सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा नायािीध १३ १ आधण इसारा ाोकां नी परमेशरारा दृीने पुना वाईट केाे; आधण परमेशराने तां ना चाळीस वर् पधाष्ां रा हाती सोपवाे . २ आधण सोरा नावारा धिकाणी दान वंधातीा मानोह नावाचा रक माणूस होता; आधण ताची पती वां झ होती, धताा मूा झााे नाही. ३ आधण परमेशराचा दू त ता सीाा धदसाा आधण धताा मणााा, “पाहा, तू वां झ आहे स आधण तुाा मूा होत नाही; पण तू गर्वती होधीा आधण रका मुाााा जन दे धीा.” ४ मणून आता तू सावि राहा, मी तुाा धवनंती करतो, दारारस धकंवा कडक पेये धपऊ नकोस आधण कोणतेही अधुद अन खाऊ नकोस. ५ कारण पाहा, तू गर्वती होधीा आधण रका मुाााा जन दे धीा; आधण तारा डोकावर वसरा धिरवाी जाणार नाही: कारण ते मूा गरा् तूनच दे वासािी नाझीर असेा: आधण तो इसाराााा पधाष्ां रा हातून सोडवणास सुरवात करे ा. ६ मग ती सी आपला पतीकडे येऊन मणााी, “दे वाचा रक माणूस माझाकडे आाा होता; ताचा चेहरा दे वारा दू तासारखा, अगदी रयंकर होता; पण तो कोिून आाा आहे , असे मी तााा धवचाराे नाही आधण तानेही माा ताचे नाव सां धगताे नाही.” ७ पण तो माा मणााा, पाहा, तू गर्वती होधीा आधण रका मुाााा जन दे धीा; आधण आता दारारस धकंवा कोणतेही मादक पेय धपऊ नकोस, तसेच कोणतेही अधुद अन खाऊ नकोस: कारण ते मूा गरा् पासून ते तारा मृतूरा धदवसापय्त दे वासािी नाझीर राहीा. ८ मग मानोहने परमेशराची धवनंती केाी आधण मणााा, “हे माझा परू, तू पािवाेाा दे वाचा माणूस आमराकडे परत येऊ दे , आधण जनणाणया बाळाचे काय करावे हे आमााा धधकवू दे .” ९ आधण दे वाने मानोहाचे मणणे ऐकाे; आधण ती धेतात बसाी असताना दे वाचा दू त पुना ता सीकडे आाा; परं तु धतचा पती मानोहा धतराबरोबर नवता.
1
सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा
१० आधण ती सी घाई करन िावत गेाी आधण धतने आपला पतीाा दाखवून मटाे, “पाहा, जो माणूस ता धदवधी माझाकडे आाा होता, तो माा धदसाा आहे .” ११ मग मानोह उिून आपला पतीरा मागे गेाा आधण ता माणसाजवळ येऊन तााा मणााा, “ता सीधी बोाणारा तूच आहे स का?” तो मणााा, “हो, मीच आहे .” १२ आधण मानोह मणााा, “आता तुझे बोाणे खरे होऊ दे . आपण ता मुााची काय ववया करावी आधण ताराधी कसे वागावे?” १३ आधण परमेशराचा दू त मानोहााा मणााा, “मी ता सीाा जे काही सां धगताे आहे , ता सवा् पासून धतने सावि राहावे.” १४ धतने दारवेाीचा कोणताही राग खाऊ नये, दारारस धकंवा कडक पेय धपऊ नये, धकंवा कोणताही अधुद पदार् खाऊ नये: मी धताा आजा केाेला सव् गोृीच ं े धतने पाान करावे. १५ आधण मानोह परमेशरारा दू तााा मणााा, “मी तुाा धवनंती करतो की, आमी तुझासािी रक कोकर तयार करे पय्त आमााा तुाा रां बवू दे .” १६ आधण परमेशराचा दू त मानोहााा मणााा, “जरी तू माा रां बवून िे वाेस, तरी मी तुझी राकर खाणार नाही; आधण जर तू होमाप्ण करणार असधीा, तर ते तू परमेशराााच अप्ण केाे पाधहजे .” कारण तो परमेशराचा दू त आहे हे मानोहााा माहीत नवते. १७ तेवा मानोह परमेशरारा दू तााा मणााा, “तुझे नाव काय आहे , मणजे तुझे मणणे खरे झालावर आमी तुझा सनान कर धकू?” १८ आधण परमेशराचा दू त तााा मणााा, “माझे नाव गुप असताना तू असे का धवचारतोस?” १९ मणून मानोहाने मां साप्णासह रक कोकर घेताे आधण ते परमेशरााा खडकावर अप्ण केाे; आधण दे वदू ताने अद् रुत काय् केाे; आधण मानोहा व ताची पती हे पाहत होते . २० कारण असे झााे की, जेवा वेदीवरन जााा आकाधाकडे वर गेाी, तेवा परमेशराचा दू त वेदीरा जााां मंे वर चढाा. आधण मानोह व ताची पती यां नी हे पाधहाे आधण ते जधमनीवर पाारे पडाे . २१ परं तु परमेशराचा दू त मानोह व तारा पतीाा पुना धदसाा नाही. तेवा मानोहाा समजाे की तो परमेशराचा दू त होता. २२ आधण मानोह आपला पतीाा मणााा, आपण दे वााा पाधहाे असलामुळे आपाे मरण धनध्त आहे . २३ परं तु ताची पती तााा मणााी, “जर परमेशरााा आमााा िार मारायचे असते , तर ताने आमराकडून होमाप्ण व अनाप्ण सीकाराे नसते, तसेच ताने आमााा हा सव् गोृी दाखवला नसता, आधण हाच वेळी हा गोृी सां धगतलाही नसता.” २४ आधण ता सीने रका मुाााा जन धदाा आधण ताचे नाव धमधोन िे वाे ; आधण तो मुागा वाढत गेाा आधण परमेशराने तााा आधीवा् द धदाा. २५ आधण सोरा व रशाता यां रामिीा दानरा छावणीत, परमेशराचा आता तााा अिूनमिून पेररत कर ाागाा.
नायािीध १४ १ आधण धमधोन धतमनाराा गेाा आधण तेरे ताने पधाष्ां रा मुाीप ं ैकी रका सीाा पाधहाे. २ आधण तो वर आाा आधण आपला आई-वधडाां ना मणााा, “मी धतमनारमंे पधाष्ां रा मुाीप ं ैकी रक सी पाधहाी आहे ; मणून आता धताा माझासािी पती मणून धमळवा.” ३ मग ताचे आई-वडीा तााा मणााे, “तुझा रावां रा मुाीम ं ंे धकंवा माझा सव् ाोकां मंे अधी कोणी सी नाही का, की तू सुंता न केाेला पधाष्ां धी ाग करायाा जात आहे स?” तेवा धधमधोन आपला वधडाां ना मणााा, “धताा माझासािी धमळवून दा; कारण ती माा खूप आवडते.” ४ परं तु तारा आई-वधडाां ना हे माहीत नवते की, ताने पधाष्ां धवरद धनधमत धोिाे होते, हे परमेशराकडूनच होते ; कारण ता वेळी पधाष्ां चे इसाराावर राज होते .
2
सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा
५ मग धधमधोन, ताचे वडीा आधण ताची आई धतमनाराा गेाे आधण धतमनाररा दारां रा मळां जवळ आाे ; आधण पाहा, रक तरण धसंह तारावर गज्ना कर ाागाा. ६ आधण परमेशराचा आता तारावर सामरा् ने उतराा, आधण ताने रखादा कोकरााा िाडावे तापमाणे तााा िाडाे , आधण तारा हातात काहीही नवते: परं तु ताने आपला आई-वधडाां ना आपण काय केाे हे सां धगताे नाही. ७ आधण तो खााी उतराा व ता सीधी बोााा; आधण ती धमधोनााा खूप आवडाी. ८ आधण काही वेळाने तो धताा घेणासािी परत आाा, आधण धसंहाचे पेत पाहणासािी तो बाजूाा वळाा; आधण पाहा, धसंहारा पेतामंे मिमाशां चा रवा आधण मि होता. ९ आधण ताने ते आपला हातां त घेताे आधण खात खात तो आपला आई-वधडाां कडे आाा आधण ताने ते तां ना धदाे, आधण तां नी खाले; पण ताने धसंहारा पेतातून मि घेताा होता हे ताने तां ना सां धगताे नाही. १० मणून ताचा बाप ता सीकडे गेाा आधण धमधोनाने तेरे मेजवानी धदाी; कारण तरण माणसे असेच करत असत. ११ आधण असे झााे की, जेवा तां नी तााा पाधहाे, तेवा तां नी ताराबरोबर राहणासािी तीस सोबतां ना आणाे. १२ आधण धमधोन तां ना मणााा, “मी आता तुमााा रक कोडे घाातो: जर तुमी सणारा सात धदवसां रा आत ताचे धनध्तपणे उतर धोिून काढाे, तर मी तुमााा तीस चादरी आधण तीस बदाणाचे कपडे दे ईन.” १३ पण जर तुमी ते माा सां गू धकत नसाा, तर तुमी माा तीस चादरी आधण तीस वसे दा. आधण ते तााा मणााे, तुझे कोडे उघड कर, मणजे आमी ते ऐकू. १४ आधण तो तां ना मणााा, खाणाणयामिून मां स आधण बावानामिून गोडवा धनमा् ण झााा. आधण ते तीन धदवसां त ता कोडाचे उतर दे ऊ धकाे नाहीत. १५ आधण सातवा धदवधी असे झााे की, ते धधमधोनारा पतीाा मणााे, “तू तुझा पतीाा जाळात तढ, मणजे तो आमााा कोडाचे उतर दे ईा, नाहीतर आमी तुाा व तुझा वधडाां चे घर आगीत जाळू न टाकू. आमराजवळ जे आहे ते घेणासािी तुमी आमााा बोाावाे आहे काय? असे नाही का?” १६ तेवा धमधोनाची पती तारासमोर रडाी आधण मणााी, “तू माझा दे र करतोस, माझावर पेम करत नाहीस; तू माझा ाोकां पुढे रक कोडे िे वाे आहे स, पण ते माा सां धगताे नाहीस.” तो धताा मणााा, “पाहा, मी ते माझा आई-वधडाां नाही सां धगताे नाही, तर मग मी ते तुाा सां गू का?” १७ आधण तां चा सण चाााा ता सात धदवसां त ती तारासमोर रडाी; आधण सातवा धदवधी असे झााे की, ती तारावर खूप रडत असलामुळे ताने धताा सां धगताे; आधण धतने आपला ाोकां रा मुाां ना ते कोडे सां धगताे. १८ आधण सातवा धदवधी सूया् सापूवप नगरातीा ाोकां नी तााा धवचाराे, “मिापेरा गोड काय आहे ? आधण धसंहापेरा बावान काय आहे ?” तो तां ना मणााा, “जर तुमी माझा वासरााा वायन नां गराे नसते, तर तुमााा माझे कोडे कळाे नसते.” १९ आधण परमेशराचा आता तारावर उतराा, आधण तो अशेाोनाा गेाा, आधण तां रापैकी तीस माणसां ना िार माराे, आधण तां ची ाूट घेताी, आधण जां नी कोडाचे उतर धदाे तां ना कपडे बदाून धदाे. आधण ताचा कोि रडकाा, आधण तो आपला वधडाां रा घरी परत गेाा. २० परं तु धमधोनाची पती तारा सोबतााा दे णात आाी, जााा ताने आपाा धमत मानाे होते.
नायािीध १५ १ पण काही काळानंतर, गवारा कापणीरा वेळी, धधमधोन रका कोकणयासह आपला पतीाा रेटायाा गेाा; आधण तो मणााा, मी माझा पतीकडे खोाीत जाईन. पण धतरा वधडाां नी तााा आत जाऊ धदाे नाही.
3
सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा
२ आधण धतचा बाप मणााा, “माा खरं च वाटाे होते की तू धतचा पूण्पणे दे र करतेस; मणून मी धताा तुझा सोबतीाा धदाे. धतची िाकटी बहीण धतरापेरा अधिक सुंदर नाही का? मी तुाा धवनंती करतो की, धतराऐवजी धताा घे.” ३ आधण धधमधोन तां राधवरयी मणााा, “मी पधाष्ां चा रोर तढवून घेताा असाा तरी, आता मी तां रापेरा अधिक धनद्र िरे न.” ४ आधण धमधोन गेाा आधण ताने तीनधे कोले पकडाे, आधण जळता मधााी घेऊन तां ची धेपटी रकमेकां ना जोडून, दोन धेपटींरा मंे रक जळती मधाा िे वाी. ५ आधण ताने मधााी पेटवून ता पधाष्ां रा उभा धपकात सोडला आधण कणसे व उरे पीक, दारां रा बागा व जैतुनारा झाडां सधहत जाळू न टाकाे. ६ मग पधाष्ां नी धवचाराे, “हे कोणी केाे आहे ?” तां नी उतर धदाे, “धतमी माणसाचा जावई धमधोन याने केाे आहे , कारण ताने ताची पती घेऊन धताा आपला सोबतााा धदाे होते .” मग पधाष्ां नी येऊन धताा व धतरा वधडाां ना अगीत जाळू न टाकाे. ७ आधण धधमधोन तां ना मणााा, “जरी तुमी हे केाे असाे तरी, मी तुमचा सूड घेईन आधण तानंतर मी रां बेन.” ८ आधण ताने तां ची कंबर व मां डा कापून तां ची मोिी कता केाी; आधण तो खााी उतरन रताम नावारा खडकारा मारावर राय ाागाा. ९ मग पधाृी वर चढून ययदात तळ िोकून ाेहीमंे पसराे. १० तेवा ययदाचे ाोक मणााे, “तुमी आमरावर का चाा करन आाा आहात?” तां नी उतर धदाे, “जापमाणे ताने आमराधी केाे, ताचपमाणे धधमधोनााा बां िणासािी आमी आाो आहोत.” ११ मग ययदाचे तीन हजार पुरर रताम नावारा खडकारा मारावर गेाे आधण धधमधोनााा मणााे, “पधाृी आमचे अधिपती आहे त हे तुाा माहीत नाही का? तू आमराधी हे काय केाे आहे स?” तावर तो तां ना मणााा, “जसे तां नी माझाधी केाे, तसेच मी तां राधी केाे आहे .” १२ आधण ते तााा मणााे, “आमी तुाा बां िायाा आाो आहोत, मणजे आमी तुाा पधाष्ां रा हाती सोपवू.” तेवा धधमधोन तां ना मणााा, “माझाधी धपर घा की, तुमी सतव माझावर हला करणार नाही.” १३ आधण ते तााा मणााे, “नाही; आमी तुाा घट बां िून तां रा हाती सोपवू; पण आमी तुाा नकीच िार मारणार नाही.” मग तां नी तााा दोन नवीन दोणयां नी बां िाे आधण खडकावरन वर आणाे. १४ आधण जेवा तो ाेही येरे आाा, तेवा पधाष्ां नी ताराधवरद आरडातरडा केाा; आधण परमेशराचा आता मोठा सामरा् ने तारावर उतराा; आधण तारा हातां वरीा दोणया आगीत जळाेला तागापमाणे झाला व तारा हातां वरीा बंिने सुटाी. १५ आधण तााा गाढवाची रक नवी जबडा सापडाी, आधण ताने आपाा हात पुढे करन ती घेताी आधण धतराने रक हजार माणसां ना िार माराे. १६ आधण धधमधोन मणााा, “गाढवारा जबडाने , रकावर रक, गाढवारा जबडाने मी हजार माणसे माराी आहे त.” १७ आधण असे झााे की, ताचे बोाणे संपलावर ताने आपला हातातून ती जबडा िेकून धदाा आधण ता जागेाा रामाराेही असे नाव धदाे. १८ आधण तो िार तहानाेाा होता, आधण ताने परमेशरााा हाक मारन मटाे, “तू हा मोिा बचाव तुझा सेवकारा हाती धदाा आहे स; तर आता मी तहानेने मरन सुंता न केाेलां रा हाती पडावे काय?” १९ परं तु दे वाने जबडात रक पोकळ जागा िोडाी, आधण तातून पाणी बाहे र आाे ; आधण जेवा ताने ते पायाे, तेवा ताचा आता परत आाा आधण तो पुनरुीधवत झााा: मणून ताने ता जागेचे नाव रनहकोरे िे वाे, जे आजपय्त ाेहीमंे आहे . २० आधण ताने पधाष्ां रा काळात वीस वर् इसाराावर नायधनवाडा केाा.
4
सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा
नायािीध १६ १ मग धधमधोन गाझा येरे गेाा आधण तेरे ताने रका वेशेाा पाधहाे व तो धतराकडे गेाा. २ आधण गाजी ाोकां ना कळाे की, धधमधोन येरे आाा आहे . मणून तां नी तााा घेराे आधण धहरारा वेधीजवळ रातरर ताची वाट पाहत बसाे. ते रातरर धां त रायन मणत होते की, सकाळी उजाडलावर आमी तााा िार मार. ३ आधण धमधोन मंरातीपय्त झोपून राधहाा, आधण मंराती उिून ताने नगरारा वेधीचे दरवाजे व ताचे दोन खां ब, अडसरासकट घेताे आधण ते सव् आपला खां दां वर वायन हे बोनरा समोर असाेला रका टे कडीरा मारावर नेाे. ४ आधण नंतर असे घडाे की, सोरे करा दरीत राहणाणया दाीाा नावारा रका सीवर ताचे पेम होते. ५ आधण पधाष्ां चे सरदार धतराकडे आाे आधण धताा मणााे, “तााा जाळात तढ आधण ताचे मोिे सामर् कधात आहे ते बघ, आधण आपण तारावर कसा धवजय धमळवू धकतो, मणजे तााा बां िून ताचा छळ कर धकू; आधण आमी तुाा पतेकी अकराधे चां दीची नाणी दे ऊ.” ६ आधण दाीाा धधमधोनााा मणााी, “मी तुाा धवनंती करते की, माा सां ग की तुझे मोिे सामर् कधात आहे आधण कधाने तू सतवाा तास दे ऊ धकधीा.” ७ आधण धमधोन धताा मणााा, “जर तां नी माा किीही न वाळाेला सात धहरवा धवडां नी बां िाे , तर मी अधक होईन आधण दु सणया माणसासारखा होईन.” ८ मग पधाष्ां रा सरदारां नी धतरासािी सात न वाळवाेला धहरवा कोवळा वेाी आणला आधण धतने तााा तां बरोबर बां िाे . ९ आता काही माणसे दबा िरन धतराजवळ खोाीत रां बाी होती. आधण ती तााा मणााी, “धमधोन, पधाृी तुझावर चाा करन आाे आहे त.” आधण जसा रखादा तागाचा िागा आगीाा ाागलावर तुटतो, तसे ताने ते काडां चे तुकडे केाे. तामुळे ताचे सामर् कोणााा कळाे नाही. १० आधण दाीाा धधमधोनााा मणााी, “पाहा, तू माझी रटा केाी आहे स आधण माा खोटे सां धगताे आहे स; आता माा सां ग, तुाा कधाने बां िता येईा?” ११ आधण तो धताा मणााा, “जर तां नी माा किीही न वापराेला नवा दोणयां नी घट बां िाे, तर मी अधक होईन आधण दु सणया माणसासारखा होईन.” १२ मणून दाीााने नवीन दोरखंड घेऊन तााा बां िाे आधण तााा मणााी, “हे धमधोना, पधाृी तुझावर चाा करन आाे आहे त.” आधण खोाीत दबा िरन बसाेाे काही जण होते . आधण ताने ते दोरखंड आपला हातां पासून िागापमाणे तोडून टाकाे. १३ आधण दाीाा धधमधोनााा मणााी, “आतापय्त तू माझी रटा केाी आहे स आधण माा खोटे सां धगताे आहे स; आता माा सां ग की तुाा कधाने बां िता येईा.” तो धताा मणााा, “जर तू माझा डोकारा सात बटा जाळाने धवणलास तर.” १४ आधण धतने ते खखळाने ाावाे आधण तााा मणााी, “हे धधमधोना, पधाृी तुझावर चाा करन आाे आहे त.” तेवा तो झोपेतून जागा झााा आधण तुळईचा खखळा व जाळी घेऊन धनघून गेाा. १५ आधण ती तााा मणााी, “तुझे मन माझावर नाही, तर तू ‘मी तुझावर पेम करतो’ असे कसे मणू धकतोस? तू तीन वेळा माझी रटा केाी आहे स, आधण तुझे मोिे सामर् कधात आहे हे तू माा सां धगताे नाहीस.” १६ आधण असे झााे की, जेवा ती रोज आपला धबां नी तााा तास दे ऊ ाागाी आधण आगह कर ाागाी, तेवा ताचा जीव मरणापय्त वधरत झााा; १७ ताने धताा आपला मनातीा सव् काही सां धगताे आधण मणााा, “माझा डोकावर वसरा धिरवाेाा नाही; कारण मी माझा आईरा गरा् पासून दे वासािी नाझीर आहे : जर माझे मुंडन केाे, तर माझी धकी धनघून जाईा, आधण मी अधक होईन, आधण इतर कोणताही माणसासारखा होईन.
5
सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा
१८ आधण जेवा दाीााने पाधहाे की ताने धताा आपला मनातीा सव् काही सां धगताे आहे , तेवा धतने पधाष्ां रा सरदारां ना बोाावून मटाे, “या वेळी रकदा वर या, कारण ताने माा आपला मनातीा सव् काही सां धगताे आहे .” तेवा पधाष्ां चे सरदार धतराकडे आाे आधण तां नी आपला हातात पैसे आणाे. १९ आधण धतने तााा आपला मां डीवर झोपवाे; आधण धतने रका माणसााा बोाावून तारा डोकावरीा सात केसां रा बटा कापायाा ाावला; आधण ती तााा छळू ाागाी, आधण ताचे सामर् धनघून गेाे. २० आधण ती मणााी, “हे धधमधोना, पधाृी तुझावर चाा करन आाे आहे त.” तेवा तो झोपेतून जागा झााा आधण मणााा, “पूवपपमाणेच मी बाहे र जाऊन सतवाा झटकून टाकीन.” परमेशर तााा सोडून गेाा आहे , हे तााा माहीत नवते. २१ परं तु पधाष्ां नी तााा पकडाे, ताचे डोळे काढाे आधण तााा गाझा येरे नेऊन धपतळे रा बेडां नी बां िाे; आधण तो तुरंगात दळण दळत असे. २२ तराधप, ताचे केस कापलावर तारा डोकाचे केस पुना वाढू ाागाे. २३ मग पधाष्ां चे सरदार आपाा दे व दागोन यााा मोिा यज अप्ण करणासािी व आनंद साजरा करणासािी रकत जमाे; कारण ते मणााे, “आमरा दे वाने आमचा धतू धधमधोन यााा आमरा हाती सोपवाे आहे .” २४ आधण जेवा ाोकां नी तााा पाधहाे, तेवा तां नी आपला दे वाचे सवन केाे; कारण ते मणााे, “आमरा दे वाने आमचा धतू व आमरा दे धाचा नाध करणारा, जाने आमरापैकी अनेकां ना िार माराे, तााा आमरा हाती सोपवाे आहे .” २५ आधण असे झााे की, जेवा ते आनंधदत झााे, तेवा ते मणााे, “धमधोनााा बोावा, मणजे तो आमचे मनोरं जन करीा.” आधण तां नी धमधोनााा तुरंगातून बोाावाे; आधण ताने तां चे मनोरं जन केाे; आधण तां नी तााा संरां मंे उरे केाे. २६ आधण धमधोन तााा हातााा िरन उभा असाेला मुाााा मणााा, “जा खां बां वर हे घर उरे आहे , ते माा सध् करन पाय दे , मणजे मी तां रावर टे कू धकेन.” २७ ते घर पुरर आधण खसयां नी रराेाे होते; आधण पधाष्ां चे सव् सरदार तेरे होते; आधण छतावर सुमारे तीन हजार पुरर आधण खसया होते , जे धधमधोन खेळत असताना पाहत होते . २८ आधण धमधोन परमेशरााा हाक मारन मणााा, “हे परमेशर दे वा, मी तुाा धवनंती करतो की, माझी आिवण िे व आधण माा धकी दे , हे दे वा, मी तुाा धवनंती करतो की, केवळ रकदाच, मणजे मी माझा दोन डोळां चा सूड पधाष्ां कडून ागेच घेऊ धकेन.” २९ आधण धमधोनाने , जा दोन मिला संरां वर ते मंधदर उरे होते व जां वर ते तोााे होते, तां पैकी रकााा आपला उजवा हाताने आधण दु सणयााा आपला डावा हाताने िराे. ३० आधण धमधोन मणााा, “माा पधाष्ां बरोबर मरण येऊ दे .” आधण तो आपला सव् धकीधनधी नतमसक झााा; आधण ते मंधदर सरदारां वर व तेरीा सव् ाोकां वर कोसळाे. अधापकारे , ताने धजवंतपणी माराेलां पेरा मरताना अधिक ाोकां ना िार माराे. ३१ मग ताचे राऊ व तारा वधडाां चे सव् घराणे खााी आाे आधण तां नी तााा वर नेाे व ताचे वडीा मानोह यां रा दिनरूमीत सोरा व रशाता यां रामंे तााा पुराे. आधण ताने वीस वर् इसाराावर नायधनवाडा केाा.
राष धासे पुस कातीा अं ाय १३ ते १६ मंे आढळणारी धमधोनाची करा, पधवत धासातीा सवा् त ना्मय करां पैकी रक आहे . ही करा अधा रका माणसारा जीवनाचा वृतां त सां गते, जााा दे वारा आतादारे अाौधकक सामरा् चे अधदतीय वरदान ााराे होते, तरीही तो वैयखकक दु ब्ाता, आंाखतक तडजोड आधण रका दु वखद पतनाने तस होता, जानंतर ताचे अंधतम तारण झााे.
6
सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा
राग १: शोकानुस ार करानकाचे धवशेर ण अं ाय १३: धुर संदेध आधण धमधोनाचा जन वचन १-५: इसारा पुना परमेशरारा दृीने वाईट कृत करतो, जामुळे पधाष्ां कडून चाळीस वर् ताचा छळ होतो. परमेशराचा दू त दान वंधातीा मानोहारा वां झ पतीाा धदसतो आधण धताा गर्िारणा होऊन रका पुतााा जन दे णाची घोरणा करतो. तो गरा्तून च दे व ासािी नाझीर होईा आधण तो इसारााा पधाष्ां रा हातून सोडवणास सुरवात करे ा. वचन ६-१४: मानोहाची पती आपला पतीाा दे वदू तारा रेटीबदा सां गते. मुााचे संगोपन कसे करावे याबदा माग्दध्न करणासािी दे वदू ताने परत यावे मणून मानोहा पार्ना करतो. दे वदू त पुना पकट होतो आधण नाझीर िमा् चे धनब्ि पुना सां गतो: आईने दारारस, तीव मद आधण अधुद अन यां पासून दू र राहावे आधण मुाारा डोकााा किीही वसणयाने सध् कर नये. वचन १५-२३: मानोह रका कोकराचा होमबाी अप्ण करतो. दे वदू त वेदीरा जााेत सगा् त जातो आधण आपाे दै वी सरप पकट करतो. दे वााा पाधहलामुळे ते मरतीा अधी मानोहाा रीती वाटते, पण ताची पती तााा िीर दे ते की, जर परमेशराचा तां ना िार मारणाचा हे तू असता, तर ताने तां चे अप्ण सीकाराे नसते धकंवा तां ना या गोृी दाखवला नसता. वचन २४-२५: ता सीाा रक मुागा होतो आधण ती ताचे नाव धमधोन िे वते. तो मुा गा मोिा होतो आधण परमेश र तााा आधीवा्द दे त ो. सोरा आधण रशाता यां रामिीा महानेह-दान येर े, परमेशराचा आता तााा अिूनमिून पेररत कर ाागतो . पकरण १४: ाग आधण कोडे वचन १-४: धमधोन धतमाराा जातो, धतरे तााा रक पधाृी सी धदसते आधण तो आपला आई-वधडाां कडे धताा पती मणून आणणाची मागणी करतो. तारा आई-वधडाां चा सुंता न केाेला पधाृी सीधी ाग करणास धवरोि होतो, परं तु मजकुरात नमूद केाे आहे की हे परमेश रारा इचे नुस ार होते , जो इसारावर वच्स गाजवणाणया पधाष्ां धवरद रक संिी धोित होता. वचन ५-९: धतमाररा वाटे वर, रक तरण धसंह धमधोनावर गज्ना करतो. परमेशराचा आता तारावर सामरा् ने उतरतो आधण तो ता धसंहााा, जणू काही ते रक ाहान धपलू आहे , अधापकारे उघडा हातां नी िाडून टाकतो. नंतर, तो परत येतो आधण धसंहारा पेतामंे तााा मिमाशां चा रवा आधण मि आढळतो. तो तो मि खातो आधण ताचा सोत न सां गता तातीा काही मि आपला आई-वधडाां ना दे तो. वचन १०-२०: धमधोन आपला तीस पधाृी सोबतां सोबत रक धववाहरोज आयोधजत करतो. तो पैजेवर आिाररत रक कोडे धवचारतो: "खाणाणयातून मां स धनमा् ण झााे आधण बावानातून गोडवा धनमा् ण झााा." तीन धदवसां त ते कोडे सोडवू न धकलाने, पधाृी धमधोनरा विूाा िमकावतात आधण धताा ताराकडून उतर काढून घेणासािी राग पाडतात. तो धताा उतर दे ईपय्त ती रडत राहते आधण मग ती ते ता पुररां ना सां गते. तां रा धवशासघाताने संतप झााेाा धमधोन, पैज िेडणासािी अशेाोनरा तीस पधाृी पुररां ना िार मारतो, रागाने आपला पतीचा ताग करतो आधण आपला वधडाां रा घरी परत येतो, तर तारा पतीचे ाग तारा वरारा धमताधी ाावून धदाे जाते.
7
सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा
अं ाय १५: सूड, जबडा आधण सुट का वचन १-८: गवारा कापणीरा वेळी, धमधोन आपला पतीाा धतरा रका कोकरसह रेटायाा जातो, तेवा तााा कळते की धतरा वधडाां नी धताा आपला सोबतारा हवााी केाे आहे आधण ताऐवजी धतरा िाक्ा बधहणीाा दे ऊ केाे आहे . कोिाने, धमधोन तीनधे कोलहांन ा पकडतो , तां रामंे जळते मधााी घााून तां ना धेपटीाा धेपटी जोडून बां ितो आधण पधाष्ां रा उभा मकारा धेतात, दारां रा मळां मंे आधण जैतुनारा बागां मंे सोडून दे तो, जामुळे ते पूण्पणे जळू न जातात. याचा बदाा मणून, पधाष्ां नी धमधोनची पती आधण ताचा सासरा यां ना जाळू न िार माराे. सूडाची धपर घेऊन, धमधोन मोठा संखेने पधाष्ां ची कता करतो ("मोिी कता करन कंबर आधण मां डी") आधण रतामरा खडकाकडे माघार घेतो. वचन ९-१३: धमधोनाा धोिणासािी पधाष्ां नी ययदा पां तात तळ िोकाा. पधाष्ां रा पधतधोिारा रीतीने ययदाचे तीन हजार पुरर रतामरा खडकाकडे गेाे. तां नी धमधोनाा दोन नवीन दोणयांन ी बांि ाे आधण तााा धतूंरा हवााी केाे. वचन १४-२०: धमधोन धवजयाचा जयघोर करत ाेही येरे पधाष्ां जवळ पोहोचतो, तेवा परमेशराचा आता मोठा सामरा् ने तारावर उतरतो. तारा हातां वरीा दोर आगीत राजाेला तागासारखे होतात आधण ताचे बंि धवतळू न जातात. गाढवाची ताजी जबडा सापडलावर , तो हजार पधाष्ां ना खााी पाडतो. तानंतर, तहानने वाकूळ होऊन तो दे वााा हाक मारतो; दे व ाेहीमंे रक खडा पाडतो आधण तााा पुनरुीधवत करणासािी तातून पाणी बाहे र येते (ता जागेचे नाव रन-हकोरे िे वाे जाते ). धमधोन पधाष्ां रा काळात वीस वर् इसाराावर नायधनवाडा करतो . अं ाय १६: दाीाा, बंध दवास आधण अंध तम धवजय वचन १-३: धमधोन गाझााा जातो, रका वेशेाा रेट दे तो आधण गाझारा ाोकां कडून सापळात अडकतो, जे पहाटे तााा िार मारणाचा कट रचतात. मंराती, धमधोन उितो, धहराचे दरवाजे तां रा खां बां पासून, दोन खां ब आधण अडसरासधहत उपटू न काढतो, ते आपला खां दावर उचातो आधण हे बोनसमोरीा टे कडीरा मारावर घेऊन जातो. वचन ४-१४: सोरे करा दरीत धमधोन दाीाारा पेमात पडतो . तारा अिाट धकीचे रहस जाणून घेणासािी पधाष्ां चे सरदार धताा अमाप चां दीची ााच दे तात. दाीाा वारं वार ताची उाटतपासणी करते:
पधहाे खोटे : माा किीही न वाळवाेला सात धहरवा काटकांन ी (तला िनुष ारा दोणयांन ी) बां िा , मणजे मी अधक होईन. (अयधसी; तो ता दोणयां पमाणे तोडून टाकतो). दु सरे खोटे : माा अधा नवीन दोणयांन ी घट बां िा जा किीच वापरला गेला नाहीत. (अयधसी; तो ता दोणया रखादा िागापमाणे आपला हातां वरन तोडून टाकतो). धतसरे खोटे : माझा डोकारा सात बटा मागारा जाळीने धवण . (अयधसी; तो टाचणी आधण तुळई काढून टाकतो). वचन १५-२२: धतरा रोजरा रडणाने आधण कुरकुरणाने वैतागून धमधोन धेवटी धताा पूण् सत सां गतो: तारा डोकााा किीही वसणयाचा सध् झााेाा नाही, कारण तो जनापासून दे वासािी नाझीर आहे ; जर ताचे डोके मुंडाे, तर ताची धकी धनघून जाईा. दाीाा तााा आपला मां डीवर झोपवते, ताचे सात केस
8
सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा
कापायाा रका माणसााा बोाावते आधण तााा ताबात घेते. पधाृी ताचे डोळे काढतात, तााा धपतळी बेडां नी बां ितात आधण गाझा येरीा तुरं गात िान दळायाा ाावतात . दरमान, ताचे केस पुना वाढू ाागतात. वचन २३-३१: पधाष्ां चे सरदार आपाा दे व दागोन यााा रक रव यज अप्ण करणासािी जमतात , कारण तां रा दे वाने तां रा धतूाा तां रा हाती सोपवाे होते. ते आं िळा धमधोनााा ताची रटा करणासािी आखाडात आणतात. धमधोन तााा माग्दध्न करणाणया मुाााा मंधदरााा आिार दे णारे खां ब तााा सध् करन पाय दे णास सां गतो. आपला दोन आं िळा डोळां चा सूड घेणासािी धेवटरा धकीरा रका झटकासािी दे वााा कळकळीने पार्ना करन, धमधोन सतवाा मिला दोन खां बां ना टे कवतो. "माा पधाष्ां सोबत मर दा!" असे तरडत ताने रक जोरदार िका धदाा आधण मंधदर कोसळाे, जामुळे तारा मृतूमंे तारा संपूण् आयुषापेरा जास पधाृी माराे गेाे. तारा कुटुं बीयां नी ताचा मृतदे ह उचाून आणाा आधण तााा सोरा व रशाता यां रामंे दिन केाे.
राग २: महत ाचे िडे आधण जीवनातीा उपयोजन १. नैध तक आधण आं ाखतक तडजोडीचा िोका िडा: धमधोन वारं वार आगीधी खेळत असे. तो धनयधमतपणे आपला नाधझरीयत वतां चे उलंघन करत असे (मेाेला धरीरां ना सध् करणे , अधुद परदे धी खसयां धी संबंि िे वणे आधण आपला धारीररक वासना पूण् करणे). तााा वाटत होते की तारा दै वी वरदानामुळे तााा वैयखकक पापां पासून मुकी धमळााी आहे . जीवनातीा उपयोजन: आंाखतक दे णगा, पधतरा धकंवा नेतृताची पदे कोणाााही नैधतक जबाबदारीतून सूट दे त नाहीत. अधनयंधतत ाहान तडजोडी, गुप पापे आधण समर्नातक युखकवाद हळू हळू वैयखकक सचोटीाा रीण करतात, जामुळे रक असा आंाखतक अंितधबंदू धनमा् ण होतो, धजरे रखादी मोिी आपती येईपय्त आपाी असुरधरतता ारात येत नाही. २. परमेश र आपाे उदे ध पूण ् करणासािी अपूण ् सािनांच ा उपयोग करतो. िडा: धमधोनचे पचंड दोर, अधवचारीपणा आधण सैराचार असूनही, दे वाने पधाष्ां चा जुाूम रां बवणासािी ताचा रक सािन मणून उपयोग केाा. सुरवातीपासूनच, दे वाने इसारासािी आपाी उदाराची योजना पूण् करणासािी धमधोनरा बंडखोर धनवडीद ं ारे काय् केाे. जीवनातीा उपयोजन: जरी दे व साव्रौम आहे आधण मानवी दु ब्ाता व अपयधातूनही काय् कर धकतो, तरीही अवजा करणाचे गंरीर पररणाम होतात. कृपा तारण करते, पण ती चुकीरा धनवडी ंमुळे होणाणया वेदना आधण वण पुसून टाकत नाही. बेपवा् जीवनातून सुटका करणासािी तारा कृपेवर अवांबून राहणाऐवजी, आपण पूण् मनाने आजापाान करन दे वाची सेवा करणाचा पयत केाा पाधहजे . ३. समप्ण ाची धकी आधण ख णया सामर ा्चा सोत िडा: धमधोनाचे सामर् हे वासधवक धारीररक सायूंचे नवते; ते रक अाौधकक सामर् होते, जे दे वाबरोबररा तारा करारारा संबंिाधी रेट जोडाेाे होते आधण ताचे पतीक मणजे ताची नाझीर धनषे ची धरणागती. जेवा ताचे केस कापाे गेाे—केसां मंे जादु ई धकी आहे मणून नवे , तर ते तारा करारापती असाेला धनषे रा अंधतम समप्णाचे पतीक होते मणून—तेवा परमेशराचा आता तारापासून धनघून गेाा.
9
सॅम सन: खंब ीरपणे जगा, तायनही अधिक खंब ीरपणे मरा
जीवनातीा उपयोजन: खरे आंाखतक सामर्, ावधचकता आधण पराव हे पूण्पणे दे वाधी जोडाेाे राहणातूनच येतात. जेवा आपण ताराधी केाेाी वचनबदता मोडतो आधण सतवरा सािनां वर अवांबून राहतो, तेवा आपण आंाखतकदष्ा धखकहीन, असुरधरत आधण ऐधहक धकीच ं े गुााम बनतो. ४. प्ाताप, पुन य ा्प ना आधण दे व ाची अंध तम दया िडा: अगदी तळाधी पोहोचलानंतरही—मणजे आं िळा, अपमाधनत होऊन तुरंगारा कोिडीत िान दळत असताना—धमधोनरा आयुषात रक मोिे पररवत्न घडाे. सवा् त महताचे मणजे , ताचे केस पुना वाढू ाागाे . आपला धेवटरा रणी, धमधोनने आत् पार्नेसह दे वाकडे पुना िाव घेताी, आधण दे वाने ताची पार्ना ऐकून तााा ताचे अंधतम ंेय पूण् करणाची धकी धदाी. जीवनातीा उपयोजन: दे वाकडे परत वळायाा किीही उधीर झााेाा नसतो. तुमी धकतीही खााी पडाा असाा, धकतीही वाईट तडजोड केाी असेा, धकंवा तुमचे जीवन धकतीही धवसळीत वाटत असाे तरी, दे व पुनरुान करणारा आहे . प्ातापी हदय आधण धरणागतीची अंधतम पार्ना आजही तारा हाती दया आधण जीवनाचा उदे ध धोिू धकतात.
10