Issuu

‫‪2‬سموئيل‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫صالج ۾ رهيو هو؛‬ ‫‪1‬هاڻي اهو ٿيو ته شائول جي موت کان ق‬ ‫پوِ‪ ،‬جڏهن دائود عمالياين جي قتل کان موٽي آيو‪ ،‬۽ دائود ٻه ڏينهن ق‬ ‫‪2‬ٽئين ڏينهن تي به ائين ٿيو ته‪ ،‬هڪ ماڻهو شائول جي ڪئمپ مان نڪتو‪ ،‬سندس ڪپڙا ڦاٽل هئا ۽ سندس مٿي تي مٽي هئي ‪:‬۽ جڏهن هو‬ ‫دائود وٽ آيو ته زمين تي ڪري پيو ۽ سجدو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪3‬دائود کيس چيو تہ ”تون ڪٿان آيو آهين؟ “۽ هن کيس چيو تہ ”آ ءِ بني اسرائيل جي ڪئمپ مان ڀڄي آيو آهيان“‪.‬‬ ‫ٻڌاِ “‪.‬هن جواب ڏنو تہ ”ماڻهو جنگ مان ڀڄي ويا آهن‪ ،‬۽ گهڻا ماڻهو‬ ‫‪4‬دائود کيس چيو تہ ”معاملو ڪيئن ٿيو؟ مهرباني ڪري مون کي ق‬ ‫ڪري پيا ۽ مري ويا آهن؛ ۽ شائول ۽ سندس پٽ يونٿن بہ مري ويا آهن“‪.‬‬ ‫‪5‬۽ دائود انهي ءِ جوان کي چيو جنهن کيس ٻڌايو هو تہ ”توکي ڪيئن خبر پئي تہ شائول ۽ سندس پٽ ييونٿن مري ويا آهن؟“‬ ‫‪6‬۽ اهو نوجوان جنهن کيس ٻڌايو‪ ،‬چيو تہ ”جڏهن مان اتفاق سان جبل گلبوعہ تي پهتس تہ ڏسو‪ ،‬شائول پنهنجي نيزي تي ٽيڪ ڏئي رهيو‬ ‫هو؛ ۽ ڏسو‪ ،‬رتهيون ۽ گهوڙا سندس پٺيان سختي ءِ سان پيا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ جڏهن هن پنهنجي پٺيان ڏٺو‪ ،‬تڏهن هن مون کي ڏٺو‪ ،‬۽ مون کي سڏ ڪيو‪ ،‬۽ مون جواب ڏنو‪" ،‬مان هتي آهيان"‪.‬‬ ‫‪8‬۽ هن مون کي چيو‪" ،‬تون ڪير آهين؟ "۽ مون کيس جواب ڏنو‪" ،‬مان هڪ عمالياي آهيان"‪.‬‬ ‫‪9‬هن مون کي وري چيو ته‪ ،‬مون تي بيهڻ‪ ،‬۽ مون کي ماري ڇڏ‪ ،‬ڇاڪاڻ ته مون تي ڏک پهتو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته منهنجي زندگي اڃا تائين‬ ‫مون ۾ پوري آهي‪.‬‬ ‫پوِ هو جيئرو نہ رهندو ‪:‬۽‬ ‫ڪرڻ کان ق‬ ‫‪10‬تنهنڪري مون سندس مٿان بيٺو ۽ کيس ماري ڇڏيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ مون کي پڪ هئي تہ سندس ق‬ ‫مون سندس مٿي تي تاج ۽ سندس هٿ تي ڪنگڻ کنيو‪ ،‬۽ انهن کي هتي پنهنجي پالڻهار وٽ آندو آهيان‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ دائود پنهنجا ڪپڙا پڪڙي ڦاڙيا‪ ،‬۽ سڀني ماڻهن جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬پڻ‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪12‬۽ اهي سوڳ ڪندا رهيا‪ ،‬روئندا رهيا ۽ شام تائين روزا رکيا‪ ،‬شائول‪ ،‬سندس پٽ يونٿن‪ ،‬۽ خداوند جي ماڻهن ۽ بني اسرائيل جي‬ ‫ڪريا ويا هئا‪.‬‬ ‫گهراڻي ق‬ ‫لِ‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اهي تلوار سان ق‬ ‫‪13‬۽ دائود انهي ءِ نوجوان کي چيو جنهن کيس ٻڌايو هو‪” ،‬تون ڪٿان جو آهين؟ “هن جواب ڏنو‪” ،‬مان هڪ اجنبي جو پٽ آهيان‪ ،‬هڪ‬ ‫عمالياي“‪.‬‬ ‫لِ پنهنجو هٿ ڊگهو ڪرين؟“‬ ‫‪14‬۽ دائود کيس چيو تہ ”تون ڪيئن نہ ڊڄين جو خداوند جي مسح ڪيل کي ناس ڪرڻ ق‬ ‫‪15‬دائود هڪ جوان کي سڏي چيو تہ ”ويجهو وڃي ۽ هن تي حملو ڪر “‪.‬۽ هن ان کي اهڙو ڌڪ هنيو جو هو مري ويو‪.‬‬ ‫‪16‬دائود کيس چيو تہ ”تنهنجو خون تنهنجي سر تي هجي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تنهنجي وات تنهنجي خلف شاهدي ڏني آهي تہ مون خداوند جي‬ ‫مسح ڪيل کي ماريو آهي“‪.‬‬ ‫‪17‬۽ دائود شائول ۽ سندس پٽ يونٿن تي هن ماتم سان افسوس ڪيو‪:‬‬ ‫( ‪18‬۽ هن انهن کي يهوداه جي ٻارن کي ڪمان جو استعمال سيکارڻ جو حڪم ڏنو ‪:‬ڏسو‪ ،‬اهو ياشر جي ڪتاب ۾ لکيل آهي)‪.‬‬ ‫‪19‬اسرائيل جو حسن تنهنجي بلند هنڌن تي قتل ڪيو ويو آهي ‪:‬طاقتور ڪيئن ڪري پيا آهن!‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬متان فلستين جون ڌيئرون خوش ٿين‪ ،‬متان غير طهريلن جون ڌيئرون خوش‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬اسڪيلون جي گهٽين ۾ اقهو نہ ق‬ ‫‪20‬گت ۾ اقهو نہ ق‬ ‫ٿين‪.‬‬ ‫‪21‬اي گلبوا جا جبل‪ ،‬اوهان تي شبنم نہ پوي‪ ،‬نہ مينهن پوي‪ ،‬۽ نہ ئي نذراني جا ميدان ‪:‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اتي طاقتورن جي ڍال‪ ،‬شائول جي‬ ‫ڍال‪ ،‬ڄڻ تہ کيس تيل سان مسح نہ ڪيو ويو هو‪.‬‬ ‫‪22‬ماتولن جي رت کان‪ ،‬طاقتورن جي چربی کان‪ ،‬يوناٿن جو ڪمان پوئتي نه هٽيو‪ ،‬۽ شائول جي تلوار خالي نه موٽي‪.‬‬ ‫‪23‬شائول ۽ يوناٿن پنهنجي زندگي ءِ ۾ پيارا ۽ خوشگوار هئا‪ ،‬۽ پنهنجي موت ۾ به اهي جدا نه ٿيا ‪:‬اهي عااب کان تيز هئا‪ ،‬اهي شينهن کان‬ ‫وڌيڪ طاقتور هئا‪.‬‬ ‫لِ روئو‪ ،‬جنهن توهان کي ٻين شين سان گڏ قرمزي ڪپڙا پهرايا‪ ،‬جنهن توهان جي ڪپڙن تي سون‬ ‫‪24‬اي اسرائيل جون ڌيئرون‪ ،‬شائول ق‬ ‫جا زيور پهرايا‪.‬‬ ‫‪25‬ڪيئن جنگ جي وچ ۾ طاقتور ڪري پيا !اي جونٿن‪ ،‬تون پنهنجي بلند هنڌن تي مارجي ويو هئين‪.‬‬ ‫لِ ڏک ۾ آهيان ‪:‬تون مون سان تمام گهڻو پيارو رهيو آهين ‪:‬تنهنجي محبت مون سان عجيب هئي‪،‬‬ ‫‪26‬منهنجا ڀا يِ جونٿن‪ ،‬مان تنهنجي ق‬ ‫عورتن جي محبت کان به وڌيڪ‪.‬‬ ‫‪27‬طاقتور ڪيئن ڪري پيا‪ ،‬۽ جنگ جا هٿيار ڪيئن ناس ٿي ويا!‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫پوِ اهو ٿيو تہ دائود خداوند کان پڇيو تہ‪” ،‬ڇا مان يهوداه جي ڪنهن بہ شهر ۾ وڃي سگهان؟ “۽ خداوند کيس چيو تہ ”مٿي‬ ‫‪1‬۽ هن کان ق‬ ‫وڃ “‪.‬۽ دائود چيو تہ ”مٿي ڪٿي وڃان؟ “۽ هن چيو تہ ”حبرون ڏانهن“‪.‬‬ ‫‪2‬تنهنڪري دائود اتي ويو‪ ،‬۽ سندس ٻہ زالون‪ ،‬يزرعيليا اخينوعم ۽ ڪرمليا جي نابال جي زال ابيگيل‪.‬‬ ‫‪3‬۽ دائود پنهنجن ماڻهن کي جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬هر هڪ ماڻهو پنهنجي گهر وارن سان گڏ وٺي آيو ‪:‬۽ اهي حبرون جي شهرن ۾ رهڻ‬ ‫لڳا‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪4‬۽ يهوداه جا ماڻهو آيا‪ ،‬۽ اتي دائود کي يهوداه جي گهراڻي جو بادشاه مارر ڪيائون‪ ،‬۽ دائود کي ٻڌايو تہ‪” ،‬يبيش گلد جا ماڻهو ئي آهن‬ ‫جن شائول کي دفن ڪيو“‪.‬‬ ‫‪5‬۽ دائود يبيش گلد جي ماڻهن ڏانهن قاصد موڪليا ۽ انهن کي چيو تہ ”خداوند اوهان کي برڪت ڏئي جو اوهان پنهنجي مالڪ‪ ،‬يعني‬ ‫شائول‪ ،‬سان هي يِ احسان ڪيو آهي ۽ کيس دفن ڪيو آهي“‪.‬‬ ‫‪6‬۽ هاڻي خداوند توهان سان مهرباني ۽ سچائي ڪري ‪:‬۽ مان پڻ توهان کي هن مهرباني جو بدلو ڏيندس‪ ،‬ڇاڪاڻ ته توهان هي ڪم ڪيو‬ ‫آهي‪.‬‬ ‫‪7‬تنهنڪري هاڻي اوهان جا هٿ مضبوط ٿين ۽ بهادر ٿيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اوهان جو مالڪ شائول مري ويو آهي‪ ،‬۽ يهوداه جي گهراڻي‬ ‫مون کي پنهنجي مٿان بادشاه مارر ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪8‬پر نير جي پٽ ابنير‪ ،‬جيڪو شائول جي لشڪر جو سردار هو‪ ،‬شائول جي پٽ اقشبوشت کي وٺي ويو ۽ کيس محنائم ڏانهن وٺي ويو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ کيس جلعاد‪ ،‬آشورين‪ ،‬يزرعيل‪ ،‬افرائيم‪ ،‬بنيامين ۽ سڄي اسرائيل تي بادشاهه بڻايو‪.‬‬ ‫‪10‬شائول جو پٽ اقشبوشت چاليهن سالن جو هو جڏهن هو اسرائيل تي حڪومت ڪرڻ لڳو ۽ ٻہ سال حڪومت ڪيائين ‪.‬پر يهوداه جو‬ ‫گهراڻو دائود جي پٺيان لڳو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ دائود جو حبرون ۾ يهوداه جي گهراڻي تي بادشاهي جو عرصو ست سال ۽ ڇهه مهينا هو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ نير جو پٽ ابنير ۽ شائول جي پٽ اقشبوشت جا نوڪر محنايم کان جبعون ڏانهن ويا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ضروياه جو پٽ يوآب ۽ دائود جا نوڪر ٻاهر ويا ۽ جبعون جي تل ءِ وٽ گڏ ٿيا ‪:‬۽ اهي ويٺا‪ ،‬هڪ تل ءِ جي هڪ پاسي ۽ ٻيو تل ءِ‬ ‫جي ٻئي پاسي‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ابنير يوآب کي چيو تہ ”نوجوانن کي اٿڻ ڏيو ۽ اسان جي اڳيان کيڏڻ ڏيو “‪.‬يوآب چيو تہ ”انهن کي اٿڻ ڏيو“‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ ايٿيا ۽ بنيامين جي ٻارهن ماڻهن مان‪ ،‬جيڪي شائول جي پٽ اقشبوشت جي خاندان جا هئا‪ ،‬۽ دائود جي نوڪرن مان ٻارهن ماڻهن‬ ‫ق‬ ‫مان گذريا‪.‬‬ ‫‪16‬۽ انهن مان هر هڪ پنهنجي ساٿي جي مٿي کي پڪڙيو ۽ پنهنجي تلوار پنهنجي ساٿي جي پاسي ۾ وڌائين؛ تنهن ڪري اهي گڏجي‬ ‫ڪري پيا ‪:‬تنهن ڪري ان جڳهه کي هلڪات هزوريم سڏيو ويو‪ ،‬جيڪو جبعون ۾ آهي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ اين ڏينهن هڪ تمام سخت جنگ ٿي؛ ۽ ابنير ۽ بني اسرائيل جا ماڻهو دائود جي نوڪرن جي اڳيان شڪست کاڌي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ اتي زرويا جا ٽي پٽ هئا‪ ،‬يوآب‪ ،‬ابيشئي‪ ،‬۽ عساهيل ‪:‬۽ عساهيل جهنگلي هرڻ وانگر هلڪو هو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ عساهيل ابنير جي پٺيان لڳو؛ ۽ جڏهن هو ابنير جي پٺيان وڃڻ کان ساڄي يا کاٻي پاسي نه يمڙيو‪.‬‬ ‫‪20‬پوِ ابنير پنهنجي پٺيان نهاريو ۽ چيو‪” ،‬ڇا تون عساهيل آهين؟ “هن جواب ڏنو‪” ،‬مان آهيان“‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪21‬ابنير کيس چيو تہ ”پنهنجي ساڄي يا کاٻي پاسي يمڙ ۽ ڪنهن هڪ جوان کي پڪڙي سندس هٿيار کڻي وڃ “‪.‬پر عساهيل سندس پٺيان‬ ‫هلڻ کان نہ مڙيو‪.‬‬ ‫پوِ مان ڪيئن پنهنجو منهن‬ ‫‪22‬ابنير وري عساهيل کي چيو تہ ”منهنجي پٺيان اچڻ کان يمڙي وڃ ‪.‬مان توکي ڇو زمين تي ماري ڇڏيان؟ ق‬ ‫تنهنجي ڀا يِ يوآب ڏانهن ڪريان؟“‬ ‫‪23‬پر هن يمنهن موڙڻ کان انڪار ڪيو ‪:‬تنهن ڪري ابنير نيزي جي پوئين ڇيڙي سان کيس پنجين پاسري هيٺان ڌڪ هنيو ته نيزي‬ ‫جاِ تي ايندا هئا جتي عساهيل ڪري‬ ‫جاِ تي مري ويو ‪:‬۽ اهو ٿيو ته جيڪي به ان ق‬ ‫سندس پٺيان نڪري وئي؛ ۽ هو اتي ڪري پيو ۽ ساڳئي ق‬ ‫پيو ۽ مري ويو‪ ،‬اهي بيٺا رهيا‪.‬‬ ‫‪24‬يوآب ۽ ابيشئي ابنير جي پٺيان لڳا ‪:‬۽ سج لهي ويو جڏهن اهي ا ممه جي ٽڪري ءِ تي پهتا‪ ،‬جيڪو جبعون جي بيابان جي رستي تي جيح‬ ‫جي سامهون آهي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ بنيامين جا ماڻهو ابنير جي پٺيان گڏ ٿيا‪ ،‬۽ هڪ ٽولي بڻجي هڪ ٽڪري ءِ جي چوٽي ءِ تي بيٺا رهيا‪.‬‬ ‫پوِ ڪيترو وقت‬ ‫لِ کائي ويندي؟ ڇا توکي خبر ناهي تہ آخر ۾ اهو تلخ ٿيندو؟ ق‬ ‫‪26‬پوِ ابنير يوآب کي سڏ ڪيو ۽ چيو تہ ”ڇا تلوار هميشه ق‬ ‫ق‬ ‫لڳندو‪ ،‬جيستائين تون ماڻهن کي پنهنجن ڀائرن جي پٺيان نه موٽڻ جو حڪم نه ڏيندين؟“‬ ‫‪27‬۽ يوآب چيو تہ ”خدا جي جيئري هجڻ جي قسم‪ ،‬جيڪڏهن تون نه ڳالهائين ها‪ ،‬ته ضرور صبح جو ماڻهو پنهنجي ڀا يِ جي پٺيان وڃڻ‬ ‫کان هٽي وڃن ها“‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ يوآب توتاري وڄائي‪ ،‬۽ سڀ ماڻهو بيٺا رهيا‪ ،‬۽ بني اسرائيل جي پٺيان وڌيڪ نه لڳا ۽ نه ئي وري جنگ ڪئي‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪29‬۽ ابنير ۽ سندس ماڻهو سڄي رات ميدان ۾ هليا‪ ،‬۽ اردن پار ڪيا‪ ،‬۽ سڄي بترون مان لنگهي ويا‪ ،‬۽ محنائم ۾ آيا‪.‬‬ ‫‪30‬۽ يوآب ابنير جي پٺيان وڃڻ کان موٽيو ‪:‬۽ جڏهن هن سڀني ماڻهن کي گڏ ڪيو‪ ،‬ته دائود جي نوڪرن مان ‪9‬ماڻهو ۽ عساهيل غائب‬ ‫هئا‪.‬‬ ‫‪31‬پر دائود جي نوڪرن بنيامين مان ۽ ابنير جي ماڻهن مان ٽي سؤ سٺ ماڻهو ماريا هئا‪.‬‬ ‫‪32‬۽ انهن عساهيل کي کڻي سندس پي يِ جي قبر ۾ دفن ڪيو‪ ،‬جيڪا بيت لحم ۾ هئي ‪.‬۽ يوآب ۽ سندس ماڻهو سڄي رات هلندا رهيا‪ ،‬۽ صبح‬ ‫سوير حبرون ۾ پهتا‪.‬‬ ‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬هاڻي شائول جي گهراڻي ۽ دائود جي گهراڻي جي وچ ۾ ڊگهي جنگ هلي ‪:‬پر دائود وڌيڪ طاقتور ٿيندو ويو‪ ،‬۽ شائول جو گهر ڪمزور‬ ‫۽ ڪمزور ٿيندو ويو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ دائود کي حبرون ۾ پٽ پيدا ٿيا ‪:‬۽ سندس پهريون پٽ امنون هو‪ ،‬جيڪو يزرعيليا اخينوعم مان هو‪.‬‬ ‫ڪلب‪ ،‬جيڪو ڪرملي نابال جي زال ابيگيل مان هو؛ ۽ ٽيون نالو ابيشالوم‪ ،‬جيڪو گشور جي بادشاهه تلمائي جي ڌي ءِ‬ ‫‪3‬۽ ٻيو نالو ق‬ ‫معڪا جو پٽ هو‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪4‬۽ چوٿون‪ ،‬ادونياه‪ ،‬حجيت جو پٽ؛ ۽ پنجون‪ ،‬شفتياه‪ ،‬ابيطال جو پٽ؛‬ ‫‪5‬۽ ڇهون‪ ،‬اقترعام‪ ،‬جيڪو دائود جي زال عجلہ مان هو ‪.‬اهي دائود کي حبرون ۾ پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪6‬۽ اهو ٿيو‪ ،‬جڏهن شائول جي گهراڻي ۽ دائود جي گهراڻي جي وچ ۾ جنگ هلي رهي هئي‪ ،‬تڏهن ابنير پاڻ کي شائول جي گهراڻي ق‬ ‫مضبوط ڪيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ شائول جي هڪ ڪنوار هئي‪ ،‬جنهن جو نالو قرصفا هو‪ ،‬جيڪا آياه جي ڌي ءِ هئي ‪.‬۽ اقشبوشت ابنير کي چيو ته‪” ،‬تون منهنجي پي يِ‬ ‫جي ڪنوار سان ڇو مباشرت ڪئي آهين؟“‬ ‫‪8‬پوِ ابنير اقشبوشت جي لفظن تي تمام گهڻو ڪاوڙيو‪ ،‬۽ چيو‪" ،‬ڇا مان ڪتي جو سور آهيان‪ ،‬جيڪو اڄ يهودا جي خلف تنهنجي پي يِ‬ ‫ق‬ ‫ساؤل جي گهر‪ ،‬سندس ڀائرن ۽ سندس دوستن سان مهرباني ڪري رهيو آهيان‪ ،‬۽ توکي دائود جي هٿ ۾ نه ڏنو آهي‪ ،‬جو تون اڄ مون تي‬ ‫هن عورت جي حوالي سان ڏوهه جو الزام لڳائين ٿو؟"‬ ‫‪9‬خدا ابنير سان ائين ئي ڪري‪ ،‬۽ ان کان به وڌيڪ‪ ،‬جيڪڏهن جيئن خداوند دائود سان قسم کنيو آهي‪ ،‬ته مان به هن سان ائين ڪريان‪.‬‬ ‫‪10‬ته جيئن بادشاهت کي ساؤل جي گهراڻي کان منتال ڪري‪ ،‬۽ دائود جو تخت اسرائيل ۽ يهودا تي‪ ،‬دان کان بيرشبا تائين قائم ڪري‪.‬‬ ‫‪11‬۽ هو ابنير کي هڪ لفظ به جواب نه ڏئي سگهيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هو کانئس ڊڄندو هو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ابنير پنهنجي طرفان دائود ڏانهن قاصد موڪليا‪ ،‬۽ چيو ته‪" ،‬هي ملڪ ڪنهن جو آهي؟ "۽ چيو ته‪" ،‬مون سان پنهنجو عهد ڪر‪ ،‬۽‪،‬‬ ‫ڏس‪ ،‬منهنجو هٿ توهان سان گڏ هوندو‪ ،‬ته جيئن سڄي اسرائيل کي توهان ڏانهن آڻيان"‪.‬‬ ‫‪13‬۽ هن چيو تہ ”ٺيڪ آهي؛ مان تو سان هڪ عهد ڪندس ‪:‬پر هڪ ڳالهه جيڪا مان تو کان گهران ٿو‪ ،‬اها آهي تہ تون منهنجو منهن‬ ‫لِ ايندين“‪.‬‬ ‫نه ڏسندين‪ ،‬جيستائين تون پهرين شائول جي ڌي ءِ ميڪل کي نه آڻيندين‪ ،‬جڏهن تون منهنجي منهن ڏسڻ ق‬ ‫‪14‬۽ دائود شائول جي پٽ اقشبوشت ڏانهن قاصد موڪليا‪ ،‬۽ چيائون تہ ”منهنجي زال ميڪل مون کي واپس ڪر‪ ،‬جيڪا مون فلستين جي‬ ‫لِ شادي ڪئي هئي“‪.‬‬ ‫سؤ پيشانين ق‬ ‫‪15‬۽ اقشبوشت ماڻهو موڪليا ۽ کيس سندس مڙس کان‪ ،‬يعني قليش جي پٽ فلتئيل کان وٺي آندو‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ ابنير کيس چيو ته‪" ،‬وڃ‪ ،‬موٽي وڃ "‪.‬۽ هو موٽي ويو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ سندس مڙس هن سان گڏ روئندي بحوريم ڏانهن هليو ويو ق‬ ‫‪17‬۽ ابنير بني اسرائيل جي بزرگن سان رابطو ڪيو‪ ،‬۽ چيو تہ‪” ،‬اوهين اڳ ۾ دائود کي پنهنجو بادشاه بڻائڻ چاهيو ٿا‪:‬‬ ‫‪18‬هاڻي اهو ڪريو ‪:‬ڇاڪاڻ ته خداوند دائود بابت چيو آهي ته‪ ،‬مان پنهنجي ٻانهي دائود جي هٿ سان پنهنجي قوم بني اسرائيل کي فلستين‬ ‫جي هٿ کان ۽ انهن جي سڀني دشمنن جي هٿ کان بچائيندس‪.‬‬ ‫لِ ويو جيڪو اسرائيل کي سٺو لڳو‪،‬‬ ‫‪19‬۽ ابنير بنيامين جي ڪنن ۾ پڻ ڳالهايو ‪:‬۽ ابنير حبرون ۾ دائود جي ڪنن ۾ اهو سڀ ڪجهه چوڻ ق‬ ‫۽ جيڪو بنيامين جي سڄي گهر کي سٺو لڳو‪.‬‬ ‫‪20‬پوِ ابنير حبرون ۾ دائود وٽ آيو ۽ ويهه ماڻهو ساڻس گڏ هئا‪ ،‬۽ دائود ابنير ۽ انهن ماڻهن کي جيڪي ساڻس گڏ هئا دعوت ڏني‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪21‬۽ ابنير دائود کي چيو تہ‪” ،‬آ ءِ ايٿي ويندس ۽ سڀني اسرائيلين کي پنهنجي پالڻهار بادشاهہ وٽ گڏ ڪندس تہ جيئن اهي اوهان سان هڪ‬ ‫انجام ڪن ۽ اوهين پنهنجي دل جي مرضي مطابق سڀني تي حڪومت ڪريو “‪.‬۽ دائود ابنير کي موڪل ڏني‪ ،‬۽ هو سلمتي ءِ سان هليو‬ ‫ويو‪.‬‬ ‫‪22‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬دائود جا نوڪر ۽ يوآب هڪ لشڪر جو تعاقب ڪرڻ کان آيا‪ ،‬۽ پاڻ سان گڏ هڪ وڏو مال کڻي آيا ‪:‬پر ابنير حبرون ۾ دائود‬ ‫سان گڏ نه هو؛ ڇاڪاڻ ته هن کيس موڪليو هو‪ ،‬۽ هو سلمتي ءِ سان هليو ويو هو‪.‬‬ ‫‪23‬جڏهن يوآب ۽ سڀ لشڪر جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬تڏهن انهن يوآب کي ٻڌايو تہ ”نير جو پٽ ابنير بادشاهہ وٽ آيو آهي ۽ هن کيس‬ ‫موڪلئي ڇڏيو آهي ۽ هو سلمتي ءِ سان هليو ويو آهي“‪.‬‬ ‫‪24‬پوِ يوآب بادشاهه وٽ آيو ۽ چيو تہ ”تو ڇا ڪيو آهي؟ ڏسو‪ ،‬ابنير تو وٽ آيو آهي ‪.‬تو کيس ڇو موڪليو آهي ۽ هو بلڪل هليو ويو‬ ‫ق‬ ‫آهي؟“‬ ‫‪25‬ڇا تون نير جي پٽ ابنير کي ڄاڻين ٿو‪ ،‬ته هو توکي دوکو ڏيڻ ۽ تنهنجي ٻاهر وڃڻ ۽ اندر اچڻ جي خبر وٺڻ ۽ جيڪي تون ڪرين ٿو‬ ‫سو سڀ ڄاڻڻ آيو هو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جڏهن يوآب دائود کان ٻاهر نڪتو‪ ،‬تڏهن هن ابنير جي پٺيان قاصد موڪليا‪ ،‬جيڪي کيس سيره جي کوهه مان واپس وٺي آيا ‪:‬پر‬ ‫دائود کي خبر نه هئي‪.‬‬ ‫‪27‬۽ جڏهن ابنير حبرون ڏانهن موٽيو‪ ،‬تڏهن يوآب کيس دروازي تي هڪ طرف وٺي ويو ته جيئن ساڻس چپ چاپ ڳالهائي‪ ،‬۽ اتي سندس‬ ‫ڀا يِ عساهيل جي خون جي بدلي ۾ سندس پنجين پاسري هيٺان ڌڪ هنيو‪ ،‬جيڪو مري ويو‪.‬‬ ‫لِ خداوند جي اڳيان بي‬ ‫‪28‬پوِ جڏهن دائود اهو ٻڌو‪ ،‬تڏهن هن چيو تہ ”مان ۽ منهنجو ملڪ نير جي پٽ ابنير جي خون کان هميشه ق‬ ‫ق‬ ‫قصور آهيون‪.‬‬ ‫‪29‬اهو يوآب جي سر تي ۽ سندس پي يِ جي سڄي گهراڻي تي هجي؛ ۽ يوآب جي گهراڻي مان ڪو به اهڙو نه رهي جنهن کي وهم هجي‪ ،‬يا‬ ‫ڪو ڪوڙهه جو مريض هجي‪ ،‬يا ڪو لٺ تي ٽيڪ ڏئي‪ ،‬يا ڪو تلوار تي ڪري‪ ،‬يا ڪو ماني جي کوٽ هجي‪.‬‬ ‫‪30‬سو يوآب ۽ سندس ڀا يِ ابيشئي ابنير کي ماري ڇڏيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن جبعون ۾ جنگ ۾ سندن ڀا يِ عساهيل کي ماريو هو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ دائود يوآب ۽ سڀني ماڻهن کي جيڪي ساڻس گڏ هئا چيو ته پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيو ۽ ٽاٽ ڍڪيو ۽ ابنير جي اڳيان ماتم ڪريو ‪.‬۽ دائود‬ ‫بادشاهه پاڻ جنازي جي پٺيان هليو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ انهن ابنير کي حبرون ۾ دفن ڪيو ‪:‬۽ بادشاه پنهنجو آواز بلند ڪيو‪ ،‬۽ ابنير جي قبر تي روئيو؛ ۽ سڀ ماڻهو روئي رهيا‪.‬‬ ‫لِ افسوس ڪيو‪ ،‬۽ چيو تہ ڇا ابنير ائين مري ويو جيئن ڪو بيوقوف مري ٿو؟‬ ‫‪33‬۽ بادشاهہ ابنير ق‬ ‫ڪري‬ ‫ڪري پوندو آهي‪ ،‬تيئن تون ق‬ ‫‪34‬تنهنجا هٿ نہ ٻڌل هئا‪ ،‬نڪي تنهنجا پير زنجيرن ۾ ٻڌل هئا‪ ،‬جيئن ڪو ماڻهو بڇڙن ماڻهن جي هٿان ق‬ ‫پوندو آهين “‪.‬۽ سڀ ماڻهو وري سندس مٿان روئڻ لڳا‪.‬‬ ‫لِ آيا‪ ،‬تڏهن دائود قسم کڻي چيو ته‪” ،‬خدا مون سان به ائين ئي‬ ‫لِ زور ڏيڻ ق‬ ‫‪35‬۽ جڏهن سڀ ماڻهو دائود کي ڏينهن جي وقت ۾ ماني کائڻ ق‬ ‫ڪري‪ ،‬۽ جيڪڏهن مان سج لهڻ تائين ماني يا ٻيو ڪجهه چکيان ته ان کان به وڌيڪ ڪري“‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪36‬۽ سڀني ماڻهن ان تي ڌيان ڏنو‪ ،‬۽ اهو انهن کي خوش ڪيو ‪:‬جيئن بادشاهه جيڪو ڪيو اهو سڀني ماڻهن کي خوش ڪيو‪.‬‬ ‫‪37‬ڇاڪاڻ ⁠تہ سڀني ماڻهن ۽ سڀني اسرائيلين انهي ءِ ڏينهن سمجهيو تہ بادشاهہ نير جي پٽ ابنير کي مارڻ جو ارادو نہ ڪيو هو‪.‬‬ ‫‪38‬۽ بادشاه پنهنجن نوڪرن کي چيو تہ ڇا اوهان کي خبر ناهي تہ اڄ اسرائيل ۾ هڪڙو سردار ۽ وڏو ماڻهو ڪري پيو آهي؟‬ ‫لِ تمام سخت آهن ‪:‬خداوند برائي‬ ‫‪39‬۽ اڄ آئون ڪمزور آهيان‪ ،‬جيتوڻيڪ مسح ٿيل بادشاهه آهيان؛ ۽ هي ماڻهو‪ ،‬زيروياه جا پٽ‪ ،‬مون ق‬ ‫ڪندڙ کي سندس بدڪاري جي مطابق بدلو ڏيندو‪.‬‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫‪1‬۽ جڏهن شائول جي پٽ ٻڌو ته ابنير حبرون ۾ مري ويو آهي‪ ،‬تڏهن سندس هٿ ڪمزور ٿي ويا ۽ سڀ بني اسرائيل پريشان ٿي ويا‪.‬‬ ‫‪2‬۽ شائول جي پٽ وٽ ٻہ ماڻهو هئا جيڪي ٽولن جا سردار هئا ‪:‬هڪڙي جو نالو بعنه ۽ ٻئي جو نالو ريڪاب هو‪ ،‬اهي بنيامين جي اولد‬ ‫مان بيروتي رمون جا پٽ هئا( ‪:‬ڇاڪاڻ ته بيروت پڻ بنيامين ۾ شمار ڪيو ويندو هو)‬ ‫‪3‬۽ بيروتي قگتائيم ڏانهن ڀڄي ويا‪ ،‬۽ اڄ ڏينهن تائين اتي پرديسي آهن)‪.‬‬ ‫‪4‬۽ شائول جي پٽ يونتن جو هڪ پٽ هو جيڪو پيرن کان لنگڙو هو ‪.‬جڏهن يزرعيل مان شائول ۽ يونتن جي خبر پهتي ته هو پنجن سالن‬ ‫جو هو‪ ،‬۽ سندس دادا کيس کڻي ڀڄي وئي ‪.‬۽ جڏهن هو ءِ ڀڄڻ جي تڪڙ ۾ هئي ته هو ڪري پيو ۽ لنگڙو ٿي ويو ‪.‬۽ سندس نالو مفيبوشٿ‬ ‫هو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ بيروتي قرمون جا پٽ‪ ،‬ريڪاب ۽ بعنه‪ ،‬ڏينهن جي گرمي ۾ اشبوشٿ جي گهر آيا‪ ،‬جيڪو منجهند جو بستري تي ليٽيل هو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ اهي اتي گهر جي وچ ۾ آيا‪ ،‬ڄڻ ته اهي ڪڻڪ کڻڻ چاهين ٿا؛ ۽ انهن کيس پنجين پاسري هيٺان ڌڪ هنيو ‪:‬۽ ريڪاب ۽ سندس ڀا يِ‬ ‫بعنه بچي ويا‪.‬‬ ‫‪7‬ڇالِ ⁠جو جڏهن اهي گهر ۾ گهڙيا‪ ،‬تڏهن هو پنهنجي بستري تي پنهنجي ڪمري ۾ ليٽيل هو‪ ،‬۽ انهن کيس ماريو‪ ،‬۽ کيس ماري ڇڏيو‪ ،‬۽‬ ‫ق‬ ‫سندس سر ڪپيو‪ ،‬۽ سندس مٿو کڻي‪ ،‬۽ سڄي رات ميدان ۾ گهمندا رهيا‪.‬‬ ‫‪8‬۽ اهي اقشبوشت جو سر حبرون ۾ دائود وٽ کڻي آيا ۽ بادشاهه کي چيو ته‪” ،‬هي توهان جو دشمن ساؤل جي پٽ اقشبوشت جو سر آهي‪،‬‬ ‫جيڪو توهان جي جان وٺڻ جي ڪوشش ڪري رهيو هو ‪.‬۽ خداوند اڄ منهنجي مالڪ بادشاهه کي ساؤل ۽ سندس اولد کان بدلو ورتو‬ ‫آهي“‪.‬‬ ‫‪9‬۽ دائود ريڪاب ۽ سندس ڀا يِ بعنه کي جواب ڏنو‪ ،‬جيڪي بيروتي رمون جا پٽ هئا‪ ،‬۽ انهن کي چيو ته‪” ،‬خداوند جي جيئري هجڻ جو‬ ‫قسم‪ ،‬جنهن منهنجي جان کي سڀني مصيبتن کان بچايو آهي‪،‬‬ ‫‪10‬جڏهن هڪ مون کي ٻڌايو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬شائول مري ويو آهي‪ ،‬۽ سوچي رهيو هو ته خوشخبري کڻي آيو آهي‪ ،‬مون کيس پڪڙيو ۽‬ ‫قزڪلگ ۾ ماري ڇڏيو‪ ،‬جنهن سوچيو ته مان کيس سندس خوشخبري ڏيڻ جو بدلو ڏيندس‪:‬‬ ‫پوِ ڇا هاڻي مان توهان‬ ‫‪11‬ڪيترو وڌيڪ‪ ،‬جڏهن بڇڙا ماڻهو هڪ نيڪ ماڻهو ءِ کي سندس گهر ۾ سندس بستري تي قتل ڪيو آهي‪ ،‬ته ق‬ ‫کان سندس خون جو بدلو نه وٺندس ۽ توهان کي زمين تان نه ڪڍي ڇڏيندس؟‬ ‫‪12‬۽ دائود پنهنجن جوانن کي حڪم ڏنو‪ ،‬۽ انهن انهن کي قتل ڪيو‪ ،‬۽ انهن جا هٿ ۽ پير ڪٽيا‪ ،‬۽ انهن کي حبرون ۾ تل ءِ تي ٽنگيو‪ ،‬پر‬ ‫انهن اشبوست جو سر کڻي حبرون ۾ ابنير جي قبر ۾ دفن ڪيو‪.‬‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫‪1‬پوِ بني اسرائيل جا سڀ قبيل حبرون ۾ دائود وٽ آيا ۽ چيائون تہ ”ڏسو‪ ،‬اسين اوهان جي هڏي ۽ اوهان جو گوشت آهيون‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪2‬۽ اڳئين زماني ۾‪ ،‬جڏهن شائول اسان جو بادشاهه هو‪ ،‬تڏهن تون ئي هئين جيڪو اسرائيل کي ٻاهر ڪڍي ۽ اندر آڻيندو هو ‪:‬۽ خداوند‬ ‫توکي چيو ته‪ ،‬تون منهنجي قوم اسرائيل کي کارائيندين‪ ،‬۽ تون اسرائيل جو سردار ٿيندين‪.‬‬ ‫‪3‬تنهنڪري بني اسرائيل جا سڀ بزرگ حبرون ۾ بادشاه وٽ آيا‪ ،‬۽ داؤد بادشاه انهن سان حبرون ۾ خداوند جي اڳيان هڪ عهد ڪيو‪ ،‬۽‬ ‫انهن داؤد کي اسرائيل تي بادشاه مارر ڪيو‪.‬‬ ‫‪4‬دائود ٽيهن سالن جو هو جڏهن هن حڪومت ڪرڻ شروع ڪئي‪ ،‬۽ هن چاليهه سال حڪومت ڪئي‪.‬‬ ‫‪5‬حبرون ۾ هن يهوداه تي ست سال ڇهه مهينا حڪومت ڪئي ‪:‬۽ يروشلم ۾ هن سڄي اسرائيل ۽ يهوداه تي ٽيٽيهه سال حڪومت ڪئي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ بادشاهہ ۽ سندس ماڻهو يروشلم ۾ يبوسين ڏانهن ويا‪ ،‬جيڪي ملڪ جا رهاڪو هئا ‪:‬جن دائود کي چيو تہ‪” ،‬جيستائين تون انڌن ۽ منڊن‬ ‫کي نہ کڻين‪ ،‬تيستائين تون هتي نہ اچي سگهندين “‪.‬سوچيم تہ دائود هتي نہ ٿو اچي سگهي‪.‬‬ ‫‪7‬پر دائود صيئون جو مضبوط قلعو سنڀاليو ‪:‬اهو ئي دائود جو شهر آهي‪.‬‬ ‫‪8‬۽ دائود انهي ءِ ڏينهن چيو‪" ،‬جيڪو به نالي تي چڙهي ويندو ۽ يبوسي ۽ منڊي ۽ انڌن کي ماريندو‪ ،‬جيڪي دائود جي روح کان نفرت‬ ‫ڪن ٿا‪ ،‬اهو سردار ۽ سردار هوندو "‪.‬تنهن ڪري انهن چيو ته‪" ،‬انڌو ۽ منڊي گهر ۾ نه ايندا"‪.‬‬ ‫‪9‬پوِ دائود قلعي ۾ رهيو‪ ،‬۽ ان کي دائود جو شهر سڏيو ‪.‬۽ دائود ملو کان وٺي اندر تائين چوڌاري تعمير ڪيو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪10‬۽ دائود اڳتي وڌيو‪ ،‬۽ وڏو ٿيو‪ ،‬۽ خداوند لشڪر جو خدا هن سان گڏ هو‪.‬‬ ‫لِ هڪ گهر ٺاهيو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ صور جي بادشاهه حيرام دائود ڏانهن قاصد موڪليا‪ ،‬۽ ديودار جا وڻ‪ ،‬ڪاريگر ۽ معمار ‪:‬۽ انهن دائود ق‬ ‫‪12‬۽ دائود سمجهيو ته خداوند کيس بني اسرائيل تي بادشاهه مارر ڪيو آهي‪ ،‬۽ هن پنهنجي قوم اسرائيل جي خاطر سندس بادشاهي کي‬ ‫بلند ڪيو آهي‪.‬‬ ‫پوِ يروشلم مان وڌيڪ ڌيئرون ۽ زالون کڻي ويو ‪:‬۽ دائود کي اڃا پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون‪.‬‬ ‫‪13‬۽ دائود حبرون کان اچڻ کان ق‬ ‫‪14‬۽ هي انهن جا نال آهن جيڪي يروشلم ۾ پيدا ٿيا ‪:‬سموع‪ ،‬سوباب‪ ،‬ناٿن‪ ،‬سليمان‪،‬‬ ‫‪15‬۽ اقبهار‪ ،‬اقليشوع‪ ،‬نيفگ‪ ،‬يافيا‪،‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪16‬۽ اليشمع‪ ،‬اليدع ۽ اليفلط‪.‬‬ ‫‪17‬پر جڏهن فلستين ٻڌو تہ انهن دائود کي اسرائيل جو بادشاه مارر ڪيو آهي‪ ،‬تڏهن سڀ فلستين دائود جي ڳول ۾ آيا؛ ۽ دائود اهو ٻڌو ۽‬ ‫قلعي ڏانهن لهي ويو‪.‬‬ ‫‪18‬فلستين بہ آيا ۽ رفائيم جي وادي ۾ پکڙجي ويا‪.‬‬ ‫‪19‬۽ دائود خداوند کان پڇيو تہ‪” ،‬ڇا مان فلستين تي چڙهي وڃان؟ ڇا تون انهن کي منهنجي هٿ ۾ ڏئين؟ “۽ خداوند دائود کي چيو‬ ‫تہ ”چڙهي وڃ‪ ،‬ڇو تہ آ ءِ ضرور فلستين کي تنهنجي هٿ ۾ ڏيندس“‪.‬‬ ‫‪20‬۽ دائود بعل پراضيم ۾ آيو‪ ،‬۽ اتي دائود انهن کي ماريو‪ ،‬۽ چيو تہ "خداوند منهنجي اڳيان منهنجي دشمنن تي پاڻي جي ڦاٽڻ وانگر ڀڃي‬ ‫جاِ جو نالو بعل پراضيم رکيو‪.‬‬ ‫ڇڏيو آهي "‪.‬تنهنڪري هن انهي ءِ ق‬ ‫‪21‬۽ اتي ئي انهن پنهنجا بت ڇڏيا‪ ،‬۽ دائود ۽ سندس ماڻهن انهن کي ساڙي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ فلستين وري مٿي آيا‪ ،‬۽ رفائيم جي وادي ۾ پکڙجي ويا‪.‬‬ ‫‪23‬۽ جڏهن دائود خداوند کان پڇيو‪ ،‬تڏهن هن چيو ته‪” ،‬تون مٿي نه وڃ‪ ،‬پر انهن جي پٺيان چڪر هڻي‪ ،‬۽ توت جي وڻن جي سامهون انهن‬ ‫تي حملو ڪر“‪.‬‬ ‫پوِ خداوند تنهنجي اڳيان نڪري‬ ‫‪24‬۽ جڏهن تون توت جي وڻن جي چوٽين ۾ هلڻ جو آواز ٻڌين‪ ،‬تڏهن پاڻ کي تيار ڪر‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ق‬ ‫لِ نڪرندو‪.‬‬ ‫فلستين جي لشڪر کي مارڻ ق‬ ‫‪25‬۽ داؤد ائين ڪيو جيئن خداوند کيس حڪم ڏنو هو؛ ۽ فلستين کي جبع کان وٺي جزر تائين ماريو‪.‬‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫‪1‬ٻيهر‪ ،‬دائود بني اسرائيل جي سڀني چونڊيل ماڻهن کي گڏ ڪيو‪ ،‬ٽيهه هزار‪.‬‬ ‫‪2‬پوِ دائود اٿيو ۽ سڀني ماڻهن سان گڏ جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬يهوداه جي بعل کان‪ ،‬اتان خدا جي صندوق کي کڻي آيو‪ ،‬جنهن جو نالو‬ ‫ق‬ ‫لشڪرن جي خداوند جي نالي سان سڏيو ويندو آهي جيڪو ڪروبين جي وچ ۾ رهندو آهي‪.‬‬ ‫‪3‬۽ انهن خدا جي صندوق کي هڪڙي نئين گاڏي ءِ تي رکيو‪ ،‬۽ ان کي ابينداب جي گهر مان ڪڍيو جيڪو جبعہ ۾ هو ‪:‬۽ ابينداب جا پٽ‬ ‫ع مزا ۽ اخيو نئين گاڏي هلئي رهيا هئا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪4‬۽ انهن ان کي ابينداب جي گهر مان ڪڍيو جيڪو جبعہ ۾ هو‪ ،‬خدا جي صندوق سان گڏ ‪:‬۽ اخيو صندوق جي اڳيان هليو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ دائود ۽ بني اسرائيل جو سڄو گهر خداوند جي اڳيان صنوبر جي ڪاٺ مان ٺهيل هر قسم جي سازن تي‪ ،‬بربط‪ ،‬قستار‪ ،‬دف‪ ،‬تارن ۽‬ ‫جهانجه تي وڄائيندا هئا‪.‬‬ ‫ع مزه پنهنجو هٿ خدا جي صندوق ڏانهن وڌايو ۽ ان کي جهليو؛ ڇاڪاڻ ته ڍڳا ان کي‬ ‫‪6‬۽ جڏهن اهي ناخون جي ڳهڻ جي ق‬ ‫جاِ تي پهتا‪ ،‬ي‬ ‫لوڏي رهيا هئا‪.‬‬ ‫ع مزه تي ڀڙڪيو؛ ۽ خدا کيس اتي سندس غلطي جي ڪري ماريو؛ ۽ هو اتي خدا جي صندوق جي ڀرسان مري ويو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ خداوند جو غضب ي‬ ‫جاِ جو نالو اڄ تائين پرض ميزه رکيو‪.‬‬ ‫ع مزه تي حملو ڪيو هو ‪:‬۽ هن ان ق‬ ‫‪8‬۽ دائود ناراض ٿيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند ي‬ ‫‪9‬۽ دائود ان ڏينهن خداوند کان ڊڄي ويو‪ ،‬۽ چيو ته خداوند جو صندوق مون وٽ ڪيئن ايندو؟‬ ‫‪10‬تنهنڪري دائود خداوند جي صندوق کي دائود جي شهر ۾ پاڻ سان کڻي وڃڻ جي خواهش نہ ڪئي‪ ،‬پر دائود ان کي هڪ طرف قگتقي‬ ‫عوبيد ادوم جي گهر ۾ کڻي ويو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ خداوند جو صندوق ٽي مهينا قگتي عوبيد ادوم جي گهر ۾ رهيو ‪:‬۽ خداوند عوبيد ادوم ۽ سندس سڄي گهر کي برڪت ڏني‪.‬‬ ‫‪12‬۽ دائود بادشاهه کي ٻڌايو ويو ته‪" ،‬خدا جي صندوق جي ڪري خداوند عوبيد ادوم جي گهر ۽ ان جي سڀني شين کي برڪت ڏني‬ ‫آهي "‪.‬تنهن ڪري دائود ويو ۽ خدا جي صندوق کي عوبيد ادوم جي گهر کان دائود جي شهر ۾ خوشي ءِ سان کڻي آيو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن خداوند جي صندوق کي کڻي وڃڻ وارا ڇهه قدم هليا‪ ،‬تڏهن هن ڍڳا ۽ ٿلها ٻچا قربان ڪيا‪.‬‬ ‫‪14‬۽ دائود پنهنجي سڄي طاقت سان خداوند جي اڳيان ناچ ڪيو؛ ۽ دائود هڪ سڻڀ جي ايفود سان ڍڪيل هو‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ دائود ۽ بني اسرائيل جو سڄو گهر خداوند جي صندوق کي زور سان ۽ توتاري جي آواز سان کڻي آيا‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪16‬۽ جڏهن خداوند جو صندوق دائود جي شهر ۾ پهتو‪ ،‬ته شائول جي ڌي ءِ ميڪل دري ءِ مان ڏٺو‪ ،‬۽ دائود بادشاهه کي خداوند جي اڳيان‬ ‫ٽپو ڏيندي ۽ ناچ ڪندي ڏٺو؛ ۽ هن پنهنجي دل ۾ هن کي حاير سمجهيو‪.‬‬ ‫لِ ٺاهيو هو ‪:‬۽ دائود‬ ‫جاِ تي‪ ،‬خيمي جي وچ ۾ رکيائون جيڪو دائود ان ق‬ ‫‪17‬۽ اهي خداوند جي صندوق کي اندر کڻي آيا‪ ،‬۽ ان کي پنهنجي ق‬ ‫خداوند جي اڳيان ساڙڻ واريون قربانيون ۽ سلمتي جون قربانيون پيش ڪيون‪.‬‬ ‫‪18‬۽ جڏهن دائود ساڙڻ جون قربانيون ۽ سلمتي جون قربانيون پيش ڪرڻ کان فارغ ٿيو‪ ،‬تڏهن هن لشڪر جي خداوند جي نالي تي‬ ‫ماڻهن کي برڪت ڏني‪.‬‬ ‫‪19‬۽ هن سڀني ماڻهن کي‪ ،‬اسرائيل جي سڄي ميڙ مان‪ ،‬عورتن ۽ مردن کي‪ ،‬هر هڪ کي هڪ ماني‪ ،‬گوشت جو هڪ سٺو ٽڪرو‪ ،‬۽‬ ‫‪.‬پوِ سڀئي ماڻهو پنهنجي گهر ڏانهن هليا ويا‪.‬‬ ‫شراب جو هڪ شيشو ڏنو ق‬ ‫لِ ٻاهر آئي ۽ چيو تہ ”اڄ‬ ‫لِ موٽي آيو ‪.‬۽ شائول جي ڌي ءِ ميڪل دائود سان ملڻ ق‬ ‫‪20‬پوِ دائود پنهنجي گهر وارن کي برڪت ڏيڻ ق‬ ‫ق‬ ‫اسرائيل جو بادشاهه ڪيترو شان وارو هو‪ ،‬جيڪو اڄ پنهنجي نوڪرن جي ٻانهين جي نظر ۾ پاڻ کي بي نااب ڪيو‪ ،‬جيئن ڪو بيوقوف‬ ‫ماڻهو بي شرمي ءِ سان پاڻ کي بي نااب ڪري ٿو“!‬ ‫‪21‬۽ دائود ميڪل کي چيو تہ ”اهو خداوند جي اڳيان هو‪ ،‬جنهن مون کي تنهنجي پي يِ ۽ سندس سڄي گهراڻي جي اڳيان چونڊيو تہ مون‬ ‫کي خداوند جي قوم‪ ،‬اسرائيل تي حاڪم مارر ڪريان ‪.‬تنهنڪري آ ءِ خداوند جي اڳيان وڄائيندس“‪.‬‬ ‫‪22‬۽ مان اڃا به وڌيڪ بيوقوف ٿيندس‪ ،‬۽ پاڻ ۾ ذليل ٿيندس ‪:‬۽ جن ٻانهين جو تو ذڪر ڪيو آهي‪ ،‬انهن کان مون کي عزت ملندي‪.‬‬ ‫‪23‬تنهن ڪري شائول جي ڌي ءِ ميڪل کي مرڻ تائين ڪو به اولد نه ٿيو‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫باب ‪7‬‬ ‫‪1‬۽ اهو ٿيو‪ ،‬جڏهن بادشاهه پنهنجي گهر ۾ ويٺو هو‪ ،‬۽ خداوند کيس چوڌاري سڀني دشمنن کان آرام ڏنو هو؛‬ ‫‪2‬ته بادشاهه ناٿن نبي ءِ کي چيو ته‪” ،‬ڏسو‪ ،‬مان ديودار جي گهر ۾ رهندو آهيان‪ ،‬پر خدا جو صندوق پردن اندر رهندو آهي‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ناٿن بادشاهہ کي چيو تہ ”وڃ‪ ،‬جيڪو ڪجهہ تنهنجي دل ۾ آهي سو ڪر‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند توسان گڏ آهي“‪.‬‬ ‫‪4‬۽ انهي ءِ رات خداوند جو ڪلم ناٿن ڏانهن آيو‪ ،‬چيائين ته‪،‬‬ ‫لِ هڪ گهر ٺاهيندين؟‬ ‫‪5‬وڃ ۽ منهنجي ٻانهي دائود کي چئو تہ خداوند فرمائي ٿو تہ ڇا تون منهنجي رهڻ ق‬ ‫‪6‬جڏهن ته مون بني اسرائيل کي مصر مان ڪڍيو آهي‪ ،‬تڏهن کان وٺي اڄ تائين ڪنهن به گهر ۾ نه رهيو آهيان‪ ،‬پر خيمي ۽ خيمي ۾‬ ‫گهمندو رهيو آهيان‪.‬‬ ‫‪7‬جتي جتي مان سڀني بني اسرائيلن سان گڏ گهميو آهيان‪ ،‬ڇا مون بني اسرائيل جي ڪنهن به قبيلو سان هڪ لفظ به ڳالهايو آهي‪ ،‬جن کي‬ ‫لِ ديودار جو گهر ڇو نه ٿا ٺاهيو؟‬ ‫مون حڪم ڏنو هو ته منهنجي قوم بني اسرائيل کي کارائين‪ ،‬ته توهان مون ق‬ ‫‪8‬تنهنڪري هاڻي تون منهنجي ٻانهي دائود کي ائين چئو تہ لشڪرن جو خداوند فرمائي ٿو تہ مون توکي رڍن جي واڙي مان‪ ،‬رڍن جي‬ ‫پٺيان هلڻ کان ڪڍيو تہ جيئن تون منهنجي قوم‪ ،‬اسرائيل تي حاڪم ٿئين‪.‬‬ ‫‪9‬۽ جتي به تون وئين‪ ،‬مان توسان گڏ هوس‪ ،‬۽ تنهنجي سڀني دشمنن کي تنهنجي نظر کان ڪٽي ڇڏيو آهي‪ ،‬۽ توکي هڪ وڏو نالو بڻايو‬ ‫آهي‪ ،‬جيئن زمين تي وڏن ماڻهن جي نالي وانگر‪.‬‬ ‫جاِ تي رهن ۽ وڌيڪ‬ ‫جاِ مارر ڪندس‪ ،‬۽ انهن کي پوکيندس‪ ،‬ته جيئن اهي پنهنجي ق‬ ‫لِ هڪ ق‬ ‫‪10‬وڌيڪ‪ ،‬مان پنهنجي قوم بني اسرائيل ق‬ ‫نه هلن؛ ۽ نه ئي بدڪاري ءِ جا ٻار انهن کي اڳ وانگر وڌيڪ تڪليف ڏيندا‪،‬‬ ‫‪11‬۽ جيئن ان وقت کان وٺي جڏهن مون پنهنجي قوم بني اسرائيل تي قاضين کي حڪم ڏنو هو ۽ توهان کي توهان جي سڀني دشمنن کان‬ ‫آرام ڏنو آهي‪ ،‬خداوند توهان کي ٻڌائي ٿو ته هو توهان کي هڪ گهر بڻائيندو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ جڏهن تنهنجا ڏينهن پورا ٿيندا‪ ،‬۽ تون پنهنجن ابن ڏاڏن سان گڏ سمهندين‪ ،‬تڏهن مان تنهنجي پٺيان تنهنجو نسل قائم ڪندس‪ ،‬جيڪو‬ ‫تنهنجي پيٽ مان نڪرندو‪ ،‬۽ سندس بادشاهي قائم ڪندس‪.‬‬ ‫لِ قائم ڪندس‪.‬‬ ‫لِ هڪ گهر ٺاهيندو‪ ،‬۽ مان سندس بادشاهي جو تخت هميشه ق‬ ‫‪13‬هو منهنجي نالي ق‬ ‫‪14‬مان سندس پي يِ ٿيندس‪ ،‬۽ هو منهنجو پٽ ٿيندو ‪.‬جيڪڏهن هو گناهه ڪندو‪ ،‬ته مان کيس ماڻهن جي لٺ سان ۽ ماڻهن جي پٽن جي مارن‬ ‫سان سزا ڏيندس‪.‬‬ ‫‪15‬پر منهنجي رحمت هن کان نه هٽندي‪ ،‬جيئن مون شائول کان ورتي‪ ،‬جنهن کي مون تنهنجي اڳيان پري ڪيو هو‪.‬‬ ‫لِ قائم رهندو‪.‬‬ ‫لِ قائم رهندي ‪:‬تنهنجو تخت هميشه ق‬ ‫‪16‬۽ تنهنجو گهر ۽ تنهنجي بادشاهي تنهنجي اڳيان هميشه ق‬ ‫‪17‬انهن سڀني ڳالهين ۽ هن سڀني رويا جي مطابق‪ ،‬ناٿن دائود سان ڳالهايو‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ دائود بادشاهه اندر ويو ۽ خداوند جي اڳيان ويٺو ۽ چيائين تہ ”اي خداوند خدا‪ ،‬مان ڪير آهيان؟ ۽ منهنجو گهراڻو ڪهڙو آهي جو‬ ‫ق‬ ‫تو مون کي هتي پهچايو آهي؟“‬ ‫‪19‬۽ هي اڃا تائين توهان جي نظر ۾ هڪ ننڍڙي ڳالهه هئي‪ ،‬اي خداوند خدا؛ پر توهان پنهنجي خادم جي گهر بابت پڻ ايندڙ وڏي عرصي‬ ‫لِ ڳالهايو آهي ‪.‬۽ ڇا هي انسان جو طرياو آهي‪ ،‬اي خداوند خدا؟‬ ‫ق‬ ‫‪20‬۽ دائود تو کي وڌيڪ ڇا ٿو چئي سگهي؟ ڇاڪاڻ ته تون‪ ،‬اي خداوند خدا‪ ،‬پنهنجي خادم کي ڄاڻين ٿو‪.‬‬ ‫‪21‬پنهنجي ڪلم جي خاطر‪ ،‬۽ پنهنجي دل جي مطابق‪ ،‬تو هي سڀ وڏا ڪم ڪيا آهن‪ ،‬تہ جيئن تنهنجو ٻانهو انهن کي ڄاڻي‪.‬‬ ‫‪22‬تنهن ڪري‪ ،‬اي خداوند خدا‪ ،‬تون عظيم آهين‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اسان پنهنجي ڪنن سان ٻڌو آهي‪ ،‬تنهن جهڙو ڪو به ناهي‪ ،‬۽ نه ئي تو کان‬ ‫سواِ ڪو به خدا آهي‪.‬‬ ‫ق‬ ‫لِ ڇوٽڪارو ڏيارڻ ۽ پنهنجو‬ ‫‪23‬۽ زمين تي ڪهڙي قوم آهي جيڪا تنهنجي قوم وانگر آهي‪ ،‬اسرائيل وانگر‪ ،‬جنهن کي خدا پنهنجي قوم ق‬ ‫لِ ويو‪ ،‬تنهنجي قوم جي اڳيان‪ ،‬جن کي تو مصر کان‪ ،‬قومن ۽ انهن جي‬ ‫لِ وڏا ۽ خوفناڪ ڪم ڪرڻ ق‬ ‫نالو قائم ڪرڻ ۽ تنهنجي ملڪ ق‬ ‫ديوتائن کان ڇڏايو؟‬ ‫لِ پنهنجي قوم بڻايو آهي ‪:‬۽ تون‪ ،‬خداوند‪ ،‬انهن جو خدا ٿيو آهين‪.‬‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو تو پنهنجي قوم بني اسرائيل کي هميشہ ق‬ ‫ق‬ ‫لِ قائم ڪر‪ ،‬۽ جيئن تو چيو‬ ‫‪25‬۽ هاڻي‪ ،‬اي خداوند خدا‪ ،‬اهو ڪلم جيڪو تو پنهنجي خادم ۽ سندس گهر بابت چيو آهي‪ ،‬ان کي هميشه ق‬ ‫آهي تيئن ڪر‪.‬‬ ‫‪26‬۽ تنهنجو نالو هميشہ تائين مٿاهون ڪيو وڃي‪ ،‬۽ چوندو رهي تہ‪ ،‬لشڪرن جو خداوند اسرائيل تي خدا آهي‪ ،‬۽ تنهنجي ٻانهي دائود جو‬ ‫گهر تنهنجي اڳيان قائم رهي‪.‬‬ ‫‪27‬ڇالِ ⁠جو اي لشڪرن جا خداوند‪ ،‬اسرائيل جا خدا‪ ،‬تو پنهنجي ٻانهي تي ظاهر ڪيو آهي تہ‪ ،‬آ ءِ تنهنجو گهر ٺاهيندس ‪.‬تنهنڪري‬ ‫ق‬ ‫تنهنجي ٻانهي پنهنجي دل ۾ هي دعا گهرڻ جو ارادو ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪28‬۽ هاڻي‪ ،‬اي خداوند خدا‪ ،‬تون اهو خدا آهين‪ ،‬۽ تنهنجا لفظ سچا آهن‪ ،‬۽ تو پنهنجي خادم سان هن نيڪي جو واعدو ڪيو آهي‪:‬‬ ‫لِ راضي ٿي يِ‪ ،‬تہ جيئن اهو تنهنجي اڳيان هميشہ قائم رهي ‪:‬‬ ‫‪29‬تنهنڪري هاڻي تون پنهنجي ٻانهي جي گهر کي برڪت ڏيڻ ق‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ تو‪ ،‬اي خداوند خدا‪ ،‬اهو چيو آهي ‪:‬۽ تنهنجي برڪت سان تنهنجي ٻانهي جو گهر هميشہ تائين برڪت وارو رهي‪.‬‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫پوِ اهو ٿيو ته دائود فلستين کي ماريو ۽ انهن کي پنهنجي تابع ڪيو ‪:‬۽ دائود متيگاما کي فلستين جي هٿ مان کسي ورتو‪.‬‬ ‫‪1‬۽ ان کان ق‬ ‫‪2‬۽ هن موآب کي ماريو‪ ،‬۽ انهن کي هڪ ڏوري سان ماپ ڪيو‪ ،‬انهن کي زمين تي ڪيرائي ڇڏيو؛ جيتوڻيڪ هن ٻن ڏوري سان ماپ‬ ‫لِ ‪.‬۽ اهڙي طرح موآبي دائود جا غلم ٿيا‪ ،‬۽ تحفا آندا‪.‬‬ ‫ڪئي ته جيئن ماريو وڃي‪ ،‬۽ هڪ پوري ڏوري سان جيئرو رهڻ ق‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫لِ ويو‪.‬‬ ‫‪3‬دائود ضوبہ جي بادشاهه رحوب جي پٽ هددعزر کي به ماريو‪ ،‬جڏهن هو دريا ءِ فرات تي پنهنجي حد واپس وٺڻ ق‬ ‫‪4‬۽ دائود کانئس هڪ هزار رت‪ ،‬ست سؤ سوار ۽ ويهه هزار پيادا کسي ورتا ‪:‬۽ دائود سڀني رت گهوڙن کي ڪٽي ڇڏيو‪ ،‬پر انهن مان‬ ‫لِ بچي ويو‪.‬‬ ‫هڪ سؤ رت ق‬ ‫لِ آيا‪ ،‬دائود انهن مان ٻہ هزار شامي ماڻهن کي ماري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جڏهن دمشق جا ارامي ضوباح جي بادشاهه هددعزر جي مدد ڪرڻ ق‬ ‫‪6‬پوِ دائود دمشق جي شام ۾ چوڪيون قائم ڪيون ‪:‬۽ ارامي دائود جا غلم ٿيا ۽ تحفا آندا ‪.‬۽ خداوند دائود کي جتي به ويو اتي محفوظ‬ ‫ق‬ ‫رکيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ دائود سون جون ڍالون کڻي جيڪي هددعزر جي نوڪرن تي هيون‪ ،‬۽ انهن کي يروشلم ۾ آندو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ دائود بادشاهہ بتہ ۽ بيروتائي کان‪ ،‬جيڪي هددعزر جا شهر هئا‪ ،‬تمام گهڻو ٽامي کڻي آيو‪.‬‬ ‫‪9‬جڏهن حمات جي بادشاه توئي ٻڌو تہ دائود هددعزر جي سڄي لشڪر کي شڪست ڏني آهي‪،‬‬ ‫‪10‬پوِ توئي پنهنجي پٽ يورام کي دائود بادشاهہ ڏانهن موڪليو‪ ،‬تہ کيس سلم ڪري ۽ کيس مبارڪباد ڏئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هن هددعزر‬ ‫ق‬ ‫سان جنگ ڪئي هئي ۽ کيس شڪست ڏني هئي ‪:‬ڇاڪاڻ ⁠تہ هددعزر توئي سان جنگيون ڪيون هيون ‪.‬۽ يورام پاڻ سان چاندي ءِ جا‬ ‫ٿانو‪ ،‬سون جا ٿانو ۽ پيتل جا ٿانو کڻي آيو‪.‬‬ ‫لِ وقف ڪيا‪ ،‬انهن سڀني قومن جي چاندي ۽ سون سان جيڪي هن فتح ڪيا هئا‪ ،‬انهن کي وقف‬ ‫‪11‬جيڪي دائود بادشاهه خداوند جي ق‬ ‫ڪيو هو؛‬ ‫ي‬ ‫‪12‬شام‪ ،‬موآب‪ ،‬عمون‪ ،‬فلستين‪ ،‬عماليق ۽ ضوباه جي بادشاهه رحوب جي پٽ هددعزر جي لوٽ مان‪.‬‬ ‫‪13‬۽ دائود جڏهن لوڻ جي وادي ۾ ارڙهن هزار شامين کي مارڻ کان موٽيو ته هن کي هڪ مشهور شهرت ملي‪.‬‬ ‫‪14‬۽ هن ادوم ۾ چوڪيون رکيون؛ سڄي ادوم ۾ چوڪيون رکيون‪ ،‬۽ سڀ ادوم جا ماڻهو دائود جا خادم ٿيا ‪.‬۽ خداوند دائود کي جتي به ويو‬ ‫اتي بچائيندو رهيو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ دائود سڄي اسرائيل تي حڪومت ڪئي؛ ۽ دائود پنهنجي سڀني ماڻهن سان انصاف ۽ انصاف ڪيو‪.‬‬ ‫ارر هو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ضروياه جو پٽ يوآب لشڪر جو سردار هو؛ ۽ اخيلود جو پٽ يهوشافاط يم م‬ ‫‪17‬۽ صدوق پٽ اخيطوب‪ ،‬۽ اخيملڪ پٽ ابياتار‪ ،‬ڪاهن هئا ‪.‬۽ سرايا ليکڪ هو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ يهويادع جو پٽ بنايا ڪرتين ۽ فلتين ٻنهي جو سربراهه هو؛ ۽ دائود جا پٽ سردار حاڪم هئا‪.‬‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫‪1‬دائود چيو تہ ”ڇا اڃا تائين شائول جي گهراڻي مان ڪو بچيو آهي‪ ،‬تہ مان يونٿن جي خاطر مٿس رحم ڪريان؟“‬ ‫‪2‬۽ شائول جي گهراڻي مان هڪ نوڪر هو جنهن جو نالو صيبا هو ‪.‬۽ جڏهن انهن کيس دائود وٽ سڏيو‪ ،‬ته بادشاهه کيس چيو‪" ،‬ڇا تون‬ ‫صيبا آهين؟ "۽ هن چيو‪" ،‬اهو توهان جو نوڪر آهي"‪.‬‬ ‫‪3‬۽ بادشاهہ چيو تہ "ڇا اڃا تائين شائول جي گهراڻي مان ڪوبہ ڪونہ آهي تہ جيئن مان ان تي خدا جي مهرباني ڏيکاريان؟ "۽ ضيبا‬ ‫بادشاهہ کي چيو تہ "يونٿن جو اڃا هڪڙو پٽ آهي جيڪو پيرن کان منڊو آهي"‪.‬‬ ‫‪4‬۽ بادشاهہ کيس چيو تہ ”هو ڪٿي آهي؟ “۽ ضيبا بادشاهہ کي چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬هو لودبار ۾ عميئيل جي پٽ ماخير جي گهر ۾ آهي“‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ دائود بادشاهہ ماڻهو موڪلي کيس لودبار کان عميئيل جي پٽ ماخير جي گهر مان وٺي آيو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪6‬جڏهن ييونتن جو پٽ‪ ،‬شائول جو پٽ‪ ،‬مفيبوشت‪ ،‬داؤد وٽ آيو‪ ،‬تڏهن منهن ڀر ڪري سجدو ڪيائين ‪.‬داؤد چيو تہ‪ ،‬مفيبوشت ‪.‬۽ هن جواب‬ ‫ڏنو تہ‪” ،‬ڏسو‪ ،‬اوهان جو خادم“!‬ ‫‪7‬۽ دائود کيس چيو تہ ”ڊڄ نه‪ ،‬ڇو تہ آ ءِ ضرور تنهنجي پي يِ يونٿن جي خاطر توتي مهرباني ڪندس ۽ تنهنجي پي يِ شائول جي سڄي‬ ‫زمين توکي موٽائي ڏيندس ‪.‬۽ تون هميشہ منهنجي دسترخوان تي ماني کائيندو رهندين“‪.‬‬ ‫‪8‬۽ هن پاڻ کي جهڪايو‪ ،‬۽ چيو‪" ،‬تنهنجو خادم ڇا آهي‪ ،‬جو تون مون جهڙي مئل ڪتي تي نظر ڪرين ٿو؟"‬ ‫‪9‬پوِ بادشاهہ شائول جي نوڪر صيبا کي سڏ ڪيو ۽ کيس چيو تہ ”مون تنهنجي مالڪ جي پٽ کي سڀ ڪجهہ ڏنو آهي جيڪو شائول‬ ‫ق‬ ‫۽ سندس سڄي گهراڻي جو هو‪.‬‬ ‫لِ زمين کيڙيندا ۽ ان مان ميوو ڪڍندا ته جيئن تنهنجي مالڪ جي پٽ کي کائڻ‬ ‫‪10‬تنهن ڪري تون‪ ،‬تنهنجا پٽ ۽ تنهنجا نوڪر‪ ،‬هن جي ق‬ ‫لِ کاڌو ملي ‪.‬پر تنهنجي مالڪ جو پٽ مفيبوشٿ هميشه منهنجي دسترخوان تي ماني کائيندو ‪.‬هاڻي ضيبا جا پندرهن پٽ ۽ ويهه نوڪر‬ ‫ق‬ ‫هئا‪.‬‬ ‫‪11‬تڏهن ضيبا بادشاهہ کي چيو تہ‪” ،‬جيئن منهنجي مالڪ بادشاهہ پنهنجي نوڪر کي حڪم ڏنو آهي‪ ،‬تيئن ئي اوهان جو نوڪر ڪندو ‪.‬‬ ‫جتي مفيبوشٿ جي باري ۾ آهي‪ ،‬بادشاهہ چيو تہ‪ ،‬هو منهنجي دسترخوان تي بادشاهہ جي پٽن مان هڪ وانگر کائيندو“‪.‬‬ ‫‪12‬۽ مفيبوشٿ جو هڪ ننڍڙو پٽ هو‪ ،‬جنهن جو نالو ميڪا هو ‪.‬۽ ضيبا جي گهر ۾ رهندڙ سڀ ماڻهو مفيبوشٿ جا نوڪر هئا‪.‬‬ ‫‪13‬تنهنڪري مفيبوشٿ يروشلم ۾ رهندو هو ‪:‬ڇاڪاڻ ته هو هر وقت بادشاهه جي دسترخوان تي کائيندو هو؛ ۽ ٻنهي پيرن تي لنگڙو هو‪.‬‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫جاِ تي بادشاه ٿيو‪.‬‬ ‫پوِ اهو ٿيو ته عمون جي اولد جو بادشاهه مري ويو‪ ،‬۽ سندس پٽ حنون سندس ق‬ ‫‪1‬۽ ان کان ق‬ ‫‪2‬پوِ دائود چيو تہ‪” ،‬مان ناحش جي پٽ حنون سان رحم ڪندس‪ ،‬جيئن سندس پي يِ مون سان رحم ڪيو “‪.‬۽ دائود پنهنجن نوڪرن کي‬ ‫ق‬ ‫لِ موڪليو ‪.‬۽ دائود جا نوڪر عمون جي ملڪ ۾ آيا‪.‬‬ ‫سندس پي يِ جي خاطر تسلي ڏيڻ ق‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪3‬۽ عمون جي اولد جي سردارن پنهنجي مالڪ حنون کي چيو تہ "ڇا اوهان سوچيو ٿا تہ دائود اوهان جي پي يِ جي عزت ڪري ٿو‪ ،‬جو‬ ‫هن اوهان ڏانهن تسلي ڏيندڙ موڪليا آهن؟ ڇا دائود پنهنجا نوڪر اوهان ڏانهن نہ موڪليا آهن تہ شهر جي ڳول ڪن‪ ،‬ان جي جاسوسي‬ ‫ڪن ۽ ان کي تباه ڪن؟"‬ ‫‪4‬تنهنڪري حنون دائود جي نوڪرن کي پڪڙيو‪ ،‬۽ انهن جي ڏاڙهين جو اڌ حصو ڪٽي ڇڏيو‪ ،‬۽ انهن جا ڪپڙا وچ ۾‪ ،‬انهن جي ڪلهن‬ ‫تائين ڪٽي ڇڏيا‪ ،‬۽ انهن کي موڪلي ڇڏيو‪.‬‬ ‫لِ موڪليو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اهي ماڻهو تمام گهڻو شرمسار ٿيا هئا ‪:‬۽ بادشاهہ‬ ‫‪5‬جڏهن انهن دائود کي اهو ٻڌايو‪ ،‬تڏهن هن انهن سان ملڻ ق‬ ‫پوِ موٽي اچو‪.‬‬ ‫چيو تہ يريحو ۾ رهو جيستائين اوهان جون ڏاڙهيون نہ وڌي وڃن‪ ،‬۽ ق‬ ‫‪6‬۽ جڏهن عمون جي ماڻهن ڏٺو ته اهي دائود جي اڳيان بيزار آهن‪ ،‬تڏهن عمون جي ماڻهن بيت رحوب جي شامين ۽ ضوبا جي شامين کي‬ ‫ويهه هزار پيادا ۽ معڪا بادشاهه جي هڪ هزار ماڻهن ۽ اشتوب جي ٻارهن هزار ماڻهن کي نوڪري تي رکيو‪.‬‬ ‫‪7‬جڏهن دائود اهو ٻڌو تہ هن يوآب ۽ سڀني طاقتور لشڪر کي موڪليو‪.‬‬ ‫لِ صف بندي ڪئي ‪:‬۽ ضوبا ۽ رحوب ۽ اشتوب ۽ معڪا جا ارامي ماڻهو‬ ‫‪8‬۽ عموني ماڻهو ٻاهر نڪتا ۽ دروازي جي داخل تي جنگ ق‬ ‫ميدان ۾ الڳ هئا‪.‬‬ ‫‪9‬جڏهن يوآب ڏٺو ته جنگ جو محاذ سندس اڳيان ۽ پٺيان هو‪ ،‬تڏهن هن بني اسرائيل جي سڀني چونڊيل ماڻهن مان چونڊيو ۽ انهن کي‬ ‫شامين جي خلف صف آرا ڪيو‪:‬‬ ‫‪10‬۽ باقي ماڻهن کي هن پنهنجي ڀا يِ ابيشئي جي حوالي ڪيو‪ ،‬ته جيئن هو انهن کي عمون جي اولد جي خلف صف آرا ڪري‪.‬‬ ‫لِ تمام‬ ‫پوِ تون منهنجي مدد ڪندين ‪:‬پر جيڪڏهن عموني ماڻهو تو ق‬ ‫لِ تمام گهڻا طاقتور آهن‪ ،‬ته ق‬ ‫‪11‬۽ هن چيو ته‪ ،‬جيڪڏهن شامي مون ق‬ ‫پوِ مان اچي تنهنجي مدد ڪندس‪.‬‬ ‫گهڻا طاقتور آهن‪ ،‬ته ق‬ ‫لِ مردن جي حيثيت سان کيڏيون ‪:‬۽ خداوند اهو ڪري جيڪو‬ ‫‪12‬همت ڪريو‪ ،‬۽ اچو ته اسان پنهنجي قوم ۽ پنهنجي خدا جي شهرن ق‬ ‫کيس سٺو لڳي‪.‬‬ ‫لِ ويجهو آيا ۽ اهي سندس اڳيان ڀڄي ويا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ يوآب ۽ سندس ماڻهو جيڪي سندس سان گڏ هئا‪ ،‬شامين سان جنگ ڪرڻ ق‬ ‫‪14‬جڏهن عمونين ڏٺو ته شامي ڀڄي ويا آهن‪ ،‬تڏهن اهي به ابيشئي کان ڀڄي ويا ۽ شهر ۾ داخل ٿيا ‪.‬تنهن ڪري يوآب عمونين کان موٽي‬ ‫يروشلم ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ جڏهن شامين ڏٺو ته اهي بني اسرائيل جي اڳيان شڪست کاڌائون‪ ،‬تڏهن اهي گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪16‬۽ هدرعزر موڪليا ۽ دريا ءِ جي پار موجود ارامين کي ٻاهر ڪڍيو ‪:‬۽ اهي حلم ۾ آيا؛ ۽ هدرعزر جي لشڪر جو سردار شوبخ انهن‬ ‫جي اڳيان هليو‪.‬‬ ‫‪17‬جڏهن داؤد کي خبر پئي تہ هو سڀني بني اسرائيلن کي گڏ ڪري اردن پار ڪري حلم ۾ آيو ۽ شامي داؤد جي خلف صف آرا ٿيا ۽‬ ‫ساڻس وڙهيا‪.‬‬ ‫‪18‬۽ شامي اسرائيل کان ڀڄي ويا؛ ۽ دائود شامين جي ست سؤ رتهن جي ماڻهن ۽ چاليه هزار گهوڙي سوارن کي ماريو‪ ،‬۽ انهن جي‬ ‫لشڪر جي سردار شوبخ کي ماريو‪ ،‬جيڪو اتي مري ويو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ جڏهن سڀني بادشاهن جيڪي هدرعزر جا نوڪر هئا ڏٺو ته اهي اسرائيل جي هٿان شڪست کاڌل آهن‪ ،‬تڏهن انهن اسرائيل سان‬ ‫صلح ڪئي ۽ انهن جي خدمت ڪئي ‪.‬تنهن ڪري شامي عمون جي اولد جي مدد ڪرڻ کان ڊڄڻ لڳا‪.‬‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫لِ نڪرندا آهن‪ ،‬تڏهن دائود يوآب ۽ سندس نوڪرن ۽ سڀني اسرائيل کي موڪليو؛ ۽ انهن‬ ‫‪1‬۽ سال گذرڻ کان ق‬ ‫پوِ‪ ،‬جڏهن بادشاهه جنگ ق‬ ‫عمون جي ماڻهن کي تباهه ڪيو ۽ ربمه کي گهيرو ڪيو ‪.‬پر دائود اڃا تائين يروشلم ۾ رهيو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ شام جو ائين ٿيو‪ ،‬ته دائود پنهنجي بستري تان اٿيو‪ ،‬۽ بادشاهه جي گهر جي ڇت تي گهمڻ لڳو ‪:‬۽ ڇت تان هن هڪ عورت کي پاڻ کي‬ ‫غسل ڪندي ڏٺو؛ ۽ اها عورت ڏسڻ ۾ تمام سهڻي هئي‪.‬‬ ‫لِ موڪليو‪ ،‬۽ هڪ چيو تہ "ڇا هي بت شيبا ناهي‪ ،‬جيڪا اليام جي ڌي ءِ ۽ حتقي اوريا جي زال‬ ‫‪3‬۽ دائود عورت کي پڇا ڳاڇا ڪرڻ ق‬ ‫آهي؟"‬ ‫‪4‬پوِ دائود قاصد موڪليا ۽ کيس وٺي آيا؛ ۽ هو ءِ ساڻس اندر آئي‪ ،‬۽ هو ان سان ليٽيو؛ ڇاڪاڻ ته هو ءِ پنهنجي ناپاڪي کان پاڪ ٿي‬ ‫ق‬ ‫چڪي هئي ‪:‬۽ هو ءِ پنهنجي گهر موٽي وئي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ عورت پيٽ سان ٿي‪ ،‬۽ دائود کي خبر موڪلي ۽ چيو تہ‪” ،‬مون کي پيٽ آهي“‪.‬‬ ‫‪6‬۽ دائود يوآب ڏانهن پيغام موڪليو ته‪" ،‬هتي اورياه کي مون وٽ موڪليو "‪.‬۽ يوآب اورياه کي دائود ڏانهن موڪليو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ جڏهن اورياه وٽ آيو‪ ،‬دائود کانئس پڇيو ته يوآب ڪيئن ڪيو‪ ،‬ماڻهن ڪيئن ڪيو‪ ،‬۽ جنگ ڪيئن ڪامياب ٿي‪.‬‬ ‫ڌوِ “‪.‬۽ اورياه بادشاهه جي گهر مان نڪري ويو ۽ سندس پٺيان بادشاهه جي‬ ‫‪8‬۽ دائود اورياه کي چيو تہ ”پنهنجي گهر وڃ ۽ پنهنجا پير ق‬ ‫طرفان کاڌي جو هڪ ٽڪرو آيو‪.‬‬ ‫‪9‬پر اورياه پنهنجي مالڪ جي سڀني نوڪرن سان گڏ بادشاه جي گهر جي دروازي تي سمهيو‪ ،‬۽ پنهنجي گهر ڏانهن نہ ويو‪.‬‬ ‫پوِ‬ ‫‪10‬۽ جڏهن انهن دائود کي ٻڌايو ته‪" ،‬اوريا پنهنجي گهر نه ويو آهي‪" ،‬دائود اوريا کي چيو‪" ،‬ڇا تون پنهنجي سفر کان نه آيو آهين؟ ق‬ ‫تون پنهنجي گهر ڇو نه ويو؟"‬ ‫‪11‬۽ اوريا دائود کي چيو تہ‪ ،‬صندوق‪ ،‬اسرائيل ۽ يهوداه خيمن ۾ رهن ٿا‪ ،‬۽ منهنجو مالڪ يوآب ۽ منهنجا مالڪ جا نوڪر کليل ميدانن ۾‬ ‫پوِ مان پنهنجي گهر ۾ وڃي کائي پيئان ۽ پنهنجي زال سان ليٽان؟ قسم آهي تہ اوهان جي جيئري ۽ اوهان جي جان‬ ‫خيما هڻندا آهن‪ ،‬ڇا ق‬ ‫جي‪ ،‬مان هي ڪم نہ ڪندس‪.‬‬ ‫‪12‬۽ دائود اورياه کي چيو تہ‪” ،‬اڄ بہ هتي ترسو‪ ،‬۽ سڀاڻي مان توکي موڪل ڏيندس “‪.‬سو اورياه ان ڏينهن ۽ ٻئي ڏينهن يروشلم ۾ رهيو‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪13‬۽ جڏهن دائود کيس سڏيو‪ ،‬تڏهن هن سندس اڳيان کاڌو پيتو؛ ۽ هن کيس نشي ۾ پيتو ‪:‬۽ شام جو هو پنهنجي مالڪ جي نوڪرن سان گڏ‬ ‫لِ ٻاهر ويو‪ ،‬پر پنهنجي گهر نه ويو‪.‬‬ ‫پنهنجي بستري تي سمهڻ ق‬ ‫‪14‬۽ صبح جو ائين ٿيو تہ دائود يوآب کي خط لکيو ۽ ايورياه جي هٿان موڪليو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ هن خط ۾ لکيو‪ ،‬ته‪" ،‬اوهين اوريا کي سخت ترين جنگ جي اڳيان بيهاريو‪ ،‬۽ ان کان پري هجو‪ ،‬ته جيئن هو ماريو وڃي ۽ مري‬ ‫وڃي"‪.‬‬ ‫جاِ تي مارر ڪيو جتي هن کي خبر هئي ته بهادر ماڻهو‬ ‫‪16‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن يوآب شهر جو جائزو ورتو‪ ،‬تڏهن هن اوريا کي اهڙي ق‬ ‫آهن‪.‬‬ ‫‪17‬۽ شهر جا ماڻهو ٻاهر نڪري يوآب سان وڙهيا ‪:‬۽ دائود جي نوڪرن مان ڪجهه ماڻهو مارجي ويا؛ ۽ اورياه قحتي به مري ويو‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ يوآب دائود کي جنگ بابت سڀ ڪجهه ٻڌايو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪19‬۽ قاصد کي حڪم ڏنو تہ‪ ،‬جڏهن تون جنگ جون ڳالهيون بادشاهه کي ٻڌائڻ ختم ڪرين‪،‬‬ ‫‪20‬۽ جيڪڏهن ائين ٿئي ته بادشاهه جو غضب ٿئي ۽ هو توهان کي چوي ته‪ ،‬جڏهن توهان جنگ ڪئي ته توهان شهر جي ايترو ويجهو‬ ‫ڇو ويا؟ ڇا توهان کي خبر نه هئي ته اهي ڀت تان گولي هلئيندا؟‬ ‫‪21‬يربشت جي پٽ ابي ملڪ کي ڪنهن ماريو؟ ڇا ڪنهن عورت ڀت تان چڪي جو پٿر هن تي نه اڇليو هو جو هو تبز ۾ مري ويو؟‬ ‫پوِ چئو ته‪ ،‬توهان جو خادم ۽ياه قحتي به مري ويو آهي‪.‬‬ ‫توهان ڀت جي ويجهو ڇو ويا؟ ق‬ ‫لِ موڪليو هو‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ قاصد ويو ۽ اچي دائود کي سڀ ڪجهه ٻڌايو جيڪو يوآب کيس ڪرڻ ق‬ ‫ق‬ ‫‪23‬۽ قاصد دائود کي چيو تہ ”ياينا ا ماڻهو اسان تي غالب ٿيا ۽ ميدان ۾ اسان تي حملو ڪيو‪ ،‬۽ اسين دروازي جي داخلي تائين انهن تي حملو‬ ‫ڪيو“‪.‬‬ ‫‪24‬۽ ڀت تان نشانو ٺاهيندڙن توهان جي نوڪرن تي فائر ڪيا؛ ۽ بادشاهه جا ڪجهه نوڪر مارجي ويا‪ ،‬۽ توهان جو نوڪر هٽي اوريا‬ ‫پڻ مارجي ويو‪.‬‬ ‫‪25‬پوِ دائود قاصد کي چيو تہ ”ييوآب کي چئو تہ هي ڳالهه توکي ناراض نہ ڪري‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تلوار هڪ کي ۽ ٻئي کي کائي ٿي ‪.‬‬ ‫ق‬ ‫شهر جي خلف پنهنجي جنگ کي وڌيڪ مضبوط ڪر‪ ،‬۽ ان کي تباهه ڪر ‪:‬۽ تون کيس همت ڏي“‪.‬‬ ‫لِ ماتم ڪرڻ لڳي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جڏهن اورياه جي زال ٻڌو ته سندس مڙس اورياه مري ويو آهي‪ ،‬تڏهن هو ءِ پنهنجي مڙس ق‬ ‫لِ پٽ ڄڻيائين ‪.‬پر جيڪو‬ ‫هن‬ ‫۽‬ ‫ٿي‬ ‫زال‬ ‫لِ ماڻهو موڪليا ۽ هو ءِ سندس‬ ‫ق‬ ‫‪27‬جڏهن ماتم گذري ويو‪ ،‬تڏهن دائود کيس پنهنجي گهر ۾ آڻڻ ق‬ ‫ڪم دائود ڪيو هو اهو خداوند کي ناپسند هو‪.‬‬ ‫باب ‪12‬‬ ‫‪1‬۽ خداوند ناٿن کي دائود ڏانهن موڪليو‪ ،‬۽ هو وٽس آيو ۽ کيس چيو ته‪" ،‬هڪ شهر ۾ ٻہ ماڻهو هئا‪ ،‬هڪ امير ۽ ٻيو غريب"‪.‬‬ ‫‪2‬امير ماڻهو وٽ گهڻا ڌڻ ۽ ڌڻ هئا‪:‬‬ ‫سواِ هڪ ننڍڙي رڍ جي‪ ،‬جيڪا هن خريد ڪئي هئي ۽ پالي هئي ‪:‬۽ اها هن سان ۽ سندس‬ ‫‪3‬پر غريب ماڻهو ءِ وٽ ڪجهه به نه هو‪،‬‬ ‫ق‬ ‫ٻارن سان گڏ وڌي هئي؛ اها هن جي پنهنجي ماني کائيندي هئي‪ ،‬۽ هن جي پنهنجي پيالي مان پيئندي هئي‪ ،‬۽ هن جي سيني ۾ سمهندي هئي‪،‬‬ ‫لِ ڌي ءِ وانگر هئي‪.‬‬ ‫۽ هن ق‬ ‫لِ کاڌو تيار ڪري سگهي‬ ‫‪4‬۽ هڪ مسافر امير ماڻهو وٽ آيو‪ ،‬۽ هن پنهنجي ڌڻ ۽ ڌڻ مان ڪجهه وٺڻ کان پاسو ڪيو‪ ،‬ته جيئن مسافر ق‬ ‫لِ کاڌو تيار ڪيو جيڪو وٽس آيو هو‪.‬‬ ‫جيڪو وٽس آيو هو؛ پر غريب ماڻهو ءِ جي ٻڪري کڻي ان ماڻهو ءِ ق‬ ‫‪5‬۽ دائود جو غضب ان ماڻهو ءِ تي تمام گهڻو ڀڙڪيو‪ ،‬۽ هن ناٿن کي چيو ته‪” ،‬خداوند جي جيئري قسم‪ ،‬جنهن ماڻهو ءِ هي ڪم ڪيو آهي‬ ‫سو ضرور مرندو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ هو گهيٽي کي چار ڀيرا واپس ڪندو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن اهو ڪم ڪيو هو‪ ،‬۽ هن کي ڪو به رحم نه آيو هو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ناٿن دائود کي چيو تہ ”تون اهو ماڻهو آهين ‪.‬خداوند اسرائيل جو خدا فرمائي ٿو تہ مون توکي اسرائيل جو بادشاه مارر ڪيو ۽ مون‬ ‫توکي شائول جي هٿ کان ڇڏايو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ مون توکي تنهنجي مالڪ جو گهر ڏنو‪ ،‬۽ تنهنجي مالڪ جون زالون توکي پنهنجي سيني ۾ ڏنيون‪ ،‬۽ توکي اسرائيل ۽ يهوداه جو گهر‬ ‫ڏنو؛ ۽ جيڪڏهن اهو تمام گهٽ هجي ها‪ ،‬ته مان توکي اهڙيون ۽ اهڙيون شيون به ڏيان ها‪.‬‬ ‫‪9‬تو خداوند جي حڪم کي ڇو رد ڪيو‪ ،‬۽ سندس نظر ۾ بڇڙو ڪم ڪيو؟ تو اورياه هٽي کي تلوار سان ماريو آهي‪ ،‬۽ سندس زال کي‬ ‫پنهنجي زال بڻايو آهي‪ ،‬۽ ان کي عمون جي تلوار سان ماريو آهي‪.‬‬ ‫‪10‬تنهن ڪري هاڻي تلوار تنهنجي گهر مان ڪڏهن به نه نڪرندي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته تو مون کي حاير سمجهيو آهي ۽ ۽ياه قحتي جي زال کي‬ ‫پنهنجي زال بڻايو آهي‪.‬‬ ‫‪11‬خداوند فرمائي ٿو تہ‪ ،‬ڏس‪ ،‬مان تنهنجي گهر مان ئي تنهنجي خلف برائي پيدا ڪندس‪ ،‬۽ مان تنهنجي زالن کي تنهنجي اکين اڳيان کڻي‬ ‫تنهنجي پاڙيسري کي ڏيندس‪ ،‬۽ هو هن سج جي نظر ۾ تنهنجي زالن سان ليٽندو‪.‬‬ ‫‪12‬ڇالِ ⁠جو تو اهو ڳجهو ڪيو هو ‪:‬پر مان هي ڪم سڀني اسرائيل جي اڳيان ۽ سج جي اڳيان ڪندس‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪13‬دائود ناٿن کي چيو تہ ”مون خداوند جو گناهہ ڪيو آهي “‪.‬۽ ناٿن دائود کي چيو تہ ”خداوند تنهنجو گناهہ بہ معاف ڪيو آهي‪ ،‬تون نہ‬ ‫مرندين“‪.‬‬ ‫‪14‬پر‪ ،‬ڇاڪاڻ ته تو هن ڪم سان خداوند جي دشمنن کي ڪفر بڪڻ جو وڏو موقعو ڏنو آهي‪ ،‬تنهن ڪري اهو ٻار به جيڪو تو کي پيدا‬ ‫ٿيو آهي‪ ،‬ضرور مرندو‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ ناٿن پنهنجي گهر هليو ويو ‪.‬۽ خداوند ايورياه جي زال دائود کي پيدا ٿيل ٻار کي ماريو‪ ،‬۽ اهو تمام بيمار ٿي پيو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫لِ خدا کان دعا گهري؛ ۽ دائود روزو رکيو‪ ،‬اندر ويو‪ ،‬۽ سڄي رات زمين تي پيو رهيو‪.‬‬ ‫ٻار‬ ‫دائود‬ ‫‪16‬تنهنڪري‬ ‫ق‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫لِ وٽس ويا‪ ،‬پر هن نه چاهيو‪ ،‬۽ نه ئي انهن سان گڏ ماني کاڌي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ سندس گهر جا بزرگ اٿيا ۽ کيس زمين تان اٿارڻ ق‬ ‫‪18‬۽ ستين ڏينهن تي اهو ٻار مري ويو ‪.‬۽ دائود جا نوڪر ڊڄي ويا ته کيس اهو ٻڌائين ته ٻار مري ويو آهي ‪:‬ڇاڪاڻ ته انهن چيو ته‪،‬‬ ‫‪.‬پوِ جيڪڏهن اسان هن کي ٻڌايو ته ٻار مري ويو‬ ‫ڏسو‪ ،‬جڏهن ٻار اڃا جيئرو هو‪ ،‬اسان هن سان ڳالهايو‪ ،‬۽ هن اسان جي ڳالهه نه ٻڌي‬ ‫ق‬ ‫آهي ته هو پاڻ کي ڪيئن تڪليف ڏيندو؟‬ ‫‪19‬پر جڏهن دائود ڏٺو ته سندس نوڪر سس سس ڪري رهيا آهن‪ ،‬تڏهن دائود سمجهي ويو ته ٻار مري ويو آهي ‪.‬تنهن ڪري دائود‬ ‫پنهنجن نوڪرن کان پڇيو‪” ،‬ڇا ٻار مري ويو آهي؟ “۽ انهن چيو‪” ،‬هو مري ويو آهي“‪.‬‬ ‫‪:‬پوِ هو‬ ‫‪20‬پوِ دائود زمين تان اٿيو‪ ،‬غسل ڪيو‪ ،‬پاڻ کي تيل لڳايو‪ ،‬۽ پنهنجا ڪپڙا بدليا‪ ،‬۽ خداوند جي گهر ۾ آيو‪ ،‬۽ عبادت ڪئي‬ ‫ق‬ ‫ق‬ ‫پنهنجي گهر آيو؛ ۽ جڏهن هن کي گهرايو ويو‪ ،‬ته انهن سندس اڳيان ماني رکي ۽ هن کاڌو‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ سندس نوڪرن کيس چيو تہ ”هي ڪهڙو ڪم آهي جيڪو تو ڪيو آهي؟ جڏهن ٻار جيئرو هو ته تو روزو رکيو ۽ رويو؛ پر‬ ‫ق‬ ‫جڏهن ٻار مري ويو ته تو اٿيو ۽ ماني کاڌي“‪.‬‬ ‫‪22‬۽ هن چيو ته‪ ،‬جڏهن ٻار اڃا جيئرو هو‪ ،‬مون روزو رکيو ۽ روئيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته مون چيو‪ ،‬ڪير ٻڌائي سگهي ٿو ته خدا مون تي رحم‬ ‫ڪندو ته ٻار جيئرو رهي؟‬ ‫‪23‬پر هاڻي هو مري ويو آهي‪ ،‬مان ڇو روزو رکان؟ ڇا مان کيس واپس آڻي سگهان ٿو؟ مان هن وٽ ويندس‪ ،‬پر هو مون ڏانهن نه‬ ‫موٽندو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ دائود پنهنجي زال بت شيبا کي تسلي ڏني‪ ،‬۽ ان سان گڏ ويو‪ ،‬۽ ان سان گڏ سمهيو ‪:‬۽ هن هڪ پٽ پيدا ڪيو‪ ،‬۽ هن ان جو نالو‬ ‫سليمان رکيو ‪:‬۽ خداوند هن کي پيار ڪيو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ هن ناٿن نبي جي هٿان موڪليو؛ ۽ هن سندس نالو خداوند جي ڪري يديديا رکيو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ يوآب عمون جي اولد جي ربمہ سان جنگ ڪئي ۽ شاهي شهر تي قبضو ڪيو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ يوآب دائود ڏانهن قاصد موڪليا ۽ چيو تہ‪ ،‬مون ربمه سان جنگ ڪئي آهي ۽ پاڻي جو شهر قبضو ڪيو آهي‪.‬‬ ‫‪28‬تنهنڪري هاڻي باقي ماڻهن کي گڏ ڪريو ۽ شهر جي خلف خيمو وجهو ۽ ان کي فتح ڪريو‪ ،‬متان مان شهر کي فتح ڪريان ۽ اهو‬ ‫منهنجي نالي تي سڏيو وڃي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ دائود سڀني ماڻهن کي گڏ ڪيو‪ ،‬۽ ربہ ڏانهن ويو‪ ،‬۽ ان سان جنگ ڪئي‪ ،‬۽ ان کي قبضو ڪيو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ هن انهن جي بادشاهه جو تاج سندس مٿي تان لٿو‪ ،‬جنهن جو وزن هڪ ٽالٽ سون هو ۽ ان ۾ قيمتي پٿر به لڳل هئا ‪:‬۽ اهو دائود جي‬ ‫مٿي تي رکيو ويو ‪.‬۽ هن شهر مان تمام گهڻو مال ليٽ ڪڍيو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ هن انهن ماڻهن کي ٻاهر ڪڍيو جيڪي اتي هئا‪ ،‬۽ انهن کي آري‪ ،‬لوهه جي ڳٽن ۽ لوهه جي ڪيهاڙن هيٺان رکيو‪ ،‬۽ انهن کي اينٽن‬ ‫‪.‬پوِ دائود ۽ سڀ ماڻهو يروشلم ڏانهن موٽي ويا‪.‬‬ ‫جي ڀٽ مان گذرڻ تي مجبور ڪيو ‪:‬۽ هن عمون جي سڀني شهرن سان اهڙو ئي ڪيو ق‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫پوِ ائين ٿيو ته دائود جي پٽ ابي سلوم جي هڪ سهڻي ڀيڻ هئي‪ ،‬جنهن جو نالو تمر هو؛ ۽ دائود جي پٽ امنون هن سان پيار‬ ‫‪1‬۽ ان کان ق‬ ‫ڪندو هو‪.‬‬ ‫لِ اهو ڏکيو سمجهيو ته‬ ‫لِ بيمار ٿي پيو؛ ڇاڪاڻ ته هو ءِ ڪنواري هئي؛ ۽ امنون ق‬ ‫‪2‬۽ امنون ايترو پريشان ٿيو جو هو پنهنجي ڀيڻ تمر ق‬ ‫هو هن سان ڪجهه به ڪري‪.‬‬ ‫‪3‬پر امنون جو هڪ دوست هو‪ ،‬جنهن جو نالو يوناڊاب هو‪ ،‬جيڪو دائود جي ڀا يِ شمع جو پٽ هو ‪:‬۽ يوناڊاب هڪ تمام چالڪ ماڻهو‬ ‫هو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ هن کيس چيو‪" ،‬تون‪ ،‬بادشاهه جو پٽ ٿي‪ ،‬ڏينهن ڏينهن ڇو ڏٻرو ٿي رهيو آهين؟ ڇا تون مون کي نه ٻڌائيندين؟ "۽ امنون کيس چيو‪،‬‬ ‫"مان پنهنجي ڀا يِ ابي سلوم جي ڀيڻ تمر سان پيار ڪريان ٿو"‪.‬‬ ‫لِ اچي‪ ،‬تڏهن کيس چئو‬ ‫‪5‬۽ يوناڊاب کيس چيو تہ ”پنهنجي بستري تي ليٽ ۽ پاڻ کي بيمار ظاهر ڪر‪ ،‬۽ جڏهن تنهنجو پي يِ توکي ڏسڻ ق‬ ‫تہ منهنجي ڀيڻ تمر کي اچڻ ڏيو ۽ مون کي ماني ڏي‪ ،‬۽ منهنجي سامهون ماني پچائي‪ ،‬ته جيئن مان ان کي ڏسي سگهان ۽ سندس هٿان کائي‬ ‫سگهان“‪.‬‬ ‫لِ آيو‪ ،‬امنون بادشاهہ کي چيو تہ ”منهنجي ڀيڻ تمر‬ ‫‪6‬تنهنڪري امنون ليٽيو ۽ پاڻ کي بيمار ڪري ڏيکاريو ‪:‬۽ جڏهن بادشاهہ کيس ڏسڻ ق‬ ‫کي اچڻ ڏيو ۽ منهنجي اڳيان ٻہ ڪيڪون ٺاهيو تہ جيئن مان سندس هٿان کائي سگهان“‪.‬‬ ‫پچاِ“‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ دائود تمر کي گهر موڪليو تہ ”هاڻي پنهنجي ڀا يِ امنون جي گهر وڃ ۽ کيس ماني‬ ‫ق‬ ‫ق‬ ‫ي‬ ‫‪8‬تنهنڪري تمر پنهنجي ڀا يِ امنون جي گهر وئي؛ ۽ هو ليٽيل هو ‪.‬۽ هن اٽو کڻي‪ ،‬ان کي گوندهيو‪ ،‬۽ سندس نظر ۾ ڪيڪون ٺاهيون‪ ،‬۽‬ ‫ڪيڪون پچايون‪.‬‬ ‫‪9‬۽ هن هڪ ٿانو کڻي ان جي اڳيان اڇلئي ڇڏيو؛ پر هن کائڻ کان انڪار ڪيو ‪.‬۽ امنون چيو ته‪" ،‬مون کان سڀني ماڻهن کي ٻاهر‬ ‫ڪڍو "‪.‬۽ اهي سڀ ماڻهو هن کان ٻاهر نڪري ويا‪.‬‬ ‫‪10‬۽ امنون تمر کي چيو تہ "ماني ڪمري ۾ آڻي ڇڏ تہ جيئن مان تنهنجي هٿ مان کائيان "‪.‬۽ تمر جيڪي مانيون ٺاهيون هيون سي کڻي‬ ‫لِ ڪمري ۾ آندي‪.‬‬ ‫پنهنجي ڀا يِ امنون ق‬ ‫لِ هن وٽ کڻي آئي‪ ،‬تڏهن هن کيس جهليو ۽ چيو ته‪ ،‬منهنجي ڀيڻ‪ ،‬مون سان سمهڻ اچ‪.‬‬ ‫‪11‬۽ جڏهن هو ءِ انهن کي کائڻ ق‬ ‫‪12‬۽ هن کيس جواب ڏنو‪" ،‬نه‪ ،‬منهنجا ڀا يِ‪ ،‬مون کي مجبور نه ڪر؛ ڇو ته اسرائيل ۾ اهڙو ڪم نه ٿيڻ گهرجي ‪.‬تون هي بيوقوفي نه‬ ‫ڪر"‪.‬‬ ‫‪13‬۽ مان‪ ،‬پنهنجي شرم کي ڪٿي ڇڏي ڏيان؟ ۽ توهان جي باري ۾‪ ،‬توهان اسرائيل ۾ بيوقوفن مان هڪ وانگر هوندا ‪.‬تنهن ڪري‪ ،‬هاڻي‪،‬‬ ‫مان توهان کي عرض ڪريان ٿو‪ ،‬بادشاهه سان ڳالهايو؛ ڇاڪاڻ ته هو مون کي توهان کان نه روڪيندو‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪14‬پر هن سندس ڳالهه نه ٻڌي ‪:‬پر‪ ،‬هن کان وڌيڪ طاقتور هجڻ ڪري‪ ،‬هن کي مجبور ڪيو ۽ هن سان ليٽيو‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ امنون هن کان تمام گهڻو نفرت ڪرڻ لڳو؛ ايتري قدر جو جيڪا نفرت هن سان ڪئي هئي اها ان محبت کان وڌيڪ هئي جيڪا‬ ‫ق‬ ‫هن هن سان ڪئي هئي ‪.‬۽ امنون هن کي چيو ته‪” ،‬اٿ‪ ،‬هليا وڃ“‪.‬‬ ‫‪16‬۽ هن کيس چيو ته ڪو به سبب ناهي ‪:‬مون کي ڪڍڻ ۾ هي بڇڙائي ان کان وڌيڪ آهي جيڪا تو مون سان ڪئي آهي ‪.‬پر هن سندس‬ ‫ڳالهه نه ٻڌي‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ هن پنهنجي نوڪر کي سڏيو جيڪو سندس خدمتگار هو ۽ چيو ته هاڻي هن عورت کي مون کان ٻاهر ڪڍو ۽ ان جي پٺيان‬ ‫ق‬ ‫دروازو بند ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ هن تي مختلف رنگن جو لباس هو ‪:‬ڇاڪاڻ ته بادشاهه جون ڌيئرون جيڪي ڪنواريون هيون‪ ،‬اهڙن لباسن سان سينگاريل هيون ‪.‬‬ ‫پوِ سندس نوڪر هن کي ٻاهر ڪڍيو‪ ،‬۽ هن جي پٺيان دروازو بند ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪19‬۽ تمر پنهنجي مٿي تي راه وجهي‪ ،‬۽ پنهنجي رنگ برنگي چادر ڦاڙي‪ ،‬جيڪا هن تي هئي‪ ،‬۽ پنهنجو هٿ پنهنجي مٿي تي رکي روئڻ‬ ‫لڳي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ سندس ڀا يِ ابي شالوم کيس چيو‪" ،‬ڇا تنهنجو ڀا يِ امنون تو سان گڏ هو؟ پر منهنجي ڀيڻ‪ ،‬هاڻي خاموش رهو‪ ،‬هو تنهنجو ڀا يِ آهي ‪.‬هن‬ ‫ڳالهه جو خيال نه ڪريو "‪.‬تنهن ڪري تمر پنهنجي ڀا يِ ابي شالوم جي گهر ۾ ويران رهي‪.‬‬ ‫‪21‬پر جڏهن دائود بادشاهہ اهي سڀ ڳالهيون ٻڌيون تہ هو ڏاڍو ڪاوڙيو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ ابي شالوم پنهنجي ڀا يِ امنون سان نه سٺو نه خراب ڳالهايو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ابي شالوم امنون کان نفرت ڪندو هو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن پنهنجي‬ ‫ڀيڻ تمر سان زيادتي ڪئي هئي‪.‬‬ ‫پوِ ائين ٿيو ته ابي شالوم جون رڍون ڪترائيندڙ بعل حصور ۾ هيون‪ ،‬جيڪو افرائيم جي ڀرسان آهي ‪:‬۽ ابي‬ ‫‪23‬۽ ٻن پورا سالن کان ق‬ ‫شالوم سڀني بادشاهه جي پٽن کي دعوت ڏني‪.‬‬ ‫‪24‬۽ ابي شالوم بادشاه وٽ آيو ۽ چيائين تہ ”ڏسو‪ ،‬اوهان جي ٻانهي وٽ رڍن جي ڏاڙهڻ وارا آهن‪ ،‬مهرباني ڪري بادشاهہ ۽ سندس‬ ‫ٻانهن کي اوهان جي ٻانهي سان گڏ هلڻ ڏيو“‪.‬‬ ‫‪25‬۽ بادشاه ابي سلوم کي چيو تہ ”نه‪ ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬اسان سڀ هاڻي نہ وڃون‪ ،‬متان اسين اوهان تي بار ٿي وڃون “‪.‬۽ هن کيس زور ڏنو‪،‬‬ ‫پر هو نہ ويو‪ ،‬پر کيس برڪت ڏني‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ ابي شالوم چيو تہ ”جيڪڏهن نہ‪ ،‬تہ مان تو کي عرض ٿو ڪريان تہ منهنجي ڀا يِ امنون کي اسان سان گڏ وڃڻ ڏيو “‪.‬۽ بادشاهه‬ ‫ق‬ ‫کيس چيو تہ ”هو تو سان ڇو وڃي؟“‬ ‫‪27‬پر ابي شالوم کيس زور ڀريو‪ ،‬ته هن امنون ۽ سڀني بادشاهه جي پٽن کي پاڻ سان گڏ وڃڻ ڏنو‪.‬‬ ‫‪28‬هاڻي ابي سلوم پنهنجن نوڪرن کي حڪم ڏنو هو ته‪" ،‬هاڻي ڏسو جڏهن امنون جو دل شراب سان خوش ٿئي‪ ،‬۽ جڏهن مان توهان کي‬ ‫پوِ ان کي ماريو‪ ،‬ڊڄو نه ‪:‬ڇا مون توهان کي حڪم نه ڏنو هو؟ همت ڪريو‪ ،‬۽ بهادر ٿيو"‪.‬‬ ‫چوان ته امنون کي ماريو؛ ق‬ ‫‪.‬پوِ سڀ بادشاهه جا پٽ اٿيا ۽ هر هڪ پنهنجي خچر‬ ‫‪29‬۽ ابي شالوم جي نوڪرن امنون سان ائين ڪيو جيئن ابي شالوم حڪم ڏنو هو‬ ‫ق‬ ‫تي چڙهي ڀڄي ويو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ جڏهن اهي رستي ۾ هئا ته دائود کي خبر پهتي ته ابي شالوم سڀني بادشاهه جي پٽن کي ماري ڇڏيو آهي ۽ انهن مان ڪو به باقي نه‬ ‫رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ بادشاهہ اٿيو ۽ پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي زمين تي ليٽي پيو؛ ۽ سندس سڀ نوڪر پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي وٽس بيٺا هئا‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪32‬تڏهن دائود جي ڀا يِ شمع جي پٽ يوناداب جواب ڏنو تہ ”منهنجا مالڪ ائين نہ سمجهو تہ انهن سڀني جوانن کي جيڪي بادشاهہ جا پٽ‬ ‫هئا‪ ،‬ماريو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ رڳو امنون مري ويو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ابي سلوم جي حڪم سان اهو انهي ءِ ڏينهن کان طئي ٿيل آهي جنهن‬ ‫ڏينهن هن پنهنجي ڀيڻ تمر سان زيادتي ڪئي هئي‪.‬‬ ‫‪33‬تنهن ڪري هاڻي منهنجا مالڪ بادشاهه اهو خيال دل ۾ نه آڻي ته سڀ بادشاهه جا پٽ مري ويا آهن‪ ،‬ڇاڪاڻ ته صرف امنون مري‬ ‫ويو آهي‪.‬‬ ‫‪34‬پر ابي شالوم ڀڄي ويو ‪.‬۽ نوجوان جيڪو پهريدار هو‪ ،‬اکيون مٿي ڪري ڏٺو‪ ،‬۽ ڏٺائين ته سندس پٺيان ٽڪري ءِ جي رستي کان‬ ‫ڪيترائي ماڻهو اچي رهيا آهن‪.‬‬ ‫‪35‬۽ يوناداب بادشاهہ کي چيو تہ ڏسو‪ ،‬بادشاهہ جا پٽ اچي رهيا آهن ‪:‬جيئن اوهان جي نوڪر چيو‪ ،‬تيئن ئي ٿيو آهي‪.‬‬ ‫‪36‬۽ جيئن ئي هن ڳالهائڻ ختم ڪيو‪ ،‬ته ڏسو‪ ،‬بادشاهه جا پٽ آيا‪ ،‬۽ پنهنجو آواز بلند ڪيو ۽ روئڻ لڳا ‪:‬۽ بادشاهه ۽ سندس سڀئي نوڪر به‬ ‫تمام گهڻو روئي رهيا هئا‪.‬‬ ‫لِ ماتم ڪندو هو‪.‬‬ ‫پٽ‬ ‫پنهنجي‬ ‫روز‬ ‫هر‬ ‫دائود‬ ‫‪.‬۽‬ ‫ويو‬ ‫وٽ‬ ‫تلمي‬ ‫پٽ‬ ‫جي‬ ‫عميهود‬ ‫بادشاهه‬ ‫جي‬ ‫گشور‬ ‫۽‬ ‫ويو‬ ‫‪37‬پر ابي شالوم ڀڄي‬ ‫ق‬ ‫‪38‬پوِ ابي شالوم ڀڄي ويو ۽ گشور ڏانهن ويو‪ ،‬۽ اتي ٽي سال رهيو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪39‬۽ دائود بادشاهه جو روح ابي سلوم ڏانهن وڃڻ جي خواهش ڪئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن کي امنون جي باري ۾ تسلي ملي هئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته‬ ‫هو مري ويو هو‪.‬‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫‪1‬هاڻي ضروياه جي پٽ يوآب کي خبر پئي ته بادشاهه جو دل ابي شالوم ڏانهن آهي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ يوآب تاوع ڏانهن موڪليو‪ ،‬۽ اتان هڪ عالمند عورت کي گهرايو‪ ،‬۽ ان کي چيو ته‪" ،‬مان توهان کي دعا ڪريان ٿو‪ ،‬پاڻ کي ماتم‬ ‫ڪندڙ هجڻ جو اظهار ڪر‪ ،‬۽ هاڻي ماتم جا ڪپڙا پائي‪ ،‬۽ پاڻ کي تيل سان نه مليو‪ ،‬پر هڪ عورت وانگر رهو جيڪا گهڻو وقت مئل‬ ‫لِ ماتم ڪندي رهي هئي"‪:‬‬ ‫ق‬ ‫“‪.‬پوِ يوآب لفظ هن جي وات ۾ وڌا‪.‬‬ ‫ڳالهايو‬ ‫طرح‬ ‫اهڙي‬ ‫سان‬ ‫هن‬ ‫۽‬ ‫وڃو‬ ‫وٽ‬ ‫بادشاهه‬ ‫‪3‬۽‬ ‫ق‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪4‬۽ جڏهن تاوه جي عورت بادشاهه سان ڳالهايو‪ ،‬ته هو ءِ منهن ڀر زمين تي ڪري پئي‪ ،‬۽ سجدو ڪيو‪ ،‬۽ چيو ته‪ ،‬اي بادشاهه‪ ،‬مدد‬ ‫ڪريو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ بادشاهه کيس چيو ته‪” ،‬توکي ڇا ٿيو آهي؟ “هن جواب ڏنو‪” ،‬مان سچ پچ هڪ بيواهه عورت آهيان ۽ منهنجو مڙس مري ويو آهي“‪.‬‬ ‫‪6‬۽ تنهنجي ٻانهي ءِ جا ٻہ پٽ هئا‪ ،‬۽ ٻئي ميدان ۾ پاڻ ۾ وڙهيا‪ ،‬۽ ڪو به نه هو جيڪو انهن کي الڳ ڪري‪ ،‬پر هڪ ٻئي کي ماري ڇڏيو‬ ‫۽ ان کي ماري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪7‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬سڄو خاندان توهان جي ٻانهي ءِ جي خلف اٿيو آهي‪ ،‬۽ اهي چون ٿا ته‪' ،‬انهي ءِ کي حوالي ڪريو جنهن پنهنجي ڀا يِ کي ماريو‬ ‫آهي‪ ،‬ته جيئن اسين ان کي ماريون‪ ،‬سندس ڀا يِ جي جان جي بدلي ۾ جنهن کي هن ماريو آهي؛ ۽ اسين وارث کي به تباهه ڪنداسين ‪:‬۽‬ ‫اهڙي ءِ طرح اهي منهنجي بچيل ڪوئلي کي وسائي ڇڏيندا‪ ،‬۽ منهنجي مڙس جو نالو ۽ باقي زمين تي نه ڇڏيندا'‪.‬‬ ‫‪8‬۽ بادشاهہ عورت کي چيو تہ ”پنهنجي گهر وڃ‪ ،‬۽ مان تنهنجي باري ۾ حڪم ڏيندس“‪.‬‬ ‫‪9‬تڏهن تاوع جي عورت بادشاهه کي چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ‪ ،‬بادشاهه‪ ،‬گناهه مون تي ۽ منهنجي پي يِ جي گهر تي هجي‪ ،‬۽ بادشاهه ۽‬ ‫سندس تخت بي ڏوهي هجن“‪.‬‬ ‫‪10‬۽ بادشاهہ چيو تہ جيڪو بہ تو کي ڪجهہ چوي‪ ،‬ان کي مون وٽ آڻيو‪ ،‬۽ اهو وري توکي نہ ڇهيندو‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ هن چيو تہ ”مان عرض ڪريان ٿي تہ بادشاهہ کي خداوند پنهنجي خدا کي ياد ڪرڻ ڏيو تہ تون خون جو بدلو وٺندڙن کي وڌيڪ‬ ‫ق‬ ‫برباد ڪرڻ نہ ڏيندين‪ ،‬متان اهي منهنجي پٽ کي برباد ڪن “‪.‬۽ هن چيو تہ ”خداوند جي جيئري قسم‪ ،‬تنهنجي پٽ جو هڪ وار به زمين‬ ‫ڪرندو“‪.‬‬ ‫تي نه ق‬ ‫‪12‬پوِ عورت چيو تہ ”پنهنجي ٻانهي کي‪ ،‬مهرباني ڪري‪ ،‬پنهنجي مالڪ بادشاهہ سان هڪ ڳاله چوڻ ڏيو “‪.‬۽ هن چيو تہ ”چئو“‪.‬‬ ‫ق‬ ‫”پوِ تو خدا جي ماڻهن جي خلف اهڙو خيال ڇو ڪيو آهي؟ ڇاڪاڻ تہ بادشاهه اهڙي ڳالهه ڪري رهيو آهي‬ ‫‪13‬۽ عورت چيو تہ‬ ‫ق‬ ‫جيڪا غلط آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ تہ بادشاهه پنهنجي جلوطن ڪيل کي واپس گهر نه ٿو آڻي“‪.‬‬ ‫‪14‬ڇالِ ⁠جو اسان کي ضرور مرڻو آهي‪ ،‬۽ اسين زمين تي وهيل پاڻي ءِ وانگر آهيون‪ ،‬جيڪو وري گڏ نٿو ٿي سگهي؛ ۽ نہ ئي خدا‬ ‫ق‬ ‫ڪنهن ماڻهو ءِ جو احترام ڪري ٿو ‪:‬پر هو اهڙا طرياا اختيار ڪري ٿو تہ سندس جلوطن ڪيل ماڻهو ءِ کي اتان ڪڍي نہ ڪڍيو وڃي‪.‬‬ ‫‪15‬هاڻي جڏهن مان پنهنجي مالڪ بادشاهه سان هي ڳالهه ڪرڻ آئي آهيان‪ ،‬اهو ان ڪري آهي جو ماڻهن مون کي ڊيڄاريو آهي ‪:‬۽ توهان‬ ‫جي ٻانهي چيو ته‪ ،‬مان هاڻي بادشاهه سان ڳالهائيندس؛ شايد بادشاهه پنهنجي ٻانهي جي درخواست پوري ڪندو‪.‬‬ ‫‪16‬ڇالِ ⁠جو بادشاهہ ٻڌندو ۽ پنهنجي ٻانهي کي انهي ءِ ماڻهو ءِ جي هٿ کان بچائيندو جيڪو مون کي ۽ منهنجي پٽ کي گڏجي خدا جي‬ ‫ق‬ ‫ميراث مان ڪڍي ڇڏيندو‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ تنهنجي ٻانهي ءِ چيو تہ‪ ،‬منهنجي مالڪ بادشاهه جو ڪلم هاڻي آرامده هوندو ‪:‬ڇاڪاڻ ته منهنجو مالڪ بادشاهه خدا جي ملئڪ‬ ‫ق‬ ‫وانگر آهي‪ ،‬تنهن ڪري رب تنهنجو خدا توسان گڏ هوندو‪.‬‬ ‫لڪاِ‪ ،‬جيڪو مان توکان پڇان ٿو “‪.‬۽ عورت چيو تہ ”منهنجا مالڪ‬ ‫‪18‬تڏهن بادشاهہ جواب ڏنو ۽ عورت کي چيو تہ ”مون کان نہ‬ ‫ق‬ ‫بادشاهہ هاڻي ڳالهائين“‪.‬‬ ‫‪19‬۽ بادشاهہ چيو تہ "ڇا يوآب جو هٿ هن سڀ ۾ اوهان سان گڏ نہ آهي؟ "عورت جواب ڏنو ۽ چيو تہ "اوهان جي جان جي قسم‪ ،‬منهنجا‬ ‫مالڪ بادشاه‪ ،‬ڪو بہ ساڄي يا کاٻي پاسي نہ ٿو ڦري سگهي جيڪو منهنجا مالڪ بادشاهہ چيو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اوهان جي خادم يوآب‬ ‫مون کي حڪم ڏنو هو‪ ،‬۽ هن اهي سڀ ڳالهيون اوهان جي خادمہ جي وات ۾ رکيون‪.‬‬ ‫لِ ڪيو آهي ‪:‬۽ منهنجو مالڪ خدا جي ملئڪ جي حڪمت جي مطابق‪ ،‬زمين‬ ‫‪20‬تنهنجي خادم يوآب هي ڪم هن قسم جي ڳاله کي آڻڻ ق‬ ‫لِ عالمند آهي‪.‬‬ ‫تي موجود سڀني شين کي ڄاڻڻ ق‬ ‫‪21‬۽ بادشاهہ يوآب کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬مون هي ڪم ڪيو آهي‪ ،‬تنهنڪري وڃ‪ ،‬نوجوان ابي شالوم کي واپس وٺي اچ“‪.‬‬ ‫‪22‬۽ يوآب منهن ڀر زمين تي ڪري پيو‪ ،‬۽ پاڻ کي سجدو ڪيو‪ ،‬۽ بادشاهه جو شڪريو ادا ڪيو ‪:‬۽ يوآب چيو‪" ،‬اڄ توهان جو خادم ڄاڻي‬ ‫ٿو ته مون کي توهان جي نظر ۾ مهرباني ملي آهي‪ ،‬منهنجا مالڪ‪ ،‬اي بادشاهه‪ ،‬ڇاڪاڻ ته بادشاهه پنهنجي خادم جي درخواست پوري‬ ‫ڪئي آهي"‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ يوآب اٿيو ۽ گشور ڏانهن ويو‪ ،‬۽ ابي شالوم کي يروشلم ۾ وٺي آيو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪24‬۽ بادشاهہ چيو تہ‪” ،‬اهو پنهنجي گهر موٽي وڃي ۽ منهنجو منهن نہ ڏسي “‪.‬تنهنڪري ابي شالوم پنهنجي گهر موٽي ويو‪ ،‬۽ بادشاهہ جو‬ ‫منهن نہ ڏٺو‪.‬‬ ‫‪25‬پر سڄي اسرائيل ۾ ڪو به اهڙو نه هو جيڪو ابي سلوم جي خوبصورتي جي ڪري ساراهيو وڃي ‪:‬سندس پيرن جي تل ءِ کان وٺي‬ ‫مٿي جي چوٽي ءِ تائين سندس اندر ڪو به عيب نه هو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جڏهن هو پنهنجو مٿو ڪٽيندو هو‪( ،‬ڇاڪاڻ ته هر سال جي آخر ۾ هو ان کي ڪٽيندو هو ‪:‬ڇاڪاڻ ته وار هن تي ڳرا هوندا هئا‪،‬‬ ‫تنهن ڪري هو ان کي ڪٽيندو هو )‪:‬هو پنهنجي مٿي جي وارن جو وزن بادشاهه جي وزن مطابق ٻه سؤ شيڪل ڪندو هو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ ابي سلوم کي ٽي پٽ ۽ هڪ ڌي ءِ پيدا ٿي‪ ،‬جنهن جو نالو تمر هو ‪:‬هو ءِ هڪ سهڻي عورت هئي‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ ابي شالوم پورا ٻہ سال يروشلم ۾ رهيو‪ ،‬۽ بادشاهه جو منهن نه ڏٺو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪29‬تنهنڪري ابي شالوم يوآب کي سڏايو تہ کيس بادشاهہ ڏانهن موڪلي‪ ،‬پر هو وٽس نہ آيو ‪:‬۽ جڏهن هن ٻيو ڀيرو موڪليو تہ هو نہ آيو‪.‬‬ ‫‪30‬تنهنڪري ابي سلوم پنهنجن نوڪرن کي چيو تہ "ڏسو‪ ،‬يوآب جو ميدان منهنجي زمين جي ويجهو آهي‪ ،‬۽ اتي سندس ءج ءو پوکيل آهن‪،‬‬ ‫وڃو ۽ ان کي باهہ ڏيو "‪.‬۽ ابي سلوم جي نوڪرن ميدان کي باهہ ڏئي ڇڏي‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ يوآب ايٿيو ۽ ابي شالوم وٽ سندس گهر آيو ۽ کيس چيائين تہ ”تنهنجي نوڪرن منهنجي ٻني کي ڇو ساڙيو آهي؟“‬ ‫ق‬ ‫‪32‬۽ ابي شالوم يوآب کي جواب ڏنو‪" ،‬ڏس‪ ،‬مون توکي سڏايو‪ ،‬ته هتي اچ‪ ،‬ته جيئن مان توکي بادشاهه ڏانهن موڪليان‪ ،‬ته جيئن پڇان ته‬ ‫مان گشور کان ڇو آيو آهيان؟ اهو سٺو هو ته مان اڃا تائين اتي هجان ها ‪.‬تنهن ڪري هاڻي مون کي بادشاهه جو منهن ڏسڻ ڏيو؛ ۽‬ ‫جيڪڏهن مون ۾ ڪا غلطي هجي ته هو مون کي ماري ڇڏي"‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪33‬پوِ يوآب بادشاهہ وٽ آيو ۽ کيس ٻڌايو ‪:‬۽ جڏهن هن ابي شالوم کي سڏيو‪ ،‬تڏهن هو بادشاهہ وٽ آيو ۽ بادشاهہ جي اڳيان زمين تي‬ ‫ق‬ ‫يمنهن ڪري سجدو ڪيو ‪:‬۽ بادشاهہ ابي شالوم کي چمي ڏني‪.‬‬ ‫باب ‪15‬‬ ‫لِ رته ۽ گهوڙا ۽ پنجاهه ماڻهو تيار ڪيا ته جيئن سندس اڳيان ڊوڙن‪.‬‬ ‫پوِ ائين ٿيو ته ابشالوم پاڻ ق‬ ‫‪1‬۽ ان کان ق‬ ‫لِ‬ ‫‪2‬۽ ابي شالوم صبح جو سوير اٿي دروازي جي رستي تي بيٺو هو ۽ جڏهن ڪو ماڻهو جنهن جو ڪو تڪرار هوندو هو‪ ،‬فيصلو ق‬ ‫بادشاهه وٽ ايندو هو‪ ،‬تڏهن ابي شالوم کيس سڏي پڇندو هو ته‪” ،‬تون ڪهڙي شهر جو آهين؟ “۽ هن چيو ته‪” ،‬تنهنجو خادم اسرائيل جي‬ ‫هڪ قبيلي مان آهي“‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ابي شالوم کيس چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تنهنجو معاملو ٺيڪ ۽ صحيح آهي‪ ،‬پر بادشاهہ جو ڪو بہ مارر ڪيل ڪونهي جيڪو تنهنجي ڳالهہ‬ ‫ٻڌي“‪.‬‬ ‫‪4‬ابي شالوم وڌيڪ چيو تہ‪” ،‬ڪاش مون کي ملڪ ۾ قاضي بڻايو وڃي‪ ،‬تہ جيئن هر ڪو ماڻهو جنهن وٽ ڪو ڪيس يا ڪيس هجي‪،‬‬ ‫مون وٽ اچي ۽ مان ان سان انصاف ڪريان“!‬ ‫لِ ويجهو ايندو هو‪ ،‬ته هو پنهنجو هٿ وڌائيندو هو‪ ،‬۽ کيس کڻي چمي ڏيندو هو‪.‬‬ ‫ڪرڻ‬ ‫‪5‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جو جڏهن ڪو ماڻهو کيس سجدو‬ ‫ق‬ ‫لِ ايندا هئا ‪:‬اهڙي طرح ابي شالوم بني‬ ‫‪6‬۽ ابي شالوم سڀني اسرائيلين سان اهڙو ئي سلوڪ ڪندو هو جيڪي بادشاهه وٽ فيصلي ق‬ ‫اسرائيل جي ماڻهن جون دليون کٽي ورتيون‪.‬‬ ‫پوِ ائين ٿيو‪ ،‬ته ابشالوم بادشاهه کي چيو‪” ،‬مهرباني ڪري مون کي اجازت ڏيو ته مان پنهنجي نذر پوري ڪريان‪،‬‬ ‫‪7‬۽ چاليهن سالن کان ق‬ ‫جيڪا مون خداوند جي آڏو نذر ڪئي آهي‪ ،‬حبرون ۾‪.‬‬ ‫‪8‬ڇالِ ⁠جو جڏهن آ ءِ شام جي گشور ۾ رهندو هوس تہ تنهنجي ٻانهي هڪ قسم کنيو هو تہ جيڪڏهن خداوند مون کي سچ ⁠پچ يروشلم ۾‬ ‫ق‬ ‫واپس آڻيندو تہ آ ءِ خداوند جي عبادت ڪندس‪.‬‬ ‫‪9‬۽ بادشاهہ کيس چيو تہ ”سلمتي ءِ سان وڃ “‪.‬سو هو اٿيو ۽ حبرون ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫‪10‬پر ابي شالوم بني اسرائيل جي سڀني قبيلن ۾ جاسوس موڪليا‪ ،‬۽ چيو تہ ”جڏهن اوهين توتاري جو آواز ٻڌو تہ چئو تہ ابي شالوم‬ ‫حبرون ۾ بادشاهہ ٿيو آهي“‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ابي سلوم سان گڏ يروشلم مان ٻہ سو ماڻهو نڪتا‪ ،‬جن کي سڏيو ويو هو؛ ۽ اهي پنهنجي سادگي ءِ سان ويا‪ ،‬۽ انهن کي ڪجه به خبر‬ ‫نہ هئي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ابي شالوم دائود جي صلحڪار‪ ،‬گيلوه جي جيلوني اخيتوفيل کي سندس شهر‪ ،‬يعني گيلوه مان گهرايو‪ ،‬جڏهن هو قربانيون پيش‬ ‫ڪري رهيو هو ‪.‬۽ سازش مضبوط هئي؛ ڇاڪاڻ ته ماڻهو ابي شالوم سان گڏ وڌندا رهيا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ هڪ قاصد دائود وٽ آيو‪ ،‬جنهن چيو تہ ”اسرائيلي ماڻهن جون دليون ابي شالوم ڏانهن آهن“‪.‬‬ ‫‪14‬۽ دائود پنهنجن سڀني نوڪرن کي چيو جيڪي يروشلم ۾ ساڻس گڏ هئا‪" ،‬اٿون‪ ،‬۽ ڀڄي وڃون؛ ڇو ته اسان ابي سلوم کان بچي نه‬ ‫سگهنداسون ‪.‬جلدي ڪريو‪ ،‬متان هو اوچتو اسان کي پڪڙي‪ ،‬۽ اسان تي برائي آڻي‪ ،‬۽ شهر کي تلوار جي ڌڙ سان ماري"‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪15‬۽ بادشاهہ جي نوڪرن بادشاهہ کي چيو تہ ڏسو‪ ،‬اوهان جا نوڪر جيڪي ڪجهہ منهنجي مالڪ بادشاهہ مارر ڪندو سو ڪرڻ ق‬ ‫تيار آهن‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪16‬پوِ بادشاهہ ٻاهر نڪتو ۽ سندس سڄو گهر سندس پٺيان هليو ۽ بادشاهہ ڏه عورتون‪ ،‬جيڪي ڪنواريون هيون‪ ،‬گهر جي سنڀال ق‬ ‫ق‬ ‫ڇڏي ويو‪.‬‬ ‫جاِ تي رهيا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ بادشاهہ ٻاهر نڪتو‪ ،‬۽ سڀ ماڻهو سندس پٺيان‪ ،‬۽ هڪڙي پري ق‬ ‫‪18‬۽ سندس سڀ نوڪر سندس ڀرسان لنگهي ويا؛ ۽ سڀ ڪريتي‪ ،‬سڀ فليتي‪ ،‬۽ سڀ جت‪ ،‬ڇهه سؤ ماڻهو جيڪي گت کان سندس پٺيان آيا‬ ‫هئا‪ ،‬بادشاهه جي اڳيان لنگهي ويا‪.‬‬ ‫جاِ تي موٽي وڃ ۽ بادشاهہ سان گڏ ره‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ‬ ‫‪19‬پوِ بادشاهہ اقتائي قگتقي کي چيو تہ ”تون بہ اسان سان گڏ ڇو ٿو وڃين؟ پنهنجي ق‬ ‫ق‬ ‫تون پرديسي ۽ جلوطن پڻ آهين“‪.‬‬ ‫‪20‬جڏهن ته تون رڳو ڪالهه آيو آهين‪ ،‬ڇا اڄ مان توکي اسان سان گڏ مٿي ۽ هيٺ هلڻ ڏيان؟ ڇاڪاڻ ته مان جتي به وڃي سگهان ٿو‪ ،‬تون‬ ‫موٽي وڃ ۽ پنهنجن ڀائرن کي واپس وٺي وڃ ‪:‬رحم ۽ سچائي توهان سان گڏ هجي‪.‬‬ ‫‪21‬۽ اقتمي بادشاه کي جواب ڏنو‪ ،‬۽ چيو تہ ”خداوند جي جيئري ۽ منهنجي مالڪ جي جيئري جي قسم‪ ،‬ضرور جتي بہ منهنجو مالڪ‬ ‫بادشاه هوندو‪ ،‬موت ۾ يا جيئري‪ ،‬اتي اوهان جو خادم بہ هوندو“‪.‬‬ ‫‪22‬۽ دائود اقتئي کي چيو تہ ”وڃ ۽ پار ڪر “‪.‬۽ اقتئي جتي ۽ سندس سڀ ماڻهو ۽ سڀ ننڍڙا ٻار جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬پار ٿي ويا‪.‬‬ ‫‪23‬۽ سڄو ملڪ وڏي آواز سان روئڻ لڳو‪ ،‬۽ سڀ ماڻهو پار ٿي ويا ‪:‬بادشاهه پاڻ به قدرون ندي ءِ پار ڪري ويو‪ ،‬۽ سڀ ماڻهو پار ٿي‪،‬‬ ‫بيابان جي رستي ڏانهن‪.‬‬ ‫‪24‬۽ ڏسو صدوق ۽ سڀ لوي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬خدا جي عهد جو صندوق کڻي رهيا هئا ‪:‬۽ انهن خدا جي صندوق کي رکيو؛ ۽ ابياتار مٿي‬ ‫هليو ويو‪ ،‬جيستائين سڀ ماڻهو شهر مان نڪري ويا‪.‬‬ ‫‪25‬۽ بادشاه صدوق کي چيو تہ خدا جو صندوق شهر ۾ واپس کڻي وڃ‪ ،‬جيڪڏهن مون تي خداوند جي نظر ۾ فضل ٿيندو تہ هو مون کي‬ ‫وري آڻيندو ۽ مون کي اهو ۽ پنهنجو گهر ڏيکاريندو‪.‬‬ ‫پوِ ڏسو‪ ،‬مان هتي آهيان‪ ،‬کيس مون سان جيڪو سٺو لڳي اهو‬ ‫‪26‬پر جيڪڏهن هو ائين چوي ته‪ ،‬مون کي تو ۾ ڪا به خوشي ناهي‪ ،‬ته ق‬ ‫ڪرڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪27‬بادشاهہ صدوق ڪاهن کي پڻ چيو تہ ”ڇا تون غيب جو ڏسندڙ نہ آهين؟ شهر ۾ سلمتي ءِ سان موٽي وڃ‪ ،‬۽ تنهنجا ٻہ پٽ‪ ،‬تنهنجو پٽ‬ ‫اخيمعض ۽ ابياتهر جو پٽ يوناٿن‪ ،‬پاڻ سان گڏ هجن“‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫لِ پيغام نه اچي‪.‬‬ ‫‪28‬ڏسو‪ ،‬مان بيابان جي ميدان ۾ ترسيندس‪ ،‬جيستائين توهان وٽان مون کي تصديق ڪرڻ ق‬ ‫‪29‬تنهنڪري صدوق ۽ ابي ياتر خدا جو صندوق وري يروشلم ڏانهن کڻي ويا ۽ اتي ئي رهيا‪.‬‬ ‫‪30‬۽ دائود زيتون جي جبل جي چڙهڻ تي چڙهي ويو‪ ،‬۽ مٿي چڙهڻ وقت روئيندو رهيو‪ ،‬۽ پنهنجو مٿو ڍڪيو هو‪ ،‬۽ هو ننگي پير هليو ‪:‬۽‬ ‫جيڪي ماڻهو ساڻس گڏ هئا‪ ،‬تن مان هر هڪ پنهنجو مٿو ڍڪيو‪ ،‬۽ اهي مٿي چڙهڻ وقت روئندا رهيا‪.‬‬ ‫‪31‬۽ ڪنهن دائود کي ٻڌايو تہ‪” ،‬اخيتوفيل ابي سلوم سان گڏ سازش ڪندڙن ۾ شامل آهي “‪.‬۽ دائود چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬دعا ٿو ڪريان تہ‬ ‫اخيتوفيل جي صلح کي بيوقوفي ۾ بدلئي ڇڏ“‪.‬‬ ‫‪32‬۽ ائين ٿيو تہ جڏهن دائود جبل جي چوٽي ءِ تي پهتو‪ ،‬جتي هو خدا جي عبادت ڪندو هو‪ ،‬تڏهن ڏسو‪ ،‬حوشائي ارڪي سندس ڪوٽ‬ ‫ڦاٽل ۽ مٿي تي مٽي کڻي ساڻس ملڻ آيو‪.‬‬ ‫لِ بار ٿيندين‪.‬‬ ‫پوِ تون مون ق‬ ‫‪33‬دائود کيس چيو تہ ”جيڪڏهن تون مون سان گڏ هلندين تہ ق‬ ‫‪34‬پر جيڪڏهن تون شهر ڏانهن موٽي وڃين ۽ ابي سلوم کي چوين ته‪ ،‬اي بادشاهه‪ ،‬مان تنهنجو خادم هوندس؛ جيئن مان هاڻي تائين‬ ‫لِ اخيتوفيل جي صلح کي ناڪام بڻائي سگهندين‪.‬‬ ‫‪:‬پوِ تون منهنجي ق‬ ‫تنهنجي پي يِ جو خادم رهيو آهيان‪ ،‬تيئن هاڻي به تنهنجو خادم هوندس ق‬ ‫‪35‬۽ ڇا صدوق ۽ ابياتر ڪاهن تو سان گڏ نه آهن؟ تنهنڪري اهو ٿيندو تہ جيڪو ڪجهہ تون بادشاهي جي گهر مان ٻڌندين‪ ،‬سو صدوق‬ ‫ٻڌاِ‪.‬‬ ‫۽ ابياتر ڪاهنن کي ق‬ ‫‪36‬ڏسو‪ ،‬اتي انهن سان گڏ انهن جا ٻہ پٽ آهن‪ ،‬صدوق جو پٽ اخيمعض ۽ ابياتهر جو پٽ يوناٿن؛ ۽ انهن جي ذريعي توهان مون ڏانهن‬ ‫سڀ ڪجهه موڪليندا جيڪو توهان ٻڌي سگهو ٿا‪.‬‬ ‫‪37‬تنهنڪري دائود جو دوست حوشائي شهر ۾ آيو ۽ ابي شالوم يروشلم ۾ آيو‪.‬‬ ‫باب ‪16‬‬ ‫‪1‬۽ جڏهن دائود ٽڪري ءِ جي چوٽي ءِ کان ٿورو اڳتي هو‪ ،‬تڏهن ڏسو‪ ،‬مفيبوشٿ جو نوڪر ضيبا کيس مليو‪ ،‬ٻہ گڏهه زين سان ٻڌل هئا‪ ،‬۽‬ ‫انهن تي ٻه سؤ مانيون‪ ،‬هڪ سؤ ڪشمش جا‪ ،‬هڪ سؤ گرمين جا ميوا‪ ،‬۽ شراب جي هڪ بوتل هئي‪.‬‬ ‫لِ آهن؛ ۽ ماني ۽‬ ‫‪2‬۽ بادشاهہ ضيبا کان پڇيو تہ "انهن جو مطلب ڇا آهي؟ "ضيبا چيو تہ "گدا بادشاهہ جي گهر وارن جي سواري ق‬ ‫لِ آهن؛ ۽ شراب تہ جيڪي بيابان ۾ ٿڪجي پون ٿا سي پي سگهن"‪.‬‬ ‫گرمي ءِ جا ميوا جوانن جي کائڻ ق‬ ‫‪3‬۽ بادشاهہ چيو تہ "۽ اوهان جي مالڪ جو پٽ ڪٿي آهي؟ "۽ صيبا بادشاهہ کي چيو تہ "ڏسو‪ ،‬هو يروشلم ۾ رهندو آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ‬ ‫هن چيو تہ "اڄ اسرائيل جو گهراڻو مون کي منهنجي پي يِ جي بادشاهت موٽائيندو"‪.‬‬ ‫‪4‬پوِ بادشاهہ صيبا کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬سڀ ڪجهہ جيڪو مفيبوشٿ جو آهي سو تنهنجو آهي “‪.‬صيبا چيو تہ ”آ ءِ عاجزي ءِ سان عرض ٿو‬ ‫ق‬ ‫ڪريان تہ اي منهنجا مالڪ‪ ،‬مون تي اوهان جي نظر ۾ فضل هجي“‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جڏهن دائود بادشاهه بحوريم ۾ پهتو‪ ،‬تڏهن اتي ساؤل جي گهراڻي جو هڪ ماڻهو ٻاهر نڪتو‪ ،‬جنهن جو نالو شمعي هو‪ ،‬جيڪو جيرا‬ ‫جو پٽ هو ‪:‬هو ٻاهر نڪتو‪ ،‬۽ لعنت ڪندو رهيو جيئن هو آيو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ هن دائود تي ۽ بادشاهه دائود جي سڀني نوڪرن تي پٿر اڇليا ‪:‬۽ سڀ ماڻهو ۽ سڀ طاقتور ماڻهو سندس ساڄي ۽ کاٻي پاسي هئا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ شمعي لعنت ڪندي چيو تہ ”ٻاهر نڪري اچ‪ ،‬ٻاهر نڪري اچ‪ ،‬اي خوني ۽ بدمعاش!‬ ‫جاِ تي تو بادشاهي ڪئي آهي؛ ۽ خداوند بادشاهي تنهنجي‬ ‫‪8‬خداوند تو تي شائول جي گهراڻي جي سڀني خون جو بدلو ڏنو آهي‪ ،‬جنهن جي ق‬ ‫پٽ ابي سلوم جي هٿ ۾ ڏني آهي ‪:‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬تون پنهنجي شرارت ۾ ڦاسي پيو آهين‪ ،‬ڇاڪاڻ ته تون خوني ماڻهو آهين‪.‬‬ ‫‪9‬تڏهن ضروياه جي پٽ ابيشئي بادشاهہ کي چيو تہ ”هي مئل ڪتو منهنجي مالڪ بادشاهہ کي ڇو لعنت ڪري؟ مون کي اجازت ڏيو تہ‬ ‫پار وڃان ۽ سندس مٿو ڪٽي ڇڏيان“‪.‬‬ ‫‪10‬۽ بادشاه چيو تہ "اي ضروياه جا پٽو‪ ،‬مون کي اوهان سان ڇا ڪرڻو آهي؟ تنهنڪري اهو لعنت ڪري‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند کيس‬ ‫‪.‬پوِ ڪير چوندو تہ تو ائين ڇو ڪيو؟"‬ ‫چيو آهي تہ دائود تي لعنت ڪر ق‬ ‫‪11‬۽ دائود ابيشئي ۽ پنهنجن سڀني نوڪرن کي چيو تہ‪” ،‬ڏسو‪ ،‬منهنجو پٽ‪ ،‬جيڪو منهنجي پيٽ مان نڪتو آهي‪ ،‬منهنجي جان جي ڳول ۾‬ ‫آهي ‪.‬هاڻي هي بنياميني ڪيترو وڌيڪ اهو ڪري سگهي ٿو؟ هن کي اڪيلو ڇڏي ڏيو ۽ لعنت ڪريو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند هن کي حڪم‬ ‫ڏنو آهي“‪.‬‬ ‫‪12‬شايد خداوند منهنجي مصيبت تي نظر ڪندو ۽ خداوند اڄ هن جي لعنت جي بدلي ۾ مون کي سٺو بدلو ڏيندو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ جيئن دائود ۽ سندس ماڻهو رستي تي هليا ويا‪ ،‬شمعي سندس سامهون ٽڪري ءِ جي ڪناري تي هليو ويو‪ ،‬۽ لعنت ڪندو رهيو‪ ،‬۽‬ ‫مٿس پٿر اڇلئيندو رهيو‪ ،‬۽ مٽي اڇلئيندو رهيو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ بادشاهہ ۽ سڀ ماڻهو جيڪي ساڻس گڏ هئا‪ ،‬ٿڪل هئا‪ ،‬۽ اتي پاڻ کي تازگي بخشيائون‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ابي شالوم‪ ،‬۽ سڀيئي بني اسرائيل جا ماڻهو‪ ،‬يروشلم ۾ آيا‪ ،‬۽ اخيتوفل ساڻس گڏ هو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ اهو ٿيو‪ ،‬جڏهن دائود جو دوست حوشائي ارڪي‪ ،‬ابي شالوم وٽ آيو‪ ،‬تڏهن حوشائي ابي شالوم کي چيو‪" ،‬بادشاهه سلمت رهي‪ ،‬خدا‬ ‫بادشاهه سلمت رهي"‪.‬‬ ‫‪17‬۽ ابي شالوم حوشي ءِ کي چيو تہ ”ڇا هي تنهنجي دوست تي تنهنجي مهرباني آهي؟ تون پنهنجي دوست سان ڇو نہ ويو؟“‬ ‫‪18‬۽ حوشي ءِ ابي شالوم کي چيو تہ ”نه‪ ،‬پر جنهن کي خداوند‪ ،‬۽ هي قوم‪ ،‬۽ بني اسرائيل جا سڀ ماڻهو چونڊيندا‪ ،‬تنهن جي مرضي آ ءِ‬ ‫هوندس‪ ،‬۽ اين سان گڏ رهندس“‪.‬‬ ‫‪19‬۽ وري‪ ،‬مان ڪنهن جي خدمت ڪريان؟ ڇا مون کي سندس پٽ جي حضور ۾ خدمت نه ڪرڻ گهرجي؟ جيئن مون توهان جي پي يِ‬ ‫جي حضور ۾ خدمت ڪئي آهي‪ ،‬تيئن مان توهان جي حضور ۾ هوندس‪.‬‬ ‫‪20‬پوِ ابي شالوم اخيتوفيل کي چيو تہ ”اوهين صلح ڏيو تہ اسين ڇا ڪريون“‪.‬‬ ‫ق‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫لِ ڇڏي ڏنيون آهن؛ ۽ سڀ‬ ‫‪21‬۽ اخيتوفيل ابي سلوم کي چيو تہ ”پنهنجي پي يِ جي ڌيئرن سان نشئ ڪر‪ ،‬جيڪي هن گهر جي سنڀال ق‬ ‫پوِ جيڪي تو سان گڏ آهن انهن سڀني جا هٿ مضبوط ٿيندا“‪.‬‬ ‫اسرائيلي ٻڌندا تہ تون پنهنجي پي يِ کان نفرت ڪرين ٿو‪ ،‬ق‬ ‫لِ گهر جي ڇت تي هڪ خيمو وڇايو ۽ ابي شالوم سڀني بني اسرائيلن جي نظر ۾ پنهنجي پي يِ جي ڌيئرن سان‬ ‫‪22‬پوِ انهن ابي شالوم ق‬ ‫ق‬ ‫صحبت ڪئي‪.‬‬ ‫‪23‬۽ اخيتوفيل جي صلح‪ ،‬جيڪا هن انهن ڏينهن ۾ ڏني هئي‪ ،‬اهڙي هئي جيئن ڪو ماڻهو خدا جي ڪلم کان پڇي رهيو هجي ‪:‬اخيتوفيل‬ ‫جي سڄي صلح دائود ۽ ابي سلوم ٻنهي سان هئي‪.‬‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫‪1‬وڌيڪ‪ ،‬اخيتوفيل ابي سلوم کي چيو ته‪ ،‬مون کي هاڻي ٻارهن هزار ماڻهو چونڊڻ ڏيو‪ ،‬۽ مان اڄ رات دائود جي پٺيان لڳندس‪.‬‬ ‫‪2‬۽ مان هن تي حملو ڪندس جڏهن هو ٿڪل ۽ ڪمزور هٿ هوندو‪ ،‬۽ هن کي ڊڄاريندس ‪:‬۽ سڀ ماڻهو جيڪي هن سان گڏ آهن ڀڄي‬ ‫ويندا؛ ۽ مان صرف بادشاهه کي ماريندس‪:‬‬ ‫‪3‬۽ مان سڀني ماڻهن کي تو وٽ واپس آڻيندس ‪:‬جنهن ماڻهو ءِ کي تون ڳولي رهيو آهين اهو ڄڻ ته سڀ موٽي آيو آهي ‪:‬تنهن ڪري سڀ‬ ‫ماڻهو امن ۾ هوندا‪.‬‬ ‫‪4‬۽ اقها ڳاله ابي شالوم ۽ بني اسرائيل جي سڀني بزرگن کي پسند آئي‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ ابي شالوم چيو تہ‪” ،‬هاڻي حوشي ءِ ارڪي کي بہ سڏ ڪر‪ ،‬۽ اسين بہ ٻڌون تہ هو ڇا ٿو چوي“‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪6‬۽ جڏهن حو قشي ابي شالوم وٽ آيو‪ ،‬ابي شالوم کيس چيو ته‪" ،‬اخيتوفيل هن طرح چيو آهي ‪.‬ڇا اسان سندس چوڻ تي عمل ڪريون؟‬ ‫پوِ تون چئو"‪.‬‬ ‫جيڪڏهن نه‪ ،‬ته ق‬ ‫‪7‬۽ حوشي ءِ ابي سلوم کي چيو تہ‪” ،‬اخيتوفيل جيڪا صلح ڏني آهي اها هن وقت سٺي ناهي‪.‬‬ ‫‪8‬ڇاڪاڻ ته‪ ،‬هوشئي چيو‪ ،‬تون پنهنجي پي يِ ۽ سندس ماڻهن کي ڄاڻين ٿو‪ ،‬ته اهي طاقتور ماڻهو آهن‪ ،‬۽ اهي پنهنجي ذهن ۾ بيزار آهن‪،‬‬ ‫جيئن هڪ رڇ جنهن جا ٻچا ميدان ۾ ڦريا وڃن ‪:‬۽ تنهنجو پي يِ هڪ جنگجو ماڻهو آهي‪ ،‬۽ ماڻهن سان گڏ نه رهندو‪.‬‬ ‫‪9‬ڏسو‪ ،‬هو هاڻي ڪنهن کڏ ۾ يا ڪنهن ٻئي هنڌ لڪيل آهي ‪:‬۽ جڏهن انهن مان ڪجهه پهرين ئي تباهه ٿي ويندا‪ ،‬ته جيڪو به اهو ٻڌندو‬ ‫اهو چوندو ته‪ ،‬ابي سلوم جي پيروي ڪندڙ ماڻهن ۾ قتل عام ٿي رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ اهو بهادر‪ ،‬جنهن جو دل شينهن جي دل وانگر آهي‪ ،‬بلڪل ڳري ويندو ‪:‬ڇاڪاڻ ته سڄو اسرائيل ڄاڻي ٿو ته توهان جو پي يِ هڪ‬ ‫طاقتور ماڻهو آهي‪ ،‬۽ جيڪي هن سان گڏ آهن اهي بهادر ماڻهو آهن‪.‬‬ ‫‪11‬تنهن ڪري مان صلح ڏيان ٿو ته سڀ بني اسرائيل عام طور تي توهان وٽ گڏ ٿين‪ ،‬دان کان بيرشبا تائين‪ ،‬سمنڊ جي ڪناري واري ءِ‬ ‫لِ وڃو‪.‬‬ ‫وانگر‪ ،‬۽ توهان پاڻ جنگ ق‬ ‫جاِ تي هن تي چڙهي وينداسين جتي هو ملندو‪ ،‬۽ اسين هن تي ائين ڪري پونداسين جيئن شبنم زمين تي‬ ‫‪12‬پوِ اسين ڪنهن اهڙي ق‬ ‫ق‬ ‫ڪري ٿي ‪:‬۽ هن مان ۽ سڀني ماڻهن مان جيڪي هن سان گڏ آهن‪ ،‬هڪ به نه بچندو‪.‬‬ ‫پوِ سڀ بني اسرائيل ان شهر ڏانهن رسيون آڻيندا‪ ،‬۽ اسين ان کي دريا ءِ ۾‬ ‫‪13‬وڌيڪ‪ ،‬جيڪڏهن هو ڪنهن شهر ۾ داخل ٿئي ٿو‪ ،‬ته ق‬ ‫ڇڪينداسين‪ ،‬جيستائين اتي هڪ به ننڍڙو پٿر نه ملندو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ابي شالوم ۽ سڀني بني اسرائيلين چيو تہ‪ ،‬حوشائي ارڪي جي صلح اخيتوفيل جي صلح کان بهتر آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند‬ ‫لِ تہ خداوند ابي شالوم تي برائي آڻي‪.‬‬ ‫اخيتوفيل جي سٺي صلح کي ناڪام بڻائڻ جو ارادو ڪيو هو‪ ،‬انهي ءِ ق‬ ‫‪15‬پوِ حوشي ءِ صدوق ۽ ابياتار ڪاهنن کي چيو تہ‪ ،‬اخيتوفيل ابي سلوم ۽ اسرائيل جي بزرگن کي اهڙي طرح صلح ڏني هئي؛ ۽ مون‬ ‫ق‬ ‫اهڙي طرح صلح ڏني آهي‪.‬‬ ‫‪16‬تنهنڪري جلدي موڪليو ۽ دائود کي چئو تہ اڄ رات بيابان جي ميدانن ۾ نہ رهو‪ ،‬پر جلدي پار نڪري وڃو؛ متان بادشاهہ ۽ سندس‬ ‫سڀ ماڻهو جيڪي ساڻس گڏ آهن‪ ،‬غرق ٿي وڃن‪.‬‬ ‫لِ نظر نه ايندا هئا ‪:‬۽ هڪ ڇوڪري وڃي انهن کي‬ ‫‪17‬هاڻي جونٿن ۽ اخيمعض اينروگل جي ڀرسان رهيا؛ ڇاڪاڻ ته اهي شهر ۾ اچڻ ق‬ ‫ٻڌايو؛ ۽ انهن وڃي دائود بادشاهه کي ٻڌايو‪.‬‬ ‫‪18‬تڏهن بہ هڪڙي ڇوڪر انهن کي ڏٺو‪ ،‬۽ ابي سلوم کي ٻڌايو ‪:‬پر اهي ٻئي جلدي هليا ويا‪ ،‬۽ بحوريم ۾ هڪڙي ماڻهو ءِ جي گهر ۾ آيا‪،‬‬ ‫جنهن جي صحن ۾ هڪ کوه هو؛ جتي اهي لٿا‪.‬‬ ‫‪19‬۽ عورت کوهه جي وات تي هڪ ڍڪ کڻي وڇايو ۽ ان تي پسيل اناج وڇايو؛ ۽ ڪا به ڳالهه معلوم نه ٿي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ جڏهن ابي سلوم جا نوڪر گهر ۾ عورت وٽ آيا‪ ،‬انهن چيو‪" ،‬اخيمعض ۽ يوناٿن ڪٿي آهن؟ "عورت انهن کي چيو‪" ،‬اهي پاڻي جي‬ ‫ندي پار ڪري ويا آهن "‪.‬۽ جڏهن انهن انهن کي ڳوليو ۽ نه مليا‪ ،‬ته اهي يروشلم ڏانهن موٽي ويا‪.‬‬ ‫‪21‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن اهي هليا ويا‪ ،‬ته اهي کوهه مان ٻاهر آيا‪ ،‬۽ وڃي بادشاهه دائود کي ٻڌايو‪ ،‬۽ دائود کي چيو ته‪ ،‬ايٿ ۽ جلدي پاڻي پار‬ ‫ڪر‪ ،‬ڇاڪاڻ ته اخيتوفيل توهان جي خلف اهڙي صلح ڏني آهي‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ دائود ۽ سندس سڀ ماڻهو ايٿيا ۽ اردن پار ڪري ويا ‪.‬صبح جو سج اڀرڻ تائين ڪو به اهڙو نه هو جيڪو اردن پار نه ٿيو هجي‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪23‬۽ جڏهن اخيتوفيل ڏٺو ته سندس صلح تي عمل نه ڪيو ويو‪ ،‬تڏهن هن پنهنجي گڏهه تي زين چاڙهيو‪ ،‬۽ اٿيو‪ ،‬۽ پنهنجي شهر ڏانهن‬ ‫پنهنجي گهر ڏانهن ويو‪ ،‬۽ پنهنجي گهر کي ترتيب ڏنو‪ ،‬۽ پاڻ کي ڦاسي ڏني‪ ،‬۽ مري ويو‪ ،‬۽ پنهنجي پي يِ جي قبر ۾ دفن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪24‬پوِ دائود محنائم ۾ آيو ۽ ابي شالوم اردن پار ڪيو‪ ،‬هو ۽ بني اسرائيل جا سڀ ماڻهو ساڻس گڏ هئا‪.‬‬ ‫ق‬ ‫جاِ تي عماسا کي لشڪر جو سردار بڻايو ‪:‬جيڪو عماسا هڪ ماڻهو ءِ جو پٽ هو‪ ،‬جنهن جو نالو اقٿرا هو‬ ‫‪25‬۽ ابي شالوم يوآب جي ق‬ ‫جيڪو اسرائيلي هو‪ ،‬جيڪو ناحش جي ڌي ءِ ابيگيل سان شادي ڪئي‪ ،‬جيڪا يوآب جي ما يِ ضروياه جي ڀيڻ هئي‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ اسرائيل ۽ ابي شالوم جلعاد جي ملڪ ۾ خيما هنيا‪.‬‬ ‫ق‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪27‬۽ جڏهن دائود محنائيم ۾ پهتو‪ ،‬تڏهن عمون جي ربہ جي ناحش جو پٽ شوبي‪ ،‬۽ لودبار جي عميئيل جو پٽ ماخير‪ ،‬۽ روجليم جي‬ ‫جلعادي برزلي‪،‬‬ ‫ٿانو‪ ،‬ڪڻڪ‪ ،‬ءج ءو‪ ،‬اٽو‪ ،‬سڪل اناج‪ ،‬مٽر‪ ،‬دال ۽ سڪل دال کڻي آيا‪،‬‬ ‫جا‬ ‫ِ‬ ‫مٽي‬ ‫‪،‬‬ ‫ٿانو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪28‬بسترا‪ ،‬ء‬ ‫لِ ‪:‬ڇاڪاڻ ته انهن چيو ته‪ ،‬ماڻهو بيابان ۾ بکيا‪ ،‬ٿڪل ۽ اڃايل‬ ‫لِ کائڻ ق‬ ‫‪29‬۽ ماکي‪ ،‬مکڻ‪ ،‬رڍون ۽ ڳئون جو پنير‪ ،‬دائود ۽ سندس ساٿين ق‬ ‫آهن‪.‬‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫‪1‬۽ دائود انهن ماڻهن کي ڳڻيو جيڪي پاڻ سان گڏ هئا‪ ،‬۽ انهن تي هزارن جا سردار ۽ سئو جا سردار مارر ڪيا‪.‬‬ ‫‪2‬۽ دائود ماڻهن جو ٽيون حصو يوآب جي هٿ هيٺ‪ ،‬۽ ٽيون حصو ابيشئي جي پٽ ضروياه جي هٿ هيٺ‪ ،‬يوآب جي ڀا يِ‪ ،‬۽ ٽيون حصو‬ ‫اقتائي قگت جي هٿ هيٺ موڪليو ‪.‬۽ بادشاهه ماڻهن کي چيو ته‪ ،‬مان پاڻ به ضرور توهان سان گڏ ويندس‪.‬‬ ‫‪3‬پر ماڻهن جواب ڏنو تہ‪” ،‬تون ٻاهر نہ نڪرندين‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ جيڪڏهن اسين ڀڄي وڃون تہ انهن کي اسان جي ڪا پرواه نہ هوندي؛‬ ‫۽ نہ ئي جيڪڏهن اسان مان اڌ مري وڃن تہ انهن کي اسان جي ڪا پرواه نہ هوندي ‪:‬پر هاڻي تون اسان مان ڏه هزارن جي برابر آهين‪،‬‬ ‫تنهنڪري هاڻي بهتر آهي تہ تون اسان جي شهر کان ٻاهر مدد ڪر“‪.‬‬ ‫‪4‬۽ بادشاه انهن کي چيو تہ "جيڪو اوهان کي بهتر لڳندو سو ڪندس "‪.‬۽ بادشاهہ دروازي جي ڀرسان بيٺو رهيو‪ ،‬۽ سڀ ماڻهو سؤ ۽‬ ‫هزارن جي تعداد ۾ ٻاهر نڪتا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ بادشاهہ يوآب‪ ،‬ابيشئي ۽ اقتي کي حڪم ڏنو تہ‪” ،‬منهنجي خاطر جوان سان‪ ،‬يعني ابشالوم سان‪ ،‬نرمي ءِ سان پيش اچو “‪.‬۽ جڏهن‬ ‫بادشاهہ سڀني سردارن کي ابشالوم بابت حڪم ڏنو تہ سڀني ماڻهن ٻڌو‪.‬‬ ‫‪6‬تنهنڪري ماڻهو بني اسرائيل جي خلف ميدان ۾ نڪتا ‪:‬۽ جنگ افرائيم جي ٻيلي ۾ ٿي‪.‬‬ ‫‪7‬جتي بني اسرائيل دائود جي نوڪرن جي اڳيان قتل ڪيا ويا‪ ،‬۽ اتي ان ڏينهن ويهه هزار ماڻهن جو وڏو قتل عام ٿيو‪.‬‬ ‫‪8‬ڇاڪاڻ ته جنگ سڄي ملڪ ۾ پکڙجي وئي هئي ‪:‬۽ ان ڏينهن تلوار جي کاڌ کان وڌيڪ ٻيلو ماڻهن کي کائي ويو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ ابي شالوم دائود جي نوڪرن سان مليو ‪.‬۽ ابي شالوم هڪ خچر تي سوار ٿيو‪ ،‬۽ خچر هڪ وڏي بلوط جي ٿڌن ٽاريون هيٺان هليو‬ ‫ويو‪ ،‬۽ سندس مٿو بلوط جي وڻ سان چنبڙي پيو‪ ،‬۽ هو آسمان ۽ زمين جي وچ ۾ کنيو ويو؛ ۽ خچر جيڪو سندس هيٺان هو هليو ويو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ هڪ ماڻهو ءِ اهو ڏٺو ۽ يوآب کي ٻڌايو ۽ چيو ته‪” ،‬ڏسو‪ ،‬مون ابي سلوم کي هڪ بلوط جي وڻ ۾ لٽڪيل ڏٺو آهي“‪.‬‬ ‫‪11‬۽ يوآب ان ماڻهو ءِ کي چيو جنهن کيس ٻڌايو هو‪” ،‬۽ ڏسو‪ ،‬تو هن کي ڏٺو‪ ،‬۽ تو هن کي اتي زمين تي ڇو نه ماريو؟ ۽ مان توکي ڏهه‬ ‫شيڪل چاندي ۽ هڪ ڪمربند ڏيان ها“‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ان ماڻهو ءِ يوآب کي چيو تہ ”جيتوڻيڪ مون کي هڪ هزار چاندي ءِ جا سڪا هٿ ۾ ملن ها‪ ،‬تڏهن بہ مان بادشاهہ جي پٽ تي هٿ‬ ‫نہ وڌائيندس‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اسان جي ٻڌڻ ۾ بادشاهہ اوهان کي‪ ،‬ابيشئي ۽ اقتي کي حڪم ڏنو هو تہ خبردار ڪو بہ جوان ابشالوم کي نہ هٿ‬ ‫لئي“‪.‬‬ ‫‪13‬ٻي صورت ۾ مون کي پنهنجي جان سان ڪوڙ ڳالهائڻ گهرجي ها ‪:‬ڇاڪاڻ ته بادشاهه کان ڪا به ڳالهه لڪيل ناهي‪ ،‬۽ توهان پاڻ‬ ‫منهنجي خلف پاڻ کي قائم ڪيو هوندو‪.‬‬ ‫‪14‬تڏهن يوآب چيو تہ ”آ ءِ اوهان سان گڏ ائين نہ رهي سگهان ٿو “‪.‬۽ هن پنهنجي هٿ ۾ ٽي تير کنيا ۽ انهن کي ابشالوم جي دل ۾ وڌو‪،‬‬ ‫جڏهن هو اڃا تائين بلوط جي وڻ جي وچ ۾ جيئرو هو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ ڏهه نوجوان جيڪي يوآب جا هٿيار کڻي رهيا هئا‪ ،‬انهن ابي سلوم کي گهيرو ڪيو ۽ ان کي ماري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ يوآب توتاري وڄائي‪ ،‬۽ ماڻهو بني اسرائيل جي پٺيان وڃڻ کان موٽي ويا ‪:‬ڇاڪاڻ ته يوآب ماڻهن کي روڪيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ انهن ابي شالوم کي پڪڙي ٻيلي ۾ هڪڙي وڏي کڏ ۾ اڇلئي ڇڏيو‪ ،‬۽ مٿس پٿرن جو هڪڙو وڏو ڍير لڳايو ‪:‬۽ سڀ بني اسرائيل‬ ‫پنهنجي خيمي ڏانهن ڀڄي ويا‪.‬‬ ‫‪18‬هاڻي ابي سلوم پنهنجي حياتي ءِ ۾ بادشاهه جي ميدان ۾ هڪ ٿنڀو کنيو ۽ ايڀاريو هو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن چيو هو ته‪ ،‬منهنجو ڪو پٽ ناهي‬ ‫جاِ سڏجي ٿو‪.‬‬ ‫جو منهنجو نالو ياد رکي ‪:‬۽ هن ان ٿنڀ کي پنهنجي نالي پٺيان رکيو ‪:‬۽ اڄ تائين اهو ابي سلوم جي ق‬ ‫‪19‬پوِ صدوق جي پٽ اخيمعض چيو تہ ”مون کي هاڻي ڊوڙڻ ڏيو تہ بادشاهه کي خبر ڏيان تہ خداوند سندس دشمنن کان بدلو ورتو آهي“‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪20‬۽ يوآب کيس چيو تہ ”اڄ تون ڪا خبر نہ کڻي ويندين‪ ،‬پر ٻئي ڏينهن ڪا خبر کڻي ويندين ‪:‬پر اڄ ڪا خبر نہ کڻي ويندين‪،‬‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ بادشاهہ جو پٽ مري ويو آهي“‪.‬‬ ‫ٻڌاِ “‪.‬۽ ڪيوشي يوآب کي سجدو ڪيو ۽ ڊوڙيو‪.‬‬ ‫کي‬ ‫بادشاهه‬ ‫سو‬ ‫آهي‬ ‫ڏٺو‬ ‫تو‬ ‫جيڪو‬ ‫‪21‬پوِ يوآب ڪيوشي کي چيو تہ ”وڃ‪،‬‬ ‫ق‬ ‫ق‬ ‫‪22‬پوِ صدوق جي پٽ اخيمعض وري يوآب کي چيو‪” ،‬پر ڇا به هجي‪ ،‬مون کي به قوشي جي پٺيان ڊوڙڻ ڏيو “‪.‬۽ يوآب چيو‪” ،‬منهنجا‬ ‫ق‬ ‫پٽ‪ ،‬تون ڇو ڊوڙندو آهين‪ ،‬جڏهن ته تو وٽ ڪا به خبر تيار ناهي؟“‬ ‫"‪.‬پوِ اخيمعض ميدان جي رستي تي ڊوڙيو ۽ ڪوشي کي پار‬ ‫‪23‬پر ڇا به هجي‪ ،‬هن چيو‪ ،‬مون کي ڊوڙڻ ڏيو ‪.‬۽ هن کيس چيو‪" ،‬ڀڄ‬ ‫ق‬ ‫ڪري ويو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ دائود ٻن دروازن جي وچ ۾ ويٺو هو‪ ،‬۽ چوڪيدار ڀت جي ڇت تي ڀت تي چڙهي ويو‪ ،‬۽ اکيون مٿي ڪري ڏٺو‪ ،‬۽ ڏٺائين ته هڪ‬ ‫ماڻهو اڪيلو ڊوڙي رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ چوڪيدار رڙ ڪري بادشاهه کي ٻڌايو ‪.‬۽ بادشاهه چيو‪" ،‬جيڪڏهن هو اڪيلو آهي‪ ،‬ته هن جي وات ۾ خبر آهي "‪.‬۽ هو تيزي ءِ سان‬ ‫آيو‪ ،‬۽ ويجهو آيو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ چوڪيدار ٻئي ماڻهو ءِ کي ڊوڙندي ڏٺو ‪:‬۽ چوڪيدار دربان کي سڏ ڪري چيو‪” ،‬ڏسو‪ ،‬ٻيو ماڻهو اڪيلو ڊوڙندو اچي رهيو آهي “‪.‬۽‬ ‫بادشاهه چيو‪” ،‬اهو به خبر آڻيندو آهي“‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪27‬۽ چوڪيدار چيو‪" ،‬مون کي لڳي ٿو ته اڳئين جو ڊوڙڻ صدوق جي پٽ اخيمعض جي ڊوڙڻ وانگر آهي "‪.‬۽ بادشاهه چيو‪" ،‬هو هڪ‬ ‫سٺو ماڻهو آهي‪ ،‬۽ خوشخبري کڻي ايندو آهي"‪.‬‬ ‫‪28‬۽ اخيمعض سڏ ڪري بادشاهه کي چيو تہ ”سڀ خير آهي “‪.‬۽ هو بادشاهه جي اڳيان منهن ڀر زمين تي ڪري پيو ۽ چيائين تہ ”خداوند‬ ‫توهان جو خدا مبارڪ هجي‪ ،‬جنهن انهن ماڻهن کي شڪست ڏني آهي جن منهنجي مالڪ بادشاهه جي خلف هٿ کنيو هو“‪.‬‬ ‫‪29‬۽ بادشاهہ پڇيو تہ‪” ،‬ڇا جوان ابي سلوم سلمت آهي؟ “۽ اخيمعض جواب ڏنو تہ‪” ،‬جڏهن يوآب بادشاهہ جي نوڪر کي ۽ مون کي‬ ‫اوهان جي نوڪر کي موڪليو‪ ،‬تڏهن مون هڪ وڏو فساد ڏٺو‪ ،‬پر مون کي خبر نہ هئي تہ اهو ڇا هو“‪.‬‬ ‫‪30‬۽ بادشاهہ کيس چيو تہ ”هتي يمڙي وڃ ۽ هتي بيه “‪.‬۽ هو يمڙيو ۽ بيٺو رهيو‪.‬‬ ‫‪31‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ڪيشي آيو؛ ۽ ڪيشي چيو‪" ،‬خبر آهي‪ ،‬منهنجا مالڪ بادشاهه‪ ،‬ڇو ته خداوند اڄ توهان کي انهن سڀني کان بدلو ورتو آهي‬ ‫جيڪي توهان جي خلف اٿيا هئا"‪.‬‬ ‫‪32‬۽ بادشاهه ڪيوشي کان پڇيو‪" ،‬ڇا نوجوان ابشالوم محفوظ آهي؟ "ڪيوشي جواب ڏنو‪" ،‬منهنجي مالڪ بادشاهه جا دشمن ۽ اهي سڀ‬ ‫لِ توهان جي خلف اٿيا آهن‪ ،‬اهي انهي ءِ نوجوان وانگر هجن"‪.‬‬ ‫جيڪي توهان کي ناصان پهچائڻ ق‬ ‫‪33‬۽ بادشاهه تمام گهڻو پريشان ٿيو‪ ،‬۽ دروازي جي مٿان واري ڪمري ۾ ويو ۽ روئي رهيو هو ‪:‬۽ جيئن هو وڃي رهيو هو‪ ،‬هن چيو‪،‬‬ ‫لِ مري وڃان ها‪ ،‬اي ابي سلوم‪ ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬منهنجا پٽ"!‬ ‫"اي منهنجا پٽ ابي سلوم‪ ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬منهنجا پٽ ابي سلوم !ڪاش مان تنهنجي ق‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫لِ روئي رهيو آهي ۽ ماتم ڪري رهيو آهي‪.‬‬ ‫‪1‬۽ يوآب کي ٻڌايو ويو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬بادشاهه ابي شالوم ق‬ ‫لِ ڪيئن غمگين هو‪.‬‬ ‫لِ ماتم ۾ بدلجي وئي ‪:‬ڇاڪاڻ ته ماڻهن ان ڏينهن ٻڌو ته بادشاهه پنهنجي پٽ ق‬ ‫‪2‬۽ انهي ءِ ڏينهن جي فتح سڀني ماڻهن ق‬ ‫‪3‬۽ ماڻهو انهي ءِ ڏينهن قلڪ قلڪ شهر ۾ داخل ٿيا‪ ،‬جيئن ماڻهو لڙائي ۾ ڀڄڻ وقت شرمسار ٿي چوري ڀڄي ويندا آهن‪.‬‬ ‫‪4‬پر بادشاهہ پنهنجو منهن ڍڪيو‪ ،‬۽ بادشاهہ وڏي آواز سان رڙ ڪئي تہ‪ ،‬اي منهنجا پٽ ابي شالوم‪ ،‬اي ابي شالوم‪ ،‬منهنجا پٽ‪ ،‬منهنجا‬ ‫پٽ!‬ ‫‪5‬۽ يوآب گهر ۾ بادشاه وٽ آيو ۽ چيائين تہ ”تو اڄ پنهنجن سڀني نوڪرن جي منهن کي شرمسار ڪيو آهي‪ ،‬جن اڄ تنهنجي جان‪ ،‬تنهنجي‬ ‫پٽن ۽ ڌيئرن جون جانيون‪ ،‬تنهنجي زالن جون جانيون ۽ تنهنجي ڌيئرن جون جانيون بچايون آهن‪.‬‬ ‫‪6‬انهي ءِ ڪري جو تون پنهنجن دشمنن سان پيار ڪرين ٿو ۽ پنهنجن دوستن کان نفرت ڪرين ٿو ‪.‬ڇو ته تو اڄ اعلن ڪيو آهي ته تون‬ ‫نه ته سردارن ۽ نه ئي نوڪرن جو خيال رکين ٿو ‪.‬اڄ مون کي خبر آهي ته جيڪڏهن ابي سلوم جيئرو هجي ها ۽ اسين سڀ اڄ مري‬ ‫پوِ توکي خوشي ٿئي ها‪.‬‬ ‫وڃون ها ته ق‬ ‫ڳالهاِ‪ ،‬ڇو ته مون کي خداوند جو قسم آهي‪ ،‬جيڪڏهن تون ٻاهر نه‬ ‫‪7‬تنهنڪري هاڻي ايٿي‪ ،‬ٻاهر وڃ‪ ،‬۽ پنهنجن ٻانهن سان آرام سان‬ ‫ق‬ ‫لِ انهن سڀني برائين کان وڌيڪ خراب هوندو جيڪي تنهنجي جواني ءِ‬ ‫نڪرندين‪ ،‬تہ اڄ رات هڪڙو بہ توسان گڏ نہ رهندو ‪:‬۽ اهو تو ق‬ ‫کان وٺي اڄ تائين تو تي آيون آهن‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ بادشاهہ اٿيو ۽ دروازي تي ويٺو ‪.‬۽ انهن سڀني ماڻهن کي ٻڌايو تہ‪” ،‬ڏسو‪ ،‬بادشاهہ دروازي تي ويٺو آهي “‪.‬۽ سڀ ماڻهو بادشاهہ جي‬ ‫ق‬ ‫اڳيان آيا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اسرائيلي هر ڪو پنهنجي خيمي ڏانهن ڀڄي ويو هو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ سڀ ماڻهو بني اسرائيل جي سڀني قبيلن ۾ تڪرار ۾ هئا ۽ چوندا هئا ته‪ ،‬بادشاهه اسان کي اسان جي دشمنن جي هٿ کان بچايو‪ ،‬۽ هن‬ ‫اسان کي فلستين جي هٿ کان بچايو؛ ۽ هاڻي هو ابي سلوم جي ڪري ملڪ مان ڀڄي ويو آهي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ابي شالوم‪ ،‬جنهن کي اسان پاڻ تي مارر ڪيو هو‪ ،‬جنگ ۾ مارجي ويو آهي ‪.‬هاڻي توهان بادشاهه کي واپس آڻڻ جو لفظ ڇو نٿا‬ ‫ڳالهايو؟‬ ‫‪11‬۽ دائود بادشاهه صدوق ۽ ابياتار ڪاهنن ڏانهن پيغام موڪليو ته‪ ،‬يهوداه جي بزرگن سان ڳالهايو ته‪ ،‬توهان بادشاهه کي سندس گهر ۾‬ ‫واپس آڻڻ ۾ آخري ڇو آهيو؟ جڏهن ته سڀني اسرائيل جو چوڻ بادشاهه تائين پهچي ويو آهي‪ ،‬جيتوڻيڪ سندس گهر تائين‪.‬‬ ‫‪:‬پوِ اوهين بادشاه کي واپس آڻڻ ۾ آخري ڇو آهيو؟‬ ‫‪12‬اوهين منهنجا ڀائر آهيو‪ ،‬اوهين منهنجا هڏا ۽ منهنجو گوشت آهيو‬ ‫ق‬ ‫‪13‬۽ عماسا کي چئو تہ ڇا تون منهنجي هڏي ۽ منهنجي گوشت جو نه آهين؟ خدا مون سان ائين ڪري‪ ،‬۽ ان کان به وڌيڪ‪ ،‬جيڪڏهن‬ ‫جاِ تي منهنجي اڳيان هميشه لشڪر جو سردار نه رهين‪.‬‬ ‫تون يوآب جي ق‬ ‫‪14‬۽ هن يهوداه جي سڀني ماڻهن جي دل کي هڪ ماڻهو ءِ جي دل وانگر جهڪايو؛ تنهن ڪري انهن بادشاهه ڏانهن هي پيغام موڪليو ته‬ ‫تون ۽ تنهنجا سڀئي نوڪر موٽي وڃو‪.‬‬ ‫لِ وڃي‪ ،‬۽ بادشاهہ کي اردن پار وٺي وڃي‪.‬‬ ‫ملڻ‬ ‫سان‬ ‫بادشاهہ‬ ‫تہ‬ ‫آيو‬ ‫۾‬ ‫گلگال‬ ‫يهوداه‬ ‫‪.‬۽‬ ‫آيو‬ ‫‪15‬پوِ بادشاهہ موٽي آيو ۽ اردن تي‬ ‫ق‬ ‫ق‬ ‫‪16‬۽ بنيامين جي خاندان جي جيرا جو پٽ شمعي‪ ،‬جيڪو بحوريم جو هو‪ ،‬جلدي ڪري يهوداه جي ماڻهن سان گڏ دائود بادشاهه سان ملڻ‬ ‫لِ آيو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪17‬۽ بنيامين جا هڪ هزار ماڻهو ساڻس گڏ هئا‪ ،‬۽ شائول جي گهراڻي جو نوڪر صيبا‪ ،‬سندس پندرهن پٽ ۽ سندس ويهه نوڪر ساڻس گڏ‬ ‫هئا؛ ۽ اهي بادشاهه جي اڳيان اردن پار ويا‪.‬‬ ‫لِ هڪ ٻيڙي پار ڪئي ‪.‬۽ جيرا جو پٽ شمعي‬ ‫‪18‬۽ بادشاهه جي گهراڻي کي پار ڪرڻ ۽ جيڪو ڪجهه هن کي سٺو لڳو اهو ڪرڻ ق‬ ‫بادشاهه جي اڳيان ڪري پيو‪ ،‬جڏهن هو اردن پار ڪري رهيو هو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ بادشاهہ کي چيو تہ‪ ،‬منهنجا مالڪ مون تي گناهہ نہ مڙهيو‪ ،‬۽ نہ ئي ياد رکو تہ اوهان جي نوڪر جيڪو بڇڙو ڪم ڪيو هو‪،‬‬ ‫جنهن ڏينهن منهنجا مالڪ بادشاهہ يروشلم کان ٻاهر ويا هئا‪ ،‬تہ جيئن بادشاهہ ان کي پنهنجي دل ۾ رکي‪.‬‬ ‫‪20‬ڇالِ ⁠جو اوهان جو خادم ڄاڻندو آهي تہ مون گناهہ ڪيو آهي ‪.‬تنهنڪري‪ ،‬ڏسو‪ ،‬آ ءِ اڄ يوسف جي سڄي گهراڻي مان پهريون شخص‬ ‫ق‬ ‫لِ هيٺ لهي وڃان‪.‬‬ ‫آهيان جو پنهنجي مالڪ بادشاهہ سان ملڻ ق‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫⁠تہ هن خداوند جي مسح ڪيل تي‬

‫‪21‬پر ضروياه جي پٽ ابيشئي جواب ڏنو تہ ”ڇا شمعي کي هن جي ڪري ماريو نہ ويندو‪ ،‬ڇاڪاڻ‬ ‫لعنت ڪئي هئي؟‬ ‫‪22‬۽ دائود چيو تہ‪” ،‬اي زيروياه جا پٽو‪ ،‬مون کي اوهان سان ڇا ڪرڻو آهي جو اوهين اڄ منهنجي دشمن آهيو؟ ڇا اڄ اسرائيل ۾ ڪو‬ ‫ماڻهو ماريو ويندو؟ ڇا مون کي خبر ناهي تہ مان اڄ اسرائيل جو بادشاهہ آهيان؟“‬ ‫‪23‬تنهن ڪري بادشاهه شمعي کي چيو ته‪” ،‬تون نه مرندين “‪.‬۽ بادشاهه هن سان قسم کنيو‪.‬‬ ‫لِ هيٺ لٿو‪ ،‬۽ جنهن ڏينهن کان بادشاهہ هليو ويو‪ ،‬انهي ءِ ڏينهن کان وٺي جڏهن هو‬ ‫‪24‬۽ شائول جو پٽ مفيبوشٿ بادشاهہ سان ملڻ ق‬ ‫سلمتي ءِ سان موٽي آيو‪ ،‬انهي ءِ ڏينهن تائين نہ پنهنجا پير سنواريا‪ ،‬نہ ڏاڙهي سنواريا ۽ نہ ئي پنهنجا ڪپڙا ڌوتا‪.‬‬ ‫لِ يروشلم ۾ آيو‪ ،‬تڏهن بادشاهه کيس چيو ته‪ ،‬مفيبوشٿ‪ ،‬تون مون سان ڇو نه ويو؟‬ ‫‪25‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏهن هو بادشاهه سان ملڻ ق‬ ‫‪26‬۽ هن جواب ڏنو تہ‪ ،‬اي منهنجا مالڪ‪ ،‬اي بادشاهه‪ ،‬منهنجي نوڪر مون کي ٺڳيو ‪:‬ڇاڪاڻ ⁠تہ توهان جي نوڪر چيو هو تہ مان‬ ‫لِ گڏهه تي زين چاڙهيندس تہ جيئن ان تي سوار ٿي بادشاهه وٽ وڃان‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ توهان جو نوڪر لنگڙو آهي‪.‬‬ ‫پنهنجي ق‬ ‫‪27‬۽ هن منهنجي مالڪ بادشاهه جي اڳيان توهان جي خادم تي بدنامي ڪئي آهي؛ پر منهنجو مالڪ بادشاهه خدا جي ملئڪ وانگر‬ ‫آهي‪ ،‬تنهن ڪري جيڪو توهان جي نظر ۾ سٺو آهي اهو ڪريو‪.‬‬ ‫‪28‬ڇاڪاڻ ته منهنجي پي يِ جو سڄو گهر منهنجي مالڪ بادشاهه جي اڳيان مئل هو‪ ،‬پر توهان پنهنجي نوڪر کي انهن ۾ شامل ڪيو‬ ‫جيڪي توهان جي ميز تي کائيندا هئا ‪.‬تنهن ڪري مون کي اڃا تائين بادشاهه ڏانهن وڌيڪ روئڻ جو ڪهڙو حق آهي؟‬ ‫‪29‬۽ بادشاهہ کيس چيو تہ ”تون پنهنجين ڳالهين بابت وڌيڪ ڇو ٿو ڳالهائين؟ مون چيو آهي تہ تون ۽ صيبا زمين ورهائي وٺو“‪.‬‬ ‫‪30‬۽ مفيبوشٿ بادشاهه کي چيو‪” ،‬ها‪ ،‬کيس سڀ ڪجهه وٺڻ ڏيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته منهنجو مالڪ بادشاهه سلمتي ءِ سان پنهنجي گهر موٽي آيو‬ ‫آهي“‪.‬‬ ‫‪31‬۽ برزلي جلعادي روجليم کان هيٺ لٿو‪ ،‬۽ بادشاهه سان گڏ اردن پار ويو‪ ،‬ته جيئن کيس اردن پار وٺي وڃي‪.‬‬ ‫‪32‬هاڻي برزلي هڪ تمام پوڙهو ماڻهو هو‪ ،‬جيتوڻيڪ اسي سالن جو هو ‪:‬۽ هن بادشاهه کي رزق فراهم ڪيو هو جڏهن هو مهانم ۾ رهيو‬ ‫هو؛ ڇاڪاڻ ته هو هڪ تمام وڏو ماڻهو هو‪.‬‬ ‫‪33‬۽ بادشاهہ برزلي کي چيو تہ ”مون سان گڏ هل‪ ،‬۽ مان توکي يروشلم ۾ پاڻ سان گڏ کارائيندس“‪.‬‬ ‫برزلئي بادشاهہ کي چيو تہ ”مون کي ڪيترو عرصو جيئڻو آهي جو مان بادشاهہ سان گڏ يروشلم ڏانهن وڃان؟“‬ ‫‪34‬۽ ق‬ ‫‪35‬مان اڄ اسي سالن جو آهيان ‪:‬۽ ڇا مان نيڪي ۽ بدي ۾ فرق ڪري سگهان ٿو؟ ڇا توهان جو خادم اهو چکي سگهي ٿو جيڪو مان‬ ‫پوِ توهان جو خادم منهنجي‬ ‫کائيندو آهيان يا پيئندو آهيان؟ ڇا مان ڳائڻ وارن مردن ۽ ڳائڻ وارين عورتن جو آواز وڌيڪ ٻڌي سگهان ٿو؟ ق‬ ‫لِ اڃا تائين بار ڇو بڻجڻ گهرجي؟‬ ‫مالڪ بادشاهه ق‬ ‫‪36‬اوهان جو خادم بادشاه سان گڏ اردن پار ٿورو اڳتي ويندو ‪:‬۽ بادشاهه مون کي اهڙو انعام ڇو ڏيندو؟‬ ‫‪37‬مون کي عرض آهي ته پنهنجي ٻانهي کي واپس موٽڻ ڏيو ته جيئن مان پنهنجي شهر ۾ مري وڃان ۽ پنهنجي پي يِ ۽ ما يِ جي قبر وٽ‬ ‫دفن ٿيان ‪.‬پر ڏسو‪ ،‬توهان جو ٻانهو چيمهام‪ ،‬هن کي منهنجي مالڪ بادشاهه سان گڏ پار وڃڻ ڏيو ۽ جيڪو توهان کي سٺو لڳي ان سان‬ ‫ڪريو‪.‬‬ ‫‪38‬۽ بادشاه جواب ڏنو تہ‪ ،‬چيمهام مون سان گڏ هلندو‪ ،‬۽ جيڪو توکي سٺو لڳندو سو مان ان سان ڪندس ‪:‬۽ جيڪو ڪجه تون مون کان‬ ‫لِ ڪندس‪.‬‬ ‫گهرندين‪ ،‬سو مان تنهنجي ق‬ ‫جاِ‬ ‫‪39‬۽ سڀ ماڻهو اردن پار ڪري ويا ‪.‬۽ جڏهن بادشاهه پار آيو‪ ،‬تڏهن بادشاهه برزلي کي چمي ڏني ۽ کيس برڪت ڏني؛ ۽ هو پنهنجي ق‬ ‫تي موٽي ويو‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ بادشاهہ گلگال ڏانهن هليو ويو‪ ،‬۽ چيمهام ساڻس گڏ هليو ‪:‬۽ يهوداه جا سڀ ماڻهو ۽ بني اسرائيل جا اڌ ماڻهو بادشاهہ کي هلئي هليا‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪41‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬سڀ اسرائيلي ماڻهو بادشاه وٽ آيا ۽ بادشاه کي چيائون تہ‪ ،‬اسان جا ڀائر يهوداه جا ماڻهو اوهان کي ڇو چوري کڻي ويا آهن‪،‬‬ ‫۽ بادشاه‪ ،‬سندس گهر وارن ۽ دائود جي سڀني ماڻهن کي ساڻس گڏ اردن پار ڇو کڻي آيا آهن؟‬ ‫پوِ اوهين هن‬ ‫‪42‬۽ يهوداه جي سڀني ماڻهن بني اسرائيل جي ماڻهن کي جواب ڏنو تہ‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ بادشاهہ اسان جو ويجهو مائٽ آهي‪ ،‬ق‬ ‫معاملي تي ڇو ناراض آهيو؟ ڇا اسان بادشاهہ جي خرچ تي کاڌو آهي؟ يا هن اسان کي ڪو تحفو ڏنو آهي؟‬ ‫‪43‬۽ بني اسرائيل جي ماڻهن يهوداه جي ماڻهن کي جواب ڏنو ۽ چيائون تہ‪ ،‬بادشاهہ ۾ اسان جا ڏه حصا آهن‪ ،‬۽ اسان جو دائود تي اوهان‬ ‫‪.‬پوِ اوهان اسان کي ڇو حاير سمجهيو‪ ،‬جو اسان جي بادشاهہ کي واپس آڻڻ ۾ اسان جي صلح پهريائين نہ ورتي‬ ‫کان وڌيڪ حق آهي‬ ‫ق‬ ‫وڃي؟ ۽ يهوداه جي ماڻهن جا لفظ بني اسرائيل جي ماڻهن جي لفظن کان وڌيڪ سخت هئا‪.‬‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬۽ اتي هڪ بدمعاش ماڻهو هو‪ ،‬جنهن جو نالو شيبا هو‪ ،‬جيڪو بنيامين جي هڪ قبڪري جو پٽ هو ‪:‬۽ هن توتارو وڄائي چيو ته‪ ،‬اسان‬ ‫جو دائود ۾ ڪو به حصو ناهي‪ ،‬۽ نه ئي يسي جي پٽ ۾ اسان جو ڪو وارث آهي ‪:‬اي بني اسرائيل‪ ،‬هر ڪو پنهنجي خيمن ڏانهن‪.‬‬ ‫‪2‬تنهنڪري بني اسرائيل جو هر ماڻهو دائود جي پٺيان هليو ويو ۽ شيبا جي پٽ قبڪري جي پٺيان لڳو ‪:‬پر يهوداه جا ماڻهو اردن کان‬ ‫يروشلم تائين پنهنجي بادشاهہ سان چنبڙيل رهيا‪.‬‬ ‫لِ ڇڏي ويو هو‪ ،‬کڻي ويو ۽ انهن کي قيد ۾‬ ‫‪3‬۽ دائود يروشلم ۾ پنهنجي گهر آيو؛ ۽ بادشاه پنهنجين ڏه زالن کي‪ ،‬جن کي گهر جي سنڀال ق‬ ‫رکيو ۽ انهن کي کارايو‪ ،‬پر انهن سان صحبت نه ڪئي ‪.‬تنهنڪري اهي پنهنجي موت جي ڏينهن تائين بند رهيون‪ ،‬۽ راڻي جي حيثيت ۾‬ ‫رهيون‪.‬‬ ‫‪4‬پوِ بادشاهہ عماسا کي چيو تہ ”ٽي ڏينهن اندر يهوداه جي ماڻهن کي مون وٽ گڏ ڪر ۽ تون هتي حاضر رهہ“‪.‬‬ ‫ق‬ ‫لِ ويو ‪:‬پر هو مارر ڪيل وقت کان وڌيڪ دير ڪئي جيڪو هن کيس مارر ڪيو‬ ‫‪5‬تنهنڪري عماسا يهوداه جي ماڻهن کي گڏ ڪرڻ ق‬ ‫هو‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪6‬۽ دائود ابيشئي کي چيو تہ‪” ،‬هاڻي شيبا‪ ،‬بقڪري جو پٽ‪ ،‬اسان کي ابي سلوم کان وڌيڪ ناصان پهچائيندو ‪.‬تون پنهنجي مالڪ جي‬ ‫نوڪرن کي وٺي سندس پٺيان لڳ‪ ،‬متان هو قلعي وارن شهرن ۾ وڃي اسان کان بچي وڃي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ يوآب جا ماڻهو‪ ،‬ڪرتي‪ ،‬فلتي ۽ سڀ طاقتور ماڻهو سندس پٺيان نڪتا ‪:‬۽ اهي يروشلم کان نڪري ويا ته جيئن شيبا پٽ قبڪري ءِ جو‬ ‫پيڇو ڪن‪.‬‬ ‫‪8‬جڏهن اهي جبعون ۾ وڏي پٿر تي پهتا‪ ،‬ته عماسا انهن جي اڳيان هليو ‪.‬۽ يوآب جو لباس جيڪو هن پهريو هو‪ ،‬اهو هن جي کمر تي ٻڌل‬ ‫هو‪ ،‬۽ ان تي هڪ ڪمر بند هو جنهن جي ميان ۾ هڪ تلوار سندس ڪمر تي ٻڌل هئي؛ ۽ جيئن هو ٻاهر نڪتو ته اهو ڪري پيو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ يوآب عماسا کي چيو‪" ،‬ڇا تون ٺيڪ آهين‪ ،‬منهنجا ڀا يِ؟ "۽ يوآب ساڄي هٿ سان عماسا جي ڏاڙهي ءِ کي جهليو ته جيئن کيس چمي‬ ‫ڏئي‪.‬‬ ‫‪10‬پر عماسا ان تلوار تي ڌيان نه ڏنو جيڪا يوآب جي هٿ ۾ هئي ‪:‬تنهن ڪري هن ان سان ان کي پنجين پاسري ۾ ڌڪ هنيو ۽ سندس آنڊا‬ ‫زمين تي اڇلئي ڇڏيا ۽ کيس ٻيهر نه هنيو؛ ۽ هو مري ويو ‪.‬تنهن ڪري يوآب ۽ سندس ڀا يِ ابيشئي بقڪري ءِ جي پٽ شيبا جي پٺيان لڳا‪.‬‬ ‫‪11‬۽ يوآب جي ماڻهن مان هڪ سندس ڀرسان بيٺو ۽ چيو‪" ،‬جيڪو يوآب سان پيار ڪري ٿو ۽ جيڪو دائود جي طرف آهي‪ ،‬اهو يوآب‬ ‫جي پٺيان هلي"‪.‬‬ ‫‪12‬۽ عماسا روڊ جي وچ ۾ رت ۾ لت پت پيو هو ‪.‬۽ جڏهن ان ماڻهو ءِ ڏٺو ته سڀ ماڻهو بيٺا آهن‪ ،‬تڏهن هن عماسا کي روڊ تان ميدان ۾‬ ‫ڪڍي ڇڏيو ۽ ان تي ڪپڙو وجهي ڇڏيو‪ ،‬جڏهن هن ڏٺو ته جيڪو به سندس ڀرسان ايندو هو سو بيٺو هو‪.‬‬ ‫‪13‬جڏهن هن کي رستي تان هٽايو ويو‪ ،‬تڏهن سڀ ماڻهو يوآب جي پٺيان هليا‪ ،‬ته جيئن بقڪري ءِ جي پٽ شيبا جي پٺيان لڳي وڃن‪.‬‬ ‫‪14‬۽ هو بني اسرائيل جي سڀني قبيلن مان ٿيندو هابيل ۽ بيت معڪا ۽ سڀني قبريتن تائين ويو ‪:‬۽ اهي گڏ ٿيا ۽ سندس پٺيان هليا‪.‬‬ ‫‪15‬۽ انهن اچي کيس بيت معڪہ جي ابيل ۾ گهيرو ڪيو‪ ،‬۽ شهر جي سامهون هڪ دڙو ٺاهيو‪ ،‬جيڪو کاهي ۾ بيٺو هو ‪:‬۽ يوآب سان گڏ‬ ‫سڀني ماڻهن ڀت کي ٽڪر هنيو تہ ان کي ڪيرائي ڇڏين‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ شهر مان هڪ عالمند عورت رڙ ڪري چيو‪” ،‬ٻڌو‪ ،‬ٻڌو؛ مان توهان کي عرض ٿو ڪريان ته يوآب کي چئو ته هتي ويجهو اچ ته‬ ‫ق‬ ‫مان توهان سان ڳالهائي سگهان“‪.‬‬ ‫"‪.‬پوِ هن کيس چيو‪" ،‬پنهنجي‬ ‫‪17‬۽ جڏهن هو ان جي ويجهو آيو‪ ،‬عورت چيو‪" ،‬ڇا تون يوآب آهين؟ "۽ هن جواب ڏنو‪" ،‬مان اهو آهيان‬ ‫ق‬ ‫ٻانهي ءِ جون ڳالهيون ٻڌ "‪.‬۽ هن جواب ڏنو‪" ،‬مان ٻڌان ٿو"‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ هن چيو‪” ،‬اهي پراڻي زماني ۾ ڳالهائڻ جا عادي هئا‪ ،‬چوندا هئا ته اهي ضرور هابيل ۾ صلح پڇندا ‪:‬۽ اهڙي طرح انهن معاملو‬ ‫ق‬ ‫ختم ڪيو‪.‬‬ ‫‪19‬مان انهن مان هڪ آهيان جيڪي اسرائيل ۾ امن پسند ۽ وفادار آهن ‪:‬توهان اسرائيل ۾ هڪ شهر ۽ هڪ ما يِ کي تباهه ڪرڻ چاهيو ٿا ‪:‬‬ ‫توهان خداوند جي ميراث کي ڇو نگلندا؟‬ ‫‪20‬يوآب جواب ڏنو تہ ”اهو پري هجي‪ ،‬اهو مون کان پري هجي جو مان نگلي وڃان يا تباهه ڪريان“‪.‬‬ ‫‪21‬ڳالهه اهڙي ناهي ‪:‬پر جبل افرائيم جي هڪ ماڻهو‪ ،‬شيبا‪ ،‬جيڪو بقڪري جو پٽ آهي‪ ،‬بادشاهه جي خلف‪ ،‬يعني دائود جي خلف‬ ‫پنهنجو هٿ کنيو آهي ‪:‬صرف هن کي حوالي ڪريو‪ ،‬۽ مان شهر مان هلي ويندس ‪.‬عورت يوآب کي چيو‪" ،‬ڏس‪ ،‬هن جو مٿو ڀت تان تو‬ ‫ڏانهن اڇليو ويندو"‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ عورت پنهنجي عالمندي سان سڀني ماڻهن وٽ وئي ‪.‬۽ انهن قبڪري جي پٽ شيبا جو مٿو ڪٽيو ۽ ان کي يوآب ڏانهن اڇلئي ڇڏيو ‪.‬‬ ‫ق‬ ‫۽ هن توتاري وڄائي‪ ،‬۽ اهي شهر مان نڪتا‪ ،‬هر هڪ مرد پنهنجي خيمي ڏانهن ‪.‬۽ يوآب يروشلم ڏانهن بادشاهه ڏانهن موٽيو‪.‬‬ ‫‪23‬هاڻي يوآب اسرائيل جي سڄي لشڪر تي هو ‪:‬۽ يهويادع جو پٽ بنايا ڪرتين ۽ فلتين تي هو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ ادورام خراج جي مٿان هو ‪:‬۽ اخيلود جو پٽ يهوشافاط لکندڙ هو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ شيوا منشي هو ‪:‬۽ صدوق ۽ ابياتر ڪاهن هئا‪:‬‬ ‫‪26‬۽ قعرا پڻ يائري دائود جي حوالي سان هڪ اهم حاڪم هو‪.‬‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫پوِ ڏڪار پيو؛ ۽ دائود خداوند کان پڇيو‪ ،‬۽ خداوند جواب ڏنو‪" ،‬اهو شائول ۽ سندس خوني‬ ‫‪1‬پوِ دائود جي ڏينهن ۾ ٽي سال‪ ،‬سال کان ق‬ ‫ق‬ ‫گهراڻي جي ڪري آهي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هن جبعونين کي ماريو هو"‪.‬‬ ‫‪2‬۽ بادشاهہ جبعونين کي سڏيو ۽ انهن کي چيو تہ؛ (هاڻي جبعونين بني اسرائيل مان نہ هئا‪ ،‬پر امورين جي باقي رهيل مان هئا؛ ۽ بني‬ ‫اسرائيل انهن سان قسم کنيو هو؛ ۽ شائول بني اسرائيل ۽ يهوداه جي جوش ۾ انهن کي مارڻ جي ڪوشش ڪئي)‪.‬‬ ‫لِ ڇا ڪريان؟ ۽ ڪهڙي طرح ڪفارو ڏيان تہ اوهين خداوند جي ميراث کي برڪت‬ ‫‪3‬تنهنڪري دائود جبعونين کي چيو تہ‪” ،‬آ ءِ اوهان ق‬ ‫ڏيو؟“‬ ‫لِ تون اسرائيل ۾ ڪنهن بہ‬ ‫‪4‬۽ جبعونين کيس چيو تہ‪” ،‬اسان کي شائول ۽ سندس گهراڻي کان چاندي يا سون نه ملندو ‪.‬۽ نہ ئي اسان ق‬ ‫لِ ڪندس“‪.‬‬ ‫ماڻهو ءِ کي قتل ڪندين “‪.‬۽ هن چيو تہ‪” ،‬جيڪو اوهين چئو ٿا‪ ،‬سو اوهان ق‬ ‫‪5‬۽ انهن بادشاهہ کي جواب ڏنو تہ‪ ،‬اهو ماڻهو جنهن اسان کي ناس ڪيو‪ ،‬۽ اسان جي خلف سازش ڪئي تہ اسان کي بني اسرائيل جي‬ ‫ڪنهن بہ علئاي ۾ رهڻ کان روڪيو وڃي‪.‬‬ ‫‪6‬سندس پٽن مان ست ماڻهو اسان جي حوالي ڪيا وڃن‪ ،‬۽ اسين انهن کي خداوند جي چونڊيل شائول جي جبعہ ۾ خداوند جي حضور ۾‬ ‫ٽنگيون ‪.‬۽ بادشاهه چيو ته مان انهن کي ڏيندس‪.‬‬ ‫‪7‬پر بادشاهہ مفيبوشت کي‪ ،‬يوناٿن جي پٽ‪ ،‬شائول جي پٽ کي بچايو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ خداوند جي قسم جي ڪري جيڪو انهن جي وچ ۾‬ ‫هو‪ ،‬دائود ۽ شائول جي پٽ يوناٿن‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪8‬پر بادشاهہ عياه جي ڌي ءِ قرصفہ جي ٻن پٽن کي‪ ،‬جيڪي کيس شائول مان پيدا ٿيا‪ ،‬ارموني ۽ مفيبوشت کي ورتو؛ ۽ شائول جي ڌي ءِ‬ ‫لِ پاليو هو‪.‬‬ ‫برزلئي جي پٽ عدرييل ق‬ ‫ميڪل جا پنج پٽ‪ ،‬جن کي هن محولتي ق‬ ‫‪9‬۽ هن انهن کي جبعونين جي هٿن ۾ ڏنو‪ ،‬۽ انهن انهن کي خداوند جي اڳيان ٽڪري ءِ تي ٽنگيو ‪:‬۽ اهي ست ئي گڏجي ڪري پيا‪ ،‬۽ فصل‬ ‫جي ڏينهن ۾‪ ،‬پهرين ڏينهن ۾‪ ،‬ءج ءو جي فصل جي شروعات ۾ قتل ڪيا ويا‪.‬‬ ‫‪10‬۽ عياه جي ڌي ءِ قرصفه ٽاٽ کڻي‪ ،‬۽ فصل جي شروعات کان وٺي جيستائين آسمان مان پاڻي انهن تي نه وسندو رهيو‪ ،‬تيستائين پٿر تي‬ ‫لِ وڇائي ڇڏيو‪ ،‬۽ نه ته ڏينهن جو هوا جي پکين کي انهن تي آرام ڪرڻ ڏنو‪ ،‬۽ نه ئي رات جو جهنگلي جانورن کي‪.‬‬ ‫پنهنجي ق‬ ‫‪11‬۽ دائود کي ٻڌايو ويو ته شائول جي ڪنوار عياه جي ڌي ءِ قرصفه ڇا ڪيو هو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ دائود وڃي شائول جون هڏيون ۽ سندس پٽ يوناٿن جون هڏيون يبيش گلياد جي ماڻهن کان ورتيون‪ ،‬جن انهن کي بيت شان جي گهٽي‬ ‫مان چوري ڪيو هو‪ ،‬جتي فلستين انهن کي ٽنگيو هو‪ ،‬جڏهن فلستين شائول کي گلبوع ۾ قتل ڪيو هو‪:‬‬ ‫‪13‬۽ ايتان هو شائول جون ۽ سندس پٽ يونٿن جون هڏيون کڻي آيو؛ ۽ انهن انهن جون هڏيون گڏ ڪيون جيڪي ٽنگيل هئا‪.‬‬ ‫‪14‬۽ شائول ۽ سندس پٽ ييونتن جون هڏيون بنيامين جي ملڪ ۾ صيلح ۾ سندس پي يِ ققش جي قبر ۾ دفن ڪيون ‪:‬۽ انهن سڀ ڪجهه ڪيو‬ ‫لِ دعا گهري‪.‬‬ ‫پوِ خدا ملڪ ق‬ ‫جيڪو بادشاهه حڪم ڏنو هو ‪.‬۽ ان کان ق‬ ‫‪15‬۽ فلستين وري اسرائيل سان جنگ ڪئي؛ ۽ دائود ۽ سندس نوڪر ساڻس گڏ هيٺ لهي ويا ۽ فلستين سان وڙهيا ‪:‬۽ دائود ٿڪجي پيو‪.‬‬ ‫ديو جي پٽن مان هو‪ ،‬جنهن جي نيزي جو وزن ٽي سؤ شيڪل پيتل هو‪ ،‬۽ هو نئين تلوار سان ٻڌل هو‪ ،‬تنهن سوچيو‬ ‫‪16‬۽ اقشبيبنوب‪ ،‬جيڪو ء‬ ‫ته دائود کي ماري ڇڏي‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ دائود جي ماڻهن قسم کنيو تہ‪” ،‬تون وري‬ ‫‪17‬پر ضروياه جي پٽ ابيشئي سندس مدد ڪئي ۽ فلستي کي ماريو ۽ کيس ماري ڇڏيو‬ ‫ق‬ ‫اسان سان جنگ ۾ نہ ويندين‪ ،‬تہ جيئن بني اسرائيل جي روشني نہ وسائين“‪.‬‬ ‫‪:‬پوِ حوساتي قسبڪائي صف کي ماري ڇڏيو‪ ،‬جيڪو ديو جي پٽن مان هو‪.‬‬ ‫پوِ ائين ٿيو ته گوب ۾ فلستين سان ٻيهر جنگ ٿي‬ ‫ق‬ ‫‪18‬۽ ان کان ق‬ ‫‪19‬۽ وري گوب ۾ فلستين سان جنگ ٿي‪ ،‬جتي بيت لحم جي يعوري اورگيم جي پٽ الهانان‪ ،‬قگت جي گوليت جي ڀا يِ کي ماري ڇڏيو‪ ،‬جنهن‬ ‫جي نيزي جو لٺ ڪونئر جي ڇيڙي وانگر هئي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ اڃا تائين گت ۾ جنگ ٿي‪ ،‬جتي هڪ وڏو قد آور ماڻهو هو‪ ،‬جنهن جي هر هٿ ۾ ڇهه آڱريون ۽ هر پير ۾ ڇهه آڱريون هيون‪ ،‬يعني‬ ‫چوويهه انگ ۾؛ ۽ هو پڻ ديو جو پٽ هو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ جڏهن هن اسرائيل کي ٽوڪيو‪ ،‬تڏهن دائود جي ڀا يِ شمع جي پٽ يونتن کيس قتل ڪيو‪.‬‬ ‫‪22‬اهي چارئي گت ۾ ديو جي گهر پيدا ٿيا‪ ،‬۽ دائود جي هٿان ۽ سندس نوڪرن جي هٿان مارجي ويا‪.‬‬ ‫باب ‪22‬‬ ‫‪1‬۽ دائود خداوند سان هن گيت جا لفظ ان ڏينهن ٻڌايا جڏهن خداوند هن کي سندس سڀني دشمنن ۽ شائول جي هٿ کان بچايو هو‪:‬‬ ‫‪2‬۽ هن چيو تہ‪ ،‬خداوند منهنجو چٽ‪ ،‬منهنجو قلعو ۽ منهنجو نجات ڏيندڙ آهي‪.‬‬ ‫‪3‬منهنجي پٿر جو خدا؛ مان هن تي ڀروسو ڪندس ‪:‬هو منهنجي ڍال آهي‪ ،‬۽ منهنجي نجات جو سينگ‪ ،‬منهنجو بلند برج‪ ،‬۽ منهنجو پناهه‪،‬‬ ‫منهنجو نجات ڏيندڙ؛ تون مون کي تشدد کان بچائين ٿو‪.‬‬ ‫‪4‬مان خداوند کي سڏيندس‪ ،‬جيڪو ساراهه جي لئق آهي ‪:‬تنهن ڪري مان پنهنجن دشمنن کان بچي ويندس‪.‬‬ ‫‪5‬جڏهن موت جون لهرون مون کي گهيرو ڪيو‪ ،‬ته بي دين ماڻهن جي ٻوڏ مون کي ڊڄاريو؛‬ ‫‪6‬دوزخ جي عذابن مون کي گهيرو ڪيو‪ ،‬موت جا ڦندا مون کي روڪيندا هئا‪.‬‬ ‫‪7‬منهنجي مصيبت ۾ مون خداوند کي سڏيو‪ ،‬۽ منهنجي خدا کي پڪاريو ‪:‬۽ هن پنهنجي مندر مان منهنجو آواز ٻڌو‪ ،‬۽ منهنجي فرياد هن جي‬ ‫ڪنن ۾ پهتي‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ زمين ڌڏي ۽ ڌڏي؛ آسمان جا بنياد لڏي ۽ ڌڏي ويا‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هو غضب ۾ هو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪9‬سندس نٿن مان دونهون نڪتو‪ ،‬۽ سندس وات مان باهه نڪري وئي ‪:‬ڪوئلي ان مان سڙي ويا‪.‬‬ ‫‪10‬هن آسمان کي به جهڪائي ڇڏيو‪ ،‬۽ هيٺ لهي آيو؛ ۽ سندس پيرن هيٺان اوندهه هئي‪.‬‬ ‫‪11‬۽ هو ڪروب تي سوار ٿيو‪ ،‬۽ اڏاميو ‪:‬۽ هو هوا جي پرن تي نظر آيو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ هن پنهنجي چوڌاري اونداهين جا خيما ٺاهيا‪ ،‬ڪارا پاڻي‪ ،‬۽ آسمان جا گهاٽا ڪڪر‪.‬‬ ‫‪13‬سندس اڳيان روشني ءِ مان ڪوئل ٻاري رهيا هئا‪.‬‬ ‫اعلي پنهنجو آواز ٻڌو‪.‬‬ ‫‪14‬خداوند آسمان مان گجگوڙ ڪئي‪ ،‬۽ سڀ کان‬ ‫ي‬ ‫‪15‬۽ هن تير ڇڏيا ۽ انهن کي ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيو؛ بجلي‪ ،‬۽ انهن کي پريشان ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ سمنڊ جا واهه ظاهر ٿيا‪ ،‬دنيا جا بنياد دريافت ٿيا‪ ،‬خداوند جي ملمت تي‪ ،‬سندس نڪ جي ساهه جي ڌماڪي تي‪.‬‬ ‫‪17‬هن مٿي کان مون کي موڪليو‪ ،‬هن مون کي کنيو؛ هن مون کي گهڻن پاڻي ءِ مان ڪڍيو‪.‬‬ ‫لِ تمام گهڻا‬ ‫‪18‬هن مون کي منهنجي طاقتور دشمن کان بچايو‪ ،‬۽ انهن کان جيڪي مون کان نفرت ڪندا هئا ‪:‬ڇاڪاڻ ته اهي مون ق‬ ‫طاقتور هئا‪.‬‬ ‫‪19‬منهنجي مصيبت جي ڏينهن ۾ انهن مون کي روڪيو ‪:‬پر خداوند منهنجو ساٿ ڏنو‪.‬‬ ‫جاِ تي ڪڍيو ‪:‬هن مون کي بچايو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته هو مون ۾ خوش هو‪.‬‬ ‫‪20‬هن مون کي هڪ وڏي ق‬ ‫‪21‬خداوند مون کي منهنجي صداقت مطابق بدلو ڏنو ‪:‬منهنجي هٿن جي پاڪائي مطابق هن مون کي بدلو ڏنو آهي‪.‬‬ ‫‪22‬ڇالِ ⁠جو مون خداوند جي طريان تي عمل ڪيو آهي‪ ،‬۽ بڇڙائي ءِ سان پنهنجي خدا کان پري نہ ٿيو آهيان‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪23‬ڇالِ ⁠جو سندس سڀ فيصل منهنجي اڳيان هئا ‪:‬۽ سندس قانونن جي حوالي سان‪ ،‬مون انهن کان پري نہ ٿيو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪24‬مان سندس اڳيان سچو هوس‪ ،‬۽ پاڻ کي پنهنجي بدڪاري کان پري رکيو آهي‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪25‬تنهنڪري خداوند مون کي منهنجي صداقت مطابق بدلو ڏنو آهي‪ ،‬۽ منهنجي پاڪائي سندس نظر ۾ آهي‪.‬‬ ‫‪26‬رحمدل سان تون پاڻ کي رحمدل ڏيکاريندين‪ ،‬۽ سچي ماڻهو ءِ سان تون پاڻ کي سچو ڏيکاريندين‪.‬‬ ‫‪27‬پاڪ سان تون پاڻ کي پاڪ ڏيکاريندين؛ ۽ ڪنگال سان تون پاڻ کي بدصورت ڏيکاريندين‪.‬‬ ‫‪28‬۽ تون ڏکايل ماڻهن کي بچائيندين‪ ،‬پر تنهنجون اکيون مغرور ماڻهن تي آهن‪ ،‬ته جيئن تون انهن کي هيٺ لهي سگهين‪.‬‬ ‫‪29‬ڇالِ ⁠جو تون منهنجو چراغ آهين‪ ،‬اي خداوند ‪:‬۽ خداوند منهنجي اونداهي کي روشن ڪندو‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪30‬ڇالِ ⁠جو تنهنجي مدد سان مون لشڪر مان ڀڄي ويو آهي ‪:‬پنهنجي خدا جي مدد سان مون ڀت ٽپي ويو آهي‪.‬‬ ‫ق‬ ‫لِ ڍال آهي جيڪي هن تي ڀروسو ڪن‬ ‫‪31‬خدا جي حوالي سان‪ ،‬سندس رستو ڪامل آهي؛ خداوند جو ڪلم آزمايل آهي ‪:‬هو انهن سڀني ق‬ ‫ٿا‪.‬‬ ‫سواِ ڪير چٽان آهي؟‬ ‫سواِ ڪير خدا آهي؟ ۽ اسان جي خدا کان‬ ‫‪32‬ڇالِ ⁠جو خداوند کان‬ ‫ق‬ ‫ق‬ ‫ق‬ ‫‪33‬خدا منهنجي طاقت ۽ طاقت آهي ‪:‬۽ هو منهنجي رستي کي ڪامل بڻائي ٿو‪.‬‬ ‫‪34‬هو منهنجا پير هرڻ جي پيرن وانگر ڪري ٿو ‪:‬۽ مون کي منهنجي بلند هنڌن تي قائم ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪35‬هو منهنجي هٿن کي جنگ سيکاري ٿو‪ ،‬ايتري قدر جو منهنجي هٿن مان لوهه جو ڪمان ٽٽي پوي ٿو‪.‬‬ ‫‪36‬تو مون کي پنهنجي نجات جي ڍال پڻ ڏني آهي ‪:‬۽ تنهنجي نرمي مون کي عظيم بڻايو آهي‪.‬‬ ‫‪37‬تو منهنجي هيٺان منهنجا قدم ڪشادا ڪيا آهن‪ ،‬تنهن ڪري منهنجا پير نه قلڪڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪38‬مون پنهنجن دشمنن جو پيڇو ڪيو آهي‪ ،‬۽ انهن کي ناس ڪيو آهي؛ ۽ واپس نه موٽيو جيستائين انهن کي ناس نه ڪريان‪.‬‬ ‫‪39‬۽ مون انهن کي ناس ڪيو آهي‪ ،‬۽ انهن کي زخمي ڪيو آهي اهڙو جو اهي ايٿي نہ سگهيا ‪:‬هائو‪ ،‬اهي منهنجي پيرن هيٺان ڪري پيا‬ ‫آهن‪.‬‬ ‫لِ طاقت سان ڍڪيو آهي ‪:‬جيڪي منهنجي خلف اٿيا تن کي تو منهنجي هيٺان دٻايو آهي‪.‬‬ ‫‪40‬ڇالِ ⁠جو تو مون کي جنگ ق‬ ‫ق‬ ‫‪41‬تو مون کي منهنجن دشمنن جون ڳچيون به ڏنيون آهن‪ ،‬ته جيئن مان انهن کي تباهه ڪريان جيڪي مون کان نفرت ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪42‬انهن ڏٺو‪ ،‬پر ڪو بچائڻ وارو ڪونهي‪ ،‬خداوند ڏانهن بہ‪ ،‬پر هن انهن کي جواب نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪43‬پوِ مون انهن کي زمين جي مٽي ءِ وانگر ٽڪر ٽڪر ڪيو‪ ،‬مون انهن کي گهٽي ءِ جي مٽي ءِ وانگر لتاڙيو‪ ،‬۽ انهن کي ٻاهر پکيڙي‬ ‫ق‬ ‫ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪44‬۽ تو مون کي منهنجي قوم جي جهڳڙن کان بچايو آهي‪ ،‬تو مون کي قومن جو سردار رکيو آهي ‪:‬هڪ قوم جنهن کي مون نه سڃاتو‬ ‫هو‪ ،‬منهنجي خدمت ڪندا‪.‬‬ ‫‪45‬اجنبي منهنجي تابع ٿي ويندا ‪:‬جيئن ئي اهي ٻڌندا‪ ،‬اهي منهنجي فرمانبرداري ڪندا‪.‬‬ ‫‪46‬اجنبي ماڻهو مرجهائجي ويندا‪ ،‬۽ اهي پنهنجن بند هنڌن مان ڊڄي ٻاهر نڪرندا‪.‬‬ ‫‪47‬خداوند جيئرو آهي؛ ۽ منهنجي چٽ کي مبارڪ هجي؛ ۽ منهنجي نجات جي چٽ جو خدا بلند هجي‪.‬‬ ‫‪48‬اهو خدا آهي جيڪو مون کي بدلو ڏئي ٿو‪ ،‬۽ ماڻهن کي منهنجي هيٺان ڪري ٿو‪،‬‬ ‫‪49‬۽ جيڪو مون کي منهنجن دشمنن کان بچائي ٿو ‪:‬تو مون کي انهن کان به مٿي ڪيو آهي جيڪي منهنجي خلف اٿيا هئا ‪:‬تو مون کي‬ ‫ظالم ماڻهو ءِ کان بچايو آهي‪.‬‬ ‫‪50‬تنهن ڪري‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬مان قومن ۾ تنهنجو شڪرگذار ٿيندس‪ ،‬۽ تنهنجي نالي جي ساراهه ڪندس‪.‬‬ ‫لِ رحم ڪندو آهي‪.‬‬ ‫لِ نجات جو منارو آهي ‪:‬۽ پنهنجي مسح ڪيل‪ ،‬دائود ۽ سندس اولد تي هميشه ق‬ ‫‪51‬هو پنهنجي بادشاهه ق‬ ‫باب ‪23‬‬ ‫‪1‬هاڻي هي دائود جا آخري لفظ آهن ‪:‬يسي ءِ جي پٽ دائود چيو‪ ،‬۽ اهو ماڻهو جيڪو بلندي ءِ تي مٿاهون ڪيو ويو‪ ،‬يعاوب جي خدا جو مسح‬ ‫ڪيل‪ ،‬۽ اسرائيل جو مٺو زبور نگار‪ ،‬چيو تہ‪،‬‬ ‫‪2‬خداوند جو روح منهنجي ذريعي ڳالهايو‪ ،‬۽ سندس ڪلم منهنجي زبان تي هو‪.‬‬ ‫‪3‬اسرائيل جي خدا چيو‪ ،‬اسرائيل جي پٿر مون سان ڳالهايو‪ ،‬جيڪو ماڻهن تي حڪومت ڪري ٿو اهو انصاف وارو هجڻ گهرجي‪ ،‬خدا‬ ‫جي خوف ۾ حڪومت ڪندو‪.‬‬ ‫پوِ‬ ‫‪4‬۽ هو صبح جي روشني ءِ وانگر هوندو‪ ،‬جڏهن سج اڀرندو آهي‪ ،‬هڪ اهڙي صبح وانگر جنهن ۾ ڪڪر نه هجن؛ جيئن مينهن کان ق‬ ‫صاف چمڪ سان زمين مان نرم گاهه نڪرندو آهي‪.‬‬ ‫شيِ ۾ ترتيب ڏنل ۽ يايني‬ ‫هر‬ ‫جيڪو‬ ‫آهي‪،‬‬ ‫ڪيو‬ ‫عهد‬ ‫دائمي‬ ‫هڪ‬ ‫سان‬ ‫مون‬ ‫هن‬ ‫به‬ ‫تڏهن‬ ‫‪5‬جيتوڻيڪ منهنجو گهر خدا سان اهڙو نه آهي؛‬ ‫ق‬ ‫آهي ‪:‬ڇاڪاڻ ته اهو سڀ منهنجي نجات آهي‪ ،‬۽ منهنجي سڀ خواهش آهي‪ ،‬جيتوڻيڪ هو ان کي وڌڻ نه ڏيندو‪.‬‬ ‫‪6‬پر بدمعاش جا پٽ سڀ ڪنڊن وانگر اڇليا ويندا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انهن کي هٿن سان پڪڙي نه ٿو سگهجي‪.‬‬ ‫جاِ تي باهه سان بلڪل ساڙيا ويندا‪.‬‬ ‫‪7‬پر جيڪو ماڻهو انهن کي ڇهندو‪ ،‬ان کي لوهه ۽ نيزي جي لٺ سان بند ڪيو ويندو؛ ۽ اهي ساڳئي ق‬ ‫‪8‬دائود جي طاقتور ماڻهن جا نال هي آهن ‪:‬اهو تخموني جيڪو ڪرسي تي ويٺو هو‪ ،‬سردارن جو سردار هو؛ اهو ئي عدنو عزنائي هو ‪:‬‬ ‫هن اٺ سؤ ماڻهن تي پنهنجو ڀولو کنيو‪ ،‬جن کي هن هڪ ئي وقت ماريو‪.‬‬ ‫پوِ اقليعزر دودو آهوهي جو پٽ هو‪ ،‬جيڪو دائود سان گڏ ٽن طاقتورن مان هڪ هو‪ ،‬جڏهن انهن فلستين کي منهن ڏنو جيڪي‬ ‫‪9‬۽ ان کان ق‬ ‫لِ گڏ ٿيا هئا‪ ،‬۽ بني اسرائيل جا ماڻهو هليا ويا هئا‪:‬‬ ‫اتي جنگ ق‬ ‫‪10‬هو اٿيو ۽ فلستين کي ماريندو رهيو جيستائين سندس هٿ ٿڪجي نه ويو ۽ سندس هٿ تلوار سان چنبڙيل رهيو ‪:‬۽ خداوند ان ڏينهن‬ ‫لِ موٽيا‪.‬‬ ‫هڪ وڏي فتح ڪئي؛ ۽ ماڻهو سندس پٺيان صرف ليٽ مار ڪرڻ ق‬ ‫پوِ هراري اجي جو پٽ ش ممه هو ‪.‬۽ فلستي هڪ لشڪر ۾ گڏ ٿيا‪ ،‬جتي دال سان ڀريل زمين جو ٽڪرو هو ‪:‬۽ ماڻهو فلستين‬ ‫‪11‬۽ ان کان ق‬ ‫کان ڀڄي ويا‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪12‬پر هو زمين جي وچ ۾ بيٺو‪ ،‬۽ ان جو دفاع ڪيو‪ ،‬۽ فلستين کي ماريو ‪:‬۽ خداوند هڪ وڏي فتح ڪئي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ٽيهن سردارن مان ٽي لهي ويا‪ ،‬۽ فصل جي وقت ۾ عدولم جي غار ۾ دائود وٽ آيا ‪:‬۽ فلستين جي لشڪر رفائيم جي وادي ۾ خيما‬ ‫هنيا‪.‬‬ ‫‪14‬۽ دائود ان وقت هڪ قلعي ۾ هو‪ ،‬۽ فلستين جي چوڪيداري ان وقت بيت لحم ۾ هئي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ دائود کي ڏاڍي خواهش ٿي‪ ،‬۽ چيائين تہ ”ڪاش ڪو مون کي بيت لحم جي کوهه جو پاڻي پياري‪ ،‬جيڪو دروازي وٽ آهي“!‬ ‫‪16‬۽ ٽنهي سپاهين فلستين جي لشڪر مان لنگهي ويا ۽ بيت لحم جي کوهه مان پاڻي ڪڍيو‪ ،‬جيڪو دروازي وٽ هو‪ ،‬۽ ان کي کڻي دائود‬ ‫ڏانهن آندو‪ ،‬پر هن ان مان پيئڻ نه چاهيو‪ ،‬پر ان کي خداوند جي اڳيان وهائي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ هن چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬مون کان پري ٿئي جو مان هي ڪريان ‪:‬ڇا هي انهن ماڻهن جو رت ناهي جيڪي پنهنجي جان خطري ۾‬ ‫وجهي ويا؟ تنهن ڪري هن اهو پيئڻ نه چاهيو ‪.‬اهي ڪم انهن ٽنهي طاقتور ماڻهن ڪيا‪.‬‬ ‫‪18‬۽ زروياه جي پٽ يوآب جو ڀا يِ ابي شائي ٽن مان مکيه هو ‪.‬۽ هن ٽي سؤ تي پنهنجو نيزو هلئي انهن کي ماريو‪ ،‬۽ ٽنهي ۾ نالو پيدا‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫‪19‬ڇا هو ٽنهي مان سڀ کان وڌيڪ معزز نه هو؟ تنهن ڪري هو انهن جو سردار هو ‪:‬پر هو پهرين ٽن تائين نه پهتو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ بنايا‪ ،‬يهويدع جو پٽ‪ ،‬جيڪو هڪ بهادر ماڻهو هو‪ ،‬جيڪو قبضيل جو هو‪ ،‬جنهن ڪيترائي ڪم ڪيا هئا‪ ،‬هن موآب جي ٻن شينهن‬ ‫جهڙن ماڻهن کي ماريو ‪:‬هو پڻ هيٺ لهي ويو ۽ برف جي وقت ۾ هڪ کڏ جي وچ ۾ هڪ شينهن کي ماريو‪:‬‬ ‫‪21‬۽ هن هڪ مصري کي ماريو‪ ،‬هڪ سهڻو ماڻهو ‪:‬۽ مصري جي هٿ ۾ هڪ نيزو هو؛ پر هو لٺ کڻي ان وٽ ويو‪ ،‬۽ مصري جي هٿ‬ ‫مان نيزو کسي ورتو ۽ ان کي پنهنجي نيزي سان ماري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪22‬يهويدع جي پٽ بنايا اهڙا ڪم ڪيا‪ ،‬۽ ٽنهي طاقتورن ۾ سندس نالو هو‪.‬‬ ‫‪23‬هو انهن ٽيهن کان وڌيڪ معزز هو‪ ،‬پر هو پهرين ٽن تائين نه پهتو ‪.‬۽ دائود هن کي پنهنجي محافظن تي مارر ڪيو‪.‬‬ ‫‪24‬يوآب جو ڀا يِ عساهيل انهن ٽيهن مان هڪ هو‪ ،‬بيت لحم واري دودو جو پٽ الهانان‪،‬‬ ‫‪25‬شمع هروديت‪ ،‬ايليڪا هروديت‪،‬‬ ‫‪26‬هيليز پلطيط‪ ،‬ايرا پٽ ايڪيش ٽيڪوئيٽ جو‪،‬‬ ‫‪27‬ابي عزر عنايتوتي‪ ،‬ميبونائي حوشاتي‪،‬‬ ‫‪28‬ظالمون ايهويه‪ ،‬مهارائي نطوفات‪،‬‬ ‫‪29‬حلب پٽ بعنہ‪ ،‬نطوفاتائي‪ ،‬عطائي پٽ ربائي‪ ،‬بني بنيامين جي جبع مان‪،‬‬ ‫‪ 30‬قبنايا پيراٿونائيٽ‪ ،‬گش جي ندين جو هقدائي‪،‬‬ ‫‪31‬ابيالبون اربعيت‪ ،‬ازماوت برهوميت‪،‬‬ ‫‪32‬اقليہبا شعلبونقي‪ ،‬ياشين جي پٽن مان‪ ،‬ييونتن‪،‬‬ ‫اري‪،‬‬ ‫‪ 33‬ء‬ ‫اري‪ ،‬ق‬ ‫ءار ءح ق‬ ‫ش ممُي ءح ق‬ ‫اخيا يم پيٽ ش ق‬ ‫يٽ ءماخاتقي‪ ،‬اقليعام پ ي‬ ‫يٽ اءحس قبي پ ي‬ ‫‪34‬اقلي قفلط پ ي‬ ‫يٽ اءخيتيوفقل قگلوني‪،‬‬ ‫‪35‬هزرائي ڪرملي‪ ،‬پارائي اربي‪،‬‬ ‫‪36‬اقجال پٽ ناٿن جو صوبا‪ ،‬باني جادي‪،‬‬ ‫‪37‬زليق عموني‪ ،‬نهارائي بيروتي‪ ،‬يوآب پٽ ضروياه جو هٿيار کڻندڙ‪،‬‬ ‫‪38‬ايرا اقتريت‪ ،‬گريب اقتريت‪،‬‬ ‫‪39‬اوريما قحتمي ‪:‬ڪيل ستٽيهه‪.‬‬ ‫باب ‪24‬‬ ‫لِ ايڀاريو ته چيو ته‪ ،‬وڃو‪ ،‬اسرائيل ۽ يهودا کي‬ ‫‪1‬۽ خداوند جو غضب وري اسرائيل تي ڀڙڪيو‪ ،‬۽ هن دائود کي انهن جي خلف ڪرڻ ق‬ ‫ڳڻيو‪.‬‬ ‫‪2‬ڇاڪاڻ ⁠تہ بادشاهہ لشڪر جي سردار يوآب کي چيو‪ ،‬جيڪو ساڻس گڏ هو‪ ،‬تہ ”هاڻي بني اسرائيل جي سڀني قبيلن ۾ وڃ‪ ،‬دان کان‬ ‫بيرشبا تائين‪ ،‬۽ ماڻهن کي ڳڻيو‪ ،‬تہ جيئن مون کي ماڻهن جو تعداد معلوم ٿئي“‪.‬‬ ‫‪3‬۽ يوآب بادشاهه کي چيو ته‪ ،‬هاڻي خداوند توهان جو خدا ماڻهن کي‪ ،‬اهي ڪيترا به هجن‪ ،‬سو ڀيرا وڌايو‪ ،‬۽ منهنجي مالڪ بادشاهه جون‬ ‫اکيون اهو ڏسي سگهن ‪.‬پر منهنجو مالڪ بادشاهه هن ڳالهه ۾ ڇو خوش آهي؟‬ ‫لِ‬ ‫‪4‬پر بادشاهہ جو حڪم يوآب ۽ لشڪر جي سردارن تي غالب آيو‪ ،‬۽ يوآب ۽ لشڪر جا سردار بني اسرائيل جي ماڻهن کي ڳڻڻ ق‬ ‫بادشاهہ جي حضور مان نڪري ويا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ اهي اردن پار ڪري ويا ۽ عروعير ۾ خيما هنيا‪ ،‬جيڪو شهر جي ساڄي پاسي آهي جيڪو گاد جي دريا ءِ جي وچ ۾ ۽ يعزير ڏانهن‬ ‫آهي‪.‬‬ ‫صيديون ڏانهن آيا‪،‬‬ ‫ق‬ ‫دان يء ععنءان ۽ ق‬ ‫‪6‬پوِ اهي قجلعاد ۽ تءحع تق يم يهود قشي جي ملڪ ڏانهن آيا‪ ،‬۽ اهي ق‬ ‫‪7‬۽ صور جي قلعي ۽ حوين ۽ ڪنعاني ماڻهن جي سڀني شهرن ۾ آيا ‪:‬۽ اهي يهودا جي ڏکڻ ۾‪ ،‬بيرشبا تائين نڪتا‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ جڏهن اهي سڄي ملڪ مان گهميا‪ ،‬تڏهن نو مهينا ۽ ويه ڏينهن جي آخر ۾ يروشلم ۾ آيا‪.‬‬ ‫ق‬ ‫‪9‬۽ يوآب ماڻهن جي تعداد جو مجموعو بادشاهه کي ڏنو ‪:‬۽ اسرائيل ۾ اٺ لک بهادر ماڻهو هئا جيڪي تلوار هلئيندا هئا؛ ۽ يهودا جا ماڻهو‬ ‫پنج لک ماڻهو هئا‪.‬‬

‫‪2‬سموئيل‬

‫‪10‬۽ دائود جي دل کيس ڏک ٿيو جڏهن هن ماڻهن کي ڳڻيو ‪.‬۽ دائود خداوند کي چيو ته مون جيڪو ڪم ڪيو آهي ان ۾ مون وڏو گناهه‬ ‫ڪيو آهي ‪:‬۽ هاڻي‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬مان توهان کي عرض ڪريان ٿو‪ ،‬پنهنجي خادم جي گناهه کي معاف ڪر؛ ڇاڪاڻ ته مون تمام گهڻي‬ ‫بيوقوفي ڪئي آهي‪.‬‬ ‫‪11‬ڇاڪاڻ ⁠تہ جڏهن دائود صبح جو جاڳيو تہ خداوند جو ڪلم جاد نبي تي نازل ٿيو‪ ،‬جيڪو دائود جو غيب ڏسيندڙ هو‪ ،‬تہ‬ ‫‪12‬وڃي دائود کي چئو تہ خداوند فرمائي ٿو تہ آ ءِ تو کي ٽي شيون پيش ڪريان ٿو؛ انهن مان هڪ چونڊيو تہ جيئن مان تو سان ڪريان‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ جاد دائود وٽ آيو ۽ کيس ٻڌايو‪ ،‬۽ کيس چيو تہ ”ڇا اوهان جي ملڪ ۾ اوهان تي ست سال ڏڪار پوندو؟ يا اوهان پنهنجن دشمنن‬ ‫ق‬ ‫کان ٽي مهينا ڀڄندا جڏهن اهي اوهان جو پيڇو ڪندا؟ يا اوهان جي ملڪ ۾ ٽي ڏينهن تائين وبا ايندي؟ هاڻي صلح ڏيو ۽ ڏسو تہ جنهن‬ ‫مون کي موڪليو آهي‪ ،‬تنهن کي ڪهڙو جواب ڏيان“‪.‬‬ ‫‪14‬۽ دائود جاد کي چيو تہ‪” ،‬آ ءِ وڏي مصيبت ۾ آهيان ‪.‬اچو تہ هاڻي خداوند جي هٿ ۾ پئون‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ سندس رحمتون وڏيون آهن ‪:‬۽‬ ‫مون کي انسان جي هٿ ۾ نہ پئون“‪.‬‬ ‫‪15‬تنهنڪري خداوند صبح کان وٺي مارر ڪيل وقت تائين اسرائيل تي وبا موڪلي ‪:‬۽ دان کان وٺي بيرشبا تائين ستر هزار ماڻهو مري‬ ‫ويا‪.‬‬ ‫لِ پنهنجو هٿ وڌايو‪ ،‬تڏهن خداوند برائي کان توبه ڪئي‪ ،‬۽ ماڻهن کي تباهه ڪندڙ ملئڪ‬ ‫‪16‬۽ جڏهن ملئڪ يروشلم کي تباهه ڪرڻ ق‬ ‫کي چيو ته‪" ،‬بس ٿيو ‪:‬هاڻي پنهنجو هٿ روڪيو "‪.‬۽ خداوند جو ملئڪ يبوسي اروناه جي ڳهه جي ڀرسان هو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ جڏهن دائود ماڻهن کي مارندڙ ملئڪ کي ڏٺو ته خداوند سان ڳالهايو ۽ چيو‪" ،‬ڏسو‪ ،‬مون گناهه ڪيو آهي‪ ،‬۽ مون بڇڙو ڪم ڪيو‬ ‫آهي ‪.‬پر انهن رڍن ڇا ڪيو آهي؟ مان توهان کي دعا ٿو ڪريان ته توهان جو هٿ منهنجي خلف ۽ منهنجي پي يِ جي گهراڻي جي خلف‬ ‫هجي"‪.‬‬ ‫لِ هڪ قربانگاهه ٺاه“‪.‬‬ ‫جاِ تي خداوند جي ق‬ ‫‪18‬۽ جاد انهي ءِ ڏينهن دائود وٽ آيو ۽ کيس چيو تہ ”ايٿي‪ ،‬يبوسي اروناه جي ڳهڻ جي ق‬ ‫‪19‬۽ دائود‪ ،‬جاد جي چوڻ موجب‪ ،‬جيئن خداوند حڪم ڏنو هو‪ ،‬مٿي چڙهي ويو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ اروناه ڏٺو‪ ،‬۽ ڏٺو ته بادشاهه ۽ سندس نوڪر پاڻ ڏانهن اچي رهيا آهن ‪:‬۽ اروناه ٻاهر نڪتو‪ ،‬۽ بادشاهه جي اڳيان زمين تي منهن‬ ‫ڪري سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ اروناه چيو تہ ”منهنجو مالڪ بادشاهه پنهنجي نوڪر وٽ ڇو آيو آهي؟ “دائود چيو تہ ”مان توهان کان ڳهه خريد ڪرڻ ۽ خداوند‬ ‫لِ آيو آهيان تہ جيئن ماڻهن مان وبا ختم ٿي وڃي“‪.‬‬ ‫لِ قربانگاهه ٺاهڻ ق‬ ‫جي ق‬ ‫لِ ڍڳا آهن‪،‬‬ ‫‪22‬۽ اروناه دائود کي چيو تہ‪” ،‬منهنجا مالڪ بادشاهه جيڪو سٺو لڳي سو کڻي قرباني ڪري ‪:‬ڏسو‪ ،‬هتي ساڙڻ جي قرباني ق‬ ‫لِ ڍڳن جا ڳهه ۽ ٻيا اوزار آهن‪.‬‬ ‫۽ ڪاٺ ق‬ ‫‪23‬اروناه‪ ،‬بادشاهه جي حيثيت ۾‪ ،‬اهي سڀ شيون بادشاهه کي ڏنيون ‪.‬۽ اروناه بادشاهه کي چيو ته‪ ،‬خداوند توهان جو خدا توهان کي قبول‬ ‫ڪري‪.‬‬ ‫‪24‬۽ بادشاهہ اروناه کي چيو تہ "نه؛ پر مان ضرور توکان قيمت تي خريد ڪندس ‪.‬۽ نہ ئي مان پنهنجي خداوند خدا کي اهڙيون سوختني‬ ‫قربانيون پيش ڪندس جن جي مون کي ڪا قيمت نہ هجي "‪.‬تنهنڪري دائود اهو گرهڻ ۽ ٻڪريون پنجاه شيڪل چاندي ءِ ۾ خريد ڪيون‪.‬‬ ‫لِ هڪ قربانگاهه ٺاهي ۽ ساڙڻ جون قربانيون ۽ سلمتي جون قربانيون پيش ڪيون‪ ،‬تنهن ڪري خداوند‬ ‫‪25‬۽ دائود اتي خداوند جي ق‬ ‫لِ دعا گهري ۽ اسرائيل مان وبا ختم ٿي وئي‪.‬‬ ‫ملڪ ق‬