शमुवेल ची आई हन् १ शमुवेल १ १ आत् एफ्ईम पव्त्ववील व्म्थ्इमझोफीम येथे एक म्णूस होत्, त्चे न्व एल्न् होते. तो यवोह्मच् मुलग्, जो एलीहच् न्तू, जो तोहच् न्तू, जो झुफच् न्तू होत्, अस् एफ्थी होत्. २ आणण त्ल् दोन ब्यक् होत्; एकीचे न्व हन् व दु सवीचे न्व पेणनन् होते ; पेणनन्ल् मुले होती, पण हन्ल् मूलब्ळ नवते. ३ आणण ह् म्णूस दववर् आपल् शहव्तून णशलो येथे सेन्धीश पवमेशव्ची उप्सन् व यज कवण्स्सी ज्त असे. आणण पवमेशव्चे य्जक असलेले एलीचे दोन पुत, होफनी व णफनेह्स, तेथे होते. ४ आणण जेव् एल्न्ने अप्ण कवण्ची वेळ आली, तेव् त्ने आपली पती पेणनन् आणण णतच् सव् मुल्मुलींन् व्ट् णदल्. ५ पवं तु त्ने हन्ल् योग व्ट् णदल्; क्वण तो हन्वव पेम कवत होत्; म्त पवमेशव्ने णतच् गर् बंद केल् होत्. ६ आणण णतच् शतूनेही णतल् फ्व णचडवले, क्वण पवमेशव्ने णतचे गर्् शय बंद केले होते . ७ आणण तो दववर् असेच कवत असे, की जेव् ती पवमेशव्च् मंणदव्त ज्त असे, तेव् ती णतल् णचडवत असे; मणून ती वडली आणण जेवली न्ही. ८ मग णतच् पती एल्न् णतल् मण्ल्, “हन्, तू क् वडतेस? आणण तू क् ख्त न्हीस? आणण तुझे मन क् वणथत झ्ले आहे ? मी तुझ्स्सी दह् मुल्ं पेक् च्ं गल् न्ही क्?” ९ मग णशलोमधे जेवण झ्ल्वव आणण मदप्न झ्ल्वव हन् उसली. आत् य्जक एली पवमेशव्च् मंणदव्च् एक् ख्ं ब्प्शी आसन्वव बसल् होत्. १० आणण ती अतंत दु ःखी होती, आणण णतने पवमेशव्कडे प्थ्न् केली व अणतशय वडली. ११ आणण णतने नवस केल् आणण मण्ली, “हे सेन्धीश पवमेशव्, जव तू तुझ् द्सीच् दु ःख्कडे खवोखव लक दे शील, म्झी आसवण से वशील आणण तुझ् द्सील् णवसवण्व न्हीस, पण तुझ् द्सील् एक पुत दे शील, तव मी त्ल् त्च् आयुष्चे सव् णदवस पवमेशव्ल् अप्ण कवीन आणण त्च् डोक्वव वसव् ल्गण्व न्ही.” १२ आणण असे झ्ले की, ती पवमेशव्समोव प्थ्न् कवत व्णहली, तेव् एलीने णतच् तोंड्कडे णनवखून प्णहले.
1
शमुवेल ची आई हन्
१३ आत् हन् आपल् मन्तल् मन्त बोलली; णतचे फक ओस हलत होते, पण णतच् आव्ज ऐकू येत नवत्: मणून एलील् व्टले की ती द्र प्यली आहे . १४ आणण एली णतल् मण्ल्, “तू आणखी णकती वेळ मदधुंद व्हण्व आहे स? तुझे द्क्वस णपणे बंद कव.” १५ तेव् हन्ने उतव णदले, “न्ही, मह्व्ज, मी शोक्कुल मन्ची सी आहे . मी द्क्वस णकंव् कोणतेही म्दक पेय प्यले न्ही, पण पवमेशव्पुपे म्झे मन मोकळे केले आहे .” १६ तुझ् द्सील् सैत्न्ची कन् समजू नकोस; क्वण म्झ् तीव तक्वी व दु ःख्पोटी मी आत्पय्त बोलले आहे . १७ तेव् एलीने उतव णदले, “तू सुखरप ज् आणण इस्एल्च् दे व तुझी णवनंती पूण् कवो.” १८ आणण ती मण्ली, “तुझ् द्सील् तुझ् दृीने कृप् प्र होऊ दे .” मग ती सी णनघून गेली, णतने रोजन केले आणण णतच् चेहव् आत् उद्स नवत्. १९ आणण ते सक्ळी लवकव उसून पवमेशव्समोव उप्सन् करन पवत आले आणण व्म् येथील आपल् घवी आले. तेव् एल्न्ने आपली पती हन् णहल् ओळखले आणण पवमेशव्ने णतची आसवण केली. २० मणून असे झ्ले की, हन् गवोदव व्णहल्नंतव जेव् वेळ आली, तेव् णतने एक् मुल्ल् जन णदल् आणण त्चे न्व शमुवेल से वले ; ती मण्ली, “क्वण मी त्ल् पवमेशव्कडे म्णगतले होते.” २१ आणण एल्न् न्व्च् म्णूस व त्चे सव् कुटुं बीय पवमेशव्ल् व्णर्क यज व नवस अप्ण कवण्स्सी वव गेले. २२ पण हन् वव गेली न्ही; क्वण ती आपल् पतील् मण्ली, “जोपय्त ब्ळ्चे दू ध सुटत न्ही, तोपय्त मी वव ज्ण्व न्ही; मग मी त्ल् घेऊन येईन, मणजे तो पवमेशव्समोव हजव होईल आणण तेथे सव्क्ळ व्हील.” २३ तेव् णतच् नवव् एल्न् णतल् मण्ल्, “तुल् जे योग व्टे ल ते कव; जोपय्त तू त्चे दू ध सोडवत न्हीस तोपय्त तू इथेच थ्ं ब; फक पवमेशव्ने आपले वचन पूण् कव्वे.” मणून ती सी णतथेच व्णहली आणण जोपय्त णतने आपल् मुल्चे दू ध सोडवले न्ही तोपय्त त्ल् दू ध प्जले . २४ आणण जेव् णतने त्चे दू ध सोडवले, तेव् ती त्ल्, तीन बैल, एक एफ् पीस आणण द्क्वस्ची एक ब्टली घेऊन णशलो येथील पवमेशव्च् मंणदव्त घेऊन आली; आणण ते ब्ळ लह्न होते. २५ आणण त्ं नी एक बैल म्वल् आणण त् मुल्ल् एलीकडे आणले. २६ आणण ती मण्ली, “हे म्झ् स्मी, तुमच् णजव्ची शपथ, मी तीच सी आहे जी येथे तुमच्जवळ उरी व्हन पवमेशव्ची प्थ्न् कवत होती.” २७ य् मुल्स्सी मी प्थ्न् केली; आणण पवमेशव्ने म्झी णवनंती म्न केली आहे . २८ मणून मी त्ल् पवमेशव्च् स्धीन केले आहे ; जोपय्त तो णजवंत आहे , तोपय्त तो पवमेशव्च् स्धीन व्हील. आणण त्ने तेथे पवमेशव्ची उप्सन् केली.
१ शमुवेल २ १ आणण हन्ने प्थ्न् करन मटले, “म्झे हदय पवमेशव्मधे आनंणदत होते, पवमेशव्च् स्यी म्झे स्मर् व्पले आहे ; म्झ् शतूंवव म्झे तोंड मोसे झ्ले आहे , क्वण तुझ् त्वण्मधे मल् आनंद होतो.” २ पवमेशव्स्वख् पणवत कोणी न्ही; क्वण तुझ्णशव्य कोणी न्ही; आणण आमच् दे व्स्वख् खडकही कोणी न्ही. ३ य्पुपे अणतशय गव्् ने बोलू नकोस; तुझ् तोंड्तून अहं क्व ब्हे व पडू दे ऊ नकोस: क्वण पवमेशव सव्ज दे व आहे , आणण त्च्च्वे कृतींचे मोजम्प केले ज्ते. ४ पव्कमी पुरर्ं ची धनुषे मोडली आहे त, आणण जे अडखळले होते त्ं न् स्मर्् ने सज केले आहे . ५ जे तृर होते, त्ं नी र्कवीस्सी सतःल् णवकले; आणण जे रुकेले होते , ते थ्ं बले: त्मुळे व्ं झ सील् स्त मुले झ्ली; आणण णजल् पुषळ मुले आहे त, ती अशक झ्ली आहे . ६ पवमेशव स्व म्वतो आणण णजवंत कवतो; तो कबवे त ख्ली नेतो आणण वव आणतो. ७ पवमेशव गवीब कवतो आणण शीमंत कवतो; तो ख्ली आणतो आणण वव उचलतो.
2
शमुवेल ची आई हन्
८ तो गरवब्ं न् धुळीतून वव उचलतो, आणण णरक्ऱय्ल् कचऱय्च् णपग्ऱय्तून वव क्पतो, त्ं न् व्जपुत्ं मधे स्पण्स्सी, आणण त्ं न् वैरव्च् णसंह्सन्च् व्वस् दे ण्स्सी; क्वण पृथीचे आध्वसंर पवमेशव्चे आहे त, आणण त्ने जग त्ं च्वव स्पले आहे . ९ तो आपल् संत्ं च् प्वल्ं चे वकण कवील, आणण दु ृ अंध्व्त णनःशब होतील; क्वण स्मर्् ने कोणीही यशसी होण्व न्ही. १० पवमेशव्चे शतू तुकडे तुकडे होतील; तो आक्श्तून त्ं च्वव मेघगज्न् कवील: पवमेशव पृथीच् टोक्ं च् न्य कवीन; आणण तो आपल् व्ज्ल् स्मर् दे ईल, आणण आपल् अणरणरक्चे स्मर् व्पवील.
र्ष १ शमुवेल अध ्य १ आणण २ मधे आपळण्वी हन्ची कथ्, दु ःख, स्ततपूण् प्थ्न्, णवश्स आणण दै वी न्य य्ं ववील सव्् त पर्वी ब्यबलीय कथ्ं पैकी एक आहे .
र्ग १: हॅ न ्च् कथेचे शोक्नुस ्व णवशेर ण १ शमुवेल अध ्य १: दु ःख , प्थ्न ् आणण वचन वचन १-२ (एल्न् आणण त्च् दोन ब्यक्): कथेची सुरव्त एफ्ईम पव्त्ववील लेवी वंश्तील एल्न् आणण त्च् दोन ब्यक्: पेण नन् (णजच्कडे मुले होती) आणण हन् (जी व्ं झ होती) य्ं च् परवचय्ने होते. वचन ३-५ (व्णर्क उप्सन् आणण पकप्त): ते कुटुं ब दववर् णशलो येथे सेन्धीश पवमेशव्ची उप्सन् व यज कवण्स्सी पव्स कवते. पेणनन्ल् मुले असूनही, पवमेशव्ने णतचे गर्् शय बंद केले असूनही, एल्न् हन्वव अती पेम कवत असल्मुळे णतल् "योग व्ट्" (णकंव् दु पट व्ट्) दे तो. वचन ६-८ (पेण नन्च् णचथ्वणीख ोवपण्): पेणनन् हन्ल् णतच् व्ं झपण्मुळे सतत टोचून बोलते व णचथ्वते, ज्मुळे ती वडते आणण अन ख्ण्स नक्व दे ते. एल्न् णतल् पेमळ शब्ं नी स्ं तन दे ण्च् पयत कवतो ( "मी तुझ्स्सी दह् मुल्ं पेक् च्ं गल् न्ही क्?" ), पण हन्चे मन जडच व्हते . वचन ९-११ (हन्ची दु ःख द प्थ्न ् आणण नवस): णशलोमधे जेवण्नंतव, अतंत दु ःखी झ्लेली हन् उसून मंणदव्त ज्ते. अणतशय वडत ती पवमेशव्कडे प्थ्न् कवते आणण नवस कवते : जव दे व्ने णतल् पुत णदल्, तव ती त्ल् आयुषरव पवमेशव्ल् समणप्त कवे ल आणण त्च् डोक्ल् कधीही वसव् ल्गण्व न्ही. वचन १२-१४ (एलीच् गैव समज): हन् मन्तल् मन्त श्ं तपणे प्थ्न् कवत असत्न् (फक णतचे ओस हलत होते, पण आव्ज येत नवत्), मुख य्जक एली णतच्कडे प्हतो आणण ती मदधुंद आहे अस् गैवसमज करन णतल् णतची द्क्वस ब्जूल् से व्यल् स्ं गतो. वचन १५-१६ (हन्चे समथ्न ): हन् आदव्ने एलील् सुध्वते आणण सृ कवते की ती द्क्वस्ने मदधुंद न्ही, तव ती एक " दु ःख ी मन्ची स ी" आहे , जी मोठ् तक्वीने आणण दु ःख्ने पवमेशव्समोव आपले मन मोकळे कवत आहे .
3
शमुवेल ची आई हन्
वचन १७-१८ (एलीच् आशीव््द आणण हन्ची श्ंत ी): एली आशीव्् द दे ऊन उतव दे तो: "तू श्ं तीने ज्; आणण इस्एलच् दे व तू त्च्कडे म्णगतलेली तुझी णवनंती पूण् कवो." हन्च् चेहऱय्ववचे र्व लगेच बदलत्त; ती आपल् म्ग्् ने णनघून ज्ते, जेवते आणण णतचे दु ःख न्हीसे होते . वचन १९-२० (शमुवेल च् जन): दु सऱय् णदवशी सक्ळी कुटुं ब उप्सन् करन व्म् येथील आपल् घवी पवत येते. एल्न् आपल् पती हन्ल् ओळखतो आणण पवमेशव णतची आसवण कवतो. ती गर्वती होते आणण एक् मुल्ल् जन दे ते. त्चे न्व ती शमुवेल (अथ्: "दे व्ने ऐकले") से वते आणण मणते, "क्वण मी त्ल् पवमेशव्कडे म्णगतले आहे ." वचन २१-२३ (दू ध सुटे प य्त म्गे थ्ंब णे) : जेव् एल्न् व्णर्क यज्स्सी णशलोल् ज्तो, तेव् हन् घवीच थ्ं बते आणण ज्हीव कवते की, मुल्चे दू ध सुटल्ववच ती ज्ईल, जेणेकरन ती त्ल् क्यमसरपी पवमेशव्समोव अप्ण कर शकेल. एल्न् णतच् णनण्य्ल् प्णसं ब् दे तो. वचन २४-२८ (नवस्ची पूत्त ्): शमुवेलचे दू ध सुटल्वव, हन् त्ल् णशलो येथील पवमेशव्च् मंणदव्त रवपूव अप्ण्सह (तीन बैल, पीस आणण द्क्वस) घेऊन येते. ती एलील् अनेक वर्् पूव् त्च्जवळ प्थ्न् कवण्ऱय् सीची आसवण करन दे ते, घोणरत कवते की ह् तोच मुलग् आहे ज्च्स्सी णतने प्थ्न् केली होती, आणण जोपय्त तो णजवंत आहे तोपय्त त्ल् पवमेश व्ल् अप्ण कवते .
१ शमुवेल अध ्य २:१-१०: हन्चे कृ तजतेचे गीत वचन १-३ (दे व ्च् पणवततेम धे आनंद): हन् सुतीची एक रणवषसूचक प्थ्न् कवते . णतचे हदय परूमधे आनंणदत होते, णतचे स्मर् व्पते आणण ती त्च् त्वण्मधे आनंणदत होते. ती घोणरत कवते की परूस्वख् पणवत कोणी न्ही आणण त्च्स्वख् खडक कोणी न्ही. वचन ४-५ (म्नवी परवसस तीचे उलटे प ्लटे होणे) : हन् म्नवी नणशब्ववील दे व्च् स्व्रभमत्च् उतव स्जव् कवते: पव्कमी पुरर्ं ची धनुषे मोडली आहे त, अडखळण्ऱय्ं न् स्मर्् ने कंबव कसली आहे , तृर लोक्ं न् र्कवीस्सी मजुवी कव्वी ल्गत आहे , आणण व्ं झ सीने स्त मुल ्ंन ् जन णदल् आहे , तव णजल् पुषळ मुले होती ती खंगून गेली आहे . वचन ६-८ (जीवन आणण मृत ूव वील दे व ्चे स्मर्) : पवमेशव स्व म्वतो आणण णजवंत कवतो; तो कबवे त ख्ली आणतो आणण वव आणतो. तो गरवब्ं न् धुळीतून वव क्पतो आणण णरक्ऱय्ल् कचऱय्च् णपग्ऱय्तून उचलून व्जपुत्ं मधे स्पतो, क्वण पृथीचे आध्वसंर पवमेशव्चे आहे त. वचन ९-१० (नीणतम्न्ंचे संव कण): पवमेशव आपल् संत्ं च् प्वल्ं चे वकण कवतो, पवं तु दु ृ अंध्व्त णनःशब व्हतील, क्वण स्मर्् ने कोणीही णवजयी होण्व न्ही. पवमेशव पृथीच् क्न्कोपऱय्ं च् न्य कवील आणण आपल् अणरणरक्ल् स्मर् दे ऊन त्चे स्मर् व्पवील.
र्ग २: महत ्चे धडे आणण जीवन्तील उपयोजन 1. प्थ्न ेत ील मूल ग्मी प्म्णणकपण् धड्: हॅ न्ने आपले दु ःख सभ ध्णम्क र्रेम्गे लपवले न्ही. ती मनसोक वडली, णतने आपले मन मोकळे केले आणण आपले तीव दु ःख दे व्पुपे म्ं डले.
4
शमुवेल ची आई हन्
जीवन्तील उपयोजन: दे व आपल्ल् आपल् खऱय् र्वन्—उद्सीनत्, णनव्श्, कटु त् आणण तळमळ— थेट त्च्समोव आणण्स्सी आमंणतत कवतो. दे व्शी बोलण्पूव् तुम्ल् तुमच् र्वन्ं न् आवव घ्लण्ची गवज न्ही; तो प्म्णणक दु ःख्ल् इतव कोण्पेक्ही च्ं गल् पक्वे ह्त्ळतो. 2. इतव्ंचे पूव्व ह आणण गैव समज दू व कवणे धड्: एक् आध्साक गुरने (एलीने) सुद् हन्ल् चुकीचे ओळखले आणण ती दे व्शी गहन संगतीत असत्न्ही णतच्वव मदधुंद असल्च् आवोप केल्. हन्ने पतुतव णदले न्ही णकंव् बच्व्ाक युसकव्द केल् न्ही; णतने नमपणे आणण आदव्ने आपली रूणमक् सृ केली. जीवन्तील उपयोजन: जेव् लोक तुमच् हे तूंच्, संघर्् च् णकंव् आध्साक लढ्च् श्ं त कण्ं च् गैवसमज करन घेत्त, तेव् तुमच् संयम व्ख्. पतेक टीक्क्व्समोव सतःच् बच्व कवण्ऐवजी आपले लक दे व्वव केणदत से व्. 3. यश्च् पलीकडे दे व ्वव णवश्स से वणे (वचन्ंच ी अखंडत्) धड्: मुल्स्सी अतंत तळमळीने प्थ्न् केल्वव, हन्ने आपले वचन प्ळले आणण दू ध सोडल्वव आपल् दीघ्क्ळ पतीणकत मुल्ल् मंणदव्त परूच् सेवेस्सी सेवेने अप्ण केले. जीवन्तील उपयोजन: जेव् दे व आपल् मन्प्सूनच् प्थ्न्ं न् उतव दे तो, तेव् णमळ्लेल् आशीव्् द्ल् आपली सतःची म्लमत् म्नून घट धरन से वणे सोपे असते. हन् आपल्ल् आसवण करन दे ते की, आपण आपले आशीव्् द सहजपणे धरन से वू नयेत, आणण हे लक्त से व्वे की आपल्ल् णमळण्वी पतेक गोृ दे व्कडून येते आणण अंणतमतः त्च् गभवव कवण्स्सीच असते. ४. दु ःख ्चे सुण तगीत्त रप्ंत व कवणे धड्: हन्ची कथ् पणहल् अध्य्तील णतच् मूक वडण्प्सून ते दु सऱय् अध्य्तील णवजय्च् उतुंग, रणवषसूचक गीत्पय्त बदलते . णतचे लक णतच् रूतक्ळ्तील अपम्न्वरन पूण्पणे दे व्च् अंणतम सरप्वव आणण स्व्रभमत्वव केणदत झ्ले. जीवन्तील उपयोजन: वेदनेल् एक क्लमय्् द् असते, पण उप्सन् णचवस्यी असते. जेव् दे व तुम्ल् पवीकेच् क्ळ्तून प्व प्डतो णकंव् तुमच् दीघ्क्ळ पतीणकत प्थ्नेल् उतव दे तो, तेव् तुमच् पणतस्द ह् त्च् च्ं गुलपण्ची स्क असू द्, जी इतव्ं न् पोत्हन दे ईल. मुख बोध: हन्च् पव्स आपल्ल् णशकवतो की, दे व ्च् ह्त्त व्ंझ पण्च् णकं व् अपम्न्च् कोणत्ही क्ळ क्यमच् नसतो. तो दु ल्णकत्ं न् प्हतो, रगहदयी लोक्ं च् मूक आकोश ऐकतो आणण शोक्चे नृत्त रप्ं तव कवण्स समथ् आहे .
5