५००० लोकांन ा अन दे ण े मत् १४:१३-२१ १३ जेवा ्ेशूला हे कळले, तेवा तो जहाजाने तेथून एका ननज्न निकाणी ननघून गेला; आनण जेवा लोकां नी हे ऐकले, तेवा ते शहरां तून पा्ी तायामागे गेले. १४ आनण ्ेशू बाहे र गेला, तेवा ताने मोिा जनसमुदा् पानहला आनण ताला तां याब्ल कळवळा आला, आनण ताने तां या आजारी लोकां ना बरे केले. १५ आनण संधाकाळ झालावर ताये नशष तायाक्े ्ेऊन मणाले, “हे एक ननज्न निकाण आहे आनण वेळही ननघून गेली आहे ; ्ा लोकां ना पािवून दा, मणजे ते गावां मधे जाऊन सतवसािी अन्ाध नवकत घेतील.” १६ पण ्ेशू तां ना मणाला, “ तां ना जाणायी गरज नाही; तुमीय तां ना जेवा्ला दा.” १७ आनण ते ताला मणाले, “आमयाजवळ केवळ पाय भाकरी व दोन मासे आहे त.” १८ तो मणाला, तां ना माझाक्े आणा. १९ आनण ताने लोकां ना गवतावर बसणायी आजा नदली, आनण पाय भाकरी व दोन मासे घेतले, आनण आकाशाक्े पाहन ताने आशीवा् द नदला, आनण भाकरी मो्ला, आनण ता भाकरी आपला नशषां ना नदला, आनण नशषां नी ता लोकां ना नदला. २० आनण ता सवाव नी खाले व ते तृप झाले; आनण उरलेला तुकडां ये तां नी बारा टोपला भरन घेतले. २१ आनण स््ा व मुलां वनततरर, जेवण केलेलां यी संखा सुमारे पाय हजार होती.
माक् ६:३०-४४ ३० आनण पेनेत ्ेशूक्े एकत जमले आनण तां नी जे काही केले होते व जे काही नशकवले होते, ते सव् ताला सां नगतले. ३१ आनण तो तां ना मणाला, “ तुमी एका ननज्न निकाणी जाऊन थो्ा वेळ नवशां ती घा; कारण तेथे पुषळ लोकां यी ्े -जा होती आनण तां ना जेवा्लाही वेळ नमळत नवता.” ३२ आनण ते जहाजाने गुपपणे एका ननज्न निकाणी ननघून गेले. 1
३३ आनण लोकां नी तां ना ननघून जाताना पानहले, आनण पुषळ जण ताला ओळखत होते, आनण ते सव् शहरां तून पा्ी ्ावत नतक्े गेले, आनण तां ना मागे टाकून तायाक्े एकत जमले. ३४ आनण ्ेशू बाहे र आला तेवा ताने पुषळ लोकां ना पानहले आनण ताला तां याब्ल कळवळा आला, कारण ते मेंपाळ नसलेला मेंरां सारखे होते ; आनण ताने तां ना पुषळ गोषी नशकवा्ला सुरवात केली. ३५ आनण नदवस मावळत आलावर ताये नशष तायाक्े ्ेऊन मणाले, “हे एक ननज्न निकाण असून, आता वेळही ननघून गेली आहे .” ३६ तां ना पािवून दा, मणजे ते सभोवतालया पदे शात व गावां मधे जाऊन सतवसािी भाकरी नवकत घेतील; कारण तां याजवळ खा्ला काहीय नाही. ३७ ताने तां ना उतर नदले, “ तुमीय तां ना खा्ला दा.” ते ताला मणाले, “आमी जाऊन दोनशे पेनी नकमतीया भाकरी नवकत आणून तां ना खा्ला दे ऊ का?” ३८ तो तां ना मणाला, “ तुमयाजवळ नकती भाकरी आहे त? जाऊन पाहा.” आनण जेवा तां ना कळले, तेवा ते मणाले, “पाय भाकरी आनण दोन मासे.” ३९ आनण ताने तां ना नहरवा गवतावर गटागटाने बसणायी आजा नदली. ४० आनण ते शंभर शंभर व पनास पनासया गटात रां गां मधे बसले. ४१ आनण ताने पाय भाकरी व दोन मासे घेतलावर, ताने आकाशाक्े पाहन आशीवा् द नदला, भाकरी मो्ला आनण ता आपला नशषां ना तां यापुंे िे वणासािी नदला; आनण ते दोन मासे ताने ता सवाव मधे वाटू न नदले. ४२ आनण ता सवाव नी खाले आनण ते तृप झाले. ४३ आनण तां नी तुकडां नी व माशां नी भरलेला बारा टोपला उयलला. ४४ आनण जां नी ता भाकरी खाला ते सुमारे पाय हजार पुरे होते .
लूक ९:१०-१७ १० आनण पेनेत परत आलावर, तां नी केलेले सव् काही ताला सां नगतले. मग ताने तां ना घेतले आनण बेथसैदा नावाया शहराया जवळया एका ननज्न निकाणी तो एकां तात गेला. ११ आनण जेवा लोकां ना हे कळले, तेवा ते तायामागे गेले; आनण ताने तां ना सीकारले, आनण तां ना दे वाया राजानवे्ी सां नगतले, आनण जां ना बरे होणायी गरज होती तां ना बरे केले. १२ आनण नदवस मावळू लागलावर, ते बारा जण आले आनण ताला मणाले, “्ा लोकां ना पािवून दा, मणजे ते आजूबाजूया नगरां त व रानात जाऊन राहतील आनण अन नमळवतील; कारण आपण ्ेथे एका ननज्न निकाणी आहोत.” १३ पण तो तां ना मणाला, “ तुमी तां ना खा्ला दा.” ते मणाले, “आमयाजवळ पाय भाकरी व दोन मासे ्ां नशवा् दु सरे काहीही नाही; नाहीतर आमी जाऊन ्ा सव् लोकां सािी मां स नवकत आणू.” १४ कारण ते सुमारे पाय हजार माणसे होती. आनण तो आपला नशषां ना मणाला, तां ना पनास पनासया गटात बसवा. १५ आनण तां नी तसे केले, आनण ता सवाव ना खाली बसवले. १६ मग ताने ता पाय भाकरी व दोन मासे घेतले आनण आकाशाक्े पाहन तां ना आशीवा् द नदला, आनण ते मो्ले, आनण नशषां ना लोकसमुदा्ासमोर िे वणासािी नदले. १७ आनण तां नी खाले व ते सव् तृप झाले; आनण तां याक्े उरलेला तुकडां ये बारा टोपलां मधे संकलन करणात आले .
2
्ोहान ६:१-१४ १ हा गोषी ंनंतर ्ेशू गालीलाया समुद, मणजेय नतबेतर्ाया समुद, ओलां ्ून गेला. २ आनण मोिा जनसमुदा् तायामागे गेला, कारण ताने आजारी लोकां वर केलेले यमतार तां नी पानहले होते . ३ आनण ्ेशू ्ोंगरावर यंून गेला आनण तेथे तो आपला नशषां बरोबर बसला. ४ आनण ्हदां या सण, वलां ्ण, जवळ आला होता. ५ मग ्ेशूने वर पानहले, तेवा ताला मोिा समुदा् आपलाक्े आलेला नदसला. तो निनलपाला मणाला, “ ्ां ना खाणासािी आपण भाकरी कोिून नवकत घेऊ?” ६ आनण ताने हे ताला पारखणासािी मटले; कारण तो का् करणार होता हे ताला सतवला माहीत होते. ७ निनलपने ताला उतर नदले, “दोनशे पेनी नकमतीयी भाकर तां ना पुरेशी होत नाही, की तां तील पतेकाने थो्ीशी घावी.” ८ ताया नशषां पैकी एक, नशमोन पेताया भाऊ आं नद्ा, ताला मणाला, ९ ्ेथे एक मुलगा आहे , तायाजवळ जवया पाय भाकरी व दोन लहान मासे आहे त; पण एवढा सगळां मधे तां ये का् महत आहे ? १० आनण ्ेशू मणाला, “ता माणसां ना बसवा.” ता निकाणी पुषळ गवत होते . मणून सुमारे पाय हजार माणसे बसली. ११ आनण ्ेशूने भाकरी घेतला; आनण आभार मानलावर, ताने ता नशषां ना वाटला, आनण नशषां नी बसलेलां ना वाटला; आनण तायपमाणे मासेही तां ना पानहजे नततके नदले. १२ जेवा ते तृप झाले, तेवा तो आपला नशषां ना मणाला, “ उरलेले तुक्े गोळा करा, मणजे काहीही वा्ा जाणार नाही.” १३ मणून तां नी ते सव् एकत केले आनण जेवण केलेलां सािी उरलेला पाय जवया भाकरी ंया तुकडां नी बारा टोपला भरला. १४ मग ्ेशूने केलेला यमतार पाहन ते लोक मणाले, “जगात ्ेणारा तोय संदेषा आहे , आनण तो खरोखर हाय आहे .”
3