته ان کي باهه سان ساڙي ڇڏي‪.‬‬ ‫‪53‬۽ هڪ ُورت ابي ملڪ جي مٿي تي چڪي جو پٿر اڇلئي ڇڏيو‪ ،‬۽ اهو سڀ ڪجهه سندس کوپڙي ڀڃي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪54‬پوِ هن جلدي ۾ پنهنجي هٿيار کڻندڙ نوجوان کي سڏيو ۽ کيس چيو ته‪” ،‬پنهنجي تلوار ڪڍي مون کي ماري ڇڏ‪ ،‬ته جيئن ماڻهو منهنجي‬ ‫ء‬ ‫باري ۾ نه چون ته هڪ ُورت هن کي ماري ڇڏيو “‪.‬۽ سندس نوجوان هن کي ڀڙڪايو ۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫جاِ ڏانهن هليو ويو‪.‬‬ ‫‪55‬۽ جڏهن بني اسرائيل وارن ڏٺو ته ابي ملڪ مري ويو آهي‪ ،‬تڏهن هر هڪ پنهنجي پنهنجي ء‬ ‫‪56‬اهڙي ءِ طرح خدا ابي ملڪ جي بڇڙائي جو بدلو ڏنو‪ ،‬جيڪا هن پنهنجي پي ءِ سان ڪئي هئي‪ ،‬پنهنجي ستر ڀائرن کي قتل ڪرڻ سان‪.‬‬ ‫يربعل جي پٽ يوتام جي لعنت آئي‪.‬‬ ‫‪57‬۽ شڪم جي ماڻهن جي سڀني بڇڙن ڪمن جو بدلو خدا انهن جي سرن تي ڏنو ‪:‬۽ انهن تي ء‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫لِ تولع‪ ،‬فوہ جو پٽ‪ ،‬دودو جو پٽ‪ ،‬اءشڪار جو هڪ ماڻهو‪ ،‬اٿيو؛ ۽ هو افرائيم جي جبل ۾‬ ‫پوِ اسرائيل جي بچا ءِ ء‬ ‫‪1‬۽ ابي ملڪ کان ء‬ ‫شامير ۾ رهندو هو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ هو ٽيويهه سال اسرائيل جو جج رهيو‪ ،‬۽ مري ويو‪ ،‬۽ شمير ۾ دفن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫پوِ يائر‪ ،‬جيڪو گلد جو باشندو هو‪ ،‬اٿيو ۽ ٻہ سال اسرائيل جو جج رهيو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ان کان ء‬ ‫‪4‬۽ کيس ٽيهه پٽ هئا جيڪي ٽيهن گڏهن تي سواري ڪندا هئا‪ ،‬۽ انهن جا ٽيهه شهر هئا‪ ،‬جيڪي اڄ تائين حووت يائر سڏجن ٿا‪ ،‬جيڪي‬ ‫جلعاد جي ملڪ ۾ آهن‪.‬‬ ‫‪5‬۽ يائر مري ويو‪ ،‬۽ ڪمون ۾ دفن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ بني اسرائيل وري خداوند جي نظر ۾ بڇڙا ڪم ڪيا ۽ بعل‪ُ ،‬شتاروت‪ ،‬شام جي ديوتائن‪ ،‬صيدا جي ديوتائن‪ ،‬موآب جي ديوتائن‪،‬‬ ‫ُمون جي ديوتائن ۽ فلستين جي ديوتائن جي ُبادت ڪئي‪ ،‬۽ خداوند کي ڇڏي ڏنو ۽ سندس ُبادت نه ڪئي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ خداوند جو غضب بني اسرائيل تي سخت ٿيو‪ ،‬۽ هن انهن کي فلستين ۽ ُمون جي هٿن ۾ وڪڻي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ انهي ءِ سال انهن بني اسرائيل کي ايذايو ۽ ظلم ڪيو ‪:‬ارڙهن سال‪ ،‬سڀني بني اسرائيلن کي جيڪي اردن جي پار امورين جي ملڪ ۾‪،‬‬ ‫جيڪو جلعاد ۾ آهي‪ ،‬رهڻ ڏنو‪.‬‬ ‫لِ ويا‪ ،‬تنهنڪري بني اسرائيل سخت‬ ‫‪9‬ان کان ُلوہ‪ُ ،‬مون جا ماڻهو اردن پار ڪري يهوداہ‪ ،‬بنيامين ۽ افرائيم جي گهراڻي سان وڙهڻ ء‬ ‫پريشان ٿيو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ بني اسرائيل خداوند کي فرياد ڪئي ۽ چيائون تہ اسان تنهنجي خلف گناهه ڪيو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اسان پنهنجي خدا کي ڇڏي ڏنو‬ ‫آهي ۽ بعل جي ُبادت پڻ ڪئي آهي‪.‬‬ ‫‪11‬۽ خداوند بني اسرائيل کي چيو تہ ڇا مون اوهان کي مصرين‪ ،‬امورين‪ُ ،‬مونين ۽ فلستين کان نہ بچايو؟‬ ‫‪12‬صيدا جي ماڻهن‪ُ ،‬ماليقين ۽ ماُونين توهان تي ظلم ڪيو‪ ،‬۽ توهان مون کي پڪاريو‪ ،‬۽ مون توهان کي انهن جي هٿ کان بچايو‪.‬‬ ‫‪13‬پر اوهان مون کي ڇڏي ڏنو آهي ۽ ٻين ديوتائن جي ُبادت ڪئي آهي‪ ،‬تنهنڪري آ ءِ اوهان کي وڌيڪ نہ بچائيندس‪.‬‬ ‫‪14‬وڃو ۽ انهن ديوتائن کي سڏيو جن کي اوهان چونڊيو آهي؛ انهن کي اوهان جي مصيبت جي وقت ۾ اوهان کي بچائڻ ڏيو‪.‬‬ ‫ڇڏاِ‪.‬‬ ‫‪15‬۽ بني اسرائيل خداوند کي چيو تہ اسان گناهہ ڪيو آهي ‪.‬جيڪو ڪجهہ توکي سٺو لڳي سو اسان سان ڪر ‪.‬اڄ رڳو اسان کي‬ ‫ء‬ ‫‪16‬۽ انهن ڌارين ديوتائن کي پاڻ مان ڪڍي ڇڏيو ۽ خداوند جي ُبادت ڪرڻ لڳا ‪:‬۽ سندس دل بني اسرائيل جي مصيبت تي غمگين ٿي‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ ُموني گڏ ٿيا ۽ جلعاد ۾ خيما لڳا‪ ،‬۽ بني اسرائيلي گڏ ٿيا ۽ مصفاہ ۾ خيما لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬۽ جلعاد جي ماڻهن ۽ سردارن هڪ ٻئي کي چيو ته‪” ،‬اهو ڪهڙو ماڻهو آهي جيڪو ُمون جي اولد سان جنگ شروع ڪندو؟ هو‬ ‫جلعاد جي سڀني رهاڪن جو سردار هوندو“‪.‬‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫‪1‬هاڻي يفتاح ءجلعاد جو هڪ زبردست بهادر ماڻهو هو‪ ،‬۽ هو هڪ ڪسبياڻي جو پٽ هو ‪:‬۽ ءجلعاد مان يفتاح پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ جلعاد جي زال کيس پٽ ڏنا؛ ۽ سندس زال جا پٽ وڏا ٿيا‪ ،‬۽ انهن يفتاح کي ڪڍي ڇڏيو‪ ،‬۽ کيس چيو ته‪ ،‬توهان کي اسان جي پي ءِ جي‬ ‫گهر ۾ وارث نه ملندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته توهان هڪ اجنبي ُورت جو پٽ آهيو‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ يفتاح پنهنجن ڀائرن کان ڀڄي ويو ۽ طوب جي ملڪ ۾ رهڻ لڳو ‪:‬۽ ڪجهه بيڪار ماڻهو يفتاح وٽ گڏ ٿيا ۽ ساڻس گڏ نڪري ويا‪.‬‬ ‫ء‬

‫جج‬

‫‪4‬۽ وقت گذرڻ سان گڏ‪ُ ،‬مون جي ماڻهن بني اسرائيل سان جنگ ڪئي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪5‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن ُمون جا ماڻهو بني اسرائيل سان جنگ ڪرڻ لڳا‪ ،‬تڏهن جلعاد جا بزرگ يفتاح کي طوب جي ملڪ مان ڪڍڻ ء‬ ‫ويا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ انهن يفتاح کي چيو تہ ”اچ ۽ اسان جو سردار ٿيو تہ جيئن اسين ُمون جي اولد سان وڙهيون“‪.‬‬ ‫‪7‬۽ يفتاح جلعاد جي بزرگن کي چيو تہ ڇا اوهان مون کان نفرت نہ ڪئي ۽ مون کي منهنجي پي ءِ جي گهر مان نہ ڪڍيو؟ ۽ هاڻي جڏهن‬ ‫اوهين ڏک ۾ آهيو تہ مون وٽ ڇو آيا آهيو؟‬ ‫‪8‬۽ جلعاد جي بزرگن يفتاح کي چيو تہ ”تنهنڪري اسين هاڻي وري تو ڏانهن موٽون ٿا تہ تون اسان سان گڏ هل ۽ ُمون جي اولد سان‬ ‫وڙه ۽ جلعاد جي سڀني رهاڪن تي اسان جو سردار بڻجين“‪.‬‬ ‫لِ واپس گهر آڻيو‪ ،‬۽ خداوند انهن‬ ‫‪9‬۽ يفتاح جلعاد جي بزرگن کي چيو ته‪ ،‬جيڪڏهن توهان مون کي ُمون جي اولد سان جنگ ڪرڻ ء‬ ‫کي منهنجي اڳيان فتح ڪري‪ ،‬ته ڇا مان توهان جو سردار ٿيندس؟‬ ‫‪10‬۽ ءجلعاد جي بزرگن يفتاح کي چيو ته‪ ،‬خداوند اسان جي وچ ۾ شاهد هجي‪ ،‬جيڪڏهن اسين توهان جي چوڻ مطابق ائين نه ڪريون‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ يفتاح جلعاد جي بزرگن سان گڏ هليو‪ ،‬۽ ماڻهن کيس پنهنجو سردار ۽ ڪمانڊر بڻايو ‪:‬۽ يفتاح مصفاہ ۾ خداوند جي اڳيان پنهنجون‬ ‫ء‬ ‫سڀ ڳالهيون ڪيون‪.‬‬ ‫‪12‬۽ يفتاح ُمون جي بادشاهه ڏانهن قاصد موڪليا‪ ،‬۽ چيائون ته‪” ،‬مون سان تنهنجو ڇا واسطو آهي جو تون منهنجي ملڪ ۾ جنگ‬ ‫لِ منهنجي خلف آيو آهين؟‬ ‫ڪرڻ ء‬ ‫‪13‬۽ ُمون جي بني اسرائيل جي بادشاه يفتاح جي قاصدن کي جواب ڏنو تہ‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ جڏهن اسرائيلي مصر مان نڪتا تہ انهن‬ ‫منهنجو ملڪ ارنون کان وٺي يبوق ۽ اردن تائين کسي ورتو ‪.‬تنهنڪري هاڻي انهن ملڪن کي امن سان واپس ڪريو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ يفتاح وري ُمون جي بادشاه ڏانهن قاصد موڪليا‪:‬‬ ‫‪15‬۽ کيس چيو تہ‪ ،‬يفتاح چوي ٿو تہ اسرائيل نہ موآب جي زمين ورتي‪ ،‬نہ ُمون جي زمين‪.‬‬ ‫‪16‬پر جڏهن بني اسرائيل مصر مان نڪتو‪ ،‬۽ بيابان مان ڳاڙهي سمنڊ تائين هليو ويو‪ ،‬۽ قادش ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ اسرائيلين ادوم جي بادشاهه ڏانهن قاصد موڪليا‪ ،‬۽ چيو ته‪" ،‬مون کي‪ ،‬مهرباني ڪري‪ ،‬پنهنجي ملڪ مان گذرڻ ڏيو "‪.‬پر ادوم‬ ‫ء‬ ‫جي بادشاهه ان جي ڳالهه نه ٻڌي ‪.‬۽ ساڳئي طرح انهن موآب جي بادشاهه ڏانهن موڪليو ‪:‬پر هن راضي نه ٿيو ‪:‬۽ اسرائيل قاديش ۾ رهيو‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ اهي بيابان مان گذريا‪ ،‬۽ ادوم جي ملڪ ۽ موآب جي ملڪ کي گهيرو ڪيو‪ ،‬۽ موآب جي ملڪ جي اوڀر طرف آيا‪ ،‬۽ ارنون جي‬ ‫ء‬ ‫ٻئي پاسي خيما لڳا‪ ،‬پر موآب جي سرحد اندر نه آيا‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ارنون موآب جي سرحد هئي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ اسرائيل امورين جي بادشاهه سيحون‪ ،‬حشبون جي بادشاهه ڏانهن قاصد موڪليا؛ ۽ اسرائيل کيس چيو ته‪ ،‬اسان کي پنهنجي ملڪ‬ ‫جاِ تي وڃڻ ڏيو‪.‬‬ ‫مان منهنجي ء‬ ‫‪20‬پر سيحون اسرائيل تي اُتبار نه ڪيو ته هو پنهنجي سرحد مان گذري ‪:‬پر سيحون پنهنجي سڀني ماڻهن کي گڏ ڪيو ۽ ياحس ۾ خيما‬ ‫هنيا ۽ اسرائيل سان وڙهيو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ خداوند اسرائيل جي خدا سيحون ۽ سندس سڀني ماڻهن کي اسرائيل جي هٿ ۾ ڏنو‪ ،‬۽ انهن انهن کي ماريو ‪:‬تنهن ڪري اسرائيل‬ ‫امورين جي سڄي ملڪ تي قبضو ڪيو‪ ،‬جيڪي ان ملڪ جا رهواسي هئا‪.‬‬ ‫‪22‬۽ انهن امورين جي سڀني سرحدن تي قبضو ڪيو‪ ،‬ارنون کان يبوق تائين‪ ،‬۽ بيابان کان اردن تائين‪.‬‬ ‫‪23‬تنهنڪري هاڻي خداوند اسرائيل جي خدا امورين کي پنهنجي قوم اسرائيل جي اڳيان ڪڍي ڇڏيو آهي‪ ،‬۽ ڇا اوهان کي ان تي قبضو‬ ‫ڪرڻ گهرجي؟‬ ‫‪24‬ڇا تون ان تي قبضو نه ڪندين جيڪو تنهنجو ديوتا ڪموش توکي ڏئي ٿو؟ تنهن ڪري جن کي خداوند اسان جو خدا اسان جي اڳيان‬ ‫ڪڍي ڇڏيندو‪ ،‬انهن تي اسين به قبضو ڪنداسين‪.‬‬ ‫‪25‬۽ هاڻي ڇا تون موآب جي بادشاهه صفور جي پٽ بالق کان بهتر آهين؟ ڇا هن ڪڏهن اسرائيل سان جنگ ڪئي‪ ،‬يا ڪڏهن انهن سان‬ ‫وڙهيو‪،‬‬ ‫‪26‬جڏهن ته اسرائيل ٽي سؤ سال حسبون ۽ ان جي شهرن ۾‪ُ ،‬روُير ۽ ان جي شهرن ۾‪ ،‬۽ ارنون جي ڪنارن جي ڀرسان سڀني شهرن ۾‬ ‫پوِ توهان انهن کي ان وقت اندر ڇو نه واپس ورتو؟‬ ‫رهيو‪ ،‬ء‬ ‫‪27‬تنهنڪري مون اوهان جي خلف گناهہ نہ ڪيو آهي‪ ،‬پر اوهين مون سان جنگ ڪرڻ ۾ مون سان ظلم ڪري رهيا آهيو ‪.‬خداوند‬ ‫جيڪو منصف آهي سو اڄ بني اسرائيل ۽ ُمون جي وچ ۾ فيصلو ڪري‪.‬‬ ‫‪28‬پر ُمون جي بادشاه يفتاح جي موڪليل ڳالهين تي ڌيان نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪29‬پوِ خداوند جو روح يفتاح تي نازل ٿيو‪ ،‬۽ هو جلعاد ۽ منسي کان گذريو‪ ،‬۽ جلعاد جي ءمصفا کان گذريو‪ ،‬۽ جلعاد جي ءمصفا کان وٺي‬ ‫ء‬ ‫ُمون جي اولد ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ يفتاح خداوند جي آڏو قسم کنيو ۽ چيو تہ ”جيڪڏهن تون ضرور ُمون جي اولد کي منهنجي هٿ ۾ ڏئين‪،‬‬ ‫‪31‬پوِ ائين ٿيندو‪ ،‬ته جڏهن مان ُمون جي ماڻهن کان سلمتي ءِ سان موٽي ايندس ته جيڪو به منهنجي گهر جي دروازن مان مون سان‬ ‫ء‬ ‫لِ نڪرندو‪ ،‬اهو ضرور خداوند جو هوندو‪ ،‬۽ مان ان کي ساڙڻ واري قرباني طور پيش ڪندس‪.‬‬ ‫ملڻ ء‬ ‫‪32‬تنهنڪري يفتاح ُمون جي اولد ڏانهن پار ويو تہ جيئن انهن سان جنگ ڪري ۽ خداوند انهن کي سندس هٿن ۾ ڏئي‪.‬‬ ‫‪33‬۽ هن ُروُير کان وٺي ءمنيت تائين‪ ،‬ويهه شهر ۽ انگورن جي باغن تائين‪ ،‬هڪ تمام وڏي قتل ُام سان ماريا ‪.‬اهڙي طرح ُمون جا‬ ‫ماڻهو بني اسرائيل جي اڳيان شڪست کائي ويا‪.‬‬ ‫لِ ٻاهر آئي ‪:‬۽ هو ءِ سندس اڪيلي ٻار‬ ‫‪34‬۽ يفتاح مصفاہ ۾ پنهنجي گهر آيو‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬سندس ڌي ءِ دف وڄائيندي ۽ ناچ ڪندي ساڻس ملڻ ء‬ ‫سواِ کيس نه پٽ هو ۽ نه ڌي ءِ‪.‬‬ ‫هئي؛ ان کان‬ ‫ء‬

‫جج‬

‫‪35‬۽ جڏهن هن کيس ڏٺو‪ ،‬تڏهن هن پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيا ۽ چيو‪” ،‬افسوس‪ ،‬منهنجي ڌي ءِ !تو مون کي تمام گهڻو هيٺ ڪري ڇڏيو آهي‪ ،‬۽‬ ‫تون انهن مان هڪ آهين جيڪي مون کي پريشان ڪن ٿا ‪:‬ڇاڪاڻ ته مون پنهنجو وات خداوند ڏانهن کوليو آهي‪ ،‬۽ مان پوئتي نه ٿو وڃي‬ ‫سگهان‪.‬‬ ‫‪36‬۽ هن کيس چيو تہ ”اي منهنجا پي ءِ‪ ،‬جيڪڏهن تو پنهنجو وات خداوند ڏانهن کوليو آهي‪ ،‬ته جيڪو تنهنجي وات مان نڪتو آهي اهو ئي‬ ‫مون سان ڪر‪ ،‬ڇاڪاڻ ته خداوند تنهنجو بدلو تنهنجي دشمنن کان‪ ،‬يعني ُمون جي اولد کان ورتو آهي“‪.‬‬ ‫لِ هي ڪم ڪيو وڃي ‪:‬مون کي ٻه مهينا اڪيلو ڇڏي ڏيو‪ ،‬ته جيئن مان جبلن تي چڙهي ۽‬ ‫‪37‬۽ هن پنهنجي پي ءِ کي چيو تہ ”منهنجي ء‬ ‫هيٺ لهي وڃان ۽ پنهنجين ساٿين سان گڏ پنهنجي ڪنوارپڻ تي ماتم ڪريان“‪.‬‬ ‫لِ موڪل ڏني ‪:‬۽ هو ءِ پنهنجن ساٿين سان گڏ جبلن تي پنهنجي ڪنوارپڻ تي ماتم ڪندي‬ ‫‪38‬۽ هن چيو‪” ،‬وڃ “‪.‬۽ هن کيس ٻن مهينن ء‬ ‫رهي‪.‬‬ ‫‪39‬۽ ٻن مهينن جي آخر ۾‪ ،‬اهو ٿيو ته هو ءِ پنهنجي پي ءِ وٽ موٽي آئي‪ ،‬جنهن هن سان پنهنجي قسم مطابق ڪيو جيڪو هن قسم کنيو هو ‪:‬‬ ‫۽ هو ءِ ڪنهن به مرد سان نه واقف هئي ‪.‬۽ اهو اسرائيل ۾ هڪ رواج هو‪،‬‬ ‫لِ وينديون هيون‪.‬‬ ‫‪40‬ته بني اسرائيل جون ڌيئرون هر سال گلد جي يفتاح جي ڌي ءِ تي سال ۾ چار ڏينهن ماتم ڪرڻ ء‬ ‫باب ‪12‬‬ ‫لِ ڇو ويو ۽ اسان کي پاڻ سان گڏ‬ ‫‪1‬پوِ افرائيم جا ماڻهو گڏ ٿيا‪ ،‬۽ اتر طرف ويا‪ ،‬۽ يفتاح کي چيو ته‪" ،‬تون ُمون جي ماڻهن سان وڙهڻ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ ڇو نه سڏيو؟ اسين تنهنجي گهر کي تو سان گڏ باهه سان ساڙي ڇڏينداسين"‪.‬‬ ‫وڃڻ ء‬ ‫‪2‬۽ يفتاح انهن کي چيو ته‪ ،‬منهنجو ۽ منهنجي ماڻهن جو ُمون جي ماڻهن سان وڏو جهڳڙو هو؛ ۽ جڏهن مون توهان کي سڏيو‪ ،‬ته توهان‬ ‫مون کي انهن جي هٿن کان نه بچايو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ جڏهن مون ڏٺو ته توهان مون کي نه بچايو‪ ،‬مون پنهنجي جان پنهنجي هٿن ۾ رکي‪ ،‬۽ ُمون جي اولد جي خلف پار ٿيس‪ ،‬۽ خداوند‬ ‫لِ ڇو آيا آهيو؟‬ ‫‪.‬پوِ توهان اڄ منهنجي خلف جنگ ڪرڻ ء‬ ‫انهن کي منهنجي هٿ ۾ ڏنو ء‬ ‫‪4‬پوِ يفتاح جلعاد جي سڀني ماڻهن کي گڏ ڪيو ۽ افرائيم سان وڙهيو ‪:‬۽ جلعاد جي ماڻهن افرائيم کي ماريو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انهن چيو تہ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اوهين جلعادي افرائيم ۽ منسي ءِ جي وچ ۾ افرائيم جا ڀڄي ويا آهيو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جلعادين افرائيم جي اڳيان اردن جي گهاٽن تي قبضو ڪيو ‪:‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن اهي افرائيم جا بچيل ماڻهو چون ٿا ته‪ ،‬مون کي پار وڃڻ‬ ‫ڏيو‪ ،‬ته جلعاد جا ماڻهو کيس چون ٿا ته‪ ،‬ڇا تون افرائيم جو ماڻهو آهين؟ جيڪڏهن هو چوي ته‪ ،‬نه؛‬ ‫‪.‬پوِ انهن‬ ‫‪6‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”هاڻي ” ءشبءولءت “چئو‪ ،‬۽ هن چيو ” ءسبءولءت“‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو ان جو صحيح تلفظ نہ ڪري سگهيو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫کيس پڪڙيو ۽ اردن جي گهاٽن تي قتل ڪيو ‪:‬۽ انهي ءِ وقت افرائيم جا ٻہ چاليه هزار ماڻهو ماريا ويا‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ يفتاح جلعادي مري ويو ۽ جلعاد جي هڪ شهر ۾ دفن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ يفتاح ڇه سال اسرائيل جو قاضي رهيو ء‬ ‫پوِ بيت لحم وارو ابصان اسرائيل جو جج ٿيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ان کان ء‬ ‫لِ ٻاهرين ملڪن مان ٽيهه ڌيئرون کڻي آيون ‪.‬۽ هو ست‬ ‫‪9‬کيس ٽيهه پٽ ۽ ٽيهه ڌيئرون هيون‪ ،‬جن کي هن ٻاهر موڪليو ۽ پنهنجن پٽن ء‬ ‫سال اسرائيل جو انصاف ڪندو رهيو‪.‬‬ ‫‪10‬پوِ اءبصان فوت ٿيو‪ ،‬۽ بيت لحم ۾ دفن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ زبولون جي هڪ ايلون اسرائيل جو قاضي ٿيو؛ ۽ هن ڏهه سال اسرائيل جو قاضي رهيو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ان کان ء‬ ‫‪12‬۽ زبولون جو ايلون مري ويو‪ ،‬۽ زبولون جي ملڪ ۾ ايالون ۾ دفن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫پوِ‪ ،‬فرُاتوني‪ ،‬هليل جو پٽ ُبدون‪ ،‬اسرائيل جو جج ٿيو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ان کان ء‬ ‫‪14‬۽ کيس چاليه پٽ ۽ ٽيه ڀائٽيا هئا‪ ،‬جيڪي ستر گڏهن تي سواري ڪندا هئا ‪:‬۽ هو اٺ سال اسرائيل جو انصاف ڪندو رهيو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ هءليل فرُاتوني جو پٽ ُبدون مري ويو ۽ ُماليقين جي جبل تي افرائيم جي ملڪ ۾ فرُاتون ۾ دفن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫‪1‬۽ بني اسرائيل وري خداوند جي نظر ۾ بڇڙا ڪم ڪيا؛ ۽ خداوند انهن کي چاليهن سالن تائين فلستين جي هٿ ۾ ڏنو‪.‬‬ ‫صرُہ جو هڪ ماڻهو هو‪ ،‬جنهن جو نالو منوح هو؛ ۽ سندس زال سنڍ هئي ۽ ٻار نه ڄڻيائين‪.‬‬ ‫‪2‬۽ دان جي خاندان مان ء‬ ‫‪3‬۽ خداوند جو ملئڪ ُورت کي ظاهر ٿيو ۽ کيس چيو ته‪” ،‬ڏس‪ ،‬هاڻي تون سنڍ آهين ۽ ٻار پيدا نٿي ڪرين‪ ،‬پر تون حاملہ ٿيندين ۽ پٽ‬ ‫ڄڻندين“‪.‬‬ ‫شيِ نه کائو‪.‬‬ ‫ناپاڪ‬ ‫به‬ ‫ڪا‬ ‫۽‬ ‫پيئو‪،‬‬ ‫نه‬ ‫شراب‬ ‫سخت‬ ‫ڪا‬ ‫يا‬ ‫شراب‬ ‫۽‬ ‫رهو‪،‬‬ ‫خبردار‬ ‫هاڻي‬ ‫‪4‬تنهنڪري‬ ‫ء‬ ‫‪5‬ڇو ته‪ ،‬ڏس‪ ،‬تون پيٽ سان هوندين ۽ پٽ کي جنم ڏيندين؛ ۽ سندس مٿي تي ڪو به استرو نه لڳندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ٻار پيٽ کان ئي خدا جو‬ ‫ناصري هوندو ‪:‬۽ هو اسرائيل کي فلستين جي هٿ کان بچائڻ شروع ڪندو‪.‬‬ ‫‪6‬پوِ ُورت آئي ۽ پنهنجي مڙس کي ٻڌايو تہ ”خدا جو هڪ ماڻهو مون وٽ آيو‪ ،‬۽ سندس چهرو خدا جي ملئڪ جي چهري جهڙو هو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫تمام خوفناڪ ‪:‬پر مون کانئس نه پڇيو تہ هو ڪٿان جو آهي‪ ،‬۽ نه ئي هن مون کي پنهنجو نالو ٻڌايو‪.‬‬ ‫کائجانِ‪،‬‬ ‫پيئجانِ ۽ نه ڪا سخت‬ ‫‪7‬پر هن مون کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تون پيٽ سان هوندين ۽ پٽ ڄڻيندين ءِ؛ ۽ هاڻي نه شراب‬ ‫شيِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ ٻار پيٽ کان وٺي مرڻ جي ڏينهن تائين خدا جو ناصر هوندو“‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ منوح خداوند کي ُرض ڪيو ۽ چيو تہ ”اي منهنجا خداوند‪ ،‬خدا جو ماڻهو جنهن کي تو موڪليو هو‪ ،‬اسان وٽ ٻيهر اچي ۽ اسان‬ ‫ء‬ ‫کي سيکاري تہ جيڪو ٻار پيدا ٿيندو‪ ،‬ان سان ڇا ڪريون“‪.‬‬ ‫‪9‬۽ خدا منوح جي آواز ٻڌو؛ ۽ خدا جو ملئڪ ُورت وٽ ٻيهر آيو جڏهن هو ءِ ميدان ۾ ويٺي هئي؛ پر منوح جو مڙس ان سان گڏ نه هو‪.‬‬

‫جج‬

‫‪10‬پوِ ُورت تڪڙ ڪئي‪ ،‬۽ ڊوڙي وئي ۽ پنهنجي مڙس کي ٻڌايو‪ ،‬۽ کيس چيو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اهو ماڻهو مون کي ظاهر ٿيو آهي‪ ،‬جيڪو ٻئي‬ ‫ء‬ ‫ڏينهن مون وٽ آيو هو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ منوح اٿيو ۽ پنهنجي زال جي پٺيان هليو‪ ،‬۽ انهي ءِ ماڻهو ءِ وٽ آيو ۽ کيس چيائين تہ ”ڇا تون اهو ماڻهو آهين جيڪو انهي ءِ ُورت‬ ‫سان ڳالهايو هو؟ “۽ هن چيو تہ ”آ ءِ آهيان“‪.‬‬ ‫‪12‬۽ منوح چيو تہ "هاڻي اوهان جون ڳالهيون پوريون ٿين ‪.‬اسين ٻار کي ڪهڙو حڪم ڏيون ۽ ان سان ڪهڙو سلوڪ ڪريون؟"‬ ‫‪13‬۽ خداوند جي ملئڪ منوح کي چيو ته‪ ،‬جيڪي مون ُورت کي چيو هو‪ ،‬انهن سڀني کان هوشيار رهي‪.‬‬ ‫شيِ‬ ‫شيِ نه کائي جيڪا انگورن جي وڻ مان پيدا ٿئي‪ ،‬نه ئي شراب يا سخت مشروب پيئي‪ ،‬۽ نه ئي ڪا ناپاڪ‬ ‫‪14‬هو ءِ ڪا به اهڙي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫کائي ‪:‬جيڪو ڪجهه مون هن کي حڪم ڏنو آهي‪ ،‬اهو سڀ هن کي ڪرڻ گهرجي‪.‬‬ ‫لِ هڪ ٻڪري تيار‬ ‫‪15‬۽ منوح خداوند جي ملئڪ کي چيو تہ ”اسان کي اجازت ڏيو تہ توهان کي روڪيون‪ ،‬جيستائين اسين توهان ء‬ ‫ڪريون“‪.‬‬ ‫‪16‬۽ خداوند جي ملئڪ منوح کي چيو تہ ”جيتوڻيڪ تون مون کي روڪين‪ ،‬پر مان تنهنجي ماني نہ کائيندس ‪:‬۽ جيڪڏهن تون ساڙڻ‬ ‫واري قرباني پيش ڪندين تہ توکي اها خداوند کي پيش ڪرڻ گهرجي “‪.‬ڇاڪاڻ ⁠تہ منوح کي خبر نہ هئي تہ هو خداوند جو ملئڪ‬ ‫آهي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ منوح خداوند جي ملئڪ کي چيو تہ ”تنهنجو نالو ڇا آهي تہ جڏهن تنهنجون ڳالهيون پوريون ٿين تہ اسين تنهنجو احترام ڪريون؟“‬ ‫‪18‬۽ خداوند جي ملئڪ کيس چيو تہ ”تون منهنجو نالو ڇو ٿو پڇين‪ ،‬جڏهن تہ اهو ءڳجهو آهي؟“‬ ‫‪19‬پوِ منوح هڪ ٻڪري کڻي اناج جي قرباني سان گڏ هڪ پٿر تي خداوند جي اڳيان پيش ڪئي ‪:‬۽ ملئڪ ُجيب ڪم ڪيو؛ ۽ منوح‬ ‫ء‬ ‫۽ سندس زال ڏٺا‪.‬‬ ‫‪20‬ڇالِ ⁠جو جڏهن شعلو قربان ⁠گاهہ تان آسمان ڏانهن مٿي چڙهيو تہ خداوند جو ملئڪ قربان ⁠گاهہ جي شعلن ۾ مٿي چڙهي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫۽ منوح ۽ سندس زال ان کي ڏٺو ۽ منهن ڀر زمين تي ڪري پيا‪.‬‬ ‫پوِ منوح کي خبر پئي ته هو خداوند جو ملئڪ هو‪.‬‬ ‫‪21‬پر خداوند جو ملئڪ منوح ۽ سندس زال کي وري ظاهر نه ٿيو‪ ،‬ء‬ ‫‪22‬۽ منوح پنهنجي زال کي چيو ته‪ ،‬اسان ضرور مرنداسين‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اسان خدا کي ڏٺو آهي‪.‬‬ ‫‪23‬پر سندس زال کيس چيو تہ ”جيڪڏهن خداوند اسان کي مارڻ چاهي ها تہ هو اسان جي هٿان ساڙڻ واري قرباني ۽ ميوي جي قرباني‬ ‫قبول نہ ڪري ها‪ ،‬نہ ئي اسان کي اهي سڀ شيون ڏيکاري ها‪ ،‬۽ نہ ئي هن وقت اسان کي اهڙيون ڳالهيون ٻڌائي ها“‪.‬‬ ‫‪24‬۽ ُورت هڪ پٽ کي جنم ڏنو‪ ،‬۽ ان جو نالو سمسون رکيو ‪:‬۽ ٻار وڏو ٿيو‪ ،‬۽ خداوند کيس برڪت ڏني‪.‬‬ ‫صرُا ۽ اءشتاؤل جي وچ ۾ کيس هلئڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ خداوند جو روح ڪڏهن ڪڏهن دان جي خيمي ۾ ء‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫‪1‬۽ سمسون تمنت ڏانهن لٿو‪ ،‬۽ اتي فلستين جي ڌيئرن مان هڪ ُورت ڏٺي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ هو مٿي آيو ۽ پنهنجي پي ءِ ۽ ما ءِ کي ٻڌايو‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬مون فلستين جي ڌيئرن مان تمنت ۾ هڪ ُورت ڏٺي آهي‪ ،‬تنهن ڪري هاڻي ان‬ ‫لِ پرڻايو‪.‬‬ ‫کي منهنجي ء‬ ‫‪3‬تڏهن سندس پي ءِ ۽ ما ءِ کيس چيو تہ ”ڇا تنهنجي ڀائرن جي ڌيئرن ۾ يا منهنجي سڄي قوم ۾ ڪابہ ُورت نہ آهي‪ ،‬جو تون غير طهريل‬ ‫لِ کيس آڻي ڏي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو ءِ مون کي ڏاڍي وڻندي‬ ‫فلستين مان شادي ڪرڻ وڃين ٿو؟ “۽ سمسون پنهنجي پي ءِ کي چيو تہ ”مون ء‬ ‫آهي“‪.‬‬ ‫‪4‬پر سندس پي ءِ ۽ ما ءِ کي خبر نه هئي ته اهو خداوند جي طرفان هو‪ ،‬ته هو فلستين جي خلف موقعو ڳولي رهيو هو ‪:‬ڇاڪاڻ ته ان وقت‬ ‫فلستين اسرائيل تي حڪومت ڪندا هئا‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ سمسون‪ ،‬سندس پي ءِ ۽ ما ءِ‪ ،‬ٽءمنات ڏانهن ويا‪ ،‬۽ ٽءمنات جي انگورن جي باغن ۾ آيا‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬هڪ جوان شينهن سندس خلف گجگوڙ‬ ‫ء‬ ‫ڪئي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ خداوند جو روح زور سان مٿس نازل ٿيو‪ ،‬۽ هن کيس ائين چيريو جيئن ڪو ٻڪري ڦاڙيندو آهي‪ ،‬۽ هن جي هٿ ۾ ڪجهه به نه هو ‪:‬‬ ‫پر هن پنهنجي پي ءِ يا ما ءِ کي اهو نه ٻڌايو جيڪو هن ڪيو هو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ هو هيٺ لهي ويو ۽ ُورت سان ڳالهايو؛ ۽ هو ءِ سمسون کي تمام گهڻي پسند آئي‪.‬‬ ‫لِ پاسيرو ٿيو ‪:‬۽‪ ،‬ڏسو ته شينهن جي لش ۾ مکين‬ ‫لِ موٽي آيو‪ ،‬۽ هو شينهن جي لش کي ڏسڻ ء‬ ‫پوِ هو ان کي وٺڻ ء‬ ‫‪8‬۽ ڪجه وقت کان ء‬ ‫۽ ماکي جو هڪ ٽولو هو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ هن ان مان هٿ کڻي کاڌو کائڻ لڳو‪ ،‬۽ پنهنجي پي ءِ ۽ ما ءِ وٽ آيو‪ ،‬۽ هن انهن کي ڏنو‪ ،‬۽ انهن کاڌو ‪:‬پر هن انهن کي اهو نه ٻڌايو ته‬ ‫هن شينهن جي لش مان ماکي ڪڍيو آهي‪.‬‬ ‫‪10‬پوِ سندس پي ءِ ان ُورت وٽ لٿو ۽ سمسون اتي هڪ دُوت ڪئي؛ ڇاڪاڻ ته نوجوانن جو دستور اهو هو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬۽ جڏهن انهن کيس ڏٺو‪ ،‬ته انهن ٽيهه ساٿي کڻي ساڻس گڏ رهيا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ سمسون انهن کي چيو تہ‪ ،‬هاڻي مان توهان کي هڪ پہيلی ٻڌائيندس ‪:‬جيڪڏهن توهان دُوت جي ستن ڏينهن اندر ضرور ان کي‬ ‫پوِ مان توهان کي ٽيهه چادرون ۽ ٽيهه ڪپڙا ڏيندس‪.‬‬ ‫مون کي ٻڌائي سگهو ٿا ۽ ان کي ڳولي سگهو ٿا‪ ،‬ته ء‬ ‫پوِ توهان مون کي ٽيهه چادرون ۽ ٽيهه ڪپڙا ڏيو “‪.‬۽ انهن کيس چيو‬ ‫‪13‬پر جيڪڏهن توهان مون کي اهو نه ٻڌائي سگهو‪ ،‬ته ء‬ ‫ٻڌاِ ته جيئن اسين ان کي ٻڌون“‪.‬‬ ‫ته‪” ،‬پنهنجي پہيلی ء‬ ‫‪14‬۽ هن انهن کي چيو ته‪” ،‬کائيندڙ مان ماني نڪتي‪ ،‬۽ طاقتور مان مٺاس نڪتي “‪.‬۽ اهي ٽن ڏينهن تائين پہيلی کي حل نه ڪري سگهيا‪.‬‬

‫جج‬

‫ڦاساِ ته هو اسان کي ڳجهارت جو مطلب ٻڌائي‪ ،‬نه‬ ‫‪15‬۽ ستين ڏينهن تي اهو ٿيو ته انهن سمسون جي زال کي چيو ته‪ ،‬پنهنجي مڙس کي‬ ‫ء‬ ‫لِ سڏيو آهي جيڪو اسان وٽ آهي؟‬ ‫ته اسين توکي ۽ تنهنجي پي ءِ جي گهر کي باهه سان ساڙي ڇڏينداسين ‪.‬ڇا توهان اسان کي اهو وٺڻ ء‬ ‫ڇا اهو سچ ناهي؟‬ ‫‪16‬۽ سمسون جي زال سندس اڳيان روئي‪ ،‬۽ چيو تہ "تون مون کان نفرت ڪرين ٿو ۽ مون سان پيار نٿو ڪرين ‪:‬تو منهنجي قوم جي‬ ‫ٻارن کي هڪ پہيلی ٻڌائي آهي‪ ،‬۽ مون کي نه ٻڌائي "‪.‬۽ هن کيس چيو تہ "ڏس‪ ،‬مون اهو پنهنجي پي ءِ ۽ ما ءِ کي نه ٻڌايو آهي‪ ،‬۽ ڇا مان‬ ‫توکي ٻڌايان؟"‬ ‫‪17‬۽ هو ءِ ست ڏينهن تائين سندس اڳيان روئيندي رهي‪ ،‬جيستائين انهن جي دُوت جاري رهي ‪:‬۽ ستين ڏينهن تي اهو ٿيو ته هن کيس‬ ‫ٻڌايو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هو ءِ هن تي ڏکوئيندڙ هئي ‪:‬۽ هن پنهنجي قوم جي ٻارن کي پہيلی ٻڌائي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ شهر جي ماڻهن ستين ڏينهن سج لهڻ کان اڳ کيس چيو‪” ،‬ماکي کان وڌيڪ مٺو ڇا آهي؟ ۽ شينهن کان وڌيڪ طاقتور ڇا آهي؟ “۽‬ ‫هن انهن کي چيو‪” ،‬جيڪڏهن توهان منهنجي ڳئون سان جوتي نه هليو ها‪ ،‬ته توهان منهنجي پہيلی نه ڳولي سگهيا ها“‪.‬‬ ‫‪19‬۽ خداوند جو روح مٿس نازل ٿيو‪ ،‬۽ هو اسقلون ڏانهن لٿو ۽ انهن مان ٽيهه ماڻهو ماريا‪ ،‬۽ انهن جي مال کي کڻي ويو‪ ،‬۽ انهن کي ڪپڙا‬ ‫ڏنائين جيڪي پہيلی جو مطلب سمجهائي رهيا هئا ‪.‬۽ هن جو غضب ڀڙڪي پيو‪ ،‬۽ هو پنهنجي پي ءِ جي گهر ڏانهن هليو ويو‪.‬‬ ‫‪20‬پر سمسون جي زال سندس ساٿي کي ڏني وئي‪ ،‬جنهن کي هن پنهنجو دوست بڻائي رکيو هو‪.‬‬ ‫باب ‪15‬‬ ‫لِ ويو؛ ۽ هن چيو تہ‪” ،‬مان‬ ‫‪1‬پر ڪجهہ وقت کان ء‬ ‫پوِ‪ ،‬ڪڻڪ جي فصل جي وقت‪ ،‬سمسون پنهنجي زال کي هڪ ٻڪري کڻي ڏسڻ ء‬ ‫پنهنجي زال وٽ ڪمري ۾ ويندس “‪.‬پر سندس پي ءِ کيس اندر وڃڻ جي اجازت نہ ڏني‪.‬‬ ‫‪2‬۽ سندس پي ءِ چيو تہ‪” ،‬مون کي سچ پچ خيال هو تہ تون هن کان سخت نفرت ڪرين ٿي‪ ،‬تنهن ڪري مون هن کي تنهنجي ساٿي ءِ کي‬ ‫ڏنو ‪.‬ڇا هن جي ننڍي ڀيڻ هن کان وڌيڪ سهڻي ناهي؟ مهرباني ڪري هن کي ان جي بدران کڻي وڃ“‪.‬‬ ‫‪3‬۽ سمسون انهن بابت چيو ته هاڻي مان فلستين کان وڌيڪ بي قصور ٿيندس‪ ،‬جيتوڻيڪ مان انهن کي ناراض ڪريان‪.‬‬ ‫‪4‬۽ سمسون وڃي ٽي سؤ لومڙيون پڪڙيون‪ ،‬۽ مشعلون کڻي پڇ سان پڇ ڪري ٻن پڇن جي وچ ۾ هڪ مشعل وجهي ڇڏيائين‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جڏهن هن ٽارين کي باهه ڏني‪ ،‬تڏهن هن انهن کي فلستين جي بيٺل اناج ۾ وڃڻ ڏنو‪ ،‬۽ ٻنهي شالن ۽ بيٺل اناج کي‪ ،‬انگورن جي باغن ۽‬ ‫زيتونن سان گڏ ساڙي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪6‬تڏهن فلستين چيو تہ ”ڪنهن هي ڪم ڪيو آهي؟ “انهن جواب ڏنو تہ ”سمسون‪ ،‬تيمني جو ناٺي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن سندس زال کڻي‬ ‫پنهنجي ساٿي کي ڏني هئي “‪.‬تڏهن فلستين اچي ان ُورت ۽ سندس پي ءِ کي باهہ سان ساڙي ڇڏيو‪.‬‬ ‫پوِ مان بند ٿي ويندس‪.‬‬ ‫‪7‬۽ سمسون انهن کي چيو ته‪ ،‬جيتوڻيڪ توهان اهو ڪيو آهي‪ ،‬تڏهن به مان توهان کان بدلو وٺندس‪ ،‬۽ ان کان ء‬ ‫‪8‬۽ هن انهن کي وڏي قتل سان ڪءٽيو ۽ ران ماريو ‪:‬۽ هو هيٺ لهي ويو ۽ ايٽام ٽڪر جي چوٽي ءِ تي رهڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪9‬پوِ فلستين چڙهي ويا ۽ يهوداہ ۾ خيما لڳا‪ ،‬۽ لحي ۾ پکڙجي ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ آيا آهيون‪ ،‬تہ‬ ‫‪10‬۽ يهوداہ جي ماڻهن چيو تہ ”اوهين اسان تي ڇو چڙهي آيا آهيو؟ “انهن جواب ڏنو تہ ”اسين سمسون کي قيد ڪرڻ ء‬ ‫جيئن هن اسان سان ڪيو آهي تيئن ئي ساڻس ڪريون“‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ يهوداہ جا ٽي هزار ماڻهو ايٽام ٽڪر جي چوٽي ءِ تي ويا ۽ سمسون کي چيائون تہ ”ڇا توکي خبر نہ آهي تہ فلستي اسان تي‬ ‫ء‬ ‫حڪومت ڪن ٿا؟ تو اسان سان ڇا ڪيو آهي؟ “۽ هن انهن کي چيو تہ ”جيئن انهن مون سان ڪيو‪ ،‬تيئن مون انهن سان ڪيو آهي“‪.‬‬ ‫لِ آيا آهيون تہ جيئن توکي فلستين جي هٿ ۾ ڏيون “‪.‬۽ سمسون انهن کي چيو تہ ”مون سان قسم‬ ‫‪12‬۽ انهن کيس چيو تہ‪” ،‬اسين توکي ٻڌڻ ء‬ ‫کڻو تہ اوهين پاڻ مون تي حملو نہ ڪندا“‪.‬‬ ‫‪13‬۽ انهن کيس چيو تہ "نه؛ پر اسين توکي مضبوطي ءِ سان ٻڌي ڇڏينداسين ۽ توکي انهن جي هٿ ۾ ڏئي ڇڏينداسين ‪.‬پر ضرور اسين‬ ‫توکي مارينداسين "‪.‬۽ انهن کيس ٻن نون رسين سان ٻڌو ۽ کيس پٿر تان مٿي کڻي آيا‪.‬‬ ‫‪14‬۽ جڏهن هو لحي ۾ پهتو‪ ،‬فلستين سندس خلف نعرا هنيا ‪:‬۽ خداوند جو روح زور سان هن تي نازل ٿيو‪ ،‬۽ جيڪي رسيون سندس هٿن‬ ‫تي هيون اهي سڻ وانگر ٿي ويون جيڪي باهه سان سڙي ويون هيون‪ ،‬۽ سندس ٻانهون سندس هٿن مان ڇٽي ويون‪.‬‬ ‫‪15‬۽ هن کي گڏهه جي هڪ نئين جبڙي ملي‪ ،‬۽ پنهنجو هٿ وڌائي ان کي کڻي ويو ۽ ان سان هڪ هزار ماڻهو ماري ڇڏيائين‪.‬‬ ‫‪16‬۽ سمسون چيو تہ‪” ،‬گڏه جي جبڙي سان‪ ،‬ڍير تي ڍير‪ ،‬مون گده جي جبڙي سان هزار ماڻهو ماريا آهن“‪.‬‬ ‫جاِ جو نالو رامٿليهي رکيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ جڏهن هن ڳالهائڻ ختم ڪيو‪ ،‬ته هن پنهنجي هٿ مان جبڙي جي هڏي اڇلئي ڇڏي‪ ،‬۽ ان ء‬ ‫‪18‬۽ هو سخت اڃيو هو‪ ،‬۽ خداوند کي سڏيائين‪ ،‬۽ چيو ته‪" ،‬تو پنهنجي خادم جي هٿ ۾ هي وڏو ڇوٽڪاري ڏنو آهي ‪:‬۽ هاڻي مان اڃايل‬ ‫مران ۽ غير طهر ٿيل جي هٿ ۾ پئجي وڃان؟"‬ ‫‪19‬پر خدا هڪ سوراخ ڪيو جيڪو جبڙي ۾ هو‪ ،‬۽ ان مان پاڻي نڪري آيو؛ ۽ جڏهن هن پيتو‪ ،‬ته سندس روح ٻيهر آيو‪ ،‬۽ هو زندہ ٿيو ‪:‬‬ ‫تنهن ڪري هن ان جو نالو اينهڪور رکيو‪ ،‬جيڪو اڄ تائين لحي ۾ آهي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ هو ويهن سالن تائين فلستين جي ڏينهن ۾ بني اسرائيل جو انصاف ڪندو رهيو‪.‬‬ ‫باب ‪16‬‬ ‫‪1‬پوِ سمسون غزہ ڏانهن ويو‪ ،‬۽ اتي هڪ ڪنواري ُورت کي ڏٺو ۽ ان سان صحبت ڪئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬۽ غازين کي ٻڌايو ويو تہ‪” ،‬سمسون هتي آيو آهي “‪.‬۽ اهي کيس گهيري ۾ وٺي ويا ۽ سڄي رات شهر جي دروازي تي سندس تاڙ ۾ ويٺا‬ ‫رهيا ۽ سڄي رات خاموش رهيا ۽ چيائون تہ ”صبح جو‪ ،‬جڏهن ڏينهن ٿيندو‪ ،‬اسين کيس مارينداسين“‪.‬‬

‫جج‬

‫‪3‬۽ سمسون اڌ رات تائين پيو رهيو‪ ،‬۽ اڌ رات جو اٿيو‪ ،‬۽ شهر جي دروازي جا دروازا ۽ ٻئي چوڪا کڻي‪ ،‬انهن سان گڏ هليو ويو‪ ،‬بار ۽‬ ‫سڀ‪ ،‬۽ انهن کي پنهنجي ڪلهن تي رکيو‪ ،‬۽ انهن کي هڪ ٽڪري ءِ جي چوٽي ءِ تي کڻي ويو جيڪو حبرون جي سامهون آهي‪.‬‬ ‫پوِ ائين ٿيو ته هن سورق جي وادي ۾ هڪ ُورت سان پيار ڪيو‪ ،‬جنهن جو نالو دليل هو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ ء‬ ‫للچاِ ۽ ڏس تہ سندس وڏي طاقت ڪٿي آهي‪ ،‬۽ ڪيئن اسين هن تي غالب‬ ‫‪5‬۽ فلستين جا سردار ان وٽ آيا ۽ کيس چيائون تہ‪” ،‬هن کي‬ ‫ء‬ ‫لِ ٻڌي سگهون ‪:‬۽ اسين توکي هر هڪ يارهن سؤ چاندي ءِ جا سڪا ڏينداسين“‪.‬‬ ‫ٿي سگهون ٿا‪ ،‬تہ جيئن اسين هن کي تنگ ڪرڻ ء‬ ‫شيِ سان تو کي تنگ ڪري سگهجي ٿو؟“‬ ‫ٻڌاِ تہ تنهنجي وڏي طاقت ڪٿي آهي ۽ ڪهڙي‬ ‫ء‬ ‫‪6‬۽ دليل سمسون کي چيو تہ ”مون کي ء‬ ‫پوِ مان ڪمزور‬ ‫سڪي نه ويا هجن‪ ،‬ته ء‬ ‫سرن سان ٻڌائن جيڪي ڪڏهن به ء‬ ‫‪7‬۽ سمسون کيس چيو تہ ”جيڪڏهن اهي مون کي ستن سائي ء‬ ‫ٿي ويندس ۽ ڪنهن ٻئي ماڻهو ءِ وانگر ٿي ويندس“‪.‬‬ ‫سڪي نه هئا‪ ،‬۽ هن کيس انهن سان ٻڌو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬پوِ فلستين جا سردار ست سائي ڇيڻا کڻي آيا جيڪي اڃا ء‬ ‫‪9‬هاڻي ڪجهه ماڻهو هن سان گڏ ڪمري ۾ گهيرو ڪري رهيا هئا ‪.‬۽ هن کيس چيو ته‪" ،‬سمسون‪ ،‬فلستين توهان تي حملو ڪيو آهي "‪.‬۽‬ ‫هن تارن کي ائين ٽوڙي ڇڏيو جيئن تار جو ڌاڳو باهه کي ڇهڻ سان ٽٽي ويندو آهي ‪.‬تنهن ڪري سندس طاقت جو ڪو به پتو نه پيو‪.‬‬ ‫ٻڌاِ تہ توکي‬ ‫‪10‬۽ دليله سمسون کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تو مون سان ٺٺوليون ڪيون آهن ۽ مون کي ڪوڙ ڳالهايو آهي ‪.‬هاڻي مون کي ء‬ ‫ڪهڙي ءِ طرح قيد ڪري سگهجي ٿو“‪.‬‬ ‫پوِ مان‬ ‫ته‬ ‫هئا‪،‬‬ ‫ويا‬ ‫ڪيا‬ ‫نه‬ ‫ڪم‬ ‫به‬ ‫ڪڏهن‬ ‫جيڪي‬ ‫ٻڌائن‬ ‫سان‬ ‫سان‬ ‫رسين‬ ‫نون‬ ‫کي‬ ‫مون‬ ‫‪11‬۽ هن کيس چيو ته‪ ،‬جيڪڏهن اهي‬ ‫ِ‬ ‫مضبوطي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڪمزور ٿي ويندس‪ ،‬۽ ٻئي ماڻهو ءِ وانگر ٿي ويندس‪.‬‬ ‫‪12‬تنهن ڪري دليل نوان رسا کڻي ان سان ٻڌو ۽ ان کي چيو ته‪" ،‬سمسون‪ ،‬فلستين توهان تي حملو ڪيو آهي "‪.‬۽ ڪمري ۾ گهات ۾ ويٺل‬ ‫هئا ‪.‬۽ هن انهن کي پنهنجي هٿن مان ڌاڳي وانگر ٽوڙي ڇڏيو‪.‬‬ ‫ٻڌاِ تہ توکي‬ ‫‪13‬۽ دليل سمسون کي چيو تہ "تون اڃا تائين مون سان ٺٺوليون ڪندو آيو آهين ۽ مون کي ڪوڙ ڳالهايو آهي ‪.‬مون کي ء‬ ‫ڪيئن ٻڌي سگهجي ٿو "‪.‬۽ هن کيس چيو تہ "جيڪڏهن تون منهنجي مٿي جا ست لڙڪ ڄاري سان اءڻين"‪.‬‬ ‫‪14‬۽ هن ان کي ڪلهي سان مضبوط ڪيو ۽ کيس چيو‪" ،‬سمسون‪ ،‬فلستين توهان تي چڙهندا آهن "‪.‬۽ هو پنهنجي ننڊ مان جاڳيو‪ ،‬۽ شعاع‬ ‫جي ڪلهي ۽ ڄاري سان گڏ هليو ويو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ هن کيس چيو‪" ،‬تون ڪيئن چئي سگهين ٿو ته مان توسان پيار ڪريان ٿي‪ ،‬جڏهن ته تنهنجو دل مون سان ناهي؟ تون ٽي ڀيرا مون‬ ‫سان ٺٺوليون ڪيون آهن‪ ،‬۽ مون کي نه ٻڌايو آهي ته تنهنجي وڏي طاقت ڪٿي آهي"‪.‬‬ ‫‪16‬۽ اهو ٿيو‪ ،‬جڏهن هو ءِ روزانو پنهنجن لفظن سان هن کي زور ڏيندي هئي‪ ،‬۽ هن کي ايترو ته مجبور ڪندي هئي جو هن جو روح‬ ‫موت تائين پريشان ٿي ويو؛‬ ‫‪17‬تہ هن پنهنجي دل جي سڀ ڳالهہ کيس ٻڌائي ۽ کيس چيو تہ‪ ،‬منهنجي مٿي تي استرو نہ لڳو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ آ ءِ پنهنجي ما ءِ جي پيٽ‬ ‫کان خدا جو ناصري آهيان ‪.‬جيڪڏهن مون کي منڊايو وڃي تہ منهنجي طاقت مون کان ويندي‪ ،‬۽ مان ڪمزور ٿي ويندس ۽ ڪنهن ٻئي‬ ‫ماڻهو ءِ وانگر ٿيندس‪.‬‬ ‫‪18‬۽ جڏهن دليل ڏٺو ته هن کيس پنهنجي دل جي سڄي ڳالهه ٻڌائي ڇڏي آهي‪ ،‬تڏهن هن فلستين جي سردارن کي سڏائي چيو ته‪” ،‬هڪ‬ ‫ڀيرو مٿي اچو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن مون کي پنهنجو سڄو دل ڏيکاريو آهي “‪.‬تڏهن فلستين جا سردار هن وٽ آيا ۽ پنهنجي هٿ ۾ پئسا کڻي آيا‪.‬‬ ‫‪19‬۽ هن کيس گوڏن ڀر سمهاريو؛ ۽ هڪ مرد کي سڏ ڪيو‪ ،‬۽ هن کي سندس مٿي جا ست لڙڪ ڪوڙايا؛ ۽ هن کيس تڪليف ڏيڻ شروع‬ ‫ڪئي‪ ،‬۽ هن جي طاقت هن کان هلي وئي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ هن چيو‪" ،‬سمسون‪ ،‬فلستين توهان تي حملو ڪيو آهي "‪.‬۽ هو پنهنجي ننڊ مان جاڳيو‪ ،‬۽ چيو‪" ،‬مان اڳئين ڀيري وانگر ٻاهر نڪرندس‬ ‫۽ پاڻ کي ڇڪيندس "‪.‬۽ هن کي خبر نه هئي ته خداوند هن کان پري ٿي ويو آهي‪.‬‬ ‫‪21‬پر فلستين کيس پڪڙيو‪ ،‬سندس اکيون ڪڍي ڇڏيون‪ ،‬۽ کيس غزہ ۾ وٺي ويا‪ ،‬۽ کيس پيتل جي زنجيرن سان ٻڌو؛ ۽ هو قيد خاني ۾‬ ‫پيسندو هو‪.‬‬ ‫پوِ وري وڌڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪22‬پر سندس وار ڪٽڻ کان ء‬ ‫لِ گڏ ٿيا ته جيئن پنهنجي ديوتا دجون کي وڏي قرباني پيش ڪن ۽ خوش ٿين‪ ،‬ڇاڪاڻ ته‬ ‫‪23‬پوِ فلستين جا سردار انهن کي گڏ ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫اهي چون ٿا ته‪ ،‬اسان جي ديوتا اسان جي دشمن سمسون کي اسان جي هٿ ۾ ڏنو آهي‪.‬‬ ‫‪24‬۽ جڏهن ماڻهن کيس ڏٺو‪ ،‬تڏهن انهن پنهنجي ديوتا جي ساراهہ ڪئي ‪:‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انهن چيو تہ 'اسان جي ديوتا اسان جي دشمن ۽‬ ‫اسان جي ملڪ جي تباه ڪندڙ کي اسان جي هٿ ۾ ڏئي ڇڏيو آهي‪ ،‬جنهن اسان مان گهڻن کي ماريو هو'‪.‬‬ ‫‪25‬۽ جڏهن انهن جون دليون خوش ٿيون‪ ،‬تڏهن انهن چيو ته‪" ،‬سمسون کي سڏيو‪ ،‬ته جيئن هو اسان کي راند ڪري "‪.‬۽ انهن سمسون کي‬ ‫قيدخاني مان ٻاهر سڏيو؛ ۽ هن انهن کي راند ڪيو ‪:‬۽ انهن کيس ٿنڀن جي وچ ۾ بيهاريو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ سمسون ان ڇوڪري کي چيو جيڪو هن جو هٿ جهلي رهيو هو‪" ،‬مون کي اجازت ڏيو ته مان انهن ٿنڀن کي محسوس ڪريان جن‬ ‫تي گهر بيٺو آهي‪ ،‬ته جيئن مان انهن تي ٽيڪ ڏئي سگهان"‪.‬‬ ‫‪27‬هاڻي گهر مردن ۽ ُورتن سان ڀريل هو؛ ۽ فلستين جا سڀ سردار اتي هئا؛ ۽ ڇت تي لڳ ڀڳ ٽي هزار مرد ۽ ُورتون هئا‪ ،‬جيڪي‬ ‫سامسون کي کيڏندي ڏسي رهيا هئا‪.‬‬ ‫‪28‬۽ سمسون خداوند کي پڪاريو ۽ چيو تہ ”اي خداوند خدا‪ ،‬مون کي ياد ڪر‪ ،‬۽ مون کي طاقت ڏي‪ ،‬صرف هن ڀيري‪ ،‬اي خدا‪ ،‬ته جيئن‬ ‫مان فلستين کان پنهنجين ٻنهي اکين جو بدلو وٺان“‪.‬‬ ‫‪29‬۽ سمسون ٻن وچين ٿنڀن کي جهليو جن تي گهر بيٺو هو ۽ جن تي اهو بيٺو هو‪ ،‬هڪ کي پنهنجي ساڄي هٿ سان ۽ ٻئي کي پنهنجي‬ ‫کاٻي هٿ سان‪.‬‬ ‫‪30‬۽ سمسون چيو تہ "مون کي فلستين سان گڏ مرڻ ڏيو "‪.‬۽ هن پنهنجي سڄي طاقت سان پاڻ کي جهڪايو؛ ۽ گهر سردارن ۽ ان ۾ موجود‬ ‫سڀني ماڻهن تي ڪري پيو ‪.‬تنهن ڪري جيڪي مئل هن پنهنجي موت تي ماريا هئا اهي انهن کان وڌيڪ هئا جيڪي هن پنهنجي زندگي ۾‬ ‫ماريا هئا‪.‬‬

‫جج‬

‫صرُا ۽ اءشتاؤل جي وچ ۾ سندس‬ ‫ء‬ ‫‪31‬پوِ سندس ڀائر ۽ سندس پي ءِ جو سڄو گهر هيٺ لهي آيا ۽ کيس کڻي ويا ۽ کيس مٿي کڻي ويا ۽ کيس ء‬ ‫پي ءِ منوح جي قبر ۾ دفن ڪيو ‪.‬۽ هو ويهہ سال اسرائيل جو انصاف ڪندو رهيو‪.‬‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫‪1‬۽ افرائيم جبل جي هڪ ماڻهو هو‪ ،‬جنهن جو نالو ميڪاہ هو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ هن پنهنجي ما ءِ کي چيو‪" ،‬اهي يارهن سؤ مثقال چاندي جا سڪا جيڪي تو کان کسيا ويا هئا‪ ،‬جن بابت تو لعنت ڪئي هئي ۽ منهنجي‬ ‫ڪنن ۾ به ڳالهايو هو‪ ،‬ڏس‪ ،‬چاندي مون وٽ آهي؛ مون ورتي "‪.‬۽ هن جي ما ءِ چيو‪" ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬خداوند توکي مبارڪ ڏئي"‪.‬‬ ‫لِ پنهنجي هٿ مان‬ ‫‪3‬۽ جڏهن هن يارهن سؤ شيڪل چاندي پنهنجي ما ءِ کي واپس ڪئي‪ ،‬تڏهن سندس ما ءِ چيو ته‪ ،‬مون پنهنجي پٽ ء‬ ‫چاندي مڪمل طور تي خداوند کي وقف ڪئي هئي‪ ،‬ته جيئن هڪ تراشيل ۽ هڪ ڌاڳيدار بت ٺاهيان ‪:‬تنهن ڪري هاڻي مان اهو توکي‬ ‫واپس ڪندس‪.‬‬ ‫‪4‬پر هن پئسا پنهنجي ما ءِ کي واپس ڪيا؛ ۽ سندس ما ءِ ٻہ سؤ مثقال چاندي کڻي‪ ،‬اهي باني کي ڏنا‪ ،‬جنهن انهن مان هڪ تراشيل بت ۽‬ ‫هڪ پگهريل بت ٺاهيو ‪:‬۽ اهي ميڪا جي گهر ۾ هئا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ميڪا نالي ماڻهو ءِ وٽ ديوتائن جو گهر هو‪ ،‬۽ هن هڪ ايفود ۽ ترافيم ٺاهيا‪ ،‬۽ پنهنجي پٽن مان هڪ کي پاڪ ڪيو‪ ،‬جيڪو هن جو‬ ‫پادري ٿيو‪.‬‬ ‫‪6‬انهن ڏينهن ۾ اسرائيل ۾ ڪو به بادشاهہ نه هو‪ ،‬پر هر ڪو اهو ڪندو هو جيڪو پنهنجي نظر ۾ صحيح هو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ يهوداہ جي گهراڻي مان بيت لحم يهوداہ جو هڪڙو نوجوان هو‪ ،‬جيڪو لوي هو‪ ،‬۽ اتي رهندو هو‪.‬‬ ‫جاِ ملي سگهي اتي رهي ‪:‬۽ هو سفر ڪندي افرائيم‬ ‫‪8‬۽ اهو ماڻهو بيت لحم يهوداہ کان شهر مان نڪري ويو ته جيئن جتي هن کي ڪا ء‬ ‫جي جبل تي ميڪا جي گهر وٽ آيو‪.‬‬ ‫لِ وڃان‬ ‫‪9‬۽ ميڪاہ کيس چيو تہ ”تون ڪٿان ٿو اچين؟ “۽ هن کيس چيو تہ ”مان بيت لحم يهوداہ جو هڪ لوي آهيان‪ ،‬۽ مان اتي رهڻ ء‬ ‫جاِ ملي“‪.‬‬ ‫ٿو جتي مون کي ڪا ء‬ ‫‪10‬۽ ميڪا کيس چيو تہ "مون سان گڏ رهو‪ ،‬۽ منهنجو پي ءِ ۽ ڪاهن ٿيو‪ ،‬۽ مان توکي سال ۾ ڏه مثقال چاندي ءِ جا سڪا‪ ،‬هڪ لباس ۽‬ ‫تنهنجو کاڌو ڏيندس "‪.‬تنهنڪري لوي اندر ويو‪.‬‬ ‫لِ سندس پٽن مان هڪ جهڙو هو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ لوي ان ماڻهو ءِ سان گڏ رهڻ تي راضي ٿيو؛ ۽ اهو جوان هن ء‬ ‫‪12‬۽ ميڪاہ لوي کي پاڪ ڪيو؛ ۽ اهو نوجوان سندس پادري ٿيو‪ ،‬۽ ميڪاہ جي گهر ۾ رهيو‪.‬‬ ‫‪13‬تڏهن ميڪا چيو تہ ”هاڻي مون کي خبر آهي تہ خداوند مون سان ڀلئي ڪندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ منهنجو هڪڙو لوي پادري آهي‪.‬‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫لِ ميراث ڳولي رهيو هو؛ ڇاڪاڻ ته‬ ‫لِ پنهنجي ء‬ ‫‪1‬انهن ڏينهن ۾ اسرائيل ۾ ڪو به بادشاهه نه هو ‪:‬۽ انهن ڏينهن ۾ دانين جو قبيلي رهڻ ء‬ ‫ان ڏينهن تائين انهن جي سڄي ميراث انهن کي اسرائيل جي قبيلن ۾ نه ملي هئي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ دان جي اولد پنهنجي خاندان مان پنج ماڻهو پنهنجي ُلئقي مان موڪليا‪ ،‬جيڪي زورآ ۽ اشتاول کان هئا‪ ،‬ملڪ جي جاسوسي ڪرڻ‬ ‫لِ؛ ۽ انهن انهن کي چيو تہ "وڃو‪ ،‬ملڪ جي ڳول ڪريو "‪.‬جڏهن اهي افرائيم جي جبل تي‪ ،‬ميڪا جي گهر ڏانهن‬ ‫۽ ان جي ڳول ڪرڻ ء‬ ‫آيا‪ ،‬تڏهن اتي رهيا‪.‬‬ ‫‪3‬جڏهن اهي ميڪا جي گهر جي ويجهو هئا‪ ،‬تڏهن انهن نوجوان لوي جو آواز سڃاتو ‪:‬۽ اهي اتي ڦري ويا ۽ کيس چيائون ته‪” ،‬توکي هتي‬ ‫جاِ تي ڇا ڪري رهيو آهين؟ ۽ هتي تنهنجو ڇا آهي؟“‬ ‫ڪير آندو؟ ۽ هن ء‬ ‫‪4‬۽ هن انهن کي چيو ته‪ ،‬ميڪا مون سان اهڙي طرح سلوڪ ڪيو آهي‪ ،‬۽ مون کي نوڪري تي رکيو آهي‪ ،‬۽ مان سندس پادري آهيان‪.‬‬ ‫‪5‬۽ انهن کيس چيو تہ ”خدا کان صلح گهر تہ اسان کي خبر پوي تہ اسان جو رستو جيڪو اسين وڃون ٿا سو ڪامياب ٿيندو يا نہ“‪.‬‬ ‫‪6‬۽ ڪاهن انهن کي چيو تہ ”سلمتي سان وڃو‪ ،‬جتي اوهين وڃو ٿا‪ ،‬خداوند جي اڳيان اوهان جو رستو آهي“‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ اهي پنج ماڻهو هليا ويا‪ ،‬۽ لءيش ۾ آيا‪ ،‬۽ اتي جي ماڻهن کي ڏٺو‪ ،‬ڪيئن اهي بي پرواه رهندا هئا‪ ،‬صيدانين جي طريقي موجب‪،‬‬ ‫ء‬ ‫شيِ ۾ شرمسار ڪري سگهي؛ ۽ اهي صيدانين کان پري‬ ‫خاموش ۽ محفوظ؛ ۽ ملڪ ۾ ڪو به حاڪم نه هو‪ ،‬جيڪو انهن کي ڪنهن به‬ ‫ء‬ ‫هئا‪ ،‬۽ ڪنهن به ماڻهو ءِ سان ڪو به واسطو نه هو‪.‬‬ ‫صرُہ ۽ اءشتاؤل ۾ آيا ‪:‬۽ انهن جي ڀائرن انهن کان پڇيو ته توهان ڇا ٿا چئو؟‬ ‫‪8‬۽ اهي پنهنجن ڀائرن وٽ ء‬ ‫‪9‬۽ انهن چيو ته‪ ،‬اٿو‪ ،‬ته اسين انهن تي چڙهائي ڪريون‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اسان ملڪ ڏٺو آهي‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬اهو تمام سٺو آهي ‪.‬۽ ڇا توهان اڃا‬ ‫لِ وڃڻ ۽ داخل ٿيڻ ۾ سست نه ٿيو‪.‬‬ ‫تائين آهيو؟ ملڪ تي قبضو ڪرڻ ء‬ ‫‪10‬جڏهن توهان وڃو ٿا‪ ،‬ته توهان هڪ اهڙي قوم وٽ پهچندا جيڪا محفوظ هجي ۽ هڪ وڏي ملڪ ۾ ‪:‬ڇاڪاڻ ته خدا ان کي توهان‬ ‫شيِ جي کوٽ ناهي‪.‬‬ ‫جاِ جتي زمين ۾ ڪنهن به‬ ‫ء‬ ‫جي هٿن ۾ ڏنو آهي؛ هڪ اهڙي ء‬ ‫سو ماڻهو جنگي هٿيارن سان تيار ٿي اتان هليا ويا‪.‬‬ ‫‪11‬۽ دان جي خاندان مان‪ ،‬ء‬ ‫صرُہ ۽ اءشتاؤل مان‪ ،‬ڇهه ء‬ ‫جاِ کي اڄ تائين مهنهدان سڏيو ‪:‬ڏسو‪ ،‬اهو قريث يعريم جي‬ ‫‪12‬۽ اهي مٿي ويا ۽ يهوداہ ۾ قريث يعريم ۾ خيما لڳا‪ ،‬تنهنڪري انهن انهي ءِ ء‬ ‫پٺيان آهي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اتان کان اهي افرائيم جي جبل ڏانهن ويا‪ ،‬۽ ميڪاہ جي گهر ۾ آيا‪.‬‬ ‫لِ ويا هئا‪ ،‬جواب ڏنو ۽ پنهنجن ڀائرن کي چيو تہ "ڇا اوهان کي‬ ‫‪14‬پوِ انهن پنجن ماڻهن جيڪي ءليش جي ملڪ جي جاسوسي ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫خبر آهي تہ انهن گهرن ۾ هڪڙو ايفود‪ ،‬ترافيم‪ ،‬هڪ تراشيل بت ۽ هڪ ڍڪيل بت آهي؟ تنهنڪري هاڻي غور ڪريو تہ اوهان کي ڇا‬ ‫ڪرڻو آهي"‪.‬‬

‫جج‬

‫‪15‬۽ اهي اءتي ءمڙيا‪ ،‬۽ نوجوان لوي جي گهر‪ ،‬يعني ميڪا جي گهر ۾ آيا‪ ،‬۽ کيس سلم ڪيو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ اهي ڇهه سؤ ماڻهو جيڪي جنگي هٿيارن سان گڏ مقرر ڪيا ويا هئا‪ ،‬جيڪي دان جي اولد مان هئا‪ ،‬دروازي جي داخل تي بيٺا هئا‪.‬‬ ‫لِ ويا هئا‪ ،‬مٿي ويا ۽ اتي اندر ويا ۽ تراشيل بت‪ ،‬ايفود‪ ،‬ترافيم ۽ ڌاتو کڻي ويا ‪:‬۽‬ ‫‪17‬۽ اهي پنج ماڻهو جيڪي ملڪ جي جاسوسي ڪرڻ ء‬ ‫ڪاهن دروازي جي داخل تي ڇهن سؤ ماڻهن سان گڏ بيٺو هو جيڪي جنگي هٿيارن سان تيار هئا‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ پادري انهن کي چيو ته توهان ڇا ٿا ڪريو؟‬ ‫‪18‬۽ اهي ميڪا جي گهر ۾ ويا‪ ،‬۽ تراشيل بت‪ ،‬ايفود‪ ،‬ترافيم‪ ،‬۽ ڌاتو ءِ جو بت کڻي آيا ء‬ ‫‪19‬۽ انهن کيس چيو تہ ”چپ ره‪ ،‬پنهنجو هٿ پنهنجي وات تي رک‪ ،‬۽ اسان سان گڏ هل‪ ،‬۽ اسان جو پي ءِ ۽ ڪاهن ٿيو ‪.‬ڇا اهو بهتر آهي‬ ‫تہ تون هڪڙي ماڻهو ءِ جي گهر جو ڪاهن ٿئين‪ ،‬يا بني اسرائيل جي هڪڙي قبيلي ۽ ڪٽنب جو ڪاهن ٿئين؟“‬ ‫‪20‬۽ ڪاهن جو دل خوش ٿيو‪ ،‬۽ هو ايفود‪ ،‬ترافيم ۽ تراشيل بت کڻي ماڻهن جي وچ ۾ هليو ويو‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ اهي ءمڙيا ۽ هليا ويا‪ ،‬۽ ننڍڙن ٻارن‪ ،‬ڍورن ۽ گاڏي کي پنهنجي اڳيان رکيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬۽ جڏهن اهي ميڪاہ جي گهر کان ٿورو پري هئا‪ ،‬ته جيڪي ماڻهو ميڪاہ جي گهر جي ويجهو گهرن ۾ هئا‪ ،‬اهي گڏ ٿيا ۽ دان جي‬ ‫ٻارن کي پڪڙي ورتو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ انهن دان جي ماڻهن کي رڙ ڪئي‪ ،‬۽ انهن پنهنجا ءمنهن ڦيرايا ۽ ميڪا کي چيو‪” ،‬توکي ڇا ٿيو آهي جو تون اهڙي لشڪر سان آيو‬ ‫آهين؟“‬ ‫‪24‬۽ هن چيو ته‪ ،‬توهان منهنجا بت کڻي ويا آهيو جيڪي مون ٺاهيا هئا‪ ،‬۽ پادري‪ ،‬۽ توهان هليا ويا آهيو ‪:‬۽ مون وٽ وڌيڪ ڇا آهي؟ ۽‬ ‫هي ڇا آهي جيڪو توهان مون کي چئو ٿا‪ ،‬توهان کي ڇا ٿيو آهي؟‬ ‫‪25‬۽ دان جي اولد کيس چيو تہ ”اسان ۾ تنهنجو آواز نہ ٻڌو وڃي‪ ،‬متان غضبناڪ ماڻهو تو تي حملو ڪن ۽ تون پنهنجي جان ۽ پنهنجي‬ ‫گهر وارن جي جان وڃائين“‪.‬‬ ‫لِ تمام گهڻا طاقتور آهن‪ ،‬تڏهن هو ءمڙي پنهنجي گهر ڏانهن‬ ‫‪26‬۽ دان جا ٻار پنهنجي رستي تي هليا ويا ‪:‬۽ جڏهن ميڪا ڏٺو ته اهي هن ء‬ ‫موٽي ويو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ اهي ميڪا جي ٺاهيل شيون ۽ سندس پادري کڻي ءليش ۾ هڪ اهڙي قوم وٽ آيا جيڪي امن ۽ سلمتي ءِ سان رهندا هئا ‪:‬۽ انهن انهن‬ ‫کي تلوار جي ڌوڙ سان ماريو ۽ شهر کي باهه ڏئي ساڙي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ ڪو به بچائڻ وارو نه هو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهو صيدا کان پري هو‪ ،‬۽ انهن جو ڪنهن به ماڻهو سان ڪو به واسطو نه هو؛ ۽ اهو بيت‬ ‫رحوب جي ڀرسان وادي ۾ هو ‪.‬۽ انهن هڪ شهر ٺاهيو ۽ ان ۾ رهڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪29‬۽ انهن شهر جو نالو دان رکيو‪ ،‬پنهنجي پي ءِ دان جي نالي تي‪ ،‬جيڪو اسرائيل ۾ پيدا ٿيو هو ‪:‬جيتوڻيڪ پهرين شهر جو نالو ليش هو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ دان جي اولد اهو تراشيل بت قائم ڪيو ‪:‬۽ يوناٿن‪ ،‬جيڪو گيرشوم جو پٽ هو‪ ،‬۽ منسي جو پٽ هو‪ ،‬۽ سندس پٽ ملڪ جي قيد ٿيڻ‬ ‫جي ڏينهن تائين دان جي قبيلي جا ڪاهن هئا‪.‬‬ ‫لِ نصب ڪيو‪ ،‬جيڪو هن ٺاهيو هو‪ ،‬جيستائين خدا جو گهر شيلو ۾ هو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ انهن ميڪا جي تراشيل بت کي پنهنجي ء‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫‪1‬۽ انهن ڏينهن ۾‪ ،‬جڏهن اسرائيل ۾ ڪو به بادشاهه نه هو‪ ،‬ته هڪ لوي هو جيڪو افرائيم جبل جي پاسي تي رهندو هو‪ ،‬جنهن بيت لحم‬ ‫يهوداہ مان هڪ ڪنواري ُورت کي پاڻ سان گڏ آندو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ سندس ڪنواري سندس خلف زناڪاري ڪئي‪ ،‬۽ کيس ڇڏي پنهنجي پي ءِ جي گهر بيت لحم يهوداہ ڏانهن هلي وئي‪ ،‬۽ اتي پورا چار‬ ‫مهينا رهي‪.‬‬ ‫‪3‬۽ سندس مڙس اٿيو ۽ سندس پٺيان هليو‪ ،‬ته ساڻس دوستانه ڳالهيون ڪري ۽ کيس واپس وٺي اچي‪ ،‬سندس نوڪر ۽ ٻہ گڏهه ساڻس گڏ‬ ‫لِ تيار ٿيو‪.‬‬ ‫هئا ‪:‬۽ هو ءِ کيس پنهنجي پي ءِ جي گهر وٺي آئي ‪:‬۽ جڏهن ڇوڪري ءِ جي پي ءِ کيس ڏٺو‪ ،‬تڏهن هو خوش ٿي ساڻس ملڻ ء‬ ‫‪:‬پوِ انهن کاڌو پيتو ۽ اتي ٽڪي پيا‪.‬‬ ‫سسر‪ ،‬ڇوڪري ءِ جي پي ءِ‪ ،‬کيس روڪيو؛ ۽ هو ٽي ڏينهن ساڻس گڏ رهيو ء‬ ‫‪4‬۽ سندس ء‬ ‫لِ اٿيو ‪:‬۽ ڇوڪري ءِ جي پي ءِ پنهنجي ناٺي کي چيو ته‪ ،‬ماني ءِ جي‬ ‫‪5‬۽ چوٿين ڏينهن تي‪ ،‬جڏهن اهي صبح جو سوير اٿيا‪ ،‬ته هو وڃڻ ء‬ ‫پوِ پنهنجي رستي تي هليو وڃ‪.‬‬ ‫ٽڪري سان پنهنجي دل کي تسلي ڏي‪ ،‬۽ ء‬ ‫‪6‬۽ اهي ٻئي گڏ ويٺا ۽ کائيندا ۽ پيئندا رهيا ‪:‬ڇو ته ڇوڪري ءِ جي پي ءِ ماڻهو ءِ کي چيو هو تہ‪” ،‬مهرباني ڪري راضي ره‪ ،‬۽ سڄي رات‬ ‫ره‪ ،‬۽ پنهنجو دل خوش رهي“‪.‬‬ ‫سسر کيس زور ڏنو ‪:‬تنهن ڪري هو ٻيهر اتي ٽڪي پيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ جڏهن اهو ماڻهو وڃڻ ء‬ ‫لِ اٿيو‪ ،‬ته سندس ء‬ ‫‪8‬۽ پنجين ڏينهن تي هو صبح جو سوير اٿيو ته هليو وڃي ‪:‬۽ ڇوڪري ءِ جي پي ءِ چيو ته‪” ،‬دُا آهي ته پنهنجي دل کي تسلي ڏي “‪.‬۽ اهي‬ ‫منجهند تائين ترسيا‪ ،‬۽ ٻنهي کاڌو‪.‬‬ ‫سسر‪ ،‬ڇوڪري ءِ جو پي ءِ‪ ،‬کيس چيو‪” ،‬ڏس‪،‬‬ ‫سندس‬ ‫نوڪر‪،‬‬ ‫سندس‬ ‫۽‬ ‫ڪنواري‪،‬‬ ‫سندس‬ ‫هو‪،‬‬ ‫تڏهن‬ ‫اٿيو‪،‬‬ ‫لِ‬ ‫‪9‬۽ جڏهن اهو ماڻهو وڃڻ ء‬ ‫ء‬ ‫هاڻي ڏينهن شام ٿيڻ وارو آهي‪ ،‬دُا آهي ته تون سڄي رات ترسو ‪.‬ڏس‪ ،‬ڏينهن ختم ٿيڻ وارو آهي‪ ،‬هتي ترسو‪ ،‬ته جيئن تنهنجي دل خوش‬ ‫ٿئي ‪.‬۽ سڀاڻي صبح جو سوير پنهنجي رستي تي هلي وڃ‪ ،‬ته جيئن تون گهر وڃي سگهين‪.‬‬ ‫‪10‬پر ان ماڻهو ءِ رات رهڻ نه چاهيو‪ ،‬پر هو اٿيو ۽ هليو ويو‪ ،‬۽ يبوس جي سامهون آيو‪ ،‬جيڪو يروشلم آهي؛ ۽ ٻه گڏهه زين سان ٻڌل هئا‪،‬‬ ‫۽ سندس ڪنواري به هن سان گڏ هئي‪.‬‬ ‫‪11‬۽ جڏهن اهي يبوس جي ويجهو پهتا‪ ،‬ڏينهن گهڻو گذري چڪو هو؛ ۽ نوڪر پنهنجي مالڪ کي چيو‪" ،‬اچو‪ ،‬۽ اچو ته يبوسي جي هن‬ ‫شهر ۾ ڦري وڃون ۽ ان ۾ ٽڪو"‪.‬‬ ‫‪12‬۽ سندس مالڪ کيس چيو تہ‪ ،‬اسين هتي ڪنهن اجنبي جي شهر ۾ نه وينداسين‪ ،‬جيڪو بني اسرائيل مان نه آهي‪ ،‬اسين جبعہ ڏانهن‬ ‫وينداسين‪.‬‬ ‫‪13‬۽ هن پنهنجي نوڪر کي چيو ته‪ ،‬اچو ته انهن هنڌن مان ڪنهن هڪ جي ويجهو وڃون ته جيئن سڄي رات ءگبع ۾ يا رامه ۾ گذاريون‪.‬‬

‫جج‬

‫‪14‬۽ اهي اڳتي وڌيا ۽ پنهنجي رستي تي هليا ويا؛ ۽ جڏهن اهي جبعہ جي ويجهو هئا‪ ،‬جيڪو بنيامين جو آهي‪ ،‬سج انهن تي لهي ويو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ اهي اتي ءمڙي ويا ته جيئن جبعہ ۾ وڃي ٽڪن ۽ ٽڪون ڪن ‪:‬۽ جڏهن هو اندر ويو ته شهر جي هڪ گهٽي ۾ ويٺو رهيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته‬ ‫لِ وٺي وڃي‪.‬‬ ‫ڪو به اهڙو نه هو جيڪو انهن کي پنهنجي گهر ۾ ٽڪون ڏيڻ ء‬ ‫جاِ جا‬ ‫‪16‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬هڪ پوڙهو ماڻهو شام جو پنهنجي ڪم کان ميدان مان آيو‪ ،‬جيڪو پڻ جبل افرائيم جو هو؛ ۽ هو جبعه ۾ رهيو ‪:‬پر ان ء‬ ‫ماڻهو بنياميني هئا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ جڏهن هن پنهنجون اکيون مٿي ڪيون ته هن شهر جي گهٽي ۾ هڪ مسافر ڏٺو ‪:‬۽ پوڙهي ماڻهو ءِ چيو ته تون ڪٿي وڃي رهيو‬ ‫آهين؟ ۽ ڪٿان آيو آهين؟‬ ‫‪18‬۽ هن کيس چيو ته‪ ،‬اسين بيت لحم يهوداہ کان جبل افرائيم جي پاسي ڏانهن وڃي رهيا آهيون ‪.‬مان اتان آهيان ‪:‬۽ مان بيت لحم يهوداہ‬ ‫ڏانهن ويو هوس‪ ،‬پر هاڻي مان خداوند جي گهر ڏانهن وڃي رهيو آهيان ‪.‬۽ ڪو به ماڻهو مون کي گهر ۾ قبول نٿو ڪري‪.‬‬ ‫لِ ماني ۽‬ ‫لِ ۽ توهان جي ٻانهي ءِ سان گڏ نوجوان ء‬ ‫لِ‪ ،‬توهان جي ٻانهي ءِ ء‬ ‫لِ پرا ۽ چارا ٻئي آهن؛ ۽ منهنجي ء‬ ‫‪19‬پر اسان جي گڏهن ء‬ ‫شيِ جي کوٽ ناهي‪.‬‬ ‫شراب پڻ آهي ‪:‬ڪنهن به‬ ‫ء‬ ‫‪20‬۽ پوڙهي ماڻهو ءِ چيو‪” ،‬سلم هجي‪ ،‬تنهنجون سڀ ضرورتون مون تي هجن؛ رڳو گهٽي ءِ ۾ نه ٽڪ‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ هو کيس پنهنجي گهر ۾ وٺي آيو‪ ،‬۽ گڏهن کي چارا ڏنائين ‪:‬۽ انهن پنهنجا پير ڌوتا‪ ،‬۽ کائيندا ۽ پيئندا رهيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬هاڻي جڏهن اهي پنهنجيون دليون خوش ڪري رهيا هئا‪ ،‬ته ڏسو‪ ،‬شهر جا ماڻهو‪ ،‬ڪجهه بدمعاش پٽ‪ ،‬گهر کي چوڌاري گهيرو ڪيو‪،‬‬ ‫۽ دروازي تي ڌڪ هنيو‪ ،‬۽ گهر جي مالڪ‪ ،‬پوڙهي ماڻهو ءِ کي چيو ته‪ ،‬ان ماڻهو ءِ کي ٻاهر ڪڍو جيڪو توهان جي گهر ۾ آيو هو‪ ،‬ته‬ ‫جيئن اسين ان سان واقف ٿي سگهون‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ گهر جو مالڪ‪ ،‬انهن وٽ ٻاهر نڪتو ۽ انهن کي چيائين تہ ”نه‪ ،‬منهنجا ڀائرو‪ ،‬نہ‪ ،‬مان اوهان کي ُرض ٿو ڪريان تہ اهڙي‬ ‫ء‬ ‫بڇڙائي نہ ڪريو؛ جڏهن تہ هي ماڻهو منهنجي گهر ۾ آيو آهي‪ ،‬تنهنڪري اها بيوقوفي نہ ڪريو“‪.‬‬ ‫‪24‬ڏسو‪ ،‬هتي منهنجي ڌي ءِ هڪ ڪنواري آهي‪ ،‬۽ سندس ڪنواري؛ مان هاڻي انهن کي ٻاهر ڪڍندس‪ ،‬۽ توهان انهن کي ُاجز ڪريو‪،‬‬ ‫۽ انهن سان جيڪو توهان کي سٺو لڳي ٿو ڪريو ‪:‬پر هن ماڻهو ءِ سان اهڙو بڇڙو ڪم نه ڪريو‪.‬‬ ‫‪25‬پر انهن ماڻهن سندس هڪ نہ ٻڌي‪ ،‬تنهنڪري اهو ماڻهو پنهنجي ڪنواري کي کڻي انهن وٽ ٻاهر ڪڍي آيو؛ ۽ انهن کيس سڃاتو‪ ،‬۽‬ ‫سڄي رات صبح تائين ساڻس زيادتي ڪئي ‪:‬۽ جڏهن ڏينهن شروع ٿيو‪ ،‬تڏهن انهن کيس ڇڏي ڏنو‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ صبح جو سوير اءها ُورت آئي‪ ،‬۽ ان ماڻهو ءِ جي گهر جي دروازي تي ڪري پئي جتي سندس مالڪ هو‪ ،‬جيستائين روشني نه ٿي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ٻاهر نڪتو‪ ،‬۽‪ ،‬ڏسو‪ُ ،‬ورت سندس ڪنواري‬ ‫‪27‬۽ سندس مالڪ صبح جو اٿيو‪ ،‬۽ گهر جا دروازا کوليا‪ ،‬۽ پنهنجي رستي تي وڃڻ ء‬ ‫گهر جي دروازي تي ڪري پئي هئي‪ ،‬۽ سندس هٿ درٻار تي هئا‪.‬‬ ‫جاِ‬ ‫‪.‬پوِ اهو ماڻهو هن کي گڏهه تي کڻي ويو‪ ،‬۽ اهو ماڻهو اٿي پنهنجي ء‬ ‫‪28‬۽ هن کيس چيو ته‪" ،‬اٿ‪ ،‬۽ هلون ٿا "‪.‬پر ڪو به جواب نه ڏنو ء‬ ‫تي هليو ويو‪.‬‬ ‫‪29‬۽ جڏهن هو پنهنجي گهر ۾ آيو‪ ،‬تڏهن هن چاقو کڻي پنهنجي ڪنبي ءِ کي پڪڙيو‪ ،‬۽ کيس‪ ،‬سندس هڏين سميت‪ ،‬ٻارهن ٽڪرن ۾ ورهايو‪،‬‬ ‫۽ ان کي بني اسرائيل جي سڀني ُلئقن ۾ موڪلي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جو سڀني ڏٺو تہ چيو تہ‪ ،‬جڏهن کان بني اسرائيل مصر جي ملڪ مان نڪتا‪ ،‬اڄ ڏينهن تائين اهڙو ڪو به ڪم نه ڪيو ويو‬ ‫آهي ۽ نه ڏٺو ويو آهي ‪:‬ان تي غور ڪريو‪ ،‬صلح وٺو ۽ پنهنجي دل جي ڳالهه ڪريو‪.‬‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬پوِ سڀ بني اسرائيل نڪتا‪ ،‬۽ جماُت هڪ ماڻهو وانگر گڏ ٿي‪ ،‬دان کان بيرشبا تائين‪ ،‬جلعاد جي ملڪ سان گڏ‪ ،‬مصفا ۾ خداوند وٽ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬۽ سڀني ماڻهن جو سردار‪ ،‬اسرائيل جي سڀني قبيلن مان‪ ،‬پاڻ کي خدا جي ماڻهن جي جماُت ۾ پيش ڪيو‪ ،‬چار لک پيادل جيڪي تلوار‬ ‫هلئيندا هئا‪.‬‬ ‫)‪.‬پوِ بني اسرائيل چيو ته اسان کي ٻڌايو ته هي شرارت ڪيئن ٿي؟‬ ‫( ‪3‬هاڻي بنيامين جي ماڻهن ٻڌو ته بني اسرائيل مصفاہ ڏانهن ويا آهن‬ ‫ء‬ ‫‪4‬۽ لوي‪ ،‬جيڪو ان ُورت جو مڙس هو جيڪا مارجي وئي هئي‪ ،‬جواب ڏنو ۽ چيو ته‪ ،‬مان ۽ منهنجي ڪنواري‪ ،‬بنيامين جي جبعه ۾‬ ‫لِ آيا هئاسين‪.‬‬ ‫ٽڪڻ ء‬ ‫‪5‬۽ جبعہ جا ماڻهو مون تي حملو ڪرڻ لڳا‪ ،‬۽ رات جو گهر کي منهنجي چوڌاري گهيرو ڪري ويٺا‪ ،‬۽ مون کي مارڻ جو ارادو‬ ‫ڪيائون ‪:‬۽ منهنجي ڪنبي ءِ کي زبردستي ماريو اٿن‪ ،‬تہ جيئن هو مري وڃي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ مون پنهنجي ڪنواري کي کڻي ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڇڏيو‪ ،‬۽ ان کي اسرائيل جي ميراث جي سڄي ملڪ ۾ موڪلي ڇڏيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته‬ ‫انهن اسرائيل ۾ بدڪاري ۽ بيوقوفي ڪئي آهي‪.‬‬ ‫‪7‬ڏسو‪ ،‬اوهين سڀ بني اسرائيل آهيو؛ هتي پنهنجون صلحون ۽ صلحون ڏيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ سڀئي ماڻهو هڪ ماڻهو وانگر اٿيا ۽ چيائون ته‪ ،‬اسان مان ڪو به پنهنجي خيمي ڏانهن نه ويندو‪ ،‬۽ نه ئي ڪو پنهنجي گهر ڏانهن‬ ‫موٽندو‪.‬‬ ‫‪9‬پر هاڻي اهو ڪم ٿيندو جيڪو اسين جبعہ سان ڪنداسين؛ اسين ان تي چڙهائي ڪنداسين‪.‬‬ ‫لِ کاڌو‬ ‫‪10‬۽ اسين اسرائيل جي سڀني قبيلن مان هڪ سؤ مان ڏهه ماڻهو‪ ،‬هڪ هزار مان هڪ سؤ‪ ،‬۽ ڏهه هزار مان هڪ هزار‪ ،‬ماڻهن ء‬ ‫لِ کڻنداسين‪ ،‬ته جيئن جڏهن اهي بنيامين جي جبعه ۾ ايندا‪ ،‬ته جيئن اهي اسرائيل ۾ ڪيل سڀني بيوقوفين مطابق ڪم ڪن‪.‬‬ ‫آڻڻ ء‬ ‫‪11‬تنهنڪري بني اسرائيل جا سڀ ماڻهو شهر جي خلف گڏ ٿيا‪ ،‬هڪ ماڻهو ءِ وانگر گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ بني اسرائيل جي قبيلن بنيامين جي سڄي قبيلي ۾ ماڻهو موڪليا‪ ،‬۽ چيائون تہ ”هي ڪهڙو بڇڙو ڪم آهي جيڪو توهان ۾ ڪيو ويو‬ ‫آهي؟‬

‫جج‬

‫‪13‬تنهنڪري هاڻي اسان کي انهن ماڻهن‪ ،‬يعني بدمعاش ٻارن‪ ،‬جيڪي جبعہ ۾ آهن‪ ،‬حوالي ڪريو‪ ،‬تہ جيئن اسين انهن کي ماريون ۽‬ ‫اسرائيل مان بڇڙائي کي ختم ڪريون ‪.‬پر بنيامين جي ماڻهن پنهنجن ڀائرن‪ ،‬بني اسرائيل جي آواز کي نہ ٻڌو‪.‬‬ ‫لِ نڪرن‪.‬‬ ‫‪14‬پر بنيامين جا ماڻهو شهرن مان نڪري جبعہ ڏانهن گڏ ٿيا ته جيئن بني اسرائيل سان جنگ ڪرڻ ء‬ ‫سواِ‪ ،‬جن جو تعداد ست سؤ‬ ‫‪15‬۽ بنيامين جا ٻار اءن وقت شهرن مان ڇبيس هزار تلوار هلئيندڙ مرد ڳڻيا ويا‪ ،‬جبعه جي رهاڪن کان‬ ‫ء‬ ‫چونڊيل ماڻهو هو‪.‬‬ ‫‪16‬انهن سڀني ماڻهن ۾ ست سؤ چونڊيل ماڻهو کاٻي هٿ جا هئا؛ هر هڪ بال جي ويڪر تي پٿر اڇلئي سگهي ٿو ۽ نه وڃائي سگهي ٿو‪.‬‬ ‫سواِ بني اسرائيل جا ماڻهو چار لک تلوار هلئيندڙ هئا ‪:‬اهي سڀ جنگي ماڻهو هئا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ بنيامين کان‬ ‫ء‬ ‫‪18‬پوِ بني اسرائيل اٿيا ۽ خدا جي گهر ڏانهن ويا ۽ خدا کان صلح پڇيائون تہ‪” ،‬اسان مان ڪير پهريائين بنيامين جي خلف جنگ ۾‬ ‫ء‬ ‫ويندو؟ “۽ خداوند چيو تہ ”يهوداہ پهريائين ويندو“‪.‬‬ ‫‪19‬۽ بني اسرائيل صبح جو اٿيا ۽ جبعہ جي سامهون خيمو هنيو‪.‬‬ ‫لِ صفون‬ ‫لِ نڪتا؛ ۽ بني اسرائيل جا ماڻهو جبعہ ۾ انهن سان جنگ ڪرڻ ء‬ ‫‪20‬۽ بني اسرائيل جا ماڻهو بنيامين سان جنگ ڪرڻ ء‬ ‫ٺاهيائون‪.‬‬ ‫‪21‬۽ بنيامين جا ماڻهو جبعہ مان نڪتا ۽ انهي ءِ ڏينهن بني اسرائيل جي ٻہ هزار ماڻهن کي ماري زمين تي ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫جاِ تي ٻيهر صف بندي ڪئي جتي انهن پهرين ڏينهن پاڻ کي صف‬ ‫‪22‬۽ بني اسرائيل جي ماڻهن پاڻ کي همت ڏني‪ ،‬۽ پنهنجي جنگ جي ء‬ ‫بندي ڪئي هئي‪.‬‬ ‫( ‪23‬۽ بني اسرائيل مٿي ويا ۽ شام تائين خداوند جي اڳيان رويا ۽ خداوند کان صلح پڇيائون ته ڇا مان پنهنجي ڀا ءِ بنيامين جي خلف‬ ‫لِ ٻيهر مٿي چڙهان؟ ۽ خداوند چيو ته ان جي خلف چڙهائي ڪريو)‪.‬‬ ‫جنگ ڪرڻ ء‬ ‫‪24‬۽ بني اسرائيل ٻئي ڏينهن تي بنيامين جي ماڻهن جي ويجهو آيا‪.‬‬ ‫‪25‬۽ بنيامين ٻئي ڏينهن جبعہ کان انهن جي خلف نڪتو‪ ،‬۽ بني اسرائيل جي ارڙهن هزار ماڻهن کي ٻيهر ماري ڇڏيو؛ اهي سڀئي تلوار‬ ‫ڪڍيا هئا‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ سڀ بني اسرائيل ۽ سڀيئي ماڻهو مٿي ويا ۽ خدا جي گهر ۾ آيا ۽ روئي روئي خداوند جي اڳيان ويٺا ۽ انهي ءِ ڏينهن شام تائين روزو‬ ‫ء‬ ‫رکيو ۽ خداوند جي اڳيان ساڙڻ واريون قربانيون ۽ سلمتي جون قربانيون پيش ڪيون‪.‬‬ ‫(ڇالِ ⁠جو انهن ڏينهن ۾ خدا جي ُهد جو صندوق اتي هو‪).‬‬ ‫‪27‬۽ بني اسرائيل خداوند کان پڇيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬۽ انهن ڏينهن ۾ هارون جو پٽ‪ ،‬اءليعزر جو پٽ‪ ،‬فينحاس‪ ،‬ان جي اڳيان بيٺو هو‪) ،‬چيو ته‪" ،‬ڇا مان پنهنجي ڀا ءِ بنيامين جي ٻارن سان‬ ‫لِ ٻيهر نڪران يا بند ڪريان؟ "۽ خداوند چيو‪" ،‬چڙهائي وڃ؛ ڇاڪاڻ ته سڀاڻي مان انهن کي تنهنجي هٿ ۾ ڏيندس"‪.‬‬ ‫جنگ ڪرڻ ء‬ ‫‪29‬۽ بني اسرائيل جبعہ جي چوڌاري گهات ۾ لشڪر مقرر ڪيو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ بني اسرائيل ٽئين ڏينهن تي بنيامين جي ماڻهن تي چڙهائي ڪئي ۽ ٻين وقتن وانگر جبعہ جي خلف صف آرا ٿيا‪.‬‬ ‫‪31‬۽ بنيامين جا ماڻهو ماڻهن جي خلف نڪتا‪ ،‬۽ شهر کان پري ڀڄي ويا؛ ۽ انهن ماڻهن کي مارڻ ۽ مارڻ شروع ڪيو‪ ،‬جيئن اڳ ڪڏهن‪،‬‬ ‫رستن تي‪ ،‬جن مان هڪ خدا جي گهر ڏانهن وڃي ٿو‪ ،‬۽ ٻيو ميدان ۾ جبعه ڏانهن‪ ،‬اسرائيل جا ٽيهه ماڻهو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ بنيامين جي ماڻهن چيو ته‪" ،‬اهي اسان جي اڳيان شڪست کائي ويا آهن‪ ،‬جيئن پهرين ۾ "‪.‬پر بني اسرائيل چيو ته‪" ،‬اچو ته ڀڄي‬ ‫وڃون ۽ انهن کي شهر کان شاهراهن تي ڇڪي وٺون"‪.‬‬ ‫جاِ تان‪ ،‬يعني‬ ‫جاِ تان اٿيا ۽ بعل تمر ۾ صف بندي ڪئي ‪:‬۽ بني اسرائيل جا گهات ۾ ويٺل پنهنجي ء‬ ‫‪33‬۽ بني اسرائيل جا سڀ مرد پنهنجي ء‬ ‫جبعہ جي چراگاهن مان نڪتا‪.‬‬ ‫‪34‬۽ سڀني اسرائيل مان ڏهه هزار چونڊيل ماڻهو جبعہ جي خلف آيا‪ ،‬۽ جنگ سخت هئي ‪:‬پر انهن کي خبر نه هئي ته برائي انهن جي‬ ‫ويجهو آهي‪.‬‬ ‫‪35‬۽ خداوند بنيامين کي اسرائيل جي اڳيان شڪست ڏني ‪:‬۽ بني اسرائيل ان ڏينهن پنجويهه هزار هڪ سؤ بنيامينين کي ناس ڪيو ‪:‬اهي‬ ‫سڀئي تلوار هلئيندا هئا‪.‬‬ ‫جاِ ڏني‪ ،‬ڇاڪاڻ ته انهن‬ ‫‪36‬پوِ بنيامين جي ماڻهن ڏٺو ته اهي شڪست کاڌل آهن ‪:‬ڇاڪاڻ ته اسرائيل جي ماڻهن بنيامين جي ماڻهن کي ء‬ ‫ء‬ ‫انهن ماڻهن تي ڀروسو ڪيو جيڪي جبعه جي ڀرسان گهيرو ڪري رکيا هئا‪.‬‬ ‫‪37‬۽ گهات ۾ ويٺل تڪڙا ٿيا ۽ جبعہ تي حملو ڪيو؛ ۽ گهات ۾ ويٺل ماڻهو اڳتي وڌيا ۽ سڄي شهر کي تلوار جي ڌڙ سان ماري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪38‬هاڻي بني اسرائيل جي ماڻهن ۽ گهات ۾ ويٺلن جي وچ ۾ هڪ نشان مقرر ڪيو ويو هو ته اهي شهر مان دونهين جو وڏو شعلو ڪڍن‪.‬‬ ‫‪39‬۽ جڏهن بني اسرائيل جا ماڻهو جنگ مان پوئتي هٽيا‪ ،‬بنيامين اسرائيل جي ماڻهن مان تقريبن ٽيهه ماڻهن کي مارڻ شروع ڪيو ‪:‬‬ ‫ڇاڪاڻ ته انهن چيو ته‪ ،‬يقينا ا اهي اسان جي اڳيان شڪست کاڌي آهي‪ ،‬جيئن پهرين جنگ ۾‪.‬‬ ‫‪40‬پر جڏهن شهر مان دونهين جي ٿنڀ سان شعل اءڀرڻ لڳا‪ ،‬تڏهن بنيامينين پنهنجي پٺيان ڏٺو‪ ،‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬شهر جو شعلو آسمان ڏانهن مٿي‬ ‫چڙهي رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪41‬۽ جڏهن بني اسرائيل جا ماڻهو موٽيا‪ ،‬ته بنيامين جا ماڻهو حيران ٿي ويا ‪:‬ڇاڪاڻ ته انهن ڏٺو ته انهن تي آفت آئي آهي‪.‬‬ ‫‪42‬تنهنڪري انهن بني اسرائيل جي ماڻهن کان پٺي ڦيرائي بيابان جي رستي ڏانهن هليو؛ پر جنگ انهن کي پڪڙيو؛ ۽ جيڪي شهرن مان‬ ‫نڪتا هئا تن کي انهن جي وچ ۾ ناس ڪيو‪.‬‬ ‫‪43‬اهڙي ءِ طرح انهن بنيامينين کي گهيرو ڪيو‪ ،‬۽ انهن جو پيڇو ڪيو‪ ،‬۽ سج اڀرڻ جي طرف جبعہ جي سامهون آساني سان انهن کي‬ ‫لتاڙيو‪.‬‬ ‫‪44‬۽ بنيامين جا ارڙهن هزار ماڻهو مارجي ويا؛ اهي سڀ بهادر ماڻهو هئا‪.‬‬ ‫‪45‬۽ اهي ڦري ويا ۽ بيابان ڏانهن ءرمون جي ٽڪر ڏانهن ڀڄي ويا ‪:‬۽ انهن رستن تي انهن مان پنج هزار ماڻهو گڏ ڪيا؛ ۽ ءگدوم تائين انهن‬ ‫جي سخت پيڇو ڪيو ۽ انهن مان ٻه هزار ماڻهو ماريا‪.‬‬ ‫‪46‬انهي ءِ ڏينهن بنيامين جا سڀ ماڻهو مارجي ويا‪ ،‬پنجويهه هزار تلوار هلئيندڙ هئا؛ اهي سڀ بهادر ماڻهو هئا‪.‬‬

‫جج‬

‫‪47‬پر ڇهه سؤ ماڻهو ءمڙي بيابان ڏانهن ڀڄي ويا ۽ ءرمون ٽڪر ڏانهن ويا‪ ،‬۽ ءرمون ٽڪر ۾ چار مهينا رهيا‪.‬‬ ‫‪48‬۽ بني اسرائيل جا ماڻهو وري بنيامين جي ماڻهن تي ءمڙيا ۽ انهن کي تلوار جي ڌءڪ سان ماريائون‪ ،‬هر شهر جي ماڻهن کي‪ ،‬جانورن‬ ‫کي ۽ هر ڪنهن کي جيڪو هٿ آيو‪ ،‬۽ انهن سڀني شهرن کي باهہ ڏئي ڇڏيائون جتي اهي آيا‪.‬‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫‪1‬هاڻي بني اسرائيل جي ماڻهن مصفاہ ۾ قسم کنيو هو ته‪ ،‬اسان مان ڪو به پنهنجي ڌي ءِ بنيامين کي نه ڏيندو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ماڻهو خدا جي گهر ۾ آيا‪ ،‬۽ اتي شام تائين خدا جي اڳيان رهيا‪ ،‬۽ پنهنجا آواز بلند ڪيا‪ ،‬۽ روئي رهيا هئا؛‬ ‫‪3‬۽ چيو تہ‪ ،‬اي خداوند اسرائيل جا خدا‪ ،‬اسرائيل ۾ ائين ڇو ٿيو جو اڄ اسرائيل ۾ هڪ قبيلو گهٽجي ويو آهي؟‬ ‫‪4‬۽ ٻئي ڏينهن تي اهو ٿيو ته ماڻهو صبح جو اٿيا‪ ،‬۽ اتي هڪ قربانگاهه ٺاهي‪ ،‬۽ ساڙڻ جون قربانيون ۽ سلمتي جون قربانيون پيش‬ ‫ڪيون‪.‬‬ ‫‪5‬۽ بني اسرائيل چيو تہ ”اسرائيل جي سڀني قبيلن مان ڪير آهي جيڪو خداوند جي جماُت سان گڏ نه آيو؟ ڇاڪاڻ ⁠تہ انهن ان شخص‬ ‫بابت وڏو قسم کنيو هو جيڪو خداوند جي مجلس ۾ مصفاہ ۾ نه آيو‪ ،‬چيو تہ ”ان کي ضرور ماريو ويندو“‪.‬‬ ‫لِ افسوس ڪيو ۽ چيائون تہ اڄ اسرائيل مان هڪڙو قبيلو ڪٽيل آهي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ بني اسرائيل پنهنجي ڀا ءِ بنيامين جي ء‬ ‫لِ زالون ڪيئن‬ ‫‪7‬اسان خداوند جي نالي قسم کنيو آهي ته اسان پنهنجين ڌيئرن کي انهن سان شادي نه ڪرائينداسين‪ ،‬باقي بچيل ماڻهن ء‬ ‫ڪنداسين؟‬ ‫‪8‬۽ انهن چيو تہ‪” ،‬اسرائيلي قبيلن مان ڪهڙو اهڙو آهي جيڪو مصفاہ ۾ خداوند وٽ نه آيو؟ ۽ ڏسو‪ ،‬يبيش گلياد کان ڪو به لشڪر جي‬ ‫جماُت ۾ نه آيو“‪.‬‬ ‫‪9‬ڇاڪاڻ ته ماڻهن جو شمار ڪيو ويو هو‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬اتي يبيش گلعاد جي رهاڪن مان ڪو به نه هو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ جماُت ٻارهن هزار بهادر مرد اتي موڪليا‪ ،‬۽ انهن کي حڪم ڏنو ته‪ ،‬وڃو ۽ يبيش گلد جي رهاڪن کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو‪،‬‬ ‫ُورتن ۽ ٻارن سان گڏ‪.‬‬ ‫‪11‬۽ هي ڪم آهي جيڪو توهان کي ڪرڻو آهي‪ ،‬توهان هر مرد ۽ هر ُورت کي بلڪل تباهه ڪندا جيڪا مرد سان مباشرت ڪئي‬ ‫هجي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ انهن کي يبيش گلد جي رهاڪن مان چار سؤ جوان ڪنواريون مليون‪ ،‬جيڪي ڪنهن به مرد سان صحبت ڪرڻ کان واقف نه‬ ‫هيون ‪:‬۽ اهي انهن کي شيلوہ جي ڪئمپ ۾ وٺي ويا‪ ،‬جيڪو ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ سڄي جماُت ڪجهه ماڻهن کي موڪليو ته بنيامين جي ٻارن سان ڳالهايو جيڪي رمون ٽڪر تي هئا‪ ،‬۽ انهن سان صلح جي دُا‬ ‫ڪن‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪14‬۽ بنيامين ان وقت ٻيهر آيو؛ ۽ انهن کي يبيش گلد جي ُورتن مان جيڪي زندهه بچيون هيون‪ ،‬زالون ڏنيون ‪:‬۽ تڏهن به اهي انهن ء‬ ‫ڪافي نه هئا‪.‬‬ ‫لِ افسوس ڪيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته خداوند بني اسرائيل جي قبيلن ۾ ڦوٽ وجهي ڇڏي هئي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ماڻهن بنيامين جي ء‬ ‫لِ اسين زالون ڪيئن ڪريون‪ ،‬جڏهن تہ بنيامين مان ُورتون ختم ٿي‬ ‫‪16‬پوِ جماُت جي بزرگن چيو تہ ”جيڪي باقي بچيل آهن تن ء‬ ‫ء‬ ‫ويون آهن؟“‬ ‫لِ هڪ ميراث هجڻ گهرجي‪ ،‬ته جيئن اسرائيل مان هڪ قبيلو ختم نه ٿئي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ انهن چيو ته‪ ،‬بنيامين مان بچيل ماڻهن ء‬ ‫‪18‬پر اسين پنهنجين ڌيئرن کي انهن سان شادي نہ ٿا ڪري سگهون‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ بني اسرائيل قسم کنيو آهي تہ‪ ،‬لعنت هجي ان تي‬ ‫جيڪو بنيامين کي زال ڏيندو‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ انهن چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬شيلوہ ۾ ساليانو خداوند جو ُيد ٿيندو آهي‪ ،‬هڪ هنڌ جيڪو بيت ⁠ايل جي اتر ۾‪ ،‬انهي ءِ رستي جي اوڀر ۾‬ ‫ء‬ ‫جيڪو بيت ⁠ايل کان شڪم ڏانهن وڃي ٿو ۽ لبونہ جي ڏکڻ ۾ آهي‪.‬‬ ‫‪20‬تنهنڪري انهن بنيامين جي ماڻهن کي حڪم ڏنو تہ‪ ،‬وڃو ۽ انگورن جي باغن ۾ گهات ۾ ويهو‪.‬‬ ‫پوِ توهان انگورن جي باغن مان ٻاهر نڪرو‪ ،‬۽ هر‬ ‫لِ ٻاهر نڪرن‪ ،‬ته ء‬ ‫‪21‬۽ ڏسو‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬جيڪڏهن شيلوہ جون ڌيئرون ناچ ۾ ناچڻ ء‬ ‫هڪ پنهنجي پنهنجي زال شيلوہ جي ڌيئرن کي پڪڙيو‪ ،‬۽ بنيامين جي ملڪ ڏانهن وڃو‪.‬‬ ‫لِ ايندا‪ ،‬ته اسين انهن کي چونداسين ته اسان جي خاطر انهن تي رحم ڪريو‪،‬‬ ‫‪22‬۽ جڏهن انهن جا پي ءِ يا ڀائر اسان وٽ شڪايت ڪرڻ ء‬ ‫لِ پنهنجي زال محفوظ نه رکي هئي ‪:‬ڇاڪاڻ ته توهان هن وقت انهن کي نه ڏني هئي‪ ،‬ته جيئن‬ ‫ڇاڪاڻ ته اسان جنگ ۾ هر هڪ مرد ء‬ ‫توهان مجرم ثابت ٿيو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ بنيامين جي اولد ائين ڪيو‪ ،‬۽ پنهنجي تعداد مطابق انهن مان زالون ورتيون جيڪي ناچ ڪنديون هيون‪ ،‬جن کي انهن پڪڙيو هو ‪:‬۽‬ ‫اهي پنهنجي ميراث ڏانهن موٽي ويا‪ ،‬۽ شهرن جي مرمت ڪئي‪ ،‬۽ انهن ۾ رهڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪24‬۽ بني اسرائيل انهي ءِ وقت اتان هليا ويا‪ ،‬هر هڪ ماڻهو پنهنجي قبيلي ۽ پنهنجي خاندان ڏانهن‪ ،‬۽ اتان هر هڪ ماڻهو پنهنجي ميراث‬ ‫ڏانهن هليو ويو‪.‬‬ ‫‪25‬انهن ڏينهن ۾ اسرائيل ۾ ڪو به بادشاهه نه هو ‪:‬هر ڪو اهو ڪندو هو جيڪو پنهنجي نظر ۾ صحيح هو‪.‬‬