KAPITEL 1
KAPITEL 2
1 Géif Gerechtegkeet gär, Dir, déi Riichter vun der Äerd sinn: Denkt un den Här mat engem gudden (Häerz) a sicht him an der Einfachheet vum Häerz. 2 Well hie gëtt vun deenen fonnt, déi hien net versichen; a weist sech zu deenen, déi him net mësstrauen. 3 Fir froward Gedanken trennen sech vu Gott: a seng Kraaft, wann et probéiert gëtt, reprochéiert déi Onverstand. 4 Fir an eng béiswëlleg Séil wäert d'Wäisheet net erakommen; wunnt och net am Kierper, deen ënner Sënn ass. 5 Fir den hellege Geescht vun der Disziplin wäert de Bedruch flüchten, an aus Gedanken ewechhuelen, déi ouni Verständnis sinn, a wäert net bleiwen wann Ongerechtegkeet erakënnt. 6 Fir Wäisheet ass e léiwe Geescht; a wäert e Blasphemer vu senge Wierder net befreien: well Gott ass Zeien vu senge Réng, an e richtege Beobachter vu sengem Häerz, an en Héier vu senger Zong. 7 Fir de Geescht vum Här fëllt d'Welt: an dat, wat alles enthält, huet Wëssen vun der Stëmm. 8 Dofir, deen ongerecht Saache schwätzt, kann net verstoppt ginn: och d'Rache wäert net laanscht him goen, wann se bestrooft. 9 Fir Inquisitioun gëtt an d'Berodung vun den Ongotten gemaach: an de Klang vu senge Wierder wäert dem Här kommen fir d'Manifestatioun vu senge béisen Doten. 10 Fir d'Ouer vun der Jalousie héiert alles: an de Kaméidi vu Gemumm ass net verstoppt. 11 Dofir passt op fir ze murmuréieren, wat net rentabel ass; a refuséiert Är Zong vu Réckzuch: well et gëtt kee Wuert sou geheim, dat fir näischt geet: an de Mond, dee gleeft, killt d'Séil. 12 Sicht net den Doud am Feeler vun Ärem Liewen: an zitt net op Iech selwer Zerstéierung mat de Wierker vun Ären Hänn. 13 Fir Gott huet den Doud net gemaach: an huet och keng Freed un der Zerstéierung vun de Liewegen. 14 Well hien huet alles erschaf, fir datt se hir sinn: an d'Generatioune vun der Welt ware gesond; an et ass kee Gëft vun Zerstéierung an hinnen, nach d'Kinnekräich vum Doud op der Äerd: 15 (Fir Gerechtegkeet ass onstierflech:) 16 Awer ongott Männer mat hire Wierker a Wierder hunn et hinnen genannt: well wann se geduecht hunn et hire Frënd ze hunn, hunn se zu näischt verbraucht, an hunn e Bund mat deem gemaach, well se et wäert sinn domat deelzehuelen.
1 Fir déi Ongott soten, mat sech selwer ze redenéieren, awer net richteg, Eist Liewen ass kuerz an langweileg, an am Doud vun engem Mann gëtt et keng Recours: et war och kee Mënsch bekannt, datt hien aus dem Graf zréckkoum. 2 Well mir si bei all Abenteuer gebuer: a mir wäerten duerno sinn wéi wa mir ni gewiescht wieren: well den Otem an eise Nues ass wéi Damp, an e klenge Fonken am Beweegung vun eisem Häerz: 3 Dee geläscht gëtt, eise Kierper gëtt an Asche ëmgewandelt, an eise Geescht wäert verschwannen wéi déi mëll Loft, 4 An eisen Numm wäert an der Zäit vergiess ginn, a kee Mënsch wäert eis Wierker an Erënnerung hunn, an eist Liewen wäert als Spuer vun enger Wollek fortgoen, a wäert als Niwwel verspreet ginn, dee mat de Strahlen vun der Sonn, a mat der Hëtzt iwwerwannen. 5 Fir eis Zäit ass e ganz Schied, deen fortgeet; an no eisem Enn gëtt et kee Retour: well et ass séier versiegelt, sou datt kee Mënsch erëm kënnt. 6 Kommt also, loosst eis déi gutt Saache genéissen, déi präsent sinn: a loosst eis séier d'Kreaturen benotze wéi an der Jugend. 7 Loosst eis eis mat deiere Wäin a Salben fëllen: a loosst keng Blummen vum Fréijoer laanscht eis goen: 8 Loosse mir eis mat Rosenbuden kréinen, ier se verdrängt ginn: 9 Loosst kee vun eis ouni säin Deel vun eiser Fräiheet goen: loosst eis Zeechen vun eiser Freed op all Plaz hannerloossen: well dëst ass eisen Deel, an eise Lot ass dëst. 10 Loosst eis den aarme gerechte Mann ënnerdrécken, loosst eis d'Witfra net spueren, an déi al gro Hoer vun den Alter net éieren. 11 Loosst eis Kraaft d'Gesetz vun der Gerechtegkeet sinn: well dat, wat schwaach ass, ass näischt wäertvoll fonnt. 12 Dofir loosst eis op déi Gerecht leien; well hien ass net fir eis Tour, an hien ass propper am Géigesaz zu eisem Handlungen: hien upbraidet eis mat eisem beleidegt d'Gesetz, an géint eis infame de transgressions vun eiser Ausbildung. 13 Hie bekennt sech d'Wësse vu Gott ze hunn: an hie nennt sech d'Kand vum Här. 14 Hie gouf gemaach fir eis Gedanken ze widderhuelen. 15 Hien ass traureg fir eis och ze gesinn: well säi Liewen ass net wéi déi aner Männer, seng Weeër si vun enger anerer Manéier.
16 Mir gi vu him als Fälschunge geschätzt: hien hält sech vun eise Weeër wéi vu Schmutzegkeet: hien schwätzt d'Enn vun de Gerechten aus, fir geseent ze ginn, a mécht säi stolz, datt Gott säi Papp ass. 17 Loosst eis kucken ob seng Wierder wouer sinn: a loosst eis beweisen wat um Enn vun him geschéie wäert. 18 Well wann de Gerechte de Jong vu Gott ass, da wäert hien him hëllefen an hien aus der Hand vu senge Feinde befreien. 19 Loosst eis hie mat Trotzdem a Folter ënnersichen, fir datt mir seng Gedold kennen a seng Gedold beweisen. 20 Loosst eis hie mat engem schueden Doud veruerteelen: well hien duerch seng eegen Aussoe respektéiert gëtt. 21 Esou Saachen hu si sech virgestallt, a goufen täuscht: well hir eege Béisheet huet si blann gemaach. 22 Wat d'Geheimnisser vu Gott ugeet, si woussten se net: weder hunn si gehofft op d'Léin vun der Gerechtegkeet, nach hunn d'Belounung fir onbestänneg Séilen ënnerscheet. 23 Well Gott huet de Mënsch erschaf fir onstierwlech ze sinn, an huet hien zum Bild vu senger eegener Éiwegkeet gemaach. 24 Trotzdem ass duerch Näid vum Däiwel den Doud an d'Welt komm: an déi, déi vu senger Säit halen, fannen et. KAPITEL 3 1 Awer d'Séilen vun de Gerechte sinn an der Hand vu Gott, an et wäert keng Péng beréieren. 2 An de Siicht vun den Onverstanden schéngen se ze stierwen: an hiren Oflaf ass fir Misär geholl, 3 An hir Géi vun eis fir eng total Zerstéierung ze sinn: awer si sinn a Fridden. 4 Well wa se an den Ae vu Männer bestrooft ginn, awer ass hir Hoffnung voller Onstierflechkeet. 5 A nodeems se e bësse gestrach gi sinn, wäerte si vill belount ginn: well Gott huet si bewisen, an huet se fir sech selwer wäertvoll fonnt. 6 Wéi Gold am Schmelzhäre huet hien se probéiert, an huet se als Brennoffer kritt. 7 An an der Zäit vun hirer Visite solle si blénken, a lafe wéi d'Funken ënner de Stëpp. 8 Si wäerten d'Natiounen riichten an d'Herrschaft iwwer d'Leit hunn, an hiren Här wäert fir ëmmer regéieren. 9 Déi, déi hiert Vertrauen an him setzen, sollen d'Wourecht verstoen: an déi, déi an der Léift trei sinn, wäerte bei him bleiwen: well Gnod a
Barmhäerzegkeet ass fir seng Hellegen, an hien huet ëm seng Ausgewielten këmmert. 10 Awer déi Ongott solle bestrooft ginn no hiren eegene Phantasie, déi déi Gerecht vernoléissegt hunn an den Här verlooss hunn. 11 Fir wien d'Wäisheet an d'Ernärung veruechtt, hien ass miserabel, an hir Hoffnung ass vergeblech, hir Aarbecht ass onfruchtbar, an hir Wierker sinn net profitabel: 12 Hir Frae sinn domm, an hir Kanner béis: 13 Hir Nokommen ass verflucht. Dofir ass geseent déi onfräiwëlleg, déi net beschiedegt ass, déi dat sënnegt Bett net kennt: si wäert Fruucht hunn an der Besuch vu Séilen. 14 A geseent ass den Eunuch, dee mat sengen Hänn keng Ongerechtegkeet gemaach huet, nach béis Saache géint Gott virgestallt huet: fir him gëtt de spezielle Kaddo vum Glawen an eng Ierfschaft am Tempel vum Här méi akzeptabel fir säi Geescht. 15 Well herrlech ass d'Fruucht vu gudden Aarbechten: an d'Wurzel vun der Wäisheet wäert ni ewechfalen. 16 Wat d'Kanner vun Ehebriecher ugeet, si sollen net zu hirer Perfektioun kommen, an d'Somen vun engem ongerechte Bett soll erausgerappt ginn. 17 Well wa se laang liewen, wäerte se awer näischt ugesinn ginn: an hire leschten Alter wäert ouni Éier sinn. 18 Oder, wa se séier stierwen, hu si keng Hoffnung, weder Trouscht am Dag vum Prozess. 19 Well schrecklech ass d'Enn vun der ongerechter Generatioun. KAPITEL 4 1 Besser ass et keng Kanner ze hunn an Tugend ze hunn: well d'Erënnerung dovun ass onstierflech: well et mat Gott a mat de Männer bekannt ass. 2 Wann et präsent ass, huelen d'Männer Beispiller; a wann et fort ass, wënsche se et: et huet eng Kroun un, an triumphéiert fir ëmmer, nodeems se d'Victoire kritt hunn, streiden fir onbeschiedegt Belounungen. 3 Awer déi multiplizéierend Brout vun den Ongotten wäert net opbléien, an net déif Wuerzelen aus Bastard-Rutschen huelen, a keng séier Fundament leeën. 4 Well wa se fir eng Zäit a Branchen bléien; awer net dauernd stoen, si wäerte mam Wand gerëselt ginn, an duerch d'Kraaft vum Wand gi se erausgerappt. 5 Déi onvollstänneg Branchen sollen ofgebrach ginn, hir Uebst sinn net profitabel, net reift fir ze iessen, jo, treffen fir näischt.
6 Fir Kanner, déi aus onerlaabten Better gebuer sinn, sinn Zeie vu Béisheet géint hir Elteren an hirem Prozess. 7 Awer och wann déi Gerecht mam Doud verhënnert ginn, awer wäert hien a Rou sinn. 8 Fir den éierlechen Alter ass net dat, wat an der Längt vun der Zäit steet, an och net un der Zuel vu Joer gemooss. 9 Awer Wäisheet ass déi gro Hoer fir d'Mënsche, an en ongefleckt Liewen ass den Alter. 10 Hien huet Gott gefall, a war vun him beléift: sou datt hien ënner de Sënner wunnt, gouf hien iwwersat. 11 Jo, séier gouf hien ewechgeholl, fir datt dës Béisheet säi Verständnis verännere sollt, oder seng Séil betrëfft. 12 Well d'Verzauberung vun der Naughtiness verstoppt Saachen, déi éierlech sinn; an d'Wanderung vun der Begeeschterung ënnersträicht den einfache Geescht. 13 Hie, a kuerzer Zäit perfekt gemaach ginn, huet eng laang Zäit erfëllt: 14 Fir seng Séil huet den HÄR gefreet: dofir huet hien him séier vun de Béisen ewechgeholl. 15 Dëst hunn d'Leit gesinn, an hunn et net verstanen, a si hunn dat net an hire Kapp geluecht, datt seng Gnod a Barmhäerzegkeet mat sengen Hellegen ass, an datt hien seng Ausgewielten respektéiert. 16 Also déi Gerecht, déi dout ass, sollen déi Ongott veruerteelen, déi liewen; a Jugend, déi geschwënn déi vill Joeren an Alter vun den Ongerechte perfektionéiert ass. 17 Fir si wäerten d'Enn vun de Weisen gesinn, a wäerten net verstoen, wat Gott a sengem Rot vun him entscheet huet, a fir wat Enn den Här him a Sécherheet gesat huet. 18 Si sollen hie gesinn, an hie veruechten; awer Gott wäert se laachen fir ze laachen: a si wäerten duerno e grujeleg Kadaver sinn, an e Schold ënnert den Doudegen fir ëmmer. 19 Well hie wäert se zerräissen, a se mat Kapp erofgoen, fir datt se sprachlos sinn; an hie wäert se vun der Fondatioun rëselen; a si solle ganz zerstéiert ginn, a si sinn a Trauer; an hir Erënnerung wäert stierwen. 20 A wa se d'Rechnunge vun hire Sënnen opginn, da wäerte se mat Angscht kommen: an hir eege Ongerechtegkeete wäerten se op hir Gesiicht iwwerzeegen.
KAPITEL 5 1 Da soll de Gerechte Mann a grousser Fräiheet virum Gesiicht vun deenen, déi him betraff hunn, a kee Rechnung iwwer seng Aarbecht gemaach hunn. 2 Wann se et gesinn, wäerte se mat schrecklecher Angscht besuergt sinn, a wäerte iwwerrascht sinn iwwer d'Fräiheet vu senger Erléisung, sou wäit iwwer alles wat se gesicht hunn. 3 A si berouegen a kräischen aus Angscht vum Geescht, wäerten a sech selwer soen: Dëst war hien, dee mir heiansdo an der Spëtzt gehat hunn, an e Spréch vu Schold: 4 Mir Narren hunn säi Liewen Wahnsinn ugesinn, a säin Enn war ouni Éier: 5 Wéi ass hien ënner de Kanner vu Gott gezielt, a säi Lot ass ënner den Hellegen! 6 Dofir hu mir vum Wee vun der Wourecht gefeelt, an d'Liicht vun der Gerechtegkeet huet eis net geschéngt, an d'Sonn vun der Gerechtegkeet ass net op eis opgestan. 7 Mir hunn eis midd op de Wee vu Béisheet an Zerstéierung: jo, mir sinn duerch Wüst gaang, wou et kee Wee läit: awer wat de Wee vum Här ugeet, mir hunn et net gewosst. 8 Wat huet eis Stolz profitéiert? oder wat gutt huet de Räichtum mat eisem Verherrlechung eis bruecht? 9 All déi Saache sinn vergaangen wéi e Schied, an als Post, dee séier duerchgaang ass; 10 A wéi e Schëff dat iwwer d'Wellen vum Waasser geet, wat wann et fort ass, d'Spuer dovun net fonnt gëtt, weder de Wee vum Kiel an de Wellen; 11 Oder wéi wann e Vugel duerch d'Loft geflunn ass, gëtt et keen Zeeche vu sengem Wee ze fannen, awer déi liicht Loft, déi mam Schlag vun hire Flilleke geschloe gëtt a mat dem gewaltege Kaméidi a Beweegung vun hinnen getrennt ass, ass duerchgaang, an doropshin ass keen Zeeche wou si higaang ass ze fannen; 12 Oder wéi wann e Pfeil op eng Mark erschoss gëtt, trennt en d'Loft, déi direkt erëm zesummekënnt, fir datt e Mann net weess, wou en duerchgaang ass: 13 Och esou hu mir, soubal mir gebuer waren, ugefaang op eis Enn ze zéien, an hu keng Zeeche vun der Tugend ze weisen; mä goufen an eiser eegener Schlechtheet verbraucht. 14 Well d'Hoffnung vun den Ongotten ass wéi Stëbs, dee mam Wand ewechgesprengt gëtt; wéi en dënnen Schaum, dee mam Stuerm fortgefuer gëtt; wéi den Damp, deen hei an do mat engem Stuerm verspreet gëtt, an als Erënnerung un engem Gaascht fortgeet, deen nëmmen een Dag dauert.
15 Awer déi Gerecht liewen fir ëmmer; hir Belounung ass och mam Här, an d'Betreiung vun hinnen ass mam Allerhéchsten. 16 Dofir kréien si e glorräich Räich, an eng schéin Kroun aus dem Här senger Hand: fir mat senger rietser Hand wäert hien hinnen Cover, a mat sengem Aarm wäert hien hinnen schützen. 17 Hie wäert him seng Jalousie fir eng komplett Rüstung huelen, an d'Kreatur zu senger Waff maachen fir seng Feinde ze rächen. 18 Hie soll Gerechtegkeet als Broschtschëld undoen, a richteg Uerteel amplaz vun engem Helm. 19 Hie wäert d'Hellegkeet huelen fir en oniwwersiichtlecht Schëld. 20 Seng schwéier Roserei wäert hien fir e Schwäert schärfen, an d'Welt wäert mat him géint déi Onverstand kämpfen. 21 Dann sollen déi richteg zielend Donnerbiller an d'Ausland goen; a vun de Wolleken, wéi aus engem gutt gezunne Bogen, wäerte se op d'Mark fléien. 22 An Hagelsteng voller Roserei solle wéi aus engem Steen Bogen gegoss ginn, an d'Waasser vum Mier wäert géint si räissen, an d'Iwwerschwemmungen wäerten se grausam erdrénken. 23 Jo, e mächtege Wand wäert géint si opstoen, a wéi e Stuerm wäert se fortbléien: sou wäert Ongerechtegkeet d'ganz Äerd leeën, a krank Handel wäert d'Trone vun de Mächtegen ëmbréngen. KAPITEL 6 1Héiert also, O Dir Kinneken, a verstitt; léiert, Dir, déi Riichter vun den Enn vun der Äerd sinn. 2 Gitt Ouer, Dir, déi d'Leit regéieren, a herrlech an der Villfalt vun den Natiounen. 3 Well d'Kraaft gëtt Iech vum Här ginn, an d'Souveränitéit vum Héchsten, deen Är Wierker probéieren an Är Rotschléi sichen. 4 Well, Dir sidd Minister vu sengem Räich, hutt Dir net richteg beuerteelt, nach d'Gesetz gehalen, nach no dem Rot vu Gott gaang; 5 Schrecklech a séier wäert hien op dech kommen: fir e schaarf Uerteel wäert déi sinn, déi op héije Plazen sinn. 6 Fir Barmhäerzegkeet wäert geschwënn déi mëttlere verzeien: mä staark Männer wäerte staark gefoltert ginn. 7 Fir deen, deen den Här iwwer alles ass, wäert kengem Mënsch seng Persoun fäerten, an hien wäert net Angscht virun der Gréisst vun engem Mënsch sinn: well hien huet déi Kleng a Grouss gemaach, a këmmert sech ëm all gläich. 8 Awer e schwéiere Prozess wäert iwwer déi Mächteg kommen.
9 Zu iech also, O Kinneken, schwätzen ech, fir datt dir Wäisheet léiere kënnt, an net falen. 10 Fir déi, déi Hellegkeet helleg halen, sollen helleg beurteelt ginn: an déi, déi esou Saache geléiert hunn, wäerten fannen wat ze äntweren. 11 Dofir setzt Är Häerzen op meng Wierder; wënscht se, an Dir wäert geléiert ginn. 12 D'Wäisheet ass herrlech, a verschwënnt ni: jo, si ass einfach ze gesinn vun deenen, déi si gär hunn, a fonnt vun deenen, déi si sichen. 13 Si verhënnert déi, déi si wëllen, fir sech fir d'éischt hinnen bekannt ze maachen. 14 Wien hir fréi sicht, wäert keng grouss Trauer hunn: well hie fënnt hatt souz bei sengen Dieren. 15 Dofir iwwer hir ze denken ass Perfektioun vu Wäisheet: a wien no hatt oppasst, wäert séier ouni Suergfalt sinn. 16 Well si geet ronderëm, sicht déi, déi hir wäertvoll sinn, weist sech hinnen gënschteg op de Weeër, a begéint hinnen an all Gedanken. 17 Fir de ganz richtegen Ufank vun hirem ass de Wonsch vun der Disziplin; an d'Betreiung vun der Disziplin ass Léift; 18 A Léift ass d'Erhalen vun hire Gesetzer; an d'Oppassen op hir Gesetzer ass d'Versécherung vun der Inkorruptioun; 19 An Onkorruptioun mécht eis no bei Gott: 20 Dofir bréngt de Wonsch vu Wäisheet zu engem Räich. 21 Wann Är Freed dann op Trounen a Sceptre sinn, O Dir Kinneke vum Vollek, Éier Wäisheet, fir datt Dir fir ëmmer regéiere kënnt. 22 Wat d’Wäisheet ugeet, wat si ass, a wéi si opkomm ass, wäert ech dir soen, a wäert Iech keng Geheimnisser verstoppen: mee ech wäert hatt aus dem Ufank vun hirer Gebuert sichen, a bréngen d’Wësse vun hirem an d’Liicht, an wäert d'Wourecht net iwwergoen. 23 Ech wäert och net mat konsuméiere Näid goen; well esou e Mann wäert keng Gemeinschaft mat Wäisheet hunn. 24 Awer d'Viel vun de Weisen ass d'Wuel vun der Welt: an e weise Kinnek ass d'Erhale vun de Leit. 25 Kritt also Uweisunge duerch meng Wierder, an et wäert Iech gutt maachen. KAPITEL 7 1 Ech selwer sinn och e stierfleche Mann, wéi all, an d'Nofolger vun deem, deen als éischt aus der Äerd gemaach gouf, 2 An an der Gebärmutter vu menger Mamm gouf a Fleesch an der Zäit vun zéng Méint geformt, a Blutt kompriméiert, vum Som vum Mënsch, an dem Genoss, dat mam Schlof koum.
3 A wéi ech gebuer sinn, hunn ech an der gemeinsamer Loft gezunn, a sinn op d'Äerd gefall, déi vun der Natur ass, an déi éischt Stëmm, déi ech gesot hunn, war gekrasch, wéi all déi aner. 4 Ech sinn a Schwammkleeder gefleegt ginn, an dat mat Suergfalt. 5 Well et gëtt kee Kinnek, deen en aneren Ufank vun der Gebuert hat. 6 Fir all Männer hunn een Agank an d'Liewen, an esou erausgoen. 7 Dofir hunn ech gebiet, a Verständnis gouf mir ginn: Ech hunn Gott uruffen, an de Geescht vu Wäisheet ass bei mech komm. 8 Ech hu si viru Zepter an Troun léiwer gemaach, a Räichtum hunn ech näischt am Verglach zu hatt geschätzt. 9 Ech hunn och keen Edelstee mat hatt verglach, well all Gold fir si ass wéi e klenge Sand, a Sëlwer soll als Lehm virun hatt gezielt ginn. 10 Ech hunn hatt gär iwwer d'Gesondheet an d'Schéinheet, an hunn ech gewielt fir hatt amplaz vu Liicht ze hunn: well d'Liicht, dat vun hatt kënnt, geet ni aus. 11 All Gutt Saache sinn mat hir bei mir komm, an onzueleg Räichtum an hiren Hänn. 12 An ech hunn mech an hinnen all gefreet, well d'Wäisheet virun hinnen geet: an ech wousst net datt si d'Mamm vun hinnen war. 13 Ech hunn fläisseg geléiert, a vermëttelen hatt liberal: Ech verstoppen hir Räichtum net. 14 Fir si ass e Schatz fir d'Mënsche, deen ni feelt: déi déi benotzen, ginn d'Frënn vu Gott, fir d'Geschenker gelueft, déi aus Léieren kommen. 15 Gott huet mir zouginn, ze schwätzen, wéi ech wëll, a sech ze begéinen, wéi et entsprécht fir déi Saachen, déi mir ginn: well et ass deen, deen zur Wäisheet féiert an déi Weisen dirigéiert. 16 Well a senger Hand si mir an eis Wierder; all Wäisheet och, a Wëssen vun der Veraarbechtung. 17 Well hien huet mir bestëmmt Wëssen iwwer d'Saache ginn, nämlech ze wëssen, wéi d'Welt gemaach gouf, an d'Operatioun vun den Elementer: 18 Den Ufank, Enn, a Mëtt vun der Zäit: d'Verännerunge vum Wendung vun der Sonn, an d'Verännerung vun de Joreszäiten: 19 D'Kreeser vu Joeren an d'Positioune vu Stären: 20 D'Natur vu Liewewiesen, an d'Furies vu wëll Béischten: d'Gewalt vu Wand, an d'Begrënnung vu Männer: d'Diversitéit vu Planzen an d'Tugend vu Wuerzelen: 21 An all déi Saachen, déi entweder geheim oder offensichtlech sinn, dat weess ech. 22 Fir Wäisheet, déi den Aarbechter vun alle Saachen ass, huet mir geléiert: well an hirem ass e Versteesdemech helleg, een eenzegen, villfälteg,
subtil, lieweg, kloer, onbeschiedegt, einfach, net ënnerleien ze verletzen, gär dat wat gutt ass séier, wat net lassgelooss ka ginn, prett fir gutt ze maachen, 23 Frëndlech fir de Mënsch, stänneg, sécher, fräi vu Suergfalt, huet all Muecht, iwwerwaacht alles, a geet duerch all Verständnis, reng a subtil, Séilen. 24 Well d'Wäisheet ass méi bewegt wéi all Beweegung: si geet duerch a geet duerch alles duerch hir Rengheet. 25 Well si ass den Otem vun der Kraaft vu Gott, an e puren Afloss, deen aus der Herrlechkeet vum Allmächtege fléisst: dofir kann keng beschiedegt Saach an hatt falen. 26 Well si ass d'Helligkeit vum éiwege Liicht, den ongefleckten Spigel vun der Kraaft vu Gott, an d'Bild vu senger Guttheet. 27 A si ass nëmmen een, si kann alles maachen: a bleift a sech selwer, mécht si alles nei: an an all Zäitalter erakommen an helleg Séilen, si mécht hinnen Frënn vu Gott a Prophéiten. 28 Well Gott huet kee gär wéi deen, dee mat der Wäisheet wunnt. 29 Well si ass méi schéin wéi d'Sonn, a virun allem d'Uerdnung vun de Stären: am Verglach mam Liicht, ass si virun et fonnt. 30 Well no dëser kënnt Nuecht: awer de Vize wäert net géint d'Wäisheet herrschen. KAPITEL 8 1 Wäisheet erreecht vun engem Enn op en anert mächteg: a séiss bestallt hatt alles. 2 Ech hunn hatt gär, an hunn hatt vu menger Jugend gesicht, ech wollt hatt mäi Mann maachen, an ech war e Liebhaber vun hirer Schéinheet. 3 Doduerch datt si mat Gott vertraut ass, vergréissert si hir Adel: jo, den Här vun allem selwer huet hatt gär. 4 Well si ass mat de Geheimnisser vum Wësse vu Gott vernoléissegt, an eng Liebhaber vu senge Wierker. 5 Wann de Räichtum e Besëtz an dësem Liewen ze wënschen ass; wat ass méi räich wéi Wäisheet, déi alles funktionéiert? 6 A wann virsiichteg Aarbecht; wien vun all deem ass e méi lëschtegen Aarbechter wéi hatt? 7 A wann e Mann d'Gerechtegkeet gär huet, sinn hir Aarbechten Tugenden: well si léiert Temperament a Virsiicht, Gerechtegkeet a Kraaft: dat sinn esou Saachen, wéi d'Männer näischt méi rentabel an hirem Liewen hunn. 8 Wann e Mann vill Erfarung wënscht, da weess si Saachen aus alen, a seet richteg wat wäert kommen: si kennt d'Subtilitéite vu Rieden, a kann däischter
Sätz ausdrécken: si gesäit Zeeche a Wonner vir, an d'Evenementer vun de Joreszäiten an Zäiten. 9 Dofir hunn ech virgesinn, hatt bei mir ze huelen fir bei mir ze liewen, wousst datt si e Beroder vu gudde Saache wier an e Komfort a Suergen an Trauer. 10 Fir hir Wuel wäert ech Schätzung ënner der Vill hunn, an Éier mat den Eelsten, obwuel ech jonk sinn. 11 Ech wäert séier an Uerteel fonnt ginn, a wäert an de Siicht vu grousse Männer bewonnert ginn. 12 Wann ech meng Zong halen, wäerte si meng Fräizäit bidden, a wann ech schwätzen, da wäerte si mir gutt Ouer ginn: wann ech vill schwätzen, da wäerte se hir Hänn op hire Mond leeën. 13 Desweideren wäert ech duerch hir Onstierflechkeet kréien, an hannerloosse mir eng éiweg Erënnerung un déi, déi no mir kommen. 14 Ech wäert d'Leit an Uerdnung setzen, an d'Natiounen wäerte mir ënnerworf ginn. 15 Schrecklech Tyranne wäerte fäerten, wa se nëmme vu mir héieren; Ech wäert gutt ënnert der Villfalt fonnt ginn, an dapere am Krich. 16 Nodeem ech a mäi Haus komm sinn, wäert ech mech mat hatt ophalen: well hir Gespréich huet keng Batterkeet; a mat hir ze liewen huet keng Trauer, mee Freed a Freed. 17 Elo, wéi ech dës Saache a mir selwer betruecht hunn an se a mengem Häerz iwwerluecht hunn, wéi dat mat der Wäisheet verbonnen ass Onstierflechkeet; 18 A grouss Freed ass et hir Frëndschaft ze hunn; an an de Wierker vun hiren Hänn sinn onendlech Räichtum; an der Ausübe vun Konferenz mat hirem, Virsiichtegkeet; an am Gespréich mat hir, e gudde Rapport; Ech si gaang fir ze sichen wéi ech hatt bei mech huelen. 19 Well ech war e witzegt Kand an hat e gudde Geescht. 20 Jo éischter, well ech gutt sinn, sinn ech an e Kierper onbeschiedegt komm. 21 Trotzdem, wéi ech gemierkt hunn, datt ech hatt soss net konnt kréien, ausser Gott huet hir mir ginn; an dat war e Punkt vu Wäisheet och ze wëssen, wiem säi Kaddo hatt war; Ech hunn den Här gebiet, an hunn him gefrot, a mat mengem ganzen Häerz hunn ech gesot: KAPITEL 9 1O Gott vu menge Pappen, an Här vun der Barmhäerzegkeet, deen alles mat Ärem Wuert gemaach huet,
2 An huet de Mënsch duerch Är Wäisheet geweit, datt hien Herrschaft iwwer d'Kreaturen huet, déi Dir gemaach hutt, 3 A bestallt d'Welt no Gläichheet a Gerechtegkeet, a leet Uerteel mat engem oprechten Häerz aus: 4 Gëff mir Wäisheet, déi bei dengem Troun sëtzt; a refuséiert mech net aus Äre Kanner: 5 Fir ech däi Knecht a Jong vun Ärer Déngschtmeedchen sinn eng schwaach Persoun, a vun enger kuerzer Zäit, an ze jonk fir d'Versteesdemech vun Uerteel a Gesetzer. 6 Well wann e Mann ni sou perfekt ënnert de Mënsche Kanner ass, awer wann Är Wäisheet net bei him ass, da wäert hien näischt ugesinn ginn. 7 Du hues mech gewielt fir e Kinnek vun Ärem Vollek ze sinn, an e Riichter vun Äre Jongen a Meedercher: 8 Du hues mir gebueden, en Tempel op dengem hellege Bierg ze bauen, an en Altor an der Stad, an där Dir wunnt, eng Ähnlechkeet vum hellege Tabernakel, deen Dir vun Ufank un virbereet hutt. 9 An d'Wäisheet war bei dir: déi kennt Är Wierker, a war präsent wéi Dir d'Welt gemaach hutt, a wousst wat akzeptabel war an dengen Aen, a richteg an Ären Geboter. 10 O schéckt hatt aus dengem hellege Himmel, a vum Troun vun Denger Herrlechkeet, fir datt si präsent ass, mat mir schaffen, fir datt ech wësse wat fir Iech gefält. 11 Well si weess a versteet alles, a si wäert mech nüchtern a menge Handlungen féieren, a mech an hirer Kraaft erhalen. 12 Also solle meng Wierker akzeptabel sinn, an da wäert ech Äert Vollek gerecht riichten, a wäert wäert sinn, a mengem Papp säi Sëtz ze sëtzen. 13 Fir wat ass deen, deen de Rot vu Gott kennt? oder wien kann denken, wat de Wëlle vum Här ass? 14 Well d'Gedanke vun de stierfleche Männer sinn miserabel, an eis Geräter sinn awer onsécher. 15 Fir de korruptiblen Kierper dréckt d'Séil erof, an den äerdlechen Tabernakel weegt de Geescht, deen iwwer vill Saache mëscht. 16 A kaum rode mir richteg op Saachen, déi op der Äerd sinn, a mat Aarbecht fanne mir d'Saachen, déi virun eis sinn: awer déi Saachen, déi am Himmel sinn, déi gesicht hunn? 17 An däi Rot, wien huet et bekannt, ausser Dir gitt Wäisheet, a schéckt Ären Hellege Geescht vun uewen? 18 Well esou goufen d'Weeër vun deenen, déi op der Äerd gelieft hunn, reforméiert, an d'Mënsche goufen d'Saachen geléiert, déi Iech gefält, a goufen duerch Wäisheet gerett.
KAPITEL 10 1 Si huet den éischte geformte Papp vun der Welt, deen eleng erschaf gouf, bewahrt an hien aus sengem Fall erausbruecht, 2 An huet him d'Muecht ginn alles ze regéieren. 3 Awer wéi déi Ongerechteg vu senger Roserei fortgaang sinn, ass hien och an der Roserei ëmkomm, mat där hie säi Brudder ermord huet. 4 Fir deem seng Ursaach d'Äerd mat der Iwwerschwemmung erdronk ass, huet d'Wäisheet et erëm bewahrt, an huet de Wee vun de Gerechten an engem Stéck Holz vu klenge Wäert geleet. 5 Ausserdeem hunn d'Natiounen an hirer béiser Verschwörung verwiesselt, si huet de Gerechten erausfonnt, an huet hien Gott onbeschiedegt behalen, an huet hie staark gehalen géint seng zaart Matgefill géint säi Jong. 6 Wéi déi Ongott ëmkomm sinn, huet si de Gerechte befreit, dee vum Feier geflücht ass, dat op déi fënnef Stied gefall ass. 7 Vun deem seng Béisheet och bis haut de Wüstland, dat fëmmt, en Zeegnes ass, a Planzen, déi Friichten droen, déi ni zu Reife kommen: an e stännege Salzseil ass e Monument vun enger ongleeweger Séil. 8 Fir wat d'Wäisheet net ugeet, hunn si net nëmmen dëse Schued gemaach, datt se net woussten wat gutt waren; awer och der Welt e Gedenken un hir Dommheet hannerlooss: sou datt se an de Saachen, an deenen se beleidegt hunn, net sou vill wéi verstoppt kënne ginn. 9 Awer d'Wäisheet huet déi vu Péng befreit, déi op si gesuergt hunn. 10 Wéi déi Gerechte vu sengem Brudder senger Roserei geflücht hunn, huet si him op richtege Weeër geleet, him d'Kinnekräich vu Gott gewisen an him Wëssen iwwer helleg Saache ginn, hie räich gemaach op seng Reesen, an d'Fruucht vu senger Aarbecht multiplizéiert. 11 An der Begeeschterung vun deenen, déi hien ënnerdréckt hunn, ass si bei him gestallt an huet hie räich gemaach. 12 Si huet hie vu senge Feinde verdeedegt, an huet hie geschützt vun deenen, déi gewaart hunn, an an engem schwéiere Konflikt huet si him d'Victoire ginn; datt hie wësse kéint datt d'Guttheet méi staark ass wéi alles. 13 Wéi déi Gerecht verkaaft goufen, huet si hien net verlooss, awer huet hie vun der Sënn befreit: si ass mat him an de Gruef erofgaang, 14 An huet hien net a Bänn gelooss, bis si him de Zepter vum Räich bruecht huet, a Kraaft géint déi, déi hien ënnerdréckt hunn: wat fir déi, déi hie
beschëllegt haten, si huet hinnen als Ligener gewisen, an huet him éiweg Herrlechkeet ginn. 15 Si huet déi gerecht Leit an de blamlos Som aus dem Natioun befreit, dat si ënnerdréckt huet. 16 Si ass an d'Séil vum Knecht vum Här komm, an huet schreckleche Kinneken a Wonner an Zeeche widderstoen; 17 Déi Gerechten eng Belounung vun hiren Aarbechten ofginn, hunn se op eng wonnerbar Manéier gefouert, a war hinnen fir e Cover vum Dag, an e Liicht vu Stären an der Nuetszäit; 18 Hien huet se duerch d'roude Mier bruecht an si duerch vill Waasser gefouert: 19 Si huet awer hir Feinde erdrénkt, an huet se aus dem Buedem vum Déif erausgehäit. 20 Dofir hunn déi Gerechten déi Ongott verwinnt, an hunn däin hellege Numm gelueft, O Här, a vergréissert mateneen deng Hand, déi fir si gekämpft huet. 21 Well d'Wäisheet huet de Mond vun de Stämme opgemaach an d'Zongen gemaach vun deenen, déi net schwätze kënnen. KAPITEL 11 1 Si huet hir Wierker an der Hand vum hellege Prophéit bruecht. 2 Si sinn duerch d'Wüst gaang, déi net bewunnt war, an hunn Zelter opgestallt op Plazen, wou kee Wee louch. 3 Si stoungen géint hir Feinde, a si vun hire Géigner rächen ginn. 4 Wéi si duuschtereg waren, hunn se dech uruffen, a Waasser gouf hinnen aus dem flinty Fiels ginn, an hiren Duuscht gouf aus dem haarde Steen geläscht. 5 Fir duerch wat hir Feinde bestrooft goufen, vun deemselwechte sinn si an hirer Nout profitéiert. 6 Fir amplaz vun engem éiwege fléissende Floss, dee vu schlechtem Blutt besuergt ass, 7 Fir eng offensichtlech Beweis vun deem Gebot, wouduerch d'Kand ëmbruecht goufen, hutt Dir hinnen vill Waasser ginn duerch e Mëttel op déi se net gehofft hunn: 8 Du erklärt dann mat deem Duuscht, wéi s du hir Géigner bestrooft hues. 9 Well wa si probéiert goufen, awer a Barmhäerzegkeet gestrach, wousst si wéi déi Ongott a Roserei a gefoltert goufen, an duuschtereg op eng aner Manéier wéi déi Gerecht. 10 Fir dës hues du als Papp ageriicht a probéiert: awer deen aneren, als strenge Kinnek, hues du veruerteelt a bestrooft. 11 Egal ob si fehlen oder präsent waren, si ware gläich gestéiert.
12 Fir eng duebel Trauer ass op si komm, an e Gejäiz fir d'Erënnerung un d'Vergaangenheet. 13 Well wann se vun hiren eegene Strofe héieren hunn, datt deen anere profitéiert huet, hu si e Gefill vum Här. 14 Fir dee si mat Veruechtung respektéiert hunn, wéi hie laang virdru bei der Ausféierung vun de Puppelcher erausgehäit gouf, hien um Enn, wéi se gesinn hunn, wat geschitt ass, hunn si bewonnert. 15 Awer fir déi domm Geräter vun hirer Béisheet, mat deenen se täuscht sinn, hunn se Schlaangen ouni Vernunft unzebidden, a béis Déieren, du hues eng Villzuel vun onverständlechen Déieren op si geschéckt fir ze rächen; 16 Fir datt si wësse wësse, datt mat deem e Mënsch sënnegt, duerch dat och bestrooft gëtt. 17 Fir Deng Allmächteg Hand, déi d'Welt vun der Matière ouni Form gemaach huet, wollt net e Mëttel ënner hinnen eng Villfalt vu Bieren oder schaarfe Léiwen ze schécken, 18 Oder onbekannt wëll Béischt, voller Roserei, nei erschaf, otmen entweder e brennege Damp aus, oder dreckeg Doft vu verspreeten Damp, oder schéisse schrecklech Sparkelen aus hiren Aen: 19 Vun deem net nëmmen de Schued se op eemol verschéckt, awer och déi schrecklech Vue se komplett zerstéieren. 20 Jo, an ouni dës kéinte si mat engem Héichuewer gefall sinn, vu Rache verfollegt ginn an duerch den Otem vun Ärer Kraaft verstreet ginn: awer du hues alles a Mooss an Zuel a Gewiicht bestallt. 21 Well Dir kënnt Är grouss Kraaft zu all Zäit weisen, wann Dir wëllt; a wien kann d'Kraaft vun dengem Aarm widderstoen? 22 Well d'ganz Welt virun dir ass wéi e klengt Kär vum Gläichgewiicht, jo, wéi e Drëps vum Muerestau, deen op d'Äerd fällt. 23Awer du hues Barmhäerzegkeet op all; well du kanns alles maachen, a winkest op d'Sënne vun de Männer, well se sollen änneren. 24 Well du hues alles gär, wat sinn, an entschëllegt näischt, wat s du gemaach hues: well ni hätts du eppes gemaach, wann s du et haassen hätt. 25 A wéi konnt iergendeppes aushalen, wann et net Äre Wëlle gewiescht wier? oder konservéiert ginn, wann net vun dir genannt? 26 Awer du spuert alles: well se sinn déng, O Här, du Liebhaber vu Séilen. KAPITEL 12 1 Well däin onvergiessleche Geescht ass an alle Saachen. 2 Dofir chastenest du se lues a lues, déi beleidegen, a warnt se, andeems se se an d'Erënnerung setzen,
an deenen se beleidegt hunn, fir datt se hir Béisheet verloossen, datt se op dech gleewen, O Här. 3 Well et war Äre Wëllen duerch d'Hänn vun eise Pappen déi eeler Awunner vun Ärem hellege Land ze zerstéieren, 4 Deen Dir haasst fir déi meescht odious Wierker vun Hexerei ze maachen, a béis Opfer; 5 An och déi barmhäerzlech Mäerder vu Kanner, an d'Fleesch vum Mënsch, an d'Feier vum Blutt, 6 Mat hire Paschtéier aus der Mëtt vun hirer idolatrescher Crew, an den Elteren, déi mat hiren eegenen Hänn ëmbruecht hunn Séilen ouni Hëllef: 7 Fir datt d'Land, dat Dir iwwer all aner geschätzt hutt, eng wäertvoll Kolonie vu Gottes Kanner kritt. 8 Trotzdem och déi, déi Dir als Männer verschount hutt, an Dir hutt Wesp geschéckt, Virleefer vun dengem Host, fir se no an no ze zerstéieren. 9 Net datt Dir net fäeg sidd, déi Ongott ënner der Hand vun de Gerechten an der Schluecht ze bréngen, oder se op eemol mat grausamen Béischten oder mat engem rauem Wuert ze zerstéieren: 10 Awer wann Dir Är Uerteeler iwwer si lues a lues ausféiert, hutt Dir hinnen Plaz vun der Berouegung ginn, net ignorant datt si eng naughty Generatioun waren, an datt hir Béiswëlleg an hinnen gewuess ass, an datt hir Erkenntnisser ni geännert ginn. 11 Well et war e verflucht Som vun Ufank un; weder hues du aus Angscht virun engem Mënsch hinnen Entschëllegt fir déi Saachen, an deenen se gesënnegt hunn. 12 Well wien seet: Wat hues du gemaach? oder wien wäert däi Uerteel widderstoen? oder wien wäert dech beschëllegt fir d'Natiounen, déi stierwen, déi Dir gemaach hutt? oder wien kënnt géint dech stoen, fir fir déi ongerecht Männer rächen ze ginn? 13 Well et gëtt et och kee Gott, ausser Dir, dee sech ëm all këmmert, wiem Dir kéint weisen, datt Äert Uerteel net onrecht ass. 14 Weder kann de Kinnek oder den Tyrann säi Gesiicht géint dech setzen fir iergendeen, deen s du bestrooft hues. 15 Also well Dir selwer gerecht sidd, bestallt Dir alles gerecht: Dir mengt et net averstanen mat Ärer Kraaft fir deen ze veruerteelen, deen net verdéngt huet bestrooft ze ginn. 16 Well Deng Kraaft ass den Ufank vun der Gerechtegkeet, a well Dir den Här vun allem sidd, mécht et Iech fir all gnädeg ze sinn. 17 Fir wann d'Mënsche net gleewen, datt Dir vun enger voller Kraaft sidd, beweist Dir Är Kraaft, an ënner deenen, déi et wëssen, mécht Dir hir Frist manifestéiert.
18 Awer du, déi Är Kraaft beherrscht, riicht mat Gläichheet, a bestallt eis mat groussem Gonschten: well Dir däerft Muecht benotzen wann Dir wëllt. 19 Awer duerch esou Wierker hutt Dir Äert Vollek geléiert, datt de Gerechte Mënsch barmhäerzlech soll sinn, an Dir hutt Är Kanner vun enger gudder Hoffnung gemaach, datt Dir Berouegung fir Sënne gitt. 20 Fir wann Dir d'Feinde vun Äre Kanner bestrooft hutt, an déi zum Doud veruerteelt, mat esou Iwwerleeung, hinnen Zäit a Plaz ginn, wouduerch se vun hirer Béiswëllegkeet befreit kënne ginn: 21 Mat wéi grousser Virsiicht hutt Dir Är eege Jongen beuerteelt, zu deenen hir Pappen Dir geschwuer hutt, a Bänn vu gudde Verspriechen gemaach hutt? 22 Dofir, wou Dir eis gestrachsst, schells du eis Feinde dausendmol méi, fir datt mir, wa mir beurteelen, suergfälteg un Är Guttheet denken, a wa mir selwer beurteelt ginn, mir no Barmhäerzegkeet sichen. 23 Dofir, wou d'Mënsche dissolutely an ongerecht gelieft hunn, hues du se mat hiren eegenen Abominations gefoltert. 24 Well si si ganz wäit op d'Weeër vum Feeler gaang, an hunn se fir Gëtter gehal, déi och ënner de Béischte vun hire Feinde veruecht gi sinn, a si sinn täuscht, als Kanner ouni Verständnis. 25 Dofir hues du hinnen, wat d'Kanner ouni Grond benotzt, en Uerteel geschéckt fir se ze spotten. 26 Awer déi, déi net duerch dës Korrektur reforméiert gi wieren, an där hie mat hinne gefall ass, wäerten e Uerteel fillen, dee Gott wäert ass. 27 Well, kuckt, fir wat Saache si gekrasch hunn, wéi se bestrooft goufen, dat ass, fir déi, déi si geduecht hunn Gëtter ze sinn; elo an hinne bestrooft ginn, wéi se et gesinn hunn, hunn se unerkannt, datt hien de richtege Gott ass, deen ier se refuséiert hunn ze wëssen: an duerfir koum extrem Verdammung iwwer si. KAPITEL 13 1 Sécher sinn ëmsoss all Mënsch vun Natur, déi ignorant vu Gott sinn, a konnten net aus de gudde Saachen, déi gesi ginn, him kennen, dat ass: weder duerch d'Wierker ze berücksichtegen, hunn se den Aarbechtsmeeschter unerkannt; 2 Awer entweder Feier, oder Wand, oder déi séier Loft, oder de Krees vun de Stären, oder d'gewaltsam Waasser, oder d'Liichter vum Himmel, fir d'Gëtter, déi d'Welt regéieren. 3 Mat deenen hir Schéinheet, wa se begeeschtert sinn, si fir Gëtter geholl hunn; loosst se wëssen wéi
vill besser den Här vun hinnen ass: well den éischten Auteur vun der Schéinheet huet se erschaf. 4 Awer wa si iwwer hir Kraaft an Tugend erstaunt waren, loosst se vun hinnen verstoen, wéi vill méi staark hien ass, deen se gemaach huet. 5 Fir duerch d'Gréisst an d'Schéinheet vun de Kreaturen ass proportional de Hiersteller vun hinnen gesi ginn. 6 Awer awer dofir si se manner ze blaméieren: well si si vläicht falsch, Gott sichen a wëllen hien fannen. 7 Fir mat senge Wierker vertraut ze sinn, sichen se him eescht, a gleewen un hir Siicht: well d'Saachen sinn schéin, déi gesi ginn. 8 Si sollen awer och net entschëllegt ginn. 9 Well wa si sou vill wësse konnten, datt se op d'Welt zielen kënnen; wéi hunn se den Här net méi fréi erausfonnt? 10 Mä elleng si si, an an dout Saachen ass hir Hoffnung, déi si Gëtter nennen, déi d'Wierker vun de Männer Hänn sinn, Gold a Sëlwer, fir d'Konscht ze weisen an d'Ähnlechkeete vu Béischten, oder e Steen, dee fir näischt ass, d'Aarbecht. vun enger aler Hand. 11 Elo e Schräiner, deen Holz gefall huet, nodeems hien e Bam ofgeschnidden huet, dee fir den Zweck erfëllt ass, an d'ganz Schuel schéi ronderëm ofgeholl huet, an et schéin gemaach huet, an e Schiff dovun gemaach huet, dee fir den Déngscht vum Mënsch säi Liewen passt; 12 An nodeem hien de Refus vu senger Aarbecht verbruecht huet fir säi Fleesch unzedoen, huet hie sech gefëllt; 13 A hëlt dee ganzen Offall ënnert deenen, déi näischt gedéngt hunn, e kromme Stéck Holz a voller Knuet ze sinn, huet et fläisseg geschnëtzt, wann hien näischt anescht ze dinn hat, an huet et duerch d'Fäegkeet vu sengem Verständnis geformt, an Moud et dem Bild vun engem Mann; 14 Oder huet et wéi e béist Déier gemaach, an huet et mat Vermilion geluecht, a mat Faarwen rout faarwen, an all Fleck dran bedeckt; 15 A wéi hien e passende Raum dofir gemaach huet, huet et an eng Mauer gesat, an et mat Eisen séier gemaach: 16 Well hien huet dofir gesuergt, datt et net géif falen, well hie wousst, datt et sech selwer net konnt hëllefen; well et ass e Bild, an et brauch Hëllef: 17 Da freet hien fir seng Wueren, fir seng Fra a seng Kanner, a schuet sech net fir mat deem ze schwätzen, wat kee Liewen huet. 18 Fir Gesondheet rifft hien op dat, wat schwaach ass: fir d'Liewen biet zu deem, deen dout ass; fir Hëllef freet bescheiden dat wat am mannsten heescht ze hëllefen: a fir eng gutt Rees freet hie vun deem wat net e Fouss viru setzt:
19 A fir ze gewannen an ze kréien, a fir e gudden Erfolleg vu sengen Hänn, freet d'Fäegkeet vun him ze maachen, dat ass am meeschten net fäeg eppes ze maachen. KAPITEL 14 1 Nach eng Kéier, een, dee sech op d'Segelen virbereet, an amgaang duerch déi rësele Wellen ze goen, rifft op e Stéck Holz, dat méi verfault ass wéi d'Schëff, dat hien trëfft. 2 Fir wierklech Wonsch vum Gewënn huet dat ausgeschafft, an den Aarbechter huet et duerch seng Fäegkeet gebaut. 3 Awer Är Virsiicht, O Papp, regéiert et: well Dir hutt e Wee am Mier gemaach an e séchere Wee an de Wellen; 4 Weist, datt Dir vun all Gefor retten kënnt: jo, obwuel e Mann ouni Konscht op d'Mier gaangen ass. 5 Trotzdem wëllt Dir net, datt d'Wierker vun Ärer Wäisheet ledig sinn, an dofir verpflichte d'Mënsche hiert Liewe fir e klengt Stéck Holz, a laanscht de rau Mier an engem schwaache Schiff ginn gerett. 6 Well och an der aler Zäit, wéi déi houfreg Risen ëmkomm sinn, ass d'Hoffnung vun der Welt, déi vun Ärer Hand regéiert gëtt, an engem schwaache Behälter entkomm, an huet all Alter e Som vun der Generatioun hannerlooss. 7 Fir geseent ass d'Holz, duerch déi Gerechtegkeet kënnt. 8 Awer dat, wat mat Hänn gemaach gëtt, ass verflucht, sou wéi hien, deen et gemaach huet: hien, well hien et gemaach huet; an et, well, korruptibel sinn, et gouf Gott genannt. 9 Fir déi Ongott a seng Ongottlechkeet sinn allebéid haass op Gott. 10 Fir dat, wat gemaach ass, soll zesumme mat deem, deen et gemaach huet, bestrooft ginn. 11 Dofir och op d'Idolen vun den Heiden wäert et e Besuch sinn: well an der Kreatur vu Gott si se zu engem Abomination ginn, a Stoussblocken fir d'Séile vun de Mënschen, an eng Streik fir d'Féiss vun den Onweisen. 12 Fir d'Erzeechnung vun Idolen war den Ufank vu geeschtlecher Zucht, an d'Erfindung vun hinnen d'Korruptioun vum Liewen. 13 Fir si waren och net vun Ufank un, a si wäerten net fir ëmmer sinn. 14 Well duerch déi vergeblech Herrlechkeet vun de Mënschen si si an d'Welt komm, an dofir wäerte si kuerz op en Enn kommen. 15 Fir e Papp, dee mat onzäiteger Trauer betraff war, wéi hien e Bild vu sengem Kand séier ewechgeholl huet, huet hien elo als Gott geéiert,
deen deemools en Doudeg war, an un déi, déi ënner him waren, Zeremonien an Opfer geliwwert. 16 Sou gouf am Laf vun der Zäit eng ongott Gewunnecht staark gewuess als Gesetz gehalen, a geschnidde Biller goufen duerch d'Geboter vun de Kinneke veréiert. 17 Déi d'Männer net a Presenz konnten éieren, well se wäit ewech gewunnt hunn, si hunn de Fälschung vu sengem Gesiicht vu wäitem geholl, an hunn en ausdréckleche Bild vun engem Kinnek gemaach, deen se geéiert hunn, bis zum Enn, datt si duerch dës hir Viraussoe him kéinte schmaachen, war fehlen, wéi wann hien dobäi wier. 18 Och déi eenzeg Diligence vum Kënschtler huet gehollef, den Ignoranten op méi Apelglaube virzebréngen. 19 Well hien, méiglecherweis gewëllt een an Autoritéit ze gefalen, huet all seng Fäegkeet gezwongen, d'Ähnlechkeet vun der beschter Moud ze maachen. 20 Also huet d'Multialitéit, déi duerch d'Gnod vun der Aarbecht verlockt ass, hien elo fir e Gott geholl, deen e bësse virdrun awer geéiert gouf. 21 An dëst war eng Geleeënheet fir d'Welt ze täuschen: fir Männer, déi entweder Kalamitéit oder Tyrannei gedéngt hunn, hunn de Steng zougeschriwwen an den incommunicable Numm. 22 Ausserdeem war dat net genuch fir si, datt si am Wëssen vu Gott falsch gemaach hunn; mee wou se am grousse Krich vun der Ignoranz gelieft hunn, hunn déi sou grouss Plagen si Fridden genannt. 23 Well si hir Kanner an Opfer ëmbruecht hunn, oder geheim Zeremonien benotzt hunn, oder Revellings vu komesche Riten gemaach hunn; 24 Si hunn weder d'Liewe nach d'Bestietnes méi onbeschiedegt gehalen: awer entweder deen een huet deen aneren ëmbruecht, oder huet hien duerch Ehebriech traureg. 25 Also datt et an alle Mënschen ouni Ausnam Blutt, Mord, Déif, an Dissimulatioun, Korruptioun, Ontreiheet, Tumult, Perjury, 26 Onrou vu gudde Männer, Vergiessenheet vu gudde Wendungen, Verschlechterung vu Séilen, Ännere vun Aart, Stéierungen an Bestietnes, Ehebriech a schuedlos Onreinheet. 27 Fir d'Verehrung vun Idolen, déi net genannt ginn, ass den Ufank, d'Ursaach an d'Enn vun all Béisen. 28 Fir entweder si si rosen, wa se frou sinn, oder profetéieren Ligen, oder liewen ongerecht, oder soss liicht verschwieren sech. 29 Well hir Vertrauen an Idolen ass, déi kee Liewen hunn; obwuel si falsch schwieren, awer si kucken net verletzt ze ginn. 30 Wéi och ëmmer, fir béid Ursaache solle si gerecht bestrooft ginn: souwuel well se net gutt vu
Gott geduecht hunn, op Idolen oppassen, an och ongerecht a Bedruch geschwuer hunn, an d'Hellegkeet veruechten. 31 Well et ass net d'Kraaft vun hinnen, duerch déi se schwieren: awer et ass déi gerecht Rache vu Sënner, déi ëmmer d'Beleidegung vun den Ongotten bestrooft. KAPITEL 15 1Awer du, o Gott, bass gnädeg a wouer, häerzlech, an a Barmhäerzegkeet bestallt alles, 2 Well wa mir sënnegen, da si mir déng, kennen deng Kraaft: awer mir wäerten net sënnegen, wëssend datt mir déng gezielt sinn. 3 Fir dech ze kennen ass perfekt Gerechtegkeet: jo, Är Kraaft ze kennen ass d'Wurzel vun der Onstierflechkeet. 4 Well weder déi béiser Erfindung vu Männer huet eis täuscht, nach e Bild, dat mat verschiddene Faarwen gespléckt ass, dem Moler seng fruchtlos Aarbecht; 5 D'Ae vun deem d'Narren verlocken, no no ze begleeden, an dofir wënschen se d'Form vun engem dout Bild, dat keen Otem huet. 6 Souwuel déi, déi se maachen, déi, déi se wëllen, an déi, déi se unbidden, si Liebhaber vu béise Saachen, a si wäerte sou Saachen ze hunn op ze vertrauen. 7 Fir de Potter, déi mëll Äerd temperéiert, mécht all Schiff mat vill Aarbecht fir eis Déngscht: jo, aus deemselwechte Lehm mécht hien souwuel d'Schëffer, déi fir propper Notzung déngen, an och all déi, déi am Géigendeel déngen: awer wat ass de Gebrauch vun entweder Zort, de Potter selwer ass de Riichter. 8 A seng Aarbechten onheemlech beschäftegt, mécht hien e vergebleche Gott aus deemselwechte Lehm, och deen, deen e bëssen virdru selwer aus der Äerd gemaach gouf, a bannent enger kuerzer Zäit duerno zréck an datselwecht ass, wann säi Liewen, dat him geléint gouf, wäert sinn. gefuerdert. 9 Trotz senger Suergfalt ass, net datt hie vill Aarbecht wäert hunn, nach datt säi Liewen kuerz ass: awer beméit sech fir Goldschmieden a Sëlwerschmiden ze iwwerzeegen, a beméit sech wéi d'Aarbechter am Messing ze maachen, a zielt et seng Herrlechkeet fir gefälschte Saachen ze maachen. 10 Säin Häerz ass Asche, seng Hoffnung ass méi schlëmm wéi d'Äerd, a säi Liewen ass manner Wäert wéi Lehm: 11 Well hien net säi Schëpfer wousst, an deen, deen an him eng aktiv Séil inspiréiert huet, an e liewege Geescht angeet.
12 Awer si hunn eist Liewen als Zäitverdreif gezielt, an eis Zäit hei e Maart fir Gewënn: well se soen, mir mussen all Wee kréien, och wann et mat béise Mëttelen ass. 13 Fir dëse Mann, dee vun der ierdescher Matière brécheg Schëffer a geschnidde Biller mécht, weess sech selwer virun all deenen aneren ze beleidegen. 14 An all d'Feinde vun dengem Vollek, déi se an d'Ënnerdéngscht halen, si meescht domm, a si méi miserabel wéi ganz Puppelcher. 15 Well si hunn all d'Idolen vun den Heiden als Gëtter gezielt: déi weder d'Notzung vun Aen hunn fir ze gesinn, nach d'Nues fir Otem ze zéien, nach Oueren fir ze héieren, nach Fanger vun den Hänn fir ze handhaben; a wat hir Féiss ugeet, si si lues ze goen. 16 Fir de Mënsch huet se gemaach, an deen, dee säin eegene Geescht geléint huet, huet se gemaach: awer kee Mënsch kann e Gott maachen wéi hie selwer. 17 Fir stierflech ze sinn, schafft hien eng dout Saach mat béisen Hänn: well hie selwer ass besser wéi déi Saachen, déi hie veréiert: wärend hien eemol gelieft huet, awer si ni. 18 Jo, si hunn och déi Béischt veréiert, déi am haasssten sinn: well se matenee verglach gi sinn, sinn déi eng méi schlëmm wéi déi aner. 19 Och si sinn net schéin, sou vill wéi fir Béischt ze wënschen: awer si sinn ouni de Luef vu Gott a säi Segen gaang. KAPITEL 16 1 Dofir goufen si duerch d'Gläichheet wiirdeg bestrooft, an duerch d'Viel vu Béischt gefoltert. 2 Amplaz vun där Strof, gnädeg mat Ären eegene Leit ze handelen, hutt Dir fir hinnen Fleesch vun engem komeschen Goût virbereet, souguer Wachtel fir hiren Appetit opzehiewen: 3 Fir d'Enn, datt si, no Nahrung, fir déi hässlech Vue vun den Déieren, déi ënnert hinnen geschéckt goufen, och dat, wat se brauchen, wënsche kënnen; mä dës, Leed penury fir eng kuerz Plaz, kéint deelhuelende vun engem komeschen Goût gemaach ginn. 4 Well et war noutwenneg, datt op hinnen d'Tyrannei ausüben, Schold koum, déi se net evitéiere konnten: awer hinnen sollt et nëmme gewisen ginn, wéi hir Feinde gefoltert goufen. 5 Well wann déi schrecklech Kraaft vun de Béischten op dës koumen, a si mat de Stécke vu kromme Schlaangen ëmkomm sinn, ass Deng Roserei net fir ëmmer gedauert: 6 Awer si ware beonrouegt fir eng kleng Saison, fir datt si gezwongen sinn, en Zeeche vun der
Erléisung ze hunn, fir se un d'Gebot vun Ärem Gesetz ze erënneren. 7 Well deen, dee sech dorop gedréint huet, gouf net duerch dat wat hie gesinn huet gerett, mee vun dir, deen de Retter vun allem ass. 8 An dofir hues du deng Feinde zouginn, datt et du bass, dee vun all Béisen befreit: 9 Fir si hunn d'Bitze vu Spréngelen a Mécken ëmbruecht, an et gouf keng Recours fir hiert Liewe fonnt: well si ware wäerte mat esou bestrooft ze ginn. 10 Awer Är Jongen hunn net déi ganz Zänn vu gëftege Draachen iwwerwonne: well Är Barmhäerzegkeet war ëmmer vun hinnen, an huet se geheelt. 11 Well si goufen gepickt, fir datt si deng Wierder erënnere sollten; a si séier gerett ginn, datt se net an déif Vergiessenheet falen, si kënne kontinuéierlech op Är Guttheet bewosst sinn. 12 Well et war weder Kraider, nach molliféierend Plaster, déi hinnen an d'Gesondheet restauréiert hunn: mee Däi Wuert, O Här, wat alles heelt. 13 Well du hues d'Muecht vum Liewen an Doud: Dir féiert an d'Paart vun der Hell, a bréngt erëm op. 14 E Mann killt wierklech duerch seng Béiswëllegkeet: an de Geescht, wann et erausgeet, kënnt net zréck; weder d'Séil opgeholl kënnt erëm. 15 Et ass awer net méiglech, denger Hand ze flüchten. 16 Fir déi Ongott, déi verweigert hunn dech ze kennen, goufen duerch d'Kraaft vun Ärem Aarm geschloen: mat komeschen Reen, Hagel a Schaueren, goufen se verfollegt, déi se net konnten vermeiden, an duerch Feier goufen se verbraucht. 17 Well, wat am meeschten ze wonneren ass, d'Feier hat méi Kraaft am Waasser, dat alles läscht: well d'Welt kämpft fir déi Gerecht. 18Fir eng Zäit gouf d'Flam ofgeschwächt, fir datt d'Déieren, déi géint déi Ongott geschéckt goufen, net verbrennen; awer selwer kënne gesinn a feststellen datt si mam Uerteel vu Gott verfollegt goufen. 19 An zu enger anerer Zäit brennt et souguer an der Mëtt vum Waasser iwwer d'Kraaft vum Feier, fir datt et d'Früchte vun engem ongerechte Land zerstéiere kann. 20 Amplaz vun deem Dir Är eege Leit mat Engelen Iessen gefiddert hutt, an hinnen aus dem Himmel Brout geschéckt hutt, dat ouni hir Aarbecht preparéiert ass, fäeg all Mënsch seng Freed ze erfëllen, an all Goût averstanen. 21 Fir deng Ernärung huet deng Kanner deng Séiss erkläert, an den Appetit vum Iessdéngscht gedéngt, huet sech no jidderee säi Wënsch ze temperéiert.
22 Awer de Schnéi an d'Äis hunn d'Feier ausgedroen, an hunn net geschmolten, fir datt se wësse kënnen, datt Feier am Hagel brennt an am Reen spruddelt, d'Fruucht vun de Feinde zerstéiert huet. 23 Awer dëst huet nach eng Kéier seng eege Kraaft vergiess, fir datt déi Gerecht ernährt kënne ginn. 24 Fir d'Kreatur, déi dech déngt, deen den Hiersteller ass, erhéicht seng Kraaft géint déi Ongerecht fir hir Bestrofung, a reduzéiert seng Kraaft fir de Benefice vun deenen, déi hiert Vertrauen an dech stellen. 25 Dofir och dann gouf et an all Moud geännert, a war un Denger Gnod gefollegt, déi alles ernärt, no dem Wonsch vun deenen, déi Nout haten: 26 Fir datt Är Kanner, O Här, déi s du gär hues, wësse kënnen, datt et net d'Uebst wuessen, déi de Mënsch ernärt: mee datt et däi Wuert ass, dat déi behält, déi hiert Vertrauen an dech setzen. 27 Well dat, wat net vum Feier zerstéiert gouf, mat engem klenge Sonnestraal erwiermt gouf, ass séier geschmolt: 28 Fir datt et gewosst wier, datt mir d'Sonn verhënnere musse fir Iech Merci ze soen, an am Fréijoer bis dech ze bieden. 29 Well d'Hoffnung vun den Ondankbaren schmëlzt wéi de Wanterfrost, a lafe wéi onrentabel Waasser. KAPITEL 17 1 Fir grouss sinn Deng Uerteeler, a kënnen net ausgedréckt ginn: dofir hunn onnéiert Séilen gefeelt. 2 Fir wann ongerecht Männer geduecht hunn déi helleg Natioun ze ënnerdrécken; si sinn an hiren Haiser zougeschloen, d'Gefaange vun der Däischtert, a mat de Bänn vun enger laanger Nuecht gebett, leien do aus der éiweger Virsiicht exiléiert. 3 Well si sollen an hire geheime Sënne verstoppt léien, sinn si ënner engem donkele Schleier vu Vergiessen verspreet, schrecklech erstaunt a besuergt mat komeschen Erscheinungen. 4 Fir weder konnt den Eck, deen si gehal huet, se vun der Angscht halen: awer Geräischer wéi vu Waasser, déi erof falen, kléngen ëm si, an traureg Visiounen hu si mat schwéierem Gesiicht erschéngt. 5 Keng Kraaft vum Feier kéint hinnen Liicht ginn: och déi helle Flame vun de Stäre konnten net aushalen, fir déi schrecklech Nuecht opzeliichten. 6 Nëmmen do ass hinnen e Feier erschéngt, dee vu sech selwer gebrannt ass, ganz schrecklech: well si vill erschreckt hunn, hunn si geduecht, datt d'Saachen, déi se gesinn hunn, méi schlëmm wier wéi d'Aen, déi se net gesinn hunn.
7 Wat d'Illusiounen vun der Konschtmagie ugeet, si goufen ofgerappt, an hir Wäisheet gouf mat Schimmt bestrooft. 8 Well si, déi versprach hunn, Schrecken a Schwieregkeete vun enger kranker Séil ze verdreiwen, ware krank selwer vun Angscht, et wäertvoll ze laachen. 9 Well och wa keng schrecklech Saach si gefaart huet; awer Angscht mat Béischten, déi laanschtgaange sinn, a vu Schlaangen scheissen, 10 Si sinn aus Angscht gestuerwen, a verleegnen, datt si d'Loft gesinn hunn, déi vu kenger Säit vermeide konnt ginn. 11 Well d'Béisheet, veruerteelt vun hirem eegenen Zeien, ass ganz schrecklech, a gëtt mat Gewësse gedréckt, seet ëmmer schlëmm Saache viraus. 12 Fir Angscht ass näischt anescht wéi e Verroden vun de Hëllefen, déi de Vernunft offréiert. 13 An d'Erwaardung vu bannen, manner ass, zielt d'Ignoranz méi wéi d'Ursaach, déi d'Péng bréngt. 14Awer si schlofen dee selwechte Schlof déi Nuecht, wat wierklech net tolerabel war, an deen op si aus dem Buedem vun der inévitabeler Häll koum, 15 Waren deelweis verwinnt mat monstréisen Erscheinungen, an deelweis geschwächt, hiert Häerz huet si gescheitert: well eng plötzlech Angscht, an net no gesicht, koum op si. 16 Also, wien do erofgefall ass, gouf strikt gehalen, an engem Prisong ouni Eisenbarren zougemaach, 17 Well ob hien Hausmann war, oder Schäfer, oder en Aarbechter um Feld, hie gouf iwwerholl, an huet dës Noutwennegkeet ausgedroen, déi net vermeide konnt ginn: well se all mat enger Kette vun der Däischtert gebonnen waren. 18 Egal ob et e Flüchtlingswind war, oder e melodesche Kaméidi vu Villercher tëscht de verbreete Branchen, oder e schéine Fall vu Waasser, deen hefteg leeft, 19 Oder e schreckleche Klang vu Steng, déi erofgefall sinn, oder e Laf, deen net gesi konnt ginn, vu spronge Béischten, oder eng brëllend Stëmm vun de meeschte wilde Béischten, oder e reboundend Echo vun den huel Bierger; dës Saache hunn se aus Angscht gemaach. 20 Well d'ganz Welt huet mat klore Liicht geschéngt, a kee gouf an hirer Aarbecht behënnert: 21 Nëmmen iwwer si gouf eng schwéier Nuecht verbreet, e Bild vun där Däischtert, déi se duerno sollt ophuelen: awer si ware fir sech selwer méi schlëmm wéi d'Däischtert. KAPITEL 18 1 Trotzdem haten deng Hellegen e ganz grousst Liicht, deem seng Stëmm si héieren an hir Form net
gesinn hunn, well se och net déiselwecht Saache gelidden hunn, hunn si si glécklech gezielt. 2 Awer dofir hunn si hinnen elo net verletzt, vun deenen se virdru falsch gemaach gi sinn, si hunn hinnen Merci gesot a gefrot hinnen Entschëllegung fir datt si Feinde waren. 3 Amplaz vun deem hues du hinnen e brennende Feierpilier ginn, souwuel fir e Guide vun der onbekannter Rees ze sinn, an eng harmlos Sonn fir si éierlech z'ënnerhalen. 4 Fir si waren wiirdeg vum Liicht entzunn an an der Däischtert agespaart ze ginn, déi Är Jongen zougehalen hunn, duerch déi d'Onkorrupt Liicht vum Gesetz der Welt ginn soll. 5 A wéi si décidéiert haten d'Bébéeën vun den Hellegen ëmzebréngen, ee Kand gouf erausgehäit a gerett, fir se ze bestrofen, du hues d'Multi vun hire Kanner ewechgeholl an se ganz an engem mächtege Waasser zerstéiert. 6 Vun där Nuecht goufen eis Pappe virdru zertifizéiert, datt si sécherlech wëssen, wéi eng Eed si Vertrauen geschenkt hunn, si duerno vu guddem Freed kéinte sinn. 7 Also vun dengem Vollek gouf souwuel d'Erléisung vun de Gerechten ugeholl, an d'Zerstéierung vun de Feinde. 8 Fir mat deem Dir eis Géigner bestrooft hutt, du hues eis och verherrlecht, déi Dir geruff hutt. 9 Fir déi gerecht Kanner vu gudde Männer hunn heemlech geaffert, a mat enger Zoustëmmung en hellege Gesetz gemaach, datt d'Helle sollte wéi d'Participanten vun deemselwechte Gutt a Béisen sinn, d'Vaeren sangen elo d'Lidder vum Lob. 10 Awer op der anerer Säit huet et e schlechte Gejäiz vun de Feinde geklongen, an e lamentabele Kaméidi gouf an d'Ausland gedroen fir Kanner, déi gekrasch waren. 11 De Meeschter an den Knecht goufen no enger Manéier bestrooft; a wéi de Kinnek, esou huet déi gemeinsam Persoun gelidden. 12 Also haten si all zesummen eng Onzuel vun Doudegen mat enger Aart vum Doud; weder waren déi Liewegen genuch fir se ze begruewen: well an engem Moment gouf déi nobelst Nofolger vun hinnen zerstéiert. 13 Well si géifen näischt gleewen duerch d'Verzauberungen; op der Zerstéierung vun der firstborn, si unerkannt dëst Vollek d'Jongen vu Gott ze sinn. 14 Well alles an der roueger Rou war, an déi Nuecht an der Mëtt vun hirem schnelle Wee war, 15 Däin Allmächtegt Wuert ass vum Himmel aus dengem kinneklechen Troun erofgesprongen, wéi e schaarfe Krichsmann an d'Mëtt vun engem Zerstéierungsland,
16 An huet däi ongefäegte Gebot als e schaarfe Schwäert bruecht, an opgestallt huet alles mam Doud gefëllt; an et huet den Himmel beréiert, awer et stoung op der Äerd. 17 Dunn hunn op eemol Visiounen vu schrecklechen Dreem si beonrouegt, a Schrecken sinn op si komm, déi net gesicht goufen. 18 An een hei geworf, an een aneren do, hallef dout, huet d'Ursaach vu sengem Doud gewisen. 19 Well d'Dreem, déi si beonrouegt hunn, hunn dat virausgesot, fir datt se net stierwen, an net wësse firwat si betraff waren. 20 Jo, de Geschmaach vum Doud huet och déi Gerecht beréiert, an et gouf eng Zerstéierung vun der Villfalt an der Wüst: awer d'Roserei huet net laang gedauert. 21 Well dunn huet de blamlosen Mann sech séier gemaach an ass opgestallt fir si ze verdeedegen; a bréngt d'Schëld vu sengem richtege Ministère, souguer d'Gebied, an d'Versoenung vun der Räucherstäerkt, huet sech géint d'Roserei gesat, an huet d'Kalamitéit op en Enn bruecht, an erkläert datt hien däi Knecht war. 22 Also huet hien den Zerstéierer iwwerwonnen, net mat Kraaft vum Kierper, nach Kraaft vu Waffen, mee mat engem Wuert huet deen ënnerworf, dee bestrooft huet, a behaapt d'Eed an d'Bonden, déi mat de Pappen gemaach goufen. 23 Well wéi déi Doudeg elo vun Koup een op deen aneren erofgefall waren, tëscht stoungen, huet hien de Roserei opgehalen, an huet de Wee zu de Liewegen gedeelt. 24 Well am laange Kleedung war d'ganz Welt, an an de véier Reie vun de Steng war d'Herrlechkeet vun de Pappen geschnidden, an Deng Majestéit um Diadem vu sengem Kapp. 25 Dësen huet den Zerstéierer Plaz ginn an huet Angscht virun hinnen: well et war genuch, datt si nëmmen vun der Roserei geschmaacht hunn. KAPITEL 19 1 Wat déi Ongott ugeet, Roserei ass op si komm ouni Barmhäerzegkeet bis zum Enn: well hie wousst ier wat se maache géifen; 2 Wéi datt se hinnen d'Erlaabnis ginn ze verloossen an se séier fortgeschéckt hunn, si géifen sech berouegen an se verfollegen. 3 Well wa si nach traureg waren an an de Griewer vun den Doudegen geklaut hunn, hunn si en anert domm Gerät bäigefüügt, an si verfollegt als Flüchtlingen, déi si gefrot hunn, fort ze ginn. 4 Fir d'Schicksal, vun deem si wäertvoll waren, huet se zu dësem Enn gezunn, an huet hinnen
d'Saache vergiess, déi scho geschitt waren, fir datt se d'Strof erfëllen, déi hir Péng wollten: 5 An datt Äert Vollek e wonnerbare Wee passéiere kéint: awer si kënnen e komeschen Doud fannen. 6 Fir déi ganz Kreatur a senger richteger Aart gouf erëm nei geformt, an déngt déi komesch Geboter, déi hinnen ginn hunn, fir datt Är Kanner ouni Schued gehale kënne ginn: 7 Wéi nämlech eng Wollek déi de Lager schatt; a wou Waasser virdru stoung, dréchent Land erschéngt; an aus dem Roude Mier e Wee ouni Hindernis; an aus dem gewaltege Stroum e gréngt Feld: 8 Wou all d'Leit duerchgaange sinn, déi mat Ärer Hand verdeedegt goufen, a gesinn Är wonnerbar komesch Wonner. 9 Well si si wäit gaangen wéi Päerd, a sprange wéi Lämmercher, an hunn dech gelueft, O Här, deen se gerett hat. 10 Well si hunn nach ëmmer d'Saache bewosst, déi gemaach gi wéi se am frieme Land gewunnt hunn, wéi de Buedem Mécken amplaz vu Ranner erausbruecht huet, a wéi de Floss eng Villfalt vu Fräschen amplaz Fësch erausgehäit huet. 11 Awer duerno hunn si eng nei Generatioun vu Vullen gesinn, wéi si mat hirem Appetit gefouert gi sinn, a delikat Fleesch gefrot hunn. 12 Well Wachtelen sinn aus dem Mier op si komm fir hir Zefriddenheet. 13 A Strofe koumen op d'Sënner net ouni fréier Zeechen duerch d'Kraaft vun den Donner: well si hunn gerecht gelidden no hirer eegener Béisheet, sou wéi se e méi haart an haass Verhalen géint Friemen benotzt hunn. 14 Well d'Sodomiten hunn déi net opgeholl, déi se net wousst wéi se koumen: awer dës hunn d'Frënn an d'Knechtschaft bruecht, déi si gutt verdéngt hunn. 15 An net nëmmen dat, mee vläicht gëtt e bësse Respekt vun deenen gehat, well se Friemen net frëndlech benotzt hunn: 16 Awer dës hunn si ganz schwéier betraff, déi si mat Fester opgeholl haten, a si scho mat hinnen un déiselwecht Gesetzer deelgeholl. 17 Dofir och mat der Blannheet goufen dës geschloen, wéi déi bei den Diere vum Gerechte Mann waren: wann, mat enger schrecklecher grousser Däischtert, jidderee de Passage vu sengen Dieren gesicht huet. 18 Well d'Elementer goufen u sech duerch eng Aart Harmonie geännert, wéi wéi an engem Psalternoten den Numm vum Melodie änneren, an awer ëmmer Kläng sinn; dat ka gutt gesi ginn duerch d'Vue vun de Saachen, déi gemaach gi sinn. 19 Well déi ierdesch Saache goufen a Waasser ëmgewandelt, an déi Saachen, déi virdru am
Waasser schwammen, sinn elo op de Buedem gaangen. 20 D'Feier hat Kraaft am Waasser, huet seng eege Tugend vergiess: an d'Waasser huet seng eege Läschende Natur vergiess. 21 Op där anerer Säit hunn d'Flamen d'Fleesch vun de korruptiblen Liewewiesen net verschwenden, obwuel si dohinner gaang sinn; weder schmëlzen si déi äiseeg Aart vum Himmelsfleesch, dat vun der Natur apt war ze schmëlzen. 22 Fir an allem, O Här, hues du däi Vollek vergréissert, a verherrlecht se, an Dir hutt se net liicht ugesinn: awer hutt hinnen op all Zäit a Plaz gehollef.