Issuu

‫پيدائش‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫‪1‬شروعات ۾ خدا آسمان ۽ زمين کي بڻايو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ زمين بي شڪل ۽ خالي هئي؛ ۽ مُڙهن جي ممنهن تي اوندهه هئي ‪.‬۽ خدا جو روح پاڻي ءَ جي ممنهن تي هليو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ خدا چيو تہ روشني ٿئي ‪:‬۽ روشني ٿي‪.‬‬ ‫‪4‬۽ خدا روشني ڏٺي‪ ،‬ته اها سٺي هئي ‪:‬۽ خدا روشني کي اوندهه کان جدا ڪيو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ خدا روشني ءَ کي ڏينهن سڏيو ۽ اوندهه کي رات سڏيو‪ ،‬۽ شام ۽ صبح پهريون ڏينهن ٿيا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ خدا چيو تہ پاڻي ءَ جي وچ ۾ آسمان ٿئي‪ ،‬۽ امهو پاڻي ءَ کي پاڻي ءَ کان جدا ڪري‪.‬‬ ‫‪7‬۽ خدا آسمان ٺاهيو‪ ،‬۽ آسمان جي هيٺان پاڻي کي آسمان جي مٿان پاڻي کان جدا ڪيو ‪:‬۽ ائين ئي ٿيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ خدا فضا کي آسمان سڏيو ۽ شام ۽ صبح ٻئي ڏينهن ٿيا‪.‬‬ ‫جاَ تي گڏ ٿئي ۽ خشڪ زمين ظاهر ٿئي ‪:‬۽ ائين ئي ٿيو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ خدا چيو تہ آسمان هيٺان پاڻي هڪڙي ء‬ ‫‪10‬۽ خدا خشڪ زمين کي زمين سڏيو؛ ۽ پاڻي جي گڏ ٿيڻ کي سمنڊ سڏيو ‪:‬۽ خدا ڏٺو ته اهو سٺو هو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ خدا چيو تہ زمين گاهه‪ ،‬ٻج ڏيندڙ ٻوٽو ۽ ميويدار وڻ پيدا ڪري جيڪي پنهنجي قسم جي مطابق ميوو ڏين‪ ،‬جن جو ٻج پاڻ ۾ آهي‪،‬‬ ‫زمين تي ‪:‬۽ ائين ئي ٿيو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ زمين گاهه ۽ ٻوٽا امگايا جيڪي پنهنجي قسم مطابق ٻج ڏين ٿا‪ ،‬۽ وڻ امگايا جيڪي ميوو ڏين ٿا‪ ،‬جن جو ٻج پاڻ ۾ هو‪ ،‬پنهنجي قسم‬ ‫مطابق ‪:‬۽ خدا ڏٺو ته اهو سٺو آهي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ شام ۽ صبح ٽيون ڏينهن ٿيو‪.‬‬ ‫لَ هجن‪:‬‬ ‫سالن‬ ‫۽‬ ‫ڏينهن‬ ‫موسمن‪،‬‬ ‫نشانين‪،‬‬ ‫اهي‬ ‫۽‬ ‫ڪن؛‬ ‫جدا‬ ‫کان‬ ‫رات‬ ‫کي‬ ‫ڏينهن‬ ‫جيئن‬ ‫تہ‬ ‫هجن‬ ‫روشنيون‬ ‫۾‬ ‫‪14‬۽ خدا چيو تہ آسمان جي فضا‬ ‫ء‬ ‫لَ هجن ته جيئن زمين تي روشني ڏين ‪:‬۽ ائين ئي ٿيو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ اهي آسمان جي آسمان ۾ روشنين ء‬ ‫لَ ‪:‬هن تارا‬ ‫لَ‪ ،‬۽ ننڍي روشني رات تي حڪومت ڪرڻ ء‬ ‫‪16‬۽ خدا ٻہ وڏيون روشنيون ٺاهيون؛ وڏي روشني ڏينهن تي حڪومت ڪرڻ ء‬ ‫پڻ ٺاهيا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ خدا انهن کي آسمان جي فضا ۾ رکيو ته جيئن زمين تي روشني ڏين‪،‬‬ ‫‪18‬۽ ڏينهن ۽ رات تي حڪومت ڪرڻ‪ ،‬۽ روشني کي اوندهه کان جدا ڪرڻ ‪:‬۽ خدا ڏٺو ته اهو سٺو هو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ شام ۽ صبح جو چوٿون ڏينهن ٿيو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ خدا چيو تہ پاڻي زندگي ڏيندڙ چرندڙ جاندارن کي گهڻو پيدا ڪري‪ ،‬۽ پکي جيڪي زمين جي مٿان آسمان جي کليل فضا ۾ اڏامي‬ ‫سگهن‪.‬‬ ‫‪21‬۽ خدا وڏيون وهيلون ۽ هر قسم جي چرندڙ جاندار کي پيدا ڪيو‪ ،‬جن کي پاڻي پنهنجي قسم مطابق گهڻو ڪري پيدا ڪيو‪ ،‬۽ هر قسم جا‬ ‫پرن وارا پکي پنهنجي قسم مطابق ‪:‬۽ خدا ڏٺو ته اهو سٺو هو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ خدا انهن کي برڪت ڏني ۽ چيو تہ ميويدار ٿيو ۽ وڌو ۽ سمنڊن جي پاڻي ءَ کي ڀريو ۽ پکي زمين تي وڌن‪.‬‬ ‫‪23‬۽ شام ۽ صبح جو پنجون ڏينهن ٿيو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ خدا چيو تہ زمين پنهنجي جنس مطابق جيئرا جانور پيدا ڪري‪ ،‬يعني ڍور‪ ،‬جيتڻ وارا جانور‪ ،‬۽ زمين جا جانور پنهنجي جنس‬ ‫مطابق ‪:‬۽ ائين ئي ٿيو‪.‬‬ ‫شيَ کي پنهنجي قسم‬ ‫‪25‬۽ خدا زمين جي جانورن کي پنهنجي قسم مطابق بڻايو‪ ،‬۽ ڍورن کي پنهنجي قسم مطابق‪ ،‬۽ زمين تي ريڙهندڙ هر‬ ‫ء‬ ‫مطابق بڻايو ‪:‬۽ خدا ڏٺو تہ اهو سٺو آهي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ خدا چيو تہ‪ ،‬اچو تہ انسان کي پنهنجي صورت تي‪ ،‬پنهنجي مشابهت تي بڻايون ‪:‬۽ انهن کي سمنڊ جي مڇين تي‪ ،‬هوا جي پکين تي‪،‬‬ ‫شيَ تي حڪومت ڪرڻ گهرجي‪.‬‬ ‫چوپائي مال تي‪ ،‬۽ سڄي زمين تي‪ ،‬۽ زمين تي رينگڻ واري هر‬ ‫ء‬ ‫‪27‬تنهنڪري خدا ماڻهو ءَ کي پنهنجي صورت تي پيدا ڪيو‪ ،‬خدا جي صورت تي کيس پيدا ڪيو؛ انهن کي نر ۽ مادي بڻائيائين‪.‬‬ ‫‪28‬۽ خدا انهن کي برڪت ڏني‪ ،‬۽ خدا انهن کي چيو ته‪ ،‬ميويدار ٿيو‪ ،‬وڌو‪ ،‬۽ زمين کي ڀريو‪ ،‬۽ ان کي قابو ڪريو ‪:‬۽ سمنڊ جي مڇين‪ ،‬هوا‬ ‫شيَ تي حڪومت ڪريو‪.‬‬ ‫جي پکين‪ ،‬۽ زمين تي هلندڙ هر جاندار‬ ‫ء‬ ‫‪29‬۽ خدا چيو تہ ڏسو‪ ،‬مون اوهان کي هر ٻج ڏيندڙ ٻوٽي ڏني آهي‪ ،‬جيڪا سڄي زمين تي آهي‪ ،‬۽ هر وڻ‪ ،‬جنهن ۾ ٻج ڏيندڙ وڻ جو ميوو‬ ‫لَ هوندو‪.‬‬ ‫لَ کائڻ ء‬ ‫آهي‪ ،‬اهو اوهان ء‬ ‫لَ‬ ‫‪30‬۽ زمين جي هر جانور‪ ،‬هوا جي هر پکي‪ ،‬۽ زمين تي ريڙهيندڙ هر‬ ‫شيَ کي‪ ،‬جنهن ۾ زندگي آهي‪ ،‬مون هر سائي ٻوٽي گوشت ء‬ ‫ء‬ ‫ڏني آهي ‪:‬۽ ائين ئي ٿيو‪.‬‬ ‫شيَ ڏٺي جيڪا هن ٺاهي هئي‪ ،‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اها تمام سٺي هئي ‪.‬۽ شام ۽ صبح جو ڇهون ڏينهن ٿيو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ خدا هر‬ ‫ء‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫‪1‬اهڙي ءَ طرح آسمان ۽ زمين ۽ انهن جي سڀني لشڪر جي تعمير مڪمل ٿي وئي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ستين ڏينهن تي خدا پنهنجو ڪم پورو ڪيو جيڪو هن ڪيو هو؛ ۽ ستين ڏينهن تي پنهنجي سڀني ڪمن کان آرام ڪيو جيڪو هن‬ ‫ڪيو هو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪3‬۽ خدا ستين ڏينهن کي برڪت ڏني‪ ،‬۽ ان کي پاڪ ڪيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته ان ۾ هن پنهنجي سڀني ڪمن کان آرام ڪيو جيڪو خدا پيدا ڪيو‬ ‫۽ ٺاهيو‪.‬‬ ‫‪4‬هي آسمانن ۽ زمين جي نسلن جو احوال آهي جڏهن اهي پيدا ڪيا ويا‪ ،‬جنهن ڏينهن خداوند خدا زمين ۽ آسمان کي بڻايو‪،‬‬ ‫‪5‬۽ زمين جو هر ٻوٽو اڳ ۾ زمين تي هو‪ ،‬۽ هر ٻوٽي ان جي وڌڻ کان اڳ ‪:‬ڇاڪاڻ ته خداوند خدا زمين تي مينهن نه وسايو هو‪ ،‬۽ زمين‬ ‫لَ ڪو به ماڻهو نه هو‪.‬‬ ‫کي پوکڻ ء‬ ‫‪6‬پر زمين مان ڪوهيڙو نڪري ويو‪ ،‬۽ سڄي زمين کي پاڻي ڏنو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ خداوند خدا زمين جي مٽي ءَ مان انسان کي ٺاهيو‪ ،‬۽ سندس نڪ ۾ زندگي ءَ جو ساهه ڦوڪيو؛ ۽ انسان هڪ جيئرو روح بڻجي ويو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ خداوند خدا اوڀر طرف عدن ۾ هڪ باغ لڳايو؛ ۽ اتي هن انسان کي رکيو‪ ،‬جنهن کي هن ٺاهيو هو‪.‬‬ ‫لَ سٺو هو؛ باغ جي وچ ۾ زندگي جو وڻ ۽ نيڪي ۽ بدي جي‬ ‫‪9‬۽ خداوند خدا زمين مان هر هڪ وڻ امگايو جيڪو ڏسڻ ۾ وڻندڙ ۽ کائڻ ء‬ ‫علم جو وڻ پڻ امگايو‪.‬‬ ‫لَ نڪريو؛ ۽ اتان کان اهو جدا ٿي ويو‪ ،‬۽ چار سرن ۾ ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ عدن مان هڪ دريا مَ باغ کي پاڻي ڏيڻ ء‬ ‫‪11‬پهرين جو نالو پيسون آهي ‪:‬اهو اهو آهي جيڪو حويله جي سڄي زمين کي گهيرو ڪري ٿو‪ ،‬جتي سون آهي‪.‬‬ ‫سليماني پٿر آهي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ انهي ءَ ملڪ جو سون سٺو آهي ‪:‬اتي بڊيليم ۽ م‬ ‫‪13‬۽ ٻئي ندي ءَ جو نالو گيحون آهي ‪:‬اها ساُي آهي جيڪا سڄي ايٿوپيا ملڪ کي گهيرو ڪري ٿي‪.‬‬ ‫سور جي اوڀر ۾ وهي ٿي ۽ چوٿين ندي فرات آهي‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ٽئين ندي جو نالو ءه ءدقءل آهي ‪:‬اءها اءها آهي جيڪا ا م‬ ‫‪15‬۽ خداوند خدا آدم کي ورتو‪ ،‬۽ کيس عدن جي باغ ۾ رکيو ته جيئن ان کي پوکي ۽ سنڀالي‪.‬‬ ‫‪16‬۽ خداوند خدا انسان کي حڪم ڏنو تہ‪” ،‬تون باغ جي هر وڻ جو ميوو کائي سگهين ٿو‪:‬‬ ‫‪17‬پر نيڪي ۽ بدي جي ڄاڻ واري وڻ جو ميوو نہ کا مَ‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ جنهن ڏينهن تون ان مان کائيندين‪ ،‬تنهن ڏينهن ضرور مرندين‪.‬‬ ‫لَ هڪ مددگار مقرر ڪندس جيڪو هن جهڙو هجي“‪.‬‬ ‫‪18‬۽ خداوند خدا چيو تہ‪” ،‬اهو سٺو ناهي تہ ماڻهو اڪيلو رهي‪ ،‬مان هن ء‬ ‫‪19‬۽ خداوند خدا مٽي ءَ مان ميدان جا سڀ جانور ۽ هوا جا سڀ پکي ٺاهيا؛ ۽ انهن کي آدم وٽ وٺي آيو ته ڏسجي ته هو انهن کي ڇا‬ ‫شيَ کي جيڪو سڏيو‪ ،‬اهو ئي ان جو نالو هو‪.‬‬ ‫سڏيندو ‪:‬۽ آدم هر جيئري‬ ‫ء‬ ‫لَ ڪو به اهڙو مددگار نه مليو جيڪو‬ ‫‪20‬۽ آدم سڀني ڍورن‪ ،‬هوا جي پکين ۽ جهنگلي جيوت جي سڀني جانورن جا نال رکيا؛ پر آدم ء‬ ‫سندس جهڙو هجي‪.‬‬ ‫‪21‬۽ خداوند خدا آدم تي گهري ننڊ ڪئي‪ ،‬۽ هو سمهي پيو ‪:‬۽ هن سندس هڪ پاسري ڪڍي ۽ ان جي بدران گوشت بند ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ خداوند خدا جيڪا پاسري انسان مان ڪڍي هئي‪ ،‬تنهن مان هڪ عورت ٺاهي ۽ ان کي انسان وٽ وٺي آيو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ آدم چيو تہ‪ ،‬هاڻي هاڻي منهنجين هڏين مان هڏي ۽ منهنجي گوشت مان گوشت آهي ‪:‬هن کي عورت سڏيو ويندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو ءَ نر‬ ‫مان ڪڍي وئي آهي‪.‬‬ ‫‪24‬تنهنڪري ماڻهو پنهنجي پي مَ ۽ ما مَ کي ڇڏي پنهنجي زال سان گڏجي رهندو ‪:‬۽ اهي هڪ جسم ٿيندا‪.‬‬ ‫‪25‬۽ اهي ٻئي ننگا هئا‪ ،‬مڙس ۽ سندس زال‪ ،‬۽ شرمسار نه ٿيا‪.‬‬ ‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬هاڻي نانگ ڪنهن به جهنگلي جانور کان وڌيڪ چالڪ هو جيڪو خداوند خدا ٺاهيو هو ‪.‬۽ هن عورت کي چيو‪" ،‬ها‪ ،‬ڇا خدا چيو آهي‬ ‫ته توهان باغ جي هر وڻ جو ميوو نه کائو؟"‬ ‫‪2‬۽ عورت نانگ کي چيو ته اسين باغ جي وڻن جا ميوا کائي سگهون ٿا‪:‬‬ ‫‪3‬پر باغ جي وچ ۾ موجود وڻ جي ميوي بابت خدا چيو آهي ته‪ ،‬اوهين ان مان نه کائو ۽ نه ئي ان کي هٿ لئيندؤ‪ ،‬نه ته مريندؤ‪.‬‬ ‫‪4‬۽ نانگ عورت کي چيو تہ اوهين ضرور نہ مرندؤ‪:‬‬ ‫‪5‬ڇالَ ⁠جو خدا ڄاڻي ٿو تہ جنهن ڏينهن اوهين امن مان کائيندا‪ ،‬تنهن ڏينهن اوهان جون اکيون مکلي وينديون‪ ،‬۽ اوهين ديوتا وانگر هوندؤ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫چڱائي ۽ بڇڙائي کي ڄاڻندڙ‪.‬‬ ‫لَ گهربل آهي‪ ،‬تڏهن‬ ‫لَ سٺو آهي‪ ،‬۽ اکين کي وڻندڙ آهي‪ ،‬۽ هڪ اهڙو وڻ آهي جيڪو عقلمند بڻائڻ ء‬ ‫‪6‬۽ جڏهن عورت ڏٺو ته وڻ کائڻ ء‬ ‫هن ان جو ميوو ورتو‪ ،‬۽ کاڌو‪ ،‬۽ پنهنجي مڙس کي به ڏنو؛ ۽ هن کاڌو‪.‬‬ ‫لَ ٽنگون‬ ‫‪7‬۽ ٻنهي جون اکيون مکلي ويون‪ ،‬۽ انهن کي خبر پئي ته اهي ننگا آهن؛ ۽ انهن انجير جي پنن کي پاڻ ۾ سيو ڪيو‪ ،‬۽ پاڻ ء‬ ‫ٺاهيون‪.‬‬ ‫‪8‬۽ انهن ڏينهن جي ٿڌ ۾ باغ ۾ گهمندي خداوند خدا جو آواز ٻڌو ‪:‬۽ آدم ۽ سندس زال پاڻ کي خداوند خدا جي حضور کان باغ جي وڻن جي‬ ‫وچ ۾ لڪايو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ خداوند خدا آدم کي سڏيو‪ ،‬۽ کيس چيو ته تون ڪٿي آهين؟‬ ‫‪10‬۽ هن چيو ته‪ ،‬مون باغ ۾ تنهنجو آواز ٻڌو‪ ،‬۽ مان ڊڄي ويس‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مان ننگو هوس؛ ۽ مون پاڻ کي لڪايو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ هن چيو‪” ،‬توکي ڪنهن ٻڌايو ته تون ننگو آهين؟ ڇا تو ان وڻ جو ميوو کاڌو آهي‪ ،‬جنهن جو مون توکي حڪم ڏنو هو ته نه کا مَ؟“‬ ‫لَ ڏني هئي‪ ،‬تنهن مون کي وڻ مان ڏنو‪ ،‬۽ مون کائي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ آدم چيو تہ‪ ،‬جيڪا عورت تو مون سان گڏ رهڻ ء‬ ‫‪13‬۽ خداوند خدا عورت کي چيو تہ ”تو هي ڇا ڪيو آهي؟ “عورت چيو تہ ”ناگ مون کي گمراه ڪيو ۽ مون کاڌو“‪.‬‬ ‫‪14‬۽ خداوند خدا نانگ کي چيو تہ‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تو هي ڪم ڪيو آهي‪ ،‬تنهنڪري تون سڀني ڍورن ۽ ميدان جي سڀني جانورن کان‬ ‫وڌيڪ لعنتي آهين؛ تون پنهنجي پيٽ تي هلندين‪ ،‬۽ پنهنجي سڄي زندگي مٽي کائيندين‪.‬‬ ‫‪15‬۽ مان تنهنجي ۽ عورت جي وچ ۾‪ ،‬۽ تنهنجي نسل ۽ سندس نسل جي وچ ۾ دشمني وجهيندس؛ اها تنهنجي مٿي کي چيڀاٽندي‪ ،‬۽ تون‬ ‫سندس کڙي کي ڪٽيندين‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪16‬۽ عورت کي چيائين تہ‪” ،‬آ ءَ تنهنجي ڏک ۽ پيٽ ۾ گهڻو وڌائيندس‪ ،‬تون ڏک ۾ ٻار ڄڻيندين ءَ‪ ،‬۽ تنهنجي چاهت پنهنجي مڙس ڏانهن‬ ‫هوندي‪ ،‬۽ اهو تو تي حڪومت ڪندو“‪.‬‬ ‫‪17‬۽ آدم کي چيائين تہ‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تو پنهنجي زال جي ُاله ٻڌي آهي ۽ انهي ءَ وڻ جو ميوو کاڌو آهي‪ ،‬جنهن بابت مون توکي حڪم ڏنو‬ ‫هو تہ ان مان نہ کا مَ‪ ،‬تنهنڪري زمين تنهنجي ڪري لعنتي آهي ‪.‬تون پنهنجي سڄي زندگي ڏک ۾ ان مان کائيندو رهندين‪.‬‬ ‫لَ ڪنڊا ۽ ڪانڊيرا پيدا ڪندو‪ ،‬۽ تون ميدان جي ڀاڄي کائيندين‪.‬‬ ‫‪18‬۽ اهو تو ء‬ ‫‪19‬تون پنهنجي منهن جي پسيني ۾ ماني کائيندو‪ ،‬جيستائين تون زمين ۾ واپس نه وڃ؛ ڇاڪاڻ ته تون ان مان ڪڍيو ويو آهين ‪:‬ڇاڪاڻ ته‬ ‫تون مٽي آهين‪ ،‬۽ مٽي ۾ واپس ويندين‪.‬‬ ‫‪20‬۽ آدم پنهنجي زال جو نالو حوا رکيو؛ ڇاڪاڻ ⁠تہ هو ءَ سڀني جيئرن جي ما مَ هئي‪.‬‬ ‫لَ چمڙن جا ڪپڙا ٺاهيا ۽ انهن کي پهرايا‪.‬‬ ‫‪21‬خداوند خدا آدم ۽ سندس زال ء‬ ‫لَ ‪:‬۽ هاڻي‪ ،‬متان هو پنهنجو هٿ‬ ‫‪22‬۽ خداوند خدا چيو تہ‪ ،‬ڏسو‪ ،‬انسان اسان مان هڪ جهڙو ٿي ويو آهي‪ ،‬چڱائي ۽ بڇڙائي کي سڃاڻڻ ء‬ ‫لَ جيئرو رهي‪.‬‬ ‫وڌائي‪ ،‬زندگي جي وڻ مان به کڻي‪ ،‬کائي‪ ،‬۽ هميشه ء‬ ‫‪23‬تنهن ڪري خداوند خدا کيس عدن جي باغ مان ڪڍي ڇڏيو‪ ،‬ته جيئن ان زمين کي آباد ڪري جتان هو ڪڍيو ويو هو‪.‬‬ ‫‪24‬تنهنڪري هن ماڻهو ءَ کي ٻاهر ڪڍي ڇڏيو؛ ۽ باغ عدن جي اوڀر ۾ ڪروبيم ۽ هڪ ٻرندڙ تلوار رکيائين جيڪا هر طرف گهمندي‬ ‫هئي‪ ،‬تہ جيئن زندگي جي وڻ جي رستي جي حفاظت ڪري سگهي‪.‬‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫‪1‬آدم پنهنجي زال حوا سان پيار ڪيو؛ ۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ قائن کي جنم ڏنو‪ ،‬۽ چيو تہ مون کي خداوند کان هڪڙو ماڻهو مليو آهي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ هن وري سندس ڀا مَ هابيل کي جنم ڏنو ‪.‬۽ هابيل رڍن جو چاريندڙ هو‪ ،‬پر قابيل زمين جو هاري هو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ وقت گذرڻ سان گڏ اهو ٿيو ته قابيل زمين جي ميوي مان ڪجهه خداوند جي آڏو نذرانو کڻي آيو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ هابيل‪ ،‬پنهنجي ڌڻ جي پهرين ٻڪرين مان ڪجه ۽ انهن جي چربی کڻي آيو ‪.‬۽ خداوند هابيل ۽ سندس نذراني تي نظر ڪئي‪:‬‬ ‫‪5‬پر قائن ۽ سندس نذراني کي قبول نه ڪيو ‪.‬۽ قائن تمام گهڻو ڪاوڙيو‪ ،‬۽ سندس چهرو ڪري پيو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ خداوند قابيل کي چيو تہ ”تون ڇو ڪاوڙيل آهين؟ ۽ تنهنجو چهرو ڇو لمڙهي ويو آهي؟“‬ ‫‪7‬جيڪڏهن تون چڱائي ڪندين ته ڇا توکي قبول نه ڪيو ويندو؟ ۽ جيڪڏهن تون چڱائي نه ڪندين ته گناهه دروازي تي ويٺو آهي ‪.‬۽‬ ‫هن جي خواهش تو ڏانهن هوندي‪ ،‬۽ تون هن تي حڪومت ڪندين‪.‬‬ ‫‪8‬۽ قائن پنهنجي ڀا مَ هابيل سان ُالهايو ‪:‬۽ جڏهن اهي ميدان ۾ هئا‪ ،‬ته قائن پنهنجي ڀا مَ هابيل تي اٿي بيٺو ۽ کيس ماري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ خداوند قابيل کي چيو تہ ”تنهنجو ڀا مَ هابيل ڪٿي آهي؟ “هن چيو تہ ”مون کي خبر نہ آهي‪ ،‬ڇا آ ءَ پنهنجي ڀا مَ جو سنڀاليندڙ آهيان؟“‬ ‫‪10‬۽ هن چيو ته‪" ،‬تو ڇا ڪيو آهي؟ تنهنجي ڀا مَ جي رت جو آواز زمين تان مون کي سڏي ٿو"‪.‬‬ ‫‪11‬۽ هاڻي تون زمين کان لعنتي آهين‪ ،‬جنهن پنهنجو وات کولي ڇڏيو آهي ته جيئن تنهنجي هٿ مان تنهنجي ڀا مَ جو رت وٺي‪.‬‬ ‫‪12‬جڏهن تون زمين کيڙيندين‪ ،‬تڏهن اها توکي پنهنجي طاقت نه ڏيندي؛ تون زمين ۾ ڀڄي ويندڙ ۽ گهمندڙ هوندين‪.‬‬ ‫‪13‬۽ قابيل خداوند کي چيو تہ ”منهنجي سزا منهنجي برداشت کان وڌيڪ آهي“‪.‬‬ ‫‪14‬ڏس‪ ،‬اڄ تو مون کي زمين تان ڪڍي ڇڏيو آهي؛ ۽ مان تنهنجي منهن کان لڪي ويندس؛ ۽ مان زمين تي ڀٽڪندڙ ۽ آواره ٿيندس؛ ۽ اهو‬ ‫ٿيندو ته جيڪو به مون کي ُوليندو سو مون کي ماري ڇڏيندو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ خداوند کيس چيو تہ ”تنهنڪري جيڪو بہ قابيل کي ماريندو‪ ،‬تنهن کان ست ڀيرا بدلو ورتو ويندو “‪.‬۽ خداوند قابيل تي هڪ نشان‬ ‫لڳايو تہ جيئن ڪو بہ کيس ُولي نہ ماري‪.‬‬ ‫‪16‬۽ قابيل خداوند جي حضور مان نڪري ويو‪ ،‬۽ عدن جي اوڀر ۾ نود جي ملڪ ۾ رهيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ قابيل پنهنجي زال سان پيار ڪيو؛ ۽ هو ءَ حاملہ ٿي‪ ،‬۽ حنوڪ کي جنم ڏنو ‪:‬۽ هن هڪ شهر ٺاهيو‪ ،‬۽ پنهنجي پٽ جي نالي تي شهر‬ ‫جو نالو حنوڪ رکيو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ حنوڪ مان عيراد پيدا ٿيو ‪:‬۽ عيراد مان محويا ايل پيدا ٿيو ‪:‬۽ محويا ايل مان متوسا ايل پيدا ٿيو ‪:‬۽ متوسا ايل مان لمڪ پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ لمڪ ٻہ زالون شاديون ڪيون ‪:‬هڪڙي جو نالو عدا ۽ ٻي جو نالو ءظله هو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ عاد مان جبال پيدا ٿيو ‪:‬هو انهن جو پي مَ هو جيڪي خيمن ۾ رهندا هئا ۽ چوپائي مال پاليندا هئا‪.‬‬ ‫‪21‬۽ سندس ڀا مَ جو نالو يوبل هو ‪:‬هو انهن سڀني جو پي مَ هو جيڪي بربط ۽ بانسري وڄائيندا هئا‪.‬‬ ‫ضللہ‪ ،‬توبل قائن کي به جنم ڏنو‪ ،‬جيڪو پيتل ۽ لوه جي هر هڪ ڪاريگر جو ماهر هو ‪:‬۽ توبل قائن جي ڀيڻ نعمه هئي‪.‬‬ ‫‪22‬۽ ء‬ ‫ضل‪ ،‬منهنجي ُالهه ٻڌو؛ اي لمڪ جون زالون‪ ،‬منهنجي ُالهه تي ڌيان ڏيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته مون‬ ‫‪23‬۽ لمڪ پنهنجين زالن کي چيو‪ ،‬عده ۽ ء‬ ‫لَ ماريو آهي‪.‬‬ ‫زخم‬ ‫پنهنجي‬ ‫کي‬ ‫جوان‬ ‫لَ ۽ هڪ‬ ‫ء‬ ‫هڪ ماڻهو ءَ کي پنهنجي زخم ء‬ ‫پوَ لمڪ جو ستر ڀيرا‪.‬‬ ‫‪24‬جيڪڏهن قابيل جو بدلو ست ڀيرا ورتو ويندو‪ ،‬ته ء‬ ‫‪25‬۽ آدم پنهنجي زال سان ٻيهر واقف ٿيو؛ ۽ هن هڪ پٽ پيدا ڪيو‪ ،‬۽ ان جو نالو سيت رکيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته خدا‪ ،‬هن چيو‪ ،‬مون کي هابيل‬ ‫جي بدران ٻيو اولد ڏنو آهي‪ ،‬جنهن کي قابيل ماريو هو‪.‬‬ ‫‪:‬پوَ ماڻهو خداوند جي نالي کي سڏڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪26‬۽ سيت کي به هڪ پٽ ڄائو؛ ۽ هن پنهنجو نالو انوس رکيو ء‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫‪1‬هي آدم جي نسلن جو ڪتاب آهي ‪:‬جنهن ڏينهن خدا انسان کي پيدا ڪيو‪ ،‬خدا جي صورت تي ان کي ٺاهيو‪.‬‬ ‫‪2‬هن انهن کي نر ۽ مادي پيدا ڪيو؛ ۽ انهن کي برڪت ڏني‪ ،‬۽ انهن جو نالو آدم رکيو‪ ،‬جنهن ڏينهن اهي پيدا ٿيا‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪3‬۽ آدم هڪ سؤ ٽيهه سال جيئرو رهيو‪ ،‬۽ پنهنجي صورت تي پنهنجي صورت تي هڪ پٽ پيدا ٿيو؛ ۽ ان جو نالو سيت رکيو‪.‬‬ ‫پوَ آدم جا ڏينهن اٺ سؤ سال هئا ‪:‬۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪4‬۽ سيت جي پيدائش کان ء‬ ‫‪5‬۽ آدم جي جيئري عمر جا سڀ ڏينهن نو سؤ ٽيهه سال هئا ‪:‬۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ سيت هڪ سؤ پنج سال جيئرو رهيو‪ ،‬۽ انوس پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ سيت اٺ سو ست سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪7‬۽ انوس جي پيدائش کان ء‬ ‫‪8‬۽ سيت جي سڄي عمر نو سؤ ٻارهن سال هئي ‪:‬۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ انوس نوي سالن جو ٿيو‪ ،‬۽ کيس قينان پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ انوس اٺ سو پندرهن سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪10‬قينان جي پيدائش کان ء‬ ‫‪11‬۽ انوس جي سڄي عمر نو سو پنج سال هئي ‪:‬۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪12‬قينان ستر سالن جو ٿيو ۽ کيس مهللئيل پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ قينان اٺ سو چاليهه سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪13‬مهللئيل جي پيدائش کان ء‬ ‫‪14‬۽ قينان جي سڄي عمر نو سو ڏهه سال هئي ‪:‬۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪15‬مهللئيل پنجهٺ سالن جي عمر ۾ پيدا ٿيو ۽ يارد پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ اٺ سو ٽيهه سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪16‬۽ مهللئيل يارد جي پيدائش کان ء‬ ‫‪17‬۽ مهللئيل جي سڄي عمر اٺ سو پنجانوي سال هئي ‪:‬۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ يارد هڪ سؤ ٻاهٺ سالن جو ٿيو‪ ،‬۽ کيس حنوڪ پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ يارد اٺ سو سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪19‬۽ حنوڪ جي پيدائش کان ء‬ ‫‪20‬۽ يارد جي سڄي عمر نو سو ٻاهٺ سال هئي ‪:‬۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪21‬حنوڪ پنجهٺ سالن جو ٿيو ۽ کيس متوسلح پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ حنوڪ ٽي سؤ سال خدا سان گڏ هلندو رهيو‪ ،‬۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪22‬۽ متوسلح جي پيدائش کان ء‬ ‫‪23‬۽ حنوڪ جي سڄي عمر ٽي سو پنجهٺ سال هئي‪:‬‬ ‫‪24‬۽ حنوڪ خدا سان گڏ هلندو رهيو ‪:‬۽ هو نه رهيو؛ ڇاڪاڻ ته خدا کيس کنيو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ متوسلح هڪ سؤ ستاسي سالن جي عمر ۾ رهيو‪ ،‬۽ ان مان لمڪ پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ ست سو ٻاهتر سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪26‬۽ متوسلح لمڪ جي پيدائش کان ء‬ ‫‪27‬۽ متوسلح جي سڄي عمر نو سو امڻهٺ سال هئي ‪:‬۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ لمڪ هڪ سؤ ٻاهٺ سالن جي عمر ۾ رهيو‪ ،‬۽ کيس هڪ پٽ ڄائو‪:‬‬ ‫‪29‬۽ هن پنهنجو نالو نوح رکيو‪ ،‬چيو ته‪” ،‬هي اسان کي اسان جي ڪم ۽ هٿن جي محنت جي باري ۾ تسلي ڏيندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته زمين تي‬ ‫خداوند لعنت ڪئي آهي“‪.‬‬ ‫پوَ لمڪ پنج سو پنجانوي سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪30‬۽ نوح جي پيدائش کان ء‬ ‫‪31‬۽ لمڪ جي سڄي عمر ست سؤ ستر ۽ ست سال هئي ‪:‬۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ نوح پنج سؤ سالن جو ٿيو ‪:‬۽ نوح کي شيم‪ ،‬حام ۽ يافث پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫‪1‬۽ اهو ٿيو‪ ،‬جڏهن ماڻهو زمين جي مٿاڇري تي وڌڻ لڳا‪ ،‬۽ انهن مان ڌيئرون پيدا ٿيون‪،‬‬ ‫‪2‬تہ خدا جي پٽن ماڻهن جي ڌيئرن کي ڏٺو تہ اهي سهڻيون آهن؛ ۽ انهن انهن سڀني مان زالون ورتيون جيڪي انهن پسند ڪيون‪.‬‬ ‫‪3‬۽ خداوند چيو تہ‪ ،‬منهنجو روح انسان سان هميشه جهڳڙو نه ڪندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو پڻ جسم آهي ‪:‬پر سندس ڏينهن هڪ سؤ ويهه سال‬ ‫هوندا‪.‬‬ ‫پوَ به‪ ،‬جڏهن خدا جا پٽ انسانن جي ڌيئرن وٽ آيا‪ ،‬۽ انهن کي ٻار پيدا ٿيا‪ ،‬اهي ئي طاقتور‬ ‫‪4‬انهن ڏينهن ۾ زمين تي ديو هئا؛ ۽ ان کان ء‬ ‫ماڻهو ٿيا جيڪي قديم زماني جا مشهور ماڻهو هئا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ خدا ڏٺو ته انسان جي بڇڙائي زمين تي تمام گهڻي هئي‪ ،‬۽ سندس دل جي خيالن جو هر تصور مسلسل صرف بڇڙو هو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ خداوند کي افسوس ٿيو ته هن زمين تي انسان کي پيدا ڪيو‪ ،‬۽ هن جي دل ۾ ڏک ٿيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ خداوند چيو تہ‪” ،‬آ ءَ انسان کي‪ ،‬جنهن کي مون پيدا ڪيو آهي‪ ،‬زمين تان ناس ڪندس‪ ،‬انسان‪ ،‬جانور‪ ،‬جيتڻ وارا جانور ۽ هوا جا پکي‪،‬‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ مون کي افسوس آهي ته مون انهن کي ٺاهيو آهي“‪.‬‬ ‫‪8‬پر نوح خداوند جي نظر ۾ فضل حاصل ڪيو‪.‬‬ ‫‪9‬هي نوح جي نسل آهن ‪:‬نوح هڪ انصاف پسند ماڻهو هو ۽ پنهنجي نسل ۾ ڪامل هو‪ ،‬۽ نوح خدا سان گڏ هلندو هو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ نوح کي ٽي پٽ پيدا ٿيا‪ ،‬شيم‪ ،‬حام ۽ يافث‪.‬‬ ‫‪11‬زمين خدا جي نظر ۾ بگڙيل هئي‪ ،‬۽ زمين ظلم سان ڀرجي وئي هئي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ خدا زمين تي نظر ڪئي‪ ،‬۽ ڏٺائين ته اها بگڙيل هئي؛ ڇاڪاڻ ته سڀني انسانن زمين تي پنهنجو طريقو بگاڙيو هو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ خدا نوح کي چيو تہ سڀني انسانن جو خاتمو منهنجي اُيان اچي ويو آهي؛ ڇاڪاڻ تہ زمين انهن جي ڪري تشدد سان ڀرجي وئي‬ ‫آهي؛ ۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬مان انهن کي زمين سان گڏ تباهه ڪندس‪.‬‬ ‫‪14‬تون گوفر ڪاٺ جو هڪ ٻيڙي ٺاه‪ ،‬ٻيڙي ءَ ۾ ڪمرا ٺاهيندين ۽ ان کي اندر ۽ ٻاهر رال سان لڳائيندين‪.‬‬ ‫‪15‬۽ اهو هن طرح آهي جنهن مان تون ان کي ٺاهندين ‪:‬ٻيڙي جي ڊيگهه ٽي سؤ هٿ‪ ،‬ويڪر پنجاه هٿ ۽ اوچائي ٽيهه هٿ هوندي‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪16‬ٻيڙي ءَ ۾ هڪ دري ٺاهيندين‪ ،‬۽ ان کي هڪ هٿ مٿي ڪري ڇڏيندين؛ ۽ ٻيڙي ءَ جو دروازو ان جي پاسي ۾ رکندين؛ ان کي هيٺيون‪،‬‬ ‫ٻيو ۽ ٽيون ماڙ ٺاهيندين‪.‬‬ ‫‪17‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬مان‪ ،‬پاڻ‪ ،‬زمين تي پاڻي ءَ جو ٻوڏ آڻيندس‪ ،‬ته جيئن آسمان هيٺان سڀني جاندارن کي‪ ،‬جن ۾ زندگي جو ساهه آهي‪ ،‬تباهه‬ ‫شيَ جيڪا زمين تي آهي‪ ،‬مري ويندي‪.‬‬ ‫ڪريان؛ ۽ هر‬ ‫ء‬ ‫‪18‬پر مان توسان پنهنجو عهد قائم ڪندس؛ ۽ تون ٻيڙي ءَ ۾ ويندؤ‪ ،‬تون‪ ،‬تنهنجا پٽ‪ ،‬تنهنجي زال ۽ تنهنجي پٽن جون زالون‪ ،‬پاڻ سان گڏ‪.‬‬ ‫‪19‬۽ سڀني جانورن مان‪ ،‬هر قسم جا ٻه ٻه ٻيڙي ءَ ۾ آڻيندؤ ته جيئن انهن کي توهان سان گڏ جيئرو رکي سگهجي؛ اهي نر ۽ مادي هوندا‪.‬‬ ‫شيَ مان سندن جنس موجب‪ ،‬هر قسم جا ٻه ٻه‬ ‫‪20‬پکين مان سندن جنس موجب‪ ،‬ڍورن مان سندن جنس موجب‪ ،‬زمين تي هر جيتڻ واري‬ ‫ء‬ ‫تو وٽ ايندا ته جيئن انهن کي جيئرو رکي سگهن‪.‬‬ ‫لَ هوندو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ جيڪو کاڌو کائڻ ۾ اچي ٿو‪ ،‬تنهن مان پاڻ وٽ کڻي اچ‪ ،‬۽ اهو پاڻ وٽ گڏ‬ ‫ء‬ ‫ڪجانَ؛ ۽ اهو تنهنجي ۽ انهن جي کاڌي ء‬ ‫‪22‬نوح ائين ئي ڪيو؛ جيئن خدا کيس حڪم ڏنو‪ ،‬تيئن ئي هن ڪيو‪.‬‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو مون هن زماني ۾ تو کي پنهنجي اُيان نيڪ ڏٺو آهي‪.‬‬ ‫‪1‬۽ خداوند نوح کي چيو تہ تون ۽ تنهنجو سڄو گهر ٻيڙي ءَ ۾ اچو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫کڻجانَ‪.‬‬ ‫کڻجانَ‪ ،‬۽ جيڪي پاڪ نه آهن انهن مان ٻه ٻه نر ۽ مادي پاڻ سان‬ ‫‪2‬هر پاڪ جانور مان ست ست نر ۽ مادي پاڻ سان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪3‬۽ آسمان جي پکين مان ست ست نر ۽ مادي پيدا ڪريو‪ ،‬ته جيئن سڄي زمين تي نسل کي زنده رکي سگهجي‪.‬‬ ‫شيَ جيڪا مون ٺاهي آهي‪،‬‬ ‫پوَ مان زمين تي چاليهه ڏينهن ۽ چاليهه راتيون مينهن وسائيندس؛ ۽ هر جاندار‬ ‫ء‬ ‫‪4‬ڇو ته اڃا ست ڏينهن آهن‪ ،‬ء‬ ‫زمين تان ناس ڪندس‪.‬‬ ‫‪5‬۽ نوح سڀ ڪجهه ڪيو جيئن خداوند کيس حڪم ڏنو هو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ نوح ڇه سو سالن جو هو جڏهن زمين تي پاڻي ءَ جو طوفان آيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ نوح‪ ،‬سندس پٽ‪ ،‬سندس زال ۽ سندس پٽن جون زالون‪ ،‬ٻوڏ جي پاڻي ءَ جي ڪري ٻيڙي ءَ ۾ اندر ويا‪.‬‬ ‫‪8‬پاڪ جانورن مان‪ ،‬۽ غير پاڪ جانورن مان‪ ،‬۽ پکين مان‪ ،‬۽ زمين تي جيتڻ وارين سڀني شين مان‪،‬‬ ‫‪9‬جيئن خدا نوح کي حڪم ڏنو هو‪ ،‬ٻه ٻہ نر ۽ مادي‪ ،‬نوح وٽ ٻيڙي ءَ ۾ ويا‪.‬‬ ‫پوَ اهو ٿيو ته ٻوڏ جو پاڻي زمين تي اچي ويو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ستن ڏينهن کان ء‬ ‫‪11‬نوح جي زندگي جي ڇه سؤ سال ۾‪ ،‬ٻئي مهيني ۾‪ ،‬مهيني جي سترهين ڏينهن تي‪ ،‬ساُئي ڏينهن تي وڏي اونهائي جا سڀ چشما ڦاٽي پيا‪،‬‬ ‫۽ آسمان جون دريون کوليون ويون‪.‬‬ ‫‪12‬۽ زمين تي چاليه ڏينهن ۽ چاليه راتيون مينهن وسندو رهيو‪.‬‬ ‫‪13‬ساُئي ڏينهن نوح‪ ،‬شيم‪ ،‬حام ۽ يافث‪ ،‬نوح جا پٽ‪ ،‬۽ نوح جي زال ۽ سندس پٽن جون ٽي زالون‪ ،‬ٻيڙي ءَ ۾ داخل ٿيا‪.‬‬ ‫‪14‬اهي‪ ،‬۽ هر قسم جا جانور‪ ،‬۽ سڀ ڍور‪ ،‬۽ هر قسم جا جيتڻ وارا جانور جيڪي زمين تي پنهنجي قسم جا آهن‪ ،‬۽ هر قسم جا پکي‪ ،‬هر‬ ‫قسم جا پکي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ اهي سڀني جانورن مان ٻہ ٻہ‪ ،‬جن ۾ زندگي ءَ جو ساهه آهي‪ ،‬نوح وٽ ٻيڙي ءَ ۾ داخل ٿيا‪.‬‬ ‫‪16‬۽ جيڪي اندر ويا‪ ،‬سي سڀ جانور نر ۽ مادي داخل ٿيا‪ ،‬جيئن خدا کيس حڪم ڏنو هو ‪:‬۽ خداوند کيس اندر بند ڪيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ ٻوڏ زمين تي چاليهه ڏينهن رهي؛ ۽ پاڻي وڌيو‪ ،‬۽ ٻيڙي کي کنيو‪ ،‬۽ اهو زمين کان مٿي کنيو ويو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ پاڻي زور سان وڌيو‪ ،‬۽ زمين تي تمام گهڻو وڌي ويو؛ ۽ ٻيڙي پاڻي ءَ جي مٿان هلي وئي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ پاڻي زمين تي تمام گهڻو چڙهي ويو؛ ۽ سڀ اوچا ٽڪريون‪ ،‬جيڪي سڄي آسمان هيٺان هيون‪ ،‬ڍڪي ويون‪.‬‬ ‫‪20‬پاڻي پندرهن هٿ مٿي چڙهي ويو؛ ۽ جبل ڍڪجي ويا‪.‬‬ ‫شيَ جيڪا زمين تي ريڙهيندي هئي‪ ،‬۽ سڀ انسان‬ ‫‪21‬۽ سڀ جانور جيڪي زمين تي هلندا هئا‪ ،‬پکي‪ ،‬ڍور‪ ،‬جانور‪ ،‬۽ هر جيتڻ واري‬ ‫ء‬ ‫مري ويا‪.‬‬ ‫‪22‬جن جي نڪ ۾ زندگي ءَ جو ساهه هو‪ ،‬اهي سڀ جيڪي خشڪ زمين ۾ هئا‪ ،‬مري ويا‪.‬‬ ‫‪23‬۽ زمين تي سڀ جيئرا شيون ناس ٿي ويون‪ ،‬انسان‪ ،‬ڍور‪ ،‬جيتڻ وارا جانور ۽ آسمان جا پکي؛ ۽ اهي زمين تان ناس ٿي ويا ‪:‬۽ رُو نوح‬ ‫۽ اهي جيڪي ساڻس گڏ ٻيڙي ءَ ۾ هئا‪ ،‬جيئرا رهيا‪.‬‬ ‫‪24‬۽ پاڻي زمين تي هڪ سو پنجاهه ڏينهن تائين غالب رهيو‪.‬‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫‪1‬۽ خدا نوح کي ۽ سڀني جاندارن کي‪ ،‬۽ سڀني ڍورن کي جيڪي ساڻس گڏ ٻيڙي ءَ ۾ هئا ياد ڪيو ‪:‬۽ خدا زمين تي هوا هلئي‪ ،‬۽ پاڻي امڀرڻ‬ ‫لڳو؛‬ ‫‪2‬۽ اونهائي جا چشما ۽ آسمان جون دريون بند ٿي ويون‪ ،‬۽ آسمان مان مينهن بند ٿي ويو‪.‬‬ ‫پوَ پاڻي گهٽجي ويو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ پاڻي زمين تان مسلسل واپس ٿيندو رهيو ‪:‬۽ سؤ پنجاهه ڏينهن جي آخر کان ء‬ ‫‪4‬۽ ٻيڙي ستين مهيني ۾‪ ،‬مهيني جي سترهين ڏينهن تي‪ ،‬اراراط جي جبلن تي بيٺي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ پاڻي ڏهين مهيني تائين مسلسل گهٽجندو رهيو ‪:‬ڏهين مهيني ۾‪ ،‬مهيني جي پهرين ڏينهن تي‪ ،‬جبلن جون چوٽيون نظر آيون‪.‬‬ ‫‪6‬۽ چاليهن ڏينهن جي آخر ۾ ائين ٿيو ته نوح ٻيڙي ءَ جي دري کولي جيڪا هن ٺاهي هئي‪:‬‬ ‫‪7‬۽ هن هڪ ڪانو موڪليو‪ ،‬جيڪو هيڏانهن هوڏانهن ڀڄندو رهيو‪ ،‬جيستائين پاڻي زمين تان سڪي نه ويو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ هن هڪ ڪبوتر به ٻاهر موڪليو‪ ،‬ته جيئن ڏسي سگهي ته پاڻي زمين تان گهٽجي ويو آهي يا نه‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫لَ ڪا به آرام نه ملي‪ ،‬۽ هو ءَ سندس وٽ ٻيڙي ءَ ۾ موٽي آئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ سڄي زمين تي پاڻي‬ ‫‪9‬پر ڪبوتر کي پنهنجي پيرن جي تري ءَ ء‬ ‫‪:‬پوَ هن پنهنجو هٿ وڌايو ۽ کيس کنيو ۽ کيس ٻيڙي ءَ ۾ پاڻ سان گڏ کڻي ويو‪.‬‬ ‫هو ء‬ ‫‪10‬۽ هو ست ڏينهن ٻيا رهيو؛ ۽ ٻيهر ڪبوتر کي ٻيڙي ءَ مان ٻاهر ڪڍيائين‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ڪبوتر شام جو وٽس آيو؛ ۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬سندس وات ۾ زيتون جو هڪ پن هو ‪:‬تنهنڪري نوح کي خبر پئي ته پاڻي زمين تان گهٽجي ويو‬ ‫آهي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ هو ست ڏينهن ٻيا رهيو؛ ۽ ڪبوتر کي ٻاهر موڪليو؛ جيڪو وري هن ڏانهن نه موٽيو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ڇه سؤ پهرين سال ۾‪ ،‬پهرين مهيني ۾‪ ،‬مهيني جي پهرين ڏينهن تي‪ ،‬پاڻي زمين تان سڪي ويو ‪:‬۽ نوح ٻيڙي ءَ جو ڍڪ لهي ڏٺو‪ ،‬۽‬ ‫ڏٺائين تہ زمين جو مٿاهون سڪل هو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ٻئي مهيني ۾‪ ،‬مهيني جي ستين تاريخ تي‪ ،‬زمين سڪي وئي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ خدا نوح سان ُالهايو‪ ،‬چيو ته‪:‬‬ ‫‪16‬تون‪ ،‬تنهنجي زال‪ ،‬تنهنجا پٽ ۽ تنهنجي پٽن جون زالون پاڻ سان گڏ ٻيڙي ءَ مان ٻاهر نڪرو‪.‬‬ ‫‪17‬پاڻ سان گڏ سڀ جيئرا جانور ٻاهر ڪڍ‪ ،‬يعني سڀ جانور‪ ،‬پکي‪ ،‬ڍور ۽ زمين تي ريڙهندڙ سڀ شيون‪ ،‬ته جيئن اهي زمين تي گهڻو‬ ‫نسل ڪن‪ ،‬ميويدار ٿين ۽ زمين تي وڌن‪.‬‬ ‫‪18‬۽ نوح‪ ،‬سندس پٽ‪ ،‬سندس زال ۽ سندس پٽن جون زالون ساڻس گڏ ٻاهر نڪتا‪:‬‬ ‫‪19‬سڀ جانور‪ ،‬سڀ جيتڻ وارا جانور‪ ،‬سڀ پکي‪ ،‬۽ جيڪي به زمين تي رينگندا آهن‪ ،‬انهن جي جنس مطابق ٻيڙي ءَ مان ٻاهر نڪري آيا‪.‬‬ ‫لَ هڪ قربانگاهه ٺاهي؛ ۽ هر صاف جانور ۽ هر صاف پکي مان ڪجهه کڻي قربانگاهه تي ساڙڻ جون قربانيون‬ ‫‪20‬۽ نوح خداوند جي ء‬ ‫پيش ڪيون‪.‬‬ ‫خوشبوَ محسوس ڪئي؛ ۽ خداوند پنهنجي دل ۾ چيو ته‪ ،‬مان انسان جي خاطر زمين کي ٻيهر لعنت نه ڏيندس؛‬ ‫‪21‬۽ خداوند هڪ مٺي‬ ‫ء‬ ‫شيَ کي ماريندس‪ ،‬جيئن مون‬ ‫ڇاڪاڻ ته انسان جي دل جو خيال سندس جواني ءَ کان بڇڙو آهي؛ ۽ نه ئي مان ٻيهر هر ڪنهن جيئري‬ ‫ء‬ ‫ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪22‬جيستائين زمين رهندي‪ ،‬پوک ۽ فصل‪ ،‬ٿڌ ۽ گرمي‪ ،‬اونهارو ۽ سيارو‪ ،‬۽ ڏينهن ۽ رات ختم نه ٿيندا‪.‬‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫‪1‬۽ خدا نوح ۽ سندس پٽن کي برڪت ڏني‪ ،‬۽ انهن کي چيو ته‪ ،‬ميويدار ٿيو‪ ،‬وڌو‪ ،‬۽ زمين کي ڀريو‪.‬‬ ‫شيَ تي‪ ،‬۽ سمنڊ جي سڀني‬ ‫‪2‬۽ اوهان جو خوف ۽ اوهان جو خوف زمين جي هر جانور تي‪ ،‬هوا جي هر پکي تي‪ ،‬زمين تي هلندڙ هر‬ ‫ء‬ ‫مڇين تي هوندو؛ اهي اوهان جي هٿ ۾ ڏنا ويا آهن‪.‬‬ ‫لَ گوشت هوندي؛ جيئن مون توهان کي سائي ٻوٽي ڏني آهي‪ ،‬سڀ شيون‪.‬‬ ‫‪3‬هر هلندڙ‬ ‫شيَ جيڪا جيئري آهي‪ ،‬توهان ء‬ ‫ء‬ ‫‪4‬پر گوشت جي جان‪ ،‬يعني رت‪ ،‬نہ کائو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ يقينا ا مان توهان جي جانن جو رت گهرندس؛ هر جانور جي هٿان مان ان جو بدلو وٺندس‪ ،‬۽ انسان جي هٿان؛ هر انسان جي ڀا مَ جي‬ ‫هٿان مان انسان جي جان گهرندس‪.‬‬ ‫‪6‬جيڪو به انسان جو رت وهائي ٿو‪ ،‬ان جو رت انسان جي هٿان وهايو ويندو ‪:‬ڇاڪاڻ ته خدا جي صورت تي هن انسان کي ٺاهيو آهي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ اوهين ميوو ڪريو ۽ وڌندا وڃو؛ زمين ۾ گهڻو ڪري ٻار ڪڍو ۽ ان ۾ گهڻا ٿيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ خدا نوح ۽ سندس پٽن سان ُالهايو‪ ،‬چيو ته‪:‬‬ ‫پوَ توهان جي نسل سان پنهنجو عهد قائم ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ ڏسو‪ ،‬مان توهان سان ۽ توهان کان ء‬ ‫‪10‬۽ هر جاندار سان جيڪو توهان سان گڏ آهي‪ ،‬پکين مان‪ ،‬ڍورن مان‪ ،‬۽ زمين جي هر جانور مان‪ ،‬ٻيڙي ءَ مان نڪرندڙ سڀني کان وٺي‪،‬‬ ‫زمين جي هر جانور تائين‪.‬‬ ‫‪11‬۽ مان اوهان سان پنهنجو عهد قائم ڪندس؛ سڀ جاندار وري ٻوڏ جي پاڻي ءَ سان نه ڪٽيا ويندا؛ ۽ نه ئي وري زمين کي تباهه ڪرڻ‬ ‫لَ ٻوڏ ايندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬۽ خدا چيو تہ‪” ،‬هي انهي ءَ عهد جو نشان آهي جيڪو آ ءَ پنهنجي ۽ اوهان جي وچ ۾ ۽ هر هڪ جيئري مخلوق جي وچ ۾ جيڪو اوهان‬ ‫لَ ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫سان گڏ آهي‪ ،‬دائمي نسلن ء‬ ‫‪13‬مان پنهنجو ڪمان ڪڪر ۾ رکان ٿو‪ ،‬۽ اهو منهنجي ۽ زمين جي وچ ۾ هڪ عهد جي نشاني هوندو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ اهو ٿيندو‪ ،‬جڏهن مان زمين تي ڪڪر آڻيندس‪ ،‬ته ڪمان ڪڪر ۾ نظر ايندي‪:‬‬ ‫‪15‬۽ مون کي پنهنجو عهد ياد ايندو‪ ،‬جيڪو منهنجي ۽ اوهان جي ۽ سڀني جاندارن جي وچ ۾ آهي؛ ۽ پاڻي وري سڀني جاندارن کي ناس‬ ‫لَ ٻوڏ نه ٿيندو‪.‬‬ ‫ڪرڻ ء‬ ‫‪16‬۽ ڪمان ڪڪر ۾ هوندي؛ ۽ مان ان تي نظر ڪندس‪ ،‬ته جيئن مون کي خدا ۽ زمين تي رهندڙ سڀني جاندارن جي وچ ۾ دائمي عهد ياد‬ ‫اچي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ خدا نوح کي چيو تہ‪ ،‬هي انهي ءَ عهد جو نشان آهي جيڪو مون پنهنجي ۽ زمين تي رهندڙ سڀني جانورن جي وچ ۾ قائم ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ نوح جا پٽ جيڪي ٻيڙي ءَ مان نڪتا‪ ،‬سي سام‪ ،‬حام ۽ يافث هئا ‪:‬۽ حام ڪنعان جو پي مَ آهي‪.‬‬ ‫‪19‬اهي نوح جا ٽي پٽ آهن ‪:‬۽ انهن مان سڄي زمين پکڙيل هئي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ نوح هڪ هاري ٿيڻ لڳو‪ ،‬۽ هن هڪ انگورن جو باغ لڳايو‪:‬‬ ‫‪21‬۽ هن شراب پيتو‪ ،‬۽ نشي ۾ هو؛ ۽ هو پنهنجي خيمي ۾ اگهاڙو پيو هو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ ڪنعان جي پي مَ حام پنهنجي پي مَ جي ننگي حالت ڏٺي ۽ ٻاهر پنهنجن ٻن ڀائرن کي ٻڌايو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪23‬۽ شيم ۽ يافث هڪ ڪپڙو کڻي پنهنجن ٻنهي ڪلهن تي رکيو ۽ پوئتي هليا ويا ۽ پنهنجي پي مَ جي ننگي کي ڍڪيو؛ ۽ انهن جا منهن‬ ‫پوئتي هئا‪ ،‬۽ انهن پنهنجي پي مَ جي ننگي کي نه ڏٺو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ نوح پنهنجي شراب کان جاُيو‪ ،‬۽ ڄاتو ته سندس ننڍي پٽ هن سان ڇا ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ هن چيو ته لعنت هجي ڪنعان تي‪ ،‬هو پنهنجن ڀائرن جو غلم هوندو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ هن چيو تہ‪ ،‬شيم جو خداوند خدا مبارڪ هجي‪ ،‬۽ ڪنعان سندس غلم هوندو‪.‬‬ ‫‪27‬خدا يافت کي وڌائيندو‪ ،‬۽ هو شيم جي خيمن ۾ رهندو؛ ۽ ڪنعان سندس غلم هوندو‪.‬‬ ‫پوَ ٽي سو پنجاهه سال جيئرو رهيو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ نوح ٻوڏ کان ء‬ ‫‪29‬۽ نوح جي سڄي عمر نو سو پنجاهه سال هئي ‪:‬۽ هو مري ويو‪.‬‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫پوَ پٽ پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪1‬هاڻي هي نوح جي پٽن‪ ،‬شيم‪ ،‬حام ۽ يافث جو نسل آهي ‪:‬۽ انهن کي ٻوڏ کان ء‬ ‫‪2‬يافث جا پٽ ‪ :‬مجمر‪ ،‬ماجوج‪ ،‬مادائي‪ ،‬ياوان‪ ،‬توبل‪ ،‬مسڪ ۽ تيراس‪.‬‬ ‫‪3‬۽ مجمر جا پٽ ‪:‬اشڪناز‪ ،‬ريفات ۽ توجرما‪.‬‬ ‫ڪتيم ۽ دودانيم‪.‬‬ ‫‪4‬۽ ياوان جا پٽ ‪:‬اليشاه‪ ،‬ترشيش‪ ،‬ء‬ ‫‪5‬انهن جي ڪري غير قومن جا ٻيٽ پنهنجي پنهنجي زمين ۾ ورهايا ويا‪ ،‬هر هڪ پنهنجي ٻولي‪ ،‬پنهنجي خاندان‪ ،‬پنهنجي قوم ۾‪.‬‬ ‫‪6‬۽ حام جا پٽ ‪:‬ڪمش‪ ،‬ءمصر‪ ،‬فوط ۽ کنعان‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ڪمش جا پٽ ءسبا‪ ،‬حويله‪ ،‬سبتا‪ ،‬رعما ۽ سبتڪا هئا؛ ۽ رعما جا پٽ ءسبا ۽ ددان هئا‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ڪمش نمرود پيدا ٿيو ‪:‬هو زمين تي هڪ طاقتور ماڻهو ٿيڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪9‬هو خداوند جي اُيان هڪ طاقتور شڪاري هو ‪:‬تنهن ڪري چيو وڃي ٿو ته‪ ،‬جيئن نمرود‪ ،‬خداوند جي اُيان هڪ طاقتور شڪاري‬ ‫هو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ سندس بادشاهت جي شروعات شنار جي ملڪ ۾ بابل‪ ،‬اريخ‪ ،‬اڪاد ۽ ڪلنه هئي‪.‬‬ ‫‪11‬انهي ءَ ملڪ مان اسور نڪري ويو ۽ نينوه‪ ،‬رحوبوت ۽ ڪالح شهر تعمير ڪيا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ نينوه ۽ ڪلح جي وچ ۾ ريسن ‪:‬اهو هڪ وڏو شهر آهي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ءمصر مان لموديم‪ ،‬عناميم‪ ،‬ءلحابيم ۽ نفتموحيم پيدا ٿيا‪،‬‬ ‫‪14‬۽ پطروسيم‪ ،‬ڪسلموحيم‪( ،‬جن مان فلستيم پيدا ٿيا )۽ ڪفتوريم‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ڪنعان مان سندس پهريون پٽ صيدا پيدا ٿيو‪ ،‬۽ حيت مان‪،‬‬ ‫‪16‬۽ يبوسي‪ ،‬۽ اموري‪ ،‬۽ جرجاسي‪،‬‬ ‫‪17‬۽ حوي‪ ،‬عرقي‪ ،‬۽ سيني‪،‬‬ ‫‪18‬۽ ارودائي‪ ،‬صمارائي ۽ حماتي ‪:‬۽ بعد ۾ ڪنعاني خاندان پکڙجي ويا‪.‬‬ ‫‪19‬۽ ڪنعاني ماڻهن جي سرحد صيدا کان جرار تائين هئي‪ ،‬۽ غزه تائين‪ ،‬۽ سدوم‪ ،‬عموره‪ ،‬ادمه ۽ ضبوئيم تائين‪ ،‬۽ لشا تائين هئي‪.‬‬ ‫‪20‬اءهي حام جا اولد آهن‪ ،‬پنهنجي گهراڻي‪ ،‬پنهنجين ٻولين‪ ،‬پنهنجين ملڪن ۽ پنهنجين قومن موجب‪.‬‬ ‫‪21‬۽ شيم کي‪ ،‬جيڪو عبر جي سڀني ٻارن جو پي مَ هو ۽ يافت جو وڏو ڀا مَ هو‪ ،‬کيس به ٻار پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫سور‪ ،‬ارفڪسد‪ ،‬لمود ۽ ارام هئا‪.‬‬ ‫‪ 22‬ءسم جا ٻار عيلم‪ ،‬ا م‬ ‫عوض‪ ،‬محل‪ ،‬گتر ۽ ماش‪.‬‬ ‫‪23‬۽ ارام جا ٻار ‪ :‬م‬ ‫صلء ءح ءب ل‬ ‫اَء ‪.‬۽ صلح کي ايبر پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫‪24‬وَ ء ررفء ء‬ ‫سد ء ء‬ ‫ء‬ ‫‪25‬۽ ءعبر کي ٻہ پٽ پيدا ٿيا ‪:‬هڪڙي جو نالو فلج هو؛ ڇاڪاڻ ⁠تہ سندس ڏينهن ۾ زمين ورهايل هئي؛ ۽ سندس ڀا مَ جو نالو يمقطان هو‪.‬‬ ‫‪26‬وقء ء‬ ‫ف‪ ،‬ءحزء ءر ءم ءوتء ءو يء ءر ءح‪،‬‬ ‫طانء رال مم رودءادء‪ ،‬ءو ء‬ ‫ش ءل ء‬ ‫ء‬ ‫‪27‬۽ هدورام‪ ،‬اوزال‪ ،‬دءقلہ‪،‬‬ ‫‪28‬۽ عوبال‪ ،‬ابيماعيل‪ ،‬شيبا‪،‬‬ ‫‪29‬۽ اوفير‪ ،‬حويله ۽ يوباب ‪:‬اهي سڀ يقطان جا پٽ هئا‪.‬‬ ‫‪30‬۽ انهن جي رهائش ميسا کان اوڀر طرف جبل سفار تائين هئي‪.‬‬ ‫‪31‬اءهي سام جا پٽ آهن‪ ،‬پنهنجي خاندانن‪ ،‬پنهنجين ٻولين‪ ،‬پنهنجين زمينن ۽ پنهنجين قومن موجب‪.‬‬ ‫پوَ زمين تي قومون انهن جي ڪري ورهايل هيون‪.‬‬ ‫‪32‬اءهي نوح جي پٽن جا خاندان آهن‪ ،‬سندن نسلن ۽ قومن موجب ‪:‬۽ ٻوڏ کان ء‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫‪1‬۽ سڄي زمين هڪ ئي ٻولي ۽ هڪ ئي ٻولي هئي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن اهي اوڀر کان سفر ڪري رهيا هئا‪ ،‬ته انهن کي شنار جي ملڪ ۾ هڪ ميدان مليو؛ ۽ اهي اتي رهڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪3‬۽ انهن هڪ ٻئي کي چيو ته‪ ،‬اچو ته سرون ٺاهيون ۽ انهن کي چڱي طرح ساڙيون ‪.‬۽ انهن وٽ پٿر جي بدران سرون هيون‪ ،‬۽ انهن وٽ‬ ‫گاري جي بدران لڪ هئي‪.‬‬ ‫‪4‬۽ انهن چيو ته‪ ،‬اچو ته هڪ شهر ۽ هڪ برج ٺاهيون‪ ،‬جنهن جي چوٽي آسمان تائين پهچي؛ ۽ اسان کي هڪ نالو بڻايون‪ ،‬نه ته اسين‬ ‫سڄي زمين تي ٽڙي پکڙي وڃون‪.‬‬ ‫لَ هيٺ لهي آيو‪ ،‬جيڪو انسانن جا ٻار ٺاهي رهيا هئا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ خداوند شهر ۽ منارو ڏسڻ ء‬

‫پيدائش‬

‫‪6‬۽ خداوند چيو تہ ڏسو‪ ،‬ماڻهو هڪ آهن‪ ،‬۽ انهن سڀني جي هڪ ٻولي آهي؛ ۽ اهي اهو ڪرڻ شروع ڪن ٿا ‪:‬۽ هاڻي انهن کان ڪجهه به‬ ‫نه روڪيو ويندو‪ ،‬جيڪو انهن ڪرڻ جو ارادو ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪7‬اچو تہ هيٺ لهي وڃون‪ ،‬۽ اتي انهن جي ٻولي کي غلط ثابت ڪريون‪ ،‬ته جيئن اهي هڪ ٻئي جي ُالهه نه سمجهي سگهن‪.‬‬ ‫‪8‬تنهنڪري خداوند انهن کي اتان کان سڄي زمين تي ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيو ‪:‬۽ اهي شهر جي تعمير ڪرڻ ڇڏي ڏنائون‪.‬‬ ‫‪9‬تنهن ڪري ان جو نالو بابل رکيو ويو آهي؛ ڇاڪاڻ ته اتي خداوند سڄي زمين جي ٻولي کي غلط ثابت ڪيو ‪:‬۽ اتان کان خداوند انهن‬ ‫کي سڄي زمين تي ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫پوَ ارفڪسد پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫‪10‬هي شيم جو نسل آهي ‪:‬شيم هڪ سؤ سالن جو هو ۽ ٻوڏ کان ٻه سال ء‬ ‫پوَ شيم پنج سؤ سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ارفڪسد جي پيدائش کان ء‬ ‫‪12‬۽ ارفڪسد پنجٽيهه سال جي عمر ۾ رهيو ۽ کيس سلح پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ ارفڪسد چار سو ٽي سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪13‬۽ صلح جي پيدائش کان ء‬ ‫‪14‬۽ سلح ٽيهه سال جي عمر ۾ رهيو‪ ،‬۽ ان مان عبر پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ صلح چار سو ٽي سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ءعبر جي پيدائش کان ء‬ ‫‪ 16‬ءعبر چوٽيهن سالن جو ٿيو ۽ کيس فلج پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ ءعبر چار سو ٽيهه سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪17‬۽ فلج جي پيدائش کان ء‬ ‫‪18‬۽ فلج ٽيهه سال جي عمر ۾ رعو پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ فلج ٻہ سو نو سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪19‬۽ رعو جي ڄمڻ کان ء‬ ‫‪20‬رعو ٻٽيهن سالن جي عمر ۾ سروگ پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ رعو ٻہ سو ست سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪21‬۽ سروج جي پيدائش کان ء‬ ‫‪22‬۽ سروگ ٽيهه سال جيئرو رهيو‪ ،‬۽ نحور پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ سروگ ٻہ سو سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪23‬۽ نحور جي ڄمڻ کان ء‬ ‫‪24‬۽ نحور اڻويهه سال جي عمر ۾ رهيو‪ ،‬۽ کيس تارح پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫پوَ نحور هڪ سؤ امنيتاليهه سال جيئرو رهيو ۽ کيس پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪25‬۽ تارح جي پيدائش کان ء‬ ‫‪26‬۽ تارح ستر سالن جي عمر ۾ هو‪ ،‬جنهن مان ابرام‪ ،‬نحور ۽ حاران پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪27‬هاڻي تارح جو نسل هي آهي ‪:‬تارح مان ابرام‪ ،‬نحور ۽ هاران پيدا ٿيا؛ ۽ هاران مان لوط پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ هاران پنهنجي پي مَ تارح جي اُيان پنهنجي جنم ڀومي‪ ،‬ڪلدين جي امور ۾ وفات ڪئي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ ابرام ۽ نحور پاڻ ۾ شاديون ڪيون ‪:‬ابرام جي زال جو نالو ساره هو؛ ۽ نحور جي زال جو نالو ملڪہ هو‪ ،‬جيڪا هاران جي ڌي ءَ‬ ‫هئي‪ ،‬جيڪو ملڪہ جو پي مَ ۽ اسڪا جو پي مَ هو‪.‬‬ ‫‪30‬پر ساره سنڍ هئي‪ ،‬کيس ڪو اولد نه هو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ تارح پنهنجي پٽ ابرام‪ ،‬پنهنجي پوٽي حاران جي پٽ لوط‪ ،‬۽ پنهنجي ڌي ءَ ساره‪ ،‬پنهنجي پٽ ابرام جي زال کي ساڻ ڪري ويو؛ ۽‬ ‫لَ نڪتا؛ ۽ اهي حاران ۾ آيا ۽ اتي رهيا‪.‬‬ ‫اهي انهن سان گڏ ڪلديس جي امور کان کنعان جي ملڪ ڏانهن وڃڻ ء‬ ‫‪32‬۽ تارح ٻہ سو پنج سال جي عمر ۾ هو ‪:‬۽ تارح حاران ۾ وفات ڪئي‪.‬‬ ‫باب ‪12‬‬ ‫‪1‬هاڻي خداوند ابرام کي چيو هو ته‪ ،‬تون پنهنجي ملڪ‪ ،‬پنهنجي مائٽن ۽ پنهنجي پي مَ جي گهر مان نڪري اهڙي ملڪ ڏانهن وڃ جيڪو‬ ‫مان توکي ڏيکاريندس‪.‬‬ ‫‪2‬۽ مان توکي هڪ وڏي قوم بڻائيندس‪ ،‬۽ توکي برڪت ڏيندس‪ ،‬۽ تنهنجو نالو عظيم ڪندس؛ ۽ تون هڪ نعمت ٿيندين‪:‬‬ ‫‪3‬۽ مان انهن کي برڪت ڏيندس جيڪي توکي برڪت ڏين ٿا‪ ،‬۽ انهن کي لعنت ڏيندس جيڪي توکي لعنت ڏين ٿا ‪:‬۽ توهان ۾ زمين جا‬ ‫سڀ خاندان برڪت وارا هوندا‪.‬‬ ‫‪4‬پوَ ابرام هليو ويو‪ ،‬جيئن خداوند کيس چيو هو؛ ۽ لوط به ساڻس گڏ هليو ‪:‬۽ ابرام پنجهتر سالن جو هو جڏهن هو حاران کان نڪتو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬۽ ابرام پنهنجي زال ساره‪ ،‬پنهنجي ڀائٽي جي پٽ لوط‪ ،‬۽ پنهنجي سڀني ملڪيتن کي جيڪي انهن گڏ ڪيون هيون ۽ انهن ماڻهن کي‬ ‫لَ نڪتا؛ ۽ اهي ڪنعان جي ملڪ ۾ آيا‪.‬‬ ‫جيڪي انهن حاران ۾ حاصل ڪيون هيون‪ ،‬ساڻ ڪري کنعان جي ملڪ ۾ وڃڻ ء‬ ‫جاَ تي‪ ،‬موره جي بلوط تائين ويو ‪.‬۽ ڪنعاني ان وقت ملڪ ۾ هئا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ ابرام ملڪ مان گذري ءسکم جي ء‬ ‫لَ هڪ قربانگاهه ٺاهي‪،‬‬ ‫‪7‬۽ خداوند ابرام کي ظاهر ٿيو ۽ چيو تہ‪” ،‬آ ءَ تنهنجي اولد کي هي ملڪ ڏيندس “‪.‬۽ اتي هن خداوند جي ء‬ ‫جيڪو هن کي ظاهر ٿيو هو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ اتان کان هو بيت ايل جي اوڀر ۾ هڪڙي جبل تي هليو ويو‪ ،‬۽ پنهنجو خيمو لڳايو‪ ،‬جنهن ۾ بيت ايل اولهه ۾ هو ۽ حي اوڀر ۾ هو ‪:‬۽ اتي‬ ‫لَ هڪ قربانگاهہ ٺاهي‪ ،‬۽ خداوند جي نالي کي سڏيو‪.‬‬ ‫هن خداوند ء‬ ‫‪9‬۽ ابرام سفر ڪندو رهيو‪ ،‬ڏکڻ ڏانهن اڃا به هلندو رهيو‪.‬‬ ‫لَ ويو؛ ڇاڪاڻ ته ملڪ ۾ ڏڪار سخت هو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ملڪ ۾ ڏڪار پيو ‪:‬۽ ابرام مصر ۾ رهڻ ء‬ ‫‪11‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن هو مصر ۾ داخل ٿيڻ جي ويجهو آيو‪ ،‬تڏهن هن پنهنجي زال سارائي کي چيو‪” ،‬هاڻي ڏس‪ ،‬مون کي خبر آهي ته تون‬ ‫ڏسڻ ۾ هڪ سهڻي عورت آهين‪.‬‬ ‫‪12‬تنهن ڪري جڏهن مصري توکي ڏسندا ته چوندا ته هي سندس زال آهي‪ ،‬۽ اهي مون کي ماريندا‪ ،‬پر توکي جيئرو بچائيندا‪.‬‬ ‫‪13‬چئو تہ‪ ،‬تون منهنجي ڀيڻ آهين‪ ،‬تہ جيئن تنهنجي خاطر مون سان ڀلئي ٿئي؛ ۽ منهنجي جان تنهنجي ڪري بچي‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ائين ٿيو تہ جڏهن ابرام مصر ۾ آيو‪ ،‬تڏهن مصرين ان عورت کي ڏٺو تہ هو ءَ تمام سهڻي آهي‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪15‬فرعون جي سردارن به کيس ڏٺو‪ ،‬۽ فرعون جي اُيان سندس تعريف ڪئي ‪:‬۽ عورت کي فرعون جي گهر ۾ کڻي ويا‪.‬‬ ‫‪16‬۽ هن ابرام سان سندس خاطر نيڪي ڪئي ‪:‬۽ هن وٽ رڍون‪ ،‬ڍُا‪ ،‬گڏهه‪ ،‬نوڪر‪ ،‬ٻانهيون‪ ،‬گڏهه ۽ امٺ هئا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ خداوند فرعون ۽ سندس گهر تي ابراهيم جي زال ساره جي ڪري وڏيون آفتون نازل ڪيون‪.‬‬ ‫‪18‬۽ فرعون ابرام کي سڏيو ۽ چيو تہ ”تو مون سان هي ڇا ڪيو آهي؟ تو مون کي ڇو نہ ٻڌايو تہ هو ءَ تنهنجي زال آهي؟“‬ ‫‪19‬تو ڇو چيو تہ ’امها منهنجي ڀيڻ آهي؟ ‘تہ جيئن مان کيس پنهنجي زال ڪري وٺي وڃان ها ‪.‬تنهنڪري هاڻي پنهنجي زال ڏس‪ ،‬ان کي‬ ‫وٺي وڃ‪.‬‬ ‫‪20‬۽ فرعون پنهنجن ماڻهن کي سندس باري ۾ حڪم ڏنو ‪:‬۽ انهن کيس‪ ،‬سندس زال کي‪ ،‬۽ جيڪو ڪجهہ سندس هو سو موڪليو‪.‬‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫‪1‬۽ ابرام مصر مان نڪري ويو‪ ،‬هو‪ ،‬سندس زال‪ ،‬۽ جيڪي ڪجهه سندس هو‪ ،‬۽ لوط به ساڻس گڏ ڏکڻ ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ابرام ڍورن‪ ،‬چاندي ۽ سون ۾ تمام گهڻو امير هو‪.‬‬ ‫جاَ ڏانهن جتي سندس خيمو شروع ۾ هو‪ ،‬بيت ايل ۽ هائي جي وچ ۾؛‬ ‫‪3‬۽ هو ڏکڻ کان بيت ايل ڏانهن سفر ڪندو رهيو‪ ،‬انهي ءَ ء‬ ‫جاَ جتي ابرام قربان گاهه ٺاهي هئي‪ ،‬۽ اتي ابرام خداوند جو نالو ورتو‪.‬‬ ‫‪4‬امها ء‬ ‫‪5‬۽ لوط وٽ به‪ ،‬جيڪو ابرام سان گڏ هليو ويو‪ ،‬وٽ به ڌڻ‪ ،‬رڍون ۽ خيما هئا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ زمين انهن کي برداشت نه ڪري سگهي ته اهي گڏجي رهي سگهن ‪:‬ڇاڪاڻ ته انهن جو مال ايترو وڏو هو جو اهي گڏجي نه رهي‬ ‫سگهيا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ابرام جي چوپائي مال جي ڌنارن ۽ لوط جي چوپائي مال جي ڌنارن جي وچ ۾ جهڳڙو ٿيو ‪:‬۽ ڪنعاني ۽ فرزي ان وقت ملڪ ۾ رهندا‬ ‫هئا‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ابرام لوط کي چيو تہ‪” ،‬منهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾‪ ،‬۽ منهنجي ڌنارن ۽ تنهنجي ڌنارن جي وچ ۾ ڪو به جهڳڙو نه ٿئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ‬ ‫اسين ڀائر آهيون“‪.‬‬ ‫‪9‬ڇا سڄو ملڪ تنهنجي اُيان نه آهي؟ مون کان الڳ ٿي وڃ‪ ،‬جيڪڏهن تون کاٻي هٿ کي هٽائيندين ته مان ساڄي پاسي ويندس؛ يا‬ ‫جيڪڏهن تون ساڄي پاسي ويندين ته مان کاٻي پاسي ويندس‪.‬‬ ‫‪10‬۽ لوط اکيون کڻي اردن جي سڄي ميدان کي ڏٺو‪ ،‬ته اهو هر هنڌ سٺو پاڻي سان ڀريل هو‪ ،‬ان کان اڳ جو خداوند سدوم ۽ عموره کي‬ ‫تباهه ڪيو‪ ،‬جيئن خداوند جو باغ‪ ،‬مصر جي ملڪ وانگر‪ ،‬جيستائين تون ضمعر تائين اچين ٿو‪.‬‬ ‫لَ چونڊيو؛ ۽ لوط اوڀر طرف سفر ڪيو ‪:‬۽ اهي پاڻ کي هڪ ٻئي کان الڳ ڪري ويا‪.‬‬ ‫‪11‬پوَ لوط اردن جي سڄي ميدان کي پاڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪12‬ابرام ڪنعان جي ملڪ ۾ رهيو ۽ لوط ميدان جي شهرن ۾ رهيو ۽ سدوم ڏانهن پنهنجو خيمو لڳايو‪.‬‬ ‫‪13‬پر سدوم جا ماڻهو خداوند جي نظر ۾ تمام گهڻا بڇڙا ۽ گنهگار هئا‪.‬‬ ‫جاَ کان ڏس جتي تون آهين اتر‪ ،‬ڏکڻ‪،‬‬ ‫پوَ خداوند ابرام کي چيو تہ‪ ،‬هاڻي پنهنجون اکيون مٿي ڪري انهي ءَ ء‬ ‫‪14‬۽ لوط جي جدا ٿيڻ کان ء‬ ‫اوڀر ۽ اولهه‪:‬‬ ‫لَ ڏيندس‪.‬‬ ‫‪15‬ڇالَ ⁠جو اها سڄي زمين جيڪا تون ڏسين ٿو‪ ،‬امها توکي ۽ تنهنجي اولد کي هميشہ ء‬ ‫ء‬ ‫پوَ‬ ‫‪16‬۽ مان تنهنجو اولد زمين جي مٽي ءَ وانگر ڪندس ‪:‬اهڙي ءَ طرح جيڪڏهن ڪو ماڻهو زمين جي مٽي ءَ کي ُڻائي سگهي ٿو‪ ،‬تہ ء‬ ‫تنهنجو اولد پڻ ُڻيو ويندو‪.‬‬ ‫‪17‬امٿ‪ ،‬ملڪ جي ڊيگهه ۽ ويڪر ۾ گهم‪ ،‬ڇو ته مان اهو توکي ڏيندس‪.‬‬ ‫لَ هڪ قربان گاه ٺاهي‪.‬‬ ‫‪18‬پوَ ابرام پنهنجو خيمو ڪڍيو‪ ،‬۽ ممري جي بلوط ۾ اچي رهيو‪ ،‬جيڪو حبرون ۾ آهي‪ ،‬۽ اتي خداوند جي ء‬ ‫ء‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫‪1‬۽ اهو شنار جي بادشاهه امرافل‪ ،‬السر جي بادشاهه اريوڪ‪ ،‬عيلم جي بادشاهه ڪدرلعمر ۽ قومن جي بادشاهه تدعال جي ڏينهن ۾‬ ‫ٿيو‪.‬‬ ‫‪2‬ته انهن سدوم جي بادشاهه بيرا سان‪ ،‬عموره جي بادشاهه برشا سان‪ ،‬ادمه جي بادشاهه شناب سان‪ ،‬زبوئيم جي بادشاهه شميبر سان ۽ بالع‬ ‫جي بادشاهه سان‪ ،‬جيڪو ضمعر آهي‪ ،‬جنگ ڪئي‪.‬‬ ‫‪3‬اهي سڀ سديم جي وادي ۾ گڏ ٿيا‪ ،‬جيڪو لوڻاٺيل سمنڊ آهي‪.‬‬ ‫‪4‬ٻارهن سال اهي ڪدرلعمر جي خدمت ۾ رهيا‪ ،‬۽ تيرهين سال ۾ انهن بغاوت ڪئي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ چوڏهين سال ۾ ڪدرلعمر ۽ بادشاه جيڪي ساڻس گڏ هئا آيا‪ ،‬۽ عشتروت قرنيم ۾ رفائيم کي‪ ،‬۽ حام ۾ زوزيم کي‪ ،‬۽ شاويه قريثيم ۾‬ ‫ايميم کي ماريو‪،‬‬ ‫‪6‬۽ حوري پنهنجي جبل سعير ۾‪ ،‬ايل فاران تائين‪ ،‬جيڪو بيابان جي ڪناري تي آهي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ اهي موٽي آيا‪ ،‬۽ اينمشپات ڏانهن آيا‪ ،‬جيڪو قادش آهي‪ ،‬۽ عماليقين جي سڄي ملڪ کي ۽ امورين کي به‪ ،‬جيڪي هززون تمر ۾ رهندا‬ ‫هئا‪ ،‬ماريو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ سدوم جو بادشاهه‪ ،‬عموره جو بادشاهه‪ ،‬ادمه جو بادشاهه‪ ،‬ضبوئيم جو بادشاهه ۽ بالع (يعني ضغر )جو بادشاهه نڪتا ۽ انهن سديم جي‬ ‫وادي ۾ انهن سان جنگ ڪئي‪.‬‬ ‫‪9‬عيلم جي بادشاهه ڪدرلعمر سان‪ ،‬۽ قومن جي بادشاهه تدعال سان‪ ،‬۽ شنار جي بادشاهه امرافل سان‪ ،‬۽ السر جي بادشاهه اريوڪ‬ ‫سان؛ چار بادشاهه پنجن سان‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪10‬۽ سديم جي وادي لچڪدار کڏن سان ڀريل هئي؛ ۽ سدوم ۽ عموره جا بادشاهه ڀڄي ويا ۽ اتي ڪري پيا؛ ۽ جيڪي بچيا سي جبل ڏانهن‬ ‫ڀڄي ويا‪.‬‬ ‫‪11‬۽ انهن سدوم ۽ عموره جو سڀ مال ۽ انهن جو سڀ کاڌو کڻي هليا ويا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ اهي ابرام جي ڀائٽي لوط کي‪ ،‬جيڪو سدوم ۾ رهندو هو‪ ،‬۽ سندس مال ملڪيت کي کڻي هليا ويا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ هڪ ماڻهو جيڪو بچي ويو هو‪ ،‬آيو ۽ عبراني ابرام کي ٻڌايو؛ ڇاڪاڻ ته هو اءشڪول ۽ عانير جي ڀا مَ‪ ،‬اموري ممري جي بلوط ۾‬ ‫رهندو هو ‪:‬۽ اهي ابرام سان اتحادي هئا‪.‬‬ ‫‪14‬۽ جڏهن ابرام ٻڌو ته سندس ڀا مَ کي قيد ڪيو ويو آهي‪ ،‬تڏهن هن پنهنجي گهر ۾ پيدا ٿيل ٽي سو ارڙهن تربيت يافته نوڪرن کي هٿيار‬ ‫بند ڪيو ۽ دان تائين انهن جو پيڇو ڪيو‪.‬‬ ‫لَ ورهايو‪ ،‬۽ انهن کي ماريو‪ ،‬۽ هوبه تائين انهن جو پيڇو‬ ‫‪15‬۽ هن رات جو پاڻ کي ۽ سندس نوڪرن کي انهن جي خلف ورزي ڪرڻ ء‬ ‫ڪيو‪ ،‬جيڪو دمشق جي کاٻي پاسي آهي‪.‬‬ ‫‪16‬۽ هو سڀ سامان واپس کڻي آيو‪ ،‬۽ پنهنجي ڀا مَ لوط کي‪ ،‬سندس سامان‪ ،‬۽ عورتن ۽ ماڻهن کي به واپس وٺي آيو‪.‬‬ ‫لَ شاوي جي‬ ‫پوَ موٽي آيو ته سدوم جو بادشاهه سندس ملڻ ء‬ ‫‪17‬۽ جڏهن هو ڪدرلعمر ۽ سندس ساٿي بادشاهن کي شڪست ڏيڻ کان ء‬ ‫وادي ۾ نڪتو‪ ،‬جيڪا بادشاهه جي وادي آهي‪.‬‬ ‫تعالي جو ڪاهن هو‪.‬‬ ‫خدا‬ ‫هو‬ ‫‪:‬۽‬ ‫آيو‬ ‫کڻي‬ ‫شراب‬ ‫‪18‬۽ ملڪصدق سالم جو بادشاهه ماني ۽‬ ‫ي‬ ‫اعلي خدا جي طرفان ابرام کي مبارڪ هجي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ هن کيس برڪت ڏني‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬آسمان ۽ زمين جي مالڪ‪ ،‬سڀ کان‬ ‫ي‬ ‫‪20‬۽ سڀ کان وڌيڪ خدا جي ساراهه هجي‪ ،‬جنهن تنهنجي دشمنن کي تنهنجي هٿ ۾ ڏنو آهي “‪.‬۽ هن کيس سڀني شين جو ڏهون حصو‬ ‫ڏنو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ سدوم جي بادشاه ابرام کي چيو تہ مون کي ماڻهو ڏي ۽ مال پاڻ وٽ رکي ڇڏ‪.‬‬ ‫اعلي خدا آهي‪ ،‬جيڪو‬ ‫‪22‬۽ ابرام سدوم جي بادشاهه کي چيو ته‪ ،‬مون پنهنجو هٿ خداوند جي اُيان بلند ڪيو آهي‪ ،‬جيڪو سڀ کان‬ ‫ي‬ ‫آسمان ۽ زمين جو مالڪ آهي‪،‬‬ ‫شيَ جيڪا تنهنجي آهي سا وٺندس‪ ،‬متان تون چوين تہ مون ابرام‬ ‫‪23‬تہ مان ڌاُي کان وٺي مجتي جي تسميہ تائين نہ وٺندس‪ ،‬۽ نہ ئي ڪا‬ ‫ء‬ ‫کي امير ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪24‬رُو اهو جيڪو جوانن کاڌو آهي ۽ جيڪي ماڻهو مون سان گڏ ويا آهن‪ ،‬عانير‪ ،‬اشڪول ۽ ممري‪ ،‬انهن کي پنهنجو حصو وٺڻ ڏيو‪.‬‬ ‫باب ‪15‬‬ ‫پوَ خداوند جو ڪلم ابرام ڏانهن رويا ۾ آيو‪ ،‬چيائين تہ ”اي ابرام‪ ،‬ڊڄ نه‪ ،‬آ ءَ تنهنجي ڍال آهيان ۽ تنهنجو وڏو اجر‬ ‫‪1‬انهن ُالهين کان ء‬ ‫آهيان‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ابرام چيو تہ‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬تون مون کي ڇا ڏيندين‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ مان بي اولد ٿي وڃان ٿو‪ ،‬۽ منهنجي گهر جو سنڀاليندڙ دمشق جو‬ ‫هي اليعزر آهي؟‬ ‫‪3‬۽ ابرام چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تو مون کي ڪو بہ اولد نہ ڏنو آهي‪ ،‬۽ ڏس‪ ،‬جيڪو منهنجي گهر ۾ پيدا ٿيو آهي سو منهنجو وارث آهي“‪.‬‬ ‫‪4‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬خداوند جو ڪلم هن ڏانهن آيو‪ ،‬ته هي تنهنجو وارث نه ٿيندو‪ ،‬پر جيڪو تنهنجي پيٽ مان نڪرندو اهو تنهنجو وارث ٿيندو‪.‬‬ ‫ٻڌاَ‪ ،‬جيڪڏهن تون انهن کي ُڻائي سگهين ٿو ‪:‬۽ هن کيس چيو‬ ‫‪5‬۽ هن کيس ٻاهر ڪڍيو‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬هاڻي آسمان ڏانهن نهار‪ ،‬۽ تارن کي ء‬ ‫ته‪ ،‬تنهنجو اولد به اهڙو ئي ٿيندو‪.‬‬ ‫لَ صداقت سمجهيو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ هن خداوند تي ايمان آندو؛ ۽ هن ان کي پنهنجي ء‬ ‫‪7‬۽ هن کيس چيو ته‪” ،‬آ ءَ خداوند آهيان جيڪو توکي ڪلديس جي امور مان ڪڍي آيو آهيان‪ ،‬ته جيئن توکي هي ملڪ وارث بڻائيان‪.‬‬ ‫‪8‬۽ هن چيو ته‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬مون کي ڪيئن خبر پوندي ته مان ان جو وارث ٿيندس؟‬ ‫‪9‬۽ هن کيس چيو ته مون کي ٽن سالن جي هڪ ُئون‪ ،‬ٽن سالن جي هڪ ٻڪري‪ ،‬ٽن سالن جو هڪ رڍ‪ ،‬هڪ ڪبوتر ۽ هڪ جوان‬ ‫ڪبوتر ڏي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ هن اهي سڀ پاڻ وٽ کڻي انهن کي وچ ۾ ورهائي ڇڏيو‪ ،‬۽ هر هڪ ٽڪرو هڪ ٻئي جي سامهون رکيو ‪:‬پر پکين کي نه ورهائيائين‪.‬‬ ‫‪11‬۽ جڏهن پکي لشن تي لهي آيا‪ ،‬ته ابرام انهن کي ڌڪي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ جڏهن سج لهي رهيو هو‪ ،‬ته ابرام تي گهري ننڊ ڇانئجي وئي؛ ۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬وڏي اونداهي جو هڪ خوفناڪ خوف هن تي ڇانئجي ويو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ هن ابرام کي چيو ته پڪ ڄاڻو ته توهان جو اولد هڪ اهڙي ملڪ ۾ پرديسي هوندو جيڪو انهن جو ناهي‪ ،‬۽ انهن جي خدمت‬ ‫ڪندو؛ ۽ اهي انهن کي چار سؤ سال ڏک ڏيندا؛‬ ‫پوَ اهي وڏي دولت سان گڏ نڪرندا‪.‬‬ ‫‪:‬۽‬ ‫ڪندا‬ ‫غلمي‬ ‫اهي‬ ‫جي‬ ‫‪14‬۽ مان ان قوم جو به فيصلو ڪندس‪ ،‬جنهن‬ ‫ء‬ ‫‪15‬۽ تون سلمتي ءَ سان پنهنجي پي مَ ڏاڏن وٽ ويندين‪ ،‬۽ توکي چڱي پيري ءَ ۾ دفن ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪16‬پر چوٿين پيڙهي ءَ ۾ اهي وري هتي ايندا ‪:‬ڇاڪاڻ ته امورين جي بدڪاري اڃا پوري نه ٿي آهي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن سج لهي ويو‪ ،‬۽ اوندهه ٿي‪ ،‬ته هڪ دونهين جي تنور ۽ هڪ ٻرندڙ ڏيئو انهن ٽڪرن جي وچ مان گذريو‪.‬‬ ‫‪18‬ساُئي ڏينهن خداوند ابرام سان عهد ڪيو‪ ،‬چيو ته‪ ،‬مون تنهنجي اولد کي هي ملڪ ڏنو آهي‪ ،‬مصر جي ندي ءَ کان وٺي وڏي ندي ءَ‪،‬‬ ‫فرات ندي ءَ تائين‪.‬‬ ‫‪19‬قيني‪ ،‬قنزي‪ ،‬۽ قدموني‪،‬‬ ‫فر لزي‪ ،‬۽ ءرفائي‪،‬‬ ‫‪20‬۽ ءحتلي‪ ،‬ء‬ ‫‪21‬۽ اموري‪ ،‬۽ ڪنعاني‪ ،‬۽ گرجاسي ۽ يبوسي‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫باب ‪16‬‬ ‫‪1‬هاڻي ابراهيم جي زال ساره کي ڪو به اولد نه ٿيو ‪:‬۽ هن جي هڪ مصري ٻانهي هئي‪ ،‬جنهن جو نالو هاجره هو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ سارئي ابرام کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬خداوند مون کي ٻار پيدا ڪرڻ کان روڪيو آهي ‪.‬مون کي عرض آهي تہ منهنجي ٻانهي ءَ سان صحبت‬ ‫ڪر‪ ،‬شايد مون کي ان مان اولد ملي “‪.‬۽ ابرام سارئي جي ُالهه مڃي‪.‬‬ ‫لَ‬ ‫پوَ پنهنجي مڙس ابرام کي زال ٿيڻ ء‬ ‫‪3‬۽ ابرام جي زال ساره پنهنجي مصري ٻانهي هاجره کي کنعان جي ملڪ ۾ ڏه سال رهڻ کان ء‬ ‫ڏنو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ هو هاجره وٽ ويو‪ ،‬۽ هو ءَ حاملہ ٿي ‪:‬۽ جڏهن هن ڏٺو ته هو ءَ حاملہ ٿي چڪي آهي‪ ،‬تڏهن هن جي مالڪياڻي کي حقير سمجهيو ويو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ سارئي ابرام کي چيو تہ ”منهنجو ظلم تو تي آهي ‪:‬مون پنهنجي ٻانهي کي تنهنجي سيني ۾ ڏنو آهي؛ ۽ جڏهن هن ڏٺو تہ هو ءَ پيٽ سان‬ ‫ٿي آهي‪ ،‬تڏهن مون کي سندس نظر ۾ حقير سمجهيو ويو ‪.‬خداوند منهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾ فيصلو ڪري“‪.‬‬ ‫‪6‬پر ابرام ساره کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تنهنجي ٻانهي تنهنجي هٿ ۾ آهي‪ ،‬جيئن توکي وڻي تيئن ڪر “‪.‬۽ جڏهن ساره هن سان سختي ڪئي تہ‬ ‫هو ءَ سندس سامهون کان ڀڄي وئي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ خداوند جي ملئڪ هن کي بيابان ۾ پاڻي ءَ جي هڪ چشمي وٽ‪ ،‬شور جي رستي تي هڪ چشمي وٽ ڏٺو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ هن چيو‪" ،‬هاجره‪ ،‬سارئي جي ٻانهي‪ ،‬تون ڪٿان آئي آهين؟ ۽ ڪٿي ويندين؟ "۽ هن چيو‪" ،‬مان پنهنجي مالڪي سارئي جي منهن کان‬ ‫ڀڄي وڃان ٿي"‪.‬‬ ‫‪9‬۽ خداوند جي ملئڪ هن کي چيو ته پنهنجي مالڪياڻي ڏانهن موٽي وڃ ۽ پاڻ کي هن جي هٿ هيٺ ڪري ڇڏ‪.‬‬ ‫‪10‬خداوند جي ملئڪ کيس چيو تہ ”آ ءَ تنهنجو اولد ايترو وڌائيندس جو گهڻائي ءَ جي ڪري ان جو حساب نہ ڪيو ويندو“‪.‬‬ ‫‪11‬خداوند جي ملئڪ کيس چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تون پيٽ سان آهين ۽ پٽ ڄڻيندين ءَ‪ ،‬۽ ان جو نالو اسماعيل رکج‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند تنهنجي‬ ‫ڏک جي خبر ٻڌي آهي“‪.‬‬ ‫‪12‬۽ هو هڪ جهنگلي ماڻهو هوندو؛ سندس هٿ هر هڪ جي خلف هوندو‪ ،‬۽ هر هڪ جو هٿ ان جي خلف هوندو؛ ۽ هو پنهنجن‬ ‫سڀني ڀائرن جي سامهون رهندو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ هن خداوند جو نالو رکيو جيڪو هن سان ُالهائيندو هو‪” ،‬تون خدا مون کي ڏسين ٿو “‪.‬ڇاڪاڻ ته هن چيو‪” ،‬ڇا مون هتي به ان کي‬ ‫ڏٺو آهي جيڪو مون کي ڏسي ٿو؟“‬ ‫‪14‬تنهن ڪري ان کوهه جو نالو بئرلحيروئي رکيو ويو؛ ڏسو‪ ،‬اهو قادش ۽ برد جي وچ ۾ آهي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ هاجره کي ابرام مان پٽ پيدا ٿيو ‪:‬۽ ابرام پنهنجي پٽ جو نالو‪ ،‬جيڪو هاجره مان پيدا ٿيو‪ ،‬اسماعيل رکيو‪.‬‬ ‫لَ اسماعيل کي جنم ڏنو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ابرام ڇهاسي سالن جو هو‪ ،‬جڏهن هاجره ابراهيم ء‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫‪1‬۽ جڏهن ابرام نوانوي سالن جو ٿيو‪ ،‬تڏهن خداوند ابرام کي ظاهر ٿيو‪ ،‬۽ کيس چيو ته‪ ،‬مان قادر مطلق خدا آهيان؛ منهنجي اُيان هل‪ ،‬۽‬ ‫ڪامل ٿي مَ‪.‬‬ ‫‪2‬۽ مان پنهنجي ۽ اوهان جي وچ ۾ پنهنجو عهد ڪندس‪ ،‬۽ اوهان کي تمام گهڻو وڌائيندس‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ابرام منهن ڀر ڪري پيو ‪:‬۽ خدا هن سان ُالهايو‪ ،‬چيو ته‪:‬‬ ‫لَ‪ ،‬ڏسو‪ ،‬منهنجو عهد توهان سان آهي‪ ،‬۽ توهان ڪيترين ئي قومن جو پي مَ ٿيندا‪.‬‬ ‫‪4‬منهنجي ء‬ ‫‪5‬۽ نه وري تنهنجو نالو ابرام سڏبو‪ ،‬پر تنهنجو نالو ابراهيم هوندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مون توکي ڪيترين ئي قومن جو پي مَ بڻايو آهي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ مان توکي تمام گهڻو ڪامياب ڪندس‪ ،‬۽ مان توکي قومون پيدا ڪندس‪ ،‬۽ بادشاهه تو مان نڪرندا‪.‬‬ ‫لَ پنهنجو عهد قائم ڪندس‪ ،‬ته مان تنهنجو ۽‬ ‫‪7‬۽ مان پنهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾ ۽ تنهنجي اولد جي وچ ۾ سندن نسلن تائين هڪ دائمي عهد ء‬ ‫تنهنجي اولد جو خدا ٿيندس‪.‬‬ ‫لَ ڏيندس؛ ۽ مان‬ ‫‪8‬۽ مان توکي ۽ تنهنجي اولد کي‪ ،‬اهو ملڪ جنهن ۾ تون پرديسي آهين‪ ،‬يعني ڪنعان جو سڄو ملڪ‪ ،‬دائمي ملڪيت ء‬ ‫انهن جو خدا هوندس‪.‬‬ ‫رکجانَ‪.‬‬ ‫‪9‬۽ خدا ابراهيم کي چيو تہ‪ ،‬تون ۽ تنهنجي اولد‪ ،‬سندن نسلن ۾‪ ،‬منهنجو عهد قائم‬ ‫ء‬ ‫پوَ توهان جي نسل جي وچ ۾ رکيو ويندو ‪:‬توهان مان هر‬ ‫‪10‬هي منهنجو عهد آهي جيڪو توهان منهنجي ۽ توهان جي وچ ۾ ۽ توهان کان ء‬ ‫هڪ مرد ٻار جو ختنو ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ اوهين پنهنجي پيشاني جو ختنو ڪندا؛ ۽ اهو منهنجي ۽ اوهان جي وچ ۾ ٿيل عهد جي نشاني هوندو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ اوهان مان جيڪو اٺن ڏينهن جو آهي‪ ،‬تنهن جو ختنو ڪيو وڃي‪ ،‬اوهان جي نسلن ۾ هر هڪ مرد ٻار‪ ،‬اهو جيڪو گهر ۾ پيدا ٿيو‬ ‫آهي‪ ،‬يا ڪنهن اجنبي کان پئسن سان خريد ڪيو ويو آهي‪ ،‬جيڪو اوهان جي اولد مان نه آهي‪.‬‬ ‫‪13‬جيڪو توهان جي گهر ۾ پيدا ٿئي ٿو‪ ،‬۽ جيڪو توهان جي پئسن سان خريد ڪيو ويو آهي‪ ،‬ان جو ختنو ٿيڻ ضروري آهي ‪:‬۽ منهنجو‬ ‫لَ رهندو‪.‬‬ ‫عهد توهان جي جسم ۾ هڪ دائمي عهد ء‬ ‫‪14‬۽ جيڪو غير طهريل مرد ٻار جنهن جي چمڙي جو گوشت طهر نه ڪيو ويو آهي‪ ،‬اهو روح پنهنجي قوم مان ڪٽيو ويندو؛ هن‬ ‫منهنجو عهد ٽوڙيو آهي‪.‬‬ ‫لَ‪ ،‬تون ان جو نالو سارائي نہ رک‪ ،‬پر ان جو نالو ساره هوندو“‪.‬‬ ‫‪15‬۽ خدا ابراهيم کي چيو تہ‪” ،‬تنهنجي زال سارائي ء‬ ‫‪16‬۽ مان هن کي برڪت ڏيندس‪ ،‬۽ توکي هن مان هڪ پٽ به عطا ڪندس ‪:‬ها‪ ،‬مان هن کي برڪت ڏيندس‪ ،‬۽ هو ءَ قومن جي ما مَ ٿيندي؛‬ ‫ماڻهن جا بادشاهه هن مان پيدا ٿيندا‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪17‬پوَ ابراهيم منهن ڀر ڪري پيو‪ ،‬۽ کلڻ لڳو‪ ،‬۽ دل ۾ چيو‪ ،‬ڇا سؤ سالن جي عمر واري کي ٻار پيدا ٿيندو؟ ۽ ساره‪ ،‬جيڪا نوي سالن‬ ‫ء‬ ‫جي آهي‪ ،‬ڇا ٻار پيدا ڪندي؟‬ ‫‪18‬۽ ابراهيم خدا کي چيو ته‪ ،‬ڪاش اسماعيل تنهنجي اُيان جيئرو رهي!‬ ‫‪19‬۽ خدا چيو تہ‪ ،‬تنهنجي زال ساره ضرور توکي پٽ ڄمندي‪ ،‬۽ تون ان جو نالو اسحاق رکج ‪:‬۽ مان پنهنجو عهد هن سان ۽ سندس اولد‬ ‫سان هڪ دائمي عهد جي طور تي قائم ڪندس‪.‬‬ ‫‪20‬۽ اسماعيل جي باري ۾‪ ،‬مون توهان جي ُالهه ٻڌي آهي ‪:‬ڏسو‪ ،‬مون هن کي برڪت ڏني آهي‪ ،‬۽ هن کي ميوو ڏيندڙ بڻائيندس‪ ،‬۽ هن‬ ‫کي تمام گهڻو وڌائيندس؛ هن مان ٻارهن سردار پيدا ٿيندا‪ ،‬۽ مان هن کي هڪ وڏي قوم بڻائيندس‪.‬‬ ‫‪21‬پر مان پنهنجو عهد اسحاق سان قائم ڪندس‪ ،‬جيڪو ساره توکي ايندڙ سال هن مقرر وقت تي جنم ڏيندي‪.‬‬ ‫‪22‬پوَ هو ابراهيم سان ُالهائڻ ڇڏي ڏنو ۽ خدا ابراهيم کان مٿي هليو ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬۽ ابراهيم پنهنجي پٽ اسماعيل کي‪ ،‬۽ پنهنجي گهر ۾ پيدا ٿيندڙ سڀني کي‪ ،‬۽ پنهنجي پئسن سان خريد ڪيل سڀني کي‪ ،‬يعني ابراهيم جي‬ ‫گهر جي سڀني مردن کي‪ ،‬۽ ساُئي ڏينهن انهن جي چمڙي جو ختنو ڪيو‪ ،‬جيئن خدا کيس چيو هو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ جڏهن ابراهيم جو ختنو ڪيو ويو ته سندس عمر نوانوي سال هئي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ سندس پٽ اسماعيل تيرهن سالن جو هو‪ ،‬جڏهن سندس پيشاني جي چمڙي جو ختنو ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪26‬ساُئي ڏينهن تي ابراهيم ۽ سندس پٽ اسماعيل جو طهر ڪرايو ويو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ سندس گهر جا سڀ مرد‪ ،‬جيڪي گهر ۾ پيدا ٿيا هئا ۽ پرديسي کان پئسن سان خريد ڪيا ويا هئا‪ ،‬تن جو ختنو به ساڻس گڏ ڪيو ويو‪.‬‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫‪1‬۽ خداوند ممري جي ميدانن ۾ هن کي ظاهر ٿيو ‪:‬۽ هو ڏينهن جي گرمي ۾ خيمي جي دروازي تي ويٺو هو؛‬ ‫‪2‬۽ هن پنهنجون اکيون مٿي ڪيون ۽ ڏٺو‪ ،‬۽‪ ،‬ٽي ماڻهو سندس ڀرسان بيٺا هئا ‪:‬۽ جڏهن هن انهن کي ڏٺو‪ ،‬ته هو خيمي جي دروازي کان‬ ‫لَ ڊوڙيو‪ ،‬۽ زمين ڏانهن سجدو ڪيو‪،‬‬ ‫انهن سان ملڻ ء‬ ‫پوَ پنهنجي ٻانهي کان پري نه وڃ‪.‬‬ ‫‪3‬۽ چيو تہ‪ ،‬اي منهنجا مالڪ‪ ،‬جيڪڏهن هاڻي مون تي تنهنجي مهرباني آهي‪ ،‬ته ء‬ ‫‪4‬مهرباني ڪري ٿورو پاڻي آڻيو‪ ،‬۽ پنهنجا پير ڌوئو‪ ،‬۽ وڻ هيٺان آرام ڪريو‪.‬‬ ‫پوَ توهان اُتي وڌو‪ ،‬ڇو ته توهان پنهنجي نوڪر وٽ آيا‬ ‫‪5‬۽ مان ماني جو ٽڪرو آڻيندس ۽ توهان جي دلين کي تسلي ڏيندس؛ ان کان ء‬ ‫آهيو ‪.‬۽ انهن چيو ته‪ ،‬جيئن توهان چيو آهي‪ ،‬ائين ڪريو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ ابراهيم جلدي خيمي ۾ ساره ڏانهن ويو‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬جلدي ٽي ماپ سٺي ماني تيار ڪر‪ ،‬ان کي ُڙڪائي ۽ ان تي ڪيڪون ٺاهيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ابراهيم ڌڻ ڏانهن ڊوڙيو‪ ،‬۽ هڪ نرم ۽ سٺو گابي کڻي آيو‪ ،‬۽ ان کي هڪ نوجوان کي ڏنو؛ ۽ هن جلدي ان کي تيار ڪيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ هن مکڻ‪ ،‬کير ۽ اهو گابو جيڪو هن تيار ڪيو هو‪ ،‬کڻي انهن جي اُيان رکيو؛ ۽ هو انهن جي ڀرسان وڻ هيٺان بيٺو‪ ،‬۽ انهن کاڌو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ انهن کيس چيو تہ‪” ،‬تنهنجي زال ساره ڪٿي آهي؟ “۽ هن چيو تہ‪” ،‬ڏسو‪ ،‬خيمي ۾“‪.‬‬ ‫‪10‬۽ هن چيو ته‪” ،‬مان ضرور عمر جي وقت تي تو وٽ موٽندس؛ ۽ ڏس‪ ،‬تنهنجي زال ساره کي پٽ ٿيندو “‪.‬۽ ساره اهو خيمي جي‬ ‫دروازي ۾ ٻڌو‪ ،‬جيڪو هن جي پٺيان هو‪.‬‬ ‫‪11‬هاڻي ابراهيم ۽ ساره پوڙها ۽ عمر ۾ تمام گهڻا هئا؛ ۽ ساره سان عورتن جي طريقي سان اهو ختم ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪12‬تنهنڪري ساره پاڻ ۾ کلندي چيو تہ ”جڏهن آ ءَ پوڙهي ٿيندس تہ ڇا مون کي خوشي ٿيندي‪ ،‬جڏهن منهنجو مالڪ بہ پوڙهو آهي؟‬ ‫‪13‬۽ خداوند ابراهيم کي چيو ته ساره ڇو کلندي چيو ته ڇا مون کي پڪ سان ٻار ٿيندو‪ ،‬جڏهن ته مان پوڙهي آهيان؟‬ ‫لَ تمام ڏکي آهي؟ مان مقرر وقت تي‪ ،‬عمر جي وقت مطابق‪ ،‬تو وٽ موٽي ايندس‪ ،‬۽ ساره کي پٽ ٿيندو‪.‬‬ ‫‪14‬ڇا ڪا ُالهه خداوند ء‬ ‫‪15‬پوَ ساره انڪار ڪيو‪ ،‬۽ چيو تہ ”مون نه کلڻ ڏنو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو ءَ ڊڄي وئي “‪.‬۽ هن چيو تہ ”نه‪ ،‬پر تون کلڻ لڳين“‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬پوَ اهي ماڻهو اتان اٿيا ۽ سدوم ڏانهن ڏٺائون ‪:‬۽ ابراهيم انهن سان گڏ هليو تہ جيئن انهن کي رستي تي وٺي وڃي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬۽ خداوند چيو تہ ”ڇا آ ءَ ابراهيم کان اهو ڪم لڪائيندس جيڪو مان ڪريان ٿو؟“‬ ‫‪18‬ڇا توهان سمجهو ٿا ته ابراهيم ضرور هڪ وڏي ۽ طاقتور قوم بڻجندو‪ ،‬۽ زمين جون سڀ قومون هن ۾ برڪت واريون هونديون؟‬ ‫‪19‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ کيس سڃاڻان ٿو‪ ،‬تہ هو پنهنجي ٻارن ۽ پنهنجي گهر وارن کي حڪم ڏيندو تہ هو پنهنجي پٺيان اچن‪ ،‬۽ اهي خداوند جي‬ ‫ء‬ ‫واٽ تي هلندا‪ ،‬انصاف ۽ انصاف ڪندا‪ ،‬تہ جيئن خداوند ابراهيم تي اهو آڻي جيڪو هن بابت چيو آهي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ خداوند چيو تہ‪” ،‬ڇاڪاڻ تہ سدوم ۽ عموره جو شور وڏو آهي ۽ انهن جو گناهه تمام وڏو آهي‪.‬‬ ‫‪21‬هاڻي مان هيٺ ويندس‪ ،‬۽ ڏسندس ته ڇا انهن سڀ ڪجهه انهي ءَ آواز جي مطابق ڪيو آهي‪ ،‬جيڪو مون وٽ آيو آهي؛ ۽ جيڪڏهن نه‪،‬‬ ‫ته مان ڄاڻندس‪.‬‬ ‫‪22‬پوَ اهي ماڻهو اتان کان منهن موڙي سدوم ڏانهن هليا ويا‪ ،‬پر ابراهيم اڃا تائين خداوند جي اُيان بيٺو رهيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬پوَ ابراهيم ويجهو آيو ۽ چيو تہ ڇا تون نيڪن کي بڇڙن سان گڏ تباهه ڪندين؟‬ ‫ء‬ ‫لَ جڳهه کي تباهه ڪندين ۽ نه ڇڏيندين جيڪي اتي آهن؟‬ ‫‪24‬شايد شهر ۾ پنجاهه نيڪ ماڻهو هجن‪ ،‬ڇا تون انهن پنجاهه نيڪ ماڻهن جي ء‬ ‫‪25‬اءهو توکان پري آهي جو اهڙو ڪم ڪرين‪ ،‬تہ نيڪ کي بدڪارن سان گڏ مارين ‪:‬۽ نيڪ کي بدڪارن جهڙو ٿئي‪ ،‬تہ توکان پري آهي ‪:‬‬ ‫ڇا سڄي دنيا جو جج انصاف نہ ڪندو؟‬ ‫‪26‬۽ خداوند چيو تہ‪” ،‬جيڪڏهن مون کي سدوم ۾ شهر اندر پنجاهه نيڪ ملندا‪ ،‬ته مان انهن جي خاطر سڄي جڳهه کي ڇڏي ڏيندس‪.‬‬ ‫‪27‬۽ ابراهيم جواب ڏنو ۽ چيو ته‪ ،‬هاڻي ڏسو‪ ،‬مون کي خداوند سان ُالهائڻ جي جرئت ٿي آهي‪ ،‬جيڪو صرف مٽي ۽ راه آهي‪:‬‬ ‫‪28‬شايد پنجاهه نيڪن مان پنج گهٽ ٿين ‪:‬ڇا تون پنجن جي گهٽتائي جي ڪري سڄو شهر تباهه ڪري ڇڏيندين؟ ۽ هن چيو‪ ،‬جيڪڏهن‬ ‫مون کي اتي پنجاهه ملن ته مان ان کي تباهه نه ڪندس‪.‬‬ ‫‪29‬۽ هن کيس ٻيهر ُالهايو‪ ،‬۽ چيو‪ ،‬شايد اتي چاليهه مليا هوندا ‪.‬۽ هن چيو‪ ،‬مان چاليهن جي خاطر اهو نه ڪندس‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪30‬۽ هن کيس چيو‪" ،‬خداوند ناراض نه ٿئي‪ ،‬۽ مان ُالهائيندس ‪:‬شايد اتي ٽيهه ملندا "‪.‬۽ هن چيو‪" ،‬جيڪڏهن مون کي اتي ٽيهه ملندا ته‬ ‫مان اهو نه ڪندس"‪.‬‬ ‫‪31‬۽ هن چيو‪" ،‬ڏسو‪ ،‬مون پاڻ کي خداوند سان ُالهائڻ جي جرئت ڪئي آهي ‪:‬شايد اتي ويهه مليا هوندا "‪.‬۽ هن چيو‪" ،‬مان ان کي ويهن‬ ‫جي خاطر تباهه نه ڪندس"‪.‬‬ ‫‪32‬۽ هن چيو‪” ،‬او خداوند ناراض نه ٿئي‪ ،‬۽ مان اڃا تائين ُالهائيندس پر هي هڪ ڀيرو ‪:‬شايد ڏهه اتي مليا هوندا “‪.‬۽ هن چيو‪” ،‬مان ڏهن‬ ‫جي خاطر ان کي تباهه نه ڪندس“‪.‬‬ ‫جاَ تي موٽي آيو‪.‬‬ ‫‪33‬۽ جيئن ئي خداوند ابراهيم سان ُالهيون ڪرڻ ڇڏي ڏنو ته هو هليو ويو ‪:‬۽ ابراهيم پنهنجي ء‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫لَ اٿيو؛ ۽ پنهنجو منهن‬ ‫‪1‬۽ شام جو ٻہ ملئڪ سدوم ۾ آيا؛ ۽ لوط سدوم جي دروازي تي ويٺو هو؛ ۽ لوط انهن کي ڏسي انهن سان ملڻ ء‬ ‫زمين ڏانهن سجدو ڪيو؛‬ ‫‪2‬۽ هن چيو‪" ،‬ڏسو‪ ،‬منهنجا مالڪ‪ ،‬مهرباني ڪري‪ ،‬پنهنجي نوڪر جي گهر ۾ اچو‪ ،‬۽ سڄي رات ترسو‪ ،‬۽ پنهنجا پير ڌوئو‪ ،‬۽ توهان‬ ‫صبح جو اٿو‪ ،‬۽ پنهنجن رستن تي هلو "‪.‬۽ انهن چيو‪" ،‬نه؛ پر اسين سڄي رات گهٽي ۾ رهنداسين"‪.‬‬ ‫لَ دعوت ڪئي‪ ،‬۽ بي خميري‬ ‫‪3‬۽ هن انهن تي تمام گهڻو زور ڏنو؛ ۽ اهي هن ڏانهن رخ ڪيو‪ ،‬۽ هن جي گهر ۾ داخل ٿيا؛ ۽ هن انهن ء‬ ‫ماني پچائي‪ ،‬۽ انهن کاڌو‪.‬‬ ‫‪4‬پر انهن جي سمهڻ کان اڳ‪ ،‬شهر جا ماڻهو‪ ،‬سدوم جا ماڻهو‪ ،‬گهر کي گهيرو ڪري ويا‪ ،‬پوڙها ۽ جوان‪ ،‬هر پاسي کان سڀ ماڻهو‪:‬‬ ‫‪5‬۽ انهن لوط کي سڏيو ۽ کيس چيو ته‪" ،‬اهي ماڻهو ڪٿي آهن جيڪي اڄ رات توهان وٽ آيا هئا؟ انهن کي اسان وٽ ٻاهر ڪڍو ته جيئن‬ ‫اسين انهن سان واقف ٿي سگهون"‪.‬‬ ‫‪6‬۽ لوط دروازي تي انهن ڏانهن نڪتو‪ ،‬۽ پنهنجي پٺيان دروازو بند ڪري ڇڏيو‪،‬‬ ‫‪7‬۽ چيو تہ‪ ،‬ڀائرو‪ ،‬آ ءَ اوهان کي عرض ٿو ڪريان تہ اهڙي بڇڙائي نہ ڪريو‪.‬‬ ‫‪8‬هاڻي ڏسو‪ ،‬منهنجون ٻہ ڌيئرون آهن جيڪي مرد کي نه ٿيون سڃاڻين ‪.‬مون کي‪ ،‬توهان کي عرض آهي ته‪ ،‬مون کي انهن کي توهان وٽ‬ ‫ٻاهر آڻيو‪ ،‬۽ توهان انهن سان اهو ڪريو جيڪو توهان جي نظر ۾ سٺو هجي ‪:‬پر انهن ماڻهن سان ڪجهه به نه ڪريو؛ ڇاڪاڻ ته اهي‬ ‫ڇانو هيٺ آيا‪.‬‬ ‫منهنجي ڇت جي‬ ‫ء‬ ‫لَ آيو هو‪ ،‬۽ هن کي جج ٿيڻ جي ضرورت آهي ‪.‬هاڻي اسان توهان‬ ‫رهڻ‬ ‫ماڻهو‬ ‫هڪ‬ ‫"هي‬ ‫چيو‪،‬‬ ‫ٻيهر‬ ‫انهن‬ ‫"‪.‬۽‬ ‫بيهو‬ ‫"پوئتي‬ ‫‪9‬۽ انهن چيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لَ ويجهو آيا‪.‬‬ ‫سان انهن کان وڌيڪ بدتر سلوڪ ڪنداسين "‪.‬۽ انهن ان ماڻهو ءَ‪ ،‬يعني لوط تي سخت دٻا مَ وڌو‪ ،‬۽ دروازو ٽوڙڻ ء‬ ‫‪10‬پر انهن ماڻهن پنهنجو هٿ وڌايو‪ ،‬لوط کي پاڻ وٽ گهر ۾ ڇڪي ورتو‪ ،‬۽ دروازو بند ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ انهن گهر جي دروازي تي ويٺل ماڻهن کي‪ ،‬ننڍن ۽ وڏن کي‪ ،‬انڌو ڪري ڇڏيو ‪:‬ايتري قدر جو اهي دروازي کي ُولڻ ۾ ٿڪجي پيا‪.‬‬ ‫جاَ مان‬ ‫‪12‬۽ انهن ماڻهن لوط کي چيو تہ "ڇا اوهان وٽ هتي ڪو ٻيو آهي؟ پٽ‪ ،‬ڌيئرون‪ ،‬۽ جيڪي اوهان وٽ شهر ۾ آهي‪ ،‬انهن کي هن ء‬ ‫ڪڍي ڇڏيو"‪.‬‬ ‫‪13‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اسين هن جڳه کي تباه ڪنداسين‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انهن جو فرياد خداوند جي سامهون وڏو ٿي ويو آهي؛ ۽ خداوند اسان کي‬ ‫لَ موڪليو آهي‪.‬‬ ‫ان کي تباه ڪرڻ ء‬ ‫جاَ مان نڪري وڃو؛‬ ‫‪14‬پوَ لوط ٻاهر نڪتو ۽ پنهنجن پٽن سان ُالهائي‪ ،‬جن سندس ڌيئرن سان شادي ڪئي‪ ،‬۽ چيو تہ "اٿ‪ ،‬هن ء‬ ‫ء‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند هن شهر کي تباه ڪندو "‪.‬پر پنهنجن پٽن کي اهو ٺٺولي ڪندڙ لڳو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ جڏهن صبح ٿيو‪ ،‬تڏهن ملئڪن لوط کي تڪڙو ڪيو‪ ،‬چيو تہ "امٿ‪ ،‬پنهنجي زال ۽ پنهنجي ٻن ڌيئرن کي‪ ،‬جيڪي هتي آهن‪ ،‬وٺي‬ ‫وڃ‪ ،‬متان تون شهر جي گناه ۾ سڙي وڃين"‪.‬‬ ‫‪16‬۽ جڏهن هو دير ڪري رهيو هو‪ ،‬ته انهن مردن سندس هٿ‪ ،‬سندس زال جو هٿ ۽ سندس ٻن ڌيئرن جو هٿ پڪڙيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته‬ ‫خداوند هن تي رحم ڪيو ‪:‬۽ اهي کيس ٻاهر ڪڍي شهر کان ٻاهر موڪليائون‪.‬‬ ‫لَ ڀڄو؛ پوئتي نه ڏس‪ ،‬۽ نه ئي سڄي ميدان ۾ رهو؛ جبل‬ ‫‪17‬۽ جڏهن اهي انهن کي ٻاهر ڪڍي آيا‪ ،‬تڏهن هن چيو ته‪” ،‬پنهنجي جان بچائڻ ء‬ ‫ڏانهن ڀڄو‪ ،‬متان تون تباهه ٿي وڃين“‪.‬‬ ‫‪18‬۽ لوط انهن کي چيو تہ ”او‪ ،‬ائين نہ ٿئي‪ ،‬اي منهنجا پالڻهار!‬ ‫‪19‬ڏسو‪ ،‬تنهنجي ٻانهي تي تنهنجي نظر ۾ فضل آهي‪ ،‬۽ تو پنهنجي رحمت کي وڌايو آهي‪ ،‬جيڪا تو مون تي منهنجي جان بچائڻ ۾ ڏيکاري‬ ‫آهي؛ ۽ مان جبل ڏانهن ڀڄي نٿو سگهان‪ ،‬متان ڪا بڇڙائي مون کي پڪڙي ۽ مان مري وڃان‪.‬‬ ‫لَ ويجهو آهي‪ ،‬۽ اهو ننڍڙو آهي ‪:‬او‪ ،‬مون کي اتي ڀڄي وڃڻ ڏيو‪( ،‬ڇا اهو ننڍڙو ناهي؟ )۽ منهنجو روح‬ ‫‪20‬ڏسو‪ ،‬هي شهر ڀڄي وڃڻ ء‬ ‫زنده رهندو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ هن کيس چيو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬مون توهان کي هن ُالهه بابت به قبول ڪيو آهي‪ ،‬ته مان هن شهر کي تباهه نه ڪندس‪ ،‬جنهن جي ڪري‬ ‫توهان ُالهايو آهي‪.‬‬ ‫‪22‬جلدي ڪر‪ ،‬امتي ڀڄي وڃ‪ ،‬ڇو ته جيستائين تون اتي نه پهچين‪ ،‬مان ڪجهه به نه ٿو ڪري سگهان ‪.‬تنهن ڪري شهر جو نالو ضمعر‬ ‫رکيو ويو‪.‬‬ ‫‪23‬جڏهن لوط ضمغر ۾ داخل ٿيو ته سج زمين تي اڀريو‪.‬‬ ‫‪24‬پوَ خداوند آسمان مان سدوم ۽ عموره تي گندهڪ ۽ باهه جو مينهن وسايو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫‪25‬۽ هن انهن شهرن کي‪ ،‬۽ سڄي ميدان کي‪ ،‬۽ شهرن جي سڀني رهاڪن کي‪ ،‬۽ جيڪي زمين تي اڀريو هو‪ ،‬تباهه ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪26‬پر سندس زال سندس پٺيان پوئتي ڏٺو‪ ،‬۽ هو ءَ لوڻ جو ٿنڀو بڻجي وئي‪.‬‬ ‫جاَ تي ويو جتي هو خداوند جي اُيان بيٺو هو‪:‬‬ ‫‪27‬۽ ابراهيم صبح جو سوير اٿي ان ء‬

‫پيدائش‬

‫‪28‬۽ هن سدوم ۽ عموره ۽ ميدان جي سڄي زمين ڏانهن ڏٺو‪ ،‬۽ ڏٺائين ته‪ ،‬زمين جو دونهون ڀٽي جي دونهي وانگر مٿي چڙهي رهيو هو‪.‬‬ ‫‪29‬۽ اهو ٿيو‪ ،‬جڏهن خدا ميدان جي شهرن کي تباهه ڪيو‪ ،‬تڏهن خدا ابراهيم کي ياد ڪيو‪ ،‬۽ لوط کي تباهي جي وچ مان ٻاهر موڪليو‪،‬‬ ‫جڏهن هن انهن شهرن کي تباهه ڪيو جتي لوط رهندو هو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ لوط ضمعر مان نڪري جبل تي رهيو‪ ،‬۽ سندس ٻہ ڌيئرون ساڻس گڏ هيون؛ ڇاڪاڻ ⁠تہ هو ضمعر ۾ رهڻ کان ڊڄندو هو ‪:‬۽ هو ۽‬ ‫سندس ٻہ ڌيئرون هڪ غار ۾ رهڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪31‬۽ پهرين ڌي ءَ ننڍي کي چيو تہ اسان جو پي مَ پوڙهو آهي‪ ،‬۽ زمين تي ڪوبہ مرد ڪونهي جيڪو سڄي دنيا جي دستور موجب اسان‬ ‫سان شادي ڪري‪.‬‬ ‫‪32‬اچو تہ پنهنجي پي مَ کي شراب پياريون ۽ ساڻس گڏ ليٽيون تہ جيئن پنهنجي پي مَ جو نسل بچائي سگهون‪.‬‬ ‫‪33‬۽ انهن رات پنهنجي پي مَ کي شراب پياريو ‪:‬۽ پهرين ڌي ءَ اندر وئي ۽ پنهنجي پي مَ سان گڏ سمهي پيئي؛ پر هن کي خبر نه پئي ته هو ءَ‬ ‫ڪڏهن ليٽندي آهي ۽ ڪڏهن امٿيندي آهي‪.‬‬ ‫‪34‬۽ ٻئي ڏينهن تي اهو ٿيو ته پهرين ڌي ءَ ننڍي کي چيو ته‪” ،‬ڏس‪ ،‬مان ڪالهه رات پنهنجي پي مَ سان گڏ سمهي پيئي هيس‪ ،‬اچو ته اڄ‬ ‫رات به کيس شراب پياريون؛ ۽ تون اندر وڃ ۽ هن سان سمه‪ ،‬ته جيئن اسان پنهنجي پي مَ جي نسل کي بچائي سگهون“‪.‬‬ ‫‪35‬۽ انهن رات به پنهنجي پي مَ کي شراب پياريو ‪:‬۽ ننڍي ڌي ءَ اٿي ۽ ساڻس گڏ سمهي؛ ۽ هن کي خبر نه پئي ته هو ءَ ڪڏهن ليٽندي آهي ۽‬ ‫ڪڏهن امٿيندي آهي‪.‬‬ ‫‪36‬اهڙي ءَ طرح لوط جون ٻئي ڌيئرون پنهنجي پي مَ کان پيٽ سان هيون‪.‬‬ ‫‪37‬۽ پهرين ڌي ءَ پٽ ڄائي‪ ،‬۽ سندس نالو موآب رکيو ‪.‬اهو ئي اڄ تائين موآبي ماڻهن جو پي مَ آهي‪.‬‬ ‫بنعمي رکيو ‪:‬اهو ئي اڄ تائين عمون جي اولد جو پي مَ آهي‪.‬‬ ‫‪38‬۽ ننڍي ڌي ءَ کي به پٽ ڄائو‪ ،‬۽ سندس نالو ء‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬۽ ابراهيم اتان کان ڏکڻ ملڪ ڏانهن سفر ڪيو‪ ،‬۽ قادش ۽ شور جي وچ ۾ رهيو‪ ،‬۽ جرار ۾ رهيو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ابراهيم پنهنجي زال ساره بابت چيو ته‪ ،‬هو ءَ منهنجي ڀيڻ آهي ‪:‬۽ جرار جي بادشاهه ابي ملڪ ساره کي وٺي ويو‪.‬‬ ‫‪3‬پر خدا رات جو خواب ۾ ابي ملڪ وٽ آيو ۽ کيس چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تون رُو مئل آهين‪ ،‬انهي ءَ عورت جي ڪري جيڪا تو ورتي آهي‪،‬‬ ‫ڇاڪاڻ تہ هو ءَ هڪ مرد جي زال آهي“‪.‬‬ ‫‪4‬پر ابي ملڪ سندس ويجهو نه آيو هو ‪:‬۽ هن چيو ته‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬ڇا تون هڪ نيڪ قوم کي به ماريندين؟‬ ‫‪5‬هن مون کي نه چيو هو ته‪ ،‬هو ءَ منهنجي ڀيڻ آهي؟ ۽ هن پاڻ به چيو هو ته‪ ،‬هو منهنجو ڀا مَ آهي ‪:‬منهنجي دل جي سچائي ۽ منهنجي هٿن‬ ‫جي معصوميت سان مون اهو ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ خدا کيس خواب ۾ چيو تہ ”هائو‪ ،‬مون کي خبر آهي تہ تو هي ڪم پنهنجي دل جي سچائي ءَ سان ڪيو آهي؛ ڇو تہ مون توکي پنهنجي‬ ‫خلف گناهہ ڪرڻ کان بہ روڪيو هو ‪.‬تنهنڪري مون توکي اجازت نہ ڏني تہ کيس هٿ لئي‪.‬‬ ‫لَ دعا گهرندو‪ ،‬۽ تون جيئرو رهندين ‪:‬۽‬ ‫‪7‬تنهنڪري هاڻي هن ماڻهو ءَ کي سندس زال موٽائي ڏي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو نبي آهي‪ ،‬۽ هو تو ء‬ ‫پوَ ڄاڻ تہ تون ضرور مرندين‪ ،‬تون ۽ تنهنجا سڀ جيڪي آهن‪.‬‬ ‫جيڪڏهن تون کيس موٽائي نہ ڏيندين‪ ،‬تہ ء‬ ‫‪8‬تنهنڪري ابي ملڪ صبح جو سوير اٿيو‪ ،‬۽ پنهنجن سڀني نوڪرن کي سڏ ڪيو‪ ،‬۽ انهن جي ڪنن ۾ اهي سڀ ُالهيون ٻڌايون ‪:‬۽ ماڻهو‬ ‫تمام ڊڄي ويا‪.‬‬ ‫‪9‬پوَ ابي ملڪ ابراهيم کي سڏيو ۽ کيس چيو تہ ”تو اسان سان ڇا ڪيو آهي؟ ۽ مون تو کي ڪهڙو ڏوهه ڪيو آهي جو تو مون تي ۽‬ ‫ء‬ ‫منهنجي بادشاهت تي وڏو گناهه آندو آهي؟ تو مون سان اهڙا ڪم ڪيا آهن جيڪي ڪرڻ نه گهرجن ها‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ابي ملڪ ابراهيم کي چيو تہ ”تو ڇا ڏٺو جو هي ڪم ڪيو؟“‬ ‫جاَ تي ناهي؛ ۽ اهي منهنجي زال جي خاطر مون کي ماري ڇڏيندا‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ابراهيم چيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مون سوچيو ته يقينا ا خدا جو خوف هن ء‬ ‫‪12‬۽ حقيقت ۾ هو ءَ منهنجي ڀيڻ آهي؛ هو ءَ منهنجي پي مَ جي ڌي ءَ آهي‪ ،‬پر منهنجي ما مَ جي ڌي ءَ نه آهي؛ ۽ هو ءَ منهنجي زال ٿي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اهو ٿيو‪ ،‬جڏهن خدا مون کي منهنجي پي مَ جي گهر کان ڀڄائي ڇڏيو‪ ،‬تڏهن مون هن کي چيو‪ ،‬هي تنهنجي مهرباني آهي جيڪا تون‬ ‫مون تي ڪندين؛ هر هنڌ جتي اسين اينداسين‪ ،‬مون کي چئو ته‪ ،‬هو منهنجو ڀا مَ آهي‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ابي ملڪ رڍون‪ ،‬ڍُا‪ ،‬ٻڪريون ۽ ٻانهيون کڻي ابراهيم کي ڏنيون‪ ،‬۽ سندس زال ساره کي واپس ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ابي ملڪ چيو تہ‪ ،‬ڏسو‪ ،‬منهنجو ملڪ توهان جي اُيان آهي‪ ،‬جتي توهان کي مرضي هجي اتي رهو‪.‬‬ ‫لَ اکين جو پردو آهي‪،‬‬ ‫تنهنجي‬ ‫‪16‬۽ ساره کي چيائين تہ ”ڏس‪ ،‬مون تنهنجي ڀا مَ کي هڪ هزار چاندي ءَ جا سڪا ڏنا آهن ‪.‬ڏس‪ ،‬اهو‬ ‫ء‬ ‫لَ ‪:‬اهڙي ءَ طرح هن کي ملمت ڪئي وئي‪.‬‬ ‫جيڪي تو سان گڏ آهن ۽ ٻين سڀني ء‬ ‫‪17‬تنهنڪري ابراهيم خدا کان دعا گهري ‪:‬۽ خدا ابي ملڪ‪ ،‬سندس زال ۽ سندس ٻانهين کي شفا ڏني؛ ۽ انهن ٻار ڄايا‪.‬‬ ‫‪18‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند ابي ملڪ جي گهر جي سڀني پيٽن کي ساره ابراهيم جي زال جي ڪري بند ڪري ڇڏيو هو‪.‬‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫‪1‬۽ خداوند جيئن چيو هو‪ ،‬تيئن ساره تي نظر ڪئي‪ ،‬۽ خداوند جيئن چيو هو‪ ،‬تيئن ساره سان ڪيو‪.‬‬ ‫‪2‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ساره حاملہ ٿي‪ ،‬۽ ابراهيم کي سندس پوڙهائپ ۾ پٽ ڄاتو‪ ،‬انهي ءَ مقرر وقت تي جيڪو خدا ساڻس چيو هو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ابراهيم پنهنجي پٽ جو نالو جيڪو کيس ساره مان ڄائو هو‪ ،‬اسحاق رکيو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ ابراهيم پنهنجي پٽ اسحاق جو طهر اٺن ڏينهن جي عمر ۾ ڪيو‪ ،‬جيئن خدا کيس حڪم ڏنو هو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ابراهيم هڪ سؤ سالن جو هو‪ ،‬جڏهن سندس پٽ اسحاق کيس ڄائو هو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪6‬۽ ساره چيو تہ خدا مون کي کليو آهي‪ ،‬تنهنڪري سڀ ٻڌندڙ مون سان گڏ کلندا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ هن چيو تہ ”ڪير ابراهيم کي چئي سگهيو ها تہ ساره ٻارن کي کير پياريندي؟ ڇاڪاڻ‬ ‫آهي“‪.‬‬ ‫‪8‬ٻار وڏو ٿيو ۽ کيس کير پيارڻ کان ڇڏايو ويو ‪:‬۽ جنهن ڏينهن اسحاق کي کير پيارڻ کان ڇڏايو ويو‪ ،‬ابراهيم هڪ وڏي دعوت ڪئي‪.‬‬ ‫‪9‬۽ ساره ڏٺو تہ مصري هاجره جو پٽ‪ ،‬جيڪو هن ابراهيم کي ڄائو هو‪ ،‬ٺٺوليون ڪري رهيو هو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو هن ٻانهي جو پٽ منهنجي پٽ اسحاق سان وارث‬ ‫‪10‬تنهنڪري هن ابراهيم کي چيو تہ هن ٻانهي ۽ سندس پٽ کي ڪڍي ڇڏ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫نہ ٿيندو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ اءبراهيم کي سندس پٽ جي ڪري اها ُالهه تمام گهڻي ڏکوئيندڙ هئي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ خدا ابراهيم کي چيو تہ‪” ،‬تنهنجي نظر ۾ ڇوڪرو ۽ پنهنجي ٻانهي جي ڪري ڏک نہ ٿئي‪ ،‬جيڪي ساره تو کي چيو آهي‪ ،‬تنهنجي‬ ‫ُالهہ تي ڌيان ڏي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اسحاق مان تنهنجو اولد سڏبو“‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ٻانهي جي پٽ مان به هڪ قوم بڻائيندس‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو تنهنجو اولد آهي‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ابراهيم صبح جو سوير اٿيو‪ ،‬۽ ماني ۽ پاڻي ءَ جو هڪ بوتل کڻي‪ ،‬هاجره کي ڏنائين‪ ،‬ان کي سندس ڪلهي تي ۽ ٻار تي رکي‪ ،‬۽ کيس‬ ‫موڪلئي ڇڏيائين ‪:‬۽ هو ءَ هلي وئي‪ ،‬۽ بيرسبع جي بيابان ۾ گهمندي رهي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ پاڻي بوتل مان ختم ٿي ويو‪ ،‬۽ هن ٻار کي هڪ ٻوٽي هيٺان اڇلئي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ هو ءَ وئي‪ ،‬۽ هن جي سامهون ٿورو پري ويٺي‪ ،‬ڄڻ ته اهو هڪ تير جو نشان هو ‪:‬ڇاڪاڻ ته هن چيو ته‪ ،‬مون کي ٻار جي موت نه‬ ‫ڏسڻ ڏيو ‪.‬۽ هو ءَ هن جي سامهون ويٺي‪ ،‬۽ پنهنجو آواز بلند ڪيو ۽ روئي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ خدا ڇوڪري جو آواز ٻڌو؛ ۽ خدا جي ملئڪ آسمان مان هاجره کي سڏ ڪيو‪ ،‬۽ کيس چيو ته‪ ،‬هاجره‪ ،‬توکي ڇا ٿيو آهي؟ ڊڄ نه؛‬ ‫ڇاڪاڻ ته خدا ڇوڪري جو آواز ٻڌو آهي جتي هو آهي‪.‬‬ ‫‪18‬امٿ‪ ،‬ڇوڪرو کڻ‪ ،‬۽ کيس پنهنجي هٿ ۾ وٺ‪ ،‬ڇو ته مان کيس هڪ وڏي قوم بڻائيندس‪.‬‬ ‫‪19‬۽ خدا هن جون اکيون کوليون‪ ،‬۽ هن پاڻي ءَ جو هڪ کوهه ڏٺو؛ ۽ هو ءَ وئي‪ ،‬۽ بوتل کي پاڻي ءَ سان ڀريائين ۽ ڇوڪر کي پاڻي‬ ‫پياريائين‪.‬‬ ‫‪20‬۽ خدا ڇوڪرو سان گڏ هو؛ ۽ هو وڏو ٿيو‪ ،‬۽ بيابان ۾ رهيو‪ ،‬۽ هڪ تير انداز ٿيو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ هو فاران جي بيابان ۾ رهندو هو ‪:‬۽ سندس ما مَ مصر جي ملڪ مان هڪ زال کڻي آئي‪.‬‬ ‫‪22‬۽ امن وقت ائين ٿيو‪ ،‬ته ابي ملڪ ۽ سندس لشڪر جي سردار فيڪول ابراهيم سان ُالهايو‪ ،‬۽ چيو تہ‪” ،‬خدا توهان سان گڏ آهي هر ڪم‬ ‫۾ جيڪو توهان ڪريو ٿا‪:‬‬ ‫‪23‬تنهنڪري هاڻي مون سان خدا جو قسم کڻ تہ تون مون سان‪ ،‬نہ منهنجي پٽ سان‪ ،‬نہ منهنجي پوٽي سان‪ ،‬نہ منهنجي پٽ سان‪ ،‬پر جيئن‬ ‫مون تو سان مهرباني ڪئي آهي‪ ،‬تيئن مون سان ۽ انهي ءَ ملڪ سان ڪر‪ ،‬جنهن ۾ تون رهيو آهين‪.‬‬ ‫‪24‬۽ ابراهيم چيو تہ‪ ،‬مان قسم کڻان ٿو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ ابراهيم ابي ملڪ کي پاڻي ءَ جي هڪ کوهه جي ڪري ڇڙٻ ڏني‪ ،‬جيڪو ابي ملڪ جي نوڪرن زور سان کسي ورتو هو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ابي ملڪ چيو تہ‪ ،‬مون کي خبر نہ آهي تہ هي ڪم ڪنهن ڪيو آهي‪ ،‬نہ تہ تو مون کي ٻڌايو هو‪ ،‬نہ ئي مون اڄ کان اڳ ٻڌو هو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ ابراهيم رڍون ۽ ڍُا کڻي ابي ملڪ کي ڏنا؛ ۽ ٻنهي هڪ عهد ڪيو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ ابراهيم ڌڻ مان ست رڍون الڳ ڪري رکيون‪.‬‬ ‫‪29‬۽ ابي ملڪ ابراهيم کي چيو تہ‪” ،‬هي ست رڍون ڇا مطلب آهن جيڪي تو الڳ رکيون آهن؟“‬ ‫‪30‬۽ هن چيو ته‪” ،‬تون منهنجي هٿ کان اهي ست رڍون وٺ‪ ،‬ته جيئن اهي منهنجي شاهدي ڏين ته مون هي کوهه کوٽيو آهي“‪.‬‬ ‫جاَ جو نالو بيرسبع رکيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اتي انهن ٻنهي قسم کنيو هو‪.‬‬ ‫‪31‬تنهنڪري هن انهي ءَ ء‬ ‫‪:‬پوَ ابي ملڪ ۽ سندس لشڪر جو سردار فيڪول اٿيا‪ ،‬۽ اهي فلستين جي ملڪ ڏانهن‬ ‫‪32‬اهڙي ءَ طرح انهن بيرسبع ۾ هڪ عهد ڪيو‬ ‫ء‬ ‫موٽي ويا‪.‬‬ ‫‪33‬۽ ابراهيم بيرسبع ۾ هڪ وڻ لڳايو‪ ،‬۽ اتي خداوند جي نالي تي دعا ڪئي‪ ،‬جيڪو دائمي خدا آهي‪.‬‬ ‫‪34‬۽ ابراهيم گهڻا ڏينهن فلستين جي ملڪ ۾ رهيو‪.‬‬ ‫⁠تہ مون سندس پوڙهائپ ۾ کيس پٽ ڏنو‬

‫باب ‪22‬‬ ‫پوَ ائين ٿيو تہ خدا ابراهيم کي آزمايو‪ ،‬۽ کيس چيو تہ اي ابراهيم‪ ،‬۽ هن چيو تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءَ هتي آهيان“‪.‬‬ ‫‪1‬۽ انهن ُالهين کان ء‬ ‫‪2‬۽ هن چيو ته هاڻي پنهنجي پٽ‪ ،‬پنهنجي اڪيلي پٽ اسحاق کي‪ ،‬جنهن کي تون پيار ڪرين ٿو‪ ،‬وٺي وڃ ۽ موريا جي ملڪ ۾ وڃ؛ ۽ اتي‬ ‫هن کي جبلن مان هڪ تي ساڙڻ واري قرباني طور پيش ڪر‪ ،‬جيڪو مان توکي ٻڌائيندس‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ابراهيم صبح جو سوير اٿيو‪ ،‬پنهنجي گڏه تي زين وجهي‪ ،‬۽ پنهنجن ٻن جوانن ۽ پنهنجي پٽ اسحاق کي پاڻ سان گڏ وٺي‪ ،‬۽ ساڙڻ جي‬ ‫جاَ ڏانهن ويو جيڪو خدا کيس ٻڌايو هو‪.‬‬ ‫لَ ڪاٺيون ڪٽيو‪ ،‬۽ اٿيو‪ ،‬۽ انهي ءَ ء‬ ‫قرباني ء‬ ‫جاَ کي ڏٺو‪.‬‬ ‫‪4‬ٽئين ڏينهن تي ابراهيم اکيون کڻي ڏٺيون ۽ پري کان ان ء‬ ‫پوَ توهان وٽ موٽي‬ ‫‪5‬۽ ابراهيم پنهنجن جوانن کي چيو ته‪ ،‬هتي گڏهه سان گڏ ترسو‪ ،‬۽ مان ۽ ڇوڪرو اتي وڃون ۽ عبادت ڪريون‪ ،‬۽ ء‬ ‫اينداسين‪.‬‬ ‫‪6‬پوَ ابراهيم قرباني ءَ جون ڪاٺيون کڻي پنهنجي پٽ اسحاق تي رکيون‪ ،‬۽ پنهنجي هٿ ۾ باه ۽ چاقو کنيو‪ ،‬۽ ٻئي گڏجي هليا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬۽ اسحاق پنهنجي پي مَ ابراهيم سان ُالهايو ۽ چيو‪” ،‬اي منهنجا پي مَ “‪.‬۽ هن چيو‪” ،‬هتي آهيان‪ ،‬منهنجو پٽ “‪.‬۽ هن چيو‪” ،‬ڏسو‪ ،‬باهه ۽‬ ‫لَ گهوڙو ڪٿي آهي؟“‬ ‫ڪاٺيون آهن‪ ،‬پر ساڙڻ جي قرباني ء‬ ‫لَ هڪ گهوڙو مهيا ڪندو “‪.‬تنهن ڪري اهي ٻئي گڏجي هليا ويا‪.‬‬ ‫قرباني‬ ‫جي‬ ‫ساڙڻ‬ ‫لَ‬ ‫پاڻ‬ ‫‪8‬۽ ابراهيم چيو تہ‪” ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬خدا‬ ‫ء‬ ‫ء‬

‫پيدائش‬

‫جاَ تي پهتا جيڪا خدا کيس ٻڌائي هئي؛ ۽ ابراهيم اتي هڪ قربانگاهه ٺاهي‪ ،‬ڪاٺيون ترتيب سان رکيون‪ ،‬۽ پنهنجي پٽ‬ ‫‪9‬۽ اهي انهي ءَ ء‬ ‫اسحاق کي ٻڌي‪ ،‬قربانگاهه تي ڪاٺين تي رکيائين‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ابراهيم پنهنجو هٿ وڌايو ۽ ڇري کڻي پنهنجي پٽ کي ذبح ڪيو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ خداوند جي ملئڪ آسمان مان کيس سڏيو ۽ چيو‪” ،‬ابراهيم‪ ،‬اءبراهيم “!۽ هن چيو‪” ،‬آ ءَ هتي آهيان“‪.‬‬ ‫‪12‬۽ هن چيو ته‪ ،‬پنهنجو هٿ ڇوڪرو تي نه کڻ ۽ نه ئي ان سان ڪجهه ڪر‪ ،‬ڇو ته هاڻي مون کي خبر آهي ته تون خدا کان ڊڄين ٿو‪،‬‬ ‫ڇاڪاڻ ته تو پنهنجي پٽ کي‪ ،‬پنهنجي اڪيلي پٽ کي مون کان نه روڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪13‬پوَ ابراهيم اکيون کڻي ڏٺيون‪ ،‬۽ پنهنجي پٺيان هڪ گهوڙو ڏٺو‪ ،‬جنهن جا سڱ هڪ جهنگ ۾ ڦاٿل هئا ‪:‬۽ ابراهيم ويو ۽ گهوڙو کڻي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پنهنجي پٽ جي بدران ان کي ساڙڻ واري قرباني طور پيش ڪيو‪.‬‬ ‫جاَ جو نالو يهووا جيريہ رکيو‪ ،‬جيئن اڄ تائين چيو ويندو آهي تہ خداوند جي جبل تي اهو نظر ايندو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ابراهيم انهي ءَ ء‬ ‫‪15‬۽ خداوند جي ملئڪ ٻئي ڀيري آسمان مان ابراهيم کي سڏيو‪،‬‬ ‫‪16‬۽ چيو تہ ”خداوند فرمائي ٿو تہ مون پاڻ قسم کنيو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تو هي ڪم ڪيو آهي ۽ پنهنجي پٽ‪ ،‬پنهنجي اڪيلي پٽ کي به‬ ‫نه روڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪17‬تہ مان توکي برڪت ۾ برڪت ڏيندس‪ ،‬۽ گهڻائي ڪندي تنهنجي اولد کي آسمان جي تارن ۽ سمنڊ جي ڪناري واري ءَ وانگر‬ ‫وڌائيندس؛ ۽ تنهنجي اولد پنهنجن دشمنن جي دروازي تي قبضو ڪندي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ تنهنجي اولد ۾ زمين جون سڀ قومون برڪت واريون هونديون‪ ،‬ڇاڪاڻ ته تو منهنجي ُالهه مڃي آهي‪.‬‬ ‫‪19‬پوَ ابراهيم پنهنجن جوانن ڏانهن موٽيو‪ ،‬۽ اهي اٿيا ۽ گڏجي بيرسبع ڏانهن ويا؛ ۽ ابراهيم بيرسبع ۾ رهيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ بہ ٻار پيدا ٿيا آهن‪.‬‬ ‫پوَ اءهو ٿيو تہ ابراهيم کي ٻڌايو ويو تہ‪” ،‬ڏس‪ ،‬ملڪہ‪ ،‬تنهنجي ڀا مَ نحور ء‬ ‫‪20‬۽ انهن ُالهين کان ء‬ ‫‪21‬سندس پهريون پٽ محوص‪ ،‬سندس ڀا مَ بموز‪ ،‬۽ ارام جو پي مَ قموئيل‪،‬‬ ‫ڪسد‪ ،‬ءحضمو‪ ،‬فءلدءش‪ ،‬يدلف ۽ بتموئيل‪.‬‬ ‫‪22‬۽ ء‬ ‫‪23‬۽ بتوئيل مان ءربقہ پيدا ٿي ‪:‬اءبراهيم جي ڀا مَ نحور مان ملڪہ اهي اٺ ٻار پيدا ڪيا‪.‬‬ ‫‪24‬۽ سندس ڌي ءَ‪ ،‬جنهن جو نالو روما هو‪ ،‬تنهن مان طبح‪ ،‬گحام‪ ،‬تحش ۽ معڪا پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫باب ‪23‬‬ ‫‪1‬۽ ساره هڪ سؤ ستويهه سال جي هئي ‪:‬اهي ساره جي زندگي ءَ جا سال هئا‪.‬‬ ‫لَ روئڻ آيو‪.‬‬ ‫لَ ماتم ڪرڻ ۽ سندس ء‬ ‫‪2‬۽ ساره ڪنعان جي ملڪ ۾ قريث اربع ۾ مري وئي‪ ،‬جيڪو حبرون آهي ‪:‬۽ ابراهيم ساره ء‬ ‫‪3‬۽ ابراهيم پنهنجي مئل جي اُيان کان اٿيو‪ ،‬۽ ءحت جي پٽن سان ُالهائيندي چيو تہ‪،‬‬ ‫‪4‬مان اوهان سان گڏ پرديسي ۽ پرديسي آهيان‪ ،‬مون کي پاڻ سان گڏ قبرستان جي ملڪيت ڏيو‪ ،‬ته جيئن مان پنهنجي مئل کي پنهنجي نظر‬ ‫کان پري دفن ڪريان‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ءحت جي اولد ابراهيم کي جواب ڏنو‪ ،‬کيس چيو ته‪:‬‬ ‫جاَ تي پنهنجي مئل کي دفن ڪر ‪.‬‬ ‫‪6‬اسان جي ٻڌو‪ ،‬منهنجا مالڪ‪ ،‬تون اسان ۾ هڪ طاقتور بادشاهه آهين ‪.‬اسان جي قبرن مان چونڊيل ء‬ ‫سواَ ان جي ته توهان پنهنجي مئل کي دفن ڪري سگهو‪.‬‬ ‫اسان مان ڪو به توهان کان پنهنجي قبر کي روڪڻ نه ڏيندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬۽ ابراهيم اٿي بيٺو‪ ،‬۽ ملڪ جي ماڻهن‪ ،‬يعني حيث جي اولد کي سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫پوَ‬ ‫‪8‬۽ هن انهن سان ُالهائيندي چيو تہ ”جيڪڏهن اوهان جو ارادو آهي تہ مان پنهنجي مئل کي پنهنجي نظر کان پري دفن ڪريان‪ ،‬تہ ء‬ ‫لَ صوحر جي پٽ عفرون کي دعا ڪريو‪.‬‬ ‫منهنجي ُالهہ ٻڌو ۽ منهنجي ء‬ ‫‪9‬ته جيئن هو مون کي مکفيل جي غار ڏئي‪ ،‬جيڪا سندس زمين جي ڇيڙي تي آهي؛ جيتري قيمت جيتري آهي‪ ،‬اوتري رقم ۾ هو مون کي‬ ‫لَ ڏيندو‪.‬‬ ‫توهان جي وچ ۾ قبرستان جي ملڪيت ء‬ ‫‪10‬۽ ءعفرون ءحت جي اولد ۾ رهندو هو ‪:‬۽ ءعفرون ءحت جي اولد جي سامهون‪ ،‬يعني انهن سڀني جي سامهون جيڪي سندس شهر جي‬ ‫دروازي تي اندر ويندا هئا‪ ،‬ابراهيم کي جواب ڏنو‪،‬‬ ‫‪11‬نه‪ ،‬منهنجا مالڪ‪ ،‬منهنجي ُالهه ٻڌو ‪:‬مان توهان کي ميدان ڏيان ٿو‪ ،‬۽ اهو غار جيڪو ان ۾ آهي‪ ،‬اهو توهان کي ڏيان ٿو؛ مان پنهنجي‬ ‫قوم جي پٽن جي سامهون توهان کي ڏيان ٿو ‪:‬پنهنجي مئل کي دفن ڪريو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ابراهيم ملڪ جي ماڻهن جي اُيان سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ هن ملڪ جي ماڻهن جي سامهون عفرون سان ُالهايو‪ ،‬۽ چيو ته‪" ،‬پر جيڪڏهن توهان اهو ڏيو ٿا‪ ،‬ته مهرباني ڪري منهنجي ُالهه‬ ‫ٻڌو ‪:‬مان توهان کي زمين جي قيمت ڏيندس؛ مون کان وٺو‪ ،‬۽ مان پنهنجي مئل کي اتي دفن ڪندس"‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ءعفرون ابراهيم کي جواب ڏنو تہ‪،‬‬ ‫‪15‬منهنجا مالڪ‪ ،‬منهنجي ُالهه ٻڌو ‪.‬زمين جي قيمت چار سؤ مثقال چاندي ءَ جي آهي ‪.‬منهنجي ۽ توهان جي وچ ۾ ڇا آهي؟ تنهن ڪري‬ ‫پنهنجي مئل کي دفن ڪريو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ابراهيم عفرون جي ُالهه ٻڌي؛ ۽ ابراهيم عفرون کي چاندي جو وزن ڪيو‪ ،‬جيڪو هن حيت جي پٽن جي اُيان رکيو هو‪ ،‬چار سؤ‬ ‫مثقال چاندي‪ ،‬واپاري سان موجوده پئسا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ ءعفرون جو ميدان‪ ،‬جيڪو مکفيله ۾ هو‪ ،‬جيڪو ممري جي اُيان هو‪ ،‬اهو ميدان‪ ،‬۽ اهو غار جيڪو ان ۾ هو‪ ،‬۽ سڀئي وڻ جيڪي‬ ‫ميدان ۾ هئا‪ ،‬جيڪي چوڌاري سڀني حدن ۾ هئا‪ ،‬انهن کي پڪڙيو ويو‪.‬‬ ‫‪18‬ابراهيم کي هيت جي اولد جي سامهون‪ ،‬سڀني جي اُيان جيڪي سندس شهر جي دروازي تي داخل ٿيندا هئا‪ ،‬ملڪيت طور‪.‬‬ ‫پوَ‪ ،‬ابراهيم پنهنجي زال ساره کي ممري جي سامهون مکفيله جي ميدان جي غار ۾ دفن ڪيو‪ ،‬جيڪو ڪنعان جي ملڪ ۾‬ ‫‪19‬۽ ان کان ء‬ ‫حبرون آهي‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪20‬۽ اهو ميدان ۽ اهو غار جيڪو ان ۾ آهي‪ ،‬ءحت جي پٽن ابراهيم کي قبرستان جي ملڪيت طور ڏنو‪.‬‬ ‫باب ‪24‬‬ ‫‪1‬۽ ابراهيم پوڙهو ۽ وڏي عمر جو هو ‪:‬۽ خداوند ابراهيم کي سڀني شين ۾ برڪت ڏني هئي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ابراهيم پنهنجي گهر جي سڀ کان وڏي نوڪر کي چيو‪ ،‬جيڪو سندس سڀني شين تي حڪمران هو‪” ،‬مان توهان کي عرض ٿو‬ ‫ڪريان ته پنهنجو هٿ منهنجي ران هيٺان رک‪.‬‬ ‫لَ ڪنعاني ڌيئرن مان ڪا به شادي نه‬ ‫‪3‬۽ مان توکي خداوند جو قسم کڻان ٿو‪ ،‬جيڪو آسمان ۽ زمين جو خدا آهي‪ ،‬ته تون منهنجي پٽ ء‬ ‫ڪندين‪ ،‬جن ۾ مان رهندو آهيان‪.‬‬ ‫لَ زال آڻيندين‪.‬‬ ‫‪4‬پر تون منهنجي ملڪ ۽ منهنجي مائٽن ڏانهن ويندين ۽ منهنجي پٽ اسحاق ء‬ ‫لَ تيار نہ ٿئي ‪.‬ڇا مون کي تنهنجي پٽ کي وري انهي ءَ ملڪ ۾‬ ‫‪5‬۽ نوڪر کيس چيو تہ شايد اها عورت مون سان گڏ هن ملڪ ۾ اچڻ ء‬ ‫آڻڻ گهرجي جتان تون آيو آهين؟‬ ‫‪6‬۽ ابراهيم کيس چيو تہ خبردار‪ ،‬منهنجي پٽ کي وري اتي نہ وٺي اچ‪.‬‬ ‫‪7‬خداوند آسمان جو خدا‪ ،‬جيڪو مون کي منهنجي پي مَ جي گهر ۽ منهنجي مائٽن جي ملڪ مان ڪڍيو‪ ،‬۽ جنهن مون سان ُالهايو‪ ،‬۽ مون‬ ‫سان قسم کڻي چيو ته‪ ،‬مان تنهنجي اولد کي هي ملڪ ڏيندس‪ ،‬هو توهان جي اُيان پنهنجو ملئڪ موڪليندو‪ ،‬۽ توهان اتان منهنجي پٽ‬ ‫لَ زال آڻيندؤ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوَ تون منهنجي هن قسم کان آزاد ٿيندين ‪:‬پر منهنجي پٽ کي اتي ٻيهر نه‬ ‫لَ تيار نه هجي‪ ،‬ته ء‬ ‫‪8‬۽ جيڪڏهن عورت تنهنجي پٺيان اچڻ ء‬ ‫آڻيندين‪.‬‬ ‫‪9‬۽ نوڪر پنهنجو هٿ پنهنجي مالڪ ابراهيم جي ران هيٺان رکي‪ ،‬۽ ان ُاله بابت قسم کنيو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ نوڪر پنهنجي مالڪ جا ڏهه امٺ کڻي هليو ويو؛ ڇاڪاڻ ته سندس مالڪ جو سڀ مال سندس هٿ ۾ هو ‪:‬۽ هو اٿيو ۽ ميسوپوٽيميا‬ ‫ڏانهن‪ ،‬نحور جي شهر ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫لَ ٻاهر‬ ‫‪11‬۽ هن شام جو شهر کان ٻاهر پاڻي ءَ جي هڪ کوهه تي پنهنجن امٺن کي گوڏن ڀر ويهاريو‪ ،‬جيتوڻيڪ جڏهن عورتون پاڻي ڀرڻ ء‬ ‫نڪرنديون آهن‪.‬‬ ‫‪12‬۽ هن چيو تہ اي خداوند منهنجي مالڪ ابراهيم جا خدا‪ ،‬اڄ مون کي سٺي رفتار ڏي ۽ منهنجي مالڪ ابراهيم تي رحم ڪر‪.‬‬ ‫لَ نڪرنديون آهن‪.‬‬ ‫‪13‬ڏسو‪ ،‬مان هتي پاڻي جي کوهه تي بيٺو آهيان؛ ۽ شهر جي ماڻهن جون ڌيئرون پاڻي ڀرڻ ء‬ ‫م‬ ‫‪14‬۽ ائين ٿئي تہ جنهن ڇوڪري ءَ کي آ ءَ چوندس تہ پنهنجو گهڙو لهي ڇڏ تہ مان پيان‪ ،‬۽ اها چوي تہ پيئو‪ ،‬۽ آ ءَ اوهان جي اٺن کي بہ‬ ‫لَ مقرر ڪئي آهي‪ ،‬۽ انهي ءَ سان مون کي خبر پوندي تہ تو منهنجي مالڪ‬ ‫پيئاريندس‪ ،‬امها اها ئي هجي جيڪا تو پنهنجي ٻانهي اسحاق ء‬ ‫تي رحم ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬اڃا هن ُالهايو ئي نه هو‪ ،‬ته ڏسو‪ ،‬ءربقہ ٻاهر نڪتي‪ ،‬جيڪا بتوئيل جي پٽ‪ ،‬مملڪا‪ ،‬ابراهيم جي ڀا مَ نحور جي زال‪ ،‬جي پٽ‬ ‫هئي‪ ،‬ڪلهي تي پنهنجو گهڙو کڻي آئي‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ڇوڪري ڏسڻ ۾ تمام سهڻي هئي‪ ،‬ڪنواري هئي‪ ،‬۽ ڪنهن به مرد هن کي نه سڃاتو هو ‪:‬۽ هو ءَ کوهه تي لهي وئي‪ ،‬۽ پنهنجو گهڙو‬ ‫ڀري‪ ،‬۽ مٿي آئي‪.‬‬ ‫لَ آيو‪ ،‬۽ چيو تہ ”مون کي پنهنجي گهڙي مان ٿورو پاڻي پيئڻ ڏي“‪.‬‬ ‫‪17‬۽ نوڪر ڊوڙي کيس ملڻ ء‬ ‫‪18‬۽ هن چيو‪" ،‬پيئو‪ ،‬منهنجا مالڪ "!۽ هن جلدي ڪئي‪ ،‬۽ پنهنجو گهڙو پنهنجي هٿ تي لهي کيس پاڻي پياريو‪.‬‬ ‫لَ به پاڻي ڀريندس‪ ،‬جيستائين اهي پاڻي نه پيئن‪.‬‬ ‫‪19‬۽ جڏهن هو ءَ کيس پاڻي پياري چڪي‪ ،‬تڏهن چيائين ته‪ ،‬مان توهان جي امٺن ء‬ ‫لَ پاڻي‬ ‫لَ ڊوڙي وئي‪ ،‬۽ سندس سڀني امٺن ء‬ ‫‪20‬۽ هو ءَ جلدي ڪئي‪ ،‬۽ پنهنجو گهڙو حوض ۾ خالي ڪيو‪ ،‬۽ ٻيهر کوهه ڏانهن پاڻي ڀرڻ ء‬ ‫ڀريائين‪.‬‬ ‫لَ ته خداوند سندس سفر ڪامياب ڪيو آهي يا نه‪.‬‬ ‫‪21‬۽ اهو ماڻهو حيران ٿي چپ رهيو‪ ،‬اهو ڏسڻ ء‬ ‫لَ‬ ‫‪22‬۽ جڏهن امٺ پاڻي پي چڪا‪ ،‬ته ان ماڻهو ءَ اڌ شيڪل وزن جي سون جي هڪ بالي ۽ ڏهه شيڪل وزن جي ٻہ ڪنگڻ سندس هٿن ء‬ ‫ڪڍيا؛‬ ‫جاَ آهي؟“‬ ‫لَ ڪا ء‬ ‫ٻڌاَ تہ ڇا تنهنجي پي مَ جي گهر ۾ اسان جي ء‬ ‫‪23‬۽ چيو تہ ”تون ڪنهن جي ڌي ءَ آهين؟ مهرباني ڪري ء‬ ‫‪24‬۽ هن کيس چيو ته‪” ،‬مان بتوئيل جي ڌي ءَ آهيان‪ ،‬جيڪو ملڪه جو پٽ آهي‪ ،‬جيڪو هن ناحور مان پيدا ٿيو هو“‪.‬‬ ‫جاَ به آهي‪.‬‬ ‫‪25‬هن وڌيڪ چيو ته‪ ،‬اسان وٽ پرا ۽ چارا ڪافي آهن‪ ،‬۽ رهڻ جي ء‬ ‫‪26‬۽ ماڻهو پنهنجو مٿو جهڪائي خداوند جي عبادت ڪئي‪.‬‬ ‫‪27‬۽ هن چيو تہ‪ ،‬منهنجي مالڪ ابراهيم جو خداوند خدا مبارڪ هجي‪ ،‬جنهن منهنجي مالڪ کي پنهنجي رحمت ۽ سچائي کان محروم نه‬ ‫ڪيو آهي ‪:‬مان رستي ۾ هوس‪ ،‬خداوند مون کي منهنجي مالڪ جي ڀائرن جي گهر ڏانهن وٺي ويو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ ڇوڪري ڊوڙي وئي ۽ پنهنجي ما مَ جي گهر وارن کي اهي ُالهيون ٻڌايون‪.‬‬ ‫‪29‬۽ ءربقہ جو هڪ ڀا مَ هو‪ ،‬جنهن جو نالو لبن هو ‪:‬۽ لبن ٻاهر کوهه وٽ ان ماڻهو ءَ ڏانهن ڊوڙي ويو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ جڏهن هن پنهنجي ڀيڻ جي هٿن ۾ ڪنوار ۽ ڪنگڻ ڏٺا‪ ،‬۽ جڏهن هن پنهنجي ڀيڻ ءربقہ جون ُالهيون ٻڌيون‪ ،‬ته ”انهي ءَ ماڻهو ءَ مون‬ ‫سان اهڙيون ُالهيون ڪيون‪“ ،‬تڏهن هو ماڻهو ءَ وٽ آيو؛ ۽ ڏسو‪ ،‬هو کوهه تي امٺن جي ڀرسان بيٺو هو‪.‬‬ ‫جاَ تيار ڪئي آهي“‪.‬‬ ‫لَ ء‬ ‫‪31‬۽ هن چيو‪” ،‬اندر اچو‪ ،‬خداوند جا برڪت وارا‪ ،‬توهان ٻاهر ڇو بيٺا آهيو؟ مون گهر ۽ امٺن ء‬ ‫لَ پاڻي ڏنائين‪.‬‬ ‫لَ ڀمنگ ۽ چارا ڏنائين‪ ،‬۽ سندس ۽ سندس ساٿين جي پيرن کي ڌوئڻ ء‬ ‫‪32‬پوَ اهو ماڻهو گهر ۾ آيو ‪:‬۽ پنهنجا امٺ لٿا‪ ،‬۽ امٺن ء‬ ‫ء‬ ‫لَ سندس اُيان ماني رکي وئي ‪:‬پر هن چيو ته‪” ،‬مان نه کائيندس‪ ،‬جيستائين پنهنجو ڪم نه ٻڌايان “‪.‬۽ هن چيو ته‪ُ” ،‬الهايو“‪.‬‬ ‫‪33‬۽ کائڻ ء‬ ‫‪34‬۽ هن چيو ته‪ ،‬مان ابراهيم جو نوڪر آهيان‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪35‬۽ خداوند منهنجي مالڪ کي تمام گهڻو برڪت ڏني آهي؛ ۽ هو وڏو ٿي ويو آهي ‪:‬۽ هن کي ڌڻ‪ ،‬ڌڻ‪ ،‬چاندي‪ ،‬سون‪ ،‬نوڪر‪ ،‬ٻانهيون‪،‬‬ ‫امٺ ۽ گڏهه ڏنا آهن‪.‬‬ ‫‪36‬۽ منهنجي مالڪ جي زال ساره جڏهن پوڙهي ٿي هئي ته هن کي پٽ ڄائو ‪:‬۽ هن کيس پنهنجو سڀ ڪجهه ڏنو آهي‪.‬‬ ‫لَ ڪنعاني ماڻهن جي ڌيئرن مان ڪا به شادي نه ڪندين‪ ،‬جن جي‬ ‫‪37‬۽ منهنجي مالڪ مون کي قسم کڻي چيو تہ‪ ،‬تون منهنجي پٽ ء‬ ‫ملڪ ۾ مان رهندو آهيان‪.‬‬ ‫لَ زال آڻيندين‪.‬‬ ‫‪38‬پر تون منهنجي پي مَ جي گهر ۽ منهنجي مائٽن ڏانهن ويندين ۽ منهنجي پٽ ء‬ ‫‪39‬۽ مون پنهنجي مالڪ کي چيو ته شايد اها عورت منهنجي پٺيان نه ايندي‪.‬‬ ‫‪40‬۽ هن مون کي چيو ته‪ ،‬خداوند‪ ،‬جنهن جي اُيان مان هلن ٿو‪ ،‬پنهنجو ملئڪ تو سان گڏ موڪليندو‪ ،‬۽ تنهنجو رستو ڪامياب ڪندو؛‬ ‫لَ منهنجي مائٽن مان ۽ منهنجي پي مَ جي گهر مان زال آڻيندين‪.‬‬ ‫۽ تون منهنجي پٽ ء‬ ‫‪41‬پوَ جڏهن تون منهنجي مائٽن وٽ ويندين ته منهنجي هن قسم کان آزاد ٿيندين؛ ۽ جيڪڏهن اهي توکي هڪ نه ڏيندا ته تون منهنجي قسم‬ ‫ء‬ ‫کان آزاد ٿيندين‪.‬‬ ‫‪42‬۽ اڄ مان کوهه تي آيس ۽ چيو تہ‪ ،‬اي خداوند منهنجي مالڪ ابراهيم جا خدا‪ ،‬جيڪڏهن هاڻي تون منهنجي سفر کي ڪامياب ڪرين‬ ‫جيڪو مان ڪريان ٿو‪:‬‬ ‫لَ نڪرندي ۽ مان ان کي چوندس ته‪ ،‬مون کي‬ ‫ڀرڻ‬ ‫پاڻي‬ ‫ڪنواري‬ ‫جڏهن‬ ‫ٿيندو‪،‬‬ ‫ائين‬ ‫۽‬ ‫آهيان؛‬ ‫بيٺو‬ ‫تي‬ ‫کوهه‬ ‫جي‬ ‫‪43‬ڏسو‪ ،‬مان پاڻي ءَ‬ ‫ء‬ ‫لَ ڏي‪.‬‬ ‫پنهنجي گهڙي مان ٿورو پاڻي پيئڻ ء‬ ‫لَ به پاڻي ڀريندس ‪.‬اها ئي عورت هجي جيڪا خداوند منهنجي مالڪ‬ ‫‪44‬۽ هو ءَ مون کي چوي ٿي ته تون ٻئي پي مَ‪ ،‬۽ مان تنهنجي امٺن ء‬ ‫لَ مقرر ڪئي آهي‪.‬‬ ‫جي پٽ ء‬ ‫‪45‬۽ منهنجي دل ۾ ُالهائڻ کان اڳ‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ءربقہ پنهنجي گهڙي ڪلهي تي کڻي ٻاهر آئي؛ ۽ هو ءَ کوهه تي لهي وئي ۽ پاڻي ڀريائين ‪:‬۽ مون‬ ‫کيس چيو‪' ،‬مهرباني ڪري مون کي پيئڻ ڏي'‪.‬‬ ‫‪46‬۽ هن جلدي ڪئي‪ ،‬۽ پنهنجو گهڙو ڪلهي تان لهي ڇڏيو ۽ چيو‪ ،‬پيئو‪ ،‬۽ مان توهان جي امٺن کي به پاڻي پياريندس ‪:‬تنهنڪري مون‬ ‫پيتو‪ ،‬۽ هن امٺن کي به پاڻي پياريو‪.‬‬ ‫‪47‬۽ مون هن کان پڇيو‪ ،‬۽ چيو‪" ،‬تون ڪنهن جي ڌي ءَ آهين؟ "هن چيو‪" ،‬مان بتوئيل جي ڌي ءَ آهيان‪ ،‬ناحور جي پٽ‪ ،‬جيڪو ملڪه هن‬ ‫کي پيدا ڪيو هو "‪.‬۽ مون هن جي منهن تي ڪنوار ۽ هٿن ۾ ڪنگڻ رکيا‪.‬‬ ‫‪48‬۽ مون پنهنجو مٿو جهڪائي خداوند جي عبادت ڪئي‪ ،‬۽ پنهنجي مالڪ ابراهيم جي خداوند خدا کي ساراهہ ڏني‪ ،‬جنهن مون کي‬ ‫لَ وٺي اچان‪.‬‬ ‫صحيح رستي تي هليو تہ پنهنجي مالڪ جي ڀا مَ جي ڌي ءَ کي سندس پٽ ء‬ ‫‪49‬۽ هاڻي جيڪڏهن توهان منهنجي مالڪ سان مهرباني ۽ سچائي سان پيش اچو ٿا ته مون کي ٻڌايو؛ ۽ جيڪڏهن نه‪ ،‬ته مون کي ٻڌايو؛‬ ‫ته جيئن مان ساڄي يا کاٻي پاسي ڦري سگهان‪.‬‬ ‫‪50‬پوَ لبن ۽ بتوئيل جواب ڏنو تہ ”هي ُالهہ خداوند جي طرفان آهي‪ ،‬اسين اوهان کي خراب يا سٺو نٿا چئي سگهون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪51‬ڏس‪ ،‬ءربقہ تنهنجي اُيان آهي‪ ،‬کيس وٺي وڃ‪ ،‬۽ جيئن خداوند چيو آهي ته هو ءَ تنهنجي مالڪ جي پٽ جي زال ٿئي‪.‬‬ ‫‪52‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬ته جڏهن ابراهيم جي نوڪر انهن جون ُالهيون ٻڌيون‪ ،‬تڏهن هن زمين تي جهڪي خداوند کي سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫‪53‬۽ نوڪر چاندي ءَ جا زيور‪ ،‬سون جا زيور ۽ ڪپڙا ڪڍيا ۽ ربقہ کي ڏنائين ‪:‬هن سندس ڀا مَ ۽ سندس ما مَ کي به قيمتي شيون ڏنيون‪.‬‬ ‫‪54‬۽ انهن کاڌو پيتو‪ ،‬هن ۽ سندس ساٿين‪ ،‬۽ سڄي رات اتي رهيا؛ ۽ صبح جو اٿيا‪ ،‬۽ هن چيو ته مون کي منهنجي مالڪ ڏانهن موڪل‬ ‫ڏيو‪.‬‬ ‫پوَ هو ءَ ويندي‪.‬‬ ‫کان‬ ‫ان‬ ‫ڏينهن؛‬ ‫ڏه‬ ‫گهٽ‬ ‫۾‬ ‫گهٽ‬ ‫ڏيو‪،‬‬ ‫رهڻ‬ ‫گڏ‬ ‫سان‬ ‫اسان‬ ‫ڏينهن‬ ‫ڪجه‬ ‫کي‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫َ‬ ‫ما‬ ‫۽‬ ‫َ‬ ‫ڀا‬ ‫سندس‬ ‫‪55‬۽‬ ‫َ‬ ‫ڇوڪري‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫م‬ ‫ء‬ ‫‪56‬۽ هن انهن کي چيو ته مون کي نه روڪيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته خداوند منهنجو سفر ڪامياب ڪيو آهي ‪.‬مون کي موڪل ڏيو ته مان پنهنجي‬ ‫مالڪ ڏانهن وڃان‪.‬‬ ‫‪57‬۽ انهن چيو ته‪ ،‬اسين ڇوڪري ءَ کي سڏينداسين ۽ سندس وات کان پڇنداسين‪.‬‬ ‫‪58‬۽ انهن ءربقہ کي سڏيو ۽ کيس چيو‪” ،‬ڇا تون هن ماڻهو ءَ سان گڏ ويندين؟ “۽ هن چيو‪” ،‬مان ويندس“‪.‬‬ ‫‪59‬۽ انهن پنهنجي ڀيڻ ءربقہ‪ ،‬سندس دائي‪ ،‬۽ ابراهيم جي نوڪر ۽ سندس ماڻهن کي موڪليو‪.‬‬ ‫‪60‬۽ انهن ربيڪا کي برڪت ڏني‪ ،‬۽ هن کي چيو ته‪ ،‬تون اسان جي ڀيڻ آهين‪ ،‬تون هزارين ڪروڙن جي ما مَ ٿي مَ‪ ،‬۽ تنهنجي اولد کي‬ ‫انهن جي دروازي جو مالڪ ٿيڻ ڏيو جيڪي انهن کان نفرت ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪61‬پوَ ءربقہ ۽ سندس ٻانهيون امٺيون ۽ امٺن تي سوار ٿي امن ماڻهو ءَ جي پٺيان پيون ‪:‬۽ نوڪر ءربقہ کي کڻي پنهنجي رستي تي هليو ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪62‬۽ اسحاق کوهه لحائروئي جي رستي کان آيو؛ ڇاڪاڻ ته هو ڏکڻ ملڪ ۾ رهندو هو‪.‬‬ ‫لَ نڪتو ‪:‬۽ هن اکيون مٿي ڪيون ۽ ڏٺو ته امٺ اچي رهيا هئا‪.‬‬ ‫‪63‬۽ اسحاق شام جو ميدان ۾ غور ڪرڻ ء‬ ‫‪64‬۽ ءربقہ اکيون کڻي اسحاق کي ڏٺو‪ ،‬۽ امٺ تان لهي پيئي‪.‬‬ ‫لَ ميدان ۾ گهمي رهيو آهي؟ “۽ نوڪر چيو هو‬ ‫‪65‬ڇاڪاڻ ته هن نوڪر کي چيو هو ته‪” ،‬هي ڪهڙو ماڻهو آهي جيڪو اسان سان ملڻ ء‬ ‫ته‪” ،‬هي منهنجو مالڪ آهي “‪.‬تنهن ڪري هن پردو کنيو ۽ پاڻ کي ڍڪيو‪.‬‬ ‫‪66‬۽ نوڪر اسحاق کي سڀ ڪجهہ ٻڌايو جيڪو هن ڪيو هو‪.‬‬ ‫‪67‬۽ اسحاق کيس پنهنجي ما مَ ساره جي خيمي ۾ وٺي آيو‪ ،‬۽ ءربقہ کي کڻي آيو‪ ،‬۽ اهو سندس زال ٿي؛ ۽ هن کيس پيار ڪيو ‪:‬۽ اسحاق کي‬ ‫پوَ تسلي ملي‪.‬‬ ‫پنهنجي ما مَ جي وفات کان ء‬ ‫باب ‪25‬‬ ‫‪1‬پوَ ابراهيم وري هڪڙي زال شادي ڪئي‪ ،‬جنهن جو نالو قطوره هو‪.‬‬ ‫ء‬

‫پيدائش‬

‫‪2‬۽ هن کيس زمران‪ ،‬يمقشان‪ ،‬ءمدان‪ ،‬ءمديان‪ ،‬اءشباق ۽ سوح ڄايا‪.‬‬ ‫‪3‬۽ يمقشان مان شيبا ۽ ددان پيدا ٿيا ‪.‬ددان جا پٽ اشوريم‪ ،‬لطوشيم ۽ لعميم هئا‪.‬‬ ‫‪4‬۽ مديان جا پٽ ‪ :‬ءعيفہ‪ ،‬ءعيفر‪ ،‬حنوڪ‪ ،‬ابيدا ۽ الدعا‪ ،‬اهي سڀ قطورا جا پٽ هئا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ابراهيم پنهنجو سڀ ڪجهه اسحاق کي ڏئي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪6‬پر ابراهيم جي ڌيئرن جي پٽن کي‪ ،‬جيڪي ابراهيم وٽ هيون‪ ،‬ابراهيم تحفا ڏنا‪ ،‬۽ انهن کي پنهنجي پٽ اسحاق کان پري موڪليو‪ ،‬جڏهن‬ ‫هو اڃا جيئرو هو‪ ،‬اوڀر طرف‪ ،‬اوڀر واري ملڪ ڏانهن‪.‬‬ ‫‪7‬۽ اءبراهيم جي زندگي ءَ جا ڏينهن اهي آهن‪ ،‬جيڪي هن گذاريا‪ ،‬هڪ سؤ پندرهن سال‪.‬‬ ‫‪8‬پوَ ابراهيم دم ڏنو‪ ،‬۽ چڱي پوڙهائپ ۾‪ ،‬پوڙهو ۽ پوري عمر جو ٿي مري ويو؛ ۽ پنهنجي ماڻهن سان ملي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬۽ سندس پٽن اسحاق ۽ اسماعيل کيس مکفيل جي غار ۾ دفن ڪيو‪ ،‬جيڪو صوحر جي پٽ ءعفرون جي ميدان ۾ آهي‪ ،‬جيڪو ممري جي‬ ‫سامهون آهي‪.‬‬ ‫‪10‬اهو ميدان جيڪو ابراهيم حيت جي پٽن کان خريد ڪيو هو ‪:‬اتي ابراهيم ۽ سندس زال ساره کي دفن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫پوَ‪ ،‬خدا سندس پٽ اسحاق کي برڪت ڏني؛ ۽ اسحاق لحائروئي کوهه جي ڀرسان رهيو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ابراهيم جي وفات کان ء‬ ‫لَ پيدا ٿيو‪:‬‬ ‫‪12‬هاڻي اءبراهيم جي پٽ اسماعيل جو نسل هي آهي‪ ،‬جيڪو ساره جي ٻانهي‪ ،‬مصري هاجره‪ ،‬ابراهيم ء‬ ‫‪13‬۽ اسماعيل جي پٽن جا نال‪ ،‬سندن نالن جي مطابق‪ ،‬سندن نسل موجب هي آهن ‪:‬اسماعيل جو پهريون پٽ نبايوت؛ ۽ قيدار‪ ،‬ادبيل‪ ،‬۽‬ ‫مبسام‪،‬‬ ‫‪14‬۽ ءمشماعم‪ ،‬دم لمُم‪ ،‬ءو ءمسلا‪،‬‬ ‫‪15‬هادر‪ ،‬تيما‪ ،‬جيتور‪ ،‬نافيش ۽ ڪيدم‪:‬‬ ‫‪16‬اءهي اسماعيل جا پٽ آهن‪ ،‬۽ هي انهن جا نال آهن‪ ،‬انهن جي شهرن ۽ سندن قلعن جي حساب سان‪ ،‬ٻارهن سردار پنهنجي پنهنجي قوم‬ ‫جي مطابق‪.‬‬ ‫‪:‬پوَ هن دم ڏنو ۽ وفات ڪئي؛ ۽ پنهنجي ماڻهن سان ملي ويو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ اسماعيل جي حياتي ءَ جا سال هڪ سؤ ستٽيهه سال هئا‬ ‫ء‬ ‫‪18‬۽ اهي حويله کان شور تائين‪ ،‬جيڪو مصر جي سامهون آهي‪ ،‬جيئن توهان اسور ڏانهن وڃو ٿا‪ ،‬آباد هئا ‪:‬۽ هو پنهنجن سڀني ڀائرن جي‬ ‫سامهون مري ويو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ اءبراهيم جي پٽ اسحاق جو نسب هي آهي ‪:‬اءبراهيم مان اسحاق پيدا ٿيو‪:‬‬ ‫‪20‬۽ اسحاق چاليهن سالن جو هو جڏهن هن ءربقہ سان شادي ڪئي‪ ،‬جيڪا پدلان رام جي شهر جي بءتموايل شامي جي ڌي ءَ ۽ لبن شامي جي‬ ‫ڀيڻ هئي‪.‬‬ ‫لَ خداوند کان دعا گهري‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو ءَ سنڍ هئي ‪:‬۽ خداوند سندس دعا قبول ڪئي ۽ سندس زال ءربقہ حاملہ‬ ‫‪21‬اسحاق پنهنجي زال ء‬ ‫ٿي‪.‬‬ ‫لَ وئي‪.‬‬ ‫پوَ مان اهڙي ڇو آهيان؟ "۽ هو ءَ خداوند کان پڇڻ ء‬ ‫‪22‬۽ ٻار سندس پيٽ ۾ پاڻ ۾ وڙهڻ لڳا؛ ۽ هن چيو‪" ،‬جيڪڏهن ائين آهي‪ ،‬ته ء‬ ‫‪23‬۽ خداوند کيس چيو تہ ”تنهنجي پيٽ ۾ ٻہ قومون آهن‪ ،‬۽ ٻہ قومون تنهنجي پيٽ مان جدا ٿينديون؛ ۽ هڪ قوم ٻين قومن کان وڌيڪ‬ ‫طاقتور هوندي؛ ۽ وڏو ننڍي جي خدمت ڪندو“‪.‬‬ ‫‪24‬۽ جڏهن سندس ٻار ڄڻڻ جا ڏينهن پورا ٿيا‪ ،‬تڏهن ڏسو ته سندس پيٽ ۾ جاڙا ٻار هئا‪.‬‬ ‫‪25‬۽ پهريون ُاڙهو نڪتو‪ ،‬سڄو وارن واري ڪپڙي وانگر؛ ۽ انهن سندس نالو عيسو رکيو‪.‬‬ ‫پوَ سندس ڀا مَ نڪتو‪ ،‬۽ سندس هٿ عيسو جي کڙي کي جهليو؛ ۽ سندس نالو يعقوب رکيو ويو ‪:‬۽ اسحاق سٺ سالن جو هو‬ ‫‪26‬۽ ان کان ء‬ ‫جڏهن هن ٻچا ڄڻيا‪.‬‬ ‫‪27‬۽ ڇوڪرا وڏا ٿيا ‪:‬۽ عيسو هڪ هوشيار شڪاري هو‪ ،‬ميدان جو ماڻهو؛ ۽ يعقوب هڪ سادو ماڻهو هو‪ ،‬جيڪو خيمن ۾ رهندو هو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ اسحاق عيسو سان پيار ڪندو هو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هو سندس شڪار جو گوشت کائيندو هو ‪:‬پر ءربقہ يعقوب سان پيار ڪندي هئي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ يعقوب دال پچائي رهيو هو ‪:‬۽ عيسو ٻني ءَ مان آيو‪ ،‬۽ هو ٿڪجي پيو هو‪.‬‬ ‫کاراَ‪ ،‬ڇو ته مان ٿڪجي پيو آهيان ‪:‬تنهن ڪري سندس نالو ادوم رکيو‬ ‫‪30‬۽ عيساؤ يعقوب کي چيو ته‪ ،‬مون کي به اهو ئي ُاڙهو دال‬ ‫ء‬ ‫ويو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ يعقوب چيو تہ ”اڄ پنهنجو پهريون حق مون کي وڪڻ“‪.‬‬ ‫‪32‬۽ ءعيسو چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬آ ءَ مرڻ تي آهيان ‪:‬۽ هي پهرين درجي جو حق مون کي ڪهڙو فائدو ڏيندو؟“‬ ‫‪33‬۽ يعقوب چيو تہ اڄ مون سان قسم کڻ‪ ،‬۽ هن قسم کنيو ۽ پنهنجو پهريون حق يعقوب کي وڪڻي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪34‬پوَ يعقوب عيساؤ کي ماني ۽ دال ڏني؛ ۽ هن کاڌو پيتو‪ ،‬۽ اٿيو‪ ،‬۽ پنهنجي رستي تي هليو ويو ‪:‬اهڙي طرح عيساؤ پنهنجي پهرين‬ ‫ء‬ ‫درجي جي حق کي حقير سمجهيو‪.‬‬ ‫باب ‪26‬‬ ‫سواَ ٻيو ڏڪار پيو جيڪو ابراهيم جي ڏينهن ۾ پيو هو ‪.‬۽ اسحاق فلستين جي بادشاه ابي ملڪ وٽ جرار ۾‬ ‫‪1‬۽ ملڪ ۾ پهرين ڏڪار کان‬ ‫ء‬ ‫ويو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ خداوند هن کي ظاهر ٿيو ۽ چيو ته‪" ،‬مصر ڏانهن نه وڃ‪ ،‬ان ملڪ ۾ رهو جيڪو مان توکي ٻڌائيندس‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو مان توهان کي ۽ توهان جي اولد کي اهي‬ ‫‪3‬هن ملڪ ۾ رهو‪ ،‬۽ مان توهان سان گڏ هوندس‪ ،‬۽ توهان کي برڪت ڏيندس؛‬ ‫ء‬ ‫سڀ ملڪ ڏيندس‪ ،‬۽ مان اهو قسم پورو ڪندس جيڪو مون توهان جي پي مَ ابراهيم سان قسم کنيو هو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ مان تنهنجي اولد کي آسمان جي تارن وانگر وڌائيندس‪ ،‬۽ تنهنجي اولد کي اهي سڀ ملڪ ڏيندس؛ ۽ تنهنجي اولد ۾ زمين جون سڀ‬ ‫قومون برڪت واريون هونديون‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪5‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ابراهيم منهنجي ُاله مڃي ۽ منهنجا حڪم‪ ،‬منهنجا قانون ۽ منهنجا قانون مڃيا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ اسحاق جرار ۾ رهيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ اتي جي ماڻهن کانئس سندس زال بابت پڇيو؛ ۽ هن چيو تہ "اها منهنجي ڀيڻ آهي "ڇاڪاڻ ⁠تہ هو ڊڄندو هو تہ "اها منهنجي زال‬ ‫آهي"‪ ،‬هن چيو تہ "امتي جا ماڻهو مون کي ءربقہ جي ڪري ماري ڇڏين‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو ءَ ڏسڻ ۾ خوبصورت هئي"‪.‬‬ ‫‪8‬۽ جڏهن هو اتي گهڻو وقت رهيو‪ ،‬تڏهن فلستين جي بادشاه ابي ملڪ دري ءَ مان ڏٺو ۽ ڏٺائين تہ اسحاق پنهنجي زال ءربقہ سان کيڏي‬ ‫رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪9‬۽ ابي ملڪ اسحاق کي سڏيو ۽ چيو‪" ،‬ڏس‪ ،‬پڪ سان هو ءَ تنهنجي زال آهي ‪:‬۽ تو ڪيئن چيو ته هو ءَ منهنجي ڀيڻ آهي؟ "اسحاق کيس‬ ‫لَ مري وڃان"‪.‬‬ ‫چيو‪" ،‬ڇاڪاڻ ته مون چيو ته نه ته مان هن ء‬ ‫‪10‬۽ ابي ملڪ چيو تہ "تو اسان سان هي ڇا ڪيو آهي؟ ماڻهن مان ڪو ماڻهو آساني سان تنهنجي زال سان لت هڻي سگهي ٿو‪ ،‬۽ تون‬ ‫اسان تي ڏوهه آڻين ها"‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ابي ملڪ پنهنجي سڀني ماڻهن کي حڪم ڏنو ته‪ ،‬جيڪو به هن مرد يا سندس زال کي هٿ لڳائيندو‪ ،‬ان کي ضرور ماريو ويندو‪.‬‬ ‫‪12‬پوَ اسحاق انهي ءَ زمين ۾ پوک ڪئي‪ ،‬۽ ساُئي سال ۾ سو ڀيرا فصل مليو ‪:‬۽ خداوند کيس برڪت ڏني‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬۽ اهو ماڻهو وڏو ٿيندو ويو‪ ،‬۽ اُتي وڌندو ويو‪ ،‬۽ وڌندو ويو جيستائين هو تمام وڏو نه ٿيو‪:‬‬ ‫‪14‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن وٽ ڌڻ ۽ ڍُن جو مال ۽ نوڪرن جو وڏو ذخيرو هو ‪:‬۽ فلستين هن سان حسد ڪيو‪.‬‬ ‫‪15‬ڇاڪاڻ ⁠تہ جيڪي کوه سندس پي مَ جي نوڪرن سندس پي مَ ابراهيم جي ڏينهن ۾ کوٽيا هئا‪ ،‬فلستين انهن کي بند ڪري ڇڏيو هو ۽‬ ‫مٽي ءَ سان ڀري ڇڏيو هو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ابي ملڪ اسحاق کي چيو تہ ”اسان کان هليو وڃ‪ ،‬ڇو تہ تون اسان کان گهڻو طاقتور آهين“‪.‬‬ ‫‪17‬۽ اسحاق اتان هليو ويو‪ ،‬۽ جرار جي وادي ۾ پنهنجو خيمو لڳايو‪ ،‬۽ اتي رهڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ اسحاق پاڻي ءَ جا کوهه ٻيهر کوٽيا‪ ،‬جيڪي انهن پنهنجي پي مَ ابراهيم جي ڏينهن ۾ کوٽيا هئا؛ ڇاڪاڻ ته فلستين ابراهيم جي وفات کان‬ ‫پوَ انهن کي بند ڪري ڇڏيو هو ‪:‬۽ هن انهن جا نال انهن نالن تي رکيا جيڪي هن جي پي مَ انهن کي رکيا هئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬۽ اسحاق جي نوڪرن وادي ۾ کوٽيو‪ ،‬۽ اتي انهن کي وهندڙ پاڻي جو هڪ کوهه مليو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ جرار جي ڌڻارن اسحاق جي ڌڻارن سان تڪرار ڪيو ۽ چيو تہ‪” ،‬پاڻي اسان جو آهي “‪.‬۽ هن کوهه جو نالو عيسڪ رکيو‪،‬‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ انهن ساڻس تڪرار ڪيو هو‪.‬‬ ‫لَ به جهڳڙو ڪيو ‪:‬۽ هن ان جو نالو ءستنا رکيو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ انهن ٻيو کوه کوٽيو‪ ،‬۽ ان ء‬ ‫لَ اهي جهڳڙو نه ڪيو ‪:‬۽ هن ان جو نالو رحوبوت رکيو؛ ۽ هن چيو ته هاڻي خداوند‬ ‫ان‬ ‫۽‬ ‫کوٽيو؛‬ ‫کوهه‬ ‫‪22‬پوَ هو اتان هليو ويو ۽ ٻيو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫جاَ ڏني آهي‪ ،‬۽ اسين ملڪ ۾ ميويدار ٿينداسين‪.‬‬ ‫لَ ء‬ ‫اسان ء‬ ‫‪23‬۽ اتان کان هو بيرسبع ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ خداوند ساُئي رات هن کي ظاهر ٿيو‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬مان تنهنجي پي مَ ابراهيم جو خدا آهيان ‪:‬ڊڄ نه‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مان تو سان گڏ آهيان‪ ،‬۽‬ ‫توکي برڪت ڏيندس‪ ،‬۽ پنهنجي ٻانهي ابراهيم جي خاطر تنهنجي اولد کي وڌائيندس‪.‬‬ ‫‪25‬۽ اتي هن هڪ قربانگاهه ٺاهي‪ ،‬۽ خداوند جو نالو ورتو‪ ،‬۽ اتي پنهنجو خيمو لڳايو ‪:‬۽ اتي اسحاق جي نوڪرن هڪ کوهه کوٽيو‪.‬‬ ‫‪26‬پوَ ابي ملڪ جرار کان سندس دوست احوزت ۽ سندس فوج جي سردار فيڪول سان گڏ سندس وٽ ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬اسحاق انهن کي چيو تہ اوهين مون وٽ ڇو آيا آهيو‪ ،‬جڏهن تہ اوهين مون کان نفرت ڪريو ٿا ۽ مون کي پاڻ کان پري ڪيو آهيو؟‬ ‫‪28‬۽ انهن چيو تہ‪ ،‬اسان پڪ سان ڏٺو تہ خداوند توهان سان گڏ آهي ‪:‬۽ اسان چيو تہ هاڻي اسان جي وچ ۾ هڪ قسم هجي‪ ،‬اسان جي ۽‬ ‫توهان جي وچ ۾‪ ،‬۽ اسان توهان سان هڪ عهد ڪريون‪.‬‬ ‫سواَ ڪجهه به نه ڪيو آهي‪ ،‬۽ توکي سلمتي ءَ سان روانو‬ ‫‪29‬ته جيئن اسان توکي هٿ نه لڳايو آهي‪ ،‬۽ جيئن اسان تو سان ڀلئي کان‬ ‫ء‬ ‫ڪيو آهي‪ ،‬تيئن تون اسان کي ڪو به نقصان نه پهچائيندين ‪:‬هاڻي تون خداوند جي برڪت وارو آهين‪.‬‬ ‫لَ دعوت ڪئي‪ ،‬۽ انهن کاڌو پيتو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ هن انهن ء‬ ‫‪31‬۽ صبح جو سوير امٿيا ۽ هڪ ٻئي سان قسم کنيو ‪:‬۽ اسحاق انهن کي موڪل ڏني‪ ،‬۽ اهي هن کان سلمتي ءَ سان هليا ويا‪.‬‬ ‫‪32‬۽ ساُئي ڏينهن ائين ٿيو ته اسحاق جا نوڪر آيا ۽ کيس ان کوهه بابت ٻڌايو جيڪو انهن کوٽيو هو ۽ کيس چيو ته اسان کي پاڻي مليو‬ ‫آهي‪.‬‬ ‫‪33‬۽ هن ان جو نالو شيبه رکيو ‪:‬تنهن ڪري اڄ تائين شهر جو نالو بيرسبع آهي‪.‬‬ ‫‪34‬۽ ءعيسو چاليهه سالن جو هو جڏهن هن بيري ءحتي جي ڌي ءَ يمهودءت ۽ ايلون ءحتي جي ڌي ءَ بشا ءمت سان شادي ڪئي‪.‬‬ ‫لَ دل جو ڏک هئا‪.‬‬ ‫‪35‬جيڪي اسحاق ۽ ءربقہ ء‬ ‫باب ‪27‬‬ ‫‪1‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن اسحاق پوڙهو ٿيو‪ ،‬۽ سندس اکيون ايتري قدر ڪمزور ٿي ويون جو هو ڏسي نه سگهيو‪ ،‬تڏهن هن پنهنجي وڏي پٽ‬ ‫عيسو کي سڏيو ۽ کيس چيو ته‪ ،‬منهنجو پٽ‪ ،‬۽ هن کيس چيو ته‪” ،‬ڏس‪ ،‬مان هتي آهيان“‪.‬‬ ‫‪2‬۽ هن چيو تہ‪ ،‬ڏسو‪ ،‬هاڻي آئون پوڙهو ٿي چڪو آهيان‪ ،‬مون کي پنهنجي موت جو ڏينهن خبر ناهي‪.‬‬ ‫لَ ڪجه‬ ‫‪3‬تنهنڪري هاڻي‪ ،‬آ ءَ اوهان کي عرض ٿو ڪريان تہ پنهنجا هٿيار‪ ،‬پنهنجو ترڪش ۽ پنهنجو ڪمان کڻي ميدان ۾ وڃو‪ ،‬۽ مون ء‬ ‫شڪار کڻي اچو‪.‬‬ ‫لَ لذيذ کاڌو تيار ڪر‪ ،‬جيڪو مون کي پسند آهي‪ ،‬۽ مون وٽ آڻ ته مان کائي سگهان‪ ،‬ته جيئن منهنجو روح مرڻ کان اڳ توکي‬ ‫‪4‬۽ مون ء‬ ‫برڪت ڏئي‪.‬‬ ‫لَ ميدان ۾ ويو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جڏهن اسحاق پنهنجي پٽ عيسو سان ُالهايو ته ءربقہ ٻڌو‪ ،‬۽ عيسو شڪار جي شڪار ڪرڻ ۽ ان کي آڻڻ ء‬

‫پيدائش‬

‫‪6‬۽ ءربقہ پنهنجي پٽ يعقوب کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬مون تنهنجي پي مَ کي تنهنجي ڀا مَ عيسو سان ُالهائيندي ٻڌو آهي تہ‪،‬‬ ‫لَ لذيذ گوشت تيار ڪريو ته جيئن مان کائيان ۽ پنهنجي مرڻ کان اڳ خداوند جي حضور ۾‬ ‫لَ شڪار جو گوشت آڻيو ۽ مون ء‬ ‫‪7‬مون ء‬ ‫توکي دعا ڏيان‪.‬‬ ‫‪8‬تنهنڪري‪ ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬منهنجي ُالهہ تي عمل ڪر‪ ،‬جيئن مان توکي حڪم ڏيان ٿو‪.‬‬ ‫لَ اهڙو لذيذ کاڌو تيار ڪندس جيئن هو پسند‬ ‫َ‬ ‫پي‬ ‫‪9‬هاڻي ڌڻ ۾ وڃ ۽ اتان ٻہ سٺا ٻڪريون مون کي کڻي اچ؛ ۽ مان انهن کي تنهنجي‬ ‫م ء‬ ‫ڪندو آهي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ تون اهو پنهنجي پي مَ وٽ آڻيندين ته جيئن هو کائي ۽ پنهنجي مرڻ کان اڳ توکي برڪت ڏئي‪.‬‬ ‫‪11‬۽ يعقوب پنهنجي ما مَ ءربقہ کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬منهنجو ڀا مَ عيسو وارن وارو ماڻهو آهي‪ ،‬۽ مان نرم ماڻهو آهيان‪.‬‬ ‫‪12‬شايد منهنجو پي مَ مون کي مڇهي ۽ مان کيس ٺڳيندڙ سمجهندس؛ ۽ مان پاڻ تي برڪت نه پر لعنت آڻيندس‪.‬‬ ‫‪13‬۽ سندس ما مَ کيس چيو تہ ”منهنجا پٽ‪ ،‬تنهنجو لعنت مون تي هجي ‪:‬رُو منهنجي ُاله مڃي ۽ وڃي انهن کي مون وٽ آڻيو“‪.‬‬ ‫‪14‬۽ هو ويو‪ ،‬۽ انهن کي کڻي پنهنجي ما مَ وٽ آيو ‪:‬۽ سندس ما مَ لذيذ کاڌو تيار ڪيو‪ ،‬جيئن سندس پي مَ کي پسند هو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ءربقہ پنهنجي وڏي پٽ عيسو جا سٺا ڪپڙا ڪڍيا‪ ،‬جيڪي گهر ۾ ساڻس گڏ هئا‪ ،‬۽ پنهنجي ننڍي پٽ يعقوب کي پهرايا‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ٻڪرين جون کلون سندس هٿن ۽ ُچي ءَ جي نرم حصي تي لڳايون‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هن اهو لذيذ گوشت ۽ ماني جيڪا هن تيار ڪئي هئي‪ ،‬پنهنجي پٽ يعقوب جي هٿ ۾ ڏني‪.‬‬ ‫‪18‬۽ هو پنهنجي پي مَ وٽ آيو ۽ چيو‪ ،‬اي منهنجا پي مَ‪ ،‬۽ هن چيو‪ ،‬هتي آئون آهيان‪ ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬تون ڪير آهين؟‬ ‫‪19‬۽ يعقوب پنهنجي پي مَ کي چيو تہ ”آ ءَ اوهان جو پهريون پٽ عيسو آهيان‪ ،‬مون اوهان جي حڪم مطابق ڪيو آهي ‪.‬امٿ‪ ،‬ويهي منهنجي‬ ‫شڪار جو گوشت کا مَ تہ جيئن اوهان جو روح مون کي برڪت ڏئي“‪.‬‬ ‫‪20‬اسحاق پنهنجي پٽ کي چيو‪” ،‬پٽ‪ ،‬تو اهو ايترو جلدي ڪيئن ُولي ورتو؟ “هن چيو‪” ،‬ڇاڪاڻ ته خداوند تنهنجي خدا اهو مون کي ڏنو‬ ‫آهي“‪.‬‬ ‫‪21‬۽ اسحاق يعقوب کي چيو تہ ”ويجهو اچ‪ ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬ته جيئن مان توکي محسوس ڪريان تہ تون منهنجو پٽ عيسو آهين يا نہ“‪.‬‬ ‫‪22‬۽ يعقوب پنهنجي پي مَ اسحاق جي ويجهو ويو؛ ۽ هن کيس مڇهي چيو‪” ،‬آواز يعقوب جو آهي‪ ،‬پر هٿ عيسو جا هٿ آهن“‪.‬‬ ‫‪23‬۽ هن کيس سڃاڻي نه سگهيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن جا هٿ سندس ڀا مَ عيسو جي هٿن وانگر وار هئا ‪:‬تنهن ڪري هن کيس برڪت ڏني‪.‬‬ ‫‪24‬۽ هن چيو‪" ،‬ڇا تون منهنجو پٽ عيسو آهين؟ "هن چيو‪" ،‬مان آهيان"‪.‬‬ ‫‪25‬۽ هن چيو ته‪" ،‬اهو منهنجي ويجهو آڻيو‪ ،‬۽ مان پنهنجي پٽ جي شڪار مان کائيندس‪ ،‬ته جيئن منهنجو روح توکي برڪت ڏئي "‪.‬۽ هن‬ ‫لَ شراب آندو‪ ،‬۽ هن پيتو‪.‬‬ ‫ان کي ويجهو آندو‪ ،‬۽ هن کاڌو ‪:‬۽ هن ان ء‬ ‫‪26‬۽ سندس پي مَ اسحاق کيس چيو تہ ”هاڻي ويجهو اچ ۽ مون کي چمي ڏي‪ ،‬منهنجا پٽ“‪.‬‬ ‫بوَ محسوس ڪئي‪ ،‬۽ کيس برڪت ڏني‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬منهنجي پٽ‬ ‫‪27‬۽ هو ويجهو آيو ۽ کيس چمي ڏنائين ‪:‬۽ هن پنهنجي ڪپڙن جي ء‬ ‫بوَ وانگر آهي جنهن کي خداوند برڪت ڏني آهي‪:‬‬ ‫بوَ ان ميدان جي ء‬ ‫جي ء‬ ‫‪28‬تنهنڪري خدا توکي آسمان جي شبنم ۽ زمين جي موٽائي‪ ،‬۽ گهڻو اناج ۽ شراب ڏئي‪:‬‬ ‫‪29‬ماڻهو تنهنجي خدمت ڪن‪ ،‬۽ قومون توکي سجدو ڪن ‪:‬پنهنجن ڀائرن تي حاڪم بڻجو‪ ،‬۽ تنهنجي ما مَ جا پٽ توکي سجدو ڪن ‪:‬لعنت‬ ‫هجي هر ڪو جيڪو توکي لعنت ڪري‪ ،‬۽ برڪت وارو هجي اهو جيڪو توکي برڪت ڏئي‪.‬‬ ‫‪30‬۽ جڏهن اسحاق يعقوب کي برڪت ڏيڻ کان فارغ ٿيو ۽ يعقوب اڃا پنهنجي پي مَ اسحاق جي حضور کان ٻاهر نڪتو ئي هو ته سندس‬ ‫ڀا مَ عيسو شڪار کان موٽي آيو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ هن به لذيذ کاڌو تيار ڪيو هو‪ ،‬۽ پنهنجي پي مَ وٽ آندو‪ ،‬۽ پنهنجي پي مَ کي چيو ته‪ ،‬منهنجو پي مَ اٿ ۽ پنهنجي پٽ جي شڪار جو‬ ‫گوشت کائو‪ ،‬ته جيئن توهان جو روح مون کي برڪت ڏئي‪.‬‬ ‫‪32‬اسحاق سندس پي مَ کانئس پڇيو تہ ”تون ڪير آهين؟ “هن چيو تہ ”آ ءَ تنهنجو پٽ آهيان‪ ،‬تنهنجو پهريون پٽ عيسو“‪.‬‬ ‫‪33‬۽ اسحاق تمام گهڻو ڊڄي ويو‪ ،‬۽ چيو‪" ،‬ڪير؟ ڪٿي آهي اهو جيڪو شڪار کڻي مون وٽ آيو‪ ،‬۽ مون توهان جي اچڻ کان اڳ سڀ‬ ‫کائي ڇڏيو‪ ،‬۽ هن کي برڪت ڏني؟ ها‪ ،‬۽ هو برڪت وارو ٿيندو"‪.‬‬ ‫‪34‬۽ جڏهن عيسو پنهنجي پي مَ جون ُالهيون ٻڌيون‪ ،‬تڏهن هو وڏي ۽ تمام گهڻي ڏک سان رڙ ڪري روئي پيو ۽ پنهنجي پي مَ کي چيو ته‪،‬‬ ‫اي منهنجا پي مَ‪ ،‬مون کي به برڪت ڏي‪.‬‬ ‫‪35‬۽ هن چيو تہ‪' ،‬تنهنجو ڀا مَ مڪر سان آيو ۽ تنهنجون نعمتون کسي ويو آهي'‪.‬‬ ‫‪36‬۽ هن چيو‪" ،‬ڇا هن جو نالو صحيح طور تي يعقوب نه رکيو ويو آهي؟ ڇاڪاڻ ته هن ٻه ڀيرا مون کي غلط استعمال ڪيو آهي ‪:‬هن‬ ‫لَ ڪا نعمت‬ ‫منهنجو پهريون حق کسي ورتو آهي؛ ۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬هاڻي هن منهنجي نعمت کسي ورتي آهي "‪.‬۽ هن چيو‪" ،‬ڇا توهان منهنجي ء‬ ‫محفوظ نه ڪئي آهي؟"‬ ‫‪37‬اسحاق جواب ڏنو ۽ عيسو کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬مون کيس اوهان جو مالڪ بڻايو آهي‪ ،‬۽ سندس سڀني ڀائرن کي مون کيس نوڪر ڪري‬ ‫لَ ڇا ڪريان‪ ،‬منهنجا پٽ؟“‬ ‫ڏنو آهي؛ ۽ مون کيس اناج ۽ شراب سان پاليو آهي ‪.‬۽ هاڻي آ ءَ اوهان ء‬ ‫‪38‬۽ عيسي پنهنجي پي مَ کي چيو تہ "ڇا اوهان وٽ رُو هڪ ئي نعمت آهي‪ ،‬اي منهنجا پي مَ؟ مون کي بہ برڪت ڏيو‪ ،‬اي منهنجا پي مَ "‪.‬‬ ‫۽ عيسي پنهنجو آواز بلند ڪيو ۽ روئي پيو‪.‬‬ ‫‪39‬۽ اسحاق سندس پي مَ جواب ڏنو ۽ کيس چيو تہ‪ ،‬ڏس‪ ،‬تنهنجو رهڻ زمين جي موٽائي ۽ مٿي کان آسمان جي شبنم سان ٿيندو‪.‬‬ ‫‪40‬۽ تون پنهنجي تلوار سان جيئرو رهندين‪ ،‬۽ پنهنجي ڀا مَ جي خدمت ڪندين؛ ۽ جڏهن توکي حڪومت ملندي‪ ،‬تڏهن تون سندس‬ ‫جوَ‬ ‫ء‬ ‫پنهنجي ُچي ءَ تان ڀڃندين‪.‬‬ ‫‪41‬۽ عيسي يعقوب سان نفرت ڪئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ سندس پي مَ کيس برڪت ڏني هئي ‪:‬۽ عيسي پنهنجي دل ۾ چيو تہ "منهنجي پي مَ جي‬ ‫پوَ مان پنهنجي ڀا مَ يعقوب کي ماريندس"‪.‬‬ ‫سوڳ جا ڏينهن ويجها آهن؛ ء‬

‫پيدائش‬

‫‪42‬۽ سندس وڏي پٽ عيسو جون اهي ُالهيون ربقہ کي ٻڌايون ويون ‪:‬۽ هن پنهنجي ننڍي پٽ يعقوب کي سڏائي موڪليو ۽ کيس چيو ته‪،‬‬ ‫ڏسو‪ ،‬تنهنجو ڀا مَ عيسو‪ ،‬تنهنجي باري ۾‪ ،‬پاڻ کي تسلي ڏئي رهيو آهي‪ ،‬۽ توکي مارڻ جو ارادو ڪري رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪43‬تنهنڪري‪ ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬منهنجي ُالهہ مڃيو؛ ۽ امٿ‪ ،‬منهنجي ڀا مَ لبن ڏانهن حاران ڏانهن ڀڄي وڃ‪.‬‬ ‫‪44‬۽ ڪجه ڏينهن ان سان گڏ رهو‪ ،‬جيستائين توهان جي ڀا مَ جو غضب لهي نه وڃي‪.‬‬ ‫‪45‬جيستائين تنهنجي ڀا مَ جو غضب تو تان لهي وڃي ۽ هو اهو وساري ڇڏي جيڪو تو ان سان ڪيو آهي‪ ،‬تڏهن مان اتان موڪلي توکي‬ ‫وٺي ايندس ‪.‬مان هڪ ئي ڏينهن ۾ توهان ٻنهي کان ڇو محروم ٿي وڃان؟‬ ‫‪46‬۽ ءربقہ اسحاق کي چيو تہ‪” ،‬مون کي ءحت جي ڌيئرن جي ڪري پنهنجي زندگي کان ٿڪجي پيو آهيان ‪.‬جيڪڏهن يعقوب ءحت جي‬ ‫پوَ منهنجي زندگي مون کي ڪهڙو فائدو ڏيندي؟“‬ ‫ڌيئرن مان ڪنهن سان شادي ڪري‪ ،‬جيئن ته اهي ملڪ جون ڌيئرون آهن‪ ،‬ته ء‬ ‫باب ‪28‬‬ ‫‪1‬۽ اسحاق يعقوب کي سڏيو‪ ،‬۽ کيس برڪت ڏني‪ ،‬۽ کيس تاڪيد ڪئي‪ ،‬۽ کيس چيو ته‪ ،‬تون ڪنعان جي ڌيئرن مان ڪنهن سان شادي نه‬ ‫ڪر‪.‬‬ ‫‪2‬امٿ‪ ،‬پدنارام ۾ پنهنجي ما مَ جي پي مَ بتوئيل جي گهر وڃ‪ ،‬۽ اتان پنهنجي مامي لبن جي ڌيئرن مان هڪڙي شادي ڪر‪.‬‬ ‫قادر مطلق خدا توکي برڪت ڏئي‪ ،‬۽ توکي ڪامياب ڪري‪ ،‬۽ توکي وڌائي‪ ،‬ته جيئن تون ماڻهن جو هڪ ميڙ بڻجين‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ء‬ ‫‪4‬۽ تو کي ۽ توسان گڏ تنهنجي اولد کي ابراهيم جي برڪت ڏي‪ ،‬ته جيئن تون ان زمين جو وارث ٿئين جنهن ۾ تون پرديسي آهين‪ ،‬جيڪا‬ ‫خدا ابراهيم کي ڏني هئي‪.‬‬ ‫‪5‬پوَ اسحاق يعقوب کي موڪليو ‪:‬۽ هو پدان ارام ۾ لبن وٽ ويو‪ ،‬جيڪو شامي بتوئيل جو پٽ هو ۽ يعقوب ۽ عيسو جي ما مَ ءربقہ جو ڀا مَ‬ ‫ء‬ ‫هو‪.‬‬ ‫‪6‬جڏهن عيساؤ ڏٺو تہ اسحاق يعقوب کي برڪت ڏني آهي‪ ،‬۽ کيس پدانرام ڏانهن موڪليو آهي تہ امتان زال ُولي‪ ،‬۽ جڏهن هو کيس‬ ‫برڪت ڏئي رهيو هو تہ هن کيس حڪم ڏنو تہ‪” ،‬تون ڪنعان جي ڌيئرن مان ڪنهن سان بہ شادي نہ ڪر“‪.‬‬ ‫‪7‬۽ يعقوب پنهنجي پي مَ ۽ ما مَ جي فرمانبرداري ڪئي ۽ پدراناام ڏانهن هليو ويو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ءعيسو ڏٺو تہ سندس پي مَ اسحاق ڪنعان جون ڌيئرون پسند نہ ٿيون ڪن؛‬ ‫‪9‬پوَ عيساؤ اسماعيل وٽ ويو‪ ،‬۽ پنهنجي زالن سان شادي ڪئي‪ ،‬جيڪا ابراهيم جي پٽ اسماعيل جي ڌي ءَ مهلت هئي ۽ نبايوت جي ڀيڻ‬ ‫ء‬ ‫هئي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ يعقوب بيرسبع کان نڪري حاران ڏانهن هليو ويو‪.‬‬ ‫جاَ جا پٿر کڻي‪ ،‬انهن کي‬ ‫جاَ تي روشني ڪئي‪ ،‬۽ سڄي رات اتي رهيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته سج لهي چڪو هو؛ ۽ هن ان ء‬ ‫‪11‬۽ هو هڪ خاص ء‬ ‫جاَ تي ليٽيو‪.‬‬ ‫لَ ان ء‬ ‫لَ رکيا‪ ،‬۽ سمهڻ ء‬ ‫پنهنجي وهاڻي ء‬ ‫‪12‬۽ هن خواب ڏٺو‪ ،‬۽ ڏٺائين ته هڪ ڏاڪڻ زمين تي رکيل آهي‪ ،‬۽ ان جي چوٽي آسمان تائين پهچي ٿي ‪:‬۽ ڏسو ته خدا جا ملئڪ ان تي‬ ‫چڙهندا ۽ لهندا آهن‪.‬‬ ‫‪13‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬خداوند ان جي مٿان بيٺو هو‪ ،‬۽ چيو ته مان خداوند تنهنجي پي مَ ابراهيم جو خدا ۽ اسحاق جو خدا آهيان ‪:‬اها زمين جنهن تي‬ ‫تون ليٽي پيو آهين‪ ،‬مان اهو توکي ۽ تنهنجي اولد کي ڏيندس‪.‬‬ ‫‪14‬۽ تنهنجو اولد زمين جي مٽي ءَ وانگر ٿيندو‪ ،‬۽ تون اولهه‪ ،‬اوڀر‪ ،‬اتر ۽ ڏکڻ تائين پکڙجي ويندين ‪:‬۽ تو ۾ ۽ تنهنجي اولد ۾ زمين جا‬ ‫سڀ خاندان برڪت وارا ٿيندا‪.‬‬ ‫‪15‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬مان توسان گڏ آهيان‪ ،‬۽ جتي به تون ويندين اتي توکي بچائيندس‪ ،‬۽ توکي هن ملڪ ۾ واپس آڻيندس؛ ڇاڪاڻ ته مان توکي نه‬ ‫ڇڏيندس‪ ،‬جيستائين اهو نه ڪريان جيڪو مون تو سان ُالهايو آهي‪.‬‬ ‫جاَ تي آهي؛ ۽ مون کي خبر نہ هئي“‪.‬‬ ‫‪16‬۽ يعقوب ننڊ مان جاُيو‪ ،‬۽ چيائين تہ ”يقينا ا خداوند هن ء‬ ‫جاَ آهي !هي ٻيو ڪو به نه پر خدا جو گهر آهي‪ ،‬۽ هي آسمان جو دروازو‬ ‫‪17‬۽ هو ڊڄي ويو‪ ،‬۽ چيائين تہ ”هي ڪيتري خوفناڪ ء‬ ‫آهي“‪.‬‬ ‫لَ رکيو هو‪ ،‬ان کي ٿنڀو ڪري رکيو‪ ،‬۽ ان جي چوٽي ءَ تي‬ ‫‪18‬۽ يعقوب صبح جو سوير اٿيو‪ ،‬۽ اهو پٿر کڻي جيڪو هن پنهنجي وهاڻي ء‬ ‫تيل وجهي ڇڏيو‪.‬‬ ‫جاَ جو نالو بيت ⁠ايل رکيو ‪:‬پر انهي ءَ شهر جو نالو پهريائين لموز هو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ هن انهي ءَ ء‬ ‫‪20‬۽ يعقوب قسم کنيو‪ ،‬چيو تہ ”جيڪڏهن خدا مون سان گڏ هوندو‪ ،‬۽ مون کي هن رستي تي رکيندو جتي مان وڃان ٿو‪ ،‬۽ مون کي کائڻ‬ ‫لَ ڪپڙا ڏيندو‪“،‬‬ ‫لَ ماني ۽ پائڻ ء‬ ‫ء‬ ‫پوَ خداوند منهنجو خدا ٿيندو‪.‬‬ ‫اچان‪،‬‬ ‫موٽي‬ ‫سان‬ ‫َ‬ ‫سلمتي‬ ‫گهر‬ ‫جي‬ ‫َ‬ ‫پي‬ ‫پنهنجي‬ ‫مان‬ ‫جيئن‬ ‫‪21‬تہ‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫ء‬ ‫‪22‬۽ هي پٿر‪ ،‬جيڪو مون ٿنڀو طور قائم ڪيو آهي‪ ،‬خدا جو گهر هوندو ‪:‬۽ جيڪو ڪجهه تون مون کي ڏيندين ان جو ڏهون حصو مان‬ ‫ضرور توکي ڏيندس‪.‬‬ ‫باب ‪29‬‬ ‫‪1‬پوَ يعقوب پنهنجو سفر جاري رکيو‪ ،‬۽ اوڀر وارن ماڻهن جي ملڪ ۾ آيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬۽ هن ڏٺو‪ ،‬۽ ڏٺائين ته ميدان ۾ هڪ کوهه هو‪ ،‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اتي رڍن جا ٽي ڌڻ ان جي ڀرسان ويٺا هئا؛ ڇاڪاڻ ته اهي ان کوهه مان ڌڻن‬ ‫کي پاڻي پياريندا هئا ‪:‬۽ کوهه جي وات تي هڪ وڏو پٿر هو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪3‬۽ اتي سڀ رڍ گڏ ٿيا هئا ‪:‬۽ اهي کوهه جي وات تان پٿر کي هٽائي‪ ،‬رڍن کي پاڻي پياريندا هئا‪ ،‬۽ پٿر کي ٻيهر کوهه جي وات تي ان جي‬ ‫جاَ تي رکي ڇڏيندا هئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬۽ يعقوب انهن کي چيو‪" ،‬منهنجا ڀائرو‪ ،‬توهان ڪٿان آهيو؟ "۽ انهن چيو‪" ،‬اسين حاران جا آهيون"‪.‬‬ ‫‪5‬۽ هن انهن کي چيو ته‪" ،‬ڇا توهان ناحور جي پٽ لبن کي سڃاڻو ٿا؟ "انهن چيو ته‪" ،‬اسين هن کي سڃاڻون ٿا"‪.‬‬ ‫‪6‬۽ هن انهن کي چيو‪" ،‬ڇا هو خيريت سان آهي؟ "انهن چيو‪" ،‬هو خيريت سان آهي ‪:‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬سندس ڌي ءَ راحيل رڍن سان گڏ اچي رهي‬ ‫آهي"‪.‬‬ ‫‪7‬۽ هن چيو تہ‪” ،‬ڏسو‪ ،‬اڃا ڏينهن آهي‪ ،‬۽ نه ئي ڍورن کي گڏ ڪرڻ جو وقت آهي ‪:‬رڍن کي پاڻي ڏيو ۽ وڃي انهن کي چارو“‪.‬‬ ‫پوَ اسين‬ ‫‪8‬۽ انهن چيو ته اسين اهو نٿا ڪري سگهون‪ ،‬جيستائين سڀئي رڍ گڏ نه ٿين‪ ،‬۽ جيستائين اهي کوهه جي وات تان پٿر نه هٽائين‪ ،‬ء‬ ‫رڍن کي پاڻي نه پياريون‪.‬‬ ‫‪9‬۽ جڏهن هو اڃا انهن سان ُالهائي رهيو هو ته راحيل پنهنجي پي مَ جون رڍون کڻي آئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هو ءَ انهن کي سنڀاليندي هئي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن يعقوب پنهنجي مامي لبن جي ڌي ءَ راحيل ۽ پنهنجي مامي لبن جي رڍن کي ڏٺو‪ ،‬تڏهن يعقوب ويجهو ويو ۽ کوهه‬ ‫جي وات تان پٿر هٽايو ۽ پنهنجي مامي لبن جي ڌڻ کي پاڻي پياريو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ يعقوب راحيل کي چميو‪ ،‬۽ پنهنجو آواز بلند ڪيو ۽ روئي پيو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ يعقوب راحيل کي ٻڌايو ته هو سندس پي مَ جو ڀا مَ آهي ۽ هو ءربقہ جو پٽ آهي ‪:‬۽ هو ءَ ڊوڙندي پنهنجي پي مَ کي ٻڌائي‪.‬‬ ‫لَ ويو‪ ،‬۽ کيس ڀاڪر پائي‪ ،‬چمي ڏني ۽ کيس‬ ‫‪13‬۽ جڏهن لبن پنهنجي ڀيڻ جي پٽ يعقوب جي خبر ٻڌي‪ ،‬تڏهن هو ڊوڙي کيس ملڻ ء‬ ‫پنهنجي گهر وٺي آيو ‪.‬۽ لبن کي اهي سڀ ُالهيون ٻڌائين‪.‬‬ ‫‪14‬۽ لبن کيس چيو تہ ”يقينا ا تون منهنجي هڏي ۽ منهنجو گوشت آهين “‪.‬۽ هو هڪ مهيني تائين ساڻس گڏ رهيو‪.‬‬ ‫ٻڌاَ تہ تنهنجي‬ ‫‪15‬۽ لبن يعقوب کي چيو تہ ”ڇا تون منهنجو ڀا مَ آهين‪ ،‬تنهنڪري ڇا توکي منهنجي مفت خدمت ڪرڻ گهرجي؟ مون کي ء‬ ‫مزدوري ڇا ٿيندي؟“‬ ‫‪16‬لبن کي ٻہ ڌيئرون هيون ‪:‬وڏي جو نالو ليا ۽ ننڍي جو نالو راحيل هو‪.‬‬ ‫‪17‬ليہ جون اکيون نرم هيون پر راحيل سهڻي ۽ خوبصورت هئي‪.‬‬ ‫لَ ست سال اوهان جي خدمت ڪندس"‪.‬‬ ‫‪18‬۽ يعقوب راحيل سان پيار ڪيو‪ ،‬۽ چيو تہ "مان اوهان جي ننڍي ڌي ءَ راحيل جي ء‬ ‫‪19‬۽ لبن چيو تہ‪ ،‬اهو بهتر آهي تہ مان کيس ٻئي ماڻهو ءَ کي ڏيڻ کان‪ ،‬توکي ڏيان ‪.‬مون سان گڏ رهو‪.‬‬ ‫لَ ست سال خدمت ڪئي؛ ۽ اهي کيس صرف چند ڏينهن لڳيا‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن کي راحيل سان پيار هو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ يعقوب راحيل ء‬ ‫‪21‬۽ يعقوب لبن کي چيو تہ ”منهنجي زال مون کي ڏي‪ ،‬ڇو تہ منهنجا ڏينهن پورا ٿيا آهن‪ ،‬تہ جيئن مان ساڻس شادي ڪريان“‪.‬‬ ‫‪22‬۽ لبن اتي جي سڀني ماڻهن کي گڏ ڪيو ۽ دعوت ڪئي‪.‬‬ ‫‪23‬۽ شام جو ائين ٿيو تہ هو پنهنجي ڌي ءَ ليا کي پاڻ وٽ وٺي آيو‪ ،‬۽ هو ان سان صحبت ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ لبن پنهنجي ڌي ءَ ليہ کي پنهنجي ٻانهي زلفہ ٻانهي ڪري ڏني‪.‬‬ ‫لَ تنهنجي خدمت‬ ‫‪25‬۽ صبح جو اهو ٿيو ته‪ ،‬ڏٺو ته اها ليا هئي ‪:‬۽ هن لبن کي چيو ته‪" ،‬تو مون سان هي ڇا ڪيو آهي؟ ڇا مون راحيل ء‬ ‫پوَ تو مون کي ڇو ٺڳيو؟"‬ ‫نه ڪئي هئي؟ ء‬ ‫‪26‬لبن چيو تہ ”اسان جي ملڪ ۾ ائين نہ ٿيڻ گهرجي تہ ننڍي کي پهرين کان اڳ ڏنو وڃي“‪.‬‬ ‫‪27‬هن جو هفتو پورو ڪر‪ ،‬۽ اسين توکي اها به انهي ءَ خدمت جي بدلي ۾ ڏينداسين جيڪا توکي منهنجي سان ست سال ٻيا ڪرڻي پوندي‪.‬‬ ‫‪28‬۽ يعقوب ائين ڪيو‪ ،‬۽ سندس هفتو پورو ڪيو ‪:‬۽ هن پنهنجي ڌي ءَ راحيل کي به هن سان شادي ڪرائي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ لبن پنهنجي ڌي ءَ راحيل کي پنهنجي ٻانهي ءبلهاه ڏني تہ جيئن سندس ٻانهي ٿئي‪.‬‬ ‫‪30‬۽ هو راحيل سان به صحبت ڪئي‪ ،‬۽ هو راحيل کي ليا کان وڌيڪ پيار ڪندو هو‪ ،‬۽ ست سال ٻيا به ساڻس گڏ خدمت ڪندو رهيو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ جڏهن خداوند ڏٺو ته ليا کان نفرت ڪئي وئي آهي‪ ،‬هن هن کي پيٽ کوليو ‪:‬پر راحيل سنڍ هئي‪.‬‬ ‫‪32‬۽ ليا حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ ڄائي‪ ،‬۽ هن ان جو نالو روبن رکيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن چيو ته‪" ،‬يقينا ا خداوند منهنجي ڏک تي نظر ڪئي آهي؛‬ ‫تنهن ڪري هاڻي منهنجو مڙس مون کي پيار ڪندو"‪.‬‬ ‫‪33‬هو ءَ وري حاملہ ٿي ۽ پٽ ڄڻيائين‪ ،‬۽ چيائين تہ ”ڇاڪاڻ تہ خداوند ٻڌو آهي تہ مون کان نفرت ڪئي وئي آهي‪ ،‬تنهن ڪري هن مون‬ ‫کي هي پٽ پڻ ڏنو آهي “‪.‬۽ هن سندس نالو شمعون رکيو‪.‬‬ ‫‪34‬۽ هو ءَ وري حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ ڄڻيائين؛ ۽ چيائين تہ‪” ،‬هاڻي هن ڀيري منهنجو مڙس مون سان ملندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ مون کيس ٽي‬ ‫پٽ ڄاوا آهن “‪.‬تنهن ڪري سندس نالو ليوي رکيو ويو‪.‬‬ ‫‪35‬۽ هو ءَ ٻيهر حاملہ ٿي ۽ پٽ ڄڻيو ‪:‬۽ چيو تہ ”هاڻي مان خداوند جي ساراهہ ڪندس “‪.‬تنهن ڪري هن سندس نالو يهودا رکيو؛ ۽ ٻار‬ ‫ڄڻڻ ڇڏي ڏنائين‪.‬‬ ‫باب ‪30‬‬ ‫‪1‬جڏهن راحيل ڏٺو ته هن کي يعقوب جو ڪو به اولد نه آهي‪ ،‬تڏهن راحيل پنهنجي ڀيڻ تي حسد ڪيو؛ ۽ يعقوب کي چيو ته‪ ،‬مون کي ٻار‬ ‫ڏيو‪ ،‬نه ته مان مري ويندس‪.‬‬ ‫جاَ تي آهيان‪ ،‬جنهن توکي پيٽ جو ميوو ڏيڻ کان روڪيو آهي؟‬ ‫‪2‬۽ يعقوب جو غضب راحيل تي ڀڙڪيو ‪:‬۽ هن چيو ته ڇا مان خدا جي ء‬ ‫‪3‬۽ هن چيو تہ‪” ،‬ڏس منهنجي ٻانهي ءبلها‪ ،‬هن سان صحبت ڪر؛ ۽ هو ءَ منهنجي گوڏن تي ٻار ڄڻيندي‪ ،‬ته جيئن مان به ان مان ٻار ڄڻي‬ ‫سگهان“‪.‬‬ ‫‪4‬۽ هن پنهنجي ٻانهي بلها کي کيس زال طور ڏنو ‪:‬۽ يعقوب هن سان صحبت ڪئي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ءبلها حاملہ ٿي ۽ يعقوب کي پٽ ڄائي‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪6‬۽ راحيل چيو تہ خدا منهنجو انصاف ڪيو آهي‪ ،‬۽ منهنجي آواز ٻڌي آهي‪ ،‬۽ مون کي هڪ پٽ ڏنو آهي ‪:‬تنهن ڪري هن سندس نالو دان‬ ‫رکيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ راحيل جي ٻانهي بلها وري حاملہ ٿي ۽ يعقوب کي ٻيو پٽ ڄائي‪.‬‬ ‫‪8‬۽ راحيل چيو تہ‪ ،‬مون پنهنجي ڀيڻ سان وڏي وڙهائي ڪئي آهي‪ ،‬۽ مان غالب ٿي آهيان ‪:‬۽ هن سندس نالو نفتالي رکيو‪.‬‬ ‫‪9‬جڏهن ليا ڏٺو ته هن ٻار ڄڻڻ ڇڏي ڏنو آهي‪ ،‬تڏهن هن پنهنجي ٻانهي زلفه کي کڻي يعقوب کي زال طور ڏنو‪.‬‬ ‫لَ پٽ ڄائو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ليہ جي ٻانهي زلفہ کي يعقوب ء‬ ‫‪11‬۽ ليہ چيو تہ‪ ،‬هڪ لشڪر اچي رهيو آهي ‪:‬۽ هن سندس نالو جاد رکيو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ليہ جي ٻانهي زلفہ يعقوب کي ٻيو پٽ ڄايو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ليہ چيو تہ ”آ ءَ خوش نصيب آهيان‪ ،‬ڇو تہ ڌيئرون مون کي برڪت وارو سڏينديون “‪.‬۽ هن سندس نالو آشر رکيو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ روبن ڪڻڪ جي فصل جي ڏينهن ۾ ويو ۽ ٻني ءَ ۾ مردم گل ڏٺا ۽ انهن کي پنهنجي ما مَ ليا ڏانهن کڻي آيو ‪.‬تڏهن راحيل ليا کي چيو‬ ‫ته‪” ،‬پنهنجي پٽ جي مردم گلن مان مون کي به ڏي“‪.‬‬ ‫‪15‬۽ هن کيس چيو‪" ،‬ڇا اهو ننڍڙو معاملو آهي جو تون منهنجي مڙس کي کڻي وئي آهين؟ ۽ ڇا تون منهنجي پٽ جا مردم گل به کڻي‬ ‫ويندين؟ "۽ راحيل چيو‪" ،‬تنهن ڪري هو اڄ رات توهان جي پٽ جا مردم گل جي بدلي ۾ توهان سان سمهندو"‪.‬‬ ‫لَ ٻاهر آئي‪ ،‬۽ چيو تہ "توکي مون سان گڏ هلڻ گهرجي‪ ،‬ڇو ته مون توکي پنهنجي‬ ‫‪16‬۽ شام جو يعقوب ٻني ءَ مان نڪتو‪ ،‬۽ ليا کيس ملڻ ء‬ ‫پٽ جي مردم گلن سان مزور ڪيو آهي "‪.‬۽ هو ان رات ان سان گڏ سمهيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ خدا ليا جي دعا قبول ڪئي‪ ،‬۽ هو ءَ حاملہ ٿي‪ ،‬۽ يعقوب کي پنجون پٽ ڄايو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ ليا چيو تہ خدا مون کي پنهنجو اجر ڏنو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ مون پنهنجي ڪنواري پنهنجي مڙس کي ڏني آهي ‪:‬۽ هن سندس نالو‬ ‫اءشڪار رکيو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ ليا وري حاملہ ٿي ۽ يعقوب کي ڇهون پٽ ڄائي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ليا چيو تہ خدا مون کي سٺو ممهر ڏنو آهي‪ ،‬هاڻي منهنجو مڙس مون سان گڏ رهندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ مون کيس ڇهه پٽ پيدا ڪيا آهن ‪.‬‬ ‫۽ هن سندس نالو زبولون رکيو‪.‬‬ ‫پوَ کيس هڪ ڌي ءَ پيدا ٿي‪ ،‬۽ ان جو نالو دينه رکيو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ ء‬ ‫‪22‬۽ خدا راحيل کي ياد ڪيو‪ ،‬۽ خدا سندس دعا ٻڌي‪ ،‬۽ سندس پيٽ کي کولي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ پٽ ڄڻيائين‪ ،‬۽ چيائين تہ خدا منهنجي بي عزتي دور ڪئي آهي‪.‬‬ ‫‪24‬۽ هن سندس نالو يوسف رکيو ۽ چيو تہ ”خداوند مون کي ٻيو پٽ ڏيندو“‪.‬‬ ‫جاَ ۽ پنهنجي وطن ڏانهن‬ ‫‪25‬۽ جڏهن راحيل يوسف کي جنم ڏنو‪ ،‬تڏهن يعقوب لبن کي چيو تہ ”مون کي موڪل ڏيو تہ آ ءَ پنهنجي ء‬ ‫وڃان“‪.‬‬ ‫لَ مون تنهنجي خدمت ڪئي آهي‪ ،‬۽ مون کي وڃڻ ڏيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته تون ڄاڻين ٿو ته‬ ‫‪26‬منهنجي زالون ۽ منهنجا ٻار مون کي ڏيو‪ ،‬جن ء‬ ‫مون ڪهڙي خدمت ڪئي آهي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو مون تجربي سان سکيو آهي تہ خداوند مون کي‬ ‫‪27‬لبن کيس چيو تہ ”جيڪڏهن مون تي تنهنجي مهرباني آهي تہ ترسو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫تنهنجي خاطر برڪت ڏني آهي“‪.‬‬ ‫‪28‬۽ هن چيو ته مون کي پنهنجو مزور مقرر ڪريو‪ ،‬۽ مان اهو ڏيندس‪.‬‬ ‫‪29‬۽ هن کيس چيو ته‪ ،‬توهان کي خبر آهي ته مون توهان جي ڪيئن خدمت ڪئي آهي‪ ،‬۽ توهان جا ڍور مون سان ڪيئن هئا‪.‬‬ ‫‪30‬ڇاڪاڻ ته منهنجي اچڻ کان اڳ تو وٽ ٿورو هو‪ ،‬پر هاڻي اهو وڌي ويو آهي ۽ خداوند منهنجي اچڻ کان وٺي توکي برڪت ڏني آهي ‪:‬‬ ‫لَ ڪڏهن بندوبست ڪندس؟‬ ‫۽ هاڻي مان پنهنجي گهر ء‬ ‫لَ هي ڪم ڪندين‪ ،‬ته مان‬ ‫‪31‬۽ هن چيو‪" ،‬مان توکي ڇا ڏيان؟ "يعقوب چيو‪" ،‬تون مون کي ڪجهه به نه ڏيندين ‪:‬جيڪڏهن تون منهنجي ء‬ ‫ٻيهر توهان جي ڌڻ کي چاريندس ۽ سنڀاليندس‪.‬‬ ‫‪32‬اڄ مان توهان جي سڀني ڌڻن مان گذرندس‪ ،‬۽ اتان سڀني ءچٽيل ۽ ءچٽيل ڍورن‪ ،‬رڍن مان سڀني ناسي ڍورن‪ ،‬۽ ٻڪرين مان ءچٽيل ۽ ءچٽيل‬ ‫ڍورن کي هٽائي ڇڏيندس ‪:‬۽ انهن مان منهنجي مزدوري هوندي‪.‬‬ ‫لَ جواب ڏيندي‪ ،‬جڏهن اها منهنجي مزدوري توهان جي سامهون ايندي ‪:‬هر هڪ‬ ‫‪33‬اهڙي ءَ طرح منهنجي صداقت ايندڙ وقت ۾ منهنجي ء‬ ‫جيڪو ٻڪرين ۾ ءچٽو ۽ ءچٽو نه هوندو‪ ،‬۽ رڍن ۾ ناسي نه هوندو‪ ،‬اهو مون سان گڏ چوري ڪيل سمجهيو ويندو‪.‬‬ ‫‪34‬۽ لبن چيو تہ‪” ،‬ڏس‪ ،‬مان چاهيان ٿو تہ اهو تنهنجي چوڻ مطابق ٿئي“‪.‬‬ ‫‪35‬۽ انهي ءَ ڏينهن هن اهي ٻڪريون ڪڍيون جيڪي ٽڪريون ۽ ءچٽا هيون‪ ،‬۽ سڀ ءچٽا ۽ ءچٽا ٻڪريون‪ ،‬۽ هر هڪ جيڪا ڪجهه اڇي‬ ‫هئي‪ ،‬۽ رڍن مان سڀ ناسي‪ ،‬۽ انهن کي پنهنجن پٽن جي هٿ ۾ ڏنو‪.‬‬ ‫‪36‬۽ هن پاڻ ۽ يعقوب جي وچ ۾ ٽن ڏينهن جو سفر طئي ڪيو ‪:‬۽ يعقوب لبن جي باقي ڌڻ کي چاريو‪.‬‬ ‫‪37‬۽ يعقوب سائي چنار‪ُ ،‬اڙهسري ۽ عدن جي وڻ جون ٽاريون ڪڍيون؛ ۽ انهن ۾ اڇا ٽاريون لڳائي‪ ،‬۽ انهن ٽاريون ۾ اڇا ٽاريون ظاهر‬ ‫ڪيون‪.‬‬ ‫لَ اينديون هيون ته هن اهي لٺيون جيڪي هن ڍُن جي اُيان پاڻي جي نالن ۾ رکيون هيون‪ ،‬ته جيئن جڏهن‬ ‫‪38‬۽ جڏهن ڌڻيون پاڻي پيئڻ ء‬ ‫لَ اينديون ته اهي پيٽ سان ٻار ڄڻينديون‪.‬‬ ‫ڌڻيون پاڻي پيئڻ ء‬ ‫م‬ ‫‪39‬۽ ڌڻيون ڪاٺين جي اُيان پيٽ سان ٿيون ۽ ڏڪرن وارا‪ ،‬ءچٽا ۽ ءچٽا ڍور ڄڻيائون‪.‬‬ ‫‪40‬۽ يعقوب ٻڪرين کي الڳ ڪيو‪ ،‬۽ ڌڻ جا منهن لڙڪن وارن ۽ لبن جي ڌڻ جي سڀني ناسي ڌڻن ڏانهن رکيا؛ ۽ هن پنهنجا ڌڻ الڳ‬ ‫رکيا ۽ انهن کي لبن جي ڍورن سان نه رکيو‪.‬‬ ‫‪41‬۽ جڏهن به طاقتور ڍُا ٻار ڄڻيندا هئا‪ ،‬ته يعقوب ڍُن جي اکين اُيان لٺيون نالين ۾ رکندو هو ته جيئن اهي انهن لٺين جي وچ ۾ ٻار ڄڻي‬ ‫سگهن‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪42‬پر جڏهن ڍور ڪمزور هوندا هئا‪ ،‬تڏهن هو انهن کي ان ۾ نه رکندو هو ‪:‬تنهن ڪري ڪمزور ڍور لبن جا ۽ طاقتور يعقوب جا ٿيندا‬ ‫هئا‪.‬‬ ‫‪43‬۽ اهو ماڻهو تمام گهڻو وڌيو‪ ،‬۽ وٽس گهڻا ڍور‪ ،‬ٻانهيون‪ ،‬نوڪر‪ ،‬امٺ ۽ گڏهه هئا‪.‬‬ ‫باب ‪31‬‬ ‫‪1‬۽ هن لبن جي پٽن جون ُالهيون ٻڌيون‪ ،‬جيڪي چون پيا ته‪ ،‬يعقوب اسان جي پي مَ جو سڀ ڪجهه کسي ورتو آهي؛ ۽ جيڪو اسان جي‬ ‫پي مَ جو هو ان مان هن کي هي سڀ شان و شوڪت ملي آهي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ يعقوب لبن جو چهرو ڏٺو‪ ،‬۽ ڏٺو ته اهو اڳ وانگر هن ڏانهن نه هو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ خداوند يعقوب کي چيو تہ ”پنهنجي پي مَ ڏاڏن جي ملڪ ۽ پنهنجي مائٽن ڏانهن موٽي وڃ‪ ،‬۽ مان توسان گڏ هوندس“‪.‬‬ ‫‪4‬پوَ يعقوب راحيل ۽ ليا کي ميدان ۾ پنهنجي ڌڻ وٽ سڏايو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬۽ انهن کي چيائين تہ‪” ،‬مون کي اوهان جي پي مَ جو ممنهن ڏسڻ ۾ اچي ٿو تہ اهو مون ڏانهن اڳ وانگر نہ آهي‪ ،‬پر منهنجي پي مَ جو خدا‬ ‫مون سان گڏ رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ اوهان کي خبر آهي تہ مون پنهنجي سڄي طاقت سان اوهان جي پي مَ جي خدمت ڪئي آهي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ اوهان جي پي مَ مون کي ٺڳيو آهي ۽ ڏه ڀيرا منهنجي مزدوري بدلئي آهي؛ پر خدا کيس مون کي نقصان پهچائڻ نه ڏنو‪.‬‬ ‫‪8‬جيڪڏهن هو چوي ته‪” ،‬ڌاريون تنهنجي مزدوري هونديون‪“ ،‬ته سڀني ڍورن ڌاريون ڄايون؛ ۽ جيڪڏهن هو چوي ته‪” ،‬ڌاريون تنهنجي‬ ‫پوَ سڀني ڍورن ڌاريون ڄايون‪.‬‬ ‫مزدوري هونديون‪“ ،‬ته ء‬ ‫‪9‬اهڙي ءَ طرح خدا توهان جي پي مَ جا ڍور کڻي مون کي ڏنا آهن‪.‬‬ ‫‪10‬۽ جڏهن ڍورن کي پيٽ ٿيو‪ ،‬تڏهن مون پنهنجون اکيون مٿي ڪيون ۽ خواب ۾ ڏٺو‪ ،‬۽ ڏٺم ته اهي ٻچا جيڪي ڍورن تي ٽپي رهيا هئا‪،‬‬ ‫اهي داڻا‪ ،‬ءچٽا ۽ ٽءڪا هئا‪.‬‬ ‫‪11‬۽ خدا جي ملئڪ مون کي خواب ۾ ُالهايو‪ ،‬چيائين ته‪ ،‬يعقوب ‪:‬۽ مون چيو‪ ،‬هتي آهيان‪.‬‬ ‫‪12‬۽ هن چيو تہ ”هاڻي پنهنجون اکيون مٿي ڪري ڏسو تہ سڀ ٻچا جيڪي ڍورن تي ٽپي رهيا آهن‪ ،‬اهي ٽءڪا‪ ،‬ءچٽا ۽ ڏنگا آهن‪،‬‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ مون اهو سڀ ڪجهه ڏٺو آهي جيڪو لبن تو سان ڪري ٿو“‪.‬‬ ‫‪13‬مان بيت اللحم جو خدا آهيان‪ ،‬جتي تو ٿنڀو تي تيل هنيو هو‪ ،‬۽ جتي تو مون سان قسم کنيو هو ‪:‬هاڻي اٿ‪ ،‬هن ملڪ مان نڪري وڃ‪ ،‬۽‬ ‫پنهنجي مائٽن جي ملڪ ڏانهن موٽي وڃ‪.‬‬ ‫لَ اڃا تائين ڪو حصو يا ميراث آهي؟‬ ‫‪14‬۽ راحيل ۽ ليا جواب ڏنو ۽ کيس چيو ته‪ ،‬ڇا اسان جي پي مَ جي گهر ۾ اسان ء‬ ‫‪15‬ڇا اسان کي هن جي نظر ۾ اجنبي نه سمجهيو وڃي؟ ڇاڪاڻ ته هن اسان کي وڪرو ڪيو آهي‪ ،‬۽ اسان جا پئسا به کائي ويا آهن‪.‬‬ ‫‪16‬ڇاڪاڻ ⁠تہ سڀ دولت جيڪا خدا اسان جي پي مَ کان ورتي آهي‪ ،‬سا اسان جي ۽ اسان جي ٻارن جي آهي ‪.‬هاڻي‪ ،‬جيڪو خدا توکي‬ ‫چيو آهي‪ ،‬سو ڪر‪.‬‬ ‫م‬ ‫‪17‬پوَ يعقوب اٿيو‪ ،‬۽ پنهنجن پٽن ۽ زالن کي اٺن تي سوار ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬۽ هن پنهنجا سڀ ڍور ۽ سڀ مال جيڪو هن حاصل ڪيو هو‪ ،‬يعني پنهنجي مال جا ڍور‪ ،‬جيڪي هن کي پدانرام ۾ مليا هئا‪ ،‬کنعان جي‬ ‫لَ کڻي ويو‪.‬‬ ‫ملڪ ۾ پنهنجي پي مَ اسحاق وٽ وڃڻ ء‬ ‫لَ ويو ‪:‬۽ راحيل پنهنجي پي مَ جون بتيون چوري ڪيون هيون‪.‬‬ ‫‪19‬۽ لبن پنهنجين رڍن جي ڪترڻ ء‬ ‫‪20‬۽ يعقوب بي خبر لبن کي چوري ڪري هليو ويو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن کيس اهو نه ٻڌايو ته هو ڀڄي ويو آهي‪.‬‬ ‫‪21‬پوَ هو جيڪو ڪجهه هن وٽ هو سو کڻي ڀڄي ويو؛ ۽ هو اٿيو‪ ،‬دريا ءَ پار ڪري ويو‪ ،‬۽ پنهنجو منهن جلعاد جبل ڏانهن ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬۽ ٽئين ڏينهن لبن کي خبر پئي ته يعقوب ڀڄي ويو آهي‪.‬‬ ‫‪23‬۽ هن پنهنجن ڀائرن کي پاڻ سان گڏ کنيو ۽ ست ڏينهن جي سفر تائين هن جي پٺيان لڳو؛ ۽ اهي هن کي جبل جلعاد ۾ ُولي لڌا‪.‬‬ ‫‪24‬۽ خدا رات جو خواب ۾ لبن شامي وٽ آيو ۽ کيس چيو ته خبردار‪ ،‬يعقوب سان سٺو يا خراب نه ُالهايو‪.‬‬ ‫‪25‬پوَ لبن يعقوب کي ُولي لڌو ‪.‬يعقوب جبل تي پنهنجو خيمو لڳايو هو ۽ لبن پنهنجن ڀائرن سان گڏ جلعاد جبل تي خيما هنيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬۽ لبن يعقوب کي چيو تہ ”تو ڇا ڪيو آهي جو مون کان بي خبر چوري ڪئي آهي ۽ منهنجين ڌيئرن کي تلوار سان قيدي بڻائي کڻي‬ ‫ويو آهين؟‬ ‫‪27‬ڇو تون ءلڪي ڀڄي وئين ۽ مون کان چوري ڪري ڀڄي وئين؛ ۽ مون کي نه ٻڌايون‪ ،‬ته مان توکي خوشي ۽ گيتن سان‪ ،‬طبري ۽ بربط‬ ‫سان موڪلئي ڇڏيان ها؟‬ ‫‪28‬۽ مون کي پنهنجن پٽن ۽ ڌيئرن کي چمي ڏيڻ جي اجازت نه ڏني؟ هاڻي تو ائين ڪري بيوقوفي ڪئي آهي‪.‬‬ ‫‪29‬منهنجي هٿ ۾ طاقت آهي ته توکي نقصان پهچائيان ‪:‬پر تنهنجي پي مَ جي خدا ڪالهه رات مون سان ُالهايو‪ ،‬چيو ته خبردار رهه ته‬ ‫يعقوب سان سٺو يا خراب نه چئو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ هاڻي‪ ،‬جيتوڻيڪ توکي وڃڻ جي ضرورت پوندي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته تون پنهنجي پي مَ جي گهر جي تمام گهڻي خواهش ڪندو هئين‪ ،‬پر تو‬ ‫منهنجا ديوتا ڇو چوري ڪيا آهن؟‬ ‫‪31‬تڏهن يعقوب لبن کي جواب ڏنو تہ ”ڇاڪاڻ تہ مون کي ڊپ ٿيو هو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ مون سوچيو تہ شايد تون پنهنجين ڌيئرن کي زور‬ ‫سان مون کان کسي وٺندين“‪.‬‬ ‫‪32‬جنهن وٽ توکي پنهنجا بت ملن‪ ،‬تنهن کي جيئرو نہ رهڻ ڏيو ‪.‬اسان جي ڀائرن کان اڳ اوهين سمجهو تہ مون وٽ اوهان جو ڇا آهي‪ ،‬۽‬ ‫اهو پاڻ وٽ کڻي وڃو ‪.‬ڇاڪاڻ ⁠تہ يعقوب کي خبر نہ هئي تہ راحيل انهن کي چوري ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪.‬پوَ هو ليا جي خيمي مان نڪري‬ ‫‪33‬۽ لبن يعقوب جي خيمي ۾ ويو‪ ،‬۽ ليا جي خيمي ۾‪ ،‬۽ ٻن ٻانهين جي خيمن ۾؛ پر کيس اهي نه مليا‬ ‫ء‬ ‫راحيل جي خيمي ۾ داخل ٿيو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪34‬هاڻي راحيل بت کڻي امٺ جي فرنيچر ۾ رکيا هئا ۽ انهن تي ويٺي هئي ‪.‬۽ لبن سڄي خيمي کي ُولهيو‪ ،‬پر اهي نه مليا‪.‬‬ ‫‪35‬۽ هن پنهنجي پي مَ کي چيو ته‪” ،‬منهنجا مالڪ‪ ،‬اهو ناراض نه ڪريو ته مان توهان جي سامهون نه اٿي سگهان‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مون تي‬ ‫عورتن جو رواج آهي “‪.‬۽ هن ُولهيو‪ ،‬پر بت نه مليا‪.‬‬ ‫‪36‬تڏهن يعقوب ڪاوڙجي لبن سان جهڳڙو ڪيو ‪.‬۽ يعقوب لبن کي جواب ڏنو تہ ”منهنجو ڪهڙو ڏوهه آهي؟ منهنجو ڪهڙو گناه آهي‬ ‫جو تون مون کي ايڏو سختي ءَ سان پڪڙيو آهين؟“‬ ‫‪37‬جڏهن ته تو منهنجو سڀ سامان ُولهيو آهي‪ ،‬پر تو کي پنهنجي گهر جي سڀني سامان مان ڇا مليو آهي؟ اهو هتي منهنجي ڀائرن ۽‬ ‫پنهنجن ڀائرن جي اُيان رک ته جيئن اهي اسان ٻنهي جي وچ ۾ فيصلو ڪن‪.‬‬ ‫‪38‬مان ويهن سالن کان توهان سان گڏ آهيان‪ ،‬توهان جي رڍن ۽ ٻڪرين ٻار نه ڪيا آهن ۽ مون توهان جي ڌڻ جا ٻچا نه کائيندا آهن‪.‬‬ ‫‪39‬جيڪو جانورن ڦاڙيو هو‪ ،‬اهو مان تو وٽ نه آڻايم؛ مون ان جو نقصان برداشت ڪيو؛ تو منهنجي هٿ کان ان جو بدلو ورتو‪ ،‬ڇا ڏينهن‬ ‫جو چوري ٿيو هجي يا رات جو چوري ٿيو هجي‪.‬‬ ‫‪40‬مان ائين ئي هوس؛ ڏينهن جو خشڪ سالي مون کي کائي ويندي هئي‪ ،‬۽ رات جو ٿڌ؛ ۽ منهنجي اکين مان ننڊ هلي ويندي هئي‪.‬‬ ‫لَ خدمت‬ ‫لَ ۽ ڇهه سال تنهنجي ڍورن ء‬ ‫‪41‬اهڙي ءَ طرح مان ويهه سال تنهنجي گهر ۾ رهيو آهيان؛ مون چوڏهن سال تنهنجي ٻن ڌيئرن ء‬ ‫ڪئي آهي ‪:‬۽ تو ڏهه ڀيرا منهنجي مزدوري بدلئي آهي‪.‬‬ ‫‪42‬جيڪڏهن منهنجي پي مَ جو خدا‪ ،‬ابراهيم جو خدا‪ ،‬۽ اسحاق جو خوف‪ ،‬مون سان گڏ نه هجي ها‪ ،‬ته ضرور تون مون کي خالي هٿين‬ ‫روانو ڪرين ها ‪.‬خدا منهنجي مصيبت ۽ منهنجي هٿن جي محنت کي ڏٺو آهي‪ ،‬۽ ڪالهه رات توکي ڇڙٻ ڏني آهي‪.‬‬ ‫‪43‬لبن جواب ڏنو ۽ يعقوب کي چيو تہ ”هي ڌيئرون منهنجون ڌيئرون آهن‪ ،‬۽ هي ٻار منهنجا ٻار آهن‪ ،‬۽ هي ڍور منهنجا ڍور آهن‪ ،‬۽‬ ‫جيڪي ڪجهہ تون ڏسين ٿو سو منهنجو آهي ‪:‬۽ اڄ مان پنهنجين ڌيئرن کي يا انهن جي ٻارن کي ڇا ڪري سگهان ٿو جيڪي انهن پيدا‬ ‫ڪيا آهن؟“‬ ‫‪44‬تنهنڪري هاڻي اچو‪ ،‬مان ۽ توهان هڪ عهد ڪريون؛ ۽ اهو منهنجي ۽ توهان جي وچ ۾ شاهدي طور هجي‪.‬‬ ‫‪45‬۽ يعقوب هڪ پٿر کڻي ان کي ٿنڀو ڪري رکيو‪.‬‬ ‫‪46‬۽ يعقوب پنهنجن ڀائرن کي چيو تہ پٿر گڏ ڪريو‪ ،‬۽ انهن پٿر کڻي ڍير ڪيو ۽ اتي ڍير تي کاڌو کاڌائون‪.‬‬ ‫‪47‬۽ لبن ان کي يگرساحدوتا سڏيو ‪:‬پر يعقوب ان کي گليد سڏيو‪.‬‬ ‫‪48‬۽ لبن چيو تہ ”اڄ هي ڍير منهنجي ۽ اوهان جي وچ ۾ شاهدي آهي “‪.‬تنهنڪري ان جو نالو گليد رکيو ويو‪.‬‬ ‫‪49‬۽ ءمصفا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن چيو تہ‪” ،‬خداوند منهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾ نگهباني ڪري‪ ،‬جڏهن اسين هڪ ٻئي کان غائب هجون“‪.‬‬ ‫سواَ ٻيون زالون وٺندين‪ ،‬ته ڪو به مرد اسان سان گڏ ناهي‪،‬‬ ‫‪50‬جيڪڏهن تون منهنجين ڌيئرن کي تڪليف ڏيندين‪ ،‬يا منهنجين ڌيئرن کان‬ ‫ء‬ ‫ڏسو‪ ،‬خدا منهنجي ۽ توهان جي وچ ۾ شاهد آهي‪.‬‬ ‫‪51‬۽ لبن يعقوب کي چيو تہ ”هي ڍير ۽ هي ٿنڀو ڏس‪ ،‬جيڪو مون پنهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾ رکيو آهي‪.‬‬ ‫‪52‬هي ڍير شاهدي ڏئي‪ ،‬۽ هي ٿنڀو شاهدي ڏئي‪ ،‬ته مان هن ڍير تان تو ڏانهن نه لنگهندس‪ ،‬۽ تون هن ڍير ۽ هن ٿنڀ کان مون ڏانهن‬ ‫لَ نه لنگهندين‪.‬‬ ‫نقصان پهچائڻ ء‬ ‫‪53‬ابراهيم جو خدا‪ ،‬۽ نحور جو خدا‪ ،‬۽ انهن جي پي مَ جو خدا‪ ،‬اسان جي وچ ۾ فيصلو ڪري “‪.‬۽ يعقوب پنهنجي پي مَ اسحاق جي خوف‬ ‫جو قسم کنيو‪.‬‬ ‫لَ سڏيو ‪:‬۽ انهن ماني کائي‪ ،‬۽ سڄي رات جبل تي رهيا‪.‬‬ ‫‪54‬پوَ يعقوب جبل تي قرباني ڪئي‪ ،‬۽ پنهنجن ڀائرن کي ماني کائڻ ء‬ ‫ء‬ ‫جاَ ڏانهن موٽي‬ ‫‪55‬۽ صبح جو سوير لبن اٿيو‪ ،‬۽ پنهنجن پٽن ۽ ڌيئرن کي چمي ڏنائين ۽ انهن کي برڪت ڏني ‪:‬۽ لبن روانو ٿي پنهنجي ء‬ ‫ويو‪.‬‬ ‫باب ‪32‬‬ ‫‪1‬۽ يعقوب پنهنجي رستي تي هليو ويو‪ ،‬۽ خدا جا ملئڪ ساڻس مليا‪.‬‬ ‫جاَ جو نالو محنائم رکيو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ جڏهن يعقوب انهن کي ڏٺو‪ ،‬تڏهن هن چيو ته‪” ،‬هي خدا جو لشڪر آهي “‪:‬۽ هن انهي ءَ ء‬ ‫‪3‬۽ يعقوب پنهنجي ڀا مَ عيسو ڏانهن سعير جي ملڪ‪ ،‬ادوم جي ملڪ ۾ قاصد موڪليا‪.‬‬ ‫‪4‬۽ هن انهن کي حڪم ڏنو ته‪" ،‬توهان منهنجي مالڪ عيسو سان ائين چئو؛ توهان جو خادم يعقوب چوي ٿو ته‪ ،‬مان لبن سان گڏ رهيو‬ ‫آهيان ۽ هاڻي تائين اتي رهيو آهيان"‪:‬‬ ‫لَ موڪليو آهي ته جيئن مون تي توهان جي‬ ‫ٻڌائڻ‬ ‫اهو‬ ‫کي‬ ‫مالڪ‬ ‫پنهنجي‬ ‫مون‬ ‫‪:‬۽‬ ‫آهن‬ ‫ٻانهيون‬ ‫۽‬ ‫مرد‬ ‫‪5‬۽ مون وٽ ڍُا‪ ،‬گڏه‪ ،‬ٻڪريون‪،‬‬ ‫ء‬ ‫مهرباني ٿئي‪.‬‬ ‫لَ اچي رهيو آهي ۽ چار سؤ‬ ‫ملڻ‬ ‫سان‬ ‫تو‬ ‫به‬ ‫هو‬ ‫۽‬ ‫هئاسين‪،‬‬ ‫آيا‬ ‫وٽ‬ ‫يسو‬ ‫ع‬ ‫َ‬ ‫ڀا‬ ‫تنهنجي‬ ‫”اسين‬ ‫تہ‬ ‫چيائون‬ ‫۽‬ ‫آيا‬ ‫موٽي‬ ‫ڏانهن‬ ‫يعقوب‬ ‫‪6‬۽ قاصد‬ ‫ء‬ ‫م ء‬ ‫ماڻهو ساڻس گڏ آهن“‪.‬‬ ‫‪7‬تڏهن يعقوب تمام گهڻو ڊڄي ويو ۽ پريشان ٿيو ‪:‬۽ هن پنهنجي سان گڏ ماڻهن‪ ،‬ڌڻ‪ ،‬رڍن ۽ امٺن کي ٻن ٽولن ۾ ورهايو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ چيو تہ جيڪڏهن عيسو هڪڙي ٽولي تي اچي ان کي ماري‪ ،‬تہ ٻي ٽولي جيڪا بچي ويندي بچي ويندي‪.‬‬ ‫‪9‬۽ يعقوب چيو تہ اي منهنجي پي مَ ابراهيم جا خدا ۽ منهنجي پي مَ اسحاق جا خدا‪ ،‬خداوند جنهن مون کي چيو تہ پنهنجي ملڪ ۽ پنهنجي‬ ‫ڪٽنب ڏانهن موٽي وڃ‪ ،‬۽ مان تو سان ڀلئي ڪندس‪.‬‬ ‫‪10‬مان انهن سڀني رحمن ۽ سچائي ءَ جي لئق به نه آهيان‪ ،‬جيڪا تو پنهنجي خادم سان ڏيکاري آهي؛ ڇاڪاڻ ته مان پنهنجي لٺ سان هن‬ ‫اردن پار ڪيو هو؛ ۽ هاڻي مان ٻه ٽول ٿي چڪو آهيان‪.‬‬ ‫بچاَ‪ ،‬ڇو ته مون کي هن کان ڊپ آهي ته متان هو اچي مون کي ۽ ما مَ کي‬ ‫‪11‬مون کي منهنجي ڀا مَ جي هٿ کان‪ ،‬يعني عيسو جي هٿ کان‬ ‫ء‬ ‫ٻارن سميت ماري ڇڏي‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪12‬۽ تو چيو تہ‪ ،‬آ ءَ ضرور توسان ڀلئي ڪندس ۽ تنهنجو اولد سمنڊ جي واري ءَ وانگر ڪندس‪ ،‬جيڪا گهڻائي ءَ جي ڪري ُڻجي نہ ٿي‬ ‫سگهي‪.‬‬ ‫َ‬ ‫ڀا‬ ‫لَ تحفو ورتو‪.‬‬ ‫عيسو‬ ‫پنهنجي‬ ‫مان‬ ‫ان‬ ‫آيو‬ ‫۾‬ ‫هٿ‬ ‫جيڪو‬ ‫۽‬ ‫گذاريو؛‬ ‫رات‬ ‫ئي‬ ‫اتي‬ ‫يعقوب‬ ‫‪13‬۽‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫‪14‬ٻہ سؤ ٻڪريون‪ ،‬ويه ٻڪريون‪ ،‬ٻہ سؤ رڍون‪ ،‬۽ ويه رڍون‪،‬‬ ‫‪15‬ٽيهه ٻارڻ واريون امٺون ٻچن سان‪ ،‬چاليهه ُئون‪ ،‬ڏهه ڍُيون‪ ،‬ويهه گڏهه ۽ ڏهه ٻچا‪.‬‬ ‫‪16‬۽ هن انهن کي پنهنجن نوڪرن جي هٿ ۾ ڏنو‪ ،‬هر هڪ ڌڻ الڳ الڳ؛ ۽ پنهنجن نوڪرن کي چيو ته منهنجي اُيان پار وڃو ۽ ڌڻ ۽‬ ‫ڌڻ جي وچ ۾ فاصلو رکو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هن پهرين کي حڪم ڏنو‪ ،‬چيو ته جڏهن منهنجو ڀا مَ عيسو تو سان ملندو ۽ توکان پڇندو ته تون ڪنهن جو آهين؟ ۽ ڪٿي وڃي رهيو‬ ‫آهين؟ ۽ هي ڪنهن جا آهن جيڪي تنهنجي اُيان آهن؟‬ ‫‪18‬پوَ تون چئو تہ اهي اوهان جي ٻانهي يعقوب جا آهن؛ اهو تحفو آهي جيڪو منهنجي مالڪ عيسو ڏانهن موڪليو ويو آهي ‪:‬۽ ڏسو‪ ،‬هو‬ ‫ء‬ ‫بہ اسان جي پٺيان آهي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ اهڙي طرح هن ٻئي‪ ،‬ٽئين ۽ سڀني کي جيڪي ڌڻ جي پٺيان هليا ويا‪ ،‬حڪم ڏنو ته‪ ،‬جڏهن توهان عيسو کي ُوليندا ته هن طرح‬ ‫ُالهايو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ وڌيڪ چئو تہ ڏسو‪ ،‬اوهان جو خادم يعقوب اسان جي پٺيان آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن چيو تہ‪” ،‬آ ءَ هن کي پنهنجي اُيان ڏنل تحفي سان‬ ‫پوَ سندس ممنهن ڏسندس؛ شايد هو مون کي قبول ڪندو“‪.‬‬ ‫راضي ڪندس ۽ ء‬ ‫‪21‬پوَ سوغات سندس اُيان گذري وئي ‪:‬۽ پاڻ ان رات لشڪر ۾ ٽڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬۽ هو رات جو اٿيو‪ ،‬۽ پنهنجين ٻن زالن‪ ،‬ٻن ٻانهين ۽ يارهن پٽن کي ساڻ ڪري‪ ،‬يبوق جي ڪناري تان لنگهي ويو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ هن انهن کي ورتو‪ ،‬۽ انهن کي ندي ءَ جي پار موڪليو‪ ،‬۽ جيڪو وٽس هو سو به پار موڪليائين‪.‬‬ ‫‪24‬۽ يعقوب اڪيلو رهجي ويو؛ ۽ هڪ ماڻهو صبح ٿيڻ تائين ساڻس وڙهندو رهيو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ جڏهن هن ڏٺو ته هو هن تي غالب نه ٿي سگهيو‪ ،‬تڏهن هن سندس ران جي سوراخ کي هٿ لڳايو؛ ۽ يعقوب جي ران جو سوراخ هن‬ ‫سان وڙهڻ دوران بند ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ هن چيو‪" ،‬مون کي وڃڻ ڏيو‪ ،‬ڇو ته ڏينهن ٿي ويو آهي "‪.‬۽ هن چيو‪" ،‬مان توکي وڃڻ نه ڏيندس‪ ،‬جيستائين تون مون کي برڪت نه‬ ‫ڏيندين"‪.‬‬ ‫‪27‬۽ هن کيس چيو ته‪" ،‬تنهنجو نالو ڇا آهي؟ "هن چيو‪" ،‬يعقوب"‪.‬‬ ‫‪28‬۽ هن چيو تہ‪” ،‬تنهنجو نالو هاڻي يعقوب نه پر اسرائيل سڏبو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تون هڪ شهزادي وانگر خدا ۽ ماڻهن سان طاقت رکين‬ ‫ٿو‪ ،‬۽ غالب آيو آهين“‪.‬‬ ‫ٻڌاَ "‪.‬۽ هن چيو تہ "تون منهنجو نالو ڇو ٿو پڇين؟ "۽ اتي هن کي برڪت ڏني‪.‬‬ ‫‪29‬۽ يعقوب کانئس پڇيو‪ ،‬۽ چيو تہ "مون کي پنهنجو نالو ء‬ ‫جاَ جو نالو فنيئيل رکيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته مون خدا کي روبرو ڏٺو آهي‪ ،‬۽ منهنجي جان بچي وئي آهي‪.‬‬ ‫‪30‬۽ يعقوب ان ء‬ ‫‪31‬۽ جيئن هو فنوايل کان گذريو ته سج هن تي اڀريو‪ ،‬۽ هو پنهنجي ران تي بيٺو رهيو‪.‬‬ ‫‪32‬تنهن ڪري بني اسرائيل اڄ ڏينهن تائين ران جي سوراخ تي لڳل ءسينو نه کائيندا آهن‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن يعقوب جي ران جي سوراخ کي‬ ‫سڪي ويل ءسينو ۾ مڇهيو هو‪.‬‬ ‫م‬ ‫باب ‪33‬‬ ‫‪1‬پوَ يعقوب اکيون کڻي ڏٺو‪ ،‬۽ ڏٺائين تہ عيسو آيو ۽ ساڻس گڏ چار سو ماڻهو هئا ‪.‬۽ هن ٻارن کي ليا‪ ،‬راحيل ۽ ٻن ٻانهين کي ورهايو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬۽ هن ٻانهين ۽ انهن جي ٻارن کي اُيان رکيو‪ ،‬۽ ليا ۽ سندس ٻارن کي پٺيان‪ ،‬۽ راحيل ۽ يوسف کي سڀ کان پويان رکيو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ هو انهن جي اُيان گذريو‪ ،‬۽ ست ڀيرا زمين تي سجدو ڪيو‪ ،‬جيستائين هو پنهنجي ڀا مَ جي ويجهو نه پهتو‪.‬‬ ‫لَ ڊوڙيو‪ ،‬۽ کيس ڀاڪر پائي‪ ،‬سندس ُچي ءَ ۾ پئجي‪ ،‬کيس چمي ڏنائين ‪:‬۽ اهي روئڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪4‬۽ عيسو کيس ملڻ ء‬ ‫‪5‬۽ هن اکيون مٿي ڪيون ۽ عورتن ۽ ٻارن کي ڏٺو؛ ۽ چيو‪" ،‬توهان سان گڏ ڪير آهن؟ "۽ هن چيو‪" ،‬اهي ٻار جيڪي خدا توهان جي‬ ‫خادم کي فضل سان ڏنا آهن"‪.‬‬ ‫‪6‬پوَ ٻانهيون ۽ سندن ٻار ويجهو آيا ۽ سجدو ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوَ يوسف ۽ راحيل ويجهو آيا‪ ،‬۽ انهن سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ليا پڻ سندس ٻارن سان گڏ ويجهو آئي ۽ سجدو ڪيو ‪:‬۽ ء‬ ‫‪8‬۽ هن چيو ته‪" ،‬هن سڄي ميڙ مان جيڪو مون کي مليو تنهنجو ڇا مطلب آهي؟ "۽ هن چيو ته‪" ،‬اهي منهنجي مالڪ جي نظر ۾ فضل‬ ‫لَ آهن"‪.‬‬ ‫حاصل ڪرڻ ء‬ ‫‪9‬۽ ءعيسو چيو تہ‪ ،‬منهنجا ڀا مَ‪ ،‬مون وٽ ڪافي آهي‪ ،‬جيڪو تو وٽ آهي سو پاڻ وٽ رک‪.‬‬ ‫پوَ منهنجو سوغات منهنجي هٿان قبول‬ ‫‪10‬۽ يعقوب چيو تہ ”نه‪ ،‬آ ءَ عرض ٿو ڪريان تہ جيڪڏهن مون تي تنهنجي نظر ۾ فضل آهي تہ ء‬ ‫ڪر‪ ،‬ڇو تہ مون تنهنجو ممنهن ڏٺو آهي‪ ،‬ڄڻ تہ مون خدا جو ممنهن ڏٺو هو‪ ،‬۽ تون مون کان خوش ٿيو آهين“‪.‬‬ ‫‪11‬منهنجو اهو تحفو جيڪو تو وٽ آندو ويو آهي‪ ،‬سو وٺ‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خدا مون تي فضل ڪيو آهي‪ ،‬۽ مون وٽ گهڻو آهي “‪.‬۽ هن‬ ‫کيس زور ڏنو تہ هن اهو ورتو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ هن چيو ته‪ ،‬اچو ته پنهنجو سفر ڪريون‪ ،‬۽ هلون‪ ،‬۽ مان توهان جي اُيان هلندس‪.‬‬ ‫‪13‬۽ هن کيس چيو ته‪ ،‬منهنجو مالڪ ڄاڻي ٿو ته ٻار نرم آهن‪ ،‬۽ ٻڪريون ۽ ٻڪريون مون سان گڏ آهن ‪:‬۽ جيڪڏهن ماڻهو هڪ ڏينهن‬ ‫انهن کي وڌيڪ هلئين ته سڄو ڌڻ مري ويندو‪.‬‬ ‫‪14‬منهنجا مالڪ‪ ،‬مون کي عرض آهي تہ پنهنجي نوڪر جي اُيان هليو وڃي‪ ،‬۽ جيئن ڍور منهنجي اُيان هلندا آهن ۽ ٻار برداشت‬ ‫ڪري سگهن ٿا‪ ،‬تيئن مان نرمي ءَ سان اُتي وڌندس‪ ،‬جيستائين آ ءَ پنهنجي مالڪ وٽ سعير ۾ نہ پهچان‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪15‬۽ عيسي چيو تہ "مون کي هاڻي ڪجهہ ماڻهو جيڪي مون سان گڏ آهن‪ ،‬توسان ڇڏي وڃڻ ڏيو "‪.‬۽ هن چيو تہ "ان جي ڪهڙي‬ ‫ضرورت آهي؟ مون کي پنهنجي پالڻهار جي نظر ۾ فضل حاصل ڪرڻ ڏيو"‪.‬‬ ‫‪16‬تنهنڪري عيساؤ انهي ءَ ڏينهن سعير ڏانهن موٽي ويو‪.‬‬ ‫جاَ جو نالو‬ ‫لَ جهوپڙيون ٺاهيون ‪:‬تنهن ڪري ان ء‬ ‫لَ هڪ گهر ٺاهيو ۽ پنهنجي ڍورن ء‬ ‫سڪات ڏانهن سفر ڪيو‪ ،‬۽ پنهنجي ء‬ ‫‪17‬۽ يعقوب م‬ ‫سڪات رکيو ويو‪.‬‬ ‫م‬ ‫‪18‬۽ يعقوب پدانرام کان اچڻ وقت شالم ۾ آيو‪ ،‬جيڪو شڪيم جو هڪ شهر هو‪ ،‬جيڪو ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي؛ ۽ شهر جي سامهون‬ ‫پنهنجو خيمو لڳايو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ هن شڪم جي پي مَ حمور جي ٻارن کان هڪ سؤ پئسن ۾ هڪ ميدان جو ٽڪرو خريد ڪيو‪ ،‬جتي هن پنهنجو خيمو پکيڙيو هو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ اتي هن هڪ قربانگاهه ٺاهي‪ ،‬۽ ان کي ايليه‪-‬اسرائيل رکيو‪.‬‬ ‫باب ‪34‬‬ ‫لَ ٻاهر وئي‪.‬‬ ‫‪1‬۽ ليہ جي ڌي ءَ دينه‪ ،‬جيڪا کيس يعقوب مان پيدا ٿي هئي‪ ،‬ملڪ جي ڌيئرن کي ڏسڻ ء‬ ‫‪2‬۽ جڏهن ملڪ جي سردار حمور حوي جي پٽ شڪم هن کي ڏٺو‪ ،‬تڏهن هن کيس کڻي ورتو ۽ ان سان ليٽيو ۽ هن کي پليت ڪيو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ سندس دل يعقوب جي ڌي ءَ دينه سان لڳي وئي‪ ،‬۽ هو ڇوڪري ءَ سان پيار ڪرڻ لڳو‪ ،‬۽ ڇوڪري ءَ سان نرمي ءَ سان ُالهائيندو رهيو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ شڪم پنهنجي پي مَ حمور کي چيو تہ‪” ،‬هن ڇوڪري ءَ کي مون سان شادي ڪرائي ڇڏ“‪.‬‬ ‫‪5‬۽ يعقوب ٻڌو ته هن پنهنجي ڌي ءَ دينه کي بي عزت ڪيو آهي ‪:‬هاڻي سندس پٽ پنهنجن ڍورن سان گڏ ميدان ۾ هئا ‪:‬۽ يعقوب خاموش‬ ‫رهيو جيستائين اهي نه آيا‪.‬‬ ‫لَ ٻاهر ويو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ شڪم جو پي مَ حمور يعقوب سان ُالهائڻ ء‬ ‫‪7‬۽ يعقوب جا پٽ اهو ٻڌي ميدان مان نڪري آيا؛ ۽ اهي ماڻهو غمگين ٿيا‪ ،‬۽ اهي تمام گهڻو ڪاوڙيا‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن يعقوب جي ڌي ءَ سان‬ ‫بيوفائي ڪري اسرائيل ۾ بيوقوفي ڪئي هئي؛ جيڪو ڪم نه ڪرڻ گهرجي‪.‬‬ ‫لَ ترسي ٿو ‪:‬مان توهان کي عرض ٿو ڪريان ته هن‬ ‫‪8‬۽ حمور انهن سان ُالهايو‪ ،‬۽ چيو ته منهنجي پٽ شڪم جو دل توهان جي ڌي ءَ ء‬ ‫کي شادي ڪرائي ڏيو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ اسان سان شاديون ڪرايو‪ ،‬۽ پنهنجون ڌيئرون اسان کي ڏيو‪ ،‬۽ اسان جون ڌيئرون پاڻ سان وٺو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ اوهين اسان سان گڏ رهندؤ ‪:‬۽ ملڪ اوهان جي اُيان هوندو؛ اوهين ان ۾ رهو ۽ واپار ڪريو‪ ،‬۽ ان ۾ پنهنجون ملڪيتون حاصل‬ ‫ڪريو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ شڪم سندس پي مَ ۽ سندس ڀائرن کي چيو تہ‪ ،‬مون کي اوهان جي نظر ۾ مهرباني ملي وڃي ۽ جيڪو اوهان مون کي چئو ٿا سو مان‬ ‫ڏيندس‪.‬‬ ‫‪12‬مون کان ڪڏهن به گهڻو ڏاج ۽ تحفو نه گهرو‪ ،‬۽ مان توهان جي چوڻ مطابق ڏيندس ‪:‬پر ڇوڪري ءَ کي مون سان شادي ڪرڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ يعقوب جي پٽن شڪم ۽ سندس پي مَ حمور کي ٺڳي ءَ سان جواب ڏنو ۽ چيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن سندن ڀيڻ دينه کي بي ⁠حرمت ڪيو‬ ‫هو‪:‬‬ ‫لَ‬ ‫‪14‬۽ انهن انهن کي چيو ته‪ ،‬اسان اهو ڪم نٿا ڪري سگهون ته پنهنجي ڀيڻ کي ڪنهن غير طهر ٿيل کي ڏيون‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهو اسان ء‬ ‫بي عزتي هئي‪.‬‬ ‫‪15‬پر اسين اوهان سان هن ۾ راضي ٿينداسين ‪:‬جيڪڏهن اوهين اسان وانگر ٿيو تہ اوهان مان هر هڪ مرد جو ختنو ڪيو وڃي‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ اسين پنهنجون ڌيئرون توهان کي ڏينداسين‪ ،‬۽ اسين توهان جون ڌيئرون پاڻ سان وٺنداسين‪ ،‬۽ اسين توهان سان گڏ رهنداسين‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫اسين هڪ قوم ٿينداسين‪.‬‬ ‫پوَ اسين پنهنجي ڌي ءَ کي کڻي وينداسين‪ ،‬۽ هليا وينداسين‪.‬‬ ‫لَ نه ٻڌندا‪ ،‬ته ء‬ ‫‪17‬پر جيڪڏهن توهان اسان جي ختني ڪرڻ ء‬ ‫‪18‬۽ انهن جون ُالهيون حمور ۽ حمور جي پٽ شڪم کي پسند آيون‪.‬‬ ‫‪19‬پر نوجوان اهو ڪم ڪرڻ ۾ دير نه ڪئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هو يعقوب جي ڌي ءَ سان خوش هو ‪:‬۽ هو پنهنجي پي مَ جي سڄي گهر کان‬ ‫وڌيڪ عزت وارو هو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ حمور ۽ سندس پٽ شڪم پنهنجي شهر جي دروازي تي آيا‪ ،‬۽ پنهنجي شهر جي ماڻهن سان ُالهايو‪ ،‬۽ چيو ته‪:‬‬ ‫لَ‬ ‫‪21‬هي ماڻهو اسان سان صلح پسند آهن؛ تنهنڪري انهن کي ملڪ ۾ رهڻ ڏيو ۽ ان ۾ واپار ڪرڻ ڏيو؛ ڇو ته ملڪ‪ ،‬ڏسو‪ ،‬انهن ء‬ ‫ڪافي وڏو آهي؛ اچو ته انهن جون ڌيئرون پاڻ سان شاديون ڪريون‪ ،‬۽ اسان کي پنهنجون ڌيئرون انهن کي ڏيون‪.‬‬ ‫لَ راضي ٿيندا‪ ،‬جيڪڏهن اسان مان هر هڪ مرد جو ختنو ڪيو‬ ‫‪22‬رُو انهي ءَ ُالهه ۾ اهي مرد اسان سان گڏ رهڻ ۽ هڪ قوم ٿيڻ ء‬ ‫وڃي‪ ،‬جيئن انهن جو ختنو ڪيو ويو آهي‪.‬‬ ‫‪23‬ڇا انهن جا ڍور ۽ انهن جو مال ۽ انهن جو هر جانور اسان جو نه هوندو؟ رُو اسان کي انهن سان راضي ٿيڻ ڏيو‪ ،‬۽ اهي اسان سان گڏ‬ ‫رهندا‪.‬‬ ‫‪24‬۽ حمور ۽ سندس پٽ شڪم جي ُالهه سڀني مڃي جيڪي سندس شهر جي دروازي مان نڪرندا هئا؛ ۽ هر مرد جو طهر ڪرايو ويو‪،‬‬ ‫جيڪو سندس شهر جي دروازي مان نڪرندو هو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ ٽئين ڏينهن تي‪ ،‬جڏهن اهي سور ۾ هئا‪ ،‬ته يعقوب جي ٻن پٽن‪ ،‬شمعون ۽ لوي‪ ،‬دينه جا ڀائر‪ ،‬هر هڪ پنهنجي تلوار کڻي‪ ،‬شهر تي‬ ‫دليري ءَ سان حملو ڪيو ۽ سڀني مردن کي قتل ڪيو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ انهن حمور ۽ سندس پٽ شڪم کي تلوار جي ڌڙ سان قتل ڪيو‪ ،‬۽ دينه کي شڪم جي گهر مان ڪڍي ٻاهر ڪڍي ويا‪.‬‬ ‫‪27‬يعقوب جا پٽ مارجي ويلن تي آيا ۽ شهر کي لمٽيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته انهن انهن جي ڀيڻ کي بي عزت ڪيو هو‪.‬‬ ‫‪28‬انهن پنهنجن رڍن‪ ،‬ڍُن‪ ،‬گڏهن ۽ جيڪي شهر ۾ هو ۽ جيڪي ٻني ءَ ۾ هو سو سڀ کڻي ويا‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪29‬۽ انهن جو سڀ مال‪ ،‬۽ انهن جا سڀئي ٻار ۽ انهن جون زالون قيدي بڻيا‪ ،‬۽ گهر ۾ جيڪو ڪجهه هو سو به لمٽيائون‪.‬‬ ‫‪30‬۽ يعقوب شمعون ۽ لوي کي چيو تہ اوهان مون کي پريشان ڪيو آهي تہ جيئن مون کي ملڪ جي رهاڪن‪ ،‬ڪنعاني ۽ فرزي جي‬ ‫وچ ۾ بدبودار بڻايو وڃي ‪.‬۽ مان ٿورڙو آهيان‪ ،‬تنهنڪري اهي مون تي گڏ ٿيندا ۽ مون کي ماريندا ‪.‬۽ مان ۽ منهنجو گهر برباد ٿي وينداسين‪.‬‬ ‫‪31‬۽ انهن چيو ته ڇا هو اسان جي ڀيڻ سان ڪنهن فاحشه وانگر سلوڪ ڪري؟‬ ‫باب ‪35‬‬ ‫لَ هڪ قربان‬ ‫‪1‬۽ خدا يعقوب کي چيو تہ امٿ‪ ،‬بيت ⁠ل ڏانهن وڃ‪ ،‬۽ اتي ره ۽ اتي خدا ء‬ ‫جڏهن تون پنهنجي ڀا مَ عيسو کان ڀڄي رهيو هئين‪.‬‬ ‫‪2‬پوَ يعقوب پنهنجي گهر وارن ۽ انهن سڀني کي چيو جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬تہ جيڪي اجنبي ديوتائون اوهان ۾ آهن تن کي ڪڍي ڇڏيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫۽ پاڪ ٿيو ۽ پنهنجا ڪپڙا بدليو‪.‬‬ ‫لَ هڪ قربانگاه ٺاهيندس‪ ،‬جنهن منهنجي مصيبت جي ڏينهن ۾ مون کي جواب‬ ‫‪3‬۽ اچو تہ امٿي بيٿل ڏانهن وڃون؛ ۽ مان اتي خدا جي ء‬ ‫ڏنو‪ ،‬۽ جنهن رستي تي مان هليو تنهن ۾ مون سان گڏ هو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ انهن سڀ عجيب بت جيڪي انهن جي هٿن ۾ هئا ۽ پنهنجا سڀ ڪمنڊ جيڪي انهن جي ڪنن ۾ هئا‪ ،‬يعقوب کي ڏنا‪ ،‬۽ يعقوب انهن کي‬ ‫شڪم جي ويجهو بلوط جي وڻ هيٺان لڪائي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ اهي سفر ڪيا ‪:‬۽ خدا جو خوف انهن جي آس پاس جي شهرن تي هو‪ ،‬۽ انهن يعقوب جي پٽن جي پٺيان نه لڳو‪.‬‬ ‫‪6‬پوَ يعقوب ۽ سندس سڀ ماڻهو جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬لوز ۾ آيا‪ ،‬جيڪو ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي‪ ،‬يعني بيت ايل‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاَ جو نالو ايل بيت ايٿل رکيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته اتي خدا هن کي ظاهر ٿيو‪ ،‬جڏهن هو پنهنجي ڀا مَ کان‬ ‫‪7‬۽ اتي هن هڪ قربانگاهه ٺاهي‪ ،‬۽ ان ء‬ ‫ڀڄي ويو هو‪.‬‬ ‫‪8‬پر ءربقہ جي دائي دبورا مري وئي‪ ،‬۽ کيس بيت ايل جي هيٺان هڪ بلوط جي وڻ هيٺان دفن ڪيو ويو ‪:‬۽ ان جو نالو الون باخوت رکيو‬ ‫ويو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ جڏهن يعقوب پدانرام مان نڪتو ته خدا کيس ٻيهر ظاهر ڪيو ۽ کيس برڪت ڏني‪.‬‬ ‫‪10‬۽ خدا کيس چيو تہ ”تنهنجو نالو يعقوب آهي ‪.‬هاڻي تنهنجو نالو يعقوب نه سڏيو ويندو‪ ،‬پر تنهنجو نالو اسرائيل هوندو “‪.‬۽ هن سندس نالو‬ ‫اسرائيل رکيو‪.‬‬ ‫قادر مطلق خدا آهيان ‪:‬ڦلدار ٿيو ۽ وڌندو رهو؛ هڪ قوم ۽ قومن جو ميڙ توهان مان ٿيندو‪ ،‬۽ بادشاه توهان جي‬ ‫َ‬ ‫”آ‬ ‫تہ‪،‬‬ ‫چيو‬ ‫کيس‬ ‫‪11‬۽ خدا‬ ‫ء ء‬ ‫پيٽ مان نڪرندا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ جيڪا زمين مون ابراهيم ۽ اسحاق کي ڏني هئي‪ ،‬اها توکي ڏيندس ۽ تنهنجي اولد کي به ڏيندس‪.‬‬ ‫‪13‬۽ خدا ان کان اتي مٿي هليو ويو جتي هن ساڻس ُالهايو هو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ يعقوب جتي ساڻس ُالهايو هو‪ ،‬اتي هڪ ٿنڀو ٺهرايو‪ ،‬يعني پٿر جو ٿنڀو ‪:‬۽ ان تي پيئڻ جي نذرانو هاريو‪ ،‬۽ ان تي تيل وجهي ڇڏيو‪.‬‬ ‫جاَ جو نالو رکيو جتي خدا ساڻس ُالهايو‪ ،‬بيت ايل‪.‬‬ ‫‪15‬۽ يعقوب انهي ءَ ء‬ ‫‪16‬۽ اهي بيت ايل کان روانا ٿيا؛ ۽ افرات تائين پهچڻ ۾ ٿورو رستو هو ‪:‬۽ راحيل کي ٻار ڄڻڻ لڳا‪ ،‬۽ هن کي سخت پيٽ ڀرڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ جڏهن هو ءَ سخت پيٽ ۾ هئي‪ ،‬تڏهن دائي کيس چيو ته‪” ،‬ڊڄ نه‪ ،‬توکي هي پٽ به ٿيندو“‪.‬‬ ‫‪18‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن سندس روح رخصت ٿيڻ واري هئي‪( ،‬ڇاڪاڻ ته هو ءَ مري وئي )ته هن سندس نالو بنوني رکيو ‪:‬پر سندس پي مَ‬ ‫کيس بنيامين رکيو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ راحيل مري وئي‪ ،‬۽ اءفرات جي رستي تي دفن ڪئي وئي‪ ،‬جيڪو بيت لحم آهي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ يعقوب سندس قبر تي هڪ ٿنڀو رکيو ‪.‬اهو اڄ تائين راحيل جي قبر جو ٿنڀو آهي‪.‬‬ ‫‪21‬۽ اسرائيل سفر ڪيو‪ ،‬۽ پنهنجو خيمو عدر جي برج کان ٻاهر پکيڙيو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ جڏهن اسرائيل ان ملڪ ۾ رهيو‪ ،‬تڏهن روبن ويو ۽ پنهنجي پي مَ جي ڌي ءَ بلها سان ليٽيو ‪:‬۽ اسرائيل اهو ٻڌو ‪.‬هاڻي يعقوب جا ٻارهن‬ ‫پٽ هئا‪:‬‬ ‫‪23‬ليہ جا پٽ ‪:‬روبن‪ ،‬يعقوب جو پهريون پٽ‪ ،‬شمعون‪ ،‬لوي‪ ،‬يهوداه‪ ،‬اءشڪار ۽ زبولون‪.‬‬ ‫‪24‬راحيل جا پٽ يوسف ۽ بنيامين هئا‪.‬‬ ‫‪25‬۽ راحيل جي ٻانهي ءبلهاه جا پٽ ‪:‬دان ۽ نفتالي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ليہ جي ٻانهي زلفہ جا پٽ جاد ۽ آشر ‪:‬اءهي يعقوب جا پٽ آهن جيڪي کيس پدان ارام ۾ پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪27‬۽ يعقوب پنهنجي پي مَ اسحاق وٽ ممري ۾ اربا جي شهر ۾ آيو‪ ،‬جيڪو حبرون آهي‪ ،‬جتي ابراهيم ۽ اسحاق ٽڪيل هئا‪.‬‬ ‫‪28‬۽ اسحاق جي عمر هڪ سؤ اسي سال هئي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ اسحاق دم ڏنو ۽ مري ويو‪ ،‬۽ پوڙهو ۽ پوري عمر جو ٿي پنهنجي ماڻهن ۾ شامل ٿيو ‪:‬۽ سندس پٽن عيسو ۽ يعقوب کيس دفن ڪيو‪.‬‬ ‫⁠گاهہ ٺاهہ‪ ،‬جيڪو تو کي ان وقت نظر آيو‬

‫باب ‪36‬‬ ‫‪1‬هاڻي هي عيساؤ‪ ،‬جيڪو ادوم آهي‪ ،‬جو نسل آهي‪.‬‬ ‫‪2‬عيسو ڪنعان جي ڌيئرن مان پنهنجين زالن سان شادي ڪئي‪ ،‬يعني ءحتلي ايلون جي ڌي ءَ عده ۽ اءنا جي ڌي ءَ امهليبامه جيڪا صبعون حوي‬ ‫جي ڌي ءَ هئي‪،‬‬ ‫‪3‬۽ اسماعيل جي ڌي ءَ بشامت‪ ،‬نبايوت جي ڀيڻ‪.‬‬ ‫رس رالفءزء زء ‪.‬۽ بشمت ننگي ريئل؛‬ ‫‪4‬وَءدءهم ءعي م‬ ‫ء‬

‫پيدائش‬

‫‪5‬۽ امهليبامه مان يعوس‪ ،‬يعلم ۽ قورح پيدا ٿيا ‪.‬اهي عيسو جا پٽ هئا‪ ،‬جيڪي ڪنعان جي ملڪ ۾ پيدا ٿيا هئا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ عيسي پنهنجي زالن‪ ،‬پٽن‪ ،‬ڌيئرن‪ ،‬پنهنجي گهر جي سڀني ماڻهن‪ ،‬پنهنجي ڍورن‪ ،‬سڀني جانورن ۽ پنهنجي سڀني ملڪيتن کي‪ ،‬جيڪي‬ ‫هن ڪنعان جي ملڪ ۾ حاصل ڪيون هيون‪ ،‬ساڻ ڪري پنهنجي ڀا مَ يعقوب کان موڪلئي ملڪ ۾ هليو ويو‪.‬‬ ‫‪7‬ڇاڪاڻ ⁠تہ سندن دولت ايتري وڌيڪ هئي جو اهي گڏجي رهي نه سگهن؛ ۽ زمين جتي اهي پرديسي هئا‪ ،‬انهن جي ڍورن جي ڪري‬ ‫انهن کي برداشت نه ڪري سگهي‪.‬‬ ‫‪8‬اهڙي ءَ طرح عيساؤ جبل سعير ۾ رهيو ‪:‬عيساؤ ادوم آهي‪.‬‬ ‫‪9‬۽ اءيسو جو نسل هي آهي‪ ،‬جيڪو ادومين جو پي مَ هو‪ ،‬جب ءل سعير ۾‪:‬‬ ‫‪10‬عيسو جي پٽن جا نال هي آهن ‪:‬عدي جي زال عده جو پٽ ا ءلفز ۽ عدي جي زال بشامت جو پٽ رعوئيل‪.‬‬ ‫‪11‬۽ اليفاز جا پٽ تيمان‪ ،‬اومر‪ ،‬صفو‪ ،‬جعتام ۽ قناز هئا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ تمنا عيساؤ جي پٽ اءليفز جي ڪنواري هئي؛ ۽ امن اءليفز مان عمالق ڄائي ‪:‬اءهي عيساؤ جي زال عداه جا پٽ هئا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اءهي رعوئيل جا پٽ آهن ‪:‬نحت‪ ،‬زارح‪ ،‬شمہ ۽ ءمزه ‪:‬اءهي عيساؤ جي زال بشامت جا پٽ هئا‪.‬‬ ‫‪14‬۽ امهليبامه جا پٽ‪ ،‬جيڪا عينہ جي ڌي ءَ ۽ صبعون جي ڌي ءَ هئي‪ ،‬عيسو جي زال هئي ‪:‬۽ ان مان عيوس‪ ،‬يعوش‪ ،‬يعلم ۽ قورح پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪15‬اءهي ءعيسو جي پٽن جا سردار هئا ‪ :‬ءعيسو جي پهرين پٽ اءليفاز جا پٽ ‪:‬سردار تيمان‪ ،‬سردار عمر‪ ،‬سردار صفو‪ ،‬سردار قنز‪،‬‬ ‫‪16‬سردار قورح‪ ،‬سردار جعتام ۽ سردار عماليق ‪:‬اءهي امهي سردار آهن جيڪي اءليفاز کان ادوم جي ملڪ ۾ نڪتا هئا؛ اءهي عدله جا پٽ هئا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ اءيسو جي پٽ رعوئيل جا پٽ هي آهن ‪:‬رئيس نحت‪ ،‬رئيس زارح‪ ،‬رئيس شما‪ ،‬رئيس ءمزه ‪:‬اءهي امهي سردار آهن جيڪي ادوم جي‬ ‫سو جي زال بشامات جا پٽ هئا‪.‬‬ ‫ملڪ ۾ رعوئيل مان نڪتا هئا؛ اءهي عي م‬ ‫م‬ ‫‪18‬۽ اءيسو جي زال امهليبامه جا پٽ هي آهن ‪:‬رئيس يعوش‪ ،‬رئيس يعلم‪ ،‬رئيس قورح ‪:‬اءهي اهي سردار هئا جيڪي عنا جي ڌي ءَ‪ ،‬عيسو‬ ‫جي زال امهليبامه مان پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪19‬هي عيساؤ‪ ،‬جيڪو ادوم آهي‪ ،‬جا پٽ آهن ۽ هي انهن جا سردار آهن‪.‬‬ ‫‪20‬اهي شعير حوري جا پٽ آهن‪ ،‬جيڪي هن ملڪ ۾ آباد هئا ‪:‬لوطان‪ ،‬شوبال‪ ،‬صبعون‪ ،‬عنا‪،‬‬ ‫‪21‬۽ ديسون‪ ،‬ايصر ۽ ديسان ‪:‬اهي ادوم جي ملڪ ۾ سعير جي اولد‪ ،‬حوري ماڻهن جا سردار هئا‪.‬‬ ‫‪22‬۽ لوطان جا ٻار حوري ۽ هيمام هئا؛ ۽ لوطان جي ڀيڻ تمنا هئي‪.‬‬ ‫‪23‬۽ شوبال جا ٻار هي هئا ‪:‬علوان‪ ،‬مناحت‪ ،‬عيبال‪ ،‬سفو ۽ اونام‪.‬‬ ‫‪24‬۽ اهي صبعون جا ٻار آهن ‪:‬اجاه ۽ آنا ‪:‬هي اهو آنا هو جنهن کي ريگستان ۾ خچر مليا هئا‪ ،‬جڏهن هو پنهنجي پي مَ صبعون جا گڏهه‬ ‫چاري رهيو هو‪.‬‬ ‫م‬ ‫‪25‬۽ عنا جا ٻار هي هئا ‪:‬ديسون ۽ اهليبامه‪ ،‬عنا جي ڌي ءَ‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ديسون جا ٻار هي آهن ‪:‬حمدان‪ ،‬اشبان‪ ،‬يتران ۽ ڪران‪.‬‬ ‫‪27‬ايصر جا ٻار هي آهن ‪:‬بءلهان‪ ،‬زعوان ۽ عقان‪.‬‬ ‫‪28‬ديشان جا ٻار هي آهن ‪:‬عوض ۽ اران‪.‬‬ ‫‪29‬هي اهي ٻچا آهن جيڪي هوريس مان آيا هئا ‪.‬ڊيوڪ لوٽن‪ ،‬ڊيوڪ شوبل‪ ،‬ڊيوڪ زيبيون‪ ،‬ڊيوڪ اناه‪،‬‬ ‫‪30‬رئيس ديسون‪ ،‬رئيس ايزر‪ ،‬رئيس ديسان ‪:‬اهي اهي سردار آهن جيڪي حوري کان آيا‪ ،‬انهن جي سردارن ۾ شعير جي ملڪ ۾ هئا‪.‬‬ ‫‪31‬۽ اهي بادشاه آهن جيڪي ادوم جي ملڪ ۾ حڪومت ڪندا هئا‪ ،‬ان کان اڳ جو بني اسرائيل تي ڪنهن به بادشاهه حڪومت ڪئي‬ ‫هجي‪.‬‬ ‫‪32‬۽ بعور جو پٽ بالع ادوم ۾ حڪومت ڪئي ‪:‬۽ سندس شهر جو نالو دءنهابا هو‪.‬‬ ‫جاَ تي بادشاهي ڪئي‪.‬‬ ‫‪33‬۽ بالع مري ويو‪ ،‬۽ بصراه جي زارح جو پٽ يوباب سندس ء‬ ‫جاَ تي بادشاهي ڪئي‪.‬‬ ‫‪34‬۽ يوباب مري ويو‪ ،‬۽ تيماني جي ملڪ جو هشام سندس ء‬ ‫جاَ تي بادشاهي ڪئي ‪:‬۽ سندس شهر‬ ‫‪35‬۽ حشام مري ويو‪ ،‬۽ بداد جو پٽ حدد‪ ،‬جنهن موآب جي ميدان ۾ مديان کي شڪست ڏني‪ ،‬سندس ء‬ ‫جو نالو عويت هو‪.‬‬ ‫جاَ تي بادشاهي ڪئي‪.‬‬ ‫‪36‬۽ حدد مري ويو‪ ،‬۽ مسرقه جي سامل سندس ء‬ ‫جاَ تي بادشاهي ڪئي‪.‬‬ ‫‪37‬۽ سامل مري ويو‪ ،‬۽ ساؤل جيڪو دريا ءَ جي ڪناري تي رحوبوت جو رهواسي هو‪ ،‬سندس ء‬ ‫جاَ تي بادشاه ٿيو‪.‬‬ ‫‪38‬۽ شائول مري ويو‪ ،‬۽ عڪبور جو پٽ بعلحنان سندس ء‬ ‫جاَ تي بادشاهي ڪئي ‪:‬۽ سندس شهر جو نالو پاو هو؛ ۽ سندس زال جو نالو‬ ‫‪39‬۽ بعلحنان‪ ،‬عڪبور جو پٽ مري ويو‪ ،‬۽ حدر سندس ء‬ ‫مهطابيل هو‪ ،‬جيڪا مترد جي ڌي ءَ ۽ ميزاحاب جي ڌي ءَ هئي‪.‬‬ ‫‪40‬۽ عيسو مان نڪتل سردارن جا نال انهن جي خاندانن‪ ،‬جڳهن ۽ نالن موجب هي آهن ‪:‬سردار تمنا‪ ،‬سردار علوا‪ ،‬سردار يتيث‪،‬‬ ‫‪41‬ڊيوڪ احوليبامه‪ ،‬ڊيوڪ ايله‪ ،‬ڊيوڪ پنون‪،‬‬ ‫‪42‬ڊيوڪ ڪناز‪ ،‬ڊيوڪ تيمان‪ ،‬ڊيوڪ مبزار‪،‬‬ ‫‪43‬امير مجديئيل‪ ،‬امير ءعرام ‪:‬اءهي ادوم جا امير آهن‪ ،‬پنهنجي قبضي واري ملڪ ۾ پنهنجي رهائش جي مطابق ‪:‬اهو عيساؤ آهي جيڪو‬ ‫ادومين جو پي مَ آهي‪.‬‬ ‫باب ‪37‬‬ ‫‪1‬۽ يعقوب انهي ءَ ملڪ ۾ رهيو جتي سندس پي مَ پرديسي هو‪ ،‬يعني ڪنعان جي ملڪ ۾‪.‬‬ ‫‪2‬هي يعقوب جو نسل آهي ‪.‬يوسف‪ ،‬سترهن سالن جو هو‪ ،‬پنهنجن ڀائرن سان گڏ ڌڻ چاري رهيو هو؛ ۽ ڇوڪرو بلها جي پٽن ۽ زلفه جي‬ ‫پٽن سان گڏ هو‪ ،‬جيڪي سندس پي مَ جون زالون هيون ‪:‬۽ يوسف پنهنجي پي مَ کي انهن جي خرابي جي خبر آندي‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪3‬هاڻي اسرائيل يوسف کي پنهنجن سڀني ٻارن کان وڌيڪ پيار ڪندو هو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هو سندس وڏي عمر جو پٽ هو ‪:‬۽ هن کيس ڪيترن‬ ‫ئي رنگن جو ڪوٽ ٺاهيو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ جڏهن سندس ڀائرن ڏٺو ته سندن پي مَ کيس سڀني ڀائرن کان وڌيڪ پيار ڪري ٿو‪ ،‬تڏهن اهي هن کان نفرت ڪرڻ لڳا ۽ هن سان‬ ‫سلمتي ءَ سان ُالهائي نه سگهيا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ يوسف هڪ خواب ڏٺو‪ ،‬۽ هن اهو پنهنجن ڀائرن کي ٻڌايو ‪:‬۽ اهي هن کان وڌيڪ نفرت ڪرڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ هن انهن کي چيو ته‪ ،‬مان توهان کي عرض ٿو ڪريان ته هي خواب ٻڌو جيڪو مون ڏٺو آهي‪:‬‬ ‫‪7‬ڇالَ ⁠جو‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اسين ٻني ءَ ۾ پمل ٻڌي رهيا هئاسين‪ ،‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬منهنجو پمل اٿيو‪ ،‬۽ سڌو بيٺو؛ ۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اوهان جا پمل چوڌاري بيٺا هئا‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫منهنجي پمل کي سجدو ڪري رهيا هئا‪.‬‬ ‫‪8‬۽ سندس ڀائرن کيس چيو تہ ”ڇا تون سچ پچ اسان تي حڪومت ڪندين؟ يا تون سچ پچ اسان تي حڪومت ڪندين؟ “۽ اهي سندس‬ ‫خوابن ۽ سندس لفظن جي ڪري کيس وڌيڪ نفرت ڪرڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪9‬پوَ هن ٻيو خواب ڏٺو‪ ،‬۽ اهو پنهنجن ڀائرن کي ٻڌايو‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬مون هڪ ٻيو خواب ڏٺو آهي؛ ۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬سج‪ ،‬چنڊ ۽ يارهن تارا‬ ‫ء‬ ‫مون کي سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ هن پنهنجي پي مَ ۽ پنهنجن ڀائرن کي اهو ٻڌايو ‪:‬۽ سندس پي مَ هن کي ڇڙٻ ڏني ۽ چيو ته‪” ،‬هي ڪهڙو خواب آهي جيڪو تو ڏٺو‬ ‫لَ اچون؟“‬ ‫آهي؟ ڇا مان‪ ،‬تنهنجي ما مَ ۽ تنهنجا ڀائر سچ پچ ۾ توکي زمين تي سجدو ڪرڻ ء‬ ‫‪11‬۽ سندس ڀائر هن سان حسد ڪندا هئا؛ پر سندس پي مَ هن ُالهه تي عمل ڪيو‪.‬‬ ‫لَ ويا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ سندس ڀائر شڪم ۾ پنهنجي پي مَ جي ڌڻ چارڻ ء‬ ‫‪13‬۽ اسرائيل يوسف کي چيو تہ "ڇا تنهنجا ڀائر شڪم ۾ ڌڻ نہ ٿا چارين؟ اچ تہ مان توکي انهن ڏانهن موڪليندس "‪.‬۽ هن کيس چيو تہ‬ ‫"مان هتي آهيان"‪.‬‬ ‫“‪.‬پوَ هن کيس حبرون‬ ‫‪14‬۽ هن کيس چيو تہ ”وڃ‪ ،‬ڏسو تہ اوهان جا ڀائر ۽ ٻڪريون خيريت سان آهن يا نہ؛ ۽ مون کي وري خبر ڏيو‬ ‫ء‬ ‫جي وادي مان موڪليو‪ ،‬۽ هو شڪم ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ هڪ ماڻهو کيس مليو‪ ،‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬هو ٻني ءَ ۾ گهمي رهيو هو ‪:‬۽ ان ماڻهو ءَ کانئس پڇيو‪ ،‬ته تون ڇا ُولي رهيو آهين؟‬ ‫‪16‬۽ هن چيو ته‪ ،‬مان پنهنجن ڀائرن کي ُوليان ٿو ‪.‬مون کي ٻڌايو ته اهي پنهنجا ڌڻ ڪٿي چارين ٿا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ ان ماڻهو ءَ چيو تہ ”اهي هتان هليا ويا آهن؛ ڇاڪاڻ ⁠تہ مون انهن کي چوندي ٻڌو هو تہ اچو تہ دوٿان ڏانهن هلون “‪.‬۽ يوسف‬ ‫پنهنجن ڀائرن جي پٺيان هليو ويو ۽ انهن کي دوٿان ۾ مليو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ جڏهن انهن کيس پري کان ڏٺو‪ ،‬جيتوڻيڪ هو انهن جي ويجهو اچڻ کان اڳ‪ ،‬انهن سندس خلف سازش ڪئي ته کيس مارن‪.‬‬ ‫‪19‬۽ اهي هڪ ٻئي کي چوڻ لڳا‪” ،‬ڏسو‪ ،‬هي خواب ڏسندڙ اچي رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪20‬تنهنڪري هاڻي اچو تہ کيس ماري ڇڏيون ۽ ڪنهن کڏ ۾ اڇلئي ڇڏيون‪ ،‬۽ چونداسين تہ ڪنهن بڇڙي جانور کيس کائي ويو آهي ‪:‬۽‬ ‫ڏسنداسين تہ سندس خوابن جو ڇا ٿيندو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ روبن اهو ٻڌو‪ ،‬۽ هن کيس انهن جي هٿن مان بچايو؛ ۽ چيو ته‪" ،‬اسان کي هن کي نه مارڻ ڏيو"‪.‬‬ ‫‪22‬۽ روبين انهن کي چيو تہ رت نہ وهايو‪ ،‬پر کيس هن کڏ ۾ اڇليو جيڪو بيابان ۾ آهي‪ ،‬۽ مٿس هٿ نہ کڻو؛ ته جيئن هو کيس انهن جي‬ ‫هٿن مان ڪڍي سندس پي مَ جي حوالي ڪري‪.‬‬ ‫‪23‬۽ جڏهن يوسف پنهنجن ڀائرن وٽ آيو‪ ،‬تڏهن انهن يوسف جو ڪوٽ لهي ڇڏيو‪ ،‬سندس ڪيترن ئي رنگن جو ڪوٽ جيڪو کيس پائڻو‬ ‫هو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ انهن کيس کڻي کڏ ۾ اڇلئي ڇڏيو ‪:‬۽ کڏ خالي هو‪ ،‬ان ۾ پاڻي ڪونهي‪.‬‬ ‫لَ ويٺا ‪:‬۽ انهن پنهنجون اکيون مٿي ڪري ڏٺيون‪ ،‬۽ ڏٺائون ته اسماعيلين جو هڪ لشڪر جلعاد کان آيو هو‪ ،‬جن جا‬ ‫‪25‬۽ اهي ماني کائڻ ء‬ ‫لَ وڃي رهيا هئا‪.‬‬ ‫امٺ مصالحا‪ ،‬بام ۽ ممر هئا‪ ،‬۽ ان کي مصر کڻي وڃڻ ء‬ ‫‪26‬۽ يهوداه پنهنجن ڀائرن کي چيو تہ جيڪڏهن اسين پنهنجي ڀا مَ کي ماريون ۽ سندس رت لڪائيون تہ ڪهڙو فائدو؟‬ ‫‪27‬اچو تہ کيس اسماعيلين وٽ وڪڻي ڇڏيون‪ ،‬۽ اسان جو هٿ هن تي نه پوي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو اسان جو ڀا مَ ۽ اسان جو گوشت آهي “‪.‬۽‬ ‫سندس ڀائر راضي ٿيا‪.‬‬ ‫‪28‬پوَ مديان جي واپارين وٽان لنگهيا؛ ۽ انهن يوسف کي کڏ مان ڇڪي ڪڍيو‪ ،‬۽ يوسف کي اسماعيلين کي ويه چاندي ءَ جي سڪن ۾‬ ‫ء‬ ‫وڪڻي ڇڏيو ‪:‬۽ اهي يوسف کي مصر ۾ وٺي آيا‪.‬‬ ‫‪29‬۽ روبن کڏ ڏانهن موٽي آيو؛ ۽ ڏٺائين ته يوسف کڏ ۾ نه هو؛ ۽ هن پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيا‪.‬‬ ‫‪30‬پوَ هو پنهنجن ڀائرن ڏانهن موٽي آيو ۽ چيو ته ٻار ناهي ‪.‬۽ مان‪ ،‬ڪٿي وڃان؟‬ ‫ء‬ ‫‪31‬۽ انهن يوسف جو ڪوٽ کڻي هڪ ٻڪري ڪٺو ڪيو ۽ ڪوٽ کي رت ۾ ٻوڙيو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ انهن گهڻن رنگن جو ڪوٽ موڪليو‪ ،‬۽ اهو پنهنجي پي مَ وٽ کڻي آيا؛ ۽ چيائون تہ‪" ،‬اسان کي هي مليو آهي ‪:‬هاڻي ڄاڻو تہ هي‬ ‫اوهان جي پٽ جو ڪوٽ آهي يا نہ"‪.‬‬ ‫‪33‬۽ هن اهو سڃاتو‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬هي منهنجي پٽ جو ڪوٽ آهي؛ هڪ بڇڙو جانور ان کي کائي ويو آهي؛ يوسف کي يقينا ا ٽڪرا ٽڪرا‬ ‫ڪيو ويو آهي‪.‬‬ ‫لَ سوگ ڪندو رهيو‪.‬‬ ‫‪34‬۽ يعقوب پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيا‪ ،‬۽ پنهنجي ڪمر تي ٽاٽ ويڙهيو‪ ،‬۽ ڪيترائي ڏينهن پنهنجي پٽ ء‬ ‫لَ اٿيون؛ پر هن تسلي وٺڻ کان انڪار ڪيو؛ ۽ هن چيو ته‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مان پنهنجي پٽ‬ ‫‪35‬۽ سندس سڀ پٽ ۽ ڌيئرون کيس تسلي ڏيڻ ء‬ ‫لَ روئي‪.‬‬ ‫لَ ماتم ڪندي قبر ۾ لهي ويندس ‪.‬اهڙي طرح سندس پي مَ هن ء‬ ‫ء‬ ‫‪36‬۽ مديانين کيس مصر ۾ فرعون جي هڪ آفيسر ۽ محافظن جي سردار فوطيفار کي وڪڻي ڇڏيو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫باب ‪38‬‬ ‫‪1‬۽ امن وقت ائين ٿيو‪ ،‬جو يهودا پنهنجن ڀائرن کان هيٺ لٿو‪ ،‬۽ هڪ عدولمي ماڻهو ڏانهن ويو‪ ،‬جنهن جو نالو حيره هو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ يهوداه اتي هڪڙي ڪنعاني جي ڌي ءَ ڏٺي‪ ،‬جنهن جو نالو شوع هو؛ ۽ هن ان کي شادي ڪئي ۽ ان سان صحبت ڪئي‪.‬‬ ‫‪3‬۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ ڄائي؛ ۽ هن ان جو نالو عير رکيو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ هو ءَ ٻيهر حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ ڄائي؛ ۽ هن ان جو نالو اونان رکيو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ هو ءَ وري حاملہ ٿي ۽ پٽ ڄائي؛ ۽ ان جو نالو شيل رکيو ‪:‬۽ جڏهن هن کيس جنم ڏنو ته هو ڪزيب ۾ هو‪.‬‬ ‫لَ هڪڙي زال کڻي آيو‪ ،‬جنهن جو نالو تمر هو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ يهوداه پنهنجي پهرين پٽ عير ء‬ ‫‪7‬۽ يهوداه جو پهريون پٽ عير خداوند جي نظر ۾ بڇڙو هو‪ ،‬تنهنڪري خداوند کيس ماري ڇڏيو‪.‬‬ ‫لَ اولد پيدا ڪر‪.‬‬ ‫‪8‬۽ يهوداه اونان کي چيو تہ پنهنجي ڀا مَ جي زال وٽ وڃ ۽ ان سان شادي ڪر ۽ پنهنجي ڀا مَ ء‬ ‫‪9‬۽ اونان کي خبر هئي ته اهو اولد سندس نه هوندو؛ ۽ جڏهن هو پنهنجي ڀا مَ جي زال سان صحبت ڪندو هو ته ان کي زمين تي اڇلئي‬ ‫ڇڏيندو هو ته متان پنهنجي ڀا مَ کي اولد ڏئي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ جيڪو ڪم هن ڪيو اهو خداوند کي ناراض ڪيو ‪:‬تنهن ڪري هن کيس به ماري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪11‬پوَ يهوداه پنهنجي ڌي ءَ تمر کي چيو تہ‪” ،‬پنهنجي پي مَ جي گهر ۾ بيواهہ رهہ‪ ،‬جيستائين منهنجو پٽ شيل وڏو نہ ٿئي “‪.‬ڇاڪاڻ ⁠تہ‬ ‫ء‬ ‫هن چيو تہ‪” ،‬شايد اهو بہ پنهنجي ڀائرن وانگر مري وڃي “‪.‬۽ تمر پنهنجي پي مَ جي گهر وڃي رهي‪.‬‬ ‫پوَ‪ ،‬يهوداه جي زال سوح جي ڌي ءَ مري وئي؛ ۽ يهوداه کي تسلي ملي‪ ،‬۽ هو ۽ سندس دوست حيره عدولمي سان‬ ‫‪12‬۽ ڪجهه وقت کان ء‬ ‫گڏ تمنت ڏانهن پنهنجي رڍن جي ڪترڻ وارن ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫لَ تمنت ڏانهن وڃي رهيو آهي"‪.‬‬ ‫سسرو پنهنجين رڍن جي ڪمتر ڪترڻ ء‬ ‫‪13‬۽ تمر کي ٻڌايو ويو ته‪" ،‬ڏس‪ ،‬تنهنجو م‬ ‫جاَ تي ويٺي‪ ،‬جيڪو تمنت جي رستي تي‬ ‫‪14‬۽ هن پنهنجي رنڙهائي جا ڪپڙا لهي ڇڏيا‪ ،‬۽ پردو ڍڪيو‪ ،‬۽ پاڻ کي ڍڪيو‪ ،‬۽ هڪ کليل ء‬ ‫آهي؛ ڇاڪاڻ ته هن ڏٺو ته شيل وڏو ٿي چڪو آهي‪ ،‬۽ هن کي هن سان شادي نه ڪئي وئي هئي‪.‬‬ ‫‪15‬جڏهن يهودا هن کي ڏٺو‪ ،‬تڏهن هن سمجهيو ته هو ءَ ڪا فاحشه آهي؛ ڇاڪاڻ ته هن پنهنجو چهرو ڍڪيو هو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ هو رستي تي هن ڏانهن ممڙيو‪ ،‬۽ چيو‪” ،‬مهرباني ڪري وڃ‪ ،‬مون کي پاڻ سان نشئي ڪرڻ ڏي( ‪.‬ڇاڪاڻ ته هن کي خبر نه هئي ته‬ ‫هو ءَ سندس ڌي ءَ آهي )‪.‬۽ هن چيو‪” ،‬تون مون کي ڇا ڏيندين ته جيئن تون مون سان نشئي ڪري سگهين؟“‬ ‫‪17‬۽ هن چيو ته‪ ،‬مان توکي ڌڻ مان هڪ ٻڪري موڪليندس ‪.‬۽ هن چيو ته‪ ،‬ڇا تون مون کي گروي ڏيندين‪ ،‬جيستائين تون ان کي نه‬ ‫موڪلين؟‬ ‫‪18‬۽ هن چيو‪" ،‬مان توکي ڪهڙي ضمانت ڏيان؟ "۽ هن چيو‪" ،‬تنهنجي ممهر‪ ،‬تنهنجا ڪنگڻ‪ ،‬۽ تنهنجي لٺ جيڪا تنهنجي هٿ ۾ آهي "‪.‬۽‬ ‫هن اهو کيس ڏنو‪ ،‬۽ ان وٽ آيو‪ ،‬۽ هو ءَ هن کان حامله ٿي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ همو ءَ امٿي هلي وئي‪ ،‬۽ پنهنجو نقاب لهي ڇڏيو ۽ پنهنجي رجواني جا ڪپڙا پائي ورتا‪.‬‬ ‫‪20‬۽ يهوداه پنهنجي دوست عدملمي جي هٿان ٻڪري موڪلي‪ ،‬تہ جيئن ان عورت کان سندس گروي واپس وٺي اچي ‪:‬پر کيس اها نہ ملي‪.‬‬ ‫جاَ جي ماڻهن کان پڇيو تہ‪” ،‬امها ڪسبياڻي ڪٿي آهي‪ ،‬جيڪا رستي جي ڪناري تي کليل هئي؟ “۽ انهن چيو تہ ”هن‬ ‫‪21‬پوَ هن انهي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫جاَ تي ڪا به ڪسبياڻي نه هئي“‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاَ تي ڪا به فاحشه نه هئي‪.‬‬ ‫‪22‬۽ هو يهودا ڏانهن موٽي آيو‪ ،‬۽ چيو ته مون کي هن کي نه ملي؛ ۽ اتي جي ماڻهن پڻ چيو ته هن ء‬ ‫‪23‬۽ يهوداه چيو تہ‪” ،‬امها کي کڻي ڏي تہ جيئن اسان شرمسار نہ ٿيون ‪:‬ڏسو‪ ،‬مون هي ٻڪري موڪلي آهي‪ ،‬۽ اوهان کي اها نہ ملي‬ ‫آهي“‪.‬‬ ‫پوَ يهودا کي ٻڌايو ويو ته‪" ،‬تنهنجي ڌي ءَ تمر زنا ڪئي آهي؛ ۽ ڏسو‪ ،‬هو ءَ زناڪاري جي ڪري پيٽ سان‬ ‫‪24‬۽ تقريبن ٽن مهينن کان ء‬ ‫آهي "‪.‬۽ يهودا چيو ته‪" ،‬هن کي ٻاهر ڪڍو ۽ ان کي ساڙيو وڃي"‪.‬‬ ‫سسري کي چيو تہ ”انهي ءَ ماڻهو ءَ جي طرفان‪ ،‬جنهن جا اهي آهن‪ ،‬مان حاملہ‬ ‫‪25‬جڏهن هن کي ٻاهر ڪڍيو ويو‪ ،‬تڏهن هن پنهنجي م‬ ‫آهيان “‪.‬۽ هن چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬مهرباني ڪري ڏسو تہ هي ڪنهن جا آهن‪ ،‬ممهر‪ ،‬ڪنگڻ ۽ لٺ“‪.‬‬ ‫‪26‬۽ يهودا انهن کي تسليم ڪيو‪ ،‬۽ چيو ته‪" ،‬هو ءَ مون کان وڌيڪ نيڪ هئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مون هن کي پنهنجي پٽ شيل کي نه ڏنو هو "‪.‬۽‬ ‫هن ٻيهر هن سان نه ڄاتو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ جڏهن سندس پيٽ ۾ ٻار پيدا ٿيا ته سندس پيٽ ۾ جاڙا ٻار پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪28‬۽ جڏهن هن کي ٻار ڄڻڻ لڳو‪ ،‬ته هڪڙي ٻار پنهنجو هٿ ٻاهر ڪڍيو ‪:‬۽ دائي سندس هٿ تي هڪ ُاڙهي ڌاُو ٻڌي چيو ته‪” ،‬هي‬ ‫پهرين ڄائو آهي“‪.‬‬ ‫‪29‬۽ جڏهن هن پنهنجو هٿ پوئتي ڇڪيو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬سندس ڀا مَ ٻاهر نڪتو ‪:‬۽ هن چيو‪" ،‬تون ڪيئن ڀڄي ويو آهين؟ هي ڀڄي تو تي پوي "‪.‬‬ ‫تنهن ڪري سندس نالو فارص رکيو ويو‪.‬‬ ‫‪30‬پوَ سندس ڀا مَ ٻاهر نڪتو‪ ،‬جنهن جي هٿ ۾ ُاڙهي ڌاُو هو ‪:‬۽ سندس نالو زارح رکيو ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪39‬‬ ‫‪1‬۽ يوسف کي مصر آندو ويو؛ ۽ فرعون جو هڪ آفيسر‪ ،‬محافظن جو سردار‪ ،‬هڪ مصري‪ ،‬پوطيفار‪ ،‬کيس اسماعيلين جي هٿن کان‬ ‫خريد ڪيو‪ ،‬جيڪي کيس اتي لٿو هو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ خداوند يوسف سان گڏ هو‪ ،‬۽ هو هڪ خوشحال ماڻهو هو؛ ۽ هو پنهنجي مصري آقا جي گهر ۾ هو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ سندس مالڪ ڏٺو تہ خداوند سندس ساڻ آهي‪ ،‬۽ خداوند سندس هٿ ۾ جيڪو ڪجهه ڪري ٿو اهو ڪامياب ڪري ٿو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪4‬۽ يوسف سندس نظر ۾ خوش ٿيو‪ ،‬۽ هن سندس خدمت ڪئي ‪:‬۽ هن کيس پنهنجي گهر جو نگران بڻايو‪ ،‬۽ جيڪو ڪجهه هن وٽ هو سو‬ ‫سڀ سندس هٿ ۾ ڏنو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جڏهن کان هن کيس پنهنجي گهر جو ۽ پنهنجي سڀني شين جو نگران بڻايو‪ ،‬تڏهن کان خداوند يوسف جي خاطر مصري جي گهر کي‬ ‫برڪت ڏني؛ ۽ خداوند جي برڪت سندس سڀني شين تي هئي جيڪي گهر ۾ ۽ ميدان ۾ هيون‪.‬‬ ‫سواَ ان ماني جي جيڪا هو کائيندو هو ‪.‬۽ يوسف‬ ‫‪6‬۽ هن سڀ ڪجهه يوسف جي هٿ ۾ ڇڏيو؛ ۽ هن کي خبر نه هئي ته هن وٽ ڇا آهي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫هڪ سٺو ماڻهو هو‪ ،‬۽ تمام گهڻو پسند ڪيو ويندو هو‪.‬‬ ‫پوَ ائين ٿيو تہ سندس مالڪ جي زال يوسف تي نظر ڪئي ۽ چيائين تہ مون سان ليٽ‪.‬‬ ‫‪7‬۽ انهن ُالهين کان ء‬ ‫‪8‬پر هن انڪار ڪيو‪ ،‬۽ پنهنجي مالڪ جي زال کي چيو‪ ،‬ڏسو‪ ،‬منهنجي مالڪ کي خبر ناهي ته گهر ۾ مون سان ڇا آهي‪ ،‬۽ هن پنهنجو‬ ‫سڀ ڪجهه منهنجي هٿ ۾ سونپيو آهي‪.‬‬ ‫سواَ توهان جي‪ ،‬ڇو ته توهان هن جي زال آهيو ‪.‬‬ ‫‪9‬هن گهر ۾ مون کان وڏو ڪو به ناهي؛ ۽ نه ئي هن مون کان ڪجهه به روڪيو آهي‬ ‫ء‬ ‫پوَ مان ڪيئن هي وڏو بڇڙو ڪم ڪري سگهان ٿو‪ ،‬۽ خدا جي خلف گناهه ڪري سگهان ٿو؟‬ ‫ء‬ ‫‪10‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن هو ءَ روزانو يوسف سان ُالهائيندي هئي‪ ،‬پر هن سندس ُالهه نه ٻڌي‪ ،‬ته هن سان ليٽجي يا هن سان گڏ رهي‪.‬‬ ‫لَ گهر ۾ ويو؛ ۽ گهر جي ماڻهن مان ڪو به اندر نه هو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ انهي ءَ وقت اهو ٿيو ته يوسف پنهنجو ڪم ڪرڻ ء‬ ‫‪12‬۽ هن کيس سندس ڪپڙا پڪڙي چيو ته‪ ،‬مون سان ليٽ‪ ،‬۽ هن پنهنجو ڪپڙو سندس هٿ ۾ ڇڏي ڀڄي ويو ۽ کيس ٻاهر ڪڍيو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ جڏهن هن ڏٺو ته هو پنهنجو ڪپڙو سندس هٿ ۾ ڇڏي ڀڄي ويو آهي‪،‬‬ ‫لَ هڪ عبراني کي اسان وٽ وٺي آيو آهي ‪.‬هو‬ ‫‪14‬تہ هن پنهنجي گهر جي ماڻهن کي سڏي چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬هو اسان سان مذاق ڪرڻ ء‬ ‫لَ مون وٽ آيو‪ ،‬۽ مون وڏي آواز سان رڙ ڪئي‪:‬‬ ‫مون سان ليٽڻ ء‬ ‫‪15‬۽ جڏهن هن ٻڌو ته مون پنهنجو آواز بلند ڪيو ۽ رڙيون ڪيون‪ ،‬تڏهن هن پنهنجو ڪپڙو مون وٽ ڇڏي ڀڄي ويو ۽ کيس ٻاهر ڪڍيو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ هن سندس ڪپڙو پاڻ وٽ رکي ڇڏيو‪ ،‬جيستائين سندس مالڪ گهر نه آيو‪.‬‬ ‫لَ آيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هن کيس انهن لفظن جي مطابق چيو‪" ،‬اهو عبراني نوڪر‪ ،‬جيڪو توهان اسان وٽ آندو آهي‪ ،‬مون وٽ مذاق ڪرڻ ء‬ ‫‪18‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن مون پنهنجو آواز بلند ڪيو ۽ رڙيون ڪيون‪ ،‬ته هن پنهنجو ڪپڙو مون وٽ ڇڏي ڀڄي ويو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن سندس مالڪ پنهنجي زال جون ُالهيون ٻڌيون‪ ،‬جيڪي هن کيس چيو ته‪” ،‬تنهنجي نوڪر مون سان اهڙو ڪيو‬ ‫آهي؛ “ته سندس غضب ڀڙڪي پيو‪.‬‬ ‫جاَ جتي بادشاهه جا قيدي قيد هوندا هئا ‪:‬۽ هو اتي قيدخاني ۾ رهيو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ يوسف جي مالڪ کيس کڻي قيدخاني ۾ رکيو‪ ،‬هڪ ء‬ ‫‪21‬پر خداوند يوسف سان گڏ هو‪ ،‬۽ هن تي رحم ڪيو‪ ،‬۽ کيس قيدخاني جي داروغي جي نظر ۾ مهرباني ڏني‪.‬‬ ‫‪22‬۽ جيل جي داروغہ سڀني قيدين کي جيڪي جيل ۾ هئا‪ ،‬يوسف جي حوالي ڪيو؛ ۽ اتي جيڪي ڪجهه ڪندا هئا‪ ،‬اهو ان جو ڪندڙ‬ ‫هو‪.‬‬ ‫شيَ تي ڌيان نه ڏيندو هو جيڪا سندس هٿ هيٺ هئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته خداوند هن سان گڏ هو‪ ،‬۽ جيڪو به‬ ‫‪23‬قيدخاني جو داروغو ڪنهن به‬ ‫ء‬ ‫هو ڪندو هو‪ ،‬خداوند ان کي ڪامياب ڪندو هو‪.‬‬ ‫باب ‪40‬‬ ‫پوَ اهو ٿيو ته مصر جي بادشاهه جي ساقي ۽ سندس نانوائي پنهنجي مالڪ مصر جي بادشاهه کي ناراض ڪيو‪.‬‬ ‫‪1‬۽ انهن ُالهين کان ء‬ ‫‪2‬۽ فرعون پنهنجن ٻن عملدارن تي‪ ،‬ساقين جي سردار تي ۽ نانبائين جي سردار تي ڪاوڙيل هو‪.‬‬ ‫جاَ ۾ جتي يوسف قيد هو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ هن انهن کي محافظن جي سردار جي گهر ۾ قيد خاني ۾ رکيو‪ ،‬يعني ان ء‬ ‫‪4‬۽ محافظن جي سردار يوسف کي انهن جي حوالي ڪيو‪ ،‬۽ هو انهن جي خدمت ڪندو رهيو ‪:‬۽ اهي هڪ مهينو جيل ۾ رهيا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ٻنهي هڪ ئي رات ۾ هڪ خواب ڏٺو‪ ،‬هر هڪ پنهنجي خواب جي تعبير مطابق‪ ،‬مصر جي بادشاهه جو ساقي ۽ نانبائي‪ ،‬جيڪي قيد‬ ‫خاني ۾ بند هئا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ يوسف صبح جو انهن وٽ آيو‪ ،‬۽ انهن کي ڏٺو‪ ،‬۽‪ ،‬ڏسو ته اهي غمگين هئا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ هن فرعون جي عملدارن کان پڇيو جيڪي هن سان گڏ سندس مالڪ جي گهر جي قيد ۾ هئا‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬اڄ توهان ڇو ايترا اداس نظر‬ ‫اچي رهيا آهيو؟‬ ‫‪8‬۽ انهن کيس چيو تہ "اسان خواب ڏٺو آهي‪ ،‬۽ ان جو ڪو تعبير ڪندڙ ڪونهي "‪.‬۽ يوسف انهن کي چيو تہ "ڇا تعبير ڪرڻ خدا جو‬ ‫ڪم نہ آهي؟ مهرباني ڪري مون کي اهي ٻڌايو"‪.‬‬ ‫‪9‬۽ سردار ساقي يوسف کي پنهنجو خواب ٻڌايو ۽ کيس چيو ته‪” ،‬منهنجي خواب ۾‪ ،‬منهنجي اُيان هڪ انگورن جو وڻ هو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ان انگورن جي انگورن ۾ ٽي ٽاريون هيون ‪:‬۽ اهو ڄڻ ته ڪمليون نڪتيون‪ ،‬۽ ان جا گل نڪتا؛ ۽ ان جي ڇڳن مان پڪل انگور‬ ‫نڪتا‪.‬‬ ‫‪11‬۽ فرعون جو پيالو منهنجي هٿ ۾ هو ‪:‬۽ مون انگور کڻي فرعون جي پيالي ۾ نچوڙيا‪ ،‬۽ مون پيالو فرعون جي هٿ ۾ ڏنو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ يوسف کيس چيو تہ ”ان جي تعبير هي آهي ‪:‬ٽي ٽاريون ٽي ڏينهن آهن‪:‬‬ ‫جاَ تي واپس آڻيندو ‪:‬۽ تون فرعون جو پيالو سندس هٿ ۾ ڏيندين‪،‬‬ ‫‪13‬پر ٽن ڏينهن اندر فرعون تنهنجو سر مٿي ڪندو ۽ توکي تنهنجي ء‬ ‫جيئن اُئين طريقي سان جڏهن تون سندس ساقي هئين‪.‬‬ ‫‪14‬پر جڏهن توهان جو ڀلو ٿيندو ته مون تي غور ڪجو‪ ،‬۽ مون تي رحم ڪجو‪ ،‬۽ فرعون سان منهنجو ذڪر ڪجو‪ ،‬۽ مون کي هن گهر‬ ‫مان ٻاهر ڪڍجو‪.‬‬ ‫‪15‬ڇالَ ⁠جو مون کي عبرانين جي ملڪ مان چوري ڪري آندو ويو آهي ‪:‬۽ هتي پڻ مون ڪجهہ نہ ڪيو آهي جو اهي مون کي قيد‬ ‫ء‬ ‫خاني ۾ وجهن‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪16‬جڏهن سردار نانبائي ڏٺو ته تعبير سٺي هئي‪ ،‬تڏهن هن يوسف کي چيو ته‪ ،‬مان به خواب ۾ هوس‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬منهنجي مٿي تي ٽي اڇا‬ ‫ٽوڪريون هيون‪:‬‬ ‫لَ هر قسم جا پڪل گوشت هئا؛ ۽ پکي منهنجي مٿي تي ٽوڪري مان کائي ويا‪.‬‬ ‫فرعون‬ ‫۾‬ ‫ٽوڪري‬ ‫‪17‬۽ مٿئين‬ ‫ء‬ ‫‪18‬يوسف جواب ڏنو تہ ”ان جي تعبير هي آهي تہ ٽي ٽوڪريون ٽي ڏينهن آهن‪.‬‬ ‫‪19‬ٽن ڏينهن اندر فرعون تنهنجو مٿو تو تان کڻي ڇڏيندو ۽ توکي وڻ تي ٽنگندو ۽ پکي تنهنجو گوشت کائي ويندا‪.‬‬ ‫لَ دعوت ڪئي ‪:‬۽ هن پنهنجن نوڪرن مان سردار‬ ‫‪20‬۽ ٽئين ڏينهن تي‪ ،‬جيڪو فرعون جو جنم ڏينهن هو‪ ،‬هن پنهنجن سڀني نوڪرن ء‬ ‫ساقي ۽ سردار نانبائي جو مٿو مٿي ڪيو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ هن سردار ساقي کي سندس عهدي تي بحال ڪيو؛ ۽ پيالو فرعون جي هٿ ۾ ڏنو‪:‬‬ ‫‪22‬پر هن سردار نانبائي کي ڦاهي ڏني ‪:‬جيئن يوسف انهن کي تعبير ڪئي هئي‪.‬‬ ‫‪23‬پر سردار ساقي يوسف کي ياد نہ ڪيو‪ ،‬پر کيس وساري ڇڏيو‪.‬‬ ‫باب ‪41‬‬ ‫‪1‬۽ ٻن پورا سالن جي آخر ۾‪ ،‬فرعون خواب ڏٺو ‪:‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬هو دريا ءَ جي ڪناري تي بيٺو هو‪.‬‬ ‫‪2‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬دريا ءَ مان ست خوبصورت ۽ ٿلها ُئون نڪرنديون هيون؛ ۽ اهي هڪ چراگاهه ۾ چرنديون هيون‪.‬‬ ‫پوَ ست ٻيون ُئون دريا ءَ مان نڪتيون‪ ،‬جيڪي بدصورت ۽ ڏٻريون هيون؛ ۽ دريا ءَ جي ڪناري تي ٻين ُئون جي‬ ‫‪3‬۽ ڏسو‪ ،‬انهن کان ء‬ ‫ڀرسان بيٺيون هيون‪.‬‬ ‫پوَ فرعون جاُي پيو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ بدصورت ۽ ڏٻريون ُئون ستن خوبصورت ۽ ٿلهين ُئن کي کائي ويون‪ ،‬ء‬ ‫سٺا ۽ سٺا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ هو سمهي پيو ۽ ٻيو ڀيرو خواب ڏٺائين ‪:‬۽‪ ،‬ڏسو ته هڪ ڊگهي ءَ تي اناج جا ست سنگ نڪتا‪ ،‬م‬ ‫پوَ ست پتل سنگ نڪتا جيڪي اوڀر جي هوا سان سڪل هئا‪.‬‬ ‫‪6‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬انهن کان ء‬ ‫‪7‬۽ ست پتل سنگ ستن سهڻن ۽ ڀريل سنگن کي نگلي ويا ‪.‬۽ فرعون جاُي پيو‪ ،‬۽ ڏٺائين ته اهو خواب هو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ صبح جو ائين ٿيو ته سندس روح پريشان ٿي ويو؛ ۽ هن مصر جي سڀني جادوگرن ۽ سڀني دانشمندن کي سڏايو ‪:‬۽ فرعون انهن کي‬ ‫پنهنجو خواب ٻڌايو؛ پر ڪو به فرعون کي انهن جي تعبير نه ڪري سگهيو‪.‬‬ ‫‪9‬پوَ سردار ساقي فرعون سان ُالهائيندي چيو تہ‪ ،‬مون کي اڄ پنهنجون غلطيون ياد آهن‪:‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬فرعون پنهنجن نوڪرن سان ڪاوڙيل هو‪ ،‬۽ مون کي ۽ سردار نائي کي‪ ،‬ٻنهي کي محافظن جي گهر جي سردار جي قيد ۾ بند ڪري‬ ‫ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ اسان هڪ رات ۾ هڪ خواب ڏٺو‪ ،‬مون ۽ هن؛ اسان هر هڪ ماڻهو ءَ پنهنجي خواب جي تعبير مطابق خواب ڏٺو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ اتي اسان سان گڏ هڪ نوجوان عبراني هو‪ ،‬جيڪو محافظن جي سردار جو نوڪر هو؛ ۽ اسان کيس ٻڌايو‪ ،‬۽ هن اسان کي اسان جا‬ ‫خواب تعبير ڪيا؛ هر هڪ کي سندس خواب مطابق تعبير ڪئي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ جيئن هن اسان کي تعبير ڪئي‪ ،‬تيئن ئي ٿيو؛ هن مون کي منهنجي عهدي تي بحال ڪيو‪ ،‬۽ هن کي ڦاسي ڏني‪.‬‬ ‫‪14‬پوَ فرعون يوسف کي سڏايو‪ ،‬۽ اهي کيس جلدي ۾ قيد خاني مان ڪڍي آيا ‪:‬۽ هن پنهنجو ممڙس ڪيو‪ ،‬۽ پنهنجا ڪپڙا بدلئي‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫فرعون وٽ اندر آيو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ فرعون يوسف کي چيو تہ ”مون خواب ڏٺو آهي‪ ،‬۽ ڪو بہ ان جي تعبير نٿو ڪري سگهي ‪:‬۽ مون تو بابت ٻڌو آهي تہ تون خواب‬ ‫کي سمجهي سگهين ٿو ۽ ان جي تعبير ڪري سگهين ٿو“‪.‬‬ ‫‪16‬۽ يوسف فرعون کي جواب ڏنو تہ‪” ،‬اهو مون ۾ ناهي ‪:‬خدا فرعون کي سلمتي ءَ جو جواب ڏيندو“‪.‬‬ ‫‪17‬۽ فرعون يوسف کي چيو تہ‪” ،‬منهنجي خواب ۾‪ ،‬مان دريا ءَ جي ڪناري تي بيٺو هوس‪.‬‬ ‫‪18‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬دريا ءَ مان ست ُئون نڪرنديون هيون‪ ،‬جيڪي ٿلهيون ۽ سٺيون هيون؛ ۽ اهي هڪ گاهه ۾ چرنديون هيون‪.‬‬ ‫پوَ ست ٻيون ُئون نڪتيون‪ ،‬جيڪي ڪمزور‪ ،‬تمام بدصورت ۽ ڏٻريون هيون‪ ،‬اهڙيون جيڪي مون سڄي مصر ۾‬ ‫‪19‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬انهن کان ء‬ ‫ڪڏهن به خرابي ءَ جي ڪري نه ڏٺيون هيون‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ڏٻريون ۽ بدصورت ُئون پهرين ستن ٿلهين ُئن کي کائي ويون‪.‬‬ ‫‪21‬۽ جڏهن اهي انهن کي کائي ويا‪ ،‬ته اهو معلوم نه ٿي سگهيو ته انهن انهن کي کائي ڇڏيو هو؛ پر اهي اڃا تائين بدصورت هئا‪ ،‬جيئن‬ ‫شروعات ۾ هئا ‪.‬تنهن ڪري مان جاُيس‪.‬‬ ‫‪22‬۽ مون خواب ۾ ڏٺو‪ ،‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬هڪ ڊگهي ۾ ست سنگ نڪتا‪ ،‬ڀريل ۽ سٺا‪.‬‬ ‫پوَ ست سنگ‪ ،‬سڪل‪ ،‬پتل ۽ اوڀر جي هوا سان مرجهايل‪ ،‬نڪتا‪.‬‬ ‫‪23‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬انهن کان ء‬ ‫‪24‬۽ اهي پتل سنگ ست سٺا سنگ نگلي ويا ‪:‬۽ مون جادوگرن کي اهو ٻڌايو؛ پر ڪو به مون کي اهو ٻڌائي نه سگهيو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ يوسف فرعون کي چيو تہ‪ ،‬فرعون جو خواب هڪڙو ئي آهي ‪:‬خدا فرعون کي اهو ڏيکاريو آهي جيڪو هو ڪرڻ وارو آهي‪.‬‬ ‫‪26‬ست سٺيون ُئون ست سال آهن؛ ۽ ست سٺا سنگ ست سال آهن ‪:‬خواب هڪ آهي‪.‬‬ ‫پوَ نڪتيون‪ ،‬اهي ست سال آهن؛ ۽ اهي ست خالي سنگ جيڪي اوڀر جي هوا‬ ‫‪27‬۽ اهي ست پتلي ۽ بدصورت ُئون جيڪي انهن کان ء‬ ‫سان سڪل هئا‪ ،‬اهي ست سال آهن جيڪي ڏڪار جا آهن‪.‬‬ ‫‪28‬اءها ُالهہ آهي جيڪا مون فرعون سان ڪئي آهي ‪:‬جيڪو خدا ڪرڻ وارو آهي‪ ،‬سو هو فرعون کي ڏيکاري ٿو‪.‬‬ ‫‪29‬ڏسو‪ ،‬مصر جي سڄي ملڪ ۾ ست سال وڏي خوشحالي جا ايندا‪.‬‬ ‫پوَ ست سال ڏڪار جا ايندا؛ ۽ مصر جي ملڪ ۾ سڀ آسودگي وسري ويندي؛ ۽ ڏڪار ملڪ کي کائي ويندو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ انهن کان ء‬ ‫‪31‬۽ ڏڪار جي ڪري ملڪ ۾ ڪثرت جو ڪو به پتو نه پوندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهو تمام گهڻو ڏکوئيندڙ هوندو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪32‬۽ ڇاڪاڻ ⁠تہ فرعون کي ٻه ڀيرا خواب ڏٺو ويو؛ اهو هن ڪري آهي جو اهو ڪم خدا جي طرفان قائم ڪيو ويو آهي‪ ،‬۽ خدا جلد ئي‬ ‫ان کي پورو ڪندو‪.‬‬ ‫‪33‬تنهنڪري فرعون کي گهرجي تہ هڪ سمجهدار ۽ عقلمند ماڻهو ُولي کيس مصر جي ملڪ تي مقرر ڪري‪.‬‬ ‫‪34‬فرعون کي ائين ڪرڻ ڏيو‪ ،‬۽ کيس ملڪ تي عملدار مقرر ڪرڻ ڏيو‪ ،‬۽ ستن سخاوت وارن سالن ۾ مصر جي ملڪ جو پنجون حصو‬ ‫پاڻ وٽ کڻي‪.‬‬ ‫‪35‬۽ انهن کي ايندڙ سٺن سالن جو سڀ کاڌو گڏ ڪرڻ گهرجي‪ ،‬۽ فرعون جي هٿ هيٺ اناج گڏ ڪرڻ گهرجي‪ ،‬۽ انهن کي شهرن ۾ کاڌو‬ ‫رکڻ گهرجي‪.‬‬ ‫لَ ذخيرو هوندو جيڪو مصر ملڪ ۾ پوندو‪ ،‬ته جيئن ملڪ ڏڪار جي ڪري تباهه‬ ‫لَ ستن سالن جي ڏڪار جي ء‬ ‫‪36‬۽ اهو کاڌو ملڪ ء‬ ‫نه ٿئي‪.‬‬ ‫‪37‬۽ اها ُالهه فرعون ۽ سندس سڀني نوڪرن جي نظر ۾ سٺي لڳي‪.‬‬ ‫‪38‬۽ فرعون پنهنجن نوڪرن کي چيو تہ ڇا اسان کي هن جهڙو ڪو ماڻهو ملي سگهي ٿو‪ ،‬جنهن ۾ خدا جو روح آهي؟‬ ‫‪39‬۽ فرعون يوسف کي چيو تہ جيئن تہ خدا توکي هي سڀ ڪجهه ڏيکاريو آهي‪ ،‬تنهن ڪري تو جهڙو عقلمند ۽ عقلمند ڪوبہ ڪونهي‪.‬‬ ‫‪40‬تون منهنجي گهر جو ممک هوندو‪ ،‬۽ منهنجي سڀني ماڻهن تي تنهنجي چوڻ موجب حڪومت ڪئي ويندي ‪:‬رُو تخت تي مان تو کان‬ ‫وڏو هوندس‪.‬‬ ‫‪41‬۽ فرعون يوسف کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬مون توکي سڄي مصر ملڪ جو حاڪم مقرر ڪيو آهي“‪.‬‬ ‫‪42‬۽ فرعون پنهنجي هٿ مان پنهنجي منڊي لهي يوسف جي هٿ ۾ رکي‪ ،‬کيس عمدي ڪپڙي جا ڪپڙا پارايا ۽ سندس ُچي ءَ ۾ سون جي‬ ‫زنجير وجهي‪.‬‬ ‫‪43‬۽ هن کيس ٻئي گاڏي ءَ ۾ سوار ڪرايو جيڪو هن وٽ هو؛ ۽ اهي هن جي اُيان رڙيون ڪري رهيا هئا ته‪ ،‬گوڏا کوڙيو ‪:‬۽ هن کيس‬ ‫مصر جي سڄي ملڪ جو حاڪم بڻايو‪.‬‬ ‫سواَ مصر جي سڄي ملڪ ۾ ڪو بہ ماڻهو پنهنجو هٿ يا پير نه کڻي‬ ‫‪44‬۽ فرعون يوسف کي چيو تہ ”آ ءَ فرعون آهيان‪ ،‬۽ توکان‬ ‫ء‬ ‫سگهندو“‪.‬‬ ‫‪45‬۽ فرعون يوسف جو نالو صفنت فانيہ رکيو ۽ کيس اون جي پادري فوطيفره جي ڌي ءَ آسنت سان شادي ڪرائي ‪.‬۽ يوسف سڄي مصر‬ ‫ملڪ ۾ هليو ويو‪.‬‬ ‫‪46‬۽ يوسف ٽيهن سالن جو هو جڏهن هو مصر جي بادشاهه فرعون جي سامهون بيٺو هو ‪.‬۽ يوسف فرعون جي حضور مان نڪري ويو ۽‬ ‫سڄي مصر ملڪ ۾ گهميو‪.‬‬ ‫‪47‬۽ ستن ڪشادگي ءَ وارن سالن ۾ زمين ممٺ ڀرائي پيداوار ڏني‪.‬‬ ‫‪48‬۽ هن مصر جي ملڪ ۾ ستن سالن جو سڀ اناج گڏ ڪيو ۽ شهرن ۾ اناج گڏ ڪيو ‪:‬هر شهر جي چوڌاري ٻني جو اناج ان ۾ جمع ڪيو‪.‬‬ ‫‪49‬۽ يوسف سمنڊ جي واري ءَ وانگر تمام گهڻو اناج گڏ ڪيو‪ ،‬جيستائين هن ُڻڻ ڇڏي ڏنو؛ ڇاڪاڻ ته اهو بي شمار هو‪.‬‬ ‫‪50‬۽ ڏڪار جي سالن کان اڳ يوسف کي ٻہ پٽ پيدا ٿيا‪ ،‬جيڪي اون جي پادري فوطيفره جي ڌي ءَ آسنات کيس پيدا ڪيا‪.‬‬ ‫‪51‬۽ يوسف پهرين پٽ جو نالو منسي رکيو ‪:‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خدا‪ ،‬هن چيو تہ‪ ،‬مون کي منهنجو سڀ ڪم ۽ منهنجي پي مَ جو سڄو گهر‬ ‫وسارائي ڇڏيو آهي‪.‬‬ ‫‪52‬۽ ٻئي جو نالو هن افرائيم رکيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته خدا مون کي منهنجي مصيبت جي ملڪ ۾ ڪامياب ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪53‬۽ مصر جي ملڪ ۾ سخاوت جا ست سال ختم ٿيا‪.‬‬ ‫‪54‬۽ جيئن يوسف چيو هو‪ ،‬تيئن ڏڪار جا ست سال شروع ٿيا ‪:‬۽ ڏڪار سڀني ملڪن ۾ هو؛ پر مصر جي سڄي ملڪ ۾ ماني هئي‪.‬‬ ‫لَ فرياد ڪئي‪ ،‬۽ فرعون سڀني مصرين کي چيو ته‬ ‫‪55‬۽ جڏهن مصر جو سڄو ملڪ ڏڪار ۾ مبتل ٿيو‪ ،‬تڏهن ماڻهن فرعون کي ماني ء‬ ‫يوسف وٽ وڃو‪ ،‬جيڪو هو توهان کي چوي سو ڪريو‪.‬‬ ‫‪56‬۽ سڄي زمين تي ڏڪار پيو ‪:‬۽ يوسف سڀ گودام کولي ڇڏيا‪ ،‬۽ مصرين کي وڪرو ڪيو؛ ۽ مصر جي ملڪ ۾ ڏڪار سخت ٿي ويو‪.‬‬ ‫لَ يوسف وٽ مصر ۾ آيا؛ ڇاڪاڻ ته سڀني ملڪن ۾ ڏڪار تمام سخت هو‪.‬‬ ‫‪57‬۽ سڀني ملڪن جا ماڻهو اناج خريد ڪرڻ ء‬ ‫باب ‪42‬‬ ‫‪1‬جڏهن يعقوب ڏٺو ته مصر ۾ اناج آهي‪ ،‬تڏهن يعقوب پنهنجن پٽن کي چيو ته‪ ،‬توهان هڪ ٻئي ڏانهن ڇو ٿا ڏسو؟‬ ‫لَ اناج خريد ڪريو‪ ،‬تہ جيئن اسين جيئون ۽ نہ مرون“‪.‬‬ ‫‪2‬۽ هن چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬مون ٻڌو آهي تہ مصر ۾ اناج آهي‪ ،‬اتي وڃو ۽ اتان اسان ء‬ ‫لَ مصر ويا‪.‬‬ ‫‪3‬۽ يوسف جا ڏهه ڀائر اناج خريد ڪرڻ ء‬ ‫‪4‬پر يعقوب يوسف جي ڀا مَ بنيامين کي پنهنجن ڀائرن سان گڏ نه موڪليو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن چيو ته متان هن تي ڪو آفت اچي پوي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جيڪي آيا هئا‪ ،‬انهن ۾ بني اسرائيل جا پٽ به اناج خريد ڪرڻ آيا‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ڪنعان جي ملڪ ۾ ڏڪار هو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ يوسف ملڪ جو حاڪم هو‪ ،‬۽ اهو ئي هو جيڪو ملڪ جي سڀني ماڻهن کي اناج وڪڻندو هو ‪:‬۽ يوسف جا ڀائر آيا‪ ،‬۽ زمين تي منهن‬ ‫ڪري سندس اُيان جهڪيا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ يوسف پنهنجن ڀائرن کي ڏٺو‪ ،‬۽ انهن کي سڃاڻي ورتو‪ ،‬پر انهن سان پاڻ کي اجنبي سمجهيو‪ ،‬۽ انهن سان سختي ءَ سان ُالهايو؛ ۽ انهن‬ ‫لَ"‪.‬‬ ‫کي چيو‪" ،‬اوهين ڪٿان آيا آهيو؟ "۽ انهن چيو‪" ،‬ڪنعان جي ملڪ مان کاڌو خريد ڪرڻ ء‬ ‫‪8‬۽ يوسف پنهنجن ڀائرن کي سڃاڻندو هو‪ ،‬پر انهن کيس نه سڃاتو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ يوسف کي اهي خواب ياد آيا جيڪي هن انهن بابت ڏٺا هئا‪ ،‬۽ انهن کي چيو ته‪ ،‬توهان جاسوس آهيو؛ توهان ملڪ جي بي رونقي ڏسڻ‬ ‫لَ آيا آهيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬۽ انهن کيس چيو تہ ”نه‪ ،‬منهنجا مالڪ‪ ،‬پر اوهان جا نوڪر کاڌو خريد ڪرڻ آيا آهن“‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪11‬اسين سڀ هڪ ئي ماڻهو ءَ جا پٽ آهيون؛ اسين سچا ماڻهو آهيون‪ ،‬تنهنجا نوڪر جاسوس نه آهن‪.‬‬ ‫لَ آيا آهيو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ هن انهن کي چيو ته‪ ،‬نه‪ ،‬پر توهان ملڪ جي ننگي ڏسڻ ء‬ ‫‪13‬۽ انهن چيو تہ‪ ،‬اوهان جا نوڪر ٻارهن ڀائر آهيون‪ ،‬ڪنعان جي ملڪ ۾ هڪ ماڻهو ءَ جا پٽ آهيون؛ ۽ ڏسو‪ ،‬ننڍو اڄ اسان جي پي مَ‬ ‫سان گڏ آهي ۽ هڪڙو ڪونهي‪.‬‬ ‫‪14‬۽ يوسف انهن کي چيو تہ ”اهو اهو آهي جيڪو مون اوهان کي چيو هو تہ اوهين جاسوس آهيو‪.‬‬ ‫‪15‬انهي ءَ سان توهان جي آزمائش ٿيندي ‪:‬فرعون جي حياتي ءَ جو قسم آهي ته توهان هتان نه نڪرندؤ‪ ،‬جيستائين توهان جو ننڍو ڀا مَ هتي‬ ‫نه اچي‪.‬‬ ‫‪16‬اوهان مان هڪ کي موڪليو تہ اوهان جي ڀا مَ کي وٺي اچي‪ ،‬۽ اوهان کي قيد ۾ رکيو ويندو‪ ،‬تہ جيئن اوهان جون ُالهيون ثابت ٿين تہ‬ ‫اوهان ۾ ڪا سچائي آهي يا نہ‪ ،‬ٻي صورت ۾ فرعون جي حياتي ءَ جو قسم آهي تہ اوهين ضرور جاسوس آهيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هن انهن سڀني کي ٽي ڏينهن جيل ۾ گڏ ڪيو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ يوسف ٽئين ڏينهن انهن کي چيو ته‪ ،‬هي ڪريو ۽ جيئو؛ ڇو ته مان خدا کان ڊڄان ٿو‪.‬‬ ‫پوَ توهان جي هڪ ڀا مَ کي توهان جي قيد خاني ۾ قيد ڪيو وڃي ‪:‬وڃو‪ ،‬پنهنجن گهرن جي‬ ‫‪19‬جيڪڏهن توهان سچا ماڻهو آهيو‪ ،‬ته ء‬ ‫لَ اناج کڻو‪.‬‬ ‫ڏڪار ء‬ ‫‪20‬پر پنهنجو ننڍو ڀا مَ مون وٽ آڻيو‪ ،‬تہ جيئن اوهان جون ُالهيون سچيون ثابت ٿين ۽ اوهين نہ مرندؤ “‪.‬۽ انهن ائين ئي ڪيو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ اهي هڪٻئي کي چوڻ لڳا تہ ”اسان پنهنجي ڀا مَ جي ڪري ضرور ڏوهاري آهيون‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ جڏهن هن اسان کي منٿ ڪئي تہ‬ ‫اسان سندس جان جي تڪليف ڏٺي ۽ اسان نہ ٻڌي‪ ،‬تنهنڪري هي مصيبت اسان تي آئي آهي“‪.‬‬ ‫‪22‬۽ روبين انهن کي جواب ڏنو‪" ،‬ڇا مون توهان کي نه چيو هو ته ٻار سان گناهه نه ڪريو؛ ۽ توهان نه ٻڌو؟ تنهن ڪري‪ ،‬ڏسو‪ ،‬هن جو‬ ‫رت پڻ گهربل آهي"‪.‬‬ ‫‪23‬۽ انهن کي خبر نہ هئي تہ يوسف انهن کي سمجهي ٿو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو انهن سان هڪ مترجم جي ذريعي ُالهائيندو هو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ هو انهن کان منهن موڙي روئي پيو؛ ۽ وري انهن ڏانهن موٽي آيو ۽ انهن سان ُالهايو‪ ،‬۽ انهن مان شمعون کي وٺي ويو ۽ انهن جي‬ ‫اکين اُيان کيس ٻڌو‪.‬‬ ‫لَ‬ ‫‪25‬پوَ يوسف حڪم ڏنو ته انهن جي ٿيلهين ۾ اناج ڀريو وڃي‪ ،‬۽ هر هڪ جا پئسا سندس ٿيلهي ۾ واپس ڪيا وڃن‪ ،‬۽ انهن کي رستي ء‬ ‫ء‬ ‫کاڌو ڏنو وڃي ‪:‬۽ هن انهن سان ائين ڪيو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ انهن پنهنجن گڏهن تي اناج ڀريو ۽ اتان هليا ويا‪.‬‬ ‫سراَ ۾ پنهنجو ٿيلهو کوليو‪ ،‬تڏهن هن پنهنجا پئسا ڏٺا؛ ڇاڪاڻ ته‪ ،‬ڏٺائين ته اهو‬ ‫ڏيڻ‬ ‫‪27‬۽ جڏهن انهن مان هڪ پنهنجي گڏهه کي چارا‬ ‫لَ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫سندس ٿيلهي جي وات ۾ هو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ هن پنهنجن ڀائرن کي چيو تہ منهنجا پئسا واپس ڪيا ويا آهن‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬اهي منهنجي ٿيلهي ۾ به آهن ‪.‬۽ انهن جا دل ڀرجي ويا ۽ اهي‬ ‫ڊڄي ويا ۽ هڪ ٻئي کي چوڻ لڳا تہ خدا اسان سان هي ڇا ڪيو آهي؟‬ ‫‪29‬۽ اهي ڪنعان جي ملڪ ۾ پنهنجي پي مَ يعقوب وٽ آيا ۽ کيس سڀ ڪجهه ٻڌايو جيڪو انهن تي آيو هو‪ ،‬چيائون ته‪:‬‬ ‫‪30‬اهو ماڻهو‪ ،‬جيڪو ملڪ جو مالڪ آهي‪ ،‬اسان سان سختي سان ُالهايو ۽ اسان کي ملڪ جا جاسوس سمجهيو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ اسان کيس چيو تہ اسين سچا ماڻهو آهيون‪ ،‬اسين جاسوس نہ آهيون‪.‬‬ ‫‪32‬اسين ٻارهن ڀائر آهيون‪ ،‬پنهنجي پي مَ جا پٽ آهيون؛ هڪ مري ويو ۽ ننڍو اڄ اسان جي پي مَ سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي‪.‬‬ ‫‪33‬۽ ان ماڻهو‪ ،‬جيڪو ملڪ جو مالڪ هو‪ ،‬اسان کي چيو ته ان سان مون کي خبر پوندي ته توهان سچا ماڻهو آهيو ‪.‬پنهنجي ڀا مَ مان‬ ‫لَ کاڌو کڻي وڃو ۽ هليا وڃو‪.‬‬ ‫هڪ کي هتي مون وٽ ڇڏي وڃو ۽ پنهنجي گهرن جي ڏڪار ء‬ ‫پوَ مون کي خبر پوندي ته اوهين جاسوس نہ آهيو‪ ،‬پر اوهين سچا ماڻهو آهيو ‪.‬۽ مان اوهان جو ڀا مَ‬ ‫‪34‬۽ پنهنجو ننڍو ڀا مَ مون وٽ آڻيو‪ ،‬ء‬ ‫اوهان کي ڏئي ڇڏيندس‪ ،‬۽ اوهين ملڪ ۾ واپار ڪندا‪.‬‬ ‫‪35‬۽ جڏهن اهي پنهنجا ٿيلها خالي ڪري رهيا هئا ته هر هڪ ماڻهو ءَ جي پئسن جي ٿيلهي سندس ٿيلهي ۾ هئي ‪:‬۽ جڏهن اهي ۽ سندن پي مَ‬ ‫ٻئي پئسن جي ٿيلهي ڏٺا‪ ،‬ته ڊڄي ويا‪.‬‬ ‫‪36‬۽ سندن پي مَ يعقوب انهن کي چيو تہ اوهان مون کي منهنجا ٻار محروم ڪري ڇڏيو آهي ‪.‬يوسف نہ آهي‪ ،‬۽ شمعون نہ آهي‪ ،‬۽ اوهين‬ ‫بنيامين کي بہ کڻي ويندا ‪.‬اهي سڀ ُالهيون منهنجي خلف آهن‪.‬‬ ‫‪37‬۽ روبن پنهنجي پي مَ کي چيو تہ ”جيڪڏهن آ ءَ کيس اوهان وٽ نہ آڻيان تہ منهنجا ٻہ پٽ ماري ڇڏجو ‪.‬کيس منهنجي هٿ ۾ ڏيو تہ آ ءَ‬ ‫کيس اوهان وٽ وري آڻيندس“‪.‬‬ ‫‪38‬۽ هن چيو تہ منهنجو پٽ توهان سان گڏ نه ويندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن جو ڀا مَ مري ويو آهي ۽ هو اڪيلو رهجي ويو آهي ‪.‬جيڪڏهن هن‬ ‫پوَ توهان منهنجا ٻچا ڏک سان قبر ۾ لهي ڇڏيندا‪.‬‬ ‫کي رستي ۾ ڪا آفت اچي جنهن ۾ توهان وڃو ٿا‪ ،‬ته ء‬ ‫باب ‪43‬‬ ‫‪1‬۽ ملڪ ۾ ڏڪار سخت هو‪.‬‬ ‫لَ‬ ‫‪2‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن انهن اهو اناج کائي ڇڏيو جيڪو انهن مصر مان ڪڍيو هو‪ ،‬تڏهن سندن پي مَ انهن کي چيو ته‪ ،‬ٻيهر وڃو‪ ،‬اسان ء‬ ‫ٿورو کاڌو خريد ڪريو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ يهوداه کيس چيو تہ ”ان ماڻهو ءَ اسان کي سخت تاڪيد ڪئي تہ اوهين منهنجو منهن نہ ڏسندا‪ ،‬جيستائين اوهان جو ڀا مَ اوهان سان نہ‬ ‫هجي“‪.‬‬ ‫لَ کاڌو خريد ڪنداسين‪.‬‬ ‫‪4‬جيڪڏهن اوهين اسان جي ڀا مَ کي اسان سان گڏ موڪليو تہ اسين وڃي اوهان ء‬

‫پيدائش‬

‫‪5‬پر جيڪڏهن توهان هن کي نه موڪليندا‪ ،‬ته اسين هيٺ نه وينداسين‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ان ماڻهو اسان کي چيو ته‪ ،‬توهان منهنجو منهن نه‬ ‫ڏسندا‪ ،‬جيستائين توهان جو ڀا مَ توهان سان گڏ نه هجي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ اسرائيل چيو تہ اوهان مون سان اهڙو ظلم ڇو ڪيو جو انهي ءَ ماڻهو ءَ کي ٻڌايو تہ اوهان جو ڪو ڀا مَ اڃا ڪونهي؟‬ ‫‪7‬۽ انهن چيو تہ‪ ،‬انهي ءَ ماڻهو ءَ اسان کان اسان جي حال ۽ اسان جي مائٽن بابت سختي ءَ سان پڇيو‪ ،‬۽ چيو تہ ڇا توهان جو پي مَ اڃا جيئرو‬ ‫آهي؟ ڇا توهان جو ڪو ٻيو ڀا مَ آهي؟ ۽ اسان هن کي انهن ُالهين جي مطابق چيو ‪:‬ڇا اسان کي پڪ سان خبر پئجي سگهي ٿي تہ هو‬ ‫چوندو تہ توهان جي ڀا مَ کي هيٺ آڻيو؟‬ ‫‪8‬۽ يهوداه پنهنجي پي مَ اسرائيل کي چيو تہ ”ڇوڪرو کي مون سان گڏ موڪل تہ اسين امٿون ۽ هلون‪ ،‬تہ جيئن اسين جيئون ۽ نہ مرون‪،‬‬ ‫اسين‪ ،‬تون ۽ اسان جا ٻار بہ“‪.‬‬ ‫‪9‬مان سندس ضامن ٿيندس؛ تون منهنجي هٿ کان ان جو مطالبو ڪندين ‪:‬جيڪڏهن مان هن کي توهان وٽ نه آڻيندس ۽ توهان جي اُيان‬ ‫لَ الزام ڏيڻ گهرجي‪.‬‬ ‫پوَ مون کي هميشه ء‬ ‫نه بيهاريندس‪ ،‬ته ء‬ ‫‪10‬ڇو ته جيڪڏهن اسان دير نه ڪريون ها‪ ،‬ته يقينا ا هاڻي اسان ٻئي ڀيري موٽي اچون ها‪.‬‬ ‫‪11‬۽ سندن پي مَ اسرائيل انهن کي چيو تہ‪ ،‬جيڪڏهن هاڻي ائين ئي هجي تہ ائين ڪريو؛ پنهنجي ٿانون ۾ ملڪ جا بهترين ميوا کڻو‪ ،‬۽‬ ‫لَ تحفو کڻي اچو‪ ،‬ٿورو بام‪ ،‬ٿورو ماکي‪ ،‬مصالحو‪ ،‬ممر‪ ،‬گريبان ۽ بادام‪.‬‬ ‫ماڻهو ءَ ء‬ ‫‪12‬۽ ٻہ پئسا پنهنجي هٿ ۾ کڻو؛ ۽ جيڪي پئسا اوهان جي ٿيلهين جي وات ۾ واپس آندا ويا هئا‪ ،‬سي وري پنهنجي هٿ ۾ کڻو؛ شايد اهو‬ ‫ڪنهن غلطي سان ٿيو هجي‪.‬‬ ‫‪13‬پنهنجي ڀا مَ کي بہ وٺي وڃو‪ ،‬۽ امٿ‪ ،‬وري انهي ءَ ماڻهو ءَ وٽ وڃو‪.‬‬ ‫قادر مطلق خدا توهان کي انهي ءَ ماڻهو ءَ جي اُيان رحم ڪري‪ ،‬ته جيئن هو توهان جي ٻئي ڀا مَ ۽ بنيامين کي موڪلي ‪.‬جيڪڏهن مان‬ ‫‪14‬۽ ء‬ ‫پنهنجن ٻارن کان محروم ٿي وڃان ته مان به محروم ٿيندس‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ماڻهن اهو تحفو کنيو‪ ،‬۽ ٻہ پئسا پنهنجن هٿن ۾ کنيا‪ ،‬۽ بنيامين کي بہ؛ ۽ اٿي‪ ،‬مصر ڏانهن لهي ويا ۽ يوسف جي اُيان بيٺا‪.‬‬ ‫‪16‬۽ جڏهن يوسف بنيامين کي انهن سان گڏ ڏٺو‪ ،‬تڏهن هن پنهنجي گهر جي اُواڻ کي چيو ته انهن ماڻهن کي گهر وٺي اچ ۽ ڪهو ۽ تيار‬ ‫ڪر‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهي ماڻهو مون سان گڏ منجهند جو ماني کائيندا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ ان ماڻهو ءَ جيئن يوسف چيو هو‪ ،‬تيئن ڪيو؛ ۽ اهو ماڻهو انهن ماڻهن کي يوسف جي گهر ۾ وٺي آيو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ اهي ماڻهو ڊڄي ويا‪ ،‬ڇاڪاڻ ته انهن کي يوسف جي گهر ۾ آندو ويو هو؛ ۽ انهن چيو ته‪ ،‬اسان کي انهن پئسن جي ڪري اندر آندو‬ ‫ويو آهي جيڪي پهرين ڀيري اسان جي ٿيلهين ۾ واپس ڪيا ويا هئا؛ ته جيئن هو اسان تي حملو ڪري‪ ،‬اسان کي غلم ۽ اسان جي گڏهن‬ ‫کي وٺي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ اهي يوسف جي گهر جي سنڀاليندڙ وٽ ويا‪ ،‬۽ گهر جي دروازي تي هن سان ُالهايو‪،‬‬ ‫لَ آيا هئاسين‪:‬‬ ‫‪20‬۽ چيائون تہ‪ ،‬اي سائين‪ ،‬اسين پهريون ڀيرو کاڌو خريد ڪرڻ ء‬ ‫‪21‬۽ جڏهن اسين مسافرخاني ۾ پهتاسين‪ ،‬ته اسان پنهنجا ٿيلها کوليا‪ ،‬۽ ڏٺوسين ته هر هڪ ماڻهو جا پئسا سندس ٿيلهي جي وات ۾ هئا‪،‬‬ ‫اسان جا پئسا پورا وزن ۾ ‪:‬۽ اسان ان کي پنهنجي هٿ ۾ واپس آندو آهي‪.‬‬ ‫‪22‬۽ ٻيا پئسا اسان پنهنجي هٿن ۾ کڻي آيا آهيون ته جيئن کاڌو خريد ڪري سگهون ‪:‬اسان کي خبر ناهي ته اسان جا پئسا اسان جي ٿيلهين ۾‬ ‫ڪنهن رکيا‪.‬‬ ‫‪23‬۽ هن چيو تہ ”سلم هجي‪ ،‬ڊڄو نہ ‪:‬توهان جي خدا ۽ توهان جي پي مَ جي خدا توهان جي ٻورين ۾ خزانو رکيو آهي ‪:‬مون وٽ توهان جا‬ ‫پئسا هئا “‪.‬۽ هو شمعون کي انهن وٽ ٻاهر ڪڍي آيو‪.‬‬ ‫‪24‬پوَ اهو ماڻهو انهن ماڻهن کي يوسف جي گهر وٺي ويو ۽ انهن کي پاڻي ڏنو‪ ،‬۽ انهن پنهنجا پير ڌوتا ۽ انهن جي گڏهن کي چارا ڏنائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ تحفو تيار ڪيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انهن ٻڌو هو تہ انهن کي اتي ماني کائڻ گهرجي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ انهن يوسف جي اچڻ ء‬ ‫‪26‬۽ جڏهن يوسف گهر آيو‪ ،‬تڏهن اهي سندس هٿ ۾ ڏنل تحفو گهر ۾ کڻي آيا ۽ کيس زمين تي سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ هن انهن کان سندن خيريت پڇي ۽ چيو ته‪” ،‬ڇا توهان جو پي مَ‪ ،‬اهو پوڙهو ماڻهو جنهن بابت توهان ُالهايو هو‪ ،‬خيريت سان آهي؟‬ ‫ڇا هو اڃا تائين جيئرو آهي؟“‬ ‫‪28‬۽ انهن جواب ڏنو تہ‪” ،‬تنهنجو خادم اسان جو پي مَ چڱو ڀلو آهي‪ ،‬۽ اڃا تائين جيئرو آهي “‪.‬۽ انهن پنهنجا مٿا جهڪائي سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫‪29‬۽ هن اکيون مٿي ڪيون ۽ پنهنجي ڀا مَ بنيامين کي ڏٺو‪ ،‬جيڪو سندس ما مَ جو پٽ هو‪ ،‬۽ چيو‪” ،‬ڇا هي توهان جو ننڍو ڀا مَ آهي‪ ،‬جنهن‬ ‫بابت توهان مون کي ٻڌايو هو؟ “۽ هن چيو‪” ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬خدا توهان تي رحم ڪري“‪.‬‬ ‫جاَ ُولي رهيو؛ ۽ پنهنجي ڪمري ۾ ويو‪،‬‬ ‫لَ ترسي پئي ‪:‬۽ هو روئڻ جي ء‬ ‫‪30‬پوَ يوسف تڪڙ ڪئي؛ ڇاڪاڻ ⁠تہ سندس دل پنهنجي ڀا مَ ء‬ ‫ء‬ ‫۽ اتي روئڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ هن پنهنجو منهن ڌوتو‪ ،‬۽ ٻاهر ويو‪ ،‬۽ پاڻ کي روڪيو‪ ،‬۽ چيو ته ماني کائو‪.‬‬ ‫لَ جيڪي هن سان گڏ کائيندا هئا‪ ،‬الڳ کاڌو کائو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مصري عبرانين‬ ‫لَ الڳ ۽ انهن مصرين ء‬ ‫لَ الڳ ۽ انهن ء‬ ‫‪32‬۽ انهن سندس ء‬ ‫لَ نفرت جوُو آهي‪.‬‬ ‫سان گڏ ماني نه کائي سگهندا هئا؛ ڇاڪاڻ ته اهو مصرين ء‬ ‫‪33‬۽ اهي سندس اُيان ويٺا هئا‪ ،‬پهريون پٽ پنهنجي پيدائشي حق جي مطابق ۽ ننڍو پٽ پنهنجي جواني ءَ جي مطابق ‪:‬۽ ماڻهو هڪ ٻئي تي‬ ‫حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫لَ کاڌو موڪليو ‪:‬پر بنيامين جو کاڌو انهن جي ڪنهن به کان پنج ڀيرا وڌيڪ هو ‪.‬۽ اهي پيئندا هئا‪ ،‬۽‬ ‫‪34‬۽ هن پنهنجي اُيان کان انهن ء‬ ‫هن سان گڏ خوش ٿيندا هئا‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫باب ‪44‬‬ ‫‪1‬۽ هن پنهنجي گهر جي سنڀاليندڙ کي حڪم ڏنو ته‪ ،‬ماڻهن جي ٿيلهين ۾ کاڌي جي مقدار ڀريو‪ ،‬جيترو اهي کڻي سگهن‪ ،‬۽ هر هڪ ماڻهو‬ ‫جا پئسا هن جي ٿيلهي جي وات ۾ وجهو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ منهنجو پيالو‪ ،‬چاندي ءَ جو پيالو‪ ،‬ننڍي جي ٻوري جي وات ۾ ۽ سندس اناج جا پئسا رک ‪.‬۽ هن يوسف جي چوڻ مطابق ڪيو‪.‬‬ ‫‪3‬صبح جو سوير ئي‪ ،‬ماڻهن کي موڪليو ويو‪ ،‬انهن کي ۽ سندن گڏهن کي‪.‬‬ ‫‪4‬۽ جڏهن اهي شهر کان ٻاهر نڪتا‪ ،‬۽ اڃا پري نه هئا‪ ،‬ته يوسف پنهنجي سنڀاليندڙ کي چيو ته‪" ،‬امٿ‪ ،‬ماڻهن جي پٺيان وڃ؛ ۽ جڏهن تون‬ ‫انهن کي پڪڙين‪ ،‬تڏهن انهن کي چئو ته توهان نيڪي جي بدلي ۾ برائي ڇو ڪئي؟"‬ ‫‪5‬ڇا هي اهو نه آهي جنهن ۾ منهنجو مالڪ پيئندو آهي‪ ،‬۽ جنهن سان هو واقعي فال ڪڍندو آهي؟ توهان اهو ڪري بڇڙو ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ هو انهن کي پڪڙيو‪ ،‬۽ انهن سان اهي ئي لفظ چيا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ انهن کيس چيو تہ‪” ،‬منهنجو مالڪ اهي ُالهيون ڇو ٿو چوي؟ خدا نه ڪري تہ توهان جا نوڪر هن ڪم مطابق ڪن‪:‬‬ ‫‪.‬پوَ‬ ‫‪8‬ڏسو‪ ،‬اهي پئسا‪ ،‬جيڪي اسان کي پنهنجن ٿيلهين جي وات ۾ مليا‪ ،‬اسان ڪنعان جي ملڪ مان توهان ڏانهن واپس کڻي آيا آهيون‬ ‫ء‬ ‫اسان توهان جي مالڪ جي گهر مان چاندي يا سون ڪيئن چوري ڪريون؟‬ ‫‪9‬تنهنجي ڪنهن ٻانهن مان اهو ملي تہ اهو ٻئي ماري ڇڏ‪ ،‬۽ اسين بہ پنهنجي مالڪ جا غلم ٿينداسين‪.‬‬ ‫‪10‬۽ هن چيو ته هاڻي توهان جي چوڻ مطابق به ٿئي ‪:‬جنهن وٽان اهو لڌو ويندو اهو منهنجو غلم هوندو؛ ۽ توهان بي ڏوهي هوندا‪.‬‬ ‫‪11‬پوَ انهن جلدي جلدي هر هڪ ماڻهو پنهنجو ٿيلهو زمين تي لٿو ۽ هر هڪ ماڻهو پنهنجو ٿيلهو کولي ڇڏيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬۽ هن ُولهيو‪ ،‬۽ وڏي کان شروع ڪيو‪ ،‬۽ ننڍي کان هليو ويو ‪:‬۽ پيالو بنيامين جي ٻوري ۾ مليو‪.‬‬ ‫‪13‬پوَ انهن پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيا‪ ،‬۽ هر هڪ پنهنجو گڏهہ تي بار ڪيو‪ ،‬۽ شهر ڏانهن موٽي ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬۽ يهوداه ۽ سندس ڀائر يوسف جي گهر آيا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هو اڃا تائين اتي ئي هو ‪:‬۽ اهي سندس اُيان زمين تي ڪري پيا‪.‬‬ ‫‪15‬۽ يوسف انهن کي چيو تہ "هي ڪهڙو ڪم آهي جيڪو توهان ڪيو آهي؟ ڇا توهان کي خبر ناهي ته مون جهڙو ماڻهو ضرور فال‬ ‫ڏسي سگهي ٿو؟"‬ ‫‪16‬۽ يهودا چيو‪ ،‬اسان پنهنجي مالڪ کي ڇا چئون؟ اسان ڇا ُالهايون؟ يا اسان پاڻ کي ڪيئن صاف ڪريون؟ خدا توهان جي ٻانهن جي‬ ‫گناهه کي ُولي لڌو آهي ‪.‬ڏسو‪ ،‬اسين پنهنجي مالڪ جا ٻانها آهيون‪ ،‬اسين ۽ اهو به جنهن وٽ پيالو مليو آهي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هن چيو تہ خدا نه ڪري تہ مان ائين ڪريان ‪:‬پر جيڪو ماڻهو هٿ ۾ پيالو لڌو آهي‪ ،‬اهو منهنجو نوڪر هوندو؛ ۽ توهان جي ُالهه‬ ‫آهي‪ ،‬ته توهان پنهنجي پي مَ وٽ سلمتي ءَ سان هليا وڃو‪.‬‬ ‫‪18‬پوَ يهوداه سندس ويجهو آيو ۽ چيائين تہ ”اي منهنجا مالڪ‪ ،‬مهرباني ڪري پنهنجي ٻانهي کي پنهنجي مالڪ جي ڪنن ۾ هڪ ُاله‬ ‫ء‬ ‫چوڻ ڏيو‪ ،‬۽ پنهنجو غضب پنهنجي ٻانهي تي نہ جلي‪ ،‬ڇو تہ تون فرعون جهڙو آهين“‪.‬‬ ‫‪19‬منهنجي مالڪ پنهنجن نوڪرن کان پڇيو تہ‪ ،‬ڇا اوهان جو ڪو پي مَ يا ڀا مَ آهي؟‬ ‫‪20‬۽ اسان پنهنجي مالڪ کي چيو تہ اسان جو پي مَ پوڙهو آهي‪ ،‬۽ سندس پوڙهائپ جو هڪ ننڍڙو پٽ آهي؛ ۽ سندس ڀا مَ مري ويو آهي‪،‬‬ ‫۽ اهو اڪيلو سندس ما مَ کان بچيو آهي‪ ،‬۽ سندس پي مَ هن کي پيار ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ تو پنهنجن نوڪرن کي چيو تہ کيس مون وٽ آڻيو تہ جيئن مان سندس نظر لڳائي سگهان‪.‬‬ ‫‪22‬۽ اسان پنهنجي مالڪ کي چيو ته‪ ،‬ڇوڪرو پنهنجي پي مَ کي ڇڏي نٿو سگهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته جيڪڏهن هو پنهنجي پي مَ کي ڇڏي وڃي ها‬ ‫ته سندس پي مَ مري ويندو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ تو پنهنجن نوڪرن کي چيو تہ جيستائين اوهان جو ننڍو ڀا مَ اوهان سان گڏ نہ ايندو‪ ،‬تيستائين اوهين منهنجو ممنهن وري نہ ڏسندا‪.‬‬ ‫‪24‬۽ جڏهن اسين اوهان جي ٻانهي پنهنجي پي مَ وٽ آياسين‪ ،‬تڏهن اسان کيس پنهنجي مالڪ جون ُالهيون ٻڌايون‪.‬‬ ‫لَ ٿورو کاڌو خريد ڪريو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ اسان جي پي مَ چيو تہ‪ ،‬وري وڃو ۽ اسان ء‬ ‫‪26‬۽ اسان چيو تہ اسين هيٺ نه وڃي سگهون ٿا ‪:‬جيڪڏهن اسان جو ننڍو ڀا مَ اسان سان گڏ هجي‪ ،‬ته اسين هيٺ وينداسين ‪:‬ڇاڪاڻ ⁠تہ‬ ‫جيستائين اسان جو ننڍو ڀا مَ اسان سان گڏ نه هجي‪ ،‬اسين ان ماڻهو ءَ جو منهن نه ڏسي سگهنداسين‪.‬‬ ‫‪27‬۽ اوهان جي ٻانهي منهنجي پي مَ اسان کي چيو تہ اوهان کي خبر آهي تہ منهنجي زال مون کي ٻہ پٽ ڄڻيا‪.‬‬ ‫پوَ نه ڏٺو‪:‬‬ ‫‪28‬۽ هڪ مون کان ٻاهر نڪري ويو‪ ،‬۽ مون چيو‪ ،‬يقينا ا هو ٽڪر ٽڪر ٿي ويو آهي؛ ۽ مون ان کان ء‬ ‫پوَ توهان منهنجا اڇا وار ڏک سان قبر ۾ لهي‬ ‫‪29‬۽ جيڪڏهن توهان هي به مون کان وٺي وڃو ۽ هن تي ڪا مصيبت اچي وڃي ته ء‬ ‫ڇڏيندا‪.‬‬ ‫‪30‬هاڻي جڏهن مان توهان جي ٻانهي منهنجي پي مَ وٽ اچان ۽ ڇوڪرو اسان سان گڏ نه هجي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن جو جان ڇوڪرو جي جان‬ ‫سان ٻڌل آهي‪.‬‬ ‫‪31‬جڏهن هو ڏسندو تہ ڇوڪرو اسان سان گڏ نہ آهي‪ ،‬تڏهن هو مري ويندو ‪:‬۽ اوهان جا نوڪر اوهان جي ٻانهي اسان جي پي مَ جا ٻانها‬ ‫وار غم سان قبر ۾ لهيندا‪.‬‬ ‫پوَ‬ ‫‪32‬ڇو ته توهان جو نوڪر منهنجي پي مَ وٽ هن ڇوڪري جو ضامن ٿيو‪ ،‬۽ چيو ته جيڪڏهن مان هن کي توهان وٽ نه آڻيندس‪ ،‬ته ء‬ ‫لَ پنهنجي پي مَ جو ڏوهه کڻندس‪.‬‬ ‫مان هميشه ء‬ ‫‪33‬تنهنڪري هاڻي آ ءَ اوهان کي عرض ٿو ڪريان تہ هن ڇوڪر جي بدران اوهان جو نوڪر پنهنجي مالڪ جو غلم ٿي رهي‪ ،‬۽ هن‬ ‫ڇوڪر کي پنهنجن ڀائرن سان گڏ وڃڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪34‬۽ جيڪڏهن ڇوڪرو مون سان گڏ نه هجي ته مان پنهنجي پي مَ وٽ ڪيئن وڃان‪ ،‬متان مان پنهنجي پي مَ تي ايندڙ مصيبت ڏسي‬ ‫سگهان‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫باب ‪45‬‬ ‫‪1‬پوَ يوسف سڀني جي سامهون پاڻ کي روڪي نه سگهيو جيڪي سندس ڀرسان بيٺا هئا؛ ۽ هن رڙ ڪئي‪" ،‬سڀني ماڻهن کي مون کان‬ ‫ء‬ ‫ٻاهر ڪڍو "‪.‬۽ ڪو به ماڻهو ساڻس گڏ نه رهيو‪ ،‬جڏهن ته يوسف پاڻ کي پنهنجن ڀائرن تي ظاهر ڪيو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ هو زور سان روئيو ‪:‬۽ مصرين ۽ فرعون جي گهر وارن ٻڌو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ يوسف پنهنجن ڀائرن کي چيو تہ ”آ ءَ يوسف آهيان؛ ڇا منهنجو پي مَ اڃا جيئرو آهي؟ “۽ سندس ڀائر کيس جواب نہ ڏئي سگهيا‪،‬‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ اهي سندس حضور ۾ پريشان ٿيا‪.‬‬ ‫‪4‬۽ يوسف پنهنجن ڀائرن کي چيو تہ ”منهنجي ويجهو اچو “‪.‬۽ اهي ويجهو آيا ۽ هن چيو تہ ”آ ءَ توهان جو ڀا مَ يوسف آهيان‪ ،‬جنهن کي‬ ‫توهان مصر ۾ وڪڻيو هو“‪.‬‬ ‫‪5‬تنهنڪري هاڻي غمگين نہ ٿيو ۽ نڪي پاڻ تي ڪاوڙ ڪريو جو اوهان مون کي هتي وڪڻيو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خدا مون کي اوهان‬ ‫کان اڳ موڪليو آهي تہ جيئن اوهان جي جان بچائي سگهجي‪.‬‬ ‫‪6‬ڇالَ ⁠جو ملڪ ۾ ڏڪار ٻن سالن کان آهي‪ ،‬۽ اڃا پنج سال باقي آهن جن ۾ نہ پوک ٿيندي ۽ نہ فصل لڻبو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬۽ خدا مون کي اوهان کان اڳ موڪليو تہ جيئن اوهان جو نسل زمين تي محفوظ رهي ۽ اوهان جي جان وڏي ڇوٽڪاري سان بچائي‪.‬‬ ‫‪8‬سو هاڻي مون کي هتي توهان نه‪ ،‬پر خدا موڪليو آهي ‪:‬۽ هن مون کي فرعون جو پي مَ‪ ،‬سندس سڄي گهر جو مالڪ ۽ مصر جي سڄي‬ ‫ملڪ جو حاڪم بڻايو آهي‪.‬‬ ‫‪9‬جلدي ڪريو ۽ منهنجي پي مَ وٽ وڃو ۽ کيس چئو تہ اوهان جو پٽ يوسف چوي ٿو تہ خدا مون کي سڄي مصر جو مالڪ بڻايو آهي‪،‬‬ ‫مون وٽ هيٺ لهي اچو‪ ،‬دير نه ڪريو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ تون گوشن جي ملڪ ۾ رهندين‪ ،‬۽ تون‪ ،‬تنهنجا ٻار‪ ،‬تنهنجي ٻارن جا ٻار‪ ،‬تنهنجا ٻچا‪ ،‬۽ تنهنجا ڍُا‪ ،‬۽ جيڪي تنهنجو آهي سو سڀ‬ ‫منهنجي ويجهو هوندو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ اتي مان توکي پاليندس؛ ڇو ته اڃا پنج سال ڏڪار جا آهن؛ متان تون‪ ،‬تنهنجو گهر ۽ جيڪو ڪجهه تو وٽ آهي‪ ،‬سڀ ڪجهه غربت‬ ‫۾ پئجي وڃين‪.‬‬ ‫‪12‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬توهان جون اکيون ۽ منهنجي ڀا مَ بنيامين جون اکيون ڏسي رهيون آهن ته اهو منهنجو وات آهي جيڪو توهان سان ُالهائي‬ ‫رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اوهين منهنجي پي مَ کي مصر ۾ منهنجي سڄي شان ۽ شوڪت ۽ جيڪي اوهان ڏٺو آهي‪ ،‬سو سڀ ڪجهہ ٻڌائجو؛ ۽ اوهين جلدي‬ ‫ڪريو ۽ منهنجي پي مَ کي هتي لٿو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ هو پنهنجي ڀا مَ بنيامين جي ُچي ءَ ۾ پئجي روئي پيو؛ ۽ بنيامين به سندس ُچي ءَ ۾ پئجي روئي پيو‪.‬‬ ‫پوَ سندس ڀائرن هن سان ُالهايو‪.‬‬ ‫‪15‬پوَ هن پنهنجن سڀني ڀائرن کي چميو ۽ انهن تي روئيو ‪:‬۽ ان کان ء‬ ‫ء‬ ‫‪16‬۽ اها خبر فرعون جي گهر ۾ ٻڌي وئي‪ ،‬ته يوسف جا ڀائر آيا آهن‪ ،‬۽ اهو فرعون ۽ سندس نوڪرن کي تمام گهڻو پسند آيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ فرعون يوسف کي چيو تہ پنهنجن ڀائرن کي چئو تہ هي ڪم ڪريو؛ پنهنجا جانور بار ڪري ڪنعان جي ملڪ ڏانهن وڃو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ پنهنجي پي مَ ۽ پنهنجن گهر وارن کي وٺي مون وٽ اچو‪ ،‬۽ مان اوهان کي مصر جي ملڪ جو سٺو حصو ڏيندس‪ ،‬۽ اوهين ملڪ‬ ‫جي چربی کائيندا‪.‬‬ ‫لَ مصر جي ملڪ مان گاڏيون ڪڍو ۽‬ ‫‪19‬هاڻي توهان کي حڪم ڏنو ويو آهي ته هي ڪريو ‪:‬پنهنجن ننڍڙن ٻارن ۽ پنهنجين زالن ء‬ ‫پنهنجي پي مَ کي وٺي اچو‪.‬‬ ‫شيَ اوهان جي آهي‪.‬‬ ‫سٺي‬ ‫جي‬ ‫ملڪ‬ ‫سڄي‬ ‫جي‬ ‫مصر‬ ‫⁠تہ‬ ‫ڇاڪاڻ‬ ‫ڪريو‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫پرواه‬ ‫‪20‬۽ پنهنجي سامان جي‬ ‫ء‬ ‫لَ کاڌو ڏنو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ بني اسرائيل ائين ئي ڪيو ‪:‬۽ يوسف فرعون جي حڪم موجب انهن کي گاڏيون ڏنيون ۽ انهن کي رستي ء‬ ‫‪22‬هن سڀني کي هر هڪ کي ڪپڙا جا جوڙا ڏنا؛ پر بنيامين کي ٽي سؤ چاندي ءَ جا سڪا ۽ پنج ڪپڙا ڏنا‪.‬‬ ‫لَ اناج‪ ،‬ماني ۽‬ ‫‪23‬۽ هن پنهنجي پي مَ ڏانهن هن طرح موڪليو؛ مصر جي سٺين شين سان ڀريل ڏهه گڏهه‪ ،‬۽ رستي تي سندس پي مَ ء‬ ‫گوشت سان ڀريل ڏهه گڏهه‪.‬‬ ‫‪24‬پوَ هن پنهنجن ڀائرن کي موڪل ڏني‪ ،‬۽ اهي هليا ويا ‪:‬۽ هن انهن کي چيو ته ڏسو ته رستي ۾ ڪري نه پئو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬۽ اهي مصر مان نڪري ويا ۽ ڪنعان جي ملڪ ۾ پنهنجي پي مَ يعقوب وٽ آيا‪.‬‬ ‫‪26‬۽ کيس ٻڌايو تہ‪” ،‬يوسف اڃا تائين جيئرو آهي‪ ،‬۽ هو سڄي مصر جو حاڪم آهي “‪.‬۽ يعقوب جو دل ٿڪجي پيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن‬ ‫انهن تي يقين نه ڪيو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ انهن کيس يوسف جون سڀ ُالهيون ٻڌايون جيڪي هن انهن کي چيون هيون ‪:‬۽ جڏهن هن اهي گاڏيون ڏٺيون جيڪي يوسف کيس‬ ‫لَ موڪليون هيون‪ ،‬تڏهن سندن پي مَ يعقوب جو روح تازو ٿيو‪.‬‬ ‫کڻي وڃڻ ء‬ ‫‪28‬۽ اسرائيل چيو تہ بس آهي‪ ،‬منهنجو پٽ يوسف اڃا تائين جيئرو آهي ‪:‬مان مرڻ کان اڳ وڃي کيس ڏسندس‪.‬‬ ‫باب ‪46‬‬ ‫‪1‬۽ اسرائيل پنهنجو سڀ ڪجهہ کڻي سفر ڪيو‪ ،‬۽ بيرسبع ۾ آيو‪ ،‬۽ پنهنجي پي مَ اسحاق جي خدا کي قربانيون پيش ڪيون‪.‬‬ ‫‪2‬۽ خدا رات جي خواب ۾ اسرائيل سان ُالهايو‪ ،‬۽ چيو‪" ،‬يعقوب‪ ،‬يعقوب "‪.‬۽ هن چيو‪" ،‬مان هتي آهيان"‪.‬‬ ‫‪3‬۽ هن چيو تہ‪ ،‬مان خدا آهيان‪ ،‬تنهنجي پي مَ جو خدا ‪:‬مصر ۾ وڃڻ کان نه ڊڄ‪ ،‬ڇو ته مان اتي توکي هڪ وڏي قوم بڻائيندس‪.‬‬ ‫‪4‬آ ءَ توسان گڏ مصر ۾ ويندس؛ ۽ ضرور توکي وري مٿي وٺي ويندس ‪:‬۽ يوسف پنهنجو هٿ تنهنجي اکين تي رکندو‪.‬‬ ‫‪5‬پوَ يعقوب بيرسبع کان روانو ٿيو ۽ بني اسرائيل پنهنجي پي مَ يعقوب کي‪ ،‬پنهنجن ننڍڙن ٻارن ۽ پنهنجين زالن کي انهن گاڏين ۾ کڻي ويا‬ ‫ء‬ ‫لَ موڪليون هيون‪.‬‬ ‫وڃڻ‬ ‫کڻي‬ ‫کيس‬ ‫فرعون‬ ‫جيڪي‬ ‫ء‬

‫پيدائش‬

‫‪6‬۽ انهن پنهنجا ڍور ۽ پنهنجو مال‪ ،‬جيڪو انهن ڪنعان جي ملڪ ۾ حاصل ڪيو هو‪ ،‬کڻي‪ ،‬يعقوب ۽ سندس سڀ اولد گڏجي مصر ۾ آيا‪.‬‬ ‫‪7‬هو پاڻ سان گڏ پنهنجن پٽن‪ ،‬پوٽن‪ ،‬ڌيئرن ۽ پٽن جون ڌيئرون ۽ پنهنجو سڄو اولد پاڻ سان گڏ مصر ۾ وٺي آيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ اسرائيل جي اولد جا نال هي آهن‪ ،‬جيڪي مصر ۾ آيا‪ ،‬يعقوب ۽ سندس پٽ ‪:‬روبن‪ ،‬يعقوب جو پهريون پٽ‪.‬‬ ‫‪9‬۽ روبن جا پٽ ‪:‬حنوڪ‪ ،‬فلو‪ ،‬حصرون ۽ ڪرمي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ شمعون جا پٽ ‪:‬جموئيل‪ ،‬يامين‪ ،‬امهد‪ ،‬ياڪين‪ ،‬صوحر ۽ شاؤل‪ ،‬جيڪو هڪ ڪنعاني عورت جو پٽ هو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ لوي جا پٽ ‪:‬جيرشون‪ ،‬قهات ۽ مراري‪.‬‬ ‫‪12‬۽ يهوداه جا پٽ ‪:‬عير‪ ،‬اونان‪ ،‬شيله‪ ،‬فارص ۽ زارح‪ ،‬پر عير ۽ اونان ڪنعان جي ملڪ ۾ مري ويا ‪.‬۽ فارص جا پٽ حصرون ۽ حمول‬ ‫هئا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اءشڪار جا پٽ ‪:‬تولع‪ ،‬فووا‪ ،‬ايوب ۽ شمرون‪.‬‬ ‫‪14‬۽ زبولون جا پٽ ‪:‬سرد‪ ،‬ايلون ۽ يحلئيل‪.‬‬ ‫‪15‬اءهي ليہ جا پٽ آهن‪ ،‬جيڪي کيس پدان ارام ۾ يعقوب سان پيدا ٿيا‪ ،‬سندس ڌي ءَ دينا سان گڏ ‪:‬سندس پٽن ۽ ڌيئرن جا ڪمل ٽيٽيهہ هئا‪.‬‬ ‫‪16‬۽ جاد جا پٽ ‪:‬زيفيون‪ ،‬هجي‪ ،‬شوني‪ ،‬عزبون‪ ،‬عيري‪ ،‬ارودي ۽ اريلي‪.‬‬ ‫‪:‬حبر ۽ ملڪيئيل‪.‬‬ ‫‪17‬آشر جا پٽ ‪:‬جمنا‪ ،‬يشوه‪ ،‬يسوي‪ ،‬بريعا ۽ سندن ڀيڻ ءسره؛ بريعا جا پٽ ء‬ ‫‪18‬اءهي زلفہ جا پٽ آهن‪ ،‬جيڪا لبن پنهنجي ڌي ءَ ليہ کي ڏني هئي‪ ،‬۽ اءهي يعقوب مان سورهن جانيون ڄائيون‪.‬‬ ‫‪19‬يعقوب جي زال راحيل جا پٽ ‪:‬يوسف ۽ بنيامين‪.‬‬ ‫‪20‬۽ يوسف کي مصر جي ملڪ ۾ منسي ۽ افرائيم پيدا ٿيا‪ ،‬جيڪي اون جي پادري فوطيفره جي ڌي ءَ آسنات کان پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪21‬۽ بنيامين جا پٽ هي هئا ‪:‬بال‪ ،‬بکر‪ ،‬اشبيل‪ ،‬جيرا‪ ،‬نعمان‪ ،‬اءهي‪ ،‬روس‪ ،‬ممفيم‪ ،‬محفيم ۽ ارد‪.‬‬ ‫‪22‬اهي راحيل جا پٽ هئا‪ ،‬جيڪي يعقوب مان پيدا ٿيا ‪:‬سڀ چوڏهن ماڻهو هئا‪.‬‬ ‫‪23‬۽ دان جو پٽ هوشيم هو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ نفتالي جا پٽ ‪:‬يحصئيل‪ ،‬مجوني‪ ،‬يصر ۽ شليم‪.‬‬ ‫‪25‬اءهي بءلهاه جا پٽ آهن‪ ،‬جيڪا لبن پنهنجي ڌي ءَ راحيل کي ڏني هئي‪ ،‬۽ امن يعقوب مان اهي ڄائيون ‪:‬ڪمل ست جانيون هيون‪.‬‬ ‫سواَ‪ ،‬سڀ ڇهٽيه ماڻهو هئا‪.‬‬ ‫‪26‬جيڪي ماڻهو يعقوب سان گڏ مصر ۾ آيا‪ ،‬جيڪي سندس پٽن مان نڪتا‪ ،‬يعقوب جي پٽن جي زالن کان‬ ‫ء‬ ‫‪27‬۽ يوسف جا پٽ‪ ،‬جيڪي کيس مصر ۾ پيدا ٿيا‪ ،‬ٻہ جانيون هيون ‪:‬يعقوب جي گهر جا سڀ جانيون‪ ،‬جيڪي مصر ۾ آيا‪ ،‬ستر هيون‪.‬‬ ‫‪28‬۽ هن يهوداه کي پاڻ کان اڳ يوسف ڏانهن موڪليو‪ ،‬تہ جيئن سندس منهن جوشن ڏانهن هلئي‪ ،‬۽ اهي جوشن جي ملڪ ۾ آيا‪.‬‬ ‫لَ گوشن ڏانهن ويو‪ ،‬۽ پاڻ کي ان جي اُيان پيش ڪيو؛ ۽ هن جي‬ ‫‪29‬۽ يوسف پنهنجو رته تيار ڪيو‪ ،‬۽ پنهنجي پي مَ اسرائيل سان ملڻ ء‬ ‫ُچي ءَ تي ڪري پيو‪ ،‬۽ ڪافي دير تائين سندس ُچي ءَ تي روئيندو رهيو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ اسرائيل يوسف کي چيو تہ ”هاڻي مون کي مرڻ ڏيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ مون تنهنجو منهن ڏٺو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تون اڃا تائين جيئرو‬ ‫آهين“‪.‬‬ ‫‪31‬۽ يوسف پنهنجن ڀائرن ۽ پنهنجي پي مَ جي گهر وارن کي چيو تہ‪” ،‬آ ءَ وڃي فرعون کي ٻڌايان ٿو ۽ کيس چوندس تہ منهنجا ڀائر ۽‬ ‫منهنجي پي مَ جو گهر وارا‪ ،‬جيڪي ڪنعان جي ملڪ ۾ هئا‪ ،‬مون وٽ آيا آهن‪.‬‬ ‫‪32‬۽ اهي ماڻهو ريڍار آهن‪ ،‬ڇاڪاڻ ته انهن جو ڌنڌو ڍورن کي چارڻ هو؛ ۽ اهي پنهنجا ڌڻ‪ ،‬ڌڻ ۽ جيڪي ڪجهه انهن وٽ آهي سو کڻي‬ ‫آيا آهن‪.‬‬ ‫‪33‬۽ يسوع جڏهن فرعون توهان کي سڏي چوندو ته توهان جو ڪاروبار ڇا آهي؟‬ ‫‪34‬تہ اوهين چئو تہ اوهان جا ٻانها اسان جي ننڍپڻ کان وٺي اڄ تائين ڍورن جو ڌنڌو ڪندا آيا آهن‪ ،‬اسان ۽ اسان جا پي مَ ڏاڏا بہ‪ ،‬تہ جيئن‬ ‫لَ نفرت جوُو آهي‪.‬‬ ‫اوهين گوشن جي ملڪ ۾ رهو؛ ڇاڪاڻ ⁠تہ هر هڪ ڌنار مصرين ء‬ ‫باب ‪47‬‬ ‫‪1‬پوَ يوسف اچي فرعون کي ٻڌايو ۽ چيو تہ ”منهنجو پي مَ ۽ منهنجا ڀائر‪ ،‬سندن ڌڻ ۽ ڍُا ۽ جيڪي ڪجهه انهن وٽ آهي‪ ،‬اهي ڪنعان‬ ‫ء‬ ‫جي ملڪ مان آيا آهن‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬اهي گوشن جي ملڪ ۾ آهن‪.‬‬ ‫‪2‬۽ هن پنهنجن ڀائرن مان ڪجهه کي‪ ،‬يعني پنج ماڻهو‪ ،‬فرعون جي اُيان پيش ڪيو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ فرعون پنهنجن ڀائرن کان پڇيو تہ ”اوهان جو ڌنڌو ڇا آهي؟ “۽ انهن فرعون کي چيو تہ ”اوهان جا ٻانها ڌڻا آهن‪ ،‬اسين ۽ اسان جا‬ ‫پي مَ ڏاڏا بہ“‪.‬‬ ‫لَ ڪا بہ چراگاهہ‬ ‫لَ آيا آهيون‪ ،‬ڇو تہ اوهان جي ٻانهن وٽ پنهنجي ٻڪرين ء‬ ‫‪4‬انهن فرعون کي وڌيڪ چيو تہ اسين هن ملڪ ۾ رهڻ ء‬ ‫نہ آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ڪنعان جي ملڪ ۾ ڏڪار سخت آهي‪ ،‬تنهنڪري هاڻي‪ ،‬اسين اوهان کي عرض ٿا ڪريون تہ پنهنجن ٻانهن کي‬ ‫گوشن جي ملڪ ۾ رهڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ فرعون يوسف کي چيو تہ ”تنهنجو پي مَ ۽ تنهنجا ڀائر تو وٽ آيا آهن‪.‬‬ ‫رهاَ؛ گوشن جي ملڪ ۾ انهن کي رهڻ ڏي ‪:‬۽‬ ‫‪6‬مصر جو ملڪ تنهنجي اُيان آهي‪ ،‬پنهنجي پي مَ ۽ ڀائرن کي ملڪ جي بهترين حصي ۾‬ ‫ء‬ ‫پوَ انهن کي منهنجي ڍورن تي حاڪم ڪر‪.‬‬ ‫جيڪڏهن تون انهن مان ڪنهن چالڪ ماڻهو کي ڄاڻين ٿو‪ ،‬ته ء‬ ‫‪7‬۽ يوسف پنهنجي پي مَ يعقوب کي اندر آندو ۽ کيس فرعون جي اُيان پيش ڪيو ‪:‬۽ يعقوب فرعون کي برڪت ڏني‪.‬‬ ‫‪8‬۽ فرعون يعقوب کي چيو تہ ”تنهنجي عمر ڪيتري آهي؟“‬ ‫‪9‬۽ يعقوب فرعون کي چيو تہ‪ ،‬منهنجي مسافري ءَ جي سالن جا ڏينهن هڪ سو ٽيهه سال آهن ‪:‬منهنجي زندگي ءَ جي سالن جا ڏينهن ٿورا ۽‬ ‫خراب آهن‪ ،‬۽ منهنجي ابن ڏاڏن جي عمر جي سالن جي ڏينهن تائين انهن جي مسافري ءَ جي ڏينهن تائين نه پهتا آهن‪.‬‬ ‫‪10‬۽ يعقوب فرعون کي برڪت ڏني‪ ،‬۽ فرعون جي اُيان کان ٻاهر هليو ويو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪11‬۽ يوسف پنهنجي پي مَ ۽ ڀائرن کي رکيو‪ ،‬۽ انهن کي مصر جي ملڪ ۾‪ ،‬زمين جي سڀ کان سٺي ۾‪ ،‬رعمسيس جي ملڪ ۾ ملڪيت‬ ‫ڏني‪ ،‬جيئن فرعون حڪم ڏنو هو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ يوسف پنهنجي پي مَ‪ ،‬ڀائرن ۽ پنهنجي پي مَ جي گهر جي سڀني ڀاتين کي انهن جي گهر وارن جي مطابق ماني کارائي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ سڄي ملڪ ۾ ماني ڪانه هئي؛ ڇاڪاڻ ته ڏڪار تمام سخت هو‪ ،‬ايتري قدر جو مصر ۽ ڪنعان جو سڄو ملڪ ڏڪار جي ڪري‬ ‫ٿڪجي پيو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ يوسف سڀ پئسا گڏ ڪيا جيڪي مصر ۽ ڪنعان جي ملڪ ۾ مليا‪ ،‬اناج جي بدلي ۾ جيڪو انهن خريد ڪيو ‪:‬۽ يوسف اهي پئسا‬ ‫فرعون جي گهر ۾ آندا‪.‬‬ ‫‪15‬۽ جڏهن مصر ۽ ڪنعان جي ملڪ ۾ پئسا ختم ٿي ويا‪ ،‬سڀ مصري يوسف وٽ آيا ۽ چيائون ته اسان کي ماني ڏيو‪ ،‬ڇو ته اسان توهان‬ ‫جي سامهون ڇو مرون؟ ڇو ته پئسا ختم ٿي ويا آهن‪.‬‬ ‫‪16‬۽ يوسف چيو تہ ”پنهنجا ڍور ڏيو؛ ۽ جيڪڏهن پئسا ختم ٿي وڃن تہ مان اوهان جي ڍورن جي بدلي اوهان کي ڏيندس“‪.‬‬ ‫لَ‬ ‫‪17‬۽ اهي پنهنجا ڍور يوسف وٽ کڻي آيا ‪:‬۽ يوسف انهن کي گهوڙن‪ ،‬رڍن‪ ،‬ڍُن ۽ گڏهن جي بدلي ۾ ماني ڏني ‪:‬۽ هن انهن کي ان سال ء‬ ‫انهن جي سڀني ڍورن جي بدلي ۾ ماني کارائي‪.‬‬ ‫‪18‬جڏهن اهو سال پورو ٿيو‪ ،‬ته ٻئي سال اهي هن وٽ آيا ۽ هن کي چيو ته‪ ،‬اسان پنهنجي مالڪ کان اهو نه لڪائينداسين ته اسان جا پئسا‬ ‫سواَ اسان جي جسمن‬ ‫ڪيئن خرچ ٿي ويا آهن؛ منهنجي مالڪ وٽ اسان جا ڍور به آهن؛ منهنجي مالڪ جي نظر ۾ ڪجهه به باقي ناهي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫۽ اسان جي زمينن جي‪.‬‬ ‫لَ خريد ڪريو‪ ،‬۽ اسين ۽ اسان‬ ‫‪19‬اسين اوهان جي اکين اُيان ڇو مرون‪ ،‬اسين ۽ اسان جي زمين؟ اسان کي ۽ اسان جي زمين کي ماني ء‬ ‫جي زمين فرعون جا غلم ٿينداسين ‪.‬۽ اسان کي ٻج ڏيو ته جيئن اسين جيئون ۽ نه مرون‪ ،‬ته جيئن زمين ويران نه ٿئي‪.‬‬ ‫لَ خريد ڪئي؛ ڇاڪاڻ ته ڏڪار جي ڪري مصرين مان هر هڪ پنهنجي زمين وڪڻي‬ ‫‪20‬۽ يوسف مصر جي سڄي زمين فرعون ء‬ ‫ڇڏي هئي ‪:‬تنهن ڪري زمين فرعون جي ٿي وئي‪.‬‬ ‫‪21‬۽ ماڻهن جي حوالي سان‪ ،‬هن انهن کي مصر جي سرحدن جي هڪ ڇيڙي کان ٻئي ڇيڙي تائين شهرن ۾ منتقل ڪيو‪.‬‬ ‫‪22‬رُو پادرين جي زمين خريد نه ڪئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته پادرين کي فرعون کان حصو ڏنو ويندو هو‪ ،‬۽ اهي پنهنجو حصو کائيندا هئا جيڪو‬ ‫فرعون انهن کي ڏيندو هو ‪:‬تنهن ڪري انهن پنهنجون زمينون نه وڪڻيون‪.‬‬ ‫توهان‬ ‫هتي‬ ‫‪.‬ڏسو‪،‬‬ ‫آهي‬ ‫ڪيو‬ ‫خريد‬ ‫جي‬ ‫فرعون‬ ‫کي‬ ‫زمين‬ ‫‪23‬پوَ يوسف ماڻهن کي چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬مون اڄ توهان کي ۽ توهان جي‬ ‫لَ‬ ‫لَ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ٻج آهي‪ ،‬۽ توهان زمين کي پوکيندؤ“‪.‬‬ ‫لَ‪ ،‬توهان‬ ‫لَ‪ ،‬توهان جي کاڌي ء‬ ‫‪24‬۽ فصل جي فصل جو پنجون حصو توهان فرعون کي ڏيندا ۽ چار حصا توهان جا هوندا‪ ،‬ٻني جي ٻج ء‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫لَ ۽ توهان جي ٻارن ء‬ ‫جي گهرن ء‬ ‫‪25‬۽ چيائون تہ‪ ،‬تو اسان جون جانيون بچايون آهن‪ ،‬اسان تي پنهنجي پالڻهار جي نظر ۾ فضل ٿئي‪ ،‬۽ اسين فرعون جا نوڪر ٿينداسين‪.‬‬ ‫سواَ صرف پادرين جي زمين جي‪ ،‬جيڪا‬ ‫‪26‬۽ يوسف اڄ تائين مصر جي ملڪ تي اهو قانون ٺاهيو ته فرعون کي پنجون حصو ملندو؛‬ ‫ء‬ ‫فرعون جي نه ٿي‪.‬‬ ‫‪27‬۽ بني اسرائيل مصر جي ملڪ ۾‪ ،‬گوشن جي ملڪ ۾ رهيا؛ ۽ انهن وٽ اتي ملڪيت هئي ۽ وڌندا ۽ تمام گهڻو وڌندا ويا‪.‬‬ ‫‪28‬۽ يعقوب مصر جي ملڪ ۾ سترهن سال رهيو ‪:‬تنهن ڪري يعقوب جي سڄي عمر هڪ سؤ ستيتاليهه سال هئي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ اسرائيل جي مرڻ جو وقت ويجهو آيو ‪:‬۽ هن پنهنجي پٽ يوسف کي سڏيو ۽ کيس چيو ته‪" ،‬جيڪڏهن هاڻي مون تي توهان جي نظر ۾‬ ‫پوَ پنهنجو هٿ منهنجي ران هيٺان رک ۽ مون سان مهرباني ۽ سچائي سان پيش اچ ‪.‬مون کي مصر ۾ دفن نه ڪر"‪.‬‬ ‫مهرباني آهي‪ ،‬ته ء‬ ‫‪30‬پر مان پنهنجن ابن ڏاڏن سان گڏ سمهندس‪ ،‬۽ تون مون کي مصر مان ڪڍي ڇڏ ۽ مون کي انهن جي قبرستان ۾ دفن ڪندين “‪.‬۽ هن‬ ‫چيو ته‪” ،‬جيئن تو چيو آهي‪ ،‬مان ائين ڪندس“‪.‬‬ ‫‪31‬۽ هن چيو ته مون سان قسم کڻو‪ ،‬۽ هن هن سان قسم کنيو ‪.‬۽ اسرائيل پاڻ کي بستري جي مٿي تي سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫باب ‪48‬‬ ‫پوَ ائين ٿيو تہ ڪنهن يوسف کي ٻڌايو تہ ”ڏس‪ ،‬تنهنجو پي مَ بيمار آهي “‪.‬۽ هو پنهنجن ٻن پٽن‪ ،‬منسي ۽ افرائيم کي‬ ‫‪1‬۽ انهن ُالهين کان ء‬ ‫پاڻ سان گڏ وٺي ويو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ڪنهن يعقوب کي ٻڌايو تہ‪” ،‬ڏس‪ ،‬تنهنجو پٽ يوسف تو وٽ اچي رهيو آهي “‪.‬۽ اسرائيل پاڻ کي سگهارو ڪيو ۽ بستري تي ويٺو‪.‬‬ ‫قادر مطلق مون کي کنعان جي ملڪ ۾ لموز ۾ ظاهر ٿيو ۽ مون کي برڪت ڏني‪،‬‬ ‫‪3‬۽ يعقوب يوسف کي چيو تہ‪ ،‬خدا ء‬ ‫‪4‬۽ مون کي چيو تہ‪ ،‬ڏس‪ ،‬مان توکي ميوو ڏيندڙ بڻائيندس‪ ،‬۽ توکي وڌائيندس‪ ،‬۽ مان تو مان گهڻا ماڻهو پيدا ڪندس؛ ۽ هي ملڪ تنهنجي‬ ‫لَ ڏيندس‪.‬‬ ‫اولد کي تنهنجي پٺيان دائمي ملڪيت ء‬ ‫‪5‬۽ هاڻي تنهنجا ٻہ پٽ‪ ،‬اءفرائيم ۽ منسي‪ ،‬جيڪي منهنجي مصر ۾ اچڻ کان اڳ مصر جي ملڪ ۾ پيدا ٿيا هئا‪ ،‬اهي منهنجا آهن؛ جيئن روبن‬ ‫۽ شمعون‪ ،‬اهي منهنجا هوندا‪.‬‬ ‫پوَ پيدا ٿيندو‪ ،‬سو تنهنجو هوندو‪ ،‬۽ انهن جي ميراث ۾ انهن جي ڀائرن جي نالي تي سڏيو ويندو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ تنهنجو اولد‪ ،‬جيڪو انهن کان ء‬ ‫لَ‪ ،‬جڏهن مان پدان کان آيس‪ ،‬راحيل منهنجي ڀرسان ڪنعان جي ملڪ ۾ رستي ۾ مري وئي‪ ،‬جڏهن اڃا افرات تائين ٿورو‬ ‫‪7‬۽ منهنجي ء‬ ‫رستو هو ‪:‬۽ مون کيس اتي افرات جي رستي تي دفن ڪيو؛ اهو ئي بيت لحم آهي‪.‬‬ ‫‪8‬۽ اسرائيل يوسف جي پٽن کي ڏٺو‪ ،‬۽ چيو ته هي ڪير آهن؟‬ ‫جاَ تي ڏنا آهن “‪.‬۽ هن چيو تہ ”انهن کي مون وٽ‬ ‫‪9‬۽ يوسف پنهنجي پي مَ کي چيو تہ ”اهي منهنجا پٽ آهن‪ ،‬جيڪي خدا مون کي هن ء‬ ‫آڻيو تہ مان انهن کي برڪت ڏيندس“‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪10‬هاڻي اسرائيل جون اکيون وڏي عمر جي ڪري ڪمزور ٿي ويون هيون‪ ،‬تنهنڪري هو ڏسي نه سگهيو ‪.‬۽ هن انهن کي پنهنجي ويجهو‬ ‫آندو؛ ۽ هن انهن کي چميو‪ ،‬۽ انهن کي ڀاڪر پاتو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ اسرائيل يوسف کي چيو تہ مون سوچيو بہ نہ هو تہ تنهنجو منهن ڏسندس‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬خدا مون کي تنهنجو اولد بہ ڏيکاريو آهي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ يوسف انهن کي گوڏن مان ڪڍيو‪ ،‬۽ پنهنجو منهن زمين تي جهڪايو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ يوسف ٻنهي کي‪ ،‬افرائيم کي پنهنجي ساڄي هٿ ۾ اسرائيل جي کاٻي هٿ ڏانهن ۽ منسي کي پنهنجي کاٻي هٿ ۾ اسرائيل جي ساڄي‬ ‫هٿ ڏانهن کنيو‪ ،‬۽ انهن کي پنهنجي ويجهو آندو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ اسرائيل پنهنجو ساڄو هٿ ڊگهو ڪري افرائيم جي مٿي تي رکيو‪ ،‬جيڪو ننڍو هو‪ ،‬۽ پنهنجو کاٻو هٿ منسي جي مٿي تي رکيو‪ ،‬۽‬ ‫سمجهاڻي سان پنهنجا هٿ هليا؛ ڇاڪاڻ ⁠تہ منسي پهريون پٽ هو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ هن يوسف کي برڪت ڏني ۽ چيو ته‪ ،‬خدا‪ ،‬جنهن جي اُيان منهنجا پي مَ ابراهيم ۽ اسحاق هليا‪ ،‬اهو خدا جنهن مون کي سڄي زندگي‬ ‫اڄ تائين پاليو‪،‬‬ ‫‪16‬اهو ملئڪ جنهن مون کي سڀني بڇڙن ڪمن کان ڇڏايو‪ ،‬انهن ڇوڪرن کي برڪت ڏي؛ ۽ منهنجو نالو انهن تي ۽ منهنجي پي مَ ڏاڏي‬ ‫ابراهيم ۽ اسحاق جو نالو رکيو وڃي؛ ۽ اهي زمين جي وچ ۾ هڪ ميڙ بڻجي وڃن‪.‬‬ ‫‪17‬۽ جڏهن يوسف ڏٺو ته سندس پي مَ پنهنجو ساڄو هٿ افرائيم جي مٿي تي رکيو آهي‪ ،‬ته هن کي اهو ناپسند ٿيو ‪:‬۽ هن پنهنجي پي مَ جو‬ ‫هٿ مٿي کنيو ته جيئن ان کي افرائيم جي مٿي تان هٽائي منسي جي مٿي تي رکي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ يوسف پنهنجي پي مَ کي چيو تہ ”اي منهنجا پي مَ‪ ،‬ائين نہ ٿيو‪ ،‬ڇو تہ هي پهريون پٽ آهي‪ ،‬پنهنجو ساڄو هٿ هن جي مٿي تي رک“‪.‬‬ ‫‪19‬۽ سندس پي مَ انڪار ڪيو‪ ،‬۽ چيو تہ ”مون کي خبر آهي‪ ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬مون کي خبر آهي ‪:‬هو پڻ هڪ قوم ٿيندو‪ ،‬۽ هو پڻ وڏو ٿيندو ‪:‬‬ ‫پر سچ پچ سندس ننڍو ڀا مَ هن کان وڏو ٿيندو‪ ،‬۽ سندس اولد قومون جو هڪ ميڙ بڻجي ويندو“‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ان ڏينهن هن انهن کي برڪت ڏني‪ ،‬چيو ته‪ ،‬اسرائيل توهان ۾ برڪت ڏيندو‪ ،‬چوندو ته‪ ،‬خدا توهان کي افرائيم ۽ منسي وانگر بڻائي ‪:‬‬ ‫۽ هن افرائيم کي منسي کان اڳ رکيو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ اسرائيل يوسف کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءَ مرندس‪ ،‬پر خدا اوهان سان گڏ رهندو ۽ اوهان کي اوهان جي ابن ڏاڏن جي ملڪ ۾ واپس‬ ‫آڻيندو“‪.‬‬ ‫‪22‬وڌيڪ مون توکي تنهنجي ڀائرن کان وڌيڪ هڪ حصو ڏنو آهي‪ ،‬جيڪو مون امورين جي هٿ کان پنهنجي تلوار ۽ ڪمان سان ورتو‬ ‫هو‪.‬‬ ‫باب ‪49‬‬ ‫‪1‬۽ يعقوب پنهنجن پٽن کي سڏيو ۽ چيو ته گڏ ٿيو ته جيئن مان توهان کي ٻڌائي سگهان ته آخري ڏينهن ۾ توهان سان ڇا ٿيندو‪.‬‬ ‫‪2‬اي يعقوب جا پٽو‪ ،‬گڏ ٿيو ۽ ٻڌو؛ ۽ پنهنجي پي مَ اسرائيل جي ُالهه ٻڌو‪.‬‬ ‫‪3‬روبن‪ ،‬تون منهنجو پهرئين پٽ آهين‪ ،‬منهنجي طاقت ۽ منهنجي طاقت جو آغاز‪ ،‬شان ۽ شوڪت جي عظمت ۽ طاقت جي عظمت‪:‬‬ ‫پوَ تو ان کي پليت ڪيو هو ‪:‬‬ ‫‪4‬پاڻي ءَ وانگر بي ترتيب‪ ،‬تون بهتر نه ٿيندين؛ ڇاڪاڻ ته تون پنهنجي پي مَ جي بستري تي چڙهي وئي هئين؛ ء‬ ‫هو منهنجي بستري تي چڙهي ويو‪.‬‬ ‫‪5‬شمعون ۽ لوي ڀائر آهن؛ ظلم جا هٿيار انهن جي گهرن ۾ آهن‪.‬‬ ‫‪6‬اي منهنجي جان‪ ،‬انهن جي راز ۾ نه وڃ‪ ،‬انهن جي مجلس ۾‪ ،‬منهنجي عزت‪ ،‬تون متحد نه ٿي مَ ‪:‬ڇاڪاڻ ته انهن پنهنجي غصي ۾ هڪ‬ ‫ماڻهو کي ماريو‪ ،‬۽ پنهنجي مرضي ءَ سان انهن هڪ ڀت ڊاهي ڇڏي‪.‬‬ ‫‪7‬لعنت هجي انهن جي غضب تي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهو سخت هو؛ ۽ انهن جو غضب‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهو ظالم هو ‪:‬مان انهن کي يعقوب ۾ ورهائي‬ ‫ڇڏيندس‪ ،‬۽ انهن کي اسرائيل ۾ ڇڙوڇڙ ڪندس‪.‬‬ ‫‪8‬يهودا‪ ،‬تون اهو آهين جنهن جي تعريف تنهنجا ڀائر ڪندا ‪:‬تنهنجو هٿ تنهنجي دشمنن جي ُچي ءَ ۾ هوندو؛ تنهنجي پي مَ جا ٻار تنهنجي‬ ‫اُيان جهڪندا‪.‬‬ ‫‪9‬يهودا شينهن جو ٻچو آهي ‪:‬منهنجا پٽ‪ ،‬تون شڪار تان چڙهي آيو آهين ‪:‬هو جهڪيو‪ ،‬هو شينهن وانگر ليٽيو‪ ،‬۽ پوڙهي شينهن وانگر؛‬ ‫ڪير کيس اٿاريندو؟‬ ‫‪10‬يهوداه کان عصا نه هليو ويندو‪ ،‬۽ نه ئي سندس پيرن مان ڪو قانون ڏيندڙ‪ ،‬جيستائين شيلو نه اچي؛ ۽ ماڻهن جو ميڙ ان ڏانهن ٿيندو‪.‬‬ ‫‪11‬پنهنجي ٻچڙي کي انگورن جي وڻ سان ۽ پنهنجي گڏه جي ٻچڙي کي بهترين انگورن جي وڻ سان ٻڌي‪ ،‬پنهنجا ڪپڙا شراب ۾ ۽‬ ‫پنهنجا ڪپڙا انگورن جي رت ۾ ڌوتا‪.‬‬ ‫‪12‬سندس اکيون شراب سان ُاڙها ۽ سندس ڏند کير سان اڇا ٿيندا‪.‬‬ ‫‪13‬زبولون سمنڊ جي ڪناري تي رهندو؛ ۽ هو جهازن جي بندرگاهه هوندو؛ ۽ سندس سرحد صيدا تائين هوندي‪.‬‬ ‫‪14‬اءشڪار هڪ مضبوط گڏهه آهي جيڪو ٻن بارن جي وچ ۾ ليٽيل آهي‪:‬‬ ‫لَ جهڪيو‪ ،‬۽ نوڪري ءَ جو نوڪر بڻجي ويو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ هن ڏٺو ته آرام سٺو هو‪ ،‬۽ زمين خوشگوار هئي؛ ۽ پنهنجو ڪلهو کڻڻ ء‬ ‫‪16‬دان بني اسرائيل جي قبيلي مان هڪ وانگر پنهنجي قوم جو انصاف ڪندو‪.‬‬ ‫‪17‬دان رستي تي نانگ ٿيندو‪ ،‬رستي ۾ نانگ‪ ،‬جيڪو گهوڙي جي ايڏين کي چٻاڙيندو‪ ،‬جو سندس سوار پوئتي ڪري پوندو‪.‬‬ ‫‪18‬اي خداوند‪ ،‬مون تنهنجي نجات جو انتظار ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪19‬جاد‪ ،‬هڪ لشڪر هن تي غالب ايندو ‪:‬پر هو آخر ۾ غالب ايندو‪.‬‬ ‫‪20‬آشر مان سندس ماني ٿلهي هوندي‪ ،‬۽ هو شاهي لذيذ شيون پيدا ڪندو‪.‬‬ ‫‪21‬نفتالي هڪ آزاد ٿيل هرڻي آهي ‪:‬هو سٺيون ُالهيون ڏئي ٿو‪.‬‬

‫پيدائش‬

‫‪22‬يوسف هڪ ميويدار ٽاري آهي‪ ،‬ايستائين جو هڪ ميويدار ٽاري هڪ کوهه جي ڪناري تي‪ ،‬جنهن جون ٽاريون ڀت تي چڙهي وڃن‬ ‫ٿيون‪:‬‬ ‫‪23‬تيراندازن کيس تمام گهڻو غمگين ڪيو آهي‪ ،‬۽ کيس گوليون هنيون آهن‪ ،‬۽ کانئس نفرت ڪئي آهي‪:‬‬ ‫‪24‬پر سندس ڪمان مضبوطي ءَ سان قائم رهيو‪ ،‬۽ سندس هٿن جا هٿ يعقوب جي طاقتور خدا جي هٿن سان مضبوط ٿيا؛ (اتي کان ريڍار‪،‬‬ ‫اسرائيل جو پٿر آهي)‪:‬‬ ‫‪25‬جيتوڻيڪ توهان جي پي مَ جي خدا جي طرفان‪ ،‬جيڪو توهان جي مدد ڪندو؛ ۽ قادر مطلق جي طرفان‪ ،‬جيڪو توهان کي مٿي آسمان‬ ‫جي برڪتن سان برڪت ڏيندو‪ ،‬اونهائي جي برڪتن سان جيڪو هيٺان آهي‪ ،‬سينن ۽ پيٽ جي برڪتن سان‪:‬‬ ‫‪26‬تنهنجي پي مَ جون برڪتون منهنجي ابن ڏاڏن جي برڪتن کان وڌيڪ دائمي جبلن جي حد تائين غالب آهن ‪:‬اهي يوسف جي مٿي تي ۽‬ ‫ان جي مٿي جي تاج تي هونديون جيڪو پنهنجن ڀائرن کان الڳ هو‪.‬‬ ‫م‬ ‫‪27‬بنيامين بگهڙ وانگر ڦءرندو‪ ،‬صبح جو شڪار کائيندو‪ ،‬۽ رات جو لوٽ ورهائيندو‪.‬‬ ‫‪28‬اءهي سڀ بني اسرائيل جا ٻارهن قبيل آهن ‪:‬۽ اءهي امهو آهي جيڪو سندن پي مَ انهن سان ُالهايو ۽ انهن کي برڪت ڏني؛ هر هڪ کي‬ ‫سندس برڪت مطابق هن انهن کي برڪت ڏني‪.‬‬ ‫‪29‬۽ هن انهن کي حڪم ڏنو ۽ چيو تہ‪” ،‬مون کي پنهنجي قوم ۾ گڏ ٿيڻو آهي ‪:‬مون کي منهنجي پي مَ ڏاڏن سان گڏ انهي ءَ غار ۾ دفن ڪريو‬ ‫جيڪو ءعفرون ءحتلي جي ميدان ۾ آهي‪.‬‬ ‫‪30‬انهي ءَ غار ۾ جيڪا مکفيل جي ميدان ۾ آهي‪ ،‬جيڪو ممري جي سامهون‪ ،‬ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي‪ ،‬جنهن کي ابراهيم عفرون ءحتي ءَ‬ ‫لَ خريد ڪيو هو‪.‬‬ ‫جاَ جي ملڪيت ء‬ ‫کان دفن جي ء‬ ‫‪31‬اتي انهن ابراهيم ۽ سندس زال ساره کي دفن ڪيو‪ ،‬اتي انهن اسحاق ۽ سندس زال ءربقہ کي دفن ڪيو‪ ،‬۽ اتي مون ليا کي دفن ڪيو‪.‬‬ ‫‪32‬انهي ءَ ميدان ۽ ان غار جي خريداري جيڪا ان ۾ آهي‪ ،‬هيت جي اولد کان هئي‪.‬‬ ‫‪33‬۽ جڏهن يعقوب پنهنجن پٽن کي حڪم ڏيڻ کان فارغ ٿيو‪ ،‬تڏهن هن پنهنجا پير بستري تي گڏ ڪيا ۽ دم ڏنو‪ ،‬۽ پنهنجي ماڻهن سان ملي‬ ‫ويو‪.‬‬ ‫باب ‪50‬‬ ‫‪1‬۽ يوسف پنهنجي پي مَ جي منهن تي ڪري پيو‪ ،‬۽ هن تي روئي پيو ۽ کيس چمي ڏنائين‪.‬‬ ‫خوشبوَ لڳائي‪.‬‬ ‫کي‬ ‫اسرائيل‬ ‫طبيبن‬ ‫‪:‬۽‬ ‫لڳائين‬ ‫‪2‬۽ يوسف پنهنجن نوڪرن طبيبن کي حڪم ڏنو ته سندس پي مَ جي مڙهه کي‬ ‫خوشبوَ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لَ ستر‬ ‫لَ چاليهه ڏينهن پورا ٿيا؛ ڇاڪاڻ ته انهن ڏينهن جا ڏينهن پورا ٿيا جيڪي‬ ‫خوشبوَ لڳائيندا هئا ‪:‬۽ مصري سندس ء‬ ‫ء‬ ‫‪3‬۽ سندس ء‬ ‫ڏينهن ماتم ڪندا رهيا‪.‬‬ ‫‪4‬۽ جڏهن سندس ماتم جا ڏينهن گذري ويا‪ ،‬تڏهن يوسف فرعون جي گهر وارن سان ُالهايو‪ ،‬۽ چيو ته‪” ،‬جيڪڏهن هاڻي مون تي توهان‬ ‫پوَ مهرباني ڪري‪ ،‬فرعون جي ڪنن ۾ چئو‪،‬‬ ‫جي نظر ۾ مهرباني آهي‪ ،‬ته ء‬ ‫لَ ڪنعان جي ملڪ ۾ کوٽائي آهي‪ ،‬اتي‬ ‫‪5‬منهنجي پي مَ مون کي قسم کڻي چيو تہ ’ڏس‪ ،‬مان مرندس‪ ،‬منهنجي قبر ۾ جيڪا مون پنهنجي ء‬ ‫مون کي دفن ڪجو ‪.‬تنهن ڪري هاڻي مون کي اجازت ڏيو تہ مان مٿي وڃي پنهنجي پي مَ کي دفن ڪريان‪ ،‬۽ مان موٽي ايندس‘‪.‬‬ ‫‪6‬۽ فرعون چيو تہ ”وڃ ۽ پنهنجي پي مَ کي دفن ڪر‪ ،‬جيئن هن تو کي قسم کنيو هو“‪.‬‬ ‫لَ ويو ‪:‬۽ ساڻس گڏ فرعون جا سڀ نوڪر‪ ،‬سندس گهر جا بزرگ ۽ مصر جي ملڪ جا سڀ‬ ‫‪7‬پوَ يوسف پنهنجي پي مَ کي دفن ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫بزرگ ويا‪.‬‬ ‫‪8‬۽ يوسف جو سڄو گهر‪ ،‬سندس ڀائر ۽ سندس پي مَ جو گهر ‪:‬رُو پنهنجا ٻار‪ ،‬ٻڪريون ۽ رڍون‪ ،‬گوشن جي ملڪ ۾ ڇڏي ويا‪.‬‬ ‫‪9‬۽ سندس سان گڏ رت ۽ سوار ٻئي مٿي ويا ‪:‬۽ اهو هڪ تمام وڏو لشڪر هو‪.‬‬ ‫لَ‬ ‫جاَ تي آيا‪ ،‬جيڪو اردن جي پار آهي‪ ،‬۽ اتي انهن هڪ وڏو ۽ تمام سخت ماتم ڪيو ‪:‬۽ هن پنهنجي پي مَ ء‬ ‫‪10‬۽ اهي اتد جي ُهڻ واري ء‬ ‫ست ڏينهن سوگ ڪيو‪.‬‬ ‫لَ ڏکوئيندڙ ماتم آهي ‪:‬تنهن‬ ‫‪11‬۽ جڏهن ملڪ جي رهواسين‪ ،‬يعني ڪنعاني‪ ،‬اتد جي فرش تي ماتم ڏٺو‪ ،‬تڏهن چيائون ته‪” ،‬هي مصرين ء‬ ‫ڪري ان جو نالو ابيل ءمزرائيم رکيو ويو‪ ،‬جيڪو اردن جي پار آهي“‪.‬‬ ‫‪12‬۽ سندس پٽن هن سان ائين ڪيو جيئن هن انهن کي حڪم ڏنو هو‪:‬‬ ‫‪13‬ڇاڪاڻ ⁠تہ سندس پٽ کيس ڪنعان جي ملڪ ۾ کڻي ويا ۽ کيس مکفيل جي ميدان جي غار ۾ دفن ڪيو‪ ،‬جيڪو ابراهيم ممري جي‬ ‫لَ زمين سان گڏ خريد ڪيو هو‪.‬‬ ‫اُيان ءعفرون ءحتلي کان قبرستان جي ملڪيت ء‬ ‫لَ ساڻس گڏ ويا هئا‪ ،‬جڏهن هو پنهنجي پي مَ کي دفن ڪري چڪو‬ ‫‪14‬پوَ يوسف‪ ،‬سندس ڀائر ۽ سڀئي جيڪي سندس پي مَ کي دفن ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫هو‪ ،‬مصر ڏانهن موٽي آيا‪.‬‬ ‫‪15‬۽ جڏهن يوسف جي ڀائرن ڏٺو ته سندن پي مَ مري ويو آهي‪ ،‬تڏهن انهن چيو ته شايد يوسف اسان کان نفرت ڪندو ۽ ضرور اسان کي‬ ‫انهن سڀني بڇڙن ڪمن جو بدلو ڏيندو جيڪي اسان هن سان ڪيا آهن‪.‬‬ ‫‪16‬۽ انهن يوسف ڏانهن هڪ قاصد موڪليو تہ ”تنهنجي پي مَ مرڻ کان اڳ حڪم ڏنو هو تہ‪،‬‬ ‫‪17‬پوَ اوهين يوسف کي چئو تہ‪ ،‬هاڻي پنهنجن ڀائرن جي ڏوهہ ۽ سندن گناهہ معاف ڪر‪ ،‬ڇو تہ انهن تو سان بڇڙو سلوڪ ڪيو آهي ‪.‬۽‬ ‫ء‬ ‫هاڻي‪ ،‬اسين تو کي عرض ڪريون ٿا تہ پنهنجي پي مَ جي خدا جي ٻانهن جي ڏوهہ معاف ڪر “‪.‬۽ جڏهن اهي ساڻس ُالهائي رهيا تہ‬ ‫يوسف روئي پيو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ سندس ڀائر به ويا ۽ سندس اُيان ڪري پيا؛ ۽ چيائون تہ‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اسين اوهان جا نوڪر آهيون‪.‬‬ ‫جاَ تي آهيان؟‬ ‫‪19‬۽ يوسف انهن کي چيو تہ ڊڄو نہ‪ ،‬ڇا مان خدا جي ء‬

‫پيدائش‬

‫لَ هجي‪ ،‬جيئن اڄ آهي‪ ،‬گهڻن ماڻهن‬ ‫‪20‬پر اوهان جي باري ۾‪ ،‬اوهان مون خلف بڇڙو سوچيو هو؛ پر خدا جو ارادو هو تہ اهو ڀلئي ء‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫کي جيئرو بچائڻ ء‬ ‫‪21‬تنهن ڪري هاڻي ڊڄو نه ‪:‬مان توهان کي ۽ توهان جي ننڍڙن ٻارن کي پاليندس “‪.‬۽ هن انهن کي تسلي ڏني‪ ،‬۽ انهن سان نرمي ءَ سان‬ ‫ُالهايو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ يوسف ۽ سندس پي مَ جو گهراڻو مصر ۾ رهيا ‪:‬۽ يوسف هڪ سؤ ڏه سال جيئرو رهيو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ يوسف افرائيم جي ٽئين پيڙهي ءَ جي اولد کي ڏٺو ‪:‬منسي جي پٽ ماخير جي اولد کي به يوسف جي گوڏن تي پاليو ويو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ يوسف پنهنجن ڀائرن کي چيو تہ ”آ ءَ مرڻ وارو آهيان ‪:‬۽ خدا ضرور اوهان جي خبر وٺندو ۽ اوهان کي هن ملڪ مان ڪڍي انهي ءَ‬ ‫ملڪ ۾ وٺي ويندو جنهن جو قسم هن ابراهيم‪ ،‬اسحاق ۽ يعقوب سان کنيو هو“‪.‬‬ ‫‪25‬۽ يوسف بني اسرائيلن کان قسم کڻي چيو تہ خدا ضرور اوهان جي خدمت ڪندو‪ ،‬۽ اوهين منهنجا هڏا اتان کڻي ويندا‪.‬‬ ‫‪26‬پوَ يوسف هڪ سؤ ڏهه سالن جي عمر ۾ فوت ٿيو ‪:‬۽ انهن سندس تدفين ڪئي‪ ،‬۽ کيس مصر ۾ هڪ تابوت ۾ رکيو ويو‪.‬‬ ‫ء‬