Ана, мајката на Самоил 1 Самоилова 1 1 Имаше еден човек од Раматимзофим, од гората Ефрем, по име Елкана, син на Јероам, син на Елиу, син на Тоху, син на Суф, Ефратец. 2 Тој имаше две жени; едната се викаше Ана, а другата Фенина; Фенина имаше деца, но Ана немаше деца. 3 И овој човек секоја година одеше од својот град за да Му се поклони и да Му принесе жртва на Господа Саваот во Сило. Таму беа и двајцата синови на Илиј, Офни и Финес, свештеници Господови. 4 Кога дојде времето за принесување жртва од Елкана, тој им даде делови на својата жена Фенина и на сите нејзини синови и ќерки. 5 А на Ана ѝ даде достоен дел, зашто ја сакаше Ана, но Господ ѝ ја затвори утробата. 6 И нејзиниот противник ја разгневуваше многу, за да ја разгневи, зашто Господ ѝ ја затвори утробата. 7 И така правеше секоја година, кога таа одеше во домот Господов, така таа ја разгневуваше; затоа плачеше и не јадеше. 8 Тогаш Елкана, нејзиниот маж, ѝ рече: „Ана, зошто плачеш? Зошто не јадеш? И зошто ти е тажно срцето? Не сум ли јас подобар за тебе од десет синови?“ 9 Откако јадеа во Сило и пиеја, Ана стана. Свештеникот Илиј седеше на стол покрај столбот од Господовиот храм. 10 Таа беше огорчена во душата и се помоли на Господа и плачеше горко. 11 И таа се заветува и рече: „Господи на војските, ако навистина погледнеш на бедата на Твојата слугинка, и се сетиш на мене, и не ја заборавиш Твојата слугинка, туку ѝ дадеш на Твојата слугинка машко дете, тогаш Јас ќе му го дадам на Господа во сите денови на неговиот живот, и брич нема да ја допре главата негова.“ 12 Додека таа продолжуваше да се моли пред Господа, Илиј ја погледна нејзината уста. 13 А Ана зборуваше во срцето свое; само усните ѝ се движеа, но гласот ѝ не се слушаше. Затоа Илиј помисли дека е пијана. 14 И Илиј ѝ рече: „До кога ќе бидеш пијана? Отстрани го виното од себе!“
1
Ана, мајката на Самоил
15 А Ана одговори и рече: „Не, господару мој, јас сум жена со нажален дух; не сум пиела ни вино ни сикер, туку ја излеав душата своја пред Господа.“ 16 Не сметај ја својата слугинка за ќерка на Велијар, зашто од изобилството на мојата жалба и тага зборував досега. 17 Тогаш Илиј одговори и рече: „Оди си со мир! И Бог Израилев нека ти ја исполни молбата што ја побара од Него!“ 18 А таа рече: „Нека твојата слугинка најде милост пред твоите очи!“ И жената си отиде по својот пат, јадеше и лицето ѝ престана да тагува. 19 И станаа рано наутро, се поклонија пред Господа и се вратија во својот дом во Рама. Елкана ја позна својата жена Ана, и Господ се сети на неа. 20 Кога дојде времето откако Ана зачна, роди син и го нарече Самуил, велејќи: „Затоа што го прашав Господа.” 21 И човекот Елкана отиде горе со целиот негов дом за да Му ја принесе на Господа годишната жртва и својот завет. 22 Но Ана не отиде горе, зашто му рече на мажот свој: „Нема да одам горе додека детето не се одвикне од доење, а потоа ќе го доведам за да се јави пред Господа и да остане таму засекогаш.“ 23 А Елкана, нејзиниот маж, ѝ рече: „Прави што ти е угодно; остани додека не го одвикнеш; само Господ нека го исполни зборот свој.“ Така жената остана и го цицаше својот син додека не го одвикна. 24 Откако го одвикна од доење, го зеде со себе, со три волови, една ефа брашно и мев вино, и го одведе во домот Господов во Сило. Детето беше мало. 25 И заклаа еден вол и го доведоа детето кај Илиј. 26 А таа рече: „Господару мој, како што е жива душата твоја, господару мој, јас сум жената што стоеше тука до тебе и Му се молеше на Господа.“ 27 За ова дете се молев, и Господ ми ја исполни молбата што ја побарав од него. 28 Затоа и му го позајмив на Господа; додека е жив, ќе му биде позајмен на Господа. И таму му се поклони на Господа.
1 Самоил 2 1 А Ана се помоли и рече: „Се радува срцето мое во Господа, мојот рог се воздигна во Господа; устата моја се рашири над моите непријатели, зашто се радувам на Твоето спасение. 2 Никој не е свет како Господ, зашто нема никој освен Тебе; нема карпа како нашиот Бог. 3 Не зборувајте повеќе толку гордо; нека не излегува дрскост од устата ваша, зашто Господ е Бог на знаењето и преку Него се мерат делата. 4 Лаковите на силните се скршени, а оние што се сопнаа се опашаа со сила. 5 Оние што беа сити се изнајмуваа за леб, а оние што беа гладни се изгладнеа; неплодната роди седум деца, а онаа што има многу деца се ослабува. 6 Господ убива и оживува, спушта во гробот и крева. 7 Господ осиромашува и збогатува, понижува и воздигнува. 8 Тој ги крева сиромасите од правта и го крева просјакот од ѓубриштето, за да ги постави меѓу кнезовите и да им даде наследство на престолот на славата, зашто столбовите на земјата се Господови, и врз нив го постави светот. 9 Тој ќе ги чува нозете на Своите светии, а злите ќе молчат во темнина, зашто со сила никој нема да победи. 10 Противниците Господови ќе бидат скршени на парчиња; од небото ќе грми врз нив; Господ ќе ги суди краиштата на земјата; ќе му даде сила на својот цар и ќе го воздигне рогот на својот помазаник.
2
Ана, мајката на Самоил
Коментар Приказната за Ана, која се наоѓа во 1 Самоилова книга, поглавја 1 и 2 , е една од најмоќните библиски наративи за тагата, упорната молитва, верата и божественото оправдување.
Дел 1: Разработка на приказната на Хана, стих по стих 1 Самоилова глава 1: Тага, молитва и ветување Стихови 1–2 (Елкана и неговите две жени): Приказната започнува со претставување на Елкана, левит од гората Ефрем, и неговите две жени: Фенина (која имаше деца) и Ана (која беше неплодна). Стихови 3–5 (Годишно обожавање и фаворизирање): Семејството патува годишно за да му се поклони и да му принесе жртва на Господарот на војските во Сило. Иако Фенина има деца, Елкана ѝ дава на Ана „достоен дел“ (или двоен дел) затоа што длабоко ја сака, и покрај тоа што Господ ѝ ја затворил утробата. Стихови 6–8 (Провокацијата на Фенина): Фенина постојано ја исмејува и провоцира Ана поради нејзината неплодност, терајќи ја да плаче и да одбива храна. Елкана се обидува да ја утеши со нежни зборови ( „Не сум ли јас подобар за тебе од десет синови?“ ), но срцето на Ана останува тешко. Стихови 9–11 (Горчливата молитва и завет на Ана): По оброкот во Сило, длабоко ожалостената Ана станува и оди во храмот. Горко плачејќи, таа му се моли на Господа и се заветува: ако Бог ѝ даде машко дете, таа ќе му го посвети на Господа за сите денови од неговиот живот, и никаков брич нема да му ја допре главата. Стихови 12–14 (Погрешна проценка на Или): Додека Ана продолжува да се моли тивко во своето срце (само усните ѝ се движат, но не се слуша никаков глас), првосвештеникот Илиј ја набљудува и погрешно претпоставува дека е пијана, велејќи ѝ да го остави виното. Стихови 15–16 (Одбрана на Ана): Ана со почит го корегира Илиј, објаснувајќи дека не е пијана од вино, туку дека е „жена со тажен дух“ која ја излева својата душа пред Господа од голема жалба и тага. Стихови 17–18 (Благословот на Или и мирот на Ана): Или одговара со благослов: „Оди во мир! И Бог Израилев нека ти ја исполни молбата што ја побара од Него.“ Лицето на Ана веднаш се менува; таа си оди по својот пат, јаде и повеќе не е тажна. Стихови 19–20 (Раѓањето на Самоил): Семејството се поклонува следниот ден наутро и се враќа дома во Рама. Елкана ја познава својата жена Ана, и Господ се сети на неа. Таа зачнува и раѓа син, нарекувајќи го Самуил (што значи „Слушнато од Бога“), велејќи: „Затоа што го побарав од Господа“. Стихови 21–23 (Останување додека не се одвикне): Кога Елкана оди во Сило за годишната жртва, Ана останува дома, изјавувајќи дека ќе оди само откако детето ќе се одвикне, за да може трајно да го претстави пред Господа. Елкана ја поддржува нејзината одлука.
3
Ана, мајката на Самоил
Стихови 24–28 (Исполнување на заветот): Откако Самоил ќе се одвикне од доењето, Ана го доведува во домот Господов во Сило, заедно со дарежлива жртва (три волови, брашно и вино). Таа го потсетува Илиј на жената која стоела молејќи се покрај него пред години, изјавува дека ова е детето за кое се молела и му го позајмува на Господа додека е жив.
1 Самоилова глава 2:1–10: Анана песна за благодарност Стихови 1–3 (Радувајќи се во Божјата светост): Ана избувнува во пророчка молитва на пофалба. Нејзиното срце се радува во Господа, нејзиниот рог е возвишен и таа се радува на Неговото спасение. Таа изјавува дека нема никој свет како Господа, ниту карпа како Него. Стихови 4–5 (Пресврт на човечките околности): Ана ја слави Божјата сувереност над човечката судбина: лаковите на силните луѓе се скршени, сопнувачите се опашани со сила, ситите мора да се изнајмат за леб, а неплодната роди седум , додека онаа што имаше многу деца талкаше. Стихови 6–8 (Божјата моќ над животот и смртта): Господ убива и оживува; Тој ги спушта во гробот и ги воздигнува; ги крева сиромасите од правта и го крева просјакот од ѓубриштето за да ги постави меѓу кнезовите, зашто столбовите на земјата му припаѓаат на Господа. Стихови 9–10 (Заштита на праведните): Бог ги чува нозете на Своите светии, а злите ќе молчат во темнина, зашто со сила никој нема да победи. Господ ќе ги суди краиштата на земјата и ќе даде сила и ќе го возвиши рогот на Својот помазаник.
Дел 2: Клучни лекции и животни примени 1. Радикална искреност во молитвата Поука: Ана не ја криеше својата болка зад учтив религиозен јазик. Таа горчливо плачеше, ја излеваше својата душа и ја положи суровата тага пред Бога. Примена во животот: Бог нè поканува да ги донесеме нашите автентични емоции - тага, фрустрација, горчина и копнеж - директно кај Него. Не треба да ги исчистите вашите емоции пред да разговарате со Бога; Тој се справува со искрената тага подобро од кој било друг. 2. Надминување на осудувањето и недоразбирањето на другите Поука: Дури и еден духовен водач (Илија) погрешно ја проценил Ана, обвинувајќи ја за пијанство кога всушност била во длабока заедница со Бога. Ана не возвратила ниту се бранела; таа понизно и со почит ја разјаснила својата позиција. Примена во животот: Кога луѓето погрешно ги разбираат вашите мотиви, борби или тивки моменти на духовна битка, одржувајте ја вашата смиреност. Задржете го фокусот на Бога, наместо да се браните од секој критичар. 3. Верувајќи во Бога над пробивот (Интегритет на заветите) Поука: Откако толку очајно се молела за дете, Ана го одржала своето ветување, доброволно предавајќи го својот долгоочекуван син на служба на Господ во храмот откако бил одбиен од доење.
4
Ана, мајката на Самоил
Примена во животот: Кога Бог ги услишува нашите најдлабоки молитви, лесно е цврсто да се држиме за благословот како за наше сопствено поседување. Хана нè потсетува лабаво да ги држиме нашите благослови, имајќи предвид дека сè што примаме доаѓа од Бога и на крајот е наменето да Го почитува Него. 4. Претворање на страдањето во песна на пофалба Поука: Приказната на Хана преминува од тивок плач во Поглавје 1 во возвишена, пророчка песна на победа во Поглавје 2. Нејзиниот фокус целосно се префрла од нејзиното минато понижување на Божјиот врвен карактер и суверенитет. Примена во животот: Болката има рок на траење, но обожавањето трае. Кога Бог ве води низ период на искушенија или одговара на долгоочекувана молитва, нека вашиот одговор биде сведоштво за Неговата добрина што ги охрабрува другите. Клучен заклучок: Патувањето на Ана нè учи дека ниедна сезона на неплодност или понижување не е трајна во рацете на Бога. Тој ги гледа занемарените, ги слуша тивките крици на скршените срца и е способен да ја претвори тагата во танцување.
5