Zaginiona owca, zaginiona moneta i syn marnotrawny Łukasza 15:1-32 1 Wtedy zbliżali się do Niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. 2 Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi. 3 I opowiedział im tę przypowieść, mówiąc: 4 Któryż z was, mając sto owiec, jeśli jedną z nich zgubi, nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie pójdzie za zaginioną, aż ją znajdzie? 5 A gdy ją znajdzie, kładzie ją na ramionach swoich i raduje się. 6 A gdy przyjdzie do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów i mówi im: Radujcie się ze mną, bo znalazłem owcę moją, która zginęła. 7 Powiadam wam, że w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia. 8 Albo która kobieta, mając dziesięć drachm, jeśli zgubi jedną drachmę, nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? 9 A gdy ją znajdzie, zwołuje przyjaciółki i sąsiadki i mówi: Cieszcie się ze mną, bo znalazłam drachmę, którą zgubiłam. 10 Tak samo, powiadam wam, radość nastaje wśród aniołów Bożych z powodu jednego grzesznika, który się nawraca. 11 I rzekł: Pewien człowiek miał dwóch synów: 12 A młodszy z nich rzekł do ojca: Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada. I podzielił im majątek. 13 A po upływie niewielu dni młodszy syn zebrał wszystko i wyruszył w podróż do dalekiego kraju, gdzie roztrwonił swój majątek, żyjąc rozrzutnie. 14 A gdy wydał wszystko, nastał ciężki głód w owym kraju i on zaczął cierpieć niedostatek. 15 Poszedł więc i przystał do pewnego obywatela owej krainy, a ten posłał go na swoje pola, aby pasł świnie. 16 I pragnął napełnić brzuch swój strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał. 17 A gdy opamiętał się, rzekł: Iluż to najemników mojego ojca ma chleba pod dostatkiem, a ja tu z głodu ginę! 18 Wstanę i pójdę do ojca mego, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i względem ciebie. 1
19 Nie jestem już godzien nazywać się twoim synem. Uczyń mnie jednym z najemników. 20 Wstał więc i poszedł do ojca swego. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec, wzruszył się głęboko, pobiegł, rzucił mu się na szyję i ucałował go. 21 A syn rzekł do niego: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i wobec ciebie i już nie jestem godzien nazywać się twoim synem. 22 Lecz ojciec rzekł do swoich sług: Przynieście najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi. 23 Przyprowadźcie tuczonego cielca i zabijcie go: będziemy jeść i weselić się. 24 Bo mój syn był umarły, a ożył; zaginął, a odnalazł się. I zaczęli się weselić. 25 A starszy jego syn był na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. 26 I przywołał jednego ze sług i pytał, co to znaczy. 27 I rzekł mu: Brat twój powrócił, a ojciec twój kazał zabić tuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego. 28 A on rozgniewał się i nie chciał wejść; wtedy wyszedł jego ojciec i prosił go. 29 A on odpowiadając rzekł ojcu swemu: Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem rozkazu twego; a mnie nigdy nie dałeś koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi moimi. 30 Lecz gdy przyszedł ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego tuczone cielę. 31 I rzekł mu: Synu, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, jest twoje. 32 Wypadało więc, abyśmy się weselili i cieszyli, że ten brat twój był umarły, a znów ożył, i zaginął, a znów się odnalazł.
2