Luxembourgish - The New Testament

Dat Neit Testament

Inhaltsverzeechnes Evangelium vum Matthäus Evangelium vum Markus

1 26

Evangelium vum Lukas Evangelium vum Johannes Apostelgeschicht Bréif un d'Réimer

42 68 88 113

Éischte Bréif un d'Korinther Zweete Bréif un d'Korinther Bréif un d'Galater

123 133 140

Bréif un d'Epheser Bréif un d'Philipper Bréif un d'Kolosser

144 148 151

Éischte Bréif un d'Thessalonicher Zweete Bréif un d'Thessalonicher Éischte Bréif un den Timotheus

154 156 158

Zweete Bréif un den Timotheus Bréif un den Titus Bréif un de Philemon

161 163 164

Bréif un d'Hebräer Bréif vum Jakobus Éischte Bréif vum Petrus

165 173 176

Zweete Bréif vum Petrus Éischte Bréif vum Johannes Zweete Bréif vum Johannes

179 181 184

Drëtte Bréif vum Johannes Bréif vum Judas Offenbarung

184 185 186

Matthew

22 Elo ass dëst alles gemaach, fir datt et erfëllt ka ginn, wat vum Här vum Prophéit geschwat gouf, a gesot: 23Kuckt, eng Jongfra wäert mat Kand sinn, a wäert e Jong bréngen, a si sollen säin Numm Emmanuel nennen, wat interpretéiert gëtt: Gott mat eis. 24 Dunn huet de Joseph aus dem Schlof operstanen, wéi den Engel vum Här him gesot hat, an huet seng Fra bei sech geholl: 25 A wousst hatt net bis si hiren éischtgebuerene Jong gebuer huet: an hien huet säin Numm JESUS genannt.

KAPITEL 1 1 D'Buch vun der Generatioun vu Jesus Christus, dem Jong vum David, dem Jong vum Abraham. 2 Den Abraham huet den Isaac gebuer; an den Isaac huet de Jakob gebuer; an de Jakob huet de Judas a seng Bridder gebuer; 3 De Judas huet de Phares an d'Zara vun Thamar gebuer; an de Phares huet Esrom gebuer; an Esrom gebuer Aram; 4 An den Aram huet den Aminadab gebuer; an Aminadab gebuer Naasson; an Naasson gebuerene Saumon; 5 De Saumon huet de Booz vu Rachab gebuer; a Booz huet den Obed vu Ruth gebuer; an den Obed huet de Jesse gebuer; 6 Un de Jesse huet de Kinnek David gebuer; an den David de Kinnek huet de Salomo vun hirem gebuer, deen d'Fra vum Urias gewiescht wier; 7 De Salomo huet de Robeam gebuer; an de Robeam huet Abia gebuer; an Abia gebuer Asa; 8Un Asa huet de Josafat gebuer; an de Josafat huet de Joram gebuer; an de Joram huet den Ozias gebuer; 9 An den Ozias huet de Joatham gebuer; an de Joatham huet Achaz gebuer; an Achaz huet Hesekias gebuer; 10 Un Ezekias huet de Manasse gebuer; an de Manasse huet den Amon gebuer; an den Amon huet de Josias gebuer; 11 De Josias huet de Jechonias a seng Bridder gebuer, ongeféier déi Zäit, wou si op Babylon gefouert goufen: 12 Nodeem si op Babylon bruecht goufen, huet de Jechonias de Salathiel gebuer; an de Salathiel huet Zorobabel gebuer; 13 An den Zorobabel huet Abiud gebuer; an den Abiud huet den Eliakim gebuer; an Eliakim gebuer Azor; 14 An den Azor huet de Sadoc gebuer; an de Sadoc huet den Achim gebuer; an den Achim huet den Eliud gebuer; 15 An den Eliud huet den Eleazar gebuer; an den Eleasar huet de Matthan gebuer; an de Matthan huet de Jakob gebuer; 16 De Jakob huet de Joseph, de Mann vun der Maria, gebuer, aus där de Jesus gebuer gouf, dee Christus genannt gëtt. 17 Also all d'Generatioune vun Abraham bis David si véierzéng Generatiounen; a vum David bis zum Droen a Babylon si véierzéng Generatiounen; a vum Droen an Babylon bis Christus sinn véierzéng Generatiounen. 18 Elo war d'Gebuert vu Jesus Christus op dës Manéier: Wéi seng Mamm Maria dem Joseph verléift gouf, ier si zesumme koumen, gouf si mam Kand vum Hellege Geescht fonnt. 19 Dunn huet hire Mann, de Joseph, e gerechte Mann war, an net gewëllt hatt zu engem ëffentleche Beispill ze maachen, hatt geduecht, si verheemlech ewechzehuelen. 20 Awer wéi hien iwwer dës Saache geduecht huet, kuck, den Engel vum Här ass him an engem Dram erschéngen, a sot: Joseph, du Jong vum David, fäert net fir d'Maria, Är Fra, bei Iech ze huelen: well dat, wat an hirem erwuess ass vum Hellege Geescht. 21 A si wäert e Jong bréngen, an du solls säin Numm JESUS nennen: well hie wäert säi Vollek vun hire Sënnen retten.

KAPITEL 2 1 Wéi de Jesus elo zu Bethlehem vu Judäa gebuer gouf an den Deeg vum Herodes dem Kinnek, kuck, do koumen Weis aus dem Osten op Jerusalem, 2 A sot: Wou ass deen, dee Kinnek vun de Judden gebuer ass? well mir säi Stär am Oste gesinn hunn, a si komm fir hien ze bidden. 3 Wéi den Herodes, de Kinnek, dës Saache héieren huet, war hie besuergt, an d'ganz Jerusalem mat him. 4 A wéi hien all d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert vun de Leit zesumme gesammelt hat, huet hie vun hinnen gefuerdert, wou de Christus gebuer sollt ginn. 5A si soten zu him: Zu Bethlehem vu Judéa: well esou ass et vum Prophéit geschriwwen: 6 An du Bethlehem, am Land vu Juda, sidd net dee mannsten ënnert de Prënze vu Juda: well aus dir wäert e Gouverneur kommen, dee mäi Vollek Israel regéiere wäert. 7 Dunn huet den Herodes, wéi hien d'Weise geruff hat, heemlech geruff, si gefrot wéi Zäit de Stär erschéngt. 8 An hien huet se op Bethlehem geschéckt, a sot: Gitt a sicht eescht no dat klengt Kand; a wann dir him fonnt hutt, brénge mir erëm Wuert, fir datt ech kommen an hien och unzebidden. 9 Wéi si de Kinnek héieren hunn, si si fortgaang; a kuck, de Stär, deen se am Osten gesinn hunn, ass virun hinnen gaangen, bis e koum an iwwer stoe wou dat jonkt Kand war. 10 Wéi si de Stär gesinn hunn, hu si sech mat grousser Freed gefreet. 11 A wéi si an d'Haus koumen, hunn si dat jonkt Kand mat der Maria senger Mamm gesinn, a si sinn erofgefall an hunn hie veréiert: a wéi si hir Schätz opgemaach hunn, hunn si him Kaddoe ginn; Gold, Wierch a Myrrhe. 12 A si vu Gott an engem Dram gewarnt ginn, datt si net zréck bei den Herodes sollten zréckkommen, si si op anere Wee an hiert Land fortgaang. 13 A wéi se fortgaange sinn, kuck, den Engel vum Här erschéngt dem Joseph an engem Dram, a sot: Stitt op, an huel dat jonkt Kand a seng Mamm, a flücht an Ägypten, a sief do, bis ech dir Wuert bréngen: Den Herod wäert dat jonkt Kand sichen fir hien ze zerstéieren. 14 Wéi hien opgestan ass, huet hien d'Kand a seng Mamm an der Nuecht geholl, an ass an Ägypten fortgaang: 15 A war do bis den Doud vum Herodes: fir datt et erfëllt ka ginn, wat vum Här vum Prophéit geschwat gouf, a gesot: Aus Ägypten hunn ech mäi Jong geruff. 16 Dunn huet den Herodes, wéi hie gesinn huet, datt hie vun de Weisen gespott gouf, ganz rosen, an huet erausgeschéckt an all d'Kanner ëmbruecht, déi zu Bethlehem waren, an an all de Küsten dovun, vun zwee

1

MATTHEW

Joer al an ënner, no. d'Zäit, déi hie fläisseg vun de Weisen gefrot hat. 17 Dunn ass dat erfëllt, wat vum Prophet Jeremy geschwat gouf, a gesot: 18 Zu Rama gouf et eng Stëmm héieren, Lamentation, a Gejäiz, a grouss Trauer, d'Rachel, déi iwwer hir Kanner kräischt, a wollt net getréischt ginn, well se net sinn. 19 Awer wéi den Herodes dout war, kuck, en Engel vum Här erschéngt an engem Dram dem Joseph an Ägypten, 20 A sot: Stitt op, an huel dat jonkt Kand a seng Mamm, a gitt an d'Land vun Israel: well si sinn dout, déi d'Liewe vum jonke Kand gesicht hunn. 21 Hien ass opgaang, an huet dat jonkt Kand a seng Mamm geholl, an ass an d'Land vun Israel komm. 22 Wéi hien awer héieren huet, datt den Archelaus a Judéa am Raum vu sengem Papp Herodes regéiert huet, huet hie gefaart dohinner ze goen: trotzdem, an engem Dram vu Gott gewarnt, ass hien an d'Deeler vu Galiläa gaang: 23 An hien ass komm an huet an enger Stad gewunnt, déi Nazareth genannt gëtt: fir datt et erfëllt ka ginn, wat vun de Prophéiten geschwat gouf: Hie soll Nazarener genannt ginn.

15 An de Jesus huet him geäntwert: „ Leed et elo esou, well esou ass et eis all Gerechtegkeet ze erfëllen. Dunn huet hien him gelidden. 16 De Jesus, wéi hie gedeeft gouf, ass direkt aus dem Waasser eropgaang: a kuck, den Himmel sinn him opgemaach, an hien huet de Geescht vu Gott gesinn wéi eng Dauf erofkommen a sech op hie beliicht: 17 A kuckt eng Stëmm aus dem Himmel, déi seet: Dëst ass mäi léiwe Jong, an deem ech gutt sinn. KAPITEL 4 1 Dunn gouf de Jesus vum Geescht an d'Wüst gefouert, fir vum Däiwel ze versuchen. 2 A wéi hie véierzeg Deeg a véierzeg Nuechte gefast hat, war hien duerno hongereg. 3 A wéi de Versucher bei hie koum, sot hien: Wann s du de Jong vu Gott bass, dann commandéiert, datt dës Steng Brout gemaach ginn. 4 Awer hien huet geäntwert a gesot: Et ass geschriwwen: De Mënsch wäert net vu Brout eleng liewen, mee vun all Wuert, dat aus dem Mond vu Gott geet. 5 Dunn huet den Däiwel hien an déi helleg Stad geholl, a setzt hien op den Héichpunkt vum Tempel, 6 A sot zu him: Wann Dir de Jong vu Gott sidd, werf Iech selwer erof: well et ass geschriwwen: Hien wäert seng Engele betreffend dech ginn: an an hiren Hänn wäerten se dech droen, fir datt Dir zu all Moment Äre Fouss net stéisst. géint e Steen. 7 De Jesus sot zu him: Et ass erëm geschriwwen: Du solls den Här, däi Gott, net versuchen. 8 Erëm, den Däiwel hëlt hien op en iwwerschësseg héije Bierg, a weist him all d'Kinnekräicher vun der Welt, an d'Herrlechkeet vun hinnen; 9 A sot zu him: All dës Saache wäert ech dir ginn, wann Dir erof falen a mech unbidden. 10 Du sot de Jesus zu him: Gitt dech ewech, Satan, well et ass geschriwwen: Du solls den Här, däi Gott, unbidden, an him nëmmen déngen. 11 Dunn huet den Däiwel him verlooss, a kuck, Engele sinn komm an hunn him gedéngt. 12 Nodeem de Jesus héieren hat, datt de Johannes an de Prisong gehäit wier, ass hien a Galiläa fortgaang; 13Un Nazareth verlost, he is komm un wunnt in Kapernaum, dat un de Seeküst is, un de Grenzen vun Zabulon un Nephthalim: 14 Fir datt et erfëllt ka ginn, wat vum Prophet Esaias geschwat gouf, a gesot: 15 D'Land vun Zabulon, an d'Land vun Nephthalim, iwwer de Wee vum Mier, iwwer Jordan, Galiläa vun den Heiden; 16 D'Leit, déi an der Däischtert souzen, hunn grouss Liicht gesinn; an deenen, déi an der Regioun souzen an de Schied vum Doud ass Liicht opgestan. 17 Vun där Zäit un huet de Jesus ugefaang ze priedegen an ze soen: Bekeert Iech, well d'Kinnekräich vum Himmel ass op der Hand. 18 De Jesus, deen um Mier vu Galiläa gaang ass, huet zwee Bridder gesinn, de Simon genannt Péitrus, an den Andrew säi Brudder, en Netz an d'Mier werfen: well si waren Fëscher. 19 An hie sot zu hinnen: Follegt mech, an ech wäert Iech Fëscher vu Männer maachen.

KAPITEL 3 1 An deenen Deeg koum de Johannes de Baptist, an huet an der Wüst vu Judéa gepriedegt, 2 A sot: Maacht Iech ëm: well d'Kinnekräich vum Himmel ass op der Hand. 3 Fir dat ass deen, vun deem vum Prophet Esaias geschwat gouf, a gesot: D'Stëmm vun engem, deen an der Wüst rifft: Bereet de Wee vum Här, maacht seng Weeër riicht. 4 An dee selwechten John hat seng Kleeder vu Kamelhoer, an e Liedergürtel ëm seng Lenden; a säi Fleesch war Locusten a wëll Hunneg. 5 Dunn ass Jerusalem erausgaang, an d'ganz Judéa, an d'ganz Regioun ronderëm de Jordan, 6 A si vun him am Jordan gedeeft ginn, hir Sënnen zouginn. 7 Wéi hien awer gesinn huet, datt vill vun de Pharisäer a Sadducee bei seng Daf kommen, sot hien zu hinnen: O Generatioun vu Viperen, wien huet Iech gewarnt, fir vun der kommend Roserei ze flüchten? 8 Bréngt also Friichten eraus, déi fir d'Berouegung treffen: 9 An denkt net fir an Iech selwer ze soen: Mir hunn den Abraham zu eisem Papp: well ech soen Iech, datt Gott fäeg ass aus dëse Steng Kanner zum Abraham z'erhéijen. 10 An elo ass och d'Axt op d'Wuerzel vun de Beem geluecht: dofir gëtt all Bam, deen net gutt Uebst bréngt, ofgeschnidden an an d'Feier geheit. 11 Ech gedeeft dech wierklech mat Waasser fir d'Berouegung: awer deen, deen no mir kënnt, ass méi staark wéi ech, deem seng Schong ech net wäert sinn ze droen: hie soll dech mam Hellege Geescht a mam Feier deafen: 12 Deem säi Fan a senger Hand ass, an hie wäert säi Buedem duerchaus rengegen, a seng Weess an d'Garner sammelen; awer hie wäert d'Kaff mat onausléislechem Feier verbrennen. 13 Du koum de Jesus vu Galiläa op de Jordan bei de Johannes, fir vun him gedeeft ze ginn. 14 De Johannes huet him awer verbueden a gesot: Ech muss vun dir gedeeft ginn, a komms du bei mech?

2

MATTHEW

20 A si hunn direkt hir Netzer verlooss an sinn him nokomm. 21A vun do fortgaang, huet hien aner zwee Bridder gesinn, den Jakobus, de Jong vum Zebedeus, an de Johannes säi Brudder, an engem Schëff mam Zebedeus hirem Papp, an hunn hir Netzer gefléckt; an hien huet hinnen genannt. 22 A si hunn direkt d'Schëff an hire Papp verlooss, an sinn him nokomm. 23 De Jesus ass duerch d'ganz Galiläa gaang, an huet an hire Synagogen geléiert, an d'Evangelium vum Räich gepriedegt, an all Zort vu Krankheet an all Zort vu Krankheet ënner de Leit geheelt. 24 A säi Ruhm ass duerch ganz Syrien gaang: a si hunn all Krank zu him bruecht, déi mat verschiddene Krankheeten a Péng geholl goufen, an déi, déi mat Däiwel besat waren, an déi, déi Wahnsinn waren, an déi, déi d'Lähmung haten; an hien huet si geheelt. 25 An do sinn him eng grouss Mass vu Leit nogaang aus Galiläa, an aus Dekapolis, a vu Jerusalem, a vu Judéa, a vun iwwer Jordan.

17 Denkt net datt ech komm sinn fir d'Gesetz oder d'Prophéiten ze zerstéieren: Ech sinn net komm fir ze zerstéieren, mee ze erfëllen. 18 Well wierklech soen ech iech: Bis den Himmel an d'Äerd passéieren, wäert ee Jota oder een Tittel op kee Fall aus dem Gesetz fortgoen, bis alles erfëllt ass. 19 Jiddereen deemno ee vun dëse mannst Geboter briechen an d'Mënsche sou léiere wäert, hie gëtt dee Mannste am Himmelräich genannt: awer wien se mécht a léiert, dee soll grouss am Himmelräich genannt ginn. 20 Well ech soen Iech, datt ausser Är Gerechtegkeet d'Gerechtegkeet vun de Schrëftgeléierten a Pharisäer iwwerschreift, wäert Dir op kee Fall an d'Kinnekräich vum Himmel kommen. 21 Dir hutt héieren, datt et vun hinnen aus aler Zäit gesot gouf: Du solls net ëmbréngen; a wien ëmbrénge wäert, ass a Gefor vum Uerteel: 22 Awer ech soen Iech, datt jiddereen, dee rosen op säi Brudder ouni Grond ass, a Gefor vum Uerteel ass: a wien zu sengem Brudder seet: Raca, wäert a Gefor vum Conseil sinn: awer wien seet: Du Narr , soll a Gefor vun Hell Feier ginn. 23 Dofir, wann Dir Äert Kaddo op den Altor bréngt, an do drun erënnert, datt Äre Brudder géint dech soll; 24 Loosst däi Kaddo virum Altor do, a gitt op de Wee; fir d'éischt mat dengem Brudder versöhnt ginn, a komm dann an Offer däi Kaddo. 25 Gitt séier mat Ärem Géigner averstanen, wärend Dir mat him um Wee sidd; fir datt de Géigner dech zu all Moment dem Riichter geliwwert, an de Riichter dech dem Offizéier geliwwert, an du bass an de Prisong geheit. 26 Wierklech, ech soen dir: Du solls op kee Fall vun do eraus kommen, bis Dir de ganze Wäit bezuelt hutt. 27 Dir hutt héieren, datt et vun hinnen aus aler Zäit gesot gouf: Du solls net Ehebriech maachen: 28 Ech soen iech awer, datt jiddwereen, deen op eng Fra kuckt, fir no hir ze begräifen, huet schonn a sengem Häerz Ehebriecher mat hatt gemaach. 29 A wann däi rietsen Aen dech beleidegt, pléckt et eraus, a werft et vun dir: well et ass profitabel fir dech, datt ee vun denge Membere stierft, an net datt Äre ganze Kierper an d'Häll gegoss gëtt. 30 A wann Är riets Hand dech beleidegt, schneide se of a werft se vun dir: well et ass profitabel fir dech, datt ee vun denge Membere stierft, an net datt Äre ganze Kierper an d'Häll geheit. 31 Et ass gesot ginn: Jiddereen, dee seng Fra ewechhuelt, loosst him hir eng Scheedungsschrëft ginn: 32 Awer ech soen Iech, datt jiddereen, deen seng Fra entlooss huet, a spuert fir d'Ursaach vun der Zucht, mécht hir Ehebriechung ze maachen: a wien deen hatt bestuet huet, déi gescheed ass, mécht Ehebriech. 33 Nach eng Kéier, Dir hutt héieren, datt et vun hinnen aus aler Zäit gesot gouf: Du solls dech net verschwieren, mä den Här deng Eed ausféieren: 34 Ech soen iech awer: Schwéier guer net; weder vum Himmel; well et ass Gottes Troun: 35 Och net bei der Äerd; well et ass säi Fousshocker: weder vu Jerusalem; well et ass d'Stad vum grousse Kinnek. 36 Du solls och net bei dengem Kapp schwieren, well Dir kënnt net een Hoer wäiss oder schwaarz maachen.

KAPITEL 5 1 A wéi hien d'Multe gesinn huet, ass hien op e Bierg eropgaang: a wéi hie gesat gouf, sinn seng Jünger bei hie komm: 2 An hien huet säi Mond opgemaach, an huet hinnen geléiert a gesot: 3 Geseent sinn déi Aarm am Geescht: fir hir ass d'Kinnekräich vum Himmel. 4 Geseent sinn déi, déi traueren: well si solle getréischt ginn. 5 Geseent sinn déi mëll: well si wäerten d'Äerd ierwen. 6 Geseent sinn déi, déi Honger an Duuscht no Gerechtegkeet maachen: well si wäerte gefëllt ginn. 7 Geseent sinn déi Barmhäerzlech: well si kréien Barmhäerzegkeet. 8 Geseent sinn déi reng am Häerz: well se Gott gesinn. 9 Geseent sinn d'Fridden, well si sollen d'Kanner vu Gott genannt ginn. 10 Geseent sinn déi, déi fir Gerechtegkeet verfollegt ginn: well hir ass d'Kinnekräich vum Himmel. 11 Geseent sidd dir, wann d'Mënsche dech verleeden an dech verfollegen, a fir mäi Wuel all méiglech Béis géint dech falsch soen. 12 Freet Iech, a sidd immens frou: well grouss ass Är Belounung am Himmel: well sou hunn si d'Prophéite verfollegt, déi virun Iech waren. 13 Dir sidd d'Salz vun der Äerd: awer wann d'Salz säi Goût verluer huet, mat wat soll et gesalzt ginn? et ass vun elo un näischt gutt, awer fir erausgehäit ze ginn, an ënner de Féiss vu Männer getrëppelt ze ginn. 14 Dir sidd d'Liicht vun der Welt. Eng Stad, déi op engem Hiwwel läit, kann net verstoppt ginn. 15 Och d'Mënsche leeën keng Käerz un an setzen se ënner engem Busch, mee op e Käerzenhirstellung; an et gëtt Liicht fir all déi am Haus sinn. 16 Loosst Äert Liicht esou virun de Mënschen blénken, fir datt se Är gutt Wierker gesinn, an Äre Papp, deen am Himmel ass, verherrlechen.

3

MATTHEW

37 Awer loosst Är Kommunikatioun sinn: Jo, jo; Neen, neen: well alles wat méi ass wéi dat kënnt vum Béisen. 38 Dir hutt héieren, datt et gesot gouf: En A fir en A an en Zänn fir en Zänn: 39 Ech soen iech awer, datt dir net géint dat Béist widderstoen: mee wien dech op denger rietser Wang schloe wäert, dréit him och déi aner. 40 A wann iergendeen dech géint d'Gesetz verklot an däi Mantel ewechhuelt, da loosst hien och deng Mantel hunn. 41 A wien dech forcéiere wäert eng Meile ze goen, gitt zwee mat him. 42 Gëff dem, deen dech freet, a vun deem, dee vun dir léine wëll, wéckels du net ewech. 43 Dir hutt héieren, datt et gesot gouf: Du solls dengem Noper gär hunn, an däi Feind haassen. 44Awer ech soen dir: Hunn är Feinde gär, blesséiert déi, déi dech verfluchten, maacht gutt deenen, déi dech haassen, a biet fir déi, déi dech trotzdem benotzen a verfollegen; 45 Fir datt Dir d'Kanner vun Ärem Papp sinn, deen am Himmel ass: well hie mécht seng Sonn op déi Béis an op déi Gutt, a schéckt Reen op déi Gerecht an op déi Ongerecht. 46 Well wann dir déi gär hutt, déi dech gär hunn, wéi eng Beloun hutt dir? net emol d'Publikier d'selwecht? 47 A wann dir nëmmen äre Bridder begréissen, wat maacht dir méi wéi anerer? sinn och d'Publikier net esou? 48 Sidd dir also perfekt, sou wéi Äre Papp, deen am Himmel ass, perfekt ass.

13 A féiert eis net an d'Versuchung, mä befreit eis vum Béisen: Fir Däin ass d'Kinnekräich, an d'Muecht an d'Herrlechkeet, fir ëmmer. Amen. 14 Well wann dir de Mënschen hir Schold verzeien, wäert Ären himmlesche Papp Iech och verzeien: 15 Awer wann dir de Mënschen hir Scholden net verzeien, wäert Äre Papp och Är Scholden net verzeien. 16 Ausserdeem, wann Dir séier, sief net, wéi d'Hypokriten, vun engem traurege Gesiicht: well si disfiguréieren hir Gesiichter, fir datt se de Mënschen erschéngen ze fasten. Wierklech, ech soen Iech, Si hunn hir Belounung. 17 Awer du, wann Dir séierst, salvt Äre Kapp a wäscht Äert Gesiicht; 18 Dass du de Mënschen net erschéngt fir ze fasten, mee un Ärem Papp, deen am Geheimnis ass: an Äre Papp, deen am Geheimnis gesäit, wäert Iech offen belounen. 19 Stellt Iech net Schätz op der Äerd op, wou Mot a Rost korrupt sinn, a wou Déif duerchbriechen a klauen: 20 Mee leet fir Iech Schätz am Himmel op, wou weder Moth nach Rust korrupt, a wou Déif net duerchbriechen a klauen: 21 Well wou Äre Schatz ass, do wäert och Äert Häerz sinn. 22 D'Liicht vum Kierper ass d'Aen: wann dofir Äert Aen eenzeg ass, da wäert Äre ganze Kierper voller Liicht sinn. 23 Awer wann däin A béis ass, da wäert Äre ganze Kierper voller Däischtert sinn. Wann also d'Liicht, dat an dir ass, Däischtert ass, wéi grouss ass déi Däischtert! 24 Kee Mënsch kann zwee Hären déngen: fir entweder hie wäert deen een haassen an deen aneren gär hunn; oder soss wäert hien un déi eng halen, an deen aneren veruechten. Dir kënnt Gott a Mammon net déngen. 25 Dofir soen ech iech: Denkt net un Äert Liewen, wat dir iesse solls oder wat dir drénke solls; nach net fir däi Kierper, wat dir undoen solls. Ass d'Liewen net méi wéi Fleesch, an de Kierper wéi d'Kleeder? 26Kuckt d'Vullen vun der Loft: well si säen net, weder ernimmen, nach sammelen se an Scheieren; awer Ären himmlesche Papp fiddert hinnen. Sidd Dir net vill besser wéi si? 27 Wien vun iech kann duerch Gedanke een Alen op seng Statur bäidroen? 28 A firwat hues du geduecht fir Kleeder? Bedenkt d'Lilies vum Feld, wéi se wuessen; si kämpfen net, a dréinen net: 29 An awer soen ech iech, datt och de Salomo a senger ganzer Herrlechkeet net wéi ee vun dësen opgestallt war. 30 Dofir, wann Gott esou d'Gras vum Feld bekleedt, dat haut ass, a muer an den Uewen gegoss gëtt, soll hien dech net vill méi bekleeden, O dir vu klenge Glawen? 31 Dofir, denkt net un, a sot: Wat solle mir iessen? oder, Wat solle mir drénken? oder: Woumat solle mir gekleet sinn? 32 (Fir no all dës Saache sichen d'Heiden:) well Ären himmlesche Papp weess datt Dir all dës Saache brauch. 33Awer sicht dir éischt d'Kinnekräich vu Gott, a seng Gerechtegkeet; an all dës Saache ginn Iech bäigefüügt. 34 Huelt Iech also kee Gedanke fir de Moien: well de Muer wäert sech iwwer d'Saache vu sech selwer denken. Genuch bis den Dag ass dat Béist dovun.

KAPITEL 6 1 Passt op datt Dir Är Almost net virun de Mënschen maacht, fir vun hinnen gesi ze ginn: soss hutt Dir keng Belounung vun Ärem Papp, deen am Himmel ass. 2 Dofir, wann s du deng Almosen maacht, kléngt keng Trompett virun Iech, wéi d'Hypokriten an de Synagogen an op de Stroossen maachen, fir datt si d'Herrlechkeet vu Männer hunn. Wierklech, ech soen Iech, Si hunn hir Belounung. 3 Awer wann Dir Almost maacht, loosst Är lénks Hand net wëssen wat Är riets Hand mécht: 4 Fir datt deng Almost am Geheimnis ka sinn: an Äre Papp, dee sech am Geheimnis gesäit, wäert Iech offen belounen. 5 A wann Dir biet, du solls net sinn wéi d'Hypokrite sinn: well se gären bieden an de Synagogen an an den Ecker vun de Stroossen ze stoen, fir datt se vu Männer gesi kënne ginn. Wierklech, ech soen Iech, Si hunn hir Belounung. 6 Awer Dir, wann Dir biet, gitt an Äre Kleederschaaf, a wann Dir Är Dier zougemaach hutt, biet zu Ärem Papp, deen am Geheimnis ass; an Äre Papp, deen am Geheimnis gesäit, wäert Iech offen belounen. 7 Awer wann Dir biet, benotzt net ëmsoss Widderhuelungen, wéi d'Heeden et maachen: well se mengen datt si fir hir vill Ried héieren ginn. 8 Sidd dir also net wéi si: well Äre Papp weess wat Dir braucht, ier Dir him frot. 9 Sou biet dir also: Eise Papp, deen am Himmel ass, Gehellegt sief däi Numm. 10 Kommt däi Räich. Däi Wëlle geschéien op der Äerd, wéi et am Himmel ass. 11 Gëff eis haut eist deeglecht Brout. 12 A verzei eis eis Scholden, wéi mir eis Scholden verzeien.

KAPITEL 7 1 Riichter net, fir datt Dir net beuerteelt sidd.

4

MATTHEW

2 Fir mat wéi engem Uerteel Dir Riichter, Dir wäert beurteelt ginn: a mat wat Mooss Dir mat, et wäert Iech erëm gemooss ginn. 3 A firwat kuckt Dir de Splitt, deen an Ärem Brudder sengem A ass, awer berücksichtegt net de Strahl, deen an Ärem eegenen A ass? 4 Oder wéi wells du zu dengem Brudder soen: Loosst mech d'Spëtzt aus dengem A erauszéien; a kuck, e Strahl ass an Ären eegenen Aen? 5 Du Hypokrit, werft fir d'éischt de Strahl aus dengem eegenen Aen eraus; an da solls du däitlech gesinn, fir de Fleck aus dengem Brudder sengem Auge erauszegoen. 6 Gëff den Hënn net dat, wat helleg ass, a werft Är Pärelen net virun de Schwäin, fir datt se se net ënnert de Féiss trëppelen, a sech erëm ëmdréinen an dech zerräissen. 7 Frot, an et wäert Iech ginn; sichen, an Dir wäert fannen; klappt, an et soll Iech opgemaach ginn: 8 Fir jiddereen, dee freet, kritt; an deen, dee sicht, fënnt; an deen, dee klappt, soll opgemaach ginn. 9 Oder wéi ee Mann ass do vun iech, deen, wa säi Jong Brout freet, wäert hien him e Steen ginn? 10 Oder wann hien e Fësch freet, wäert hien him eng Schlange ginn? 11 Wann dir dann, béis sidd, wësse wéi Dir Är Kanner gutt Kaddoe gitt, wéi vill méi soll Äre Papp, deen am Himmel ass, hinnen gutt ginn, déi him froen? 12 Dofir, alles wat Dir wëllt, datt d'Mënsche fir Iech maache sollten, maacht Dir och hinnen esou: well dëst ass d'Gesetz an d'Prophéiten. 13 Gitt eran an de niddere Paart: well breet ass de Paart, a breet ass de Wee, deen zur Zerstéierung féiert, a vill ginn et, déi dohinner goen: 14 Well d'Streck ass d'Paart, a schmuel ass de Wee, deen zum Liewen féiert, a wéineg ginn et, déi et fannen. 15 Opgepasst op falsch Prophéiten, déi a Schofskleeder bei Iech kommen, awer bannenzeg sinn se rächen Wëllef. 16Dir wäert se un hir Friichten kennen. Sammelen d'Männer Drauwe vun Dornen, oder Figen vun Distelen? 17 Och esou bréngt all gudde Bam gutt Uebst; awer e korrupte Bam bréngt béis Uebst. 18 E gudde Bam kann net béis Uebst bréngen, an och e korrupte Bam kann net gutt Uebst bréngen. 19 All Bam, dee keng gutt Uebst bréngt, gëtt ofgeschnidden an an d'Feier geheit. 20 Dofir kennt dir se duerch hir Friichten. 21 Net jiddereen, dee zu mir seet: Här, Här, wäert an d'Kinnekräich vum Himmel kommen; mee deen de Wëlle vu mengem Papp mécht, deen am Himmel ass. 22 Vill wäerte mir an deem Dag soen: Här, Här, hu mir net an Ärem Numm profetéiert? an dengem Numm hunn Däiwel erausgehäit? an an dengem Numm vill wonnerbar Wierker gemaach? 23 An da wäert ech hinnen zouginn: Ech hunn dech ni kannt: gitt vu mir, Dir, déi Ongerechtegkeet schafft. 24 Dofir, wien dës Aussoe vu mir héiert an se mécht, ech wäert hie mat engem weise Mann gleewen, deen säin Haus op engem Fiels gebaut huet: 25 An de Reen ass erofgaang, an d'Iwwerschwemmungen koumen, an d'Wand hunn geblosen an hunn op dat Haus geschloen; an et ass net gefall: well et war op engem Fiels gegrënnt.

26 A jidderee deen dës Aussoe vu mir héiert, an se net mécht, soll mat engem Narren verglach ginn, dee säin Haus um Sand gebaut huet: 27 An de Reen ass erofgaang, an d'Iwwerschwemmungen koumen, an d'Wand hunn geblosen an hunn op dat Haus geschloen; an et ass gefall: a grouss war de Fall dovun. 28 An et ass geschitt, wéi de Jesus dës Aussoen ofgeschloss huet, waren d'Leit iwwer seng Léier erstaunt: 29 Fir hien huet hinnen geléiert als een deen Autoritéit huet, an net wéi d'Schrëftgeléiert. KAPITEL 8 1 Wéi hien vum Bierg erofgaang ass, sinn him grouss Masse gefollegt. 2 A kuck, do ass e Aussätzig komm an huet him veréiert a gesot: Här, wann Dir wëllt, kënnt Dir mech botzen. 3 De Jesus huet seng Hand ausgestreckt an hie beréiert a gesot: Ech wëll; sief du propper. An direkt gouf seng Lepra gereinegt. 4 De Jesus sot zu him: Kuckt, du sot kee Mënsch; awer gitt de Wee, weis dech dem Paschtouer, a bitt de Kaddo, deen de Moses bestallt huet, fir en Zeegnes fir hinnen. 5 A wéi de Jesus a Kapernaum agaangen ass, koum e Centurion bei hie, an huet hie gefrot: 6 A sot: Här, mäi Knecht läit doheem krank vun der Lähmung, schwéier gefoltert. 7 De Jesus sot zu him: Ech kommen an heelen hien. 8 De Centurion huet geäntwert a gesot: Här, ech sinn net wäert, datt Dir ënner mengem Daach kënnt: awer schwätzt nëmmen d'Wuert, a mäi Knecht wäert geheelt ginn. 9 Well ech sinn e Mann ënner Autoritéit, mat Zaldoten ënner mir: an ech soen zu dësem Mann: Gitt, an hie geet; an zu engem aneren: Komm, an hie kënnt; an zu mengem Knecht: Maacht dëst, an hien mécht et. 10 Wéi de Jesus dat héieren huet, huet hien sech bewonnert, a sot zu deenen, déi nokomm sinn: Wierklech, ech soen iech, ech hunn net sou grousst Glawen fonnt, nee, net an Israel. 11 An ech soen Iech, datt vill wäert kommen aus Osten a Westen, a sech mat Abraham, an Isaac, an Jakob, am Himmelräich sëtzt. 12 Awer d'Kanner vum Räich sollen an d'äusseren Däischtert erausgehäit ginn: et gëtt gekrasch an Zännknascht. 13 De Jesus sot zum Centurion: Gitt de Wee; a wéi Dir gegleeft hutt, sou sief et Iech gemaach. A säi Knecht gouf an der selwechter Stonn geheelt. 14A wéi de Jesus an d'Haus vum Péitrus komm ass, huet hien d'Mamm vu senger Fra gesinn, déi geluecht ass, a krank vun engem Féiwer. 15 An hien huet hir Hand beréiert, an d'Féiwer huet si verlooss: a si ass opgaang an huet hinnen gedéngt. 16 Wéi den Owend komm ass, hunn si vill bei him bruecht, déi vun Däiwel besat waren: an hien huet d'Geeschter mat sengem Wuert erausgehäit, an huet all déi Krank geheelt: 17 Fir datt et erfëllt ka ginn, wat vum Prophéit Esaias geschwat gouf, a gesot: Hie selwer huet eis Schwieregkeeten geholl an eis Krankheeten erdroen. 18 Wéi de Jesus elo eng grouss Mass ronderëm hie gesinn huet, huet hien d'Gebot ginn, op déi aner Säit ze goen.

5

MATTHEW

19 An e gewësse Schrëftsteller ass komm a sot zu him: Meeschter, ech wäert dech verfollegen, egal wou Dir gitt. 20 De Jesus sot zu him: D'Fuchs hunn Lächer, an d'Vullen vun der Loft hunn Nester; mä de Mënschejong huet net wou säi Kapp leeën. 21 An een anere vu senge Jünger sot zu him: Här, loosst mech fir d'éischt goen a mäi Papp begruewen. 22 Mä de Jesus sot zu him: Folg mir; a loosst déi Doudeg hir Doudeg begruewen. 23 A wéi hien an e Schëff gaang ass, sinn seng Jünger him nokomm. 24 A kuck, et koum e groussen Stuerm am Mier, sou datt d'Schëff mat de Wellen bedeckt war: awer hie war geschlof. 25 Seng Jünger sinn bei hie komm, hunn hien erwächt a gesot: Här, rett eis: mir stierwen. 26 An hie sot zu hinnen: Firwat sidd Dir ängschtlech, O dir vu klenge Glawen? Dunn ass hien opgestan an huet de Wand an d'Mier bestrooft; an et war eng grouss Rou. 27 D’Männer hunn sech awer bewonnert, a gesot: Wéi eng Aart ass dat, datt och de Wand an d’Mier him nokommen! 28 A wéi hien op déi aner Säit an d'Land vun de Gergesenes komm ass, hunn him zwee vun Däiwel besat, déi aus de Griewer erauskomm sinn, ganz hefteg, fir datt kee Mënsch dee Wee passéiere kéint. 29 A kuck, si hunn geruff a gesot: Wat hu mir mat dir ze dinn, Jesus, du Jong vu Gott? bass du heihinner komm fir eis virun der Zäit ze pine? 30 An et war e gudde Wee vun hinnen ewech, eng Herd vu ville Schwäin, déi gefiddert hunn. 31 Also hunn d'Däiwel him gefrot, a gesot: Wann s du eis erausgeet, da looss eis an d'Herd Schwäin fortgoen. 32 An hie sot zu hinnen: Gitt. A wéi se erauskoum, si si an d'Herd Schwäin gaang: a kuck, de ganze Schwäin ass op eng géi Plaz an d'Mier gerannt, an ass am Waasser ëmkomm. 33 An déi, déi si gehalen hunn, sinn geflücht an sinn an d'Stad gaangen, an hunn alles erzielt, a wat dem Besetzer vun den Däiwel geschitt ass. 34 A kuck, d'ganz Stad ass erausgaang fir de Jesus ze begéinen: a wéi se hien gesinn hunn, hunn si him gefrot, datt hien aus hire Küste géif fortgoen.

8 Awer wéi d'Multe et gesinn hunn, hunn si sech bewonnert an hunn Gott verherrlecht, deen de Mënschen esou Kraaft ginn huet. 9 A wéi de Jesus vun do fortgaang ass, huet hien e Mann gesinn, mam Numm Matthew, sëtze beim Empfang vum Gewunnecht: an hie sot zu him: Follegt mir. An hien ass opgestan an ass him nogaang. 10 An et ass geschitt, wéi de Jesus am Haus beim Iessen souz, kuck, vill Publikanen a Sënner koumen a si sech mat him a senge Jünger gesat. 11 Wéi d'Pharisäer et gesinn hunn, soten si zu senge Jünger: Firwat ësst Äre Meeschter mat Publikanen a Sënner? 12 Wéi de Jesus awer dat héieren huet, sot hien zu hinnen: Déi, déi ganz sinn, brauche keen Dokter, mee déi, déi krank sinn. 13 Awer gitt a léiert wat dat bedeit: Ech wäert Barmhäerzegkeet hunn an net Opfer: well ech sinn net komm fir déi Gerecht ze ruffen, mee Sënner zu Berouegung. 14 Du koumen d'Jünger vum Johannes bei hie a soten: Firwat séiere mir an d'Pharisäer dacks, awer Är Jünger séieren net? 15 De Jesus sot zu hinnen: Kënnen d'Kanner vun der Brautkammer traueren, soulaang de Bräitchemann bei hinnen ass? awer d'Deeg wäerten kommen, wann de Bräitchemann vun hinnen geholl gëtt, an da wäerte se séier. 16 Kee Mënsch setzt e Stéck neit Stoff an en aalt Kleedungsstéck, well dat, wat agefouert gëtt fir et opzefëllen, hëlt aus dem Kleedungsstéck, an d'Loyer gëtt verschlechtert. 17 Och d'Mënsche leeën neie Wäin an al Fläschen: soss briechen d'Flaschen, an de Wäin leeft eraus, an d'Flaschen stierwen: awer si hunn neie Wäin an nei Fläschen geluecht, a béid sinn erhalen. 18 Wärend hien dës Saache zu hinnen geschwat huet, kuck, do ass e bestëmmte Herrscher komm, an huet him veréiert a gesot: Meng Duechter ass och elo dout: awer komm an leet Är Hand op hatt, a si wäert liewen. 19 De Jesus ass opgestan, an ass him nogaang, a seng Jünger hunn dat och gemaach. 20 A kuck, eng Fra, déi zwielef Joer krank war mat enger Bluttausgab, ass hannert him komm an huet de Saum vu sengem Kleedungsstéck beréiert: 21 Well si sot a sech selwer: Wann ech awer säi Kleedungsstéck beréieren dierf, da wäert ech ganz sinn. 22 De Jesus huet him awer ëmgedréint, a wéi hien hatt gesinn huet, sot hien: Duechter, sief gutt; däi Glawen huet dech ganz gemaach. An d'Fra gouf aus där Stonn ganz gemaach. 23 A wéi de Jesus an d'Haus vum Herrscher koum, an huet d'Minstrelen an d'Leit gesinn, déi e Kaméidi maachen, 24 Hien sot zu hinnen: Gëff Plaz, well d'Meedchen ass net dout, mee schléift. A si hunn him gelaacht. 25 Wéi d’Leit awer erausgestallt gi sinn, ass hien eragaang, an huet si bei der Hand geholl, an d’Déngschtmeedchen ass opgestan. 26 An de Ruhm vun dësem ass an dat ganzt Land an d'Ausland gaangen. 27 A wéi de Jesus vun do fortgaang ass, sinn zwee blann Männer him nokomm, gekrasch a gesot: Du Jong vum David, barmhäerzlech mat eis.

KAPITEL 9 1 An hien ass an e Schëff gaang, ass iwwergaang, a koum a seng eege Stad. 2 A kuck, si hunn him e Mann bruecht, dee krank vun der Lähmung läit, op engem Bett läit: an de Jesus, dee säi Glawe gesinn huet, sot zu de Kranke vun der Lähmung; Jong, sief gutt; deng Sënne ginn dir verginn. 3 A kuck, e puer vun de Schrëftgeléiert soten an sech selwer: Dëse Mann blasphemet. 4 De Jesus wousst hir Gedanken, sot: Firwat mengt Dir Béis an Ären Häerzer? 5 Well ob ass méi einfach, ze soen: Deng Sënne ginn dir verginn; Oder ze soen: Stitt op a wander? 6 Awer fir datt Dir wësst, datt de Mënschejong d'Muecht op der Äerd huet fir Sënnen ze verzeien, (da seet hien zu de Kranke vun de Lähmte:) Stitt op, huel däi Bett op a gitt an däi Haus. 7 An hien ass opgestan an ass a säi Haus fortgaang.

6

MATTHEW

28 A wéi hien an d'Haus komm ass, sinn déi Blanne bei hie komm: an de Jesus sot zu hinnen: Gleeft dir, datt ech fäeg sinn dëst ze maachen? Si soten zu him: Jo, Här. 29 Dunn huet hien hir Ae beréiert a gesot: No Ärem Glawen sief et Iech. 30 An hir Ae goufen opgemaach; an de Jesus huet hinnen däitlech opgefuerdert a gesot: Kuckt, datt kee Mënsch et weess. 31 Awer si, wéi se fortgaange sinn, hunn säi Ruhm an dat ganzt Land verbreet. 32 Wéi si erausgaange sinn, kuck, si hunn him en domm Mann bruecht, dee vun engem Däiwel besat war. 33 A wéi den Däiwel erausgehäit gouf, huet de Stämm geschwat: an d'Multe hunn sech bewonnert a gesot: Et war nach ni esou an Israel gesinn. 34 Awer d'Pharisäer soten: Hien werft den Däiwel duerch de Prënz vun den Däiwel eraus. 35 De Jesus ass ëm all Stied an Dierfer gaang, an huet an hire Synagogen geléiert, an d'Evangelium vum Räich gepriedegt, an all Krankheet an all Krankheet ënner de Leit geheelt. 36 Awer wéi hien d'Multe gesinn huet, gouf hie mat Matgefill iwwer si bewegt, well se schwaach gefall sinn a verspreet goufen, wéi Schof déi kee Schäfer hunn. 37 Du sot hien zu senge Jünger: D'Ernte ass wierklech vill, awer d'Aarbechter si wéineg; 38 Biet also den Här vun der Recolte, datt hien Aarbechter a seng Recolte schéckt.

13 A wann d'Haus wäertvoll ass, loosst Äre Fridden op et kommen: awer wann et net wäertvoll ass, loosst Äre Fridden bei Iech zréckkommen. 14 A wien dech net ophëlt an Är Wierder net héiert, wann Dir aus deem Haus oder Stad erausgeet, schütt de Stëbs vun Äre Féiss of. 15 Wierklech soen ech iech: Et wäert méi tolerabel sinn fir d'Land vu Sodom a Gomorrha am Dag vum Uerteel, wéi fir déi Stad. 16Kuckt, ech schécken Iech wéi Schof an der Mëtt vun de Wëllef: sief also schlau wéi Schlaangen a harmlos wéi Dauwen. 17Awer passt op fir d'Mënsche: well si wäerten dech un d'Conseilsën iwwerloossen, a si wäerten dech an hire Synagogen päifen; 18 An dir solle viru Gouverneuren a Kinneke fir meng Wuel bruecht ginn, fir en Zeegnes géint si an d'Nieden. 19 Awer wann se dech ausléisen, denkt net wéi a wat Dir schwätzt: well et wäert Iech an där selwechter Stonn ginn, wat Dir schwätzt. 20 Well net dir schwätzt, mee de Geescht vun Ärem Papp, deen an dir schwätzt. 21 An de Brudder soll de Brudder zum Doud iwwerginn, an de Papp d'Kand: an d'Kanner solle géint hir Eltere opstoen, a veruersaachen datt se ëmbruecht ginn. 22 An dir wäert vun all Mënsch gehaasst ginn fir mäin Numm d'Wuel: mee deen aushalen bis Enn wäert gerett ginn. 23 Awer wann se Iech an dëser Stad verfollegen, flücht Iech an eng aner: well wierklech soen ech Iech, Dir wäert net iwwer d'Stied vun Israel gaangen sinn, bis de Mënschejong komm ass. 24 De Jünger ass net iwwer säi Meeschter, nach de Knecht iwwer säin Här. 25 Et ass genuch fir de Jünger, datt hien als säi Meeschter ass, an den Knecht als säin Här. Wann se de Meeschter vum Haus Beelzebub genannt hunn, wéi vill méi solle se se vu sengem Haushalt nennen? 26 Fäert se also net: well et gëtt näischt iwwerdeckt, wat net opgedeckt gëtt; a verstoppt, dat wäert net bekannt ginn. 27 Wat ech dir an der Däischtert soen, dat schwätzt dir am Liicht: a wat dir am Ouer héiert, dat priedegt dir op den Haustoppen. 28 An fäert net déi, déi de Kierper ëmbréngen, awer net fäeg sinn d'Séil ëmzebréngen: awer fäert éischter deen, dee fäeg ass d'Séil a Kierper an der Hell ze zerstéieren. 29 Ginn net zwee Spatzen fir eng Wäit verkaaft? an ee vun hinnen soll net op de Buedem falen ouni Äre Papp. 30 Awer déi ganz Hoer vun Ärem Kapp sinn all gezielt. 31 Fäert also net, dir sidd méi Wäert wéi vill Spatzen. 32 Wien mech also virun de Mënschen zouzeginn, hie wäert ech och virun mengem Papp, deen am Himmel ass, zouginn. 33 Mä wiem mech virun de Mënschen verleegnen, him wäert ech och viru mengem Papp, deen am Himmel ass, verleegnen. 34 Denkt net, datt ech komm sinn fir Fridden op der Äerd ze schécken: Ech sinn net komm fir Fridden ze schécken, mee e Schwäert. 35 Well ech sinn komm, fir e Mann géint säi Papp ze streiden, an d'Duechter géint hir Mamm, an d'Schwéiesch géint hir Schwéiermamm.

KAPITEL 10 1 A wéi hien zu him seng zwielef Jünger geruff hat, huet hien hinnen Muecht géint onrein Geeschter ginn, fir se erauszewerfen an all Zort vu Krankheet an all Zort vu Krankheet ze heelen. 2 Elo sinn d'Nimm vun den zwielef Apostelen dës; Deen Éischten, de Simon, dee Péitrus genannt gëtt, an den Andrew säi Brudder; James, de Jong vum Zebedeus, an de Johannes säi Brudder; 3 Philippe a Bartholomew; den Thomas an de Matthäus de Publikan; Den Jakobus, de Jong vum Alphaeus, an de Lebbaeus, deem säin Numm Thaddaeus war; 4 De Simon, de Kanaanit, an de Judas Iskariot, deen hien och verroden huet. 5Dës zwielef huet de Jesus geschéckt, an huet hinne gebueden a sot: Gitt net op de Wee vun den Heiden, a gitt an eng Stad vun de Samaritaner net an: 6 Ma gitt éischter op déi verluere Schof vum Haus vun Israel. 7 A wéi dir gitt, priedegt, a sot: D'Kinnekräich vum Himmel ass op der Hand. 8 Heelt déi Krank, botzt d'Aussätzlech, hieft déi Doudeg op, werft den Däiwel eraus: Dir hutt gratis kritt, gitt fräi. 9 Gitt weder Gold, nach Sëlwer, nach Messing an Äre Portemonnaien, 10 Weder Schrott fir Är Rees, weder zwee Wopen, weder Schong, nach Stänn: well den Aarbechter ass säi Fleesch wäert. 11 An egal wéi eng Stad oder Stad Dir gitt, frot, wien an deem wäert ass; an do bleiwt bis dir dohinner gitt. 12 A wann dir an en Haus kommt, begréissen et.

7

MATTHEW

36 An de Feinde vun engem Mann solle vu sengem eegene Stot sinn. 37 Wien de Papp oder d'Mamm méi gär huet wéi mech, ass mir net wäert: an deen, dee Jong oder Duechter méi gär huet wéi mech, ass mir net wäert. 38 An deen, dee säi Kräiz net hëlt an no mir geet, ass mir net wäert. 39 Wien säi Liewen fënnt, wäert et verléieren: an deen, dee säi Liewe fir mäi Wuel verléiert, wäert et fannen. 40 Deen deen dech ophëlt, empfänkt mech, an deen, dee mech ophëlt, empfänkt deen, dee mech geschéckt huet. 41 Wien e Prophéit am Numm vun engem Prophéit kritt, kritt e Prophéit Belounung; an deen, deen e gerechte Mann am Numm vun engem gerechte Mann kritt, kritt d'Belounung vun engem gerechte Mann. 42 A wien engem vun dëse Klengen nëmmen am Numm vun engem Jünger eng Taass kale Waasser ze drénken gëtt, wierklech soen ech iech, hie wäert seng Belounung op kee Fall verléieren.

17 A soten: Mir hunn iech gefluch, an dir hutt net gedanzt; mir hunn dech traureg, an dir hutt net geklaut. 18 Well de Johannes koum weder iessen nach drénken, a si soen: Hien huet en Däiwel. 19 De Mënschejong ass komm, iessen an drénken, a si soen: "Kuckt e Mann, dee freuteg ass, an e Wäibibber, e Frënd vun de Publicaner a Sënner. Awer Wäisheet ass gerechtfäerdegt vun hire Kanner. 20 Dunn huet hien ugefaang d'Stied ze bekämpfen, an deenen déi meescht vu senge mächtege Wierker gemaach goufen, well se sech net berouegt hunn: 21Wee dir, Chorazin! wee dir, Bethsaida! well wann déi mächteg Wierker, déi an dir gemaach goufen, zu Tyrus a Sidon gemaach goufen, si hätten sech scho laang a Sack an Asche berouegt. 22 Awer ech soen Iech: Et wäert fir Tyrus a Sidon am Dag vum Uerteel méi tolerabel sinn wéi fir Iech. 23 An du, Kapernaum, deen an den Himmel erhiewt sidd, soll an d'Häll erof bruecht ginn: well wann déi mächteg Wierker, déi an dir gemaach goufen, zu Sodom gemaach gi wieren, wier et bis haut bliwwen. 24Awer ech soen iech: Et wäert méi tolerabel sinn fir d'Land vu Sodom am Dag vum Uerteel, wéi fir dech. 25 Deemools huet de Jesus geäntwert a gesot: Ech soen Iech Merci, O Papp, Här vum Himmel an der Äerd, well Dir dës Saache vun de weisen a virsiichteg verstoppt hutt an se de Puppelcher opgedeckt hutt. 26 Och esou, Papp, well sou war et gutt an dengen Aen. 27 Alles gi mir vu mengem Papp geliwwert: a kee kennt de Jong, mee de Papp; weder kennt iergendeen de Papp, ausser de Jong, an deen, wiem de Jong him wäert opdecken. 28 Kommt bei mech, all dir, déi schwéier belaascht sinn, an ech wäert iech Rou ginn. 29 Huelt mäi Joch op dech, a léiert vu mir; well ech si mëll an niddereg am Häerz: an Dir wäert Rou fir Är Séilen fannen. 30 Fir mäi Joch ass einfach, a meng Laascht ass liicht.

KAPITEL 11 1 An et ass geschitt, wéi de Jesus en Enn gemaach huet sengen zwielef Jünger ze commandéieren, ass hien fortgaang, fir an hire Stied ze léieren an ze priedegen. 2 Wéi de Johannes elo am Prisong d'Wierker vu Christus héieren hat, huet hien zwee vu senge Jünger geschéckt, 3 A sot zu him: Sidd Dir deen, dee kommen sollt, oder sichen mir en aneren? 4 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Gitt a weist dem John erëm déi Saachen, déi dir héiert a gesitt: 5 Déi Blann kréien hir Siicht, an déi Lamm ginn, déi Aussätzlech gi gereinegt, an déi Taub héieren, déi Doudeg ginn operstan, an déi Aarm hunn hinnen d'Evangelium gepriedegt. 6 A geseent ass deen, deen a mir net beleidegt gëtt. 7 A wéi si fortgaange sinn, huet de Jesus ugefaang zu de Leit iwwer de Johannes ze soen: Wat sidd dir erausgaang an d'Wüst ze gesinn? E Riet mam Wand gerëselt? 8 Awer wat sidd Dir erausgaang fir ze gesinn? E Mann, deen a mëlle Kleeder gekleet ass? kuck, déi, déi mëll Kleedung droen, sinn an de Kinneken Haiser. 9 Awer wat sidd Dir erausgaang fir ze gesinn? E Prophéit? jo, ech soen Iech, a méi wéi e Prophéit. 10 Well dat ass hien, vun deem et geschriwwen ass: Kuck, ech schécken mäi Messenger virun Ärem Gesiicht, deen Äre Wee virun Iech preparéieren. 11 Wierklech soen ech iech: Ënnert deenen, déi aus Frae gebuer sinn, ass kee méi grouss wéi de Johannes de Baptist opgestan: trotzdem ass deen, deen am mannsten am Himmelräich ass, méi grouss wéi hien. 12 A vun den Deeg vum John de Baptist bis elo leiden d'Kinnekräich vum Himmel Gewalt, an déi Gewalt huelen et mat Gewalt. 13 Well all d'Prophéiten an d'Gesetz profetéiert bis de Johannes. 14 A wann dir et wäert kréien, dat ass den Elias, dee soll kommen. 15 Wien Oueren huet ze héieren, loosst hien héieren. 16 Awer mat wiem soll ech dës Generatioun vergläichen? Et ass wéi Kanner, déi op de Mäert sëtzen, a ruffen un hir Matbierger,

KAPITEL 12 1 Deemools ass de Jesus um Sabbat duerch d'Mais gaangen; a seng Jünger waren hongereg, an hunn ugefaang d'Oueren vu Mais ze plécken an ze iessen. 2 Awer wéi d'Pharisäer et gesinn hunn, soten si zu him: Kuck, Är Jünger maachen dat, wat net erlaabt ass um Sabbat ze maachen. 3 Awer hie sot zu hinnen: Hutt dir net gelies, wat den David gemaach huet, wéi hien hongereg war, an déi, déi mat him waren; 4 Wéi hien an d'Haus vu Gott koum, an huet d'Schuebrout giess, wat him net erlaabt war ze iessen, weder fir déi, déi bei him waren, mee nëmme fir d'Priister? 5 Oder hutt Dir net am Gesetz gelies, wéi datt op de Sabbatsdeeg d'Priester am Tempel de Sabbat profanéieren, a si blaméiert? 6 Ech soen iech awer, datt op dëser Plaz ee méi grouss ass wéi den Tempel. 7 Awer wann Dir wousst, wat dëst bedeit, ech wäert Barmhäerzegkeet hunn, an net Opfer, Dir hätt déi Schëlleg net veruerteelt. 8 Well de Mënschejong ass Här och vum Sabbatsdag.

8

MATTHEW

9 A wéi hien vun do fort war, ass hien an hir Synagog gaang: 10 A kuck, et war e Mann, dee seng Hand verschwonnen hat. A si hunn him gefrot, a gesot: Ass et erlaabt op de Sabbatsdeeg ze heelen? datt si him kéinten virwerfen. 11 An hie sot zu hinnen: Wéi ee Mann soll et ënner iech sinn, deen ee Schof huet, a wann et um Sabbat an e Gruef fält, wäert hien et net festhalen an et eraushiewen? 12 Wéi vill ass dann e Mann besser wéi e Schof? Dofir ass et gesetzlech gutt op de Sabbatsdeeg ze maachen. 13 Du sot hien zum Mann: Streck deng Hand aus. An hien huet et ausgestreckt; an et gouf ganz restauréiert, wéi déi aner. 14 Dunn sinn d'Pharisäer erausgaang an hunn e Conseil géint hie gemaach, wéi se hie kéinten zerstéieren. 15 Wéi de Jesus et awer wousst, huet hie sech vun do zréckgezunn: a vill Leit sinn him nokomm, an hien huet se all geheelt; 16 An huet hinnen opgefuerdert, datt si him net solle bekannt maachen: 17 Fir datt et erfëllt ka ginn, wat vum Prophet Esaias geschwat gouf, a gesot: 18Kuckt mäi Knecht, deen ech gewielt hunn; mäi Léifsten, an deem meng Séil gutt ass: Ech wäert mäi Geescht op hie setzen, an hie wäert d'Nieden Uerteel weisen. 19 Hie soll net streiden, nach kräischen; och kee Mënsch soll seng Stëmm op de Stroossen héieren. 20 E gebrochenen Riet wäert hien net briechen, a fëmmen Flax wäert hien net ausléisen, bis hien Uerteel op d'Victoire schéckt. 21 An op säin Numm sollen d'Heiden vertrauen. 22 Dunn gouf ee bei him bruecht, dee vun engem Däiwel besat war, blann an domm: an hien huet hien geheelt, sou datt déi blann an d'Stomme souwuel geschwat a gesinn hunn. 23Un d’ganz Vollek war erstaunt a soten: Ass dat net de Jong vum David? 24 Wéi d’Pharisäer et awer héieren hunn, hu si gesot: Dëse Mann dréit net den Däiwel eraus, mee vum Beelzebub, dem Prënz vun den Däiwel. 25 De Jesus wousst hir Gedanken, a sot zu hinnen: All Räich, dat sech géint sech gedeelt huet, gëtt zu Wüst bruecht; an all Stad oder Haus, déi géint sech selwer opgedeelt ass, wäert net stoen: 26 A wann de Satan de Satan erausgehäit, ass hie géint sech selwer gedeelt; wéi soll dann säi Räich stoen? 27 A wann ech duerch Beelzebub Däiwel erauswerfen, vu wiem werfen Är Kanner se eraus? dofir sollen se Är Riichter sinn. 28 Awer wann ech den Däiwel duerch de Geescht vu Gott erauswerfen, dann ass d'Kinnekräich vu Gott bei Iech komm. 29 Oder wéi kann een an d'Haus vun engem staarke Mann eragoen, a seng Wueren verduerwen, ausser hien huet de staarke Mann fir d'éischt gebonnen? an da wäert hien säin Haus verwinnt. 30 Deen net mat mir ass, ass géint mech; an deen, deen net mat mir versammelt, verspreet am Ausland. 31 Dofir soen ech iech: All Aart vu Sënn a Gotteslästerung wäert de Mënschen verginn ginn: awer d'Lastering géint den Hellege Geescht soll de Mënschen net verginn ginn.

32 A wien e Wuert géint de Mënschejong schwätzt, et wäert him verginn ginn: awer wien géint den Hellege Geescht schwätzt, et wäert him net verginn ginn, weder an dëser Welt, weder an der nächster Welt. 33 Entweder maacht de Bam gutt, a seng Fruucht gutt; oder soss de Bam korrupt maachen, a seng Uebst korrupt maachen: well de Bam ass duerch seng Uebst bekannt. 34 O Generatioun vu Viperen, wéi kënnt dir, déi béis sinn, gutt Saache schwätzen? well aus dem Iwwerfloss vum Häerz schwätzt de Mond. 35 E gudde Mann aus dem gudde Schatz vum Häerz bréngt gutt Saachen eraus: an e béise Mënsch aus dem béise Schatz bréngt béis Saachen eraus. 36 Awer ech soen Iech, datt all inaktivt Wuert, dat d'Mënsche schwätze wäerten, si sollen am Dag vum Uerteel Rechnung maachen. 37 Fir duerch Är Wierder wäert Dir gerechtfäerdegt ginn, an duerch Är Wierder wäert Dir veruerteelt ginn. 38 Dunn hunn e puer vun de Schrëftgeléiert a vun de Pharisäer geäntwert a gesot: Meeschter, mir wäerten en Zeeche vun dir gesinn. 39 Awer hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Eng béis an erwuessene Generatioun sicht no engem Schëld; an et soll keen Zeeche ginn et, mee d'Zeeche vum Prophéit Jonas: 40 Well wéi de Jonas dräi Deeg an dräi Nuechten am Wal säi Bauch war; sou soll de Jong vum Mënsch dräi Deeg an dräi Nuechten am Häerz vun der Äerd ginn. 41 D'Männer vun Nineve sollen am Uerteel mat dëser Generatioun opstoen, a wäerten se veruerteelen: well si sech bei der Priedegt vum Jonas berouegt hunn; a kuck, e méi grouss wéi de Jonas ass hei. 42 D'Kinnigin vum Süden wäert am Uerteel mat dëser Generatioun opstoen, a wäert et veruerteelen: well si ass aus den ieweschten Deeler vun der Äerd komm fir d'Wäisheet vum Salomo ze héieren; a kuck, e méi grouss wéi de Salomo ass hei. 43 Wann den onreine Geescht aus engem Mann erausgaang ass, geet hien duerch dréchen Plazen, sicht Rou a fënnt keen. 44 Du sot hien: Ech ginn zréck a mäi Haus, vu wou ech erauskoum; a wann hie komm ass, fënnt hien et eidel, geschweest a garnéiert. 45 Da geet hien, a hëlt siwe aner Séilen mat sech, méi béis wéi hie selwer, a si erakommen an do wunnen: an de leschten Zoustand vun deem Mann ass méi schlëmm wéi déi éischt. Och esou wäert et och fir dës béis Generatioun sinn. 46 Wärend hien nach mat de Leit geschwat huet, kuck, seng Mamm a seng Bridder stoungen dobaussen, a wollte mat him schwätzen. 47 Du sot een zu him: Kuck, deng Mamm an deng Bridder stinn dobaussen, a wëlle mat dir schwätzen. 48 Awer hien huet geäntwert a sot zu deem, deen him gesot huet: Wien ass meng Mamm? a ween sinn meng Bridder? 49 An hien huet seng Hand op seng Jünger ausgestreckt a gesot: Kuck meng Mamm a meng Bridder! 50 Fir wien de Wëlle vu mengem Papp mécht, deen am Himmel ass, deen ass mäi Brudder, a Schwëster a Mamm.

9

MATTHEW

KAPITEL 13

23 Awer deen, dee Som an de gudde Buedem krut, ass deen, deen d'Wuert héiert an et versteet; déi och Uebst droen, a bréngt eraus, puer honnertfach, anerer siechzeg, anerer drësseg. 24 Eng aner Gläichnes huet hien hinnen erausginn a gesot: D'Kinnekräich vum Himmel ass mat engem Mann verglach, dee gutt Som a sengem Feld gesaat huet: 25 Awer wéi d'Mënsche geschlof hunn, ass säi Feind komm an huet Onkraut ënner de Weess gesäiert an ass op de Wee gaang. 26 Awer wéi d'Klinge opgehuewe war an Uebst erausbruecht huet, du sinn och d'Ueleg erschéngen. 27 Du koumen d'Dénger vum Haushär a soten zu him: Här, hues du net gutt Som an dengem Feld gesaat? vu wou huet et dann Onkraut? 28 Hien sot zu hinnen: E Feind huet dat gemaach. D'Dénger soten zu him: Wëlls du dann, datt mir goen an se sammelen? 29 Mä hie sot: Neen; fir datt Dir d'Wuerzelen net sammelt, da wuerzelt Dir och d'Weess mat hinnen. 30 Loosst déi zwee zesummen wuessen bis d'Ernte: an an der Zäit vun der Recolte wäert ech zu de Remeyer soen: Sammelt fir d'éischt d'Träger zesummen, a bind se a Bündel fir se ze verbrennen: awer sammelt d'Weess a meng Scheier. 31 Eng aner Gläichnes huet hien hinnen erausginn a gesot: D'Kinnekräich vum Himmel ass wéi e Moschterkär, dat e Mann geholl huet an a sengem Feld gesaat huet: 32 Wat wierklech déi mannst vun alle Somen ass: awer wann et ugebaut ass, ass et de gréisste vun de Kraider, a gëtt e Bam, sou datt d'Villercher vun der Loft kommen an sech an de Branchen dovunner halen. 33 Eng aner Gläichnes huet hien zu hinnen geschwat; D'Kinnekräich vum Himmel ass wéi de Sauer, deen eng Fra geholl huet an an dräi Mooss Miel verstoppt huet, bis dat Ganzt gesäiert gouf. 34 All dës Saache sot de Jesus zu der Villzuel a Parabelen; an ouni Gläichnes huet hien net zu hinnen geschwat: 35 Fir datt et erfëllt ka ginn, wat vum Prophéit geschwat gouf, a gesot: Ech wäert mäi Mond a Parabel opmaachen; Ech wäert Saachen aussoen, déi vun der Grënnung vun der Welt geheim gehale goufen. 36 Dunn huet de Jesus de Vollek fortgeschéckt an ass an d'Haus gaang: a seng Jünger koumen bei hie a soten: Erkläert eis d'Parabel vun den Onkraut vum Feld. 37 Hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Deen, deen dat gutt Som gesaat, ass de Mënschejong; 38 D'Feld ass d'Welt; déi gutt Som sinn d'Kanner vum Räich; awer d'Uergel sinn d'Kanner vum Béisen; 39 De Feind, deen se gesaat huet, ass den Däiwel; d'Ernte ass d'Enn vun der Welt; an d'Reapers sinn d'Engelen. 40 Wéi dofir d'Drau gesammelt an am Feier verbrannt ginn; sou soll et um Enn vun dëser Welt sinn. 41 De Mënschejong wäert seng Engelen ausschécken, a si sammelen aus sengem Räich alles, wat beleidegt, an déi, déi Ongerechtegkeet maachen; 42 A soll se an en Uewen vum Feier geheien: et gëtt gejaut an Zänn knaschteg ginn. 43 Da sollen déi Gerechte schéngen wéi d'Sonn am Räich vun hirem Papp. Wien Oueren huet ze héieren, loosst hien héieren.

1 Dee selwechten Dag ass de Jesus aus dem Haus erausgaang an huet sech um Mier gesat. 2 A grouss Masse ware bei him versammelt, sou datt hien an e Schëff gaang ass a sech souz; an déi ganz Mass stoung um Ufer. 3 An hien huet vill Saachen zu hinnen a Gläichnes geschwat, a gesot: Kuck, e Säer ass erausgaang fir ze säen; 4 A wéi hien ausgesaat huet, sinn e puer Somen um Wee gefall, an d'Vullen koumen an hunn se opgedeelt: 5 E puer sinn op stenge Plazen gefall, wou se net vill Äerd haten: a gläichzäiteg si si opgestan, well se keng Déift vun der Äerd haten: 6 A wéi d'Sonn opgaang ass, goufen se verschränkt; a well se keng Wuerzel haten, si si verschwonnen. 7 An e puer gefall ënnert Dornen; an d'Dären sprangen op, an hunn se erstéckt: 8 Awer aner sinn a gudde Buedem gefall, an hunn Uebst bruecht, déi eng honnertfach, déi aner siechzegfach, déi aner drëssegfach. 9 Wien Oueren huet ze héieren, loosst hien héieren. 10 Un d'Jünger koumen a soten zu him: Firwat schwätzt Dir zu hinnen a Parabelen? 11 Hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Well et gëtt Iech ginn, d'Geheimnisser vum Himmelräich ze kennen, awer hinnen ass et net ginn. 12 Fir jiddereen, deen huet, him wäert ginn, an hie wäert méi Iwwerfloss hunn: awer wien et net huet, vun him soll ewechgeholl ginn, och wat hien huet. 13 Dofir schwätze ech zu hinnen a Parabelen: well se gesinn net gesinn; an héieren, si héieren net, a verstinn net. 14 An an hinnen ass d'Prophezeiung vum Esaias erfëllt, déi seet: Duerch d'Héieren soll Dir héieren, a wäert net verstoen; a gesinn, Dir wäert gesinn, a wäert net gesinn: 15 Well d'Häerz vun dësem Vollek grujeleg ass, an hir Oueren sinn däischter ze héieren, an hir Aen hunn se zougemaach; fir datt se zu all Moment mat hiren Ae gesinn, a mat hiren Oueren héieren, a solle mat hirem Häerz verstoen, a solle ëmgewandelt ginn, an ech soll se heelen. 16 Awer geseent sinn Är Aen, well se gesinn: an Är Oueren, well se héieren. 17 Well wierklech, ech soen Iech, datt vill Prophéiten a Gerechte wollten déi Saache gesinn, déi Dir gesitt, an hunn se net gesinn; an déi Saachen ze héieren, déi Dir héiert, an hunn se net héieren. 18 Héiert dir also de Gläichnes vum Séi. 19 Wann iergendeen d'Wuert vum Räich héiert, an et net versteet, da kënnt de Béisen, a fënnt dat ewech, wat a sengem Häerz gesäiert gouf. Dëst ass deen, deen d'Saat vun der Säit krut. 20 Awer deen, deen d'Somen op stenge Plazen opgeholl huet, dat ass deen, deen d'Wuert héiert, an ouni Freed et ophëlt; 21 Awer huet hien net a sech selwer root, mee dauert eng Zäit laang: well wann d'Tribulatioun oder d'Verfolgung wéinst dem Wuert entstinn, gëtt hien duerch an duerch beleidegt. 22 Och deen, dee Som ënnert den Dornen krut, ass deen, deen d'Wuert héiert; an d'Betreiung vun dëser Welt, an de Bedruch vu Räichtum, erstécken d'Wuert, an hie gëtt onfruchtbar.

10

MATTHEW

44 Erëm, d'Kinnekräich vum Himmel ass wéi e Schatz, deen an engem Feld verstoppt ass; deen, wann e Mann fonnt huet, hie verstoppt, a fir Freed dovunner geet a verkeeft alles wat hien huet, a keeft dat Feld. 45 Nach eng Kéier, d'Kinnekräich vum Himmel ass wéi e Händler, dee gutt Pärelen sicht: 46 Deen, wéi hien eng Pärel vu grousse Präis fonnt hat, ass gaang an huet alles verkaf, wat hien hat, an huet et kaaft. 47 Erëm, d'Kinnekräich vum Himmel ass wéi e Netz, dat an d'Mier gegoss gouf, a vun all Zort gesammelt: 48 Déi si, wéi et voll war, op d'Ufer gezunn, a sech gesat an déi Gutt a Schëffer gesammelt, awer déi Schlecht ewechgehäit. 49 Sou soll et um Enn vun der Welt sinn: d'Engelen kommen eraus, an trennen déi Béis vun de Gerechten, 50 A sollen se an den Uewen vum Feier geheien: et gëtt gekrasch an Zännknascht. 51 De Jesus sot zu hinnen: Hutt dir all dës Saache verstanen? Si soen zu him: Jo, Här. 52 Du sot hien zu hinnen: Dofir ass all Schrëftgeléiert, deen dem Himmelräich geléiert gëtt, wéi e Mann, deen en Haushär ass, deen aus sengem Schatz Saachen nei an al bréngt. 53 An et ass geschitt, datt wéi de Jesus dës Parabel fäerdeg gemaach huet, ass hien vun do fortgaang. 54 A wéi hien a säin eegent Land komm ass, huet hien hinnen an hirer Synagog geléiert, sou datt si erstaunt waren, a sot: Wou huet dëse Mann dës Wäisheet an dës Mächteg Wierker? 55 Ass dat net de Jong vum Schräiner? heescht seng Mamm net Maria? a seng Bridder, James, a Joses, a Simon, a Judas? 56 A seng Schwësteren, sinn se net all bei eis? Wou huet dann dëse Mann all dës Saachen? 57 A si goufen an him beleidegt. Awer de Jesus sot zu hinnen: E Prophéit ass net ouni Éier, ausser a sengem eegene Land an a sengem eegenen Haus. 58 An hien huet do net vill mächteg Wierker gemaach wéinst hirem Ongleewen.

9 An de Kinnek war entschëllegt: trotzdem fir den Eed Wuel, an déi, déi mat him um Fleesch souzen, hien huet gesot, datt et hir ginn soll. 10 An hien huet geschéckt an de Johannes am Prisong gekäppt. 11 A säi Kapp gouf an e Ladegerapp bruecht an der Fra ginn: a si huet et zu hirer Mamm bruecht. 12 Seng Jünger koumen, hunn de Kierper opgeholl, begruewen, an si sinn gaang an hunn dem Jesus gesot. 13 Wéi de Jesus dovun héieren huet, ass hie mam Schëff vun do fort an eng Wüst Plaz ausser: a wéi d'Leit dovun héieren hunn, sinn si him zu Fouss aus de Stied gefollegt. 14 De Jesus ass erausgaang, an huet eng grouss Mass gesinn, a gouf mat Matgefill mat hinnen bewegt, an hien huet hir Krank geheelt. 15 A wéi et Owend war, sinn seng Jünger bei hie komm, a gesot: Dëst ass eng Wüst Plaz, an d'Zäit ass elo eriwwer; schéckt d'Vollek fort, fir datt se an d'Dierfer kënne goen a sech Viktualer kafen. 16 Mä de Jesus sot zu hinnen: Si brauchen net fortgoen; gitt dir hinnen ze iessen. 17 A si soten zu him: Mir hunn hei nëmme fënnef Brout an zwee Fësch. 18 Hien huet gesot: Bréngt se bei mech heihinner. 19 An hien huet d'Multiquitéit gebueden sech op d'Gras ze sëtzen, an huet déi fënnef Brout an déi zwee Fësch geholl, an an den Himmel gekuckt, geseent an huet gebrach, an huet senge Jünger d'Brout ginn, an d'Jünger der Mass. . 20 A si hunn all giess, a ware gefëllt: a si hunn aus de Brochstécker opgeholl, déi zwielef Kuerf voll waren. 21 An déi, déi giess haten, waren ongeféier fënnef dausend Männer, nieft Fraen a Kanner. 22 An direkt huet de Jesus seng Jünger gezwongen, an e Schëff ze klammen, a virun him op déi aner Säit ze goen, während hien d'Multe fortgeschéckt huet. 23 A wéi hien d'Multe fortgeschéckt hat, ass hien op ee Bierg eropgaang fir ze bieden: a wéi den Owend komm ass, war hien eleng do. 24 Awer d'Schëff war elo an der Mëtt vum Mier, mat Wellen geworf: well de Wand war dogéint. 25 An an der véierter Nuechtwuecht ass de Jesus bei hinnen gaang, an ass um Mier gaangen. 26 A wéi d'Jünger hien op d'Mier gesinn gesinn hunn, ware si besuergt, a soten: Et ass e Geescht; a si hunn aus Angscht geruff. 27 Awer gläich huet de Jesus zu hinnen geschwat a gesot: Sidd vu guddem Mueres; et sinn ech; fäert net. 28 De Péitrus huet him geäntwert a gesot: Här, wann et du bass, bidd mech op d'Waasser bei dech ze kommen. 29 An hie sot: Komm! A wéi de Péitrus aus dem Schëff erofkomm ass, ass hien op d'Waasser gaangen, fir bei de Jesus ze goen. 30 Wéi hien awer de Wand gesinn huet, huet hie gefaart; an ugefaang ze ënnerzegoen, hie geruff, sot, Här, rett mech. 31Un direkt huet de Jesus seng Hand ausgestreckt, hien huet hie gefaangen, a sot zu him: O, du klengt Glawen, firwat hues du gezweiwelt? 32 A wéi si an d'Schëff koumen, ass de Wand opgehalen. 33 Du koumen déi, déi um Schëff waren, an hunn hie veréiert a gesot: Dir sidd wierklech de Jong vu Gott. 34 A wéi se eriwwer waren, sinn si an d'Land Genesaret komm.

KAPITEL 14 1 Deemools huet den Herodes den Tetrarch vun der Ruhm vum Jesus héieren, 2 A sot zu senge Dénger: Dëst ass de Johannes de Baptist; hien ass aus den Doudegen opgestan; an dofir weisen sech mächteg Wierker an him eraus. 3 Den Herodes hat de Johannes gefangen, an hie gebonnen an hien a Prisong gesat fir dem Herodias säi Wuel, dem Philip seng Fra vu sengem Brudder. 4 De Johannes sot zu him: Et ass net erlaabt fir dech hatt ze hunn. 5 A wéi hien him ëmbruecht hätt, huet hien d'Multi gefaart, well si hien als Prophéit gezielt hunn. 6 Awer wéi dem Herodes säi Gebuertsdag gehal gouf, huet d'Duechter vum Herodias virun hinnen danzt, an den Herodes gefreet. 7 Doropshin huet hien mat engem Eed versprach hir ze ginn, wat si freet. 8 A si, wéi si virdru vun hirer Mamm ugefouert goufen, sot: Gëff mir hei dem John Baptist säi Kapp an engem Ladegerät.

11

MATTHEW

35 A wéi d'Männer vun där Plaz vun him Wësse haten, hunn si an dat ganzt Land ronderëm geschéckt, an all déi krank waren; 36 An hie gefrot, datt si nëmmen de Saum vu sengem Kleedungsstéck beréieren kéinten: a sou vill, déi beréiert waren, goufen perfekt ganz gemaach.

Barmhäerzegkeet, O Här, du Jong vum David; meng Duechter ass grujeleg mat engem Däiwel begeeschtert. 23 Hien huet hir awer kee Wuert geäntwert. A seng Jünger koumen an hunn him gefrot a gesot: Schéckt hatt fort; well si kräischt no eis. 24 Hien huet awer geäntwert a gesot: Ech sinn net geschéckt, mee un déi verluere Schof vum Haus vun Israel. 25 Du koum si an huet him veréiert a gesot: Här, hëllef mir! 26 Hien huet awer geäntwert a gesot: Et ass net ubruecht d'Brout vun de Kanner ze huelen an d'Hënn ze werfen. 27 A si sot: Wourecht, Här, awer d'Hënn iessen vun de Kriibs, déi vum Dësch vun hire Hären falen. 28 Dunn huet de Jesus geäntwert an zu hir gesot: O Fra, grouss ass däi Glawen: sief et fir dech wéi s du wëlls. An hir Duechter gouf ganz vun dëser Stonn gemaach. 29 De Jesus ass vun do fortgaang, an ass no beim Mier vu Galiläa komm; an ass op e Bierg eropgaang an huet sech do gesat. 30 A grouss Masse koumen bei hien, mat hinnen déi Lamm, blann, stomm, vermësst a vill anerer waren, an hunn se bei de Jesus senge Féiss geheit; an hien huet si geheelt: 31 Sou datt d'Multifizéierung sech gefrot huet, wéi se gesinn hunn, datt d'Stëmme schwätzen, déi Vermësste ganz, déi Lämme fir ze goen, an déi Blanne fir ze gesinn: a si hunn de Gott vun Israel verherrlecht. 32 Dunn huet de Jesus seng Jünger bei sech geruff a gesot: Ech hunn Erbaarmen mat der Villfalt, well se elo dräi Deeg mat mir weidergoen, an näischt ze iessen hunn: an ech wäert se net séier fortschécken, fir datt se net um Wee schwächen. 33 A seng Jünger soten zu him: Wou solle mir esou vill Brout an der Wüst hunn, fir esou eng grouss Villfalt ze fëllen? 34 De Jesus sot zu hinnen: Wéivill Brout hutt dir? A si soten: Siwen, an e puer kleng Fësch. 35 An hien huet der Villfalt gebot, sech um Buedem ze sëtzen. 36 Hien huet déi siwe Brout an d'Fësch geholl, an huet Merci gesot, se gebrach, an huet senge Jünger, an d'Jünger der Villfalt. 37 A si hunn all giess, a ware gefëllt: a si hunn aus dem gebrachene Fleesch opgeholl, dat siwe Kuerf voll waren. 38 An déi, déi giess hunn, ware véier dausend Männer, nieft Fraen a Kanner. 39 An hien huet d'Multe fortgeschéckt, an huet d'Schëff geholl an ass an d'Küst vu Magdala komm.

KAPITEL 15 1 Du koumen zu de Jesus Schrëftgeléiert a Pharisäer, déi vu Jerusalem waren, a soten: 2 Firwat iwwerschreiden Är Jünger d'Traditioun vun den Eelsten? well si wäschen hir Hänn net wann se Brout iessen. 3 Awer hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Firwat iwwerschreiden dir och d'Gebot vu Gott duerch Är Traditioun? 4 Well Gott huet gesot, a sot: Éier däi Papp a Mamm: an: Wien de Papp oder Mamm verflucht, loosst hien den Doud stierwen. 5 Awer dir sot: Jiddereen, dee zu sengem Papp oder senger Mamm seet: Et ass e Kaddo, vun deem wat Dir vu mir profitéiere kënnt; 6 A respektéiert net säi Papp a seng Mamm, hie wäert fräi sinn. Also hutt Dir d'Gebot vu Gott ouni Effekt duerch Är Traditioun gemaach. 7 Dir Hypokriten, gutt huet den Esaias vun Iech profetéiert, a gesot: 8 Dëst Vollek ass no bei mech mat hirem Mond, an Éier mech mat hire Lippen; mee hiert Häerz ass wäit vu mir. 9 Awer ëmsoss si se mech unzebidden, fir d'Léiere vun de Geboter vu Männer ze léieren. 10 An hien huet d'Vollek geruff, a sot zu hinnen: Héiert a verstitt: 11 Net dat, wat an de Mond geet, mécht e Mënsch beschiedegt; mee dat, wat aus dem Mond kënnt, dat beschiedegt e Mënsch. 12 Du koumen seng Jünger, a soten zu him: Wësst Dir, datt d'Pharisäer beleidegt goufen, nodeems se dës Spréch héieren hunn? 13 Awer hien huet geäntwert a gesot: All Planz, déi mäin himmlesche Papp net gepflanzt huet, soll opgewuess sinn. 14 Loosst se eleng: si sinn blann Leader vun de Blannen. A wann de Blannen de Blannen féiert, da falen déi zwee an d'Drogen. 15 Dunn huet de Péitrus geäntwert an zu him gesot: Erklärt eis dës Parabel. 16 De Jesus sot: Sidd Dir och nach ouni Verständnis? 17 Versteet dir nach net, datt alles, wat um Mond erakënnt, an de Bauch geet, an an d’Drëpp erausgehäit gëtt? 18 Awer déi Saachen, déi aus dem Mond erauskommen, kommen aus dem Häerz eraus; a si beschiedegen de Mann. 19 Well aus dem Häerz kommen béis Gedanken, Morden, Ehebriecher, Zucht, Déifstall, falsch Zeien, Gotteslästerungen: 20 Dëst sinn d'Saachen, déi e Mann beschiedegen: awer mat onwäschenen Hänn ze iessen, deet e Mënsch kee Mënsch. 21 Dunn ass de Jesus vun do gaangen, an ass fortgaang an d'Küste vun Tyrus a Sidon. 22 A kuck, eng Fra vu Kanaan ass aus deene selwechte Küsten erausgaang, an huet zu him geruff a gesot: Gitt mir

KAPITEL 16 1 Och d'Pharisäer mat de Sadducees koumen, an hunn hie gefrot, datt hien hinnen en Zeeche vum Himmel géif weisen. 2 Hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Wann et Owend ass, sot dir: Et gëtt schéint Wieder: well den Himmel ass rout. 3 An de Moien wäert et haut schlecht Wieder sinn: well den Himmel ass rout a schwaach. O dir Hypokriten, dir kënnt d'Gesiicht vum Himmel ënnerscheeden; awer kënnt Dir d'Zeeche vun der Zäit net ënnerscheeden? 4 Eng béis an erwuessene Generatioun sicht no engem Schëld; an et gëtt keen Zeeche derfir ginn, mee d'Zeeche vum Prophéit Jonas. An hien huet se verlooss an ass fortgaang.

12

MATTHEW

5 A wéi seng Jünger op déi aner Säit komm sinn, hu si vergiess Brout ze huelen. 6 Du sot de Jesus zu hinnen: Passt op a passt op fir de Sauer vun de Pharisäer a vun de Sadduceen. 7 A si hunn ënnerenee geroden a gesot: Et ass well mir kee Brout geholl hunn. 8 Wéi de Jesus gemierkt huet, sot hien zu hinnen: O dir vu klenge Glawen, firwat stellt dir ënnert iech selwer, well dir kee Brout bruecht hutt? 9 Versteet dir nach net, an erënnert Iech net un déi fënnef Brout vun de fënnefdausend, a wéivill Kuerf hutt Dir opgeholl? 10 Weder déi siwe Brout vun de véier dausend, a wéivill Kuerf hutt Dir opgeholl? 11 Wéi ass et, datt Dir net versteet, datt ech et net zu Iech iwwer Brout gesot hunn, datt Dir sollt oppassen fir de Sauer vun de Pharisäer a vun de Sadducees? 12 Dunn hu si verstanen, wéi hie gesot huet, datt si sech net virum Sauerdeeg vum Brout opgepasst hat, mee virun der Léier vun de Pharisäer a vun de Sadducees. 13 Wéi de Jesus an d'Küst vu Caesarea Philippi koum, huet hie seng Jünger gefrot a gesot: Wien soen d'Mënsche, datt ech de Mënschejong sinn? 14A si soten: Verschiddener soen, datt Dir de Johannes de Baptist bass: anerer, Elias; an anerer, Jeremias, oder ee vun de Prophéiten. 15 Hie sot zu hinnen: Awer wiem sot dir, datt ech sinn? 16 De Simon Péitrus huet geäntwert a gesot: Du bass de Christus, de Jong vum liewege Gott. 17 De Jesus huet geäntwert an zu him gesot: Geseent bass du, Simon Barjona, well Fleesch a Blutt hunn dir et net opgedeckt, mee mäi Papp, deen am Himmel ass. 18 An ech soen dir och: Du bass de Péitrus, an op dësem Fiels wäert ech meng Kierch bauen; an d'Tore vun der Hell wäerten et net duerchsetzen. 19 An ech ginn Iech d'Schlëssel vum Himmelräich: a wat och ëmmer Dir op der Äerd binde wäert, wäert am Himmel gebonnen sinn: a wat och ëmmer Dir op der Äerd loose wäert, wäert am Himmel geléist ginn. 20 Dunn huet hie senge Jünger opgefuerdert, datt si kee Mënsch soen, datt hie Jesus de Christus wier. 21 Vun där Zäit un huet de Jesus ugefaang senge Jünger ze weisen, wéi hie muss op Jerusalem goen, a vill vun den Eelsten an Hohepriister a Schrëftgeléiert leiden, an ëmbruecht ginn an den drëtten Dag erëm operstoen. 22 Dunn huet de Péitrus hien geholl, an huet ugefaang him ze bestrofen, a sot: Sief et wäit vun dir, Här, dëst wäert Iech net sinn. 23 Awer hien huet sech ëmgedréit a sot zum Péitrus: Gitt dech hannert mir, Satan: du bass mir eng Beleidegung: well Dir genéisst net déi Saachen, déi vu Gott sinn, mee déi, déi vu Mënschen sinn. 24 Du sot de Jesus zu senge Jünger: Wann iergendeen no mir kënnt, da loosst hie sech selwer verleegnen, säi Kräiz ophuelen a mir nokommen. 25 Fir wien säi Liewen retten wäert, wäert et verléieren: a wien säi Liewe fir mäi Wuel verléiert, wäert et fannen. 26 Fir wat profitéiert e Mann, wann hien d'ganz Welt gewënnt a seng eege Séil verléiert? oder wat soll e Mann am Austausch fir seng Séil ginn?

27 Fir de Mënschejong wäert kommen an der Herrlechkeet vu sengem Papp mat sengen Engelen; an da soll hien all Mënsch no senge Wierker belounen. 28 Wierklech, ech soen Iech: Et ginn e puer, déi hei stoen, déi net vum Doud schmaachen, bis se de Mënschejong a sengem Räich gesinn kommen. KAPITEL 17 1 A no sechs Deeg huet de Jesus de Péitrus, de Jakobus an de Johannes säi Brudder geholl, a bréngt se ausser op en héije Bierg erop, 2 A gouf virun hinnen transforméiert: a säi Gesiicht huet geschéngt wéi d'Sonn, a seng Kleedung war wäiss wéi d'Liicht. 3 A kuck, et ass hinnen de Moses an den Elias erschéngen, mat him ze schwätzen. 4 Dunn huet de Péitrus geäntwert an zu Jesus gesot: Här, et ass gutt fir eis hei ze sinn: wann Dir wëllt, loosst eis hei dräi Tabernakel maachen; een fir dech, an een fir Moses, an een fir Elias. 5 Wärend hien nach geschwat huet, kuck, eng helle Wollek huet si iwwerschatt: a kuck eng Stëmm aus der Wollek, déi gesot huet: Dëst ass mäi léiwe Jong, an deem ech gutt sinn; héiert hien. 6 Wéi d'Jünger et héieren hunn, si si op d'Gesiicht gefall a ware ganz Angscht. 7 De Jesus ass komm an huet si beréiert a sot: Stitt op a fäert net. 8 A wéi si hir Aen opgehuewe haten, hu si kee Mënsch gesinn, ausser nëmmen de Jesus. 9 A wéi si vum Bierg erofgaange sinn, huet de Jesus hinnen opgefuerdert a gesot: Sot kee Mënsch d'Visioun, bis de Mënschejong erëm aus den Doudegen operstan ass. 10 A seng Jünger hunn him gefrot a gesot: Firwat soen dann d'Schrëftgeléiert, datt den Elias fir d'éischt muss kommen? 11 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Den Elias wäert wierklech fir d'éischt kommen an alles erëm restauréieren. 12 Ech soen iech awer, datt den Elias scho komm ass, a si hunn hien net kannt, awer hunn him alles gemaach wat se opgezielt hunn. Esou wäert och de Mënschejong vun hinnen leiden. 13 Dunn hunn d'Jünger verstanen, datt hie mat hinnen vum John de Baptist geschwat huet. 14 A wéi si bei d'Multi koumen, koum e bestëmmte Mann bei hie, dee sech bei hie geknéit huet a gesot: 15 Här, maach der Barmhäerzegkeet op mäi Jong: well hien ass verréckt, a schmerzhaft: fir dacks fält hien an d'Feier, an dacks an d'Waasser. 16 An ech hunn hien bei deng Jünger bruecht, a si konnten hien net heelen. 17 Dunn huet de Jesus geäntwert a gesot: O treilos a pervers Generatioun, wéi laang wäert ech bei dir sinn? wéi laang wäert ech dech leiden? bréngt hien bei mir heihinner. 18 De Jesus huet den Däiwel bestrooft; an hien ass vun him fortgaang: an d'Kand gouf vun där Stonn geheelt. 19 Du koumen d'Jünger bei de Jesus auseneen a soten: Firwat konnte mir hien net erauswerfen? 20 De Jesus sot zu hinnen: Wéinst Ärem Ongleewen: well wierklech soen ech iech: Wann dir Glawen hues wéi e

13

MATTHEW

Moschterkär, da solls du zu dësem Bierg soen: Fuert heihinner op déi Plaz; an et soll ewechhuelen; an näischt wäert Iech onméiglech sinn. 21 Awer dës Aart geet net eraus, mee duerch Gebied a Fasten. 22 A wéi se a Galiläa gewunnt hunn, sot de Jesus zu hinnen: De Mënschejong wäert an d'Hänn vu Mënschen ausgeliwwert ginn: 23 A si wäerten hien ëmbréngen, an den drëtten Dag gëtt hien erëm operstanen. A si waren extrem leed. 24 A wéi si op Kapernaum komm sinn, sinn déi, déi Tributgeld kruten, bei de Péitrus komm a soten: Bezuelt Äre Meeschter net Tribut? 25 Hie seet: Jo. A wéi hien an d'Haus koum, huet de Jesus him verhënnert, a sot: Wat mengs du, Simon? vu weem huelen d'Kinneke vun der Äerd Gewunnecht oder Tribut? vun hiren eegene Kanner, oder vu Friemen? 26 De Péitrus sot zu him: Vun Friemen. De Jesus sot zu him: Da sinn d'Kanner fräi. 27 Trotzdem, fir datt mir hinnen net beleidegen, gitt op d'Mier, a werft en Haken, an huel de Fësch op, deen als éischt eropkënnt; a wann Dir säi Mond opgemaach hues, Dir wäert e Stéck Suen fannen: déi huelen, a gitt hinnen fir mech an dech.

13 A wann et esou ass, datt hien et fënnt, wierklech, ech soen Iech, hie freet sech méi iwwer dat Schof, wéi iwwer déi néngnéngzeg, déi net verwandelt sinn. 14 Och esou ass et net de Wëlle vun Ärem Papp, deen am Himmel ass, datt ee vun dëse Klenge soll stierwen. 15 Ausserdeem wann däi Brudder géint dech schëlleg ass, gitt a sot him seng Schold tëscht Iech an him eleng: wann hien dech héiert, du hues Äre Brudder gewonnen. 16 Awer wann hien dech net héiert, da huelt mat Iech een oder zwee méi, fir datt am Mond vun zwee oder dräi Zeien all Wuert etabléiert ka ginn. 17 A wann hien vernoléissegt se ze héieren, sot et der Kierch: awer wann hien vernoléissegt d'Kierch ze héieren, loosst hie fir Iech als en Heiden a Publican sinn. 18 Wierklech, ech soen Iech: Wat och ëmmer Dir op der Äerd binde wäert, wäert am Himmel gebonnen sinn: a wat Dir op der Äerd loosse wäert, wäert am Himmel geléist ginn. 19Ech soen iech nach eng Kéier: Wann zwee vun iech op der Äerd averstane sinn, wat eppes beréiert, wat se froe wäerten, da wäert et fir si vu mengem Papp gemaach ginn, deen am Himmel ass. 20 Well wou zwee oder dräi a mengem Numm versammelt sinn, do sinn ech an der Mëtt vun hinnen. 21 Du koum de Péitrus bei hien a sot: Här, wéi oft soll mäi Brudder géint mech sënnegen, an ech verzeien him? bis siwe mol? 22 De Jesus sot zu him: Ech soen dir net: Bis siwe Mol, mee bis siwwenzeg Mol siwen. 23 Dofir gëtt d'Kinnekräich vum Himmel mat engem bestëmmte Kinnek verglach, dee seng Dénger berücksichtegt. 24 A wéi hien ugefaang huet ze rechnen, gouf een bei hie bruecht, deen him zéngdausend Talenter schëlleg war. 25 Awer well hien net muss bezuelen, huet säin Här him gebot datt hie verkaaft gëtt, a seng Fra a seng Kanner, an alles wat hien hat, a bezuelt ze maachen. 26 Duerfir ass den Knecht erofgefall, an huet hie veréiert a gesot: Här, hu Gedold mat mir, an ech wäert dir alles bezuelen. 27 Dunn huet den Här vun deem Knecht sech mat Matgefill bewosst, an huet hie fräigelooss an him d'Schold verginn. 28 Mä dee selwechten Knecht ass erausgaang, an huet ee vu senge Matdénger fonnt, deen him honnert Péng verdankt huet: an hien huet d'Hänn op him geluecht, an huet hien an den Hals geholl a gesot: Bezuelt mir, wat Dir schëlleg sidd. 29 A säi Matknecht ass op seng Féiss gefall, an huet hie gefrot a gesot: Hutt Gedold mat mir, an ech wäert dir alles bezuelen. 30 An hie wollt net: awer ass gaang an hien an de Prisong gehäit, bis hien d'Schold bezuelt huet. 31 Wéi seng Matdénger gesinn hunn, wat geschitt ass, hunn si sech ganz leed gemaach, a si koumen an hunn hirem Här alles gesot, wat geschitt ass. 32 Dunn huet säin Här, nodeems hien hie geruff hat, zu him gesot: O du béisen Knecht, ech hunn dir all déi Schold verzeien, well Dir mech gewënscht hutt: 33 Sollt du net och Erbaarmen mat dengem Matknecht hunn, sou wéi ech mech mat dech schued hunn?

KAPITEL 18 1 An der selwechter Zäit koumen d'Jünger bei de Jesus a soten: Wien ass dee gréissten am Himmelräich? 2 De Jesus huet e klengt Kand bei sech geruff, an huet et an der Mëtt vun hinnen gesat, 3 A sot: Wierklech, ech soen Iech, ausser Dir sidd ëmgewandelt a gi wéi kleng Kanner, gitt Dir net an d'Kinnekräich vum Himmel. 4 Jiddereen, dee sech also wéi dëst klengt Kand bescheiden wäert, deen ass dee gréissten am Himmelräich. 5 A wien esou ee klengt Kand a mengem Numm ophëlt, kritt mech. 6 Awer wien ee vun dëse Klengen, déi u mech gleewen, beleidegt, et wier besser fir him, datt e Millesteen um Hals hänkt, an datt hien an der Déift vum Mier erdrénke wier. 7 Wee der Welt wéinst Beleidegungen! well et muss sinn, datt Beleidegungen kommen; awer wee deem Mann, duerch deen d'Beleidegung kënnt! 8 Dofir, wann Är Hand oder Äre Féiss dech beleidegt, schneid se of a werft se vun dir: et ass besser fir dech an d'Liewen ze kommen, gestoppt oder vermësst, anstatt zwou Hänn oder zwee Féiss ze hunn an éiwegt Feier gegoss ze ginn. 9 A wann däin A dech beleidegt, pléckt et eraus, a werft et vun dir: et ass besser fir dech mat engem A an d'Liewen ze kommen, anstatt zwee Aen ze hunn an d'Hällfeier gegoss ze ginn. 10 Passt op, datt dir kee vun dëse Klenge veracht; well ech soen Iech, datt am Himmel hir Engelen ëmmer d'Gesiicht vu mengem Papp gesinn, deen am Himmel ass. 11 Well de Mënschejong ass komm fir dat ze retten, wat verluer war. 12 Wéi mengt Dir? Wann e Mann honnert Schof huet, an ee vun hinnen ass verschwonnen, verléisst hien net déi néng annéngzeg, a geet an d'Bierger, a sicht dat, wat verschwonnen ass?

14

MATTHEW

34 A säin Här war rosen, an huet hien un d'Pénger geliwwert, bis hien alles bezuelt huet, wat him verdankt war. 35 Sou soll och mäin himmlesche Papp mat iech maachen, wann dir aus Ären Häerzer net jidderee säi Brudder hir Schold verzeien.

19 Éier däi Papp an deng Mamm: an: Du solls dengem Noper gär wéi dech selwer. 20 De jonke Mann sot zu him: All dës Saache hunn ech vu menger Jugend u behalen: wat feelt mir nach? 21 De Jesus sot zu him: Wann s du perfekt wëlls sinn, da géi a verkaaft, wat s du hues, a gitt deenen Aarm, an du solls Schatz am Himmel hunn: a komm a komm mir no. 22 Mä wéi de jonke Mann dat gesot héieren huet, ass hien traureg fortgaang: well hien hat grouss Besëtz. 23 Du sot de Jesus zu senge Jünger: Wierklech soen ech iech, datt e räiche Mann kaum an d'Kinnekräich vum Himmel kënnt. 24 An nach eng Kéier soen ech iech: Et ass méi einfach fir e Kamel duerch d'Ae vun enger Nadel ze goen, wéi fir e räiche Mann an d'Kinnekräich vu Gott ze kommen. 25 Wéi seng Jünger dat héieren hunn, ware si immens erstaunt, a soten: Wien kann dann gerett ginn? 26 De Jesus huet si awer ugekuckt a sot zu hinnen: Bei de Mënschen ass dat onméiglech; mee mat Gott ass alles méiglech. 27 Dunn huet de Péitrus geäntwert an zu him gesot: "Kuckt, mir hunn alles verlooss, a si sinn Iech gefollegt; wat solle mir also hunn? 28 De Jesus sot zu hinnen: Wierklech soen ech iech, datt dir, déi mir gefollegt sinn, an der Erhuelung, wann de Mënschejong um Troun vu senger Herrlechkeet sëtze wäert, och op zwielef Troun sëtzen, a beurteelen déi zwielef Stämme vu Israel. 29 An all een, deen Haiser, oder Bridder, oder Schwësteren, oder Papp, oder Mamm, oder Fra, oder Kanner, oder Lännereien verlooss huet, fir mäin Numm, wäert honnertfach kréien a wäert éiwegt Liewen ierwen. 30 Awer vill, déi Éischt sinn, wäerte lescht sinn; an déi lescht wäert éischt sinn.

KAPITEL 19 1 An et ass geschitt, datt wéi de Jesus dës Aussoen ofgeschloss hat, ass hien vu Galiläa fortgaang, a koum an d'Küst vu Judéa iwwer de Jordan; 2 A grouss Masse koumen him no; an hien huet se do geheelt. 3 D’Pharisäer sinn och bei hie komm, an hunn hie versucht, a soten zu him: Ass et gesetzlech fir e Mann seng Fra aus all Grond ze verloossen? 4 An hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Hutt Dir net gelies, datt deen, deen se am Ufank gemaach huet, si männlech a weiblech gemaach huet, 5 A sot: Aus dëser Ursaach soll e Mann Papp a Mamm verloossen, a soll seng Fra hänken: an déi zwee sollen ee Fleesch sinn? 6 Dofir sinn si net méi zwee, mee eent Fleesch. Wat also Gott zesummegeschloss huet, loosst de Mënsch net auserneen setzen. 7 Si soten zu him: Firwat huet de Moses dunn commandéiert, eng Scheedungsschrëft ze ginn, an hatt ewechzehuelen? 8 Hien huet zu hinnen gesot: De Moses, wéinst der Härtheet vun Ären Häerzer, huet Iech erliewt, Är Fraen ewechzehuelen: awer vun Ufank un war et net esou. 9 An ech soen iech: Jiddereen, deen seng Fra entlooss huet, ausser et ass fir Zucht, an engem aneren bestueden, mécht Ehebriech; 10 Seng Jünger soen zu him: Wann de Fall vum Mann esou mat senger Fra ass, ass et net gutt ze bestueden. 11 Hien huet awer zu hinnen gesot: All Mënsch kann dëst Spréch net kréien, ausser déi, déi et ginn ass. 12 Well et sinn eunuchen, déi sou aus dem Gebärmutter vun hirer Mamm gebuer goufen: an et sinn eunuchen, déi Eunuche vu Männer gemaach goufen: an et ginn Eunuchen, déi sech selwer Eunuch gemaach hunn fir d'Kinnekräich vum Himmel. Wien et fäeg ass ze kréien, loosst hien et kréien. 13 Dunn goufen do kleng Kanner bei hie bruecht, fir datt hie seng Hänn op si sollt leeën a bieden: an d'Jünger hunn si bestrooft. 14 De Jesus huet awer gesot: Leid kleng Kanner, a verbidd hinnen net bei mech ze kommen: well vun esou ass d'Kinnekräich vum Himmel. 15 An hien huet seng Hänn op hinnen geluecht, an ass vun do fort. 16 A kuck, een ass komm a sot zu him: Gudde Meeschter, wat soll ech maachen, fir datt ech éiwegt Liewen hunn? 17 An hien sot zu him: Firwat nennt Dir mech gutt? et gëtt kee Gutt ausser een, dat ass Gott: awer wann Dir an d'Liewe gitt, haalt d'Geboter. 18 Hie sot zu him: Wéi? De Jesus sot: Du solls kee Mord maachen, Du solls net Ehebriech maachen, Du solls net klauen, Du solls kee falscht Zeien droen,

KAPITEL 20 1 Fir d'Kinnekräich vum Himmel ass wéi e Mann, deen en Haushär ass, dee moies fréi erausgaang ass fir Aarbechter a säi Wéngert ze lounen. 2 A wéi hie mat den Aarbechter fir e Penny den Dag ausgemaach hat, huet hien se a säi Wéngert geschéckt. 3 An hien ass ongeféier déi drëtt Stonn erausgaang, an huet anerer gesinn, déi ledig op der Maartplaz stoe bleiwen, 4 A sot zu hinnen; Gitt och an de Wéngert, an alles wat richteg ass, ginn ech dir. A si sinn hire Wee gaangen. 5 Hien ass erëm erausgaang ongeféier déi sechst an néngt Stonn, an huet datselwecht gemaach. 6 An ëm déi eeleft Stonn ass hien erausgaang, an huet anerer fonnt, déi ledig stoen, a sot zu hinnen: Firwat stitt Dir hei de ganzen Dag ledig? 7 Si soen zu him: Well kee Mënsch huet eis agestallt. Hie sot zu hinnen: Gitt och an de Wéngert; a wat och ëmmer richteg ass, dat kritt Dir. 8 Also wann et owes komm ass, sot den Här vum Wéngert zu sengem Steward: Rufft d'Aarbechter un, a gitt hinnen hir Loyer, vun der leschter bis déi éischt un. 9 A wéi si koumen, déi ëm déi eeleft Stonn engagéiert goufen, hunn si all Mënsch e Penny kritt. 10 Mä wéi déi éischt koumen, hu si ugeholl, datt si méi hätte solle kréien; a si kruten och all Mënsch e Penny.

15

MATTHEW

11 A wéi se et kritt hunn, hu si géint de Guttmann vum Haus gemurelt: 12 Si soten: Dës lescht hunn nëmmen eng Stonn gemaach, an du hues se eis gläich gemaach, déi d'Laascht an d'Hëtzt vum Dag gedroen hunn. 13 Hien huet awer ee vun hinnen geäntwert a gesot: Frënd, ech maachen dech näischt Onrecht: Sidd Dir net fir e Penny mat mir averstanen? 14 Huelt dat, wat Däin ass, a gitt op Äre Wee: Ech wäert dat lescht ginn, sou wéi dir. 15 Ass et mir net erlaabt ze maachen wat ech wëll mat mengem eegenen? Ass däin Ae béis, well ech gutt sinn? 16 Also wäerten déi lescht éischt sinn, an déi éischt lescht: fir vill ginn genannt, awer wéineg gewielt. 17 De Jesus, deen op Jerusalem eropgaang ass, huet déi zwielef Jünger um Wee geholl a sot zu hinnen: 18Kuckt, mir ginn op Jerusalem erop; an de Mënschejong wäert un d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert verroden ginn, a si sollen hien zum Doud veruerteelen, 19 A wäert hien un d'Nieden ausginn, fir ze spotten, an ze schloe, a fir hien ze kräizegen: an den drëtten Dag wäert hien erëm opstoen. 20 Du koum d’Mamm vum Zebedeus senge Kanner mat hire Jongen bei hien, an huet hie veréiert, a wollt eppes vun him. 21 An hien sot zu hir: Wat wëlls du? Si sot zu him: Gitt, datt dës meng zwee Jongen sëtze kënnen, deen op Ärer rietser Hand an deen aneren op der lénkser Säit, an Ärem Räich. 22 De Jesus huet awer geäntwert a gesot: Dir wësst net wat Dir frot. Sidd Dir fäeg aus der Coupe ze drénken, vun där ech drénken, a mat der Daf gedeeft ze ginn, mat där ech gedeeft sinn? Si soen zu him: Mir kënnen. 23 An hie sot zu hinnen: Dir sollt wierklech vu menger Coupe drénken, a mat der Daf gedeeft ginn, mat där ech gedeeft sinn: awer op menger rietser Hand an op menger lénkser Hand ze sëtzen ass net mäin ze ginn, awer et wäert sinn hinnen ginn, fir déi et vu mengem Papp virbereet ass. 24 A wéi déi zéng et héieren hunn, ware si mat Roserei géint déi zwee Bridder begeeschtert. 25 De Jesus huet si awer bei hie geruff a gesot: Dir wësst, datt d'Prënze vun den Heiden Herrschaft iwwer si maachen, an déi, déi grouss sinn, d'Autoritéit iwwer si maachen. 26 Awer et soll net esou ënner Iech sinn: awer wien ënner Iech grouss wäert sinn, loosst hien Äre Minister sinn; 27 A wien de Chef ënnert Iech wäert sinn, loosst hien däin Knecht sinn: 28 Esou wéi de Mënschejong net komm ass, fir ze gedéngt ze ginn, mee fir ze déngen, a fir säi Liewen als Léisegeld fir vill ze ginn. 29 A wéi si vu Jericho fortgaange sinn, ass eng grouss Mass him nogaang. 30 A kuck, zwee blann Männer, déi um Wee sëtzen, wéi se héieren hunn, datt de Jesus fortgaang ass, hunn geruff a gesot: Gitt Barmhäerzegkeet iwwer eis, O Här, du Jong vum David. 31 An d'Multialitéit huet si bestrooft, well se sollte roueg bleiwen: awer si hunn ëmsou méi geruff a gesot: Gitt Barmhäerzegkeet iwwer eis, O Här, du Jong vum David. 32 De Jesus ass stoe bliwwen, an huet si geruff a gesot: Wat wëlls du, datt ech dir maache soll? 33 Si soen zu him: Här, datt eis Aen opgemaach ginn.

34 Also huet de Jesus mat hinnen Erbaarmen, an huet hir Ae beréiert: an direkt kruten hir Ae Siicht, a si sinn him gefollegt. KAPITEL 21 1 A wéi si zu Jerusalem koumen, an op Bethphage, op den Olivebierg komm sinn, hunn de Jesus zwee Jünger geschéckt, 2 Si sot zu hinnen: Gitt an d'Duerf vis-à-vis vun iech, a gläich fannt dir en Esel gebonnen, an e Colt mat hir: looss se, a bréngt se bei mech. 3 A wann iergendeen eppes zu dir seet, da soll dir soen: Den Här brauch hinnen; an direkt wäert hien se schécken. 4 Dat alles ass gemaach, fir datt et erfëllt ka ginn, wat vum Prophéit geschwat gouf, a gesot: 5 Sot dir der Duechter vu Sion: Kuck, däi Kinnek kënnt bei dech, mëll, a sëtzt op engem Esel, an e Fëll, de Fëll vun engem Esel. 6 An d'Jünger sinn gaang, an hunn gemaach wéi de Jesus hinne gesot huet: 7 An hunn d'Esel an d'Feele bruecht an hinnen hir Kleeder undoen, a si hunn hien drop gesat. 8 An eng ganz grouss Villfalt verbreet hir Kleeder op de Wee; anerer hu Branche vun de Beem ofgeschnidden an hunn se op de Wee gesträift. 9 An déi Massen, déi viru gaangen sinn, an déi nokomm sinn, hunn geruff a gesot: Hosanna zum Jong vum David: Geseent ass deen, deen am Numm vum Här kënnt; Hosannah am héchsten. 10 A wéi hien a Jerusalem komm ass, gouf d'ganz Stad bewegt, a gesot: Wien ass dat? 11Un d'Multz sot: Dëst ass de Jesus, de Prophéit vun Nazareth vu Galiläa. 12 De Jesus ass an den Tempel vu Gott gaang, an huet all déi erausgedriwwen, déi am Tempel verkaaft a kaaft hunn, an huet d'Dëscher vun de Geldwechsler ëmgedréit, an d'Sëtze vun deenen, déi Dauwen verkaaft hunn, 13 A sot zu hinnen: Et ass geschriwwen: Mäi Haus soll d'Haus vum Gebied genannt ginn; awer Dir hutt et zu engem Déifhënn gemaach. 14 An déi Blann an déi Lämme koumen bei hien am Tempel; an hien huet si geheelt. 15 A wéi d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert déi wonnerbar Saache gesinn hunn, déi hie gemaach huet, an d'Kanner, déi am Tempel kräischen, a gesot hunn: Hosanna dem Jong vum David; si ware ganz onzefridden, 16 A sot zu him: Héiert Dir, wat dës soen? An de Jesus sot zu hinnen: Jo; hues du nach ni gelies, Aus dem Mond vu Puppelcher a Saugen hues du Lob perfekt gemaach? 17An hien huet hinnen verlooss, an ass aus der Stad a Bethany erausgaang; an hien huet do gewunnt. 18 Elo moies, wéi hien an d'Stad zréckkoum, huet hien hongereg. 19 A wéi hien e Figebam um Wee gesinn huet, ass hien dohinner komm, an huet näischt drop fonnt, awer nëmmen Blieder, a sot zu him: Loosst keng Uebst op dir wuessen vun elo un fir ëmmer. An de Moment ass de Figebam verschwonnen. 20 A wéi d'Jünger et gesinn hunn, hunn si sech bewonnert, a gesot: Wéi séier ass de Figebam verschwannen!

16

MATTHEW

21 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Wierklech soen ech iech: Wann dir Glawen hutt an net Zweiwel hutt, da solls dir net nëmmen dat maachen, wat dem Figebam gemaach gëtt, mee och wann dir zu dësem Bierg soen: Gitt ewechgehäit. , a gitt Dir an d'Mier gegoss; et soll gemaach ginn. 22 An alles, wat dir a Gebied freet, gleeft, kritt dir. 23 A wéi hien an den Tempel koum, sinn d'Hohepriister an d'Eelst vum Vollek bei hie komm, wéi hie geléiert huet, a soten: Mat wéi enger Autoritéit maacht Dir dës Saachen? a wien huet dir dës Autoritéit ginn? 24 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Ech wäert Iech och eng Saach froen, déi wann Dir mir sot, ech wäert Iech och soen, mat wéi enger Autoritéit ech dës Saache maachen. 25 D'Daf vum Johannes, vu wou war et? vum Himmel, oder vu Männer? A si hunn mat sech selwer geschwat a gesot: Wa mir soen: Vum Himmel; hie wäert zu eis soen: Firwat hutt dir him dann net gegleeft? 26 Awer wa mir soen: Vun de Mënschen; mir fäerten d'Leit; fir all halen John als Prophéit. 27A si hunn dem Jesus geäntwert a gesot: Mir kënnen net soen. An hie sot zu hinnen: Ech soen Iech och net, mat wéi enger Autoritéit ech dës Saache maachen. 28 Awer wat mengt Dir? E gewësse Mann hat zwee Jongen; an hien ass bei déi éischt komm a sot: Jong, schaff haut a mengem Wéngert. 29 Hien huet geäntwert a gesot: Ech wäert net; awer duerno huet hien sech berouegt an ass gaang. 30 An hien ass bei den zweeten komm an huet datselwecht gesot. An hien huet geäntwert a gesot: Ech ginn, Här, an ass net gaang. 31 Ween vun deenen zwee huet de Wëlle vu sengem Papp gemaach? Si soen zu him: Déi éischt. De Jesus sot zu hinnen: " Wierklech soen ech iech, datt d'Publikaner an d'Hoeren virun Iech an d'Kinnekräich vu Gott goen. 32 Fir de Johannes ass bei Iech komm op de Wee vun der Gerechtegkeet, an Dir hutt him net gegleeft: awer d'Publikaner an d'Hoer hunn him gegleeft: an Dir, wéi Dir et gesinn hutt, hutt Iech duerno net berouegt, fir datt Dir him gleewen kéint. 33 Héiert en anere Gläichnes: Et war e gewëssen Haushär, deen e Wéngert gepflanzt huet, an dee ronderëm geheckt huet, an eng Wäipress dran gegruewen huet, an en Tuerm gebaut huet, an et un d'Haftleit erausgelooss huet an an e wäit Land gaang ass: 34 A wéi d'Zäit vun der Uebst no koum, huet hie seng Dénger un d'Männer geschéckt, fir datt se d'Fruucht dovunner kréien. 35 An d'Männer hunn seng Dénger geholl, an hunn een geschloen an een aneren ëmbruecht an en aneren gestenegt. 36 Erëm huet hien aner Dénger méi wéi déi éischt geschéckt: a si hunn hinnen och gemaach. 37 Awer fir d'lescht huet hien hinnen säi Jong geschéckt a gesot: Si wäerte mäi Jong respektéieren. 38 Awer wéi d'Männer de Jong gesinn hunn, soten si ënner sech: Dëst ass den Ierwen; komm, loosst eis hien ëmbréngen, a loosst eis seng Ierfschaft erfëllen. 39A si hunn hie gefaangen, an hien aus dem Wéngert erausgehäit an hien ëmbruecht. 40 Wann also den Här vum Wéngert kënnt, wat wäert hien mat deene Bauhären maachen?

41 Si soten zu him: Hie wäert déi béis Männer schlëmm zerstéieren, a wäert säi Wéngert un aner Hausmeeschteren erausloossen, déi him d'Fruucht an hire Joreszäiten ausginn. 42 De Jesus sot zu hinnen: Hutt Dir ni an de Schrëften gelies: De Steen, deen d'Bauere verworf hunn, deeselwechte gouf de Kapp vum Eck: dat ass dem Här säi Wierk, an et ass wonnerbar an eisen Aen? 43 Dofir soen ech iech: D’Kinnekräich vu Gott soll vun dir geholl ginn an un enger Natioun ginn, déi d’Friichten dovun ausbréngt. 44 A wien op dëse Stee fale wäert, wäert gebrach ginn: awer op wien en fällt, dee wäert hien zu Pudder briechen. 45 A wéi d'Hohepriister an d'Pharisäer seng Gläichnes héieren hunn, hu si gemierkt, datt hie vun hinnen geschwat huet. 46 Awer wéi si gesicht hunn d'Hänn op hien ze leeën, hu si d'Multi gefaart, well se hien als Prophéit geholl hunn. KAPITEL 22 1 De Jesus huet geäntwert an huet nach eng Kéier mat Parabelen zu hinnen geschwat a gesot: 2 D'Kinnekräich vum Himmel ass wéi e bestëmmte Kinnek, deen e Bestietnes fir säi Jong gemaach huet, 3 An huet seng Dénger geschéckt fir déi, déi op d'Hochzäit gebueden waren, ze ruffen: a si wollten net kommen. 4 Nach eng Kéier huet hien aner Dénger geschéckt, a gesot: Sot hinnen, déi gebueden sinn: Kuck, ech hunn mäi Iessen virbereet: meng Ochsen a meng Fette sinn ëmbruecht, an alles ass prett: komm an d'Bestietnes. 5 Awer si hunn et liicht gemaach, a sinn hir Weeër gaang, een op säi Bauerenhaff, een aneren op seng Wueren: 6 An de Rescht huet seng Dénger geholl, an si grujeleg gefrot an si ëmbruecht. 7 Awer wéi de Kinnek dovun héieren huet, war hie rosen: an hien huet seng Arméi geschéckt, an déi Mäerder zerstéiert an hir Stad verbrannt. 8 Du sot hien zu sengen Dénger: D'Hochzäit ass prett, awer déi, déi gebueden waren, waren net wäertvoll. 9 Gitt also op d'Autobunnen, a sou vill wéi Dir fannt, bidd fir d'Bestietnes. 10 Du sinn déi Dénger eraus op d'Stroosse gaangen, an hunn all zesumme gesammelt, wéi se fonnt hunn, souwuel schlecht wéi gutt: an d'Hochzäit war mat Gäscht ausgestatt. 11 A wéi de Kinnek erakoum fir d'Gäscht ze gesinn, huet hien do e Mann gesinn, deen kee Hochzäitskleed unhat: 12 An hie sot zu him: Frënd, wéi bass du heihinner komm, ouni eng Hochzäitskleedung? An hie war sprachlos. 13 Du sot de Kinnek zu den Dénger: Bind him Hänn a Féiss, an huel hien ewech, a werft hien a baussenzeg Däischtert; et gëtt gekrasch an Zännknascht. 14 Well vill si genannt ginn, awer wéineg si gewielt. 15 Du sinn d’Pharisäer gaangen, an hu sech berode gelooss, wéi si hien a senger Ried verwéckele kënnen. 16 A si hunn hir Jünger mat den Herodianer bei hie geschéckt, a gesot: Meeschter, mir wëssen, datt Dir wouer sidd, a léiert de Wee vu Gott an der Wourecht, an Dir këmmert Iech net ëm iergendeen: well Dir mengt net op d'Persoun vu Mënschen. 17 Sot eis also: Wat mengs du? Ass et gesetzlech dem Caesar Hommage ze ginn, oder net?

17

MATTHEW

18 De Jesus huet awer hir Béisheet erkannt, a sot: Firwat versuch dir mech, Dir Hypokriten? 19 Weist mir d'Ttributgeld. A si hunn him e Penny bruecht. 20 An hie sot zu hinnen: Wien ass dëst Bild an Opschrëft? 21 Si soen zu him: Dem Caesar. Du sot hien zu hinnen: Gëff also dem Caesar déi Saachen, déi dem Caesar sinn; a fir Gott d'Saachen, déi vu Gott sinn. 22 Wéi si dës Wierder héieren hunn, hunn si sech bewonnert, an hunn hie verlooss an si sinn op de Wee gaang. 23 Dee selwechten Dag sinn d'Sadducees zu him komm, déi soen, datt et keng Operstéiungszeen gëtt, an hunn hie gefrot: 24 De Moses sot: „Meeschter, de Moses huet gesot: Wann e Mann stierft, ouni Kanner ze hunn, da soll säi Brudder seng Fra bestueden, a säi Brudder Somen ophiewen. 25 Elo ware siwe Bridder bei eis: an deen Éischten, wéi hien eng Fra bestuet hat, ass gestuerwen, an huet keng Fro, seng Fra u säi Brudder hannerlooss: 26 Och déi zweet, an déi drëtt, bis de siwenten. 27 A fir d'lescht ass d'Fra och gestuerwen. 28 Dofir, an der Operstéiungszeen, wéi eng Fra soll si vun de siwen sinn? well si all haten hir. 29 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Dir maacht Iech, well Dir d'Schrëften net kennt, nach d'Kraaft vu Gott. 30 Fir an der Operstéiungszeen si si weder bestueden, an och net am Bestietnes ginn, mä si wéi d'Engel vu Gott am Himmel. 31 Awer wat d'Operstéiungszeen vun den Doudegen ugeet, hutt dir net gelies, wat vu Gott zu dir geschwat gouf, a gesot: 32 Ech sinn de Gott vum Abraham, an de Gott vum Isaac, an de Gott vum Jakob? Gott ass net de Gott vun den Doudegen, mee vun de Liewegen. 33 A wéi d'Multéit dat héieren huet, ware si iwwer seng Léier erstaunt. 34 Wéi awer d’Pharisäer héieren haten, datt hien d’Sadduceen an d’Stëmmung gesat hat, ware si versammelt. 35 Dunn huet ee vun hinnen, deen en Affekot war, him eng Fro gestallt, hie gefrot a gesot: 36 Meeschter, wat ass dat grousst Gebot am Gesetz? 37 De Jesus sot zu him: Du solls den Här, Äre Gott, mat Ärem ganzen Häerz a mat Ärer ganzer Séil a mat Ärem ganze Verstand gär hunn. 38 Dëst ass dat éischt a grousst Gebot. 39 An déi zweet ass wéi et: Du solls dengem Noper gär wéi dech selwer. 40 Op dësen zwee Geboter hänkt d'ganz Gesetz an d'Prophéiten. 41 Wéi d’Pharisäer versammelt waren, huet de Jesus si gefrot: 42 A sot: Wat mengt dir vu Christus? weem säi Jong ass hien? Si soen zu him: De Jong vum David. 43 Hie sot zu hinnen: Wéi nennt den David him dann am Geescht Här, a sot: 44Den HÄR sot zu mengem Här: Sëtzt du op menger rietser Hand, bis ech deng Feinden deng Fousshocker maachen? 45 Wann den David him dann Här nennt, wéi ass hien säi Jong?

46 A kee Mënsch konnt him e Wuert äntweren, an och kee Mënsch duerft him vun deem Dag un him méi Froen ze stellen. KAPITEL 23 1 Dunn huet de Jesus zu der Mass a zu senge Jünger gesot: 2 A sot: D'Schrëftgeléiert an d'Pharisäer sëtzen am Moses säi Sëtz: 3 Dofir, alles wat se Iech bidden, ze beobachten, dat observéiert a mécht; awer net no hir Wierker: fir si soen, an net. 4 Fir si bindelen schwéier Laascht a schwéier ze droen, a leeën se op de Schëlleren vun de Männer; mee si selwer wäerten se net mat engem vun hire Fanger bewegen. 5 Awer all hir Wierker maachen si fir vu Männer ze gesinn: si maachen hir Phylakterien breet, a vergréisseren d'Grenze vun hire Kleeder, 6 A gär déi iewescht Zëmmer bei Fester, an déi Haaptsëtzer an de Synagogen, 7 A Gréiss op de Mäert, a vun de Männer genannt ginn, Rabbi, Rabbi. 8 Awer loosst dir net Rabbi genannt ginn: well een ass Äre Meeschter, och Christus; an dir sidd all Bridder. 9 A ruff kee Mann Äre Papp op der Äerd: well een ass Äre Papp, deen am Himmel ass. 10 Och gitt dir net Meeschter genannt: well een ass Äre Meeschter, och Christus. 11 Awer deen, dee gréisste vun iech ass, soll däi Knecht sinn. 12 A jiddereen, dee sech selwer erhiewen wäert, wäert vernoléissegt ginn; an deen, dee sech bescheiden wäert, wäert erhéngt ginn. 13 Ma wee iech, Schrëftgeléiert a Pharisäer, Hypokriten! well Dir d'Kinnekräich vum Himmel géint d'Mënsche zougemaach hutt: well Dir gitt weder an Iech selwer, an Dir leet net déi, déi erakommen, eran ze goen. 14 Wee iech, Schrëftgeléiert a Pharisäer, Hypokriten! well Dir d'Witfraenhaiser verschlësselt, a fir eng Virstellung laang Gebied ze maachen: dofir wäert Dir déi méi grouss Verdammung kréien. 15 Wee iech, Schrëftgeléiert a Pharisäer, Hypokriten! well Dir kompasséiert Mier a Land fir ee Proselyt ze maachen, a wann hien gemaach gëtt, maacht Dir him zweemol méi zum Kand vun der Häll wéi Iech selwer. 16 Wee iech, dir blann Guiden, déi soen: Wien beim Tempel schwieren, et ass näischt; mee wien beim Gold vum Tempel schwieren soll, deen ass e Scholden! 17 Dir Narren a Blann: well ob ass méi grouss, d'Gold oder den Tempel, deen d'Gold hellegt? 18 An: Wien beim Altor schwieren, et ass näischt; mee wien schwiert beim Kaddo, deen drop steet, deen ass schëlleg. 19 Dir Narren a Blann: well ob ass méi grouss, de Kaddo oder den Altor, deen d'Geschenk hellegt? 20 Wien also beim Altor schwieren wäert, schwéiert dovun, a bei all Saachen op deem. 21 A wien beim Tempel schwieren wäert, schwéiert dovun, a bei deem, deen dra wunnt. 22 An deen, dee beim Himmel schwieren, schwäert beim Troun vu Gott, a bei deem, deen drop sëtzt.

18

MATTHEW

23 Wee iech, Schrëftgeléiert a Pharisäer, Hypokriten! well Dir bezuelt Zéngte vu Minze an Anis an Cummin, an Dir hutt déi méi schwéier Saache vum Gesetz, Uerteel, Barmhäerzegkeet a Glawen ewechgelooss: dës sollt Dir gemaach hunn, an net deen aneren undoen ze loossen. 24 Dir blann Guiden, déi e Mugg zéien an e Kamel schlucken. 25 Wee iech, Schrëftgeléiert a Pharisäer, Hypokriten! well Dir maacht d'Äussewelt vun der Coupe a vum Teller botzen, awer bannen si si voller Erpressung an Iwwerschoss. 26 Du blann Pharisäer, botzt als éischt dat, wat an der Coupe an der Teller ass, fir datt och dobausse propper ka sinn. 27 Wee iech, Schrëftgeléiert a Pharisäer, Hypokriten! well Dir sidd wéi wäisse Grafen, déi jo no baussen schéin schéngen, awer bannen voll mat Doudeger Schanken a vun all Onreinheet sinn. 28 Sou schéngs du och no baussen gerecht fir d'Mënsche, awer bannen sidd Dir voller Hypokrisie an Ongerechtegkeet. 29 Wee iech, Schrëftgeléiert a Pharisäer, Hypokriten! well Dir d'Griewer vun de Prophéiten baut, an d'Graf vun de Gerechte garnéieren, 30 A sot: Wa mir an den Deeg vun eise Pappe gewiescht wieren, da wiere mir net mat hinnen am Blutt vun de Prophéiten deelgeholl. 31 Dofir sidd Dir Zeien fir Iech selwer, datt Dir d'Kanner sidd vun deenen, déi d'Prophéiten ëmbruecht hunn. 32 Fëllt dann d'Mooss vun Äre Pappen op. 33 Dir Schlaangen, Dir Generatioun vu Viperen, wéi kënnt Dir der Verdammung vun der Hell entkommen? 34 Dofir, kuck, ech schécken Iech Prophéiten, a Weisen, a Schrëftgeléiert: an e puer vun hinnen sollen dir ëmbréngen a kräizegen; an e puer vun hinnen sollen dir an Äre Synagogen scourge, a se vun Stad zu Stad verfollegen: 35 Fir datt op dir kënnt kommen all dat gerecht Blutt, dat op d'Äerd vergaang ass, vum Blutt vum gerechte Abel bis zum Blutt vum Zacharias, Jong vu Barachias, deen dir tëscht dem Tempel an dem Altor ëmbruecht hutt. 36 Wierklech soen ech iech: All dës Saache wäerten iwwer dës Generatioun kommen. 37O Jerusalem, Jerusalem, du, deen d’Prophéiten ëmbréngt, an déi stengst, déi bei dir geschéckt gi sinn, wéi oft hätt ech deng Kanner zesummegefaasst, esou wéi eng Hënn hir Hënn ënner hire Flilleke sammelt, an Dir wëllt net! 38Kuckt, Äert Haus gëtt Iech entlooss gelooss. 39 Well ech soen iech: Dir wäert mech net méi vun elo un gesinn, bis dir soen wäert: Geseent ass deen, deen am Numm vum Här kënnt.

wat wäert d'Zeeche vun Dengem Kommen a vum Enn vun der Welt sinn? 4 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Passt op, datt kee Mënsch dech täuscht. 5 Fir vill wäerten a mengem Numm kommen, a soen: Ech sinn de Christus; a wäert vill täuschen. 6 An Dir wäert vu Kricher a Rumeuren vu Kricher héieren: kuckt datt Dir net besuergt sidd: well all dës Saache musse passéieren, awer d'Enn ass nach net. 7 Fir d'Natioun wäert géint d'Natioun opstoen, an d'Kinnekräich géint d'Kinnekräich: an et gëtt Hongersnout, a Pest, an Äerdbiewen, op verschiddene Plazen. 8 All dat sinn den Ufank vu Leed. 9 Da solle si dech ausléisen fir betraff ze ginn, a wäerten dech ëmbréngen: an dir wäert vun allen Natiounen gehaasst ginn fir mäin Numm. 10 An da wäerte vill beleidegt ginn, a verroden sech géigesäiteg an haassen sech. 11 A vill falsch Prophéiten wäerten opstoen, a wäerte vill täuschen. 12 A well Ongerechtegkeet abound wäert, wäert d'Léift vu ville kal ginn. 13 Awer deen, dee bis zum Enn dauert, dee gëtt gerett. 14 An dëst Evangelium vum Räich soll an der ganzer Welt gepriedegt ginn fir en Zeien fir all Natiounen; an dann wäert d'Enn kommen. 15 Wann dir also d'Abomination vun der Wüst gesinn, vun der Prophéit Daniel geschwat, op der helleger Plaz stoen, (dee liest, loosst hie verstoen:) 16 Da loosst déi, déi a Judéa sinn, an d'Bierger flüchten: 17Looss deen, deen um Hausdach ass, net erofkommen fir eppes aus sengem Haus ze huelen: 18 Looss och net deen, deen um Feld ass, zréckkommen fir seng Kleeder ze huelen. 19 A wee deenen, déi mat Kand sinn, an deenen, déi an deenen Deeg Saugen ginn! 20 Awer biet, datt Äre Fluch net am Wanter ass, weder um Sabbat: 21 Well dann wäert eng grouss Tribulatioun sinn, sou wéi et net zënter dem Ufank vun der Welt bis dës Zäit war, nee, an och ni wäert sinn. 22 An ausser déi Deeg solle verkierzt ginn, soll kee Fleesch gerett ginn: awer fir d'Wuel vun de gewielte wäerten déi Deeg verkierzt ginn. 23 Wann dann iergendeen zu dir seet: Kuck, hei ass de Christus oder do; gleewen et net. 24 Well et wäerte falsch Christusen a falsch Prophéiten opstoen, a wäerte grouss Schëlder a Wonner weisen; sou datt se, wann et méiglech wier, déi ganz gewielte täuschen. 25 Kuck, ech hunn Iech virdru gesot. 26 Dofir wa se zu dir soen: Kuck, hien ass an der Wüst; gitt net eraus: kuck, hien ass an de geheime Kammern; gleewen et net. 27 Well wéi de Blëtz aus dem Osten erauskënnt, a blénkt och bis zum Westen; sou soll och de Komm vum Mënschejong sinn. 28 Well wou och ëmmer d'Kierper ass, do wäerten d'Adler versammelt ginn. 29 Direkt no der Tribulatioun vun deenen Deeg wäert d'Sonn däischter ginn, an de Mound wäert hir Liicht net ginn, an d'Stäre falen vum Himmel, an d'Kräfte vum Himmel wäerte gerëselt ginn:

KAPITEL 24 1 De Jesus ass erausgaang an ass vum Tempel fortgaang: a seng Jünger koumen bei hie fir him d'Gebaier vum Tempel ze weisen. 2 De Jesus sot zu hinnen: Gesitt dir net all dës Saachen? Wierklech soen ech iech: Hei soll net ee Steen op engem anere gelooss ginn, deen net erofgefall gëtt. 3 A wéi hien um Olivebierg souz, sinn d'Jünger eleng bei hie komm a gesot: Sot eis, wéini sollen dës Saache sinn? a

19

MATTHEW

30 An da wäert d'Zeeche vum Mënschejong am Himmel erschéngen: an da wäerten all d'Stämme vun der Äerd traueren, a si wäerten de Mënschejong gesinn an de Wolleke vum Himmel kommen mat Kraaft a grousser Herrlechkeet. 31 An hie wäert seng Engele mat engem groussen Toun vun enger Trompett schécken, a si sammelen seng Ausgewielten aus de véier Winden, vun engem Enn vum Himmel op deen aneren. 32 Léiert elo e Parabel vum Figebam; Wann seng Branche nach zaart ass, a Blieder erausgeet, wësst Dir datt de Summer no ass: 33 Also och dir, wann dir all dës Saache gesinn wäert, wëssen, datt et no ass, och bei den Dieren. 34 Wierklech soen ech iech: Dës Generatioun wäert net fortgoen, bis all dës Saachen erfëllt sinn. 35 Den Himmel an d'Äerd wäerten fortgoen, awer meng Wierder wäerten net fortgoen. 36 Mee vun deem Dag a Stonn weess kee Mënsch, nee, net d'Engelen vum Himmel, mee mäi Papp nëmmen. 37 Awer wéi d'Deeg vum Noe waren, sou soll och de Komme vum Mënschejong sinn. 38Well wéi an de Deeg, déi virun der Iwwerschwemmung waren, hu si giess an drénken, bestuet an bestuet, bis den Dag, wou den Noe an d'Ark koum, 39 A wousst net bis d'Iwwerschwemmung koum, an huet se all ewechgeholl; sou soll och de Komm vum Mënschejong sinn. 40 Da sollen zwee am Feld sinn; dee soll geholl ginn, an deen anere lénks. 41 Zwou Frae sollen op der Mille schleifen; dee soll geholl ginn, an deen anere lénks. 42 Waacht also: Dir wësst net wéi eng Stonn Ären Här kënnt. 43 Awer weess dat, datt wann de Guttmann vum Haus gewosst hätt, a wéi enger Auer den Déif géif kommen, hie géif nogekuckt hunn, an hätt net erliewt, datt säin Haus opgebrach gëtt. 44 Dofir sidd dir och bereet: well an esou enger Stonn, wéi dir net mengt, kënnt de Mënschejong. 45 Wien ass dann e treien a weise Knecht, dee säin Här Herrscher iwwer säi Stot gemaach huet, fir hinnen Fleesch an der Zäit ze ginn? 46 Geseent ass dee Knecht, dee säin Här, wann e kënnt, esou fënnt. 47 Wierklech soen ech dir, datt hien him Herrscher iwwer all seng Wueren wäert maachen. 48 Awer wann dee béise Knecht a sengem Häerz seet: Mäin Här verspéit säi Kommt; 49 A fänkt un seng Matknecht ze schloen, a mat de Gedronk ze iessen an ze drénken; 50 Den Här vun deem Knecht soll an engem Dag kommen, wann hien net no him kuckt, an an enger Stonn, déi hien net bewosst ass, 51 A soll hien ofschneiden, an him säin Deel mat den Hypokriten ernennen: et gëtt gekrasch an Zännknascht.

2 A fënnef vun hinnen ware schlau, a fënnef waren domm. 3 Déi Narren hunn hir Luuchten geholl an hunn keen Ueleg matgeholl: 4 Awer déi Weisen hunn Ueleg an hire Schëffer mat hire Luuchten geholl. 5 Wärend de Bräitchemann gedauert huet, si si all geschlof a geschlof. 6 An um Mëtternuecht gouf et e Gejäiz gemaach: Kuck, de Bräitchemann kënnt; gitt eraus him ze treffen. 7 Du sinn all déi Jongfraen opgestan, an hunn hir Luuchten ofgeschnidden. 8 An déi Narren sot zu de Weisen: Gëff eis vun Ärem Ueleg; well eis Luuchten sinn ausgaang. 9 Awer déi Weisen hunn geäntwert a gesot: Net esou; fir datt et net genuch ass fir eis an fir Iech: awer gitt léiwer un déi, déi verkafen, a kaaft fir Iech selwer. 10 A wéi si gaange sinn ze kafen, koum de Bräitchemann; an déi, déi prett waren, si mat him an d'Bestietnes eragaangen: an d'Dier war zou. 11 Duerno koumen och déi aner Jongfraen, a soten: Här, Här, mécht eis op. 12 Hien huet awer geäntwert a gesot: Wierklech soen ech dir, ech kennen dech net. 13 Waacht also, well dir wësst weder den Dag nach d'Stonn, an där de Mënschejong kënnt. 14 Well d'Kinnekräich vum Himmel ass wéi e Mann, deen an e wäit Land reest, deen seng eegen Dénger geruff huet an hinnen seng Wueren geliwwert huet. 15 Un engem huet hien fënnef Talenter ginn, engem aneren zwee, an engem aneren; fir all Mënsch no senge verschiddene Fäegkeeten; an huet direkt seng Rees gemaach. 16 Dunn ass deen, deen déi fënnef Talenter kritt hat, gaang an huet mat deemselwechte gehandelt, an huet hinnen aner fënnef Talenter gemaach. 17 An och deen, deen zwee kritt hat, huet och aner zwee gewonnen. 18 Awer deen, deen een kritt hat, ass gaang an huet an der Äerd gegruewen, an huet dem Här seng Suen verstoppt. 19 No enger laanger Zäit kënnt den Här vun deenen Dénger, a berechent mat hinnen. 20 Also ass deen, dee fënnef Talenter kritt hat, komm an huet aner fënnef Talenter bruecht, a gesot: Här, du hues mir fënnef Talenter geliwwert: kuck, ech hunn nieft hinnen fënnef Talenter méi gewonnen. 21 Säin Här sot zu him: Gutt geschafft, du gudden an treien Knecht: du bass iwwer e puer Saache trei gewiescht, ech wäert dech Herrscher iwwer vill maachen: gitt an d'Freed vun dengem Här. 22 Och deen, deen zwee Talenter kritt hat, ass komm a sot: Här, du hues mir zwee Talenter geliwwert: kuck, ech hunn nieft hinnen zwee aner Talenter gewonnen. 23 Säin Här sot zu him: Gutt geschafft, gudden an treien Knecht; du bass iwwer e puer Saachen trei gewiescht, ech wäert dech Herrscher iwwer vill Saache maachen: gitt an d'Freed vun dengem Här. 24 Du koum deen, deen dat eenzegt Talent kritt hat, a sot: Här, ech wousst dech, datt s du en haarde Mann bass, dee mëssst, wou s du net gesäis hues, a sammelt, wou s du net gestréift hues: 25 An ech hat Angscht, an sinn gaang an hunn däi Talent op der Äerd verstoppt: Kuck, do hutt Dir, dat ass däin.

KAPITEL 25 1 Da soll d'Kinnekräich vum Himmel mat zéng Jongfraen verglach ginn, déi hir Luuchten geholl hunn an erausgaange sinn, fir de Bräitchemann ze treffen.

20

MATTHEW

KAPITEL 26

26 Säin Här huet geäntwert an zu him gesot: Du béisen a schlëmmen Knecht, du wousst, datt ech ernimmen, wou ech net gesaat hunn, a sammelen, wou ech net gesträift hunn: 27 Du sollt also meng Sue bei den Tauscher setzen, an dann, bei menger Komm, hätt ech meng eege mat Wonner kritt. 28 Huelt also d'Talent vun him, a gitt et dem, deen zéng Talenter huet. 29 Fir jidderengem, deen huet, soll ginn, an hie wäert Iwwerfloss hunn: awer vun deem, deen net huet, soll och dat ewechgeholl ginn, wat hien huet. 30 A werft dir den onprofitable Knecht an d'äusseren Däischtert: et gëtt gekrasch an Zännknascht. 31 Wann de Mënschejong a senger Herrlechkeet kënnt, an all déi helleg Engele mat him, da soll hien um Troun vu senger Herrlechkeet sëtzen: 32 A virun him sollen all Natiounen gesammelt ginn: an hie wäert se vuneneen trennen, wéi e Schäfer seng Schof vun de Geessen trennt: 33 An hie soll d'Schof op senger rietser Hand setzen, awer d'Geessen op der lénkser. 34 Da soll de Kinnek zu hinnen op senger rietser Hand soen: Kommt, dir geseent vu mengem Papp, ierft d'Kinnekräich virbereet fir Iech vun der Grënnung vun der Welt: 35 Well ech war en Honger, an Dir hutt mir Fleesch ginn: Ech war duuschtereg, an Dir hutt mir drénken: Ech war e Friemen, an Dir hutt mech opgeholl: 36 Plakeg, an Dir hutt mech gekleet: Ech war krank, an Dir hutt mech besicht: Ech war am Prisong, an Dir sidd bei mech komm. 37 Da sollen déi Gerecht him äntweren, a soen: Här, wéini hu mir dech gesinn, déi hongereg sinn, an dech gefiddert? oder duuschtereg, an huet dir drénken? 38 Wéini hu mir dech e Frieme gesinn an dech opgeholl? oder plakeg, an dech gekleet? 39 Oder wéini hu mir dech krank gesinn, oder am Prisong, a si bei dech komm? 40 An de Kinnek wäert äntweren a soen zu hinnen: Wierklech, ech soen Iech: Souwäit Dir et un ee vun deene mannsten vun dëse menge Bridder gemaach hutt, hutt Dir et mir gemaach. 41 Da soll hien och zu hinnen op der lénker Hand soen: Gitt vu mir, dir verfluchten, an éiwegt Feier, virbereet fir den Däiwel a seng Engelen: 42 Well ech war hongereg, an Dir hutt mir kee Fleesch ginn: Ech war duuschtereg, an Dir hutt mir kee Gedrénks ginn: 43Ech war e Friemen, an Dir hutt mech net opgeholl: plakeg, an Dir hutt mech net gekleet: Krank, an am Prisong, an Dir hutt mech net besicht. 44 Da sollen si him och äntweren, a soen: Här, wéini hu mir dech gesinn, wéi een Honger oder Duuscht ass, oder e Friemen, oder plakeg, oder krank oder am Prisong, an hunn dech net gedien? 45 Da soll hien hinnen äntweren, a seet: Wierklech, ech soen iech: Souwäit dir et net zu engem vun deene Klengsten gemaach hutt, hutt dir et mir net gemaach. 46 An dës wäerten an éiweg Strof goen: awer déi Gerecht an éiwegt Liewen.

1 An et ass geschitt, wéi de Jesus all dës Aussoen ofgeschloss hat, sot hien zu senge Jünger: 2 Dir wësst, datt no zwee Deeg d'Fest vum Pessach ass, an de Mënschejong ass verroden fir gekräizegt ze ginn. 3 Du hu sech d'Hohepriister, an d'Schrëftgeléiert, an déi Eelst vum Vollek versammelt, an de Palais vum Hohepriister, deen Kaiaphas genannt gouf, 4 A konsultéiert, fir datt si de Jesus duerch Subtilitéit huelen an hien ëmbréngen. 5 Awer si soten: Net um Festdag, fir datt et net zu engem Opstand ënner de Leit gëtt. 6 Wéi de Jesus zu Bethany war, am Haus vum Simon dem Aussätzige, 7 Do ass eng Fra bei hie komm, déi eng Albaster-Këscht mat ganz wäertvoller Salef hat, an huet et op de Kapp gegoss, wéi hien um Fleesch souz. 8 Awer wéi seng Jünger et gesinn hunn, hu si Roserei a gesot: Fir wat ass dësen Offall? 9 Fir dës Sallef kéint fir vill verkaf ginn, an den Aarm ginn. 10 Wéi de Jesus dat verstanen huet, sot hien zu hinnen: Firwat stéiert dir d'Fra? well si huet mech eng gutt Aarbecht gemaach. 11 Well dir hutt déi Aarm ëmmer bei dir; mee ech hues du net ëmmer. 12 Well datt si dës Salef op mäi Kierper gegoss huet, huet si et fir meng Begriefnis gemaach. 13 Wierklech soen ech iech: Wou och ëmmer dëst Evangelium an der ganzer Welt gepriedegt gëtt, do soll och dat, wat dës Fra gemaach huet, erzielt ginn fir hir ze Gedenken. 14 Dunn ass ee vun deenen zwielef, deen de Judas Iskariot genannt gouf, bei d’Hohepriister gaangen. 15 A sot zu hinnen: Wat gitt dir mir ginn, an ech wäert him un iech geliwwert? A si hu mat him Bund fir drësseg Sëlwerstécker. 16 A vun där Zäit un huet hien d'Méiglechkeet gesicht fir hien ze verroden. 17 Den éischten Dag vum Fest vun der ongeséierter Brout sinn d'Jünger bei de Jesus komm, a soten zu him: Wou wëlls du, datt mir fir dech d'Pessach iessen? 18 An hie sot: Gitt an d'Stad zu esou engem Mann, a sot zu him: De Meeschter seet: Meng Zäit ass um Enn; Ech halen de Pessach bei dengem Haus mat menge Jünger. 19 An d'Jünger hunn gemaach wéi de Jesus hinnen ernannt hat; a si hunn d'Pessach fäerdeg gemaach. 20 Wéi den Owend komm war, huet hie sech mat deenen zwielef gesat. 21 A wéi si giess hunn, sot hien: Wierklech soen ech dir, datt ee vun iech wäert mech verroden. 22 A si ware ganz traureg, an hunn all vun hinnen ugefaang zu him ze soen: Här, sinn et ech? 23 An hien huet geäntwert a gesot: Deen, dee seng Hand mat mir an d'Schuel taucht, dee soll mech verroden. 24 De Mënschejong geet wéi et vun him geschriwwen ass: awer wee deem Mann, duerch deen de Mënschejong verroden ass! et wier gutt fir dee Mann gewiescht, wann hien net gebuer wier. 25 Dunn huet de Judas, deen hie verroden huet, geäntwert a gesot: Meeschter, sinn et ech? Hien sot zu him: Du hues gesot.

21

MATTHEW

26 A wéi si giess hunn, huet de Jesus Brout geholl, geseent, an huet et gebrach an de Jünger ginn a gesot: Huelt, iesst; dëst ass mäi Kierper. 27 An hien huet de Coupe geholl, an huet Merci gesot, an huet hinnen et ginn a gesot: Drénkt dir all dovun; 28 Well dëst ass mäi Blutt vum neie Testament, dat fir vill fir d'Verzeiung vun de Sënnen ausgegoss gëtt. 29 Awer ech soen Iech: Ech wäert vun dëser Fruucht vum Rebe vun elo net drénken, bis deen Dag, wann ech et mat Iech am Räich vu mengem Papp nei drénken. 30 A wéi si e Hymn gesongen haten, sinn si op den Olivebierg erausgaang. 31 Du sot de Jesus zu hinnen: Dir wäert all dës Nuecht wéinst mir beleidegt ginn: well et ass geschriwwen: Ech wäert de Schäffe schloen, an d'Schof vun der Trapp wäerten ausserhalb verspreet ginn. 32 Awer nodeems ech erëm opgestan sinn, ginn ech virun Iech a Galiläa. 33 De Péitrus huet geäntwert an zu him gesot: Och wann all Mënsch wéinst dir beleidegt gëtt, wäert ech awer ni beleidegt ginn. 34 De Jesus sot zu him: Wierklech soen ech dir, datt dës Nuecht, éier den Hunn kräizt, du solls mir dräimol verleegnen. 35 De Péitrus sot zu him: Och wann ech mat dir stierwen, wäert ech dech awer net verleegnen. Och hunn all d'Jünger gesot. 36 Du koum de Jesus mat hinnen op eng Plaz, déi Getsemane genannt gëtt, a sot zu de Jünger: Sëtzt dir hei, wärend ech dohinner ginn a bieden. 37 An hien huet de Péitrus an déi zwee Jongen vum Zebedeus mat sech geholl, an huet ugefaang traureg a ganz schwéier ze sinn. 38 Du sot hien zu hinnen: Meng Séil ass extrem traureg, bis zum Doud: Bleift hei, a kuckt mat mir. 39 An hien ass e bësse méi wäit gaang, ass op d'Gesiicht gefall, an huet gebiet a gesot: O mäi Papp, wann et méiglech ass, loosst dës Coupe vu mir passéieren: awer net wéi ech wëll, mee wéi Dir wëllt. 40 An hien ass bei d'Jünger komm, a fënnt se geschlof, a sot zum Péitrus: Wat, konnt Dir net eng Stonn mat mir kucken? 41 Waacht a biet, datt Dir net an d'Versuchung gitt: de Geescht ass wierklech gewëllt, awer d'Fleesch ass schwaach. 42 Hien ass erëm déi zweete Kéier fortgaang, an huet gebiet a gesot: O mäi Papp, wann dës Coupe net vu mir fortgoe dierf, ausser ech drénken et, da gëtt Äre Wëlle gemaach. 43 An hien ass komm an huet se erëm ageschlof fonnt: well hir Ae waren schwéier. 44An hien huet si verlooss, an ass erëm fortgaang, an huet déi drëtte Kéier gebiet an déiselwecht Wierder gesot. 45 Dunn ass hien bei seng Jünger komm a sot zu hinnen: Schlof elo weider, an huelt Är Rou: kuck, d'Stonn ass op der Hand, an de Mënschejong ass an d'Hänn vu Sënner ausgeliwwert. 46 Stitt op, loosst eis goen: kuck, hien ass bei der Hand, dee mech verréit. 47 A wéi hien nach geschwat huet, kuck, de Judas, ee vun deenen zwielef, ass komm, a mat him eng grouss Villfalt

mat Schwerter a Staang, vun de Hohepriister an Eelst vum Vollek. 48 Deejéinegen, deen hie verroden huet, huet hinnen en Zeeche ginn a gesot: Wien ech kuss, dat ass deen: Halt hie fest. 49Un direkt ass hien bei de Jesus komm a sot: Hallo, Här! an huet him Kuss. 50 De Jesus sot zu him: Frënd, firwat bass du komm? Du koumen si, hunn d'Hänn op de Jesus geluecht an hunn hien geholl. 51 A kuck, ee vun deenen, déi mam Jesus waren, huet seng Hand ausgestreckt, an huet säi Schwäert gezunn, an huet en Dénger vum Hohepriister geschloen, an huet säin Ouer ofgeschloen. 52 Du sot de Jesus zu him: Stellt däi Schwert erëm op seng Plaz, well all déi, déi de Schwert huelen, solle mam Schwert ëmbréngen. 53 Mengs du, datt ech elo mäi Papp net kënne bieden, an hie wäert mir elo méi wéi zwielef Legiounen Engelen ginn? 54 Awer wéi sollen dann d'Schrëften erfëllt ginn, datt et esou muss sinn? 55 An där selwechter Stonn sot de Jesus zu de Leit: Sidd dir erauskomm wéi géint en Déif mat Schwäerter a Stëbs fir mech ze huelen? Ech souz all Dag mat Iech am Tempel ze léieren, an Dir hutt mech net festgeholl. 56 Dat alles ass awer gemaach ginn, fir datt d’Schrëfte vun de Prophéiten erfëllt kënne ginn. Dunn hunn all d'Jünger hie verlooss an si geflücht. 57 An déi, déi de Jesus festgeholl haten, hunn hie bei den Hohepriister Kaiaphas gefouert, wou d'Schrëftgeléiert an déi Eelst versammelt waren. 58 De Péitrus ass him awer vu wäitem gefollegt bis zum Hohepriister säi Palais, an ass eragaang, a souz mat den Dénger, fir d'Enn ze gesinn. 59 Elo hunn d'Hohepriister, an d'Eelst, an de ganze Conseil, falsch Zeien géint de Jesus gesicht, fir hien ëmzebréngen; 60 Awer kee fonnt: jo, obwuel vill falsch Zeien koumen, hunn se awer keng fonnt. Um leschte koumen zwee falsch Zeien, 61 A sot: "Dee Mann huet gesot: Ech sinn fäeg den Tempel vu Gott ze zerstéieren an en an dräi Deeg ze bauen. 62Un den Hohepriister is opgestaan un säd to em: Anäntwert du naischt? wat ass dat, wat dës Zeien géint dech? 63 De Jesus huet awer roueg gehalen. An den Hohepriister huet geäntwert a sot zu him: Ech beschwéieren dech vum liewege Gott, datt Dir eis sot, ob Dir de Christus sidd, de Jong vu Gott. 64 De Jesus sot zu him: Du hues gesot: Trotzdem soen ech dir: Heino soll dir de Mënschejong gesinn op der rietser Hand vun der Muecht sëtzen, an an de Wolleke vum Himmel kommen. 65 Dunn huet den Hohepriister seng Kleeder räissen a gesot: Hien huet Gotteslästerung geschwat; wat brauche mir weider vun Zeien? kuck, elo hutt dir seng Gotteslästerung héieren. 66 Wat mengt Dir? Si hunn geäntwert a gesot: Hien ass dem Doud schëlleg. 67 Dunn hunn si him an d’Gesiicht gespaut, an him geschloen; an anerer hunn hien mat de Handfläche geschloen,

22

MATTHEW

68 A sot: Profetéiert eis, du Christus, Wien ass deen, deen dech geschloen huet? 69 De Péitrus souz dobaussen am Palais, an eng Fra koum bei hie a sot: Du waars och mam Jesus vu Galiläa. 70 Hien huet awer virun hinnen all ofgeleent, a gesot: Ech weess net, wat Dir seet. 71 A wéi hien an d'Veranda erausgaang ass, huet eng aner Déngschtmeedchen hien gesinn, a sot zu deenen, déi do waren: Dëse Mann war och mam Jesus vun Nazareth. 72 An hien huet erëm mat engem Eed ofgeleent, ech kennen de Mann net. 73 An no enger Zäit koumen déi, déi do stoungen, bei hien, a soten zum Péitrus: Du bass sécher och ee vun hinnen; well deng Ried verréit dech. 74 Dunn huet hien ugefaang ze verfluchten an ze schwieren a gesot: Ech kennen dee Mann net. An direkt den Hunn Crew. 75 De Péitrus huet sech un d'Wuert vum Jesus erënnert, wat zu him gesot huet: Ier den Hunn kräizt, solls du mir dräimol verleegnen. An hien ass erausgaang an huet bitter gekrasch.

17 Dofir, wéi si versammelt goufen, sot de Pilatus zu hinnen: Wien wëllt dir, datt ech iech fräiginn? Barabbas, oder Jesus deen Christus genannt gëtt? 18 Well hie wousst, datt si him aus Näid befreit hunn. 19 Wéi hien op de Riichter Sëtz gesat gouf, huet seng Fra him geschéckt a gesot: Hutt Dir näischt mat deem gerechte Mann ze dinn: well ech hunn haut vill Saachen an engem Dram wéinst him gelidden. 20 Awer d'Hohepriister an d'Eelst hunn d'Multéit iwwerzeegt, datt si de Barabbas froe sollten an de Jesus zerstéieren. 21 De Gouverneur huet geäntwert a sot zu hinnen: Ween vun deenen zwee wëllt dir, datt ech iech fräiginn? Si soten: Barabbas. 22 De Pilatus sot zu hinnen: Wat soll ech dann mam Jesus maachen, dee Christus genannt gëtt? Si soen all zu him: Loosst hie gekräizegt ginn. 23 An de Gouverneur sot: Firwat, wat Béis huet hien gemaach? Awer si hunn ëmsou méi geruff a gesot: Loosst hie gekräizegt ginn. 24 Wéi de Pilatus gesinn huet, datt hien näischt konnt iwwerwannen, mä datt éischter en Opschwong gemaach gouf, huet hien Waasser geholl, an huet seng Hänn virun der Masse gewäsch, a gesot: Ech sinn onschëlleg vum Blutt vun dëser gerechter Persoun: kuckt iech et. 25 Dunn huet d'ganz Leit geäntwert a gesot: Säi Blutt komm op eis an op eis Kanner. 26 Dunn huet hien de Barabbas hinnen fräigelooss: a wéi hien de Jesus geschloen huet, huet hien hie geliwwert fir gekräizegt ze ginn. 27 Dunn hunn d'Zaldoten vum Gouverneur de Jesus an d'Gemeinschaftshal geholl an déi ganz Band vun den Zaldoten bei hie gesammelt. 28Un si hunn hien ausgedoen an him e Scharlachrout Kleed undoen. 29 A wéi si eng Kroun vun Dornen gepflanzt hunn, hunn se se op säi Kapp geluecht, an e Riet a senger rietser Hand: a si hunn de Knéi virun him gebéit, an hunn him gespott a gesot: Hallo, Kinnek vun de Judden! 30 A si hunn op hie gespaut, an hunn de Riet geholl an hien op de Kapp geschloen. 31 Nodeem si mat him gespott hunn, hunn si him d'Kleeder ofgeholl an him seng eege Kleedung ugedoen an hien gefouert, fir hie ze kräizegen. 32 A wéi si erauskoum, hu si e Mann vu Cyrene fonnt, de Simon mam Numm: hien hunn si gezwongen säi Kräiz ze droen. 33 A wéi si op eng Plaz komm sinn, déi Golgotha genannt gëtt, dat heescht, eng Plaz vum Schädel, 34 Si hunn him Esseg ginn ze drénken, gemëscht mat Galle: a wéi hien et geschmaacht hat, huet hien net drénken. 35 A si hunn hie gekräizegt, a seng Kleedungsstécker opgedeelt, an d'Lot gegoss: fir datt et erfëllt ka ginn, wat vum Prophéit geschwat gouf: Si hunn meng Kleedungsstécker tëscht hinnen opgedeelt, an op meng Kleedung hunn si d'Lot gegoss. 36 A si sëtze sëtzen, hunn si hien do gekuckt; 37 An huet iwwer säi Kapp seng Uklo opgestallt, geschriwwen: DAT ASS DE JESUS, DE KINNEK VUN DE JUDDEN. 38 Dunn goufen zwee Déif mat him gekräizegt, een op der rietser, an een aneren op der lénker.

KAPITEL 27 1 Wéi de Moien komm ass, hunn all d'Hohepriister an d'Eelst vun de Leit sech géint de Jesus berode fir hien ëmzebréngen: 2 A wéi si hie gebonnen haten, hunn si hie gefouert an hien dem Pontius Pilatus dem Gouverneur geliwwert. 3 Dunn huet de Judas, deen hie verroden hat, wéi hie gesinn huet, datt hie veruerteelt war, sech ëmdréit, an huet déi drësseg Sëlwerstécker un d'Hohepriister an d'Eelst erëm bruecht. 4 A sot: Ech hu gesënnegt, datt ech dat onschëlleg Blutt verroden hunn. A si soten: Wat ass dat fir eis? gesitt dir dat. 5 An hien huet d'Sëlwerstécker am Tempel geheit, an ass fortgaang, an ass gaang an huet sech selwer opgehaang. 6 D’Hohepriister hunn d’Sëlwerstécker geholl a gesot: Et ass net erlaabt, se an d’Schatzkammer ze leeën, well et de Präis vum Blutt ass. 7 A si hu sech beroden, an hunn dem Potter säi Feld mat hinnen kaaft, fir Friemen do ze begruewen. 8 Dofir gouf dat Feld genannt: D'Feld vum Blutt, bis haut. 9 Dunn ass erfëllt ginn, wat vum Jeremy dem Prophéit geschwat gouf, a gesot: A si hunn déi drësseg Sëlwerstécker geholl, de Präis vun deem, dee geschätzt gouf, deen si vun de Kanner vun Israel geschätzt hunn; 10 An huet hinnen fir de Potter Feld, wéi den Här mech ernannt. 11 De Jesus stoung virum Gouverneur: an de Gouverneur huet hie gefrot a gesot: Sidd Dir de Kinnek vun de Judden? An de Jesus sot zu him: Dir sot. 12 A wéi hie vun de Hohepriister an Eelst virgeworf gouf, huet hien näischt geäntwert. 13 Du sot de Pilatus zu him: Héiert Dir net wéi vill Saache si géint dech Zeien? 14 An hien huet him geäntwert fir ni ee Wuert; sou datt de Gouverneur immens bewonnert huet. 15 Op deem Fest war de Gouverneur gewinnt, dem Vollek e Gefaange fräi ze loossen, dee se wollten. 16 A si haten dunn e bemierkenswäerte Gefaangenen, genannt Barabbas.

23

MATTHEW

39 An déi, déi laanschtgaange sinn, hunn hie geschwächt, an hunn de Kapp gewackelt, 40 A sot: Du, deen den Tempel zerstéiert an en an dräi Deeg baut, rett dech selwer. Wann Dir de Jong vu Gott sidd, da komm vum Kräiz erof. 41 Och d'Hohepriister, déi him mat de Schrëftgeléierten an den Eelsten spott hunn, soten: 42 Hien huet anerer gerett; selwer kann hien net retten. Wann hien de Kinnek vun Israel ass, loosst hien elo vum Kräiz erofkommen, a mir wäerten him gleewen. 43 Hien huet op Gott vertraut; loosst hien him elo befreien, wann hien hie wëll: well hie sot: Ech sinn de Jong vu Gott. 44 Och déi Déif, déi mat him gekräizegt goufen, hunn datselwecht an seng Zänn gegoss. 45 Elo vun der sechster Stonn war et Däischtert iwwer d'ganz Land bis zur néngter Stonn. 46 An ëm déi néngten Stonn huet de Jesus mat enger haarder Stëmm geruff a gesot: Eli, Eli, lama sabachthani? dat heescht: Mäi Gott, mäi Gott, firwat hutt Dir mech verlooss? 47 E puer vun deenen, déi do stoungen, wéi se dat héieren hunn, soten: Dëse Mann rifft Elias. 48Un gläich ass ee vun hinnen gelaf, an huet e Schwamm geholl an et mat Esseg gefüllt, en op e Riet geluecht an him ze drénken ginn. 49 Déi aner soten: Loosst eis kucken, ob den Elias komm ass, fir hien ze retten. 50 De Jesus, wéi hien erëm mat enger haarder Stëmm gekrasch hat, huet de Geescht opginn. 51 A kuck, de Schleier vum Tempel gouf vun uewen op ënnen an zwee zerräissen; an d'Äerd huet gebiewen, an d'Fielsen räissen; 52 An d'Griewer goufen opgemaach; a vill Kierper vun den Hellegen, déi geschlof hunn, sinn opgestan, 53 An ass no senger Operstéiungszeen aus de Griewer erausgaang, an ass an déi helleg Stad gaang, a si fir vill erschéngen. 54 Wéi de Centurion an déi, déi mat him waren, de Jesus nogekuckt hunn, d'Äerdbiewen gesinn hunn, an déi Saache, déi gemaach gi sinn, hunn si immens gefaart a gesot: "Wierklech war dat de Jong vu Gott. 55 A vill Frae waren do, déi wäit ewech gesinn hunn, déi dem Jesus vu Galiläa nokomm sinn, an him gedéngt hunn: 56 Dorënner war d'Maria Magdalena, an d'Maria, d'Mamm vum Jakobus a vum Joses, an d'Mamm vun de Kanner vum Zebedeus. 57 Wéi den Owend komm ass, koum e räiche Mann vun Arimathaea, deen de Joseph genannt huet, deen och selwer dem Jesus säi Jünger war: 58Hien ass bei de Pilatus gaangen an huet de Kierper vum Jesus gefrot. Dunn huet de Pilatus de Kierper gebot, fir geliwwert ze ginn. 59 A wéi de Joseph de Kierper geholl huet, huet hien et an engem proppere Linnentuch gewéckelt, 60 An huet et a sengem eegenen neie Graf geluecht, deen hien am Fiels erausgehëtzt hat: an hien huet e grousse Steen op d'Dier vum Graf gewalzt an ass fortgaang. 61 An do waren d'Maria Magdalena, an déi aner Maria, souzen vis-à-vis vum Graf. 62 Den nächsten Dag, deen nom Dag vun der Preparatioun war, sinn d'Hohepriister a Pharisäer bei de Pilatus zesummekomm.

63 Si soten: Här, mir erënnere mech drun, datt dee Bedruch, während hien nach lieweg war, gesot huet: No dräi Deeg wäert ech erëm opstoen. 64 Kommandéiert dofir, datt de Graf bis den drëtten Dag séchergestallt gëtt, fir datt seng Jünger net an der Nuecht kommen, an hien stielen, a soen dem Vollek: Hien ass vun den Doudegen operstanen: also wäert de leschte Feeler méi schlëmm sinn wéi deen Éischten. 65 De Pilatus sot zu hinnen: Dir hutt eng Auer: gitt op de Wee, maacht et esou sécher wéi Dir kënnt. 66 Du si si gaang, an hunn de Graf sécher gemaach, de Steen versiegelt an eng Auer gesat. KAPITEL 28 1 Um Enn vum Sabbat, wéi et ugefaang huet géint den éischten Dag vun der Woch ze schmuelen, koumen d'Maria Magdalena an déi aner Maria fir d'Graf ze gesinn. 2 A kuck, et gouf e grousst Äerdbiewen: fir den Engel vum Här ass vum Himmel erofgaang, a koum an huet de Steen vun der Dier zréckgeréckelt an huet sech drop gesat. 3 Säi Gesiicht war wéi Blëtz, a seng Kleeder wäiss wéi Schnéi: 4 A aus Angscht virun him hunn d'Wäerter gerëselt, a si wéi dout ginn. 5 An den Engel huet geäntwert a sot zu de Fraen: Fäert net, well ech weess, datt Dir de Jesus sicht, dee gekräizegt gouf. 6 Hien ass net hei: well hien ass opgestan, wéi hie gesot huet. Kommt, kuckt d'Plaz wou den Här läit. 7 A gitt séier, a sot senge Jünger, datt hien aus den Doudegen operstanen ass; a kuck, hie geet virun iech a Galiläa; do solls du hien gesinn: kuck, ech hunn Iech gesot. 8 A si sinn séier aus dem Graf fortgaang mat Angscht a grousser Freed; an ass gelaf fir seng Jünger Wuert ze bréngen. 9 A wéi si gaange sinn, fir seng Jünger ze soen, kuck, de Jesus huet si begéint, a sot: Alles Guddes! A si sinn komm an hunn hie bei de Féiss gehalen, an hunn hie veréiert. 10 Du sot de Jesus zu hinnen: Fäert net: Gitt menge Bridder, datt si a Galiläa ginn, an do solle si mech gesinn. 11 Wéi se elo gaange sinn, kuck, e puer vun de Wuecht koumen an d'Stad, an hunn den Hohepriister alles gewisen, wat geschitt ass. 12 A wéi si sech mat den Eelsten versammelt hunn, a sech beroden, hunn si den Zaldoten vill Geld ginn, 13 Si soten: Sot dir, Seng Jünger sinn an der Nuecht komm an hunn hie geklaut, wéi mir geschlof hunn. 14 A wann dat dem Gouverneur seng Ouere kënnt, wäerte mir hien iwwerzeegen an dech sécheren. 15 Also hunn si d'Suen geholl, an hunn gemaach wéi se geléiert goufen: an dëst Spréch gëtt allgemeng ënner de Judden gemellt bis haut. 16 Du sinn déi eelef Jünger fortgaang a Galiläa, op e Bierg, wou de Jesus si ernannt hat. 17 A wéi se hien gesinn hunn, hunn si him ugeéiert: awer e puer hunn gezweiwelt. 18 De Jesus ass komm an huet zu hinnen geschwat a gesot: All Muecht ass mir am Himmel an op der Äerd ginn. 19 Gitt also, a léiert all d'Natiounen, deef se am Numm vum Papp a vum Jong a vum Hellege Geescht:

24

MATTHEW

20 Léiert hinnen alles ze beobachten, wat och ëmmer ech dir bestallt hunn: a kuck, ech sinn ëmmer bei dir, bis zum Enn vun der Welt. Amen.

25

D'Evangelium vum Mark

22 A si waren iwwerrascht iwwer seng Doktrin: well hien huet hinnen geléiert als een deen Autoritéit hat, an net wéi d'Schrëftgeléiert. 23 An et war an hirer Synagog e Mann mat engem onreine Geescht; an hien huet geruff, 24 a sot: Loosst eis eleng; wat hu mir mat dir ze dinn, du Jesus vun Nazareth? bass du komm fir eis ze zerstéieren? Ech kennen dech, wien du bass, den Hellege vu Gott. 25 De Jesus huet him bestrooft a gesot: Bleift roueg, a komm aus him. 26 A wéi den onreine Geescht hien zerrappt huet a mat enger haarder Stëmm geruff huet, ass hien aus him erausgaang. 27 A si waren all erstaunt, sou datt si ënnerenee gefrot hunn a gesot: Wat ass dat? wat fir eng nei Doktrin ass dat? well mat Autoritéit commandéiert hien och déi onrein Séilen, a si befollegen him. 28Un direkt huet säi Ruhm an d'ganz Regioun ronderëm Galiläa verbreet. 29 A gläichzäiteg, wéi se aus der Synagog erauskoum, si si an d'Haus vum Simon an dem Andreas gaang, mam Jakobus an dem Johannes. 30 D’Mamm vum Simon senger Fra louch awer krank un de Féiwer, a si erzielen him vun hirem. 31 An hien ass komm an huet hir un d'Hand geholl an huet si opgehuewen; an direkt huet d'Féiwer hir verlooss, a si huet hinnen gedéngt. 32 An um Owend, wéi d'Sonn ënnergaang ass, hunn si all bei him bruecht, déi krank waren, an déi, déi vun Däiwel besat waren. 33 An d'ganz Stad war bei der Dier versammelt. 34 An hien huet vill geheelt, déi u verschidde Krankheeten krank waren, a vill Däiwel erausgehäit; an hunn d'Däiwel net erliewt fir ze schwätzen, well se hien kannt hunn. 35 An de Moien, wéi hien eng laang Zäit virum Dag opgestan ass, ass hien erausgaang an ass op eng eenzeg Plaz fortgaang an huet do gebiet. 36 De Simon an déi, déi mat him waren, sinn him nokomm. 37 A wéi se hien fonnt hunn, soten si zu him: All Mënsch sichen no dech. 38 An hie sot zu hinnen: Loosst eis an déi nächst Stied goen, fir datt ech och do priede kënnen: well dofir sinn ech erauskomm. 39 An hien huet an hire Synagogen uechter d'ganz Galiläa gepriedegt an den Däiwel erausgehäit. 40 An do ass e Aussätzig bei hie komm, hie gefrot, a bei him geknéit a sot zu him: Wann Dir wëllt, kënnt Dir mech botzen. 41 De Jesus huet sech mat Matgefill bewegt, huet seng Hand erausgehäit, hien beréiert a sot zu him: Ech wëll; sief du propper. 42 A soubal hie geschwat huet, ass direkt d'Lepra vun him fortgaang, an hie gouf gereinegt. 43 An hien huet him strait opgefuerdert, an huet hien direkt fortgeschéckt; 44 A sot zu him: Kuckt, du seet näischt zu jidderengem; awer gitt de Wee, weis dech dem Paschtouer, a bitt fir Är Botzen déi Saachen, déi de Moses gesot huet, fir en Zeegnes fir si. 45 Hien ass awer erausgaang an huet ugefaang et vill ze verëffentlechen, an d'Saach am Ausland ze brennen, sou datt de Jesus net méi offen an d'Stad eragoe konnt, mä an

KAPITEL 1 1 Den Ufank vum Evangelium vu Jesus Christus, dem Jong vu Gott; 2 Wéi et an de Prophéiten geschriwwen ass: Kuck, ech schécken mäi Messenger virun Ärem Gesiicht, deen Äre Wee virun Iech preparéieren. 3 D’Stëmm vun engem, deen an der Wüst rifft: Bereet de Wee vum Här vir, maacht seng Weeër riicht. 4 De Johannes huet an der Wüst gedeeft an d'Daf vun der Berouegung gepriedegt fir d'Verzeiung vun de Sënnen. 5 An do ass op hien erausgaang d'ganz Land vu Judéa, a si vu Jerusalem, a goufen all vun him am Floss vum Jordan gedeeft, hir Sënnen zouginn. 6 De Johannes war mat Kamelhoer gekleet, a mat engem Gürtel vun enger Haut ëm seng Lenden; an hien huet giess Locusts a wëll Hunneg; 7 An huet gepriedegt, a gesot: Et kënnt ee méi staark wéi ech no mir, deen d'Klappe vu senge Schong ech net wiirdeg sinn, erof ze béien an ze léisen. 8 Ech hunn dech wierklech mat Waasser gedeeft: awer hie soll dech mam Hellege Geescht deafen. 9 An et ass an deenen Deeg geschitt, datt de Jesus aus Nazareth vu Galiläa koum, a gouf vum Johannes am Jordan gedeeft. 10 An direkt aus dem Waasser koum, huet hien den Himmel gesinn opgemaach, an de Geescht wéi eng Dauf op hien erofgeet: 11 An et ass eng Stëmm vum Himmel komm, a sot: Du bass mäi léiwe Jong, an deem ech gutt sinn. 12 An direkt dreift de Geescht hien an d'Wüst. 13 An hie war do an der Wüst véierzeg Deeg, versicht vum Satan; a war mat de wëll Béischt; an d'Engelen hunn him gedéngt. 14 Nodeem de Johannes am Prisong gesat gouf, ass de Jesus a Galiläa komm, an huet d'Evangelium vum Räich vu Gott gepriedegt, 15 A sot: D'Zäit ass erfëllt, an d'Kinnekräich vu Gott ass op der Hand: béit dir, a gleeft d'Evangelium. 16 Wéi hie beim Mier vu Galiläa gaangen ass, huet hien de Simon an den Andrew säi Brudder gesinn, deen en Netz an d'Mier werfen: well si waren Fëscher. 17 De Jesus sot zu hinnen: Kommt no mir, an ech wäert iech Fëscher vu Mënschen maachen. 18Un direkt hu si hir Netzer verlooss an sinn him nokomm. 19 A wéi hien e bësse méi wäit gaang ass, huet hien den Jakobus, de Jong vum Zebedeus, an de Johannes säi Brudder gesinn, déi och um Schëff waren, hir Netzer ze reparéieren. 20 An direkt huet hien si geruff: a si hunn hire Papp Zebedeus am Schëff mat de Loyeren verlooss, an si sinn no him gaang. 21A si sinn op Kapernaum gaang; an direkt um Sabbat ass hien an d'Synagog gaang an huet geléiert.

26

D'Evangelium vum Mark

de Wüsteplazen dobaussen war: a si sinn aus all Quartier bei hie komm.

19 An de Jesus sot zu hinnen: Kënnen d'Kanner vun der Brautkammer séiere, während de Bräutin bei hinnen ass? soulaang si de Bräitchemann bei sech hunn, kënne si net fasten. 20 Awer d'Deeg wäerten kommen, wann de Bräitchemann vun hinnen ewechgeholl gëtt, an da wäerte se an deenen Deeg fasten. 21 Kee Mënsch näht och e Stéck neit Stoff op en aalt Kleedungsstéck: soss hëlt dat neit Stéck, dat et opgefëllt huet, vum alen ewech, an de Loyer gëtt verschlechtert. 22 A kee Mënsch setzt neie Wäin an al Fläschen: soss brécht den neie Wäin d'Flaschen, an de Wäin gëtt ausgeliwwert, an d'Flaschen wäerte verschlechtert ginn: awer neie Wäin muss an nei Fläschen gesat ginn. 23 Et ass geschitt, datt hien um Sabbat duerch d'Maisfelder gaang ass; a seng Jünger hunn ugefaang, wéi se gaange sinn, d'Oueren ze plécken. 24Un d’Pharisäer soten zu him: Kuck, firwat maache si um Sabbat dat, wat net legal ass? 25 An hie sot zu hinnen: Hutt dir ni gelies, wat den David gemaach huet, wéi hien Nout hat, a war en Honger, hien, an déi, déi mat him waren? 26 Wéi hien an d'Haus vu Gott an den Deeg vum Abjathar, dem Hohepriister, gaang ass, an d'Schuebrout giess huet, wat net erlaabt ass ze iessen, awer fir d'Priister, an och hinnen ginn, déi mat him waren? 27 An hie sot zu hinnen: De Sabbat gouf fir de Mënsch gemaach, an net de Mënsch fir de Sabbat: 28 Dofir ass de Mënschejong och Här vum Sabbat.

KAPITEL 2 1 An nach e puer Deeg ass hien a Kapernaum eragaangen; an et gouf geraumt datt hien am Haus war. 2 An direkt ware vill versammelt, sou datt et kee Raum war fir se ze kréien, nee, net sou vill wéi ëm d'Dier: an hien huet hinnen d'Wuert gepriedegt. 3 A si kommen bei hien, bréngen ee krank vun der Lähmung, dee vu véier gebuer gouf. 4 A wéi si fir d'Press net bei hie konnte kommen, hunn se den Daach opgedeckt, wou hie war: a wéi se et opgebrach haten, hunn se d'Bett erofgelooss, an deem de Kranke vun der Lähmung louch. 5 Wéi de Jesus hire Glawen gesinn huet, sot hien zu de Kranken: Jong, deng Sënne sinn dir verginn. 6 Awer et waren e puer vun de Schrëftgeléiert, déi do sëtzen, an hunn an hiren Häerzer gemengt, 7 Firwat schwätzt dëse Mann esou Gotteslästerungen? wien kann Sënnen verzeien ausser Gott nëmmen? 8 An direkt wéi de Jesus a sengem Geescht erkannt huet, datt si esou a sech selwer raisonnéiert hunn, sot hien zu hinnen: Firwat hutt Dir dës Saachen an Ären Häerzer verstanen? 9 Ob et méi einfach ass, dem Kranke vun der Lähmung ze soen: Deng Sënne sinn dir verginn; Oder ze soen: Stitt op, huel däi Bett op a fuert? 10 Awer fir datt Dir wësst datt de Mënschejong d'Muecht op der Äerd huet fir Sënnen ze verzeien, (hie seet zu de Kranke vun de Lähmte:) 11 Ech soen dir: Stitt op, huel däi Bett op, a gitt an däi Haus. 12Un direkt ass hien opgestaan, huet d'Bett opgeholl an ass virun hinnen all erausgaang; sou datt si all erstaunt waren, a Gott verherrlecht hunn a gesot: Mir hunn et ni op dëser Manéier gesinn. 13 An hien ass erëm vun der Mier Säit erausgaang; an d'ganz Mass huet sech op hien zréckgezunn, an hien huet hinnen geléiert. 14 A wéi hien laanschtgaangen ass, huet hien de Levi, de Jong vum Alphaeus, gesinn, bei der Empfang vum Gewunnecht sëtzen, a sot zu him: Follegt mech. An hien ass opgestan an ass him nogaang. 15 An et ass geschitt, datt, wéi de Jesus a sengem Haus zu Fleesch souz, och vill Publikanen a Sënner zesumme mam Jesus a senge Jünger souzen: well et waren der vill, a si sinn him gefollegt. 16 Wéi d’Schrëftgeléiert an d’Pharisäer hie gesinn hunn, datt hie mat Publikanen a Sënner iessen, soten si zu senge Jünger: Wéi ass et, datt hie mat Publikanen a Sënner iesst an drénkt? 17 Wéi de Jesus dat héieren huet, sot hien zu hinnen: Déi, déi ganz sinn, brauche keen Dokter, mee déi, déi krank sinn: Ech sinn net komm, fir déi Gerecht ze ruffen, mee Sënner zu Berouegung. 18Un d'Jünger vum Johannes a vun de Pharisäer hu gefaasst: a si koumen a soten zu him: Firwat séieren d'Jünger vum Johannes a vun de Pharisäer, awer Är Jünger séieren net?

KAPITEL 3 1 An hien ass erëm an d'Synagog gaang; an do war e Mann, deen eng verschwonnen Hand hat. 2A si hunn him nogekuckt, ob hien hien um Sabbatsdag heele géif; datt si him kéinten virwerfen. 3 An hie sot zum Mann, deen déi verschwonnen Hand hat: Stitt eraus. 4 An hie sot zu hinnen: Ass et gesetzlech gutt op de Sabbatsdeeg ze maachen oder Béis ze maachen? Liewen ze retten, oder ëmbréngen? Awer si hunn hir Rou gehalen. 5 A wéi hien si mat Roserei ëmgekuckt huet, a traureg iwwer d'Häert vun hiren Häerzer, sot hien zum Mann: Streck deng Hand aus. An hien huet et ausgestreckt: a seng Hand gouf ganz restauréiert wéi déi aner. 6 An d'Pharisäer sinn erausgaang, an hunn direkt mat den Herodianer géint hie geschwat, wéi se hien zerstéiere kënnen. 7 De Jesus huet sech awer mat senge Jünger op d'Mier zréckgezunn: an eng grouss Mass vu Galiläa ass him nokomm, a vu Judéa, 8 A vu Jerusalem, a vun Idumaea, a vun iwwer Jordan; a si iwwer Tyrus a Sidon, eng grouss Villfalt, wéi se héieren haten, wat grouss Saachen hie gemaach huet, koumen zu him. 9 An hien huet zu senge Jünger gesot, datt e klengt Schëff op hie sollt waarden wéinst der Villfalt, fir datt se net op hien stierwen. 10 Well hien huet vill geheelt; sou datt si op hien gedréckt hunn fir hien ze beréieren, sou vill wéi Plagen haten.

27

D'Evangelium vum Mark

11 An onrein Séilen, wéi se hien gesinn hunn, sinn virun him erofgefall, an hunn geruff a gesot: Du bass de Jong vu Gott. 12 An hien huet hinnen streng opgefuerdert, datt si him net solle bekannt maachen. 13 An hie geet op e Bierg erop, a rifft un deen, wien hie wollt: a si koumen bei hie. 14 An hien huet zwielef bestallt, fir datt si bei him solle sinn, an datt hien se schécke kéint fir ze priedegen, 15 A Kraaft ze hunn, Krankheeten ze heelen an Däiwel erauszedreiwen: 16 De Simon huet hien de Péitrus genannt; 17 An den Jakobus, de Jong vum Zebedeus, an de Johannes, de Brudder vum Jakob; an hien huet hinnen Boanerges genannt, dat ass, D'Jongen vum Donner: 18 An den Andreas, de Philippe, de Bartholomew, de Matthäus, de Thomas, de Jakobus, de Jong vum Alfaeus, an den Thaddaeus, de Simon, de Kanaanit, 19 De Judas Iskariot, deen hien och verroden huet: a si sinn an en Haus gaangen. 20 An d'Multiheet ass erëm zesummekomm, sou datt si net sou vill wéi Brout iesse konnten. 21 A wéi seng Frënn et héieren hunn, si si erausgaang fir hie festzehalen: well si soten: Hien ass ausser sech selwer. 22 An d'Schrëftgeléiert, déi vu Jerusalem erofkomm sinn, soten: Hien huet de Beelzebub, an duerch de Prënz vun den Däiwel werft hien den Däiwel eraus. 23 An hien huet si bei hie geruff, a sot zu hinnen a Parabelen: Wéi kann de Satan de Satan erausdreiwen? 24 A wann e Räich géint sech selwer opgedeelt ass, da kann dat Räich net bestoen. 25 A wann en Haus géint sech selwer opgedeelt ass, kann dat Haus net stoe bleiwen. 26 A wann de Satan sech géint sech selwer opstinn a gedeelt gëtt, kann hien net stoen, mä huet en Enn. 27 Kee Mënsch kann an d'Haus vun engem staarke Mann agoen a seng Wueren verduerwen, ausser hien wäert fir d'éischt de staarke Mann binden; an da wäert hien säin Haus verwinnt. 28 Wierklech soen ech iech: All Sënne sollen de Mënschejonger verginn ginn, a Gotteslästerungen, mat deenen och ëmmer se blaspheméieren: 29 Awer deen, dee géint den Hellege Geescht blaspheme wäert, huet ni Verzeiung, awer ass a Gefor vun éiweger Verdammung: 30 Well si soten: Hien huet en onreine Geescht. 31 Do koumen dunn seng Bridder a seng Mamm, a stoungen dobaussen, hunn hie bei hie geschéckt an hie geruff. 32Un d'Multz souz em hie, un si soten zu him: Kuck, deng Mamm an deng Bridder sichen dech ouni. 33 An hien huet hinnen geäntwert a gesot: Wien ass meng Mamm oder meng Bridder? 34 An hien huet sech ëm déi, déi ronderëm hie souzen, ëmkuckt, a sot: Kuck meng Mamm a meng Bridder! 35 Fir wien de Wëlle vu Gott mécht, deen ass mäi Brudder, a meng Schwëster a Mamm.

Schëff koum an am Mier souz; an déi ganz Mass war um Mier um Land. 2 An hien huet hinnen vill Saachen duerch Gläichnes geléiert, a sot zu hinnen a senger Doktrin: 3 Lauschtert; Kuck, do ass e Séi erausgaang fir ze säen: 4 An et ass geschitt, wéi hie gesäiert huet, e puer sinn um Wee gefall, an d'Vullen vun der Loft koumen an hunn et opgeholl. 5 An e puer sinn op stenge Buedem gefall, wou et net vill Äerd hat; an direkt ass et opgestan, well et keng Déift vun der Äerd hat: 6 Awer wéi d'Sonn opgaang ass, gouf se verbrannt; a well et keng Wuerzel hat, ass et verschwannen. 7 An e puer sinn ënnert den Dornen gefall, an d'Dären sinn opgewuess, an hunn et erstéckt, an et huet keng Fruucht ginn. 8 An aner sinn op gudde Buedem gefall, an hunn Uebst ginn, déi opgestan a gewuess ass; an bruecht eraus, puer drësseg, an e puer siechzeg, an e puer honnert. 9 An hie sot zu hinnen: Wien Oueren huet ze héieren, loosst hien héieren. 10 A wéi hien eleng war, hunn déi, déi ronderëm hie mat den Zwielef waren, vun him de Gläichnes gefrot. 11 An hien huet zu hinnen gesot: Dir ass et ginn, d'Geheimnis vum Räich vu Gott ze kennen: awer fir déi, déi dobausse sinn, ginn all dës Saache a Parabel gemaach: 12 Fir datt se gesinn, an net gesinn; an héieren kënnen se héieren, an net verstoen; fir datt se zu all Moment ëmgewandelt ginn, an hir Sënne sollen hinnen verginn ginn. 13 An hie sot zu hinnen: Kennt dir dës Parabel net? a wéi wësst Dir dann all Parabel? 14 De Séier säert d'Wuert. 15 An dat sinn si um Wee Säit, wou d'Wuert gesäiert ass; awer wann se héieren hunn, kënnt de Satan direkt, an hëlt d'Wuert ewech, dat an hiren Häerzer gesäiert gouf. 16 An dat sinn si och, déi op stenge Buedem gesaat ginn; déi, wann se d'Wuert héieren hunn, et direkt mat Freed kréien; 17 An hu keng Wuerzel a sech selwer, an esou aushalen, awer fir eng Zäit: duerno, wann Leed oder Verfolgung fir d'Wuel vum Wuert entsteet, si si direkt beleidegt. 18 An dat sinn déi, déi ënner Dornen gesaat ginn; wéi d'Wuert héieren, 19 An d'Betreiung vun dëser Welt, an d'Täuschung vum Räichtum, an d'Lust vun anere Saachen, déi erakommen, erstécken d'Wuert, an et gëtt onfruchtbar. 20 An dat sinn déi, déi op guddem Buedem gesaat ginn; wéi d'Wuert héieren, a kréien et, a bréngen Uebst, e puer drëssegfacht, e puer siechzeg, an e puer honnert. 21 An hie sot zu hinnen: Gëtt eng Käerz bruecht, fir ënner engem Busch oder ënner engem Bett ze setzen? an net op engem Käerzenhirstellung gesat ginn? 22 Well et ass näischt verstoppt, wat net manifestéiert gëtt; och näischt gouf geheim gehal, mee datt et an d'Ausland sollt kommen. 23 Wann iergendeen Oueren huet fir ze héieren, loosst hien héieren. 24 An hie sot zu hinnen: Passt op, wat dir héiert: mat wéi enger Mooss dir moosst, et soll iech gemooss ginn: an iech, déi héieren, wäerte méi ginn. 25 Fir deen, deen huet, soll him ginn: an deen, deen net huet, vun him soll och dat geholl ginn, wat hien huet.

KAPITEL 4 1 An hien huet erëm ugefaang um Mier Säit ze léieren: an eng grouss Mass ass bei him versammelt, sou datt hien an e

28

D'Evangelium vum Mark

26 An hie sot: Sou ass d'Kinnekräich vu Gott, wéi wann e Mann Som an de Buedem geheien géif; 27 A soll schlofen, an Nuecht an Dag opstoen, an d'Somen solle sprangen a wuessen, hie weess net wéi. 28 Well d'Äerd bréngt Uebst vu sech selwer; éischt d'Blat, dann d'Ouer, duerno de vollen Mais am Ouer. 29 Awer wann d'Fruucht erausbruecht ass, setzt hien direkt an d'Séi, well d'Ernte ass komm. 30 An hie sot: Wou solle mir d'Kinnekräich vu Gott gleewen? oder mat wéi engem Verglach solle mer et vergläichen? 31 Et ass wéi e Moschterkär, dat, wann et an der Äerd gesaat gëtt, manner ass wéi all d'Somen, déi op der Äerd sinn: 32 Awer wann et gesaat gëtt, wiisst et op a gëtt méi grouss wéi all Kraider, a schéisst grouss Branchen aus; sou datt d'Vullen vun der Loft sech ënnert dem Schied dovunner leeën. 33 A mat villen esou Parabelen huet hien d'Wuert zu hinnen geschwat, wéi se et héieren konnten. 34 Awer ouni Gläichnes huet hien net zu hinnen geschwat: a wéi si eleng waren, huet hien senge Jünger alles erkläert. 35 An dee selwechten Dag, wéi den Owend komm ass, sot hien zu hinnen: Loosst eis op déi aner Säit iwwergoen. 36 A wéi si d'Multialitéit fortgeschéckt haten, hunn si hien geholl, wéi hien am Schëff war. An et waren och aner kleng Schëffer mat him. 37 An et ass e grousse Wandstuerm opgestan, an d'Wellen hunn an d'Schëff geschloen, sou datt et elo voll war. 38 An hie war am hënneschten Deel vum Schëff, a schlofen op engem Këssen: a si erwächen hien a soen zu him: Meeschter, këmmert Dir Iech net, datt mir stierwen? 39 An hien ass opgaang, an huet de Wand bestrooft, a sot zum Mier: Fridden, sief roueg! An de Wand huet opgehalen, an et war eng grouss Rou. 40 An hie sot zu hinnen: Firwat sidd Dir esou ängschtlech? wéi ass et, datt Dir kee Glawen hues? 41 A si hunn immens gefaart, a soten een zum aneren: Wéi eng Aart ass dat, datt och de Wand an d'Mier him nokommen?

9 An hien huet him gefrot: Wat ass däin Numm? An hien huet geäntwert a gesot: Mäi Numm ass Legion, well mir si vill. 10 An hien huet him vill gefrot, datt hien se net aus dem Land géif schécken. 11 Elo war do no bei de Bierger eng grouss Herd Schwäin, déi gefiddert huet. 12 An all d'Däiwel hunn him gefrot a gesot: Schéckt eis an d'Schwäin, fir datt mir an si kommen. 13 An de Jesus huet hinnen gläichzäiteg verlooss. An déi onrein Séilen sinn erausgaang, an sinn an d'Schwäin gaang: an d'Herd ass op eng géi Plaz an d'Mier gerannt, (si waren ongeféier zweedausend;) a goufen am Mier erstéckt. 14 An déi, déi d'Schwäin gefiddert hunn, sinn geflücht, an hunn et an der Stad an am Land gesot. A si sinn erausgaang fir ze kucken wat et war wat gemaach gouf. 15A si si bei de Jesus komm, a gesinn deen, dee vum Däiwel besat war, an d'Legioun hat, souz a gekleet, a säi richtege Verstand: a si hunn Angscht. 16 An déi, déi et gesinn hunn, hunn hinne gesot, wéi et him geschitt ass, dee mam Däiwel besat war, an och iwwer d'Schwäin. 17 A si hunn ugefaang him ze bieden, fir aus hire Küsten ze goen. 18 A wéi hien an d'Schëff koum, huet deen, dee vum Däiwel besat war, him gebiet, datt hie bei him wier. 19 De Jesus huet him awer net gelidden, mee sot zu him: Gitt heem bei denge Frënn, a sot hinnen, wéi grouss den Här fir dech gemaach huet, an huet mat dech Erbaarmen. 20 An hien ass fortgaang, an huet ugefaang zu Dekapolis ze verëffentlechen, wéi grouss Saache de Jesus fir hie gemaach huet: an all Mënsch huet sech gewonnert. 21 Wéi de Jesus erëm mam Schëff op déi aner Säit iwwergaang ass, hunn sech vill Leit bei hie versammelt: an hie war no beim Mier. 22 A kuck, do kënnt ee vun de Herrscher vun der Synagog, de Jairus mam Numm; a wéi hien hie gesinn huet, ass hien op seng Féiss gefall, 23 An hien huet hie vill gefrot, a gesot: Meng kleng Duechter läit um Punkt vum Doud: Ech bieden dech, komm a leet Är Hänn op hatt, fir datt si geheelt gëtt; a si wäert liewen. 24 De Jesus ass mat him gaang; a vill Leit sinn no him gefollegt, an hunn hien iwwerdréit. 25 An eng gewësse Fra, déi zwielef Joer Blutt hat, 26 An hat vill vu villen Dokteren gelidden, an huet alles ausginn, wat si hat, a war näischt besseres, mä éischter verschlechtert, 27 Wéi si vum Jesus héieren hat, ass an der Press hannendrun komm an huet säi Kleedungsstéck beréiert. 28 Well si sot: Wann ech awer seng Kleeder beréieren dierf, da wäert ech ganz sinn. 29 An direkt war de Quell vun hirem Blutt gedréchent; a si huet an hirem Kierper gefillt, datt si vun där Plo geheelt gouf. 30 De Jesus, wousst direkt a sech selwer, datt d'Tugend aus him erausgaang ass, huet hien an der Press ëmgedréit a gesot: Wien huet meng Kleeder beréiert? 31 A seng Jünger soten zu him: Du gesitt d'Vollek, déi dech dréinen, a sot du: Wien huet mech beréiert? 32 An hien huet sech ëmgekuckt fir hatt ze gesinn, déi dës Saach gemaach huet.

KAPITEL 5 1 A si koumen op déi aner Säit vum Mier, an d'Land vun de Gadarener. 2 A wéi hien aus dem Schëff erauskoum, huet him direkt aus de Griewer e Mann mat engem onreine Geescht begéint, 3 Deen hat seng Wunneng ënnert de Griewer; a kee Mënsch konnt hien binden, nee, net mat Ketten: 4 Well hien dacks mat Ketten a Ketten gebonnen war, an d'Ketten vun him zerrappt goufen, an d'Ketten a Stécker gebrach waren: och kee Mënsch konnt hien zämmen. 5 An ëmmer, Nuecht an Dag, war hien an de Bierger, an an de Griewer, gekrasch, a sech mat Steng geschnidden. 6 Wéi hien de Jesus awer vu wäitem gesinn huet, ass hien gelaf an huet hie veréiert, 7 An huet mat haarder Stëmm geruff a gesot: Wat hunn ech mat dir ze dinn, Jesus, du Jong vum Allerhéichsten Gott? Ech beschwéieren dech vu Gott, datt Dir mech net pine. 8Well hie sot zu him: Komm aus dem Mann, du onreine Geescht.

29

D'Evangelium vum Mark

33 Awer d'Fra, déi Angscht a geziddert huet, wousst, wat an hirem geschitt ass, ass komm, ass virun him erofgefall an huet him d'ganz Wourecht gesot. 34 An hien sot zu hir: Duechter, däi Glawen huet dech ganz gemaach; gitt a Fridden, a sidd ganz vun Ärer Plo. 35 Wärend hien nach geschwat huet, koumen aus dem Herrscher vum Haus vun der Synagog, déi gesot hunn: Deng Duechter ass dout: firwat stéiert Dir de Meeschter nach weider? 36 Soubal de Jesus dat Wuert héieren huet, dat geschwat gouf, sot hien zum Herrscher vun der Synagog: Fäert net, gleeft nëmmen. 37 An hien huet kee Mënsch erliewt him nozekommen, ausser de Péitrus an de Jakobus an de Johannes, de Brudder vum Jakob. 38 An hien ass an d'Haus vum Herrscher vun der Synagog komm, a gesäit d'Tumult, an déi, déi gekrasch a staark gekrasch hunn. 39 A wéi hien erakoum, sot hien zu hinnen: Firwat maacht dir dëst Gedold a kräischen? d'Damme ass net dout, mee schléift. 40 A si hunn him gelaacht. Awer wéi hien se all erausgehäit huet, hëlt hien de Papp an d'Mamm vun der Damme, an déi, déi mat him waren, a geet eran, wou d'Dame louch. 41 An hien huet d'Dame bei d'Hand geholl, a sot zu hir: Talitha cumi; dat ass, interpretéiert ginn, Damsel, ech soen dir, komm op. 42 An direkt ass d'Meedchen opgestan an ass gaang; well si war am Alter vun zwielef Joer. A si waren iwwerrascht mat enger grousser Erstaunung. 43 An hien huet hinnen streng opgefuerdert, datt kee Mënsch et weess; an huet gebot, datt hatt eppes ze iessen sollt ginn.

9 Awer sief mat Sandalen geschmaacht; an net op zwee Wopen. 10 An hie sot zu hinnen: A wéi enger Plaz, egal wou dir an en Haus gitt, da bleift do, bis dir vun där Plaz fort gitt. 11 A wien dech net ophëlt an dech net héiert, wann Dir vun do fortgeet, schütt de Stëbs ënner Äre Féiss of fir en Zeegnes géint si. Wierklech soen ech iech: Et wäert méi tolerabel fir Sodom a Gomorrha am Dag vum Uerteel sinn, wéi fir déi Stad. 12 A si sinn erausgaang an hunn gepriedegt, datt d'Mënsche sech solle berouegen. 13 A si hunn vill Däiwel erausgedriwwen, a vill mat Ueleg gesalft, déi krank waren, an hunn se geheelt. 14 An de Kinnek Herodes huet vun him héieren; (well säin Numm war am Ausland verbreet:) an hie sot: De Johannes de Baptist ass aus den Doudegen operstanen, an dofir weisen sech mächteg Wierker an him eraus. 15 Anerer soten: Dat ass den Elias. An anerer soten: Et ass e Prophéit, oder als ee vun de Prophéiten. 16 Wéi den Herodes awer dat héieren huet, sot hien: Et ass de Johannes, deen ech gekäppt hunn: hien ass aus den Doudegen operstanen. 17 Well den Herodes selwer huet erausgeschéckt an de Johannes geholl, an hien am Prisong gebonnen fir dem Herodias säi Wuel, dem Philip säi Brudder seng Fra, well hien hatt bestuet hat. 18Well de Johannes huet zum Herodes gesot: Et ass dech net erlaabt, däi Brudder seng Fra ze hunn. 19 Dofir hat den Herodias e Sträit géint hien, an hätt hien ëmbruecht; awer hatt konnt net: 20 Den Herodes huet de Johannes gefaart, well hie wousst, datt hien e gerechte Mann an en Hellege wier, an huet hien observéiert; a wéi hien hien héieren huet, huet hien vill Saache gemaach an hie gär héieren. 21 A wéi e bequemen Dag komm ass, huet den Herodes op sengem Gebuertsdag en Owesiessen fir seng Hären, héije Kapitänen an Haaptstänn vu Galiläa gemaach; 22 A wéi d'Duechter vum genannten Herodias erakoum, an danzen, an den Herodes an déi, déi mat him souzen, gefreet hunn, sot de Kinnek zu der Fra: Frot vu mir wat Dir wëllt, an ech ginn dir et. 23 An hien huet hir geschwuer: Wat och ëmmer Dir vu mir froe solls, ech ginn Iech et der Halschent vu mengem Räich. 24A si ass erausgaang an huet zu hirer Mamm gesot: Wat soll ech froen? A si sot: De Kapp vum John de Baptist. 25Un si ass direkt bei de Kinnek erakomm an huet gefrot a gesot: Ech wëll, datt s du mir an engem Ladegerapp de Kapp vum Johannes dem Baptist ginn. 26Un de Kinnek war immens leed; awer fir seng Eed, a fir hir Wuel, déi mat him souzen, hie géif hir net refuséieren. 27Un de König schickt direkt en Beüücht un un hett sünd, dat de Kapp ümbringen sünd, un he is heen gaang un hett en in de Prisong gekäppt. 28 An huet säi Kapp an e Ladegerapp bruecht an et der Fra ginn: an d'Dame huet et hirer Mamm ginn. 29 A wéi seng Jünger dat héieren hunn, si si komm an hunn säi Läich opgeholl an hunn et an engem Graf geluecht. 30 An d'Apostelen hu sech bei de Jesus versammelt, an hunn him alles gesot, souwuel wat si gemaach hunn, wéi och wat si geléiert haten.

KAPITEL 6 1 An hien ass vun do erausgaang, a koum a säin eegent Land; a seng Jünger no him. 2 A wéi de Samschdeg komm ass, huet hien ugefaang an der Synagog ze léieren: a vill, déi hien héieren hunn, sinn erstaunt a gesot: Vu wou huet dëse Mann dës Saachen? a wéi eng Wäisheet ass dat, déi him geschenkt gëtt, datt och esou mächteg Wierker vu sengen Hänn gemaach ginn? 3 Ass dat net de Schräiner, de Jong vu Maria, dem Brudder vum Jakobus, a vum Joses, a vum Juda a vum Simon? a sinn seng Schwësteren net hei bei eis? A si goufen him beleidegt. 4 Awer de Jesus sot zu hinnen: E Prophéit ass net ouni Éier, mee a sengem eegene Land, an ënner sengen eegene Familljen an a sengem eegenen Haus. 5 An hie konnt do keng mächteg Aarbecht maachen, ausser datt hien seng Hänn op e puer krank Leit geluecht huet an si geheelt huet. 6 An hien huet sech wéinst hirem Ongleewen iwwerrascht. An hien ass ronderëm d'Dierfer gaang, léiert. 7 An hien huet zu him déi Zwielef geruff, an huet ugefaang se vun zwee an zwee eraus ze schécken; an huet hinnen Muecht iwwer onrein Séilen ginn; 8 An huet hinnen befaasst, datt si näischt fir hir Rees sollten huelen, ausser nëmmen e Stab; kee Schreif, kee Brout, kee Geld an hirem Portmonni:

30

D'Evangelium vum Mark

31 An hie sot zu hinnen: Kommt selwer ausser an eng Wüst Plaz, a rascht e bëssen Zäit: well et waren vill kommen a goen, a si haten keng Fräizäit sou vill ze iessen. 32 A si sinn an eng Wüst Plaz mam Schëff privat fortgaang. 33 Un d’Leit hu se gesinn, wéi se fortgaange sinn, a vill hunn hie kennegeléiert, an si sinn aus alle Stied dohinner gelaf, an si fortgaang, a si bei him zesummekomm. 34 De Jesus, wéi hien erauskoum, huet vill Leit gesinn, a war mat Matgefill op si bewegt, well si waren wéi Schof, déi kee Schäfer haten: an hien huet ugefaang hinnen vill ze léieren. 35 A wéi den Dag elo wäit verbruecht war, sinn seng Jünger bei hie komm a soten: Dëst ass eng Wüst Plaz, an elo ass d'Zäit wäit vergaang: 36 Schéckt se fort, fir datt se an d'Land ronderëm goen an an d'Dierfer, a sech Brout kafen: well si hunn näischt ze iessen. 37 Hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Gëff dir hinnen ze iessen. A si soten zu him: Solle mir goen an zweehonnert Pennywäert Brout kafen an hinnen ze iessen? 38 Hie sot zu hinnen: Wéivill Brout hutt dir? goen a gesinn. A wéi se woussten, soen se: Fënnef, an zwee Fësch. 39 An hien huet hinne gebueden, all op de grénge Wiss ze sëtzen. 40 A si souzen an Reihen, vun honnerte, a vu fofzeger. 41 A wéi hien déi fënnef Brout an déi zwee Fësch geholl huet, huet hien an den Himmel opgekuckt, a geseent, an huet d'Brout gebrach, an huet se senge Jünger ginn, fir hinnen ze stellen; an déi zwee Fësch huet hien ënner hinnen all gedeelt. 42 A si hunn all giess, a si ware gefëllt. 43A si hunn zwielef Kuerf voller Brochstécker a Fësch opgeholl. 44 An déi, déi vun de Brout giess hunn, waren ongeféier fënnef dausend Männer. 45 An direkt huet hien seng Jünger gezwongen, an d'Schëff ze kommen an op déi aner Säit virun op Bethsaida ze goen, während hien d'Leit fortgeschéckt huet. 46 A wéi hien se fortgeschéckt hat, ass hien op e Bierg fortgaang fir ze bieden. 47 A wéi et owes komm ass, war d'Schëff an der Mëtt vum Mier, an hien eleng um Land. 48 An hien huet se gesinn, wéi se am Rudder kämpfen; well de Wand war géint hinnen: an ëm déi véiert Nuecht Wuecht ass hien zu hinnen komm, Spadséiergank op d'Mier, a géif vun hinnen laanschtgoungen. 49 Wéi se awer hien um Mier gesinn hunn, hunn si ugeholl, datt et e Geescht gewiescht wier, an hunn geruff: 50 Well si all gesinn hien, a sech besuergt. An direkt huet hie mat hinnen geschwat, a sot zu hinnen: Sidd gutt: et sinn ech; fäert net. 51 An hien ass op si an d'Schëff gaang; an de Wand ass opgehalen: a si ware ganz iwwerrascht a sech selwer iwwerrascht a wonneren. 52 Fir si hunn d'Wonner vun de Brout net ugesinn: well hiert Häerz war haart. 53 A wéi si iwwergaang waren, sinn si an d'Land Genesaret komm an sinn op d'Ufer gezunn. 54 A wéi se aus dem Schëff erauskoum, hunn si him direkt kennegeléiert,

55 A si sinn duerch déi ganz Regioun ronderëm gelaf, an hunn ugefaang déi krank an de Better ze droen, wou se héieren hunn, datt hie wier. 56 A wou och ëmmer hien erakoum, an Dierfer, oder Stied oder Land, si hunn déi Krank op d'Stroosse geluecht, an hunn him gefrot, datt si kéinte beréieren, wann et nëmmen d'Grenz vu sengem Kleedungsstéck wier: a sou vill, déi hie beréiert hunn, goufen ganz gemaach. KAPITEL 7 1 Du koumen d'Pharisäer zu him zesummen, a verschidde vun de Schrëftgeléiert, déi vu Jerusalem koumen. 2 A wéi se gesinn hunn, datt e puer vu senge Jünger Brout mat bestrooftem Iessen iessen, dat heescht, mat onwäschenen Hänn, hunn si Schold fonnt. 3 Fir d'Pharisäer an all d'Judden, ausser datt se hir Hänn dacks wäschen, iessen net, an halen d'Traditioun vun den Eelsten. 4 A wa se vum Maart kommen, ausser si wäschen, iessen se net. A vill aner Saache ginn et, déi se kritt hunn fir ze halen, wéi d'Wäsch vun de Becher, an Dëppen, Messerbecher a vun Dëscher. 5 Dunn hunn d'Pharisäer an d'Schrëftgeléiert him gefrot: Firwat gitt Är Jünger net no der Traditioun vun den Eelsten, mee iessen Brout mat ongewäschen Hänn? 6 Hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Gutt huet den Esaias vun Iech Hypokrite profetéiert, wéi et geschriwwen ass: Dëst Vollek éiert mech mat hire Lippen, awer hiert Häerz ass wäit vu mir. 7 Wéi och ëmmer vergeblech si mech, a léiere fir Léier d'Geboter vu Männer. 8 Fir datt Dir d'Gebot vu Gott ofleent, hält Dir d'Traditioun vu Männer, wéi d'Wäsch vun Dëppen a Coupë: a vill aner ähnlech Saachen, déi Dir maacht. 9 An hie sot zu hinnen: Ganz gutt, Dir refuséiert d'Gebot vu Gott, fir datt Dir Är eege Traditioun behalen. 10 Fir de Moses sot: Éier däi Papp an deng Mamm; an, Wien de Papp oder d'Mamm verflucht, loosst hien den Doud stierwen: 11 Awer dir sot: Wann e Mann zu sengem Papp oder senger Mamm seet: Et ass de Corban, dat heescht e Kaddo, vun deem wat Dir vu mir profitéiere kënnt; hie soll fräi sinn. 12 An dir gitt him net méi fir säi Papp oder seng Mamm ze maachen; 13 Maacht d'Wuert vu Gott guer näischt duerch Är Traditioun, déi Dir geliwwert hutt: a vill vun esou Saachen maacht Dir. 14 A wéi hien d'ganz Leit bei sech geruff huet, sot hien zu hinnen: Lauschtert mech jidderee vun iech, a verstitt: 15 Et gëtt näischt vu baussen engem Mann, datt an hien eragoen kann him beschiedegen: mee d'Saachen, déi aus him erauskommen, dat sinn déi, déi de Mann beschiedegen. 16 Wann iergendeen Oueren huet fir ze héieren, loosst hien héieren. 17 A wéi hien vun de Leit an d'Haus koum, hunn seng Jünger him iwwer d'Gläichnes gefrot. 18 An hie sot zu hinnen: Sidd dir och esou ouni Verständnis? Gesitt Dir net, datt alles wat vu baussen an de Mann erakënnt, et kann him net beschiedegen;

31

D'Evangelium vum Mark

19 Well et geet net an säin Häerz, mee an de Bauch, a geet eraus an d'Drëpsen, all Fleesch rengt? 20 An hie sot: Dat, wat aus dem Mënsch erauskënnt, dat mécht de Mënsch beschiedegt. 21 Well vu bannen, aus dem Häerz vun de Mënschen, fuere béis Gedanken, Erhiewungen, Zucht, Morden, 22 Déifstall, Géigner, Béisheet, Bedruch, Onglécklechkeet, e béist Aen, Gotteslästerung, Stolz, Dommheet: 23 All dës Béis Saache kommen vu bannen a beschiedegen de Mënsch. 24Un vun do un ass hien operstan, an ass an d'Grenze vun Tyrus a Sidon gaang, an ass an en Haus gaang, a wollt kee Mënsch et wëssen: awer hie konnt net verstoppt ginn. 25 Fir eng gewësse Fra, där hir jonk Duechter en onreine Geescht hat, huet vun him héieren, a koum a si bei seng Féiss gefall: 26 D'Fra war eng Griichesch, eng Syrophenician vu Natioun; a si huet him gefrot, datt hien den Däiwel aus hirer Duechter erausgeet. 27 Mä de Jesus sot zu hir: Loosst d'Kanner als éischt gefëllt ginn: well et ass net gerecht d'Brout vun de Kanner ze huelen an et op d'Hënn ze werfen. 28A si huet geäntwert a sot zu him: Jo, Här, awer d'Hënn ënner dem Dësch iessen vun de Kannerkribbelen. 29 An hien sot zu hir: Fir dëst Spréch gitt Äre Wee; den Däiwel ass aus denger Duechter fortgaang. 30 A wéi si an hiert Haus komm ass, huet si den Däiwel erausfonnt, an hir Duechter op d'Bett geluecht. 31 An erëm, vun de Küste vun Tyrus a Sidon fortgaang, ass hien an d'Mier vu Galiläa komm, duerch d'Mëtt vun de Küste vun Dekapolis. 32A si bréngen him een, deen daf war, an hat eng Behënnerung a senger Ried; a si bieden him seng Hand op hien ze leeën. 33 An hien huet him vun der Masse geholl an huet seng Fanger an d'Oueren geluecht, an hien huet gespaut an seng Zong beréiert; 34 An hien huet an den Himmel opgekuckt, huet gesucht a sot zu him: Ephphatha, dat ass, Gëff op. 35 An direkt sinn seng Oueren opgemaach ginn, an de String vu senger Zong war geléist, an hien huet kloer geschwat. 36 An hien huet hinnen opgefuerdert, datt si kee Mënsch soen sollen: awer wat hien hinnen méi ugeklot huet, ëmsou vill méi hunn se et publizéiert; 37 A si waren iwwerrascht erstaunt, a soten: Hien huet alles gutt gemaach: hien mécht souwuel den Daaf ze héieren, wéi och déi Stomm ze schwätzen.

5 An hien huet si gefrot: Wéivill Brout hutt dir? A si soten: Siwen. 6 An hien huet dem Vollek gebot, sech um Buedem ze sëtzen: an hien huet déi siwe Brout geholl, Merci gesot, gebrach an huet senge Jünger ginn, fir hinnen ze stellen; a si hunn se virun de Leit gestallt. 7 A si haten e puer kleng Fësch: an hien huet geseent an huet gesot, se och virun hinnen ze stellen. 8 Also hunn si giess, a ware gefëllt: a si hunn aus dem gebrachene Fleesch opgeholl, dat siwe Kierf verlooss huet. 9 An déi, déi giess haten, waren ongeféier véier dausend: an hien huet se fortgeschéckt. 10 An direkt ass hien mat senge Jünger an e Schëff gaang, a koum an d'Deeler vun Dalmanutha. 11Un d'Pharisäer koumen eraus, an hunn ugefaang mat him ze froen, fir vun him en Zeeche vum Himmel ze sichen, fir hien ze probéieren. 12 An hien huet déif a sengem Geescht gesucht a gesot: Firwat sicht dës Generatioun no engem Schëld? Wierklech soen ech iech: Et gëtt keng Zeeche fir dës Generatioun ginn. 13 An hien huet se verlooss, a koum an d'Schëff erëm op déi aner Säit. 14 Elo haten d'Jünger vergiess Brout ze huelen, an si haten net méi wéi ee Brout um Schëff. 15 An hien huet hinnen opgefuerdert, a sot: Passt op, passt op fir de Sauer vun de Pharisäer a vum Sauerstoff vum Herodes. 16 A si hunn ënnerenee geschwat a gesot: Et ass well mir kee Brout hunn. 17 A wéi de Jesus dat wousst, sot hien zu hinnen: Firwat riicht dir, well dir kee Brout hutt? verstitt Dir nach net, weder versteet? hues du däin Häerz nach verstäerkt? 18 Hutt Dir Aen, gesitt Dir net? an Oueren hunn, héiert Dir net? an erënnert Dir Iech net? 19 Wéi ech déi fënnef Brout tëscht fënnefdausend gebrach hunn, wéivill Kuerf voller Fragmenter hu dir opgeholl? Si soen zu him: Zwielef. 20 A wéi déi siwen ënner véier dausend, wéivill Kuerf voller Fragmenter hu dir opgeholl? A si soten: Siwen. 21 An hie sot zu hinnen: Wéi verstinn dir net? 22 An hie kënnt op Bethsaida; a si bréngen e blanne Mann bei hien, an hunn hie gefrot him ze beréieren. 23 Hien huet de Blannen un d'Hand geholl an hien aus der Stad gefouert; a wéi hien op seng Ae gespaut hat an d'Hänn op hie geluecht huet, huet hien him gefrot, ob hien eppes gesäit. 24 An hien huet opgekuckt a sot: Ech gesinn d'Mënsche wéi Beem, déi trëppelen. 25 Duerno huet hien d'Hänn erëm op seng Aen geluecht, an hien huet hien opgekuckt: an hie gouf restauréiert, an huet all Mënsch kloer gesinn. 26 An hien huet hien a säi Haus fortgeschéckt a gesot: Gitt net an d'Stad, an sot et net zu engem an der Stad. 27 De Jesus ass erausgaang, a seng Jünger, an d'Stied vu Caesarea Philippi: an iwweregens huet hie seng Jünger gefrot, a sot zu hinnen: Wien soen d'Mënsche, datt ech sinn? 28A si hunn geäntwert: "Johann de Baptist; awer e puer soen: Elias; an anerer, Ee vun de Prophéiten. 29 An hie sot zu hinnen: Awer wiem sot dir, datt ech sinn? An de Péitrus äntwert a sot zu him: Du bass de Christus. 30 An hien huet hinnen opgefuerdert, datt si kee Mënsch vun him soen.

KAPITEL 8 1 An deenen Deeg, wou d'Multi immens grouss war an näischt ze iessen huet, huet de Jesus seng Jünger bei sech geruff a sot zu hinnen: 2 Ech hunn Erbaarmen mat der Villfalt, well se elo dräi Deeg bei mir waren, an hunn näischt ze iessen: 3 A wann ech se séier an hir Haiser fortschécken, da wäerte se um Wee schwächen: well Taucher vun hinnen koumen vu wäitem. 4 A seng Jünger hunn him geäntwert: Vu wou kann ee Mënsch dës Männer hei an der Wüst mat Brout zefridden stellen?

32

D'Evangelium vum Mark

31 An hien huet ugefaang hinnen ze léieren, datt de Mënschejong vill muss leiden, a vun den Eelsten a vun den Hohepriister, a Schrëftgeléiert verworf ginn, an ëmbruecht ginn, an no dräi Deeg erëm opstoen. 32 An hien huet dat Spréch offen gesot. An de Péitrus huet hien geholl an huet ugefaang him ze bestrofen. 33 Wéi hien sech awer ëmgedréint huet an seng Jünger ugekuckt huet, huet hien de Péitrus bestrooft a gesot: Gitt dech hannert mir, Satan, well Dir genéisst net déi Saachen, déi vu Gott sinn, mee déi Saachen, déi vu Mënschen sinn. 34 A wéi hien d'Leit och mat senge Jünger bei sech geruff huet, sot hien zu hinnen: Wien no mir kënnt, dee soll sech selwer verleegnen, säi Kräiz ophuelen a mir nokommen. 35 Fir jiddereen, dee säi Liewen retten wëll, wäert et verléieren; mee wien säi Liewen fir meng Wuel an dem Evangelium verléiert, dee soll et retten. 36 Fir wat wäert et engem Mënsch profitéieren, wann hien d'ganz Welt gewënnt a seng eege Séil verléiert? 37 Oder wat soll e Mann am Austausch fir seng Séil ginn? 38 Jiddereen, dee sech also vu mir a vu menge Wierder an dëser erheierlecher a sënnlecher Generatioun schumme wäert; vun him wäert och de Mënschejong sech schummen, wann hien an der Herrlechkeet vu sengem Papp mat den hellege Engelen kënnt.

13 Awer ech soen Iech, datt den Elias wierklech komm ass, a si hunn him gemaach wat se opgezielt hunn, wéi et vun him geschriwwen ass. 14 A wéi hien zu senge Jünger koum, huet hien eng grouss Villfalt iwwer si gesinn, an d'Schrëftgeléiert hunn mat hinnen gefrot. 15 Un direkt all d’Leit, wéi se hie gesinn hunn, ware ganz erstaunt, a si bei hie gelaf, hunn him begréisst. 16 An hien huet d'Schrëftgeléiert gefrot: Wat frot dir mat hinnen? 17 An ee vun de Leit huet geäntwert a gesot: Meeschter, ech hunn dech mäi Jong bruecht, deen en stomme Geescht huet; 18A wou och ëmmer hien him hëlt, räissen hien him: an hie schaumt, a knaschtert mat sengen Zänn, an dréckt ewech: an ech hunn zu Äre Jünger gesot, datt si hien erausgoe sollen; a si konnten net. 19 Hien äntwert him a seet: O gleeweg Generatioun, wéi laang wäert ech bei dir sinn? wéi laang wäert ech dech leiden? bréngt hien bei mech. 20A si hunn hie bei hie bruecht: a wéi hien hie gesinn huet, huet de Geescht him direkt zerstéiert; an hien ass op de Buedem gefall an huet sech geschummt. 21 An hien huet säi Papp gefrot: Wéi laang ass et hier, datt dëst him komm ass? An hie sot: Vun engem Kand. 22 An dacks huet et hien an d'Feier an d'Waasser gehäit, fir hien ze zerstéieren: awer wann s du eppes maache kënnt, häss Matleed mat eis, an hëlleft eis. 23 De Jesus sot zu him: Wann Dir gleewe kënnt, alles ass méiglech fir deen, dee gleeft. 24 An direkt huet de Papp vum Kand geruff, a sot mat Tréinen: Här, ech gleewen; hëllef du mäin Ongleewen. 25 Wéi de Jesus gesinn huet, datt d'Leit zesumme lafen, huet hien de béise Geescht bestrooft, a sot zu him: Du domm an daaf Geescht, ech bieden dech, komm aus him eraus, a gitt net méi an hien. 26 An de Geescht huet gekrasch, an hien huet e schmerzhafte gerappt, a koum aus him eraus: an hie war wéi een Doudegen; sou datt vill gesot hunn, Hien ass dout. 27 De Jesus huet him awer un d’Hand geholl, an hie gehuewen; an hien ass opgestan. 28 A wéi hien an d'Haus komm ass, hunn seng Jünger him privat gefrot: Firwat konnte mir hien net erauswerfen? 29 An hie sot zu hinnen: Dës Aart kann duerch näischt erauskommen, awer duerch Gebied a Fasten. 30A si sinn vun do fortgaang, a sinn duerch Galiläa gaang; an hie wollt net, datt iergendeen et sollt wëssen. 31 Well hien huet seng Jünger geléiert, a sot zu hinnen: De Mënschejong ass an d'Hänn vun de Mënschen ausgeliwwert, a si sollen hien ëmbréngen; an no deem hien ëmbruecht ass, soll hien den drëtten Dag opstoen. 32Awer si hunn dat Spréch net verstanen, an hu gefaart him ze froen. 33 An hien ass op Kapernaum komm: a war am Haus, huet hien hinnen gefrot: Wat war et, wat dir ënner eech um Wee gestridden hutt? 34Awer si hu roueg gehalen: well si iwwregens ënnerenee gestridden hunn, wien dee gréisste sollt sinn. 35 An hien huet sech gesat, an huet déi Zwielef geruff, a sot zu hinnen: Wann iergendeen deen Éischte wëll, dee soll dee leschte sinn an den Déngscht vun allem.

KAPITEL 9 1 An hien sot zu hinnen: Wierklech, ech soen Iech, datt et e puer vun hinnen sinn, déi hei stinn, déi net vum Doud schmaachen, bis se d'Kinnekräich vu Gott gesinn hunn mat der Muecht kommen. 2 A no sechs Deeg huet de Jesus de Péitrus, an de Jakobus an de Johannes mat sech geholl, a féiert se alleng op en héije Bierg erop: an hie gouf virun hinne verwandelt. 3 A seng Kleeder goufe blénkeg, iwwerwäiss wéi Schnéi; sou wéi kee voller op der Äerd kann se wäiss. 4 An do ass hinnen den Elias mam Moses erschéngen: a si hu mam Jesus geschwat. 5 De Péitrus huet geäntwert a sot zum Jesus: Meeschter, et ass gutt fir eis hei ze sinn: a loosst eis dräi Tabernakel maachen; een fir dech, an een fir Moses, an een fir Elias. 6 Well hien wousst net wat ze soen; well si hu ganz Angscht. 7 An et war eng Wollek, déi si iwwerschattegt huet: an eng Stëmm ass aus der Wollek erauskomm, a sot: Dëst ass mäi léiwe Jong: lauschtert hien. 8 An op eemol, wéi si sech ëmgekuckt haten, hu si kee Mënsch méi gesinn, ausser de Jesus nëmme mat sech selwer. 9 A wéi se vum Bierg erofgaange sinn, huet hien hinnen opgefuerdert, datt si kee Mënsch sollte soen, wat se gesinn hunn, bis de Mënschejong aus den Doudegen opgestan ass. 10 A si hunn dat Spréch bei sech selwer gehalen, a si hu sech matenee gefrot, wat den Opstieg vun den Doudegen bedeite soll. 11 A si hunn hie gefrot a gesot: Firwat soen d'Schrëftgeléiert, datt den Elias als éischt kommen muss? 12 An hien huet geäntwert an hinnen gesot: Den Elias kënnt wierklech fir d'éischt, a restauréiert alles; a wéi et vum Mënschejong geschriwwen ass, datt hie vill muss leiden an op näicht gesat ginn.

33

D'Evangelium vum Mark

36 An hien huet e Kand geholl an et an der Mëtt vun hinnen gesat: a wéi hien et an seng Äerm geholl huet, sot hien zu hinnen: 37 Jiddereen, deen ee vun esou Kanner a mengem Numm ophëlt, empfänkt mech: a wien mech ophëlt, kritt net mech, mee deen, dee mech geschéckt huet. 38 De Johannes huet him geäntwert a gesot: Meeschter, mir hunn een gesinn, deen Däiwel an Ärem Numm erausdréit, an hien ass eis net no: a mir hunn him verbueden, well hien eis net verfollegt. 39 De Jesus huet awer gesot: Verbued him net, well et gëtt kee Mënsch, dee e Wonner a mengem Numm maache wäert, dee liicht vu mir béis schwätze kann. 40 Well deen, deen net géint eis ass, ass vun eiser Säit. 41 Fir wien dir eng Taass Waasser gëtt a mengem Numm ze drénken, well dir zu Christus gehéiert, wierklech soen ech iech, hie wäert seng Belounung net verléieren. 42 A wien ee vun dëse Klengen, déi u mech gleewen, beleidegt, et ass besser fir him, datt e Millesteen um Hals hänkt, an hien an d'Mier gegoss gouf. 43 A wann deng Hand dech beleidegt, schneid se of: et ass besser fir dech an d'Liewe ze kommen, wéi zwee Hänn ze hunn fir an d'Häll ze goen, an d'Feier, dat ni geläscht gëtt: 44 Wou hire Wuerm net stierft, an d'Feier net geläscht gëtt. 45 A wann däi Fouss dech beleidegt, schneide se of: et ass besser fir dech an d'Liewen ze stoppen, wéi zwee Féiss ze hunn an d'Häll gegoss ze ginn, an d'Feier, dat ni geläscht gëtt: 46 Wou hire Wuerm net stierft, an d'Feier net geläscht gëtt. 47 A wann däin A dech beleidegt, raus se eraus: et ass besser fir dech mat engem A an d'Kinnekräich vu Gott anzeginn, wéi zwee Aen ze hunn an d'Häll Feier gegoss ze ginn: 48 Wou hire Wuerm net stierft, an d'Feier net geläscht gëtt. 49 Fir jidderee soll mat Feier gesalzt ginn, an all Opfer soll mat Salz gesalzt ginn. 50Salz ass gutt: awer wann d'Salz seng Salzheet verluer huet, mat wat wäert Dir et schmaachen? Hutt Salz an Iech selwer, an hu Fridden eent mat aneren.

9 Wat also Gott zesummegeschloss huet, loosst de Mënsch net ënnerscheeden. 10 An am Haus hunn seng Jünger him nach eng Kéier iwwer déiselwecht Saach gefrot. 11 An hie sot zu hinnen: Jiddereen, deen seng Fra ewechhëlt an eng aner bestuet, mécht Ehebriech géint hatt. 12 A wann eng Fra hire Mann entlooss a mat engem aneren bestuet ass, mécht si Ehebriech. 13 A si hunn jonk Kanner bei hie bruecht, fir datt hien se beréieren sollt: a seng Jünger hunn déi bestrooft, déi se bruecht hunn. 14 Mä wéi de Jesus et gesinn huet, war hie ganz onzefridden, a sot zu hinnen: Loosst déi kleng Kanner bei mech kommen, a verbidd hinnen net: well vun esou ass d'Kinnekräich vu Gott. 15 Wierklech soen ech iech: Wien d'Kinnekräich vu Gott net als e klengt Kand kritt, dee soll net dohinner kommen. 16 An hien huet se op seng Äerm geholl, seng Hänn op si geluecht an si geseent. 17 A wéi hien op de Wee erausgaang ass, ass ee gelaf, an huet him geknéit a gefrot: Gudde Meeschter, wat soll ech maachen, fir dat éiwegt Liewen ierwe kann? 18 De Jesus sot zu him: Firwat nennt Dir mech gutt? et gëtt kee Gutt awer een, dat ass Gott. 19 Du kennt d'Geboter: Maacht net Ehebriech, Kill net, klauen net, Bréng kee falsch Zeien, Bedruch net, Éier Äre Papp a Mamm. 20 An hien huet geäntwert a sot zu him: Meeschter, all dës hunn ech vu menger Jugend observéiert. 21 Dunn huet de Jesus hie gesinn, hien huet hie gär, a sot zu him: Eng Saach feelt dir: géi op de Wee, verkaf alles, wat s du hues, a gitt den Aarm, an du solls Schatz am Himmel hunn: a komm, huel d'Kräiz op, an komm mir no. 22 An hie war traureg vun deem Spréch, an ass traureg fortgaang: well hien hat grouss Besëtz. 23 De Jesus huet sech ëmgekuckt a sot zu senge Jünger: Wéi kaum sollen déi, déi Räichtum hunn, an d'Kinnekräich vu Gott kommen! 24 An d'Jünger waren iwwer seng Wierder erstaunt. Awer de Jesus äntwert erëm a sot zu hinnen: Kanner, wéi schwéier ass et fir déi, déi op Räichtum vertrauen, an d'Kinnekräich vu Gott ze kommen! 25 Et ass méi einfach fir e Kamel duerch d'Ae vun enger Nadel ze goen, wéi fir e räiche Mann an d'Kinnekräich vu Gott ze kommen. 26 A si ware vu Mooss erstaunt, a soten ënner sech: Wien kann dann gerett ginn? 27 De Jesus kuckt op si, sot: Bei de Mënschen ass et onméiglech, awer net mat Gott: well mat Gott ass alles méiglech. 28 Dunn huet de Péitrus ugefaang zu him ze soen: "Kuckt, mir hunn alles verlooss an sinn dir nokomm. 29 De Jesus huet geäntwert a gesot: Wierklech soen ech dir: Et gëtt kee Mënsch, deen Haus, oder Bridder, oder Schwësteren, oder Papp, oder Mamm, oder Fra, oder Kanner, oder Lännereien, fir mäi Wuel, an dem Evangelium verlooss huet. , 30 Awer hien wäert honnertfach elo an dëser Zäit kréien, Haiser, a Bridder, a Schwësteren, a Mammen, a Kanner, a Lännereien, mat Verfolgungen; an an der Welt kommen éiwegt Liewen.

KAPITEL 10 1 An hien ass vun do op, a koum an d'Küste vu Judéa op der anerer Säit vum Jordan: an d'Leit hu sech erëm op hien zréckgezunn; an, wéi hie gewinnt war, hien huet hinnen erëm geléiert. 2Un d'Pharisäer koumen bei hien an hunn hie gefrot: Ass et gesetzlech fir e Mann seng Fra ewech ze loossen? him verlockend. 3 An hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Wat huet de Moses iech commandéiert? 4 A si soten: De Moses huet et erlaabt eng Scheedungsrechnung ze schreiwen an hatt ewechzehuelen. 5 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Fir d'Häert vun Ärem Häerz huet hien Iech dëst Gesetz geschriwwen. 6 Awer vun Ufank vun der Schafung huet Gott si männlech a weiblech gemaach. 7 Aus dësem Grond soll e Mann säi Papp a seng Mamm verloossen, a seng Fra hänken; 8 An déi zwee sollen ee Fleesch sinn: also si si net méi zwee, mee ee Fleesch.

34

D'Evangelium vum Mark

31 Awer vill, déi Éischt sinn, wäerten déi lescht sinn; an déi lescht éischt. 32 A si waren um Wee op Jerusalem eropgaang; an de Jesus ass virun hinnen gaang: a si waren erstaunt; a wéi si gefollegt hunn, hu si Angscht. An hien huet erëm déi zwielef geholl, an huet ugefaang hinnen ze soen, wat mat him geschéie sollt, 33 Si soten: Kuck, mir ginn op Jerusalem erop; an de Mënschejong soll un d'Hohepriister an un d'Schrëftgeléiert geliwwert ginn; a si sollen hien zum Doud veruerteelen, a wäerten hien un d'Nieden ausginn: 34 A si sollen him spottéieren, a wäerten him géiwen, a späizen op hien, an ëmbréngen: an den drëtten Dag wäert hien erëm opstoen. 35 An den Jakobus an de Johannes, d'Jongen vum Zebedeus, si bei hien komm, a soten: Meeschter, mir wëllen, datt Dir fir eis maacht, wat mir wëllen. 36 An hie sot zu hinnen: Wat wëllt dir, datt ech fir iech maachen soll? 37 Si soten zu him: Gëff eis, datt mir deen een op Ärer rietser an déi aner op Ärer lénkser Hand an Denger Herrlechkeet sëtze kënnen. 38 Mä de Jesus sot zu hinnen: Dir wësst net, wat dir frot: Kënnt dir vun der Coupe drénken, vun deem ech drénken? a mat der Daf gedeeft ginn, mat där ech gedeeft ginn? 39 A si soten zu him: Mir kënnen. An de Jesus sot zu hinnen: Dir sollt wierklech vun der Coupe drénken, vun deem ech drénken; a mat der Daf, mat där ech gedeeft sinn, wäert Dir gedeeft ginn: 40 Awer op menger rietser Hand an op menger lénkser Hand ze sëtzen ass net mäin ze ginn; awer et soll hinnen ginn, fir déi et virbereet ass. 41 A wéi déi zéng dat héieren hunn, hu si ugefaang mam Jakobus an dem Johannes vill onzefridden ze sinn. 42 De Jesus huet si awer bei hie geruff, a sot zu hinnen: Dir wësst, datt déi, déi iwwer d'Gentile regéieren, d'Herrschaft iwwer si maachen; an hir Grouss üben Autoritéit iwwer si aus. 43 Awer sou soll et net ënner Iech sinn: awer wien ënner Iech grouss wäert sinn, soll Äre Minister sinn: 44 A jiddwereen, dee vun iech den Haapt ass, dee soll Knecht vun all sinn. 45 Well och de Mënschejong ass net komm, fir gedéngt ze ginn, mee fir ze déngen, a fir säi Liewen als Léisegeld fir vill ze ginn. 46 A si koumen op Jericho: a wéi hie mat senge Jünger a mat enger grousser Zuel vu Leit aus Jericho erausgaang ass, souz de blanne Bartimeus, de Jong vum Timaeus, um Autobunn an huet gefrot. 47 A wéi hien héieren huet, datt et de Jesus vun Nazareth war, huet hien ugefaang ze jäizen a ze soen: Jesus, du Jong vum David, barmhäerzlech mat mir. 48 A vill hunn him opgefuerdert, hie sollt roueg bleiwen: awer hien huet ëmsou méi geruff: Du Jong vum David, barmhäerzlech mat mir. 49 De Jesus ass stoe bliwwen, an huet him gesot, hie soll geruff ginn. A si ruffen de blanne Mann, a soen zu him: Gitt gutt Trouscht, riicht op; hien rifft dech. 50 An hien huet säi Kleedungsstéck ewechgehäit, ass opgestan a koum bei de Jesus.

51 De Jesus huet geäntwert an zu him gesot: Wat wëlls du, datt ech dir maache soll? De blanne Mann sot zu him: Här, fir datt ech meng Siicht kréien. 52 De Jesus sot zu him: Gitt de Wee; däi Glawen huet dech ganz gemaach. An direkt krut hien seng Siicht, an ass dem Jesus op de Wee gefollegt. KAPITEL 11 1 A wéi se no Jerusalem koumen, op Bethphage a Bethany, um Olivebierg, huet hien zwee vu senge Jünger geschéckt, 2 A sot zu hinnen: Gitt de Wee an d'Duerf vis-à-vis vun Iech: a soubal Dir an et erakënnt sidd, fannt Dir e Fëllel gebonnen, op deem ni e Mënsch souz; loosse him, a bréngt him. 3 A wann iergendeen zu dir seet: Firwat maacht Dir dat? sot Dir, datt den Här him brauch; an direkt wäert hien him heihinner schécken. 4 A si sinn op de Wee gaang, an hunn d'Feele fonnt, gebonnen un der Dier dobaussen op enger Plaz, wou zwee Weeër sech begéint hunn; a si verléieren him. 5 Un e puer vun deenen, déi do stoungen, soten zu hinnen: Wat maacht Dir, wann Dir de Fëllel verluer hutt? 6 A si soten zu hinnen esou wéi de Jesus gesot hat: a si hunn se lassgelooss. 7 A si hunn d'Feele bei de Jesus bruecht an hir Kleeder op hie geworf; an hien souz op him. 8 A vill hunn hir Kleedungsstécker op de Wee verdeelt: an anerer hunn d'Branchen vun de Beem ofgeschnidden an hunn se op de Wee gesträift. 9 An déi, déi viru gaangen sinn, an déi, déi nokomm sinn, hunn geruff a gesot: Hosanna! Geseent ass deen, deen am Numm vum Här kënnt: 10 Geseent ass d'Kinnekräich vun eisem Papp David, dat am Numm vum Här kënnt: Hosanna am héchsten. 11 De Jesus ass a Jerusalem gaang an an den Tempel: a wéi hien alles ronderëm gekuckt huet, an elo war d'Owend komm, ass hie mat deenen Zwielef op Bethanien erausgaang. 12 An de Moien, wéi se vu Bethany koumen, war hien hongereg: 13 A wéi hie vu wäitem e Figebam gesinn huet, dee Blieder huet, ass hien komm, wann hien eppes dorop fënnt: a wéi hien dohinner koum, huet hien näischt wéi Blieder fonnt; fir d'Zäit vun Figgen war nach net. 14 De Jesus huet geäntwert a sot zu him: Kee Mënsch ësst Friichte vun dir fir ëmmer. A seng Jünger hunn et héieren. 15A si kommen op Jerusalem: De Jesus ass an den Tempel gaang, an huet ugefaang déi erauszewerfen, déi am Tempel verkaaft a kaaft hunn, an huet d'Dëscher vun de Geldwechsler ëmgedréit, an d'Sëtze vun deenen, déi Dauwen verkaaft hunn; 16 A géif net leiden, datt iergendeen e Schiff duerch den Tempel géif droen. 17 An hien huet geléiert, a sot zu hinnen: Ass et net geschriwwen: Mäi Haus soll vun allen Natiounen d'Haus vum Gebied genannt ginn? awer Dir hutt et zu engem Déifhënn gemaach. 18 An d'Schrëftgeléiert an d'Hohepriister hunn et héieren, a gesicht, wéi se him zerstéieren kënnen: well si gefaart hien, well all d'Leit iwwer seng Doktrin erstaunt waren.

35

D'Evangelium vum Mark

19 A wéi et owes komm war, ass hien aus der Stad erausgaang. 20 A moies, wéi se laanschtgaange sinn, hunn se gesinn, datt de Figebam vun de Wuerzelen gedrockt ass. 21 De Péitrus, dee sech un d'Erënnerung ruffen, sot zu him: "Meeschter, kuck, de Figebam, deen Dir verflucht hutt, ass verschwonnen. 22 An de Jesus huet geäntwert, sot zu hinnen: Gleeft u Gott. 23 Well wierklech soen ech iech, datt jiddereen, deen zu dësem Bierg seet: Gitt ewechgehäit, a gitt an d'Mier gegoss; a wäert net a sengem Häerz Zweiwel, mä wäert gleewen, datt déi Saachen, déi hie seet wäert kommen ze passéieren; hien huet alles wat hie seet. 24 Dofir soen ech iech: Wat och ëmmer Dir wëllt, wann Dir biet, gleeft datt Dir se kritt, an Dir wäert se hunn. 25 A wann dir stitt a biet, verzeien, wann dir eppes géint iergendeen hutt: fir datt och Äre Papp, deen am Himmel ass, Iech Är Schold verzeien. 26 Awer wann Dir net verzeien, wäert och Äre Papp, deen am Himmel ass, Är Scholden net verzeien. 27 A si kommen erëm op Jerusalem: a wéi hien am Tempel war, koumen d'Hohepriister, an d'Schrëftgeléiert an déi Eelst zu him. 28 A sot zu him: Mat wéi enger Autoritéit maacht Dir dës Saachen? a wien huet dir dës Autoritéit ginn dës Saachen ze maachen? 29 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Ech wäert Iech och eng Fro stellen, a mir beäntweren, an ech wäert Iech soen, mat wéi enger Autoritéit ech dës Saache maachen. 30 D'Daf vum Johannes, war et vum Himmel oder vu Männer? äntwert mech. 31 A si hu mat sech selwer geschwat a gesot: Wa mir soen: Vum Himmel; hie wäert soen: Firwat hutt dir him dann net gegleeft? 32 Awer wa mir soen: Vun de Mënschen; si hunn d'Leit gefaart: well all Männer hunn de Johannes gezielt, datt hie wierklech e Prophéit wier. 33A si hunn geäntwert an zu Jesus gesot: Mir kënnen net soen. An de Jesus huet hinnen geäntwert: " Ech soen Iech och net mat wéi enger Autoritéit ech dës Saache maachen.

7 Awer déi Hausmänner soten ënner sech: Dëst ass den Ierwe; komm, loosst eis hien ëmbréngen, an d'Ierfschaft wäert eis sinn. 8A si hunn hien geholl an ëmbruecht an hien aus dem Wéngert gehäit. 9 Wat soll also den Här vum Wéngert maachen? hie wäert kommen an d'Männer zerstéieren, a gëtt de Wéngert un anerer. 10 An hutt dir dës Schrëft net gelies; De Steen deen d'Bauere refuséiert hunn ass de Kapp vum Eck ginn: 11 Dëst war dem Här seng Hand, an et ass wonnerbar an eisen Aen? 12A si hu gesicht him ze halen, awer hunn d'Leit gefaart: well si woussten, datt hien d'Gläichnes géint si geschwat huet: a si hunn hie verlooss an sinn op de Wee gaang. 13 A si schécken him e puer vun de Pharisäer a vun den Herodians, fir hien a senge Wierder ze fänken. 14 A wéi si komm sinn, soten si zu him: Meeschter, mir wëssen, datt s du wouer bass, a kee Mënsch këmmert; well Dir net d'Persoun vu de Mënsche berücksichtegt, mä de Wee vu Gott an der Wourecht léiert: Ass et gesetzlech ze ginn Hommage un de Caesar, oder net? 15 Solle mir ginn, oder solle mir net ginn? Awer hien, wousst hir Hypokrisie, sot zu hinnen: Firwat Versuch Dir mech? bréngt mir e Penny, datt ech et gesinn. 16 A si hunn et bruecht. An hie sot zu hinnen: Wien ass dëst Bild an Iwwerschrëft? A si soten zu him: dem Caesar. 17 De Jesus huet hinne geäntwert, a sot zu hinnen: Gëff dem Caesar dat, wat dem Caesar ass, a Gott dat, wat Gott ass. A si hunn him iwwerrascht. 18 Da kommen d’Sadducees bei hien, déi soen, et gëtt keng Operstéiungszeen; a si hunn hie gefrot a gesot: 19 Meeschter, de Moses huet eis geschriwwen: Wann e Mann säi Brudder stierft, a seng Fra hannerloosst a keng Kanner hannerloosst, da soll säi Brudder seng Fra huelen a säi Brudder Somen ophiewen. 20 Elo waren et siwe Bridder: an déi éischt huet eng Fra geholl, a stierwen kee Som. 21 An deen Zweeten huet si geholl an ass gestuerwen, an hien huet och kee Som hannerlooss: an den Drëtte och. 22 An déi siwen haten hatt, an hunn kee Som hannerlooss: lescht vun all ass d'Fra och gestuerwen. 23 An der Operstéiungszeen also, wa si opstoen, wiem seng Fra soll si vun hinnen sinn? fir déi siwen haten hir zu Fra. 24 De Jesus huet hinnen geäntwert: " Fälscht dir iech also net, well dir d'Schrëften net kennt, an d'Kraaft vu Gott net? 25 Well wa se aus den Doudegen opstoen, si si weder bestueden, nach ginn se bestuet; awer si wéi d'Engelen, déi am Himmel sinn. 26 A wéi Dir déi Doudeg beréiert, datt se operstoen: hutt Dir net am Buch vum Moses gelies, wéi Gott am Busch zu him geschwat huet a gesot huet: Ech sinn de Gott vum Abraham, an de Gott vum Isaac, an de Gott vum Jakob. ? 27 Hien ass net de Gott vun den Doudegen, mee de Gott vun de Liewegen: Dir maacht also vill falsch. 28Un ee vun de Schrëftgeléiert ass komm, an nodeem si héieren hunn, datt si zesumme riichten, a feststellen, datt hien hinnen gutt geäntwert huet, huet hie gefrot: Wat ass dat éischt Gebot vun allem? 29 De Jesus huet him geäntwert: Dat éischt vun alle Geboter ass: Héiert, Israel! Den Här eise Gott ass een Här:

KAPITEL 12 1 An hien huet ugefaang mat hinnen duerch Parabelen ze schwätzen. E bestëmmte Mann huet e Wéngert gepflanzt, an eng Hecke ronderëm gesat, an eng Plaz fir d'Wäifett gegruewen, an en Tuerm gebaut, an et un d'Handhären erausgelooss, an ass an e wäit Land gaang. 2 An an der Saison huet hien un d'Männer e Knecht geschéckt, fir datt hien vun de Besëtzer vun der Fruucht vum Wéngert kritt. 3 A si hunn hie gefaangen, an hien geschloen, an hunn hien eidel fortgeschéckt. 4 An erëm huet hien hinnen en aneren Dénger geschéckt; an op hien hunn si Steng gegoss, an hien um Kapp blesséiert, an him schued geschéckt ewech geschéckt. 5 An erëm huet hien en aneren geschéckt; an hien hunn si ëmbruecht, a vill anerer; e puer schloen, an e puer ëmbréngen. 6 Dowéinst huet hien nach ee Jong, säi beléiften, hien huet hien och als lescht un si geschéckt, a gesot: Si wäerte mäi Jong éieren.

36

D'Evangelium vum Mark

30 An du solls den Här, Äre Gott, mat Ärem ganzen Häerz, a mat Ärer ganzer Séil, a mat Ärem ganze Verstand, a mat all Ärer Kraaft gär hunn: dëst ass dat éischt Gebot. 31 An déi zweet ass wéi, nämlech dëst: Du solls dengem Noper gär wéi dech selwer. Et gëtt keen anere Gebot méi grouss wéi dës. 32 An de Schrëftsteller sot zu him: Gutt, Meeschter, du hues d'Wourecht gesot: well et gëtt ee Gott; an et gëtt keen anere wéi hien: 33 An hie gär mat ganzem Häerz, a mat ganzem Verständnis, a mat der ganzer Séil, a mat all der Kraaft, a säi Noper wéi sech selwer gär ze hunn, ass méi wéi all ganz Brennoffer an Opfer. 34 A wéi de Jesus gesinn huet, datt hien diskret geäntwert huet, sot hien zu him: Du bass net wäit vum Räich vu Gott. An duerno huet kee Mënsch him eng Fro gestallt. 35 De Jesus huet geäntwert a gesot, wärend hien am Tempel geléiert huet: Wéi soen d'Schrëftgeléiert, datt de Christus de Jong vum David ass? 36 Fir den David selwer sot vum Hellege Geescht: Den HÄR sot zu mengem Här: Sëtzt du op menger rietser Hand, bis ech Är Feinden zu Äre Fousshocker maachen. 37 Dofir nennt den David selwer him Här; a wou ass hien dann säi Jong? An d'Allgemengheet huet hie gär héieren. 38 An hien sot zu hinnen a senger Doktrin: Opgepasst op d'Schrëftgeléiert, déi gär an laang Kleeder goen, a gär Gréiss op de Maartplazen, 39 An de Chef sëtzt an de Synagogen, an déi iewescht Zëmmeren op Fester: 40 Déi d'Witfraenhaiser opzerelen, a fir eng Virstellung laang Gebieder maachen: dës wäerte méi grouss Verdammung kréien. 41 De Jesus souz vis-à-vis vun der Schatzkëscht, an huet gekuckt, wéi d'Leit Suen an d'Schatzkammer werfen: a vill, déi räich waren, hu vill gegoss. 42Un do koum eng aarm Witfra, a si huet zwee Mierwen era gehäit, déi e Féiss maachen. 43 An hien huet seng Jünger zu him geruff, a sot zu hinnen: Wierklech, ech soen Iech, datt dës aarm Witfra méi erakoum wéi all déi, déi an de Schatzkammer gegoss hunn: 44 Fir alles wat si vun hirem Iwwerfloss eraginn hunn; awer si huet aus hirem Wëllen alles gegoss wat hatt hat, och all hir Liewensdauer.

7 A wann Dir vu Kricher a Rumeuren vu Kricher héiert, da sidd Dir net besuergt: well sou Saache musse sinn; awer d'Enn wäert nach net sinn. 8 Fir d'Natioun wäert géint d'Natioun opstoen, an d'Kinnekräich géint d'Kinnekräich: an et gëtt Äerdbiewen op verschiddene Plazen, an et wäert Hongersnout a Probleemer sinn: dëst sinn d'Ufanks vu Leed. 9 Awer passt op Iech selwer: well si wäerten Iech un de Conseils iwwerginn; an an de Synagogen wäert Dir geschloe ginn: an Dir wäert virun Herrscher a Kinneke fir mech bruecht ginn, fir en Zeegnes géint hinnen. 10 An d'Evangelium muss fir d'éischt ënnert allen Natiounen publizéiert ginn. 11 Awer wann se dech féieren an dech ausléisen, denkt net virdru wat Dir schwätzt, a maacht Iech net vir: awer wat Dir an där Stonn gitt, dat schwätzt Dir: well et sidd net Dir, déi schwätzt, awer den Hellege Geescht. 12 Elo soll de Brudder de Brudder zum Doud verroden, an de Papp de Jong; an d'Kanner solle géint hir Eltere opstoen, a veruersaachen datt se ëmbruecht ginn. 13 An dir wäert vun all Mënsch gehaasst ginn fir mäin Numm d'Wuel: mee deen bis zum Enn erhalen wäert, déi selwecht wäert gerett ginn. 14 Awer wann Dir d'Abomination vun der Wüst gesinn, vun der Prophéit Daniel geschwat, stoe wou et net sollt, (loosst deen, dee liest, verstoen), da loosst déi, déi a Judéa sinn, an d'Bierger flüchten: 15 A loosst deen, deen um Haus ass, net an d'Haus erofgoen, an och net dohinner goen, fir eppes aus sengem Haus erauszehuelen: 16 A loosst deen, deen um Feld ass, net méi zréckzéien fir säi Kleedung opzehuelen. 17 Awer wee deenen, déi mat Kand sinn, an deenen, déi an deenen Deeg Saugen! 18 A biet dir, datt Äre Fluch net am Wanter ass. 19 Fir an deenen Deeg wäert Leed sinn, sou wéi net vum Ufank vun der Schafung war, déi Gott bis dës Zäit erschaf huet, an och net wäert sinn. 20 An ausser datt den Här déi Deeg verkierzt huet, soll kee Fleesch gerett ginn: awer fir d'Wuel vun de gewielten, déi hie gewielt huet, huet hien d'Deeg verkierzt. 21 A wann dann iergendeen zu dir seet: Kuck, hei ass de Christus; oder, kuckt, hien ass do; gleewen him net: 22 Fir falsch Christusen a falsch Prophéiten wäerten opstoen, a wäerten Zeeche a Wonner weisen, fir, wann et méiglech wier, och déi gewielten ze verféieren. 23 Ma passt op: kuck, ech hunn iech alles virausgesot. 24 Awer an deenen Deeg, no där Tribulatioun, wäert d'Sonn däischter ginn, an de Mound wäert hir Liicht net ginn, 25 An d'Stäre vum Himmel falen, an d'Kräften, déi am Himmel sinn, wäerte gerëselt ginn. 26 An da wäerte si de Mënschejong gesinn an de Wolleke kommen mat grousser Kraaft a Herrlechkeet. 27 An da wäert hien seng Engele schécken, a wäert seng Auswahlen aus de véier Wand sammelen, vum äusserste Deel vun der Äerd bis zum ieweschten Deel vum Himmel. 28 Elo léiert e Parabel vum Figebam; Wann hir Branche nach zaart ass, a Blieder erausgeet, wësst Dir datt de Summer no ass:

KAPITEL 13 1 A wéi hien aus dem Tempel erausgaang ass, sot ee vu senge Jünger zu him: Meeschter, kuckt wéi eng Aart vu Steng a wéi eng Gebaier hei sinn! 2 De Jesus huet him geäntwert, an huet zu him gesot: Gesitt Dir dës grouss Gebaier? et däerf kee Steen op engem anere gelooss ginn, deen net ofgerappt gëtt. 3 A wéi hien um Olivebierg vis-à-vis vum Tempel souz, hunn de Péitrus an den Jakobus, de Johannes an den Andreas him privat gefrot: 4 Sot eis, wéini sollen dës Saache sinn? a wat soll d'Zeeche sinn, wann all dës Saachen erfëllt ginn? 5 De Jesus huet hinnen geäntwert, ugefaang ze soen: Passt op datt kee Mënsch dech täuscht: 6 Well vill wäerten a mengem Numm kommen, a soen: Ech sinn de Christus; a wäert vill täuschen.

37

D'Evangelium vum Mark

29 Also Dir op der selwechter Manéier, wann Dir dës Saache gesinn geschitt geschitt, wësst datt et no ass, och bei den Dieren. 30 Wierklech, ech soen Iech, datt dës Generatioun net wäert passéieren, bis all dës Saache gemaach ginn. 31 Himmel an Äerd wäerten fortgoen: awer meng Wierder wäerten net fortgoen. 32 Awer vun deem Dag an där Stonn weess kee Mënsch, nee, net d'Engelen, déi am Himmel sinn, weder de Jong, mee de Papp. 33 Passt op, waacht a biet: well Dir wësst net wéini d'Zäit ass. 34 Well de Mënschejong ass wéi e Mann, deen eng wäit Rees mécht, dee säin Haus verlooss huet, an seng Dénger Autoritéit ginn huet, an all Mënsch seng Aarbecht, an dem Portier befaasst huet ze kucken. 35 Waacht also, well dir wësst net, wéini de Meeschter vum Haus kënnt, um Owend, oder um Mëtternuecht, oder beim Hunneg, oder am Mueren: 36 Fir dass hien dech net op eemol schlofe fënnt. 37 A wat ech iech soen, soen ech allen: Waacht.

14 A wou och ëmmer hien eragoe wäert, sot dir zum Guttmann vum Haus: De Meeschter seet: Wou ass d'Gaaschtkammer, wou ech d'Pessach mat menge Jünger iessen? 15 An hien wäert Iech e grousst Uewerzëmmer weisen, ausgestatt a virbereet: do maacht Iech prett fir eis. 16 A seng Jünger sinn erausgaang, an sinn an d'Stad komm, an hunn fonnt, wéi hien hinnen gesot hat: a si hunn d'Pessach fäerdeg gemaach. 17 An den Owend kënnt hie mat deenen zwielef. 18A wéi si souz an iessen, sot de Jesus: Wierklech, ech soen iech: Ee vun iech, dee mat mir ësst, wäert mech verroden. 19 A si hunn ugefaang traureg ze sinn, an zu him een nom aneren ze soen: Ass et ech? an en aneren sot: Ass et ech? 20 An hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Et ass ee vun deenen zwielef, dee mat mir an d'Schuel taucht. 21 De Mënschejong geet zwar, wéi vun him geschriwwen ass: awer wee deem Mann, vun deem de Mënschejong verroden ass! gutt wier et fir dee Mann, wann hien ni gebuer wier. 22 A wéi si giess hunn, huet de Jesus Brout geholl, a geseent, an huet et gebrach, an huet hinne gesot: Huelt, iesst: dëst ass mäi Kierper. 23 An hien huet de Coupe geholl, a wéi hien Merci gesot huet, huet hien hinnen et ginn: a si hunn all driwwer gedronk. 24 An hie sot zu hinnen: Dëst ass mäi Blutt vum neie Testament, dat fir vill vergoss gëtt. 25 Wierklech, ech soen Iech, ech wäert net méi vun der Fruucht vum Rief drénken, bis deen Dag, datt ech et am Räich vu Gott nei drénken. 26 A wéi si e Hymn gesongen haten, sinn si op den Olivebierg erausgaang. 27 De Jesus sot zu hinnen: Dir wäert all dës Nuecht wéinst mir beleidegt ginn: well et ass geschriwwen: Ech wäert de Schäfer schloen, an d'Schof wäerte verspreet ginn. 28Awer nodeems ech operstanen sinn, ginn ech virun dir a Galiläa. 29 De Péitrus sot zu him: Och wa se all beleidegt sinn, wäert ech awer net. 30 De Jesus sot zu him: Wierklech soen ech dir, datt haut, och an dëser Nuecht, ier den Hunn zweemol gekräizt huet, du solls mir dräimol verleegnen. 31 Awer hien huet méi hefteg gesot: Wann ech mat dir stierwen, da wäert ech dech op kee Fall verleegnen. Ähnlech gesot och si all. 32 A si koumen op eng Plaz, déi Getsemane genannt gouf: an hie sot zu senge Jünger: Sëtzt dir hei, während ech bieden. 33 An hien huet de Péitrus, de Jakobus an de Johannes mat sech geholl, an huet ugefaang ze schrecklech erstaunt a ganz schwéier ze sinn; 34 A sot zu hinnen: Meng Séil ass iwwerschësseg traureg bis zum Doud: Bleift hei a kuckt op. 35 Hien ass e bëssen no vir gaangen, ass op de Buedem gefall an huet gebiet, datt, wann et méiglech wier, d'Stonn vu him passéieren. 36 An hie sot: Abba, Papp, alles ass Iech méiglech; huel mir dës Taass ewech: trotzdem net wat ech wëll, mee wat Dir wëllt.

KAPITEL 14 1 No zwee Deeg war d'Fest vum Pessach a vum ongeséierte Brout: an d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert hunn gesicht, wéi se hien duerch Handwierk huelen an hien ëmbréngen. 2 Awer si soten: Net um Festdag, fir datt d'Leit net opstoen. 3 A wéi hien zu Bethany am Haus vum Simon dem Aussätzige war, wéi hien um Fleesch souz, koum eng Fra, déi eng Albaster-Këscht mat Salef vum Spikenard ganz wäertvoll hat; a si huet d'Këscht gebremst, an huet se op de Kapp gegoss. 4 An et waren e puer, déi an sech selwer Roserei haten, a soten: Firwat ass dës Salbe gemaach? 5 Well et kéint fir méi wéi dräihonnert Péng verkaaft ginn an den Aarm ginn. A si hunn géint hatt gemummt. 6 De Jesus sot: Loosst hatt eleng; firwat maacht Dir hatt? si huet mech eng gutt Aarbecht gemaach. 7 Well Dir hutt déi Aarm ëmmer bei Iech, a wann Dir wëllt, kënnt Dir hinnen gutt maachen: awer mir hutt Dir net ëmmer. 8 Si huet gemaach wat se konnt: si ass virdru komm fir mäi Kierper zum Begruewen ze salven. 9 Wierklech soen ech iech: Wou och ëmmer dëst Evangelium an der ganzer Welt gepriedegt gëtt, och dat, wat si gemaach huet, wäert geschwat ginn fir hir ze Gedenken. 10 De Judas Iskariot, ee vun deenen zwielef, ass bei d'Hohepriister gaang, fir hien hinnen ze verroden. 11 Wéi si et héieren hunn, ware si frou, an hunn versprach him Geld ze ginn. An hie gesicht wéi hien him bequem verroden kéint. 12 An den éischten Dag vum ongeséierte Brout, wéi se d'Pessach ëmbruecht hunn, soten seng Jünger zu him: Wou wëlls du, datt mir higoen a preparéieren, fir datt Dir d'Pessach iesse kënnt? 13 An hien huet zwee vu senge Jünger geschéckt, a sot zu hinnen: Gitt an d'Stad, an do wäert Iech e Mann begéinen, deen e Becher Waasser dréit: Folg him.

38

D'Evangelium vum Mark

37 An hien ass komm, a fënnt se schlofen, a sot zu Péitrus: Simon, schléift Dir? Kënnt Dir net eng Stonn kucken? 38 Waacht op a biet, fir datt Dir net an d'Versuchung gitt. De Geescht ass wierklech prett, awer d'Fleesch ass schwaach. 39 An hien ass erëm fortgaang, an huet gebiet, an huet déiselwecht Wierder geschwat. 40 A wéi hien zréckkoum, huet hien se erëm ageschlof fonnt (well hir Ae waren schwéier), an si woussten net wat him ze äntweren. 41 An hien ass fir d'drëtte Kéier komm, a sot zu hinnen: Schlof elo weider, an huelt Är Rou: et ass genuch, d'Stonn ass komm; kuck, de Mënschejong gëtt an d'Hänn vu Sënner ausgeliwwert. 42 Stéch op, loosst eis goen; kuck, dee mech verréit ass bei der Hand. 43 An direkt, wéi hien nach geschwat huet, kënnt de Judas, ee vun den zwielef, a mat him eng grouss Villfalt mat Schwerter a Staang, vun de Hohepriister an de Schrëftgeléierten an den Eelsten. 44 An deen, deen hie verroden huet, huet hinnen en Zeeche ginn a gesot: Wien ech kuss, dat ass hien; huelt hien, a féiert hie sécher ewech. 45 A soubal hie komm ass, geet hien direkt bei hien a seet: Meeschter, Meeschter! an huet him Kuss. 46A si hunn hir Hänn op hie geluecht, an hunn hien geholl. 47 An ee vun deenen, déi do stoungen, huet e Schwäert gezunn, an e Knecht vum Hohepriister geschloen an säin Ouer ofgeschnidden. 48 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Sidd dir erauskomm, wéi géint en Déif, mat Schwäerter a mat Stänn fir mech ze huelen? 49 Ech war all Dag mat Iech am Tempel Léier, an Dir hutt mech net geholl: awer d'Schrëfte mussen erfëllt ginn. 50 A si hunn hien all verlooss a si geflücht. 51 An do ass him e gewëssene jonke Mann nokomm, deen e Léngentuch ëm säi plakege Kierper hat; an déi jonk Männer hunn him festgeholl: 52 An hien huet d'Lénge Stoff verlooss an ass plakeg vun hinnen geflücht. 53 A si hunn de Jesus bei den Hohepriister gefouert: a mat him waren all d'Hohepriister an d'Eelsten an d'Schrëftgeléiert versammelt. 54 De Péitrus ass him vu wäitem gefollegt, souguer an de Palais vum Hohepriister: an hie souz mat den Dénger an huet sech um Feier erwiermt. 55 An d'Hohepriister an de ganze Conseil hunn Zeien géint de Jesus gesicht, fir hien ëmzebréngen; a fonnt keng. 56 Well vill hunn falsch Zeien géint hie gemaach, awer hir Zeien waren net zesummen. 57 An do sinn opkomm, an huet falsch Zeien géint hie gesot, 58 Mir héieren hien soen: Ech wäert dësen Tempel zerstéieren, dee mat Hänn gemaach ass, a bannent dräi Deeg bauen ech en aneren ouni Hänn. 59 Awer och net esou waren hiren Zeien zesummen eens. 60 An den Hohepriister ass an der Mëtt opgestan an huet de Jesus gefrot a gesot: Geäntwert Dir näischt? wat ass dat, wat dës Zeien géint dech? 61 Hien huet awer roueg gehalen an huet näischt geäntwert. Nach eng Kéier huet den Hohepriister him gefrot a sot zu him: Sidd Dir de Christus, de Jong vum geseenten?

62 De Jesus sot: Ech sinn: an dir wäert de Mënschejong gesinn op der rietser Hand vun der Muecht sëtzen, an an de Wolleke vum Himmel kommen. 63 Dunn huet den Hohepriister seng Kleeder gerappt a gesot: Wat brauche mir nach Zeien? 64 Dir hutt d'Lastering héieren: wat mengt Dir? A si all veruerteelt him fir den Doud schëlleg ze sinn. 65 An e puer hunn ugefaang op hien ze späizen, a säi Gesiicht ze decken, an hien ze buffen an zu him ze soen: Prophesie: an d'Dénger hunn hien mat de Handfläche geschloen. 66 A wéi de Péitrus ënner am Palais war, kënnt eng vun de Déngschtmeedchen vum Hohepriister: 67 A wéi si de Péitrus gesinn huet sech waarm ze ginn, huet si op hie gekuckt a gesot: An du waars och mam Jesus vun Nazareth. 68 Hien huet awer ofgeleent a gesot: Ech weess et net, ech verstinn och net, wat Dir seet. An hien ass eraus an d'Veranda; an den Hunn Crew. 69 An eng Déngschtmeedchen huet hien erëm gesinn, an huet ugefaang zu deenen ze soen, déi do stoungen: Dëst ass ee vun hinnen. 70 An hien huet et erëm dementéiert. An e bësschen duerno, hunn déi, déi do stoungen, erëm zum Péitrus gesot: Du bass sécher ee vun hinnen, well du bass e Galiläer, an deng Ried stëmmt domat. 71 Awer hien huet ugefaang ze verfluchten an ze schwieren a gesot: Ech kennen dëse Mann net, vun deem dir schwätzt. 72 An déi zweete Kéier huet den Hunn gekäppt. An de Péitrus huet d'Wuert erënnert, wat de Jesus zu him gesot huet: Ier den Hunn zweemol kräizt, solls du mir dräimol verleegnen. A wéi hien doriwwer geduecht huet, huet hie gekrasch. KAPITEL 15 1 An gläich moies hunn d'Hohepriister eng Konsultatioun mat den Eelsten a Schrëftgeléierten an dem ganze Conseil gemaach, an hunn de Jesus gebonnen, an hunn hien ewechgeholl an hien dem Pilatus geliwwert. 2 De Pilatus huet him gefrot: Sidd Dir de Kinnek vun de Judden? An hien huet geäntwert, sot zu him: Du sot et. 3 An d'Hohepriister hunn hie vu ville Saache beschëllegt: awer hien huet näischt geäntwert. 4 De Pilatus huet him nach eng Kéier gefrot a gesot: Äntwert du näischt? kuck wéivill Saache si géint dech Zeien. 5 De Jesus huet awer näischt geäntwert; sou datt de Pilatus sech bewonnert huet. 6 Op deem Fest huet hien hinnen elo ee Gefaangenen fräigelooss, wiem se wollten. 7 An et war een, dee Barabbas geheescht huet, dee gebonnen war mat deenen, déi mat him Opstand gemaach hunn, deen am Opstand ëmbruecht hat. 8 An d'Multialitéit, déi haart gekrasch huet, huet ugefaang ze begéinen, datt hie maache wéi hie jeemools mat hinnen gemaach huet. 9 De Pilatus huet hinnen awer geäntwert a gesot: Wëllt dir iech de Kinnek vun de Judden fräiloossen? 10 Well hie wousst, datt d'Hohepriister hien aus Näid geliwwert haten.

39

D'Evangelium vum Mark

11 Awer d'Hohepriister hunn d'Leit beweegt, fir datt hien hinnen léiwer de Barabbas fräigelooss huet. 12 De Pilatus huet geäntwert a sot nach eng Kéier zu hinnen: Wat wëlls du dann, datt ech deem maachen, deen dir de Kinnek vun de Judden nennt? 13 A si hunn erëm geruff: Kräizt hien. 14 Du sot de Pilatus zu hinnen: Firwat, wat Béis huet hien gemaach? A si hunn ëmsou méi grouss geruff: Kräizt hien. 15 Also de Pilatus, dee gewëllt d'Leit zefridden ze stellen, huet hinnen de Barabbas fräigelooss, an huet de Jesus ausgeliwwert, wéi hien hie geschloen huet, fir gekräizegt ze ginn. 16 An d'Zaldoten hunn hien an d'Hal gefouert, genannt Praetorium; a si ruffen déi ganz Band zesummen. 17 A si hunn him mat Purpur gekleet, an eng Kroun vun Dornen gepflanzt an et ëm säi Kapp geluecht, 18 An hien huet ugefaang him ze begréissen: Hallo, Kinnek vun de Judden! 19 A si hunn him mat engem Riet op de Kapp geschloen, an hunn op hie gespaut, an d'Knéien béien, hunn hie veréiert. 20 A wéi si mat him gespott hunn, hunn si him de Purpur ewechgeholl, an him seng eege Kleeder ugedoen an hien eraus gefouert, fir hie ze kräizegen. 21 A si zwéngen een Simon aus dem Cyrener, dee laanschtgaangen ass, aus dem Land erauskoum, de Papp vum Alexander a vum Rufus, fir säi Kräiz ze droen. 22 A si bréngen hien op d'Plaz Golgotha, dat ass, ausgedréckt, D'Plaz vun engem Schädel. 23 A si hunn him Wäin mat Myrrhe gemëscht ze drénken, awer hien huet et net kritt. 24A wéi si hie gekräizegt haten, hu si seng Kleedungsstécker opgedeelt, an d'Lot op si geworf, wat jidderee soll huelen. 25 Et war déi drëtt Stonn, a si hunn hie gekräizegt. 26 An d'Opschrëft vu senger Uklo gouf iwwerschriwwen: DE KENG VUN DE JUDDEN. 27 A mat him kräizege si zwee Déif; deen op senger rietser Hand, an déi aner op senger lénkser Säit. 28 An d'Schrëft ass erfëllt ginn, déi seet: An hie gouf mat den Iwwertreder gezielt. 29 Un déi, déi laanschtgaange sinn, hunn op hie geschloen, de Kapp gewackelt a gesot: Ah, du, deen den Tempel zerstéiert an en an dräi Deeg baut! 30 Rett dech, a komm vum Kräiz erof. 31 Och d'Hohepriister, déi Spott hunn, soten ënner sech mat de Schrëftgeléiert: Hien huet anerer gerett; selwer kann hien net retten. 32 Loosst de Christus, de Kinnek vun Israel, elo vum Kräiz erofkommen, fir datt mir gesinn a gleewen. An déi, déi mat him gekräizegt goufen, hunn him verroden. 33 A wéi déi sechst Stonn komm ass, gouf et Däischtert iwwer dat ganzt Land bis zur néngter Stonn. 34 An an der néngter Stonn huet de Jesus mat enger haarder Stëmm geruff a gesot: Eloi, Eloi, lama sabachthani? dat ass, interpretéiert, Mäi Gott, mäi Gott, firwat hutt Dir mech verlooss? 35 Un e puer vun deenen, déi do stoungen, wéi se et héieren hunn, soten: Kuck, hien rifft den Elias. 36 Un een ass gerannt an huet e Schwamm voller Esseg gefëllt, an huet en op e Riet gesat, an huet him ze drénke

40

ginn, a sot: Loosst eleng! loosse mer kucken, ob den Elias kommt fir hien erof ze huelen. 37 De Jesus huet mat enger haarder Stëmm geruff an huet de Geescht opginn. 38 An de Schleier vum Tempel gouf vun uewen op ënnen an zwee zerräissen. 39 A wéi de Centurion, dee géint hie stoung, gesinn huet, datt hien esou geruff huet an de Geescht opginn huet, sot hien: Wierklech, dëse Mann war de Jong vu Gott. 40 Et waren och Fraen, déi vu wäit ewech gekuckt hunn: ënner deenen d'Maria Magdalena, an d'Maria, d'Mamm vum Jakobus dee Klengen a vu Joses, a Salome; 41 (Deen och, wéi hien a Galiläa war, him nogaangen an him gedéngt huet) a vill aner Fraen, déi mat him op Jerusalem koumen. 42 An elo, wéi den Owend komm ass, well et d'Virbereedung war, dat ass, den Dag virum Sabbat, 43 De Joseph vun Arimathaea, en éierleche Beroder, deen och op d'Kinnekräich vu Gott gewaart huet, ass komm, an ass couragéiert bei de Pilatus eragaang an huet de Kierper vum Jesus verlaangt. 44 An de Pilatus huet sech gewonnert, wann hie schonn dout wier: a rufft him den Centurion un, huet hie gefrot, ob hie schonn eng Zäit dout gewiescht wier. 45 A wéi hien et vum Centurion wousst, huet hien dem Joseph de Kierper ginn. 46 An hien huet fein Lengen kaaft, an huet hien erofgeholl an hien an d'Lénge gewéckelt, an hien an e Graf geluecht, dat aus engem Fiels gehackt war, an huet e Steen op d'Dier vum Graf gewalzt. 47 D’Maria Magdalena an d’Maria, d’Mamm vum Joses, hu gesinn, wou hie geluecht gouf. KAPITEL 16 1 A wéi de Sabbat eriwwer war, haten d'Maria Magdalena, an d'Maria, d'Mamm vum Jakobus, an de Salome, séiss Gewierzer kaaft, fir datt si kommen an hie gesalft. 2 A ganz fréi moies, den éischten Dag vun der Woch, koumen si beim Opgang vun der Sonn bei d'Graf. 3 A si soten ënner sech: Wien wäert eis de Steen vun der Dier vum Graf ewechrollen? 4 A wéi si gekuckt hunn, hu se gesinn, datt de Steen ewechgeréckelt war: well e ganz grouss war. 5 A si an d'Graf eragaangen, hunn se e jonke Mann gesinn op der rietser Säit sëtzt, an engem laange wäisse Kleed gekleet; a si waren erschreckt. 6 An hie sot zu hinnen: Maacht net Angscht: Dir sicht de Jesus vun Nazareth, dee gekräizegt gouf: hien ass opgestan; hien ass net hei: kuck d'Plaz wou se him geluecht hunn. 7 Ma gitt op de Wee, sot zu senge Jünger an dem Péitrus, datt hie virun iech a Galiläa geet: do solls du hien gesinn, wéi hien zu dir gesot huet. 8 A si sinn séier erausgaang, a sinn aus dem Graf geflücht; well si hunn geziddert a waren erstaunt: Si hunn och näischt zu engem Mënsch gesot; well si hunn Angscht. 9 Wéi de Jesus den éischten Dag vun der Woch fréi operstanen ass, ass hien fir d'éischt der Maria Magdalena erschéngen, aus där hie siwen Däiwel geworf hat. 10 A si ass gaang an huet hinne gesot, déi mat him gewiescht wieren, wéi si gekrasch a gekrasch hunn.

D'Evangelium vum Mark

11 A si, wéi se héieren haten, datt hie lieweg war, a vun hatt gesinn goufen, hunn net gegleeft. 12 Duerno ass hien an enger anerer Form un zwee vun hinnen erschéngen, wéi se gaang sinn, a sinn an d'Land gaangen. 13A si sinn gaang an hunn et dem Rescht gesot: Si hunn och net gegleeft. 14 Duerno ass hien un déi eelef erschéngen, wéi se um Fleesch souzen, an huet si mat hirem Ongleewen an hirem Häerzhärkeet bestrooft, well se net gegleeft hunn, déi hie gesinn hunn, nodeems hien operstanen ass. 15 An hie sot zu hinnen: Gitt an d'ganz Welt, a priedegt d'Evangelium fir all Kreatur. 16 Dee gleeft a gedeeft gëtt, soll gerett ginn; mee deen net gleeft, wäert verdammt ginn. 17 An dës Zeeche sollen deene verfollegen, déi gleewen; A mengem Numm sollen se Däiwel erauswerfen; si solle mat neie Sproochen schwätzen; 18 Si sollen Schlaangen ophuelen; a wa se iergendeng déidlech Saach drénken, da wäert et hinnen net schueden; si sollen d'Hänn op déi Krank leeën, a si wäerten erholen. 19 Also, nodeems den Här zu hinnen geschwat huet, gouf hien an den Himmel opgeholl, a souz op der rietser Hand vu Gott. 20 A si sinn erausgaang an hunn iwwerall gepriedegt, den Här huet mat hinnen geschafft an d'Wuert mat Zeeche bestätegen. Amen.

41

Luke KAPITEL 1 1 Well vill an der Hand geholl hunn fir eng Erklärung vun deene Saachen opzestellen, déi sécherlech ënner eis gegleeft ginn, 2 Och wéi se eis geliwwert hunn, déi vun Ufank un Zeien waren, a Minister vum Wuert; 3 Et huet mir och gutt geschéngt, well ech vun Ufank un alles perfekt Verständnis gehat hunn, fir dech an Uerdnung ze schreiwen, excellentsten Theophilus, 4 Fir datt Dir d'Sécherheet vun deene Saache wësse kënnt, an deenen Dir instruéiert sidd. 5 Et war an den Deeg vum Herodes, dem Kinnek vu Judéa, e gewësse Paschtouer mam Numm Zacharias, aus dem Laf vun Abia: a seng Fra war vun den Duechtere vum Aaron, an hirem Numm war Elisabeth. 6 A si waren allebéid gerecht viru Gott, an all d'Geboter an d'Urteeler vum Här wandelen ouni Feeler. 7 A si hate kee Kand, well d'Elisabeth war onfruchtbar, a si waren elo gutt an de Joeren geschloen. 8 An et ass geschitt, datt wärend hien dem Paschtouer säi Büro viru Gott an der Uerdnung vu sengem Kurs ausgefouert huet, 9 Laut dem Gewunnecht vum Paschtoueramt war säi Loscht Rauch ze brennen, wann hien an den Tempel vum Här gaang ass. 10 An déi ganz Villzuel vun de Leit waren an der Zäit vun Räucherstäerkt ouni Gebiet. 11 An et ass him en Engel vum Här erschéngt, deen op der rietser Säit vum Rauchaltor steet. 12 A wéi de Zacharias hie gesinn huet, war hie besuergt, an Angscht ass op hie gefall. 13Ma den Engel sot zu him: Fäert net, Zacharias, well däi Gebied ass héieren; an deng Fra Elisabeth soll dir e Jong gebueren, an du solls säin Numm John nennen. 14 An du solls Freed a Freed hunn; a vill wäerte sech iwwer seng Gebuert freeën. 15 Well hie wäert grouss sinn an den Ae vum Här, a wäert weder Wäin nach staark drénken; an hie wäert mam Hellege Geescht gefëllt ginn, och vu senger Mamm senger Gebärmutter. 16 A vill vun de Kanner vun Israel soll hien sech zum HÄR hire Gott ëmdréinen. 17 An hie wäert virun him goen am Geescht a Kraaft vum Elias, fir d'Häerzer vun de Pappen op d'Kanner ze dréinen, an déi ongehéierlech un d'Wäisheet vun de Gerechten; e Vollek virbereet fir den Här ze preparéieren. 18Un Zacharias säd to den Engel:Wuut soll ech dat wessen? well ech sinn en ale Mann, a meng Fra gutt a Joeren geschloen. 19 An den Engel huet geäntwert, sot zu him: Ech sinn de Gabriel, deen a Presenz vu Gott stinn; an ech sinn geschéckt fir mat dir ze schwätzen, an dir dës glécklech Noriicht ze weisen. 20 A kuck, du wäerts domm sinn, an net fäeg ze schwätzen, bis den Dag, datt dës Saache gemaach ginn, well Dir meng Wierder net gleeft, déi an hirer Zäit erfëllt ginn. 21 Un d’Leit hunn op Zacharias gewaart, an hunn sech gewonnert, datt hie sou laang am Tempel bliwwen ass.

42

22 Wéi hien erauskoum, konnt hien net mat hinnen schwätzen: a si hu festgestallt, datt hien eng Visioun am Tempel gesinn hat: well hien huet hinnen gewënscht, a blouf sprachlos. 23 An et ass geschitt, datt, soubal d'Deeg vu sengem Ministère eriwwer waren, ass hien a säin eegent Haus fortgaang. 24 An no deenen Deeg ass seng Fra Elisabeth schwanger ginn, an huet sech fënnef Méint verstoppt, a gesot: 25 Sou huet den Här mat mir gehandelt an den Deeg, wou hien op mech gekuckt huet, fir meng Schold ënner de Mënschen ewechzehuelen. 26 An am sechste Mount gouf den Engel Gabriel vu Gott an eng Stad vu Galiläa geschéckt, genannt Nazareth, 27 Zu enger Jongfra, déi mat engem Mann, deem säin Numm Joseph war, aus dem Haus vum David, verléift war; an der Jongfra den Numm war Maria. 28Dan ass den Engel bei si komm a sot: Hallo, du, deen héich beléift sidd, den Här ass mat dir: geseent bass du ënner de Fraen. 29 A wéi si hie gesinn huet, war si beonrouegt vu sengem Aussoen, an huet sech an hirem Kapp gedréckt, wéi eng Begréissung dëst sollt sinn. 30 An den Engel sot zu hir: Fäert net, Maria, well du hues Gnod vu Gott fonnt. 31 A kuck, du solls an dengem Gebärmutter schwanger ginn, an e Jong bréngen, a soll säin Numm JESUS nennen. 32 Hie wäert grouss sinn, a soll de Jong vum héchsten genannt ginn: an den Här Gott wäert him den Troun vu sengem Papp David ginn: 33 An hie wäert iwwer d'Haus vum Jakob regéieren fir ëmmer; a vu sengem Räich gëtt et keen Enn. 34 Du sot d'Maria zum Engel: Wéi soll dat sinn, well ech kee Mënsch kennen? 35 An den Engel huet geäntwert an zu hir gesot: Den Hellege Geescht wäert op dech kommen, an d'Kraaft vum Allerhéchste wäert dech iwwerschësselen: dofir soll och déi helleg Saach, déi aus dir gebuer ginn, de Jong vu Gott genannt ginn. 36 A kuck, deng Cousin Elisabeth, si huet och e Jong an hirem Alter schwanger: an dëst ass de sechste Mount mat hir, deen onfruchtbar genannt gouf. 37 Well bei Gott wäert näischt onméiglech sinn. 38 An d'Maria sot: "Kuckt d'Déngschtmeedchen vum Här; sief et mir no Ärem Wuert. An den Engel ass vun hir fortgaang. 39 D'Maria ass an deenen Deeg opgestan, an ass séier an d'Hiwwelland gaang, an eng Stad vu Juda; 40 A si koumen an d'Haus vum Zacharias, an hunn d'Elisabeth begréisst. 41 An et ass geschitt, datt, wéi d'Elisabeth d'Begréissung vun der Maria héieren huet, ass d'Kand an hirem Bauch sprang; an d'Elisabeth gouf mam Hellege Geescht gefëllt: 42 A si huet mat haarder Stëmm erausgesprach a gesot: Geseent bass du ënnert de Fraen, a geseent ass d'Fruucht vun dengem Gebärmutter. 43 A wou ass dat fir mech, datt d'Mamm vu mengem Här bei mech kommen soll? 44 Well, kuckt, soubal d'Stëmm vun Ärer Begréissung a mengen Oueren geklongen ass, ass d'Kand a mengem Bauch vu Freed gesprongen.

LUKE

45 A geseent ass si, déi gegleeft huet: well et gëtt eng Leeschtung vun deene Saachen, déi hir vum Här gesot goufen. 46 An d'Maria sot: Meng Séil vergréissert den Här, 47 A mäi Geescht huet sech a Gott mäi Retter gefreet. 48 Well hien huet déi niddereg Immobilie vu senger Déngschtmeedchen ugesinn: well, kuck, vun elo un wäerten all Generatioun mech geseent nennen. 49 Well deen, dee staark ass, huet mir grouss Saache gemaach; an helleg ass säin Numm. 50 A seng Barmhäerzegkeet ass op déi, déi him vun Generatioun zu Generatioun fäerten. 51 Hien huet mat sengem Aarm Kraaft gewisen; hien huet déi houfreg an der Phantasie vun hiren Häerzer verspreet. 52 Hien huet déi Mächteg vun hire Sëtzer ofgerappt, an si vun nidderegem Grad erhéicht. 53 Hien huet déi Honger mat gudde Saachen gefëllt; an déi Räich huet hien eidel fortgeschéckt. 54 Hien huet säi Knecht Israel gehalen, fir seng Barmhäerzegkeet z'erënneren; 55 Wéi hien zu eise Pappen geschwat huet, zum Abraham a säi Som fir ëmmer. 56 D'Maria ass bei hir ongeféier dräi Méint bliwwen an ass zréck an hiert Haus. 57 Elo koum d'Elisabeth hir Vollzäit, datt si soll geliwwert ginn; a si huet e Jong gebuer. 58 An hir Noperen an hir Koseng hunn héieren, wéi den Här grouss Barmhäerzegkeet iwwer si gewisen huet; a si hu sech mat hir gefreet. 59 An et ass geschitt, datt um aachten Dag si si komm fir d'Kand ze beschneiden; an si hunn hien Zacharias genannt, nom Numm vu sengem Papp. 60 A seng Mamm huet geäntwert a gesot: Net esou; mee hien soll John genannt ginn. 61A si soten zu hir: Et gëtt kee vun denger Famill, déi mat dësem Numm genannt gëtt. 62 A si hunn sengem Papp Zeeche gemaach, wéi hien hie wollt ruffen. 63 Hien huet no engem Schreifdësch gefrot, a geschriwwen a gesot: Säin Numm ass de Johannes. A si hunn all iwwerrascht. 64 A säi Mond gouf direkt opgemaach, a seng Zong ass lassgaang, an hien huet geschwat a Gott gelueft. 65 An Angscht koum iwwer all déi ronderëm si gewunnt: an all dës Aussoe goufen am Ausland geraumt am ganze Biergland vu Judéa. 66 An all déi, déi se héieren hunn, hunn se an hiren Häerzer geluecht a gesot: Wat fir ee Kand soll dat sinn! An d'Hand vum Här war mat him. 67 A säi Papp Zacharias war mam Hellege Geescht gefëllt an huet profetéiert a gesot: 68 Geseent sief den HÄR, Gott vun Israel; well hien huet seng Leit besicht an erléist, 69 An huet en Horn vun der Erléisung fir eis am Haus vu sengem Knecht David opgeriicht; 70 Wéi hien duerch de Mond vu sengen hellege Prophéiten geschwat huet, déi zënter der Welt ugefaang hunn: 71 Fir datt mir vun eise Feinde gerett solle ginn, an aus der Hand vun all deenen, déi eis haassen; 72 Fir déi Barmhäerzegkeet ze maachen, déi eise Pappen versprach gouf, an un säin hellege Bund ze erënneren;

73 Den Eed, deen hien eisem Papp Abraham geschwuer huet, 74 Fir datt hien eis zouginn, datt mir aus der Hand vun eise Feinde gerett ginn, him ouni Angscht ze déngen, 75 An Hellegkeet a Gerechtegkeet virun him, all d'Deeg vun eisem Liewen. 76 An du, Kand, soll de Prophéit vum Allerhéchsten genannt ginn: well du solls virum Gesiicht vum Här goen, fir seng Weeër ze preparéieren; 77 Fir säi Vollek Wëssen iwwer Erléisung ze ginn duerch d'Verzeiung vun hire Sënnen, 78 Duerch déi zaart Barmhäerzegkeet vun eisem Gott; woubäi den Dagesspring vun uewen eis besicht huet, 79 Fir déi, déi an der Däischtert an am Schied vum Doud sëtzen, Liicht ze ginn, fir eis Féiss op de Wee vum Fridden ze féieren. 80 Un d'Kand ass gewuess, a war staark am Geescht, a war an de Wüste bis den Dag vu senger Verëffentlechung un Israel. KAPITEL 2 1 An et ass an deenen Deeg geschitt, datt et en Dekret vum Caesar Augustus erausgaang ass, datt d'ganz Welt besteiert ginn soll. 2 (An dës Besteierung gouf fir d'éischt gemaach wéi de Cyrenius Gouverneur vu Syrien war.) 3 An all goung fir besteiert ze ginn, jidderee a seng eege Stad. 4 De Joseph ass och vu Galiläa eropgaang, aus der Stad Nazareth, a Judéa, an d'Stad vum David, déi Bethlehem genannt gëtt; (well hien aus dem Haus an der Linie vum David war:) 5 Fir mat der Maria, senger verléifter Fra, besteiert ze ginn, grouss mat Kand. 6 A sou war et, datt, wärend se do waren, d'Deeg eriwwer sinn, datt si geliwwert sollt ginn. 7 A si huet hiren éischtgebuerene Jong erausbruecht, an huet hien a Schwammkleeder gewéckelt an hien an eng Krëpp geluecht; well et keng Plaz fir si an der Wiertschaft war. 8 An et waren am selwechte Land Schäfer, déi am Feld gewunnt hunn, an d'Nuecht iwwer hir Schéi waacht. 9 A kuck, den Engel vum Här ass op si komm, an d'Herrlechkeet vum Här huet ronderëm si geschéngt: a si ware ganz Angscht. 10 An den Engel sot zu hinnen: Fäert net: well, kuck, ech bréngen Iech eng gutt Noriicht vu grousser Freed, déi all d'Leit wäert sinn. 11 Fir iech ass haut an der Stad vum David e Retter gebuer, dat ass de Christus den Här. 12 An dëst wäert Iech en Zeeche sinn; Dir wäert d'Kand fannen, a gewéckelt Kleeder a läit an enger Krëpp. 13 An op eemol war et mam Engel eng Villzuel vun den himmleschen Här, déi Gott luewen a sot: 14 Éier u Gott am héchsten, an op der Äerd Fridden, gudde Wëllen u Männer. 15 An et ass geschitt, wéi d'Engelen vun hinnen an den Himmel fortgaange sinn, hunn d'Schäfer een zum aneren gesot: Loosst eis elo bis op Bethlehem goen, a gesinn dës Saach, déi geschitt ass, déi den Här bekannt gemaach huet. eis.

43

LUKE

16 A si koumen séier an hunn d'Maria, de Joseph an d'Kand fonnt, déi an enger Krëpp leien. 17 A wéi si et gesinn hunn, hunn si am Ausland dat Spréch bekannt gemaach, dat hinnen iwwer dëst Kand gesot gouf. 18 An all déi, déi et héieren hunn, hu sech iwwer déi Saache gefrot, déi hinnen vun de Schäfer gesot goufen. 19 D'Maria huet awer all dës Saache behalen, an huet se an hirem Häerz iwwerluecht. 20 An d'Herden sinn zréckkomm, Gott verherrlecht a luewen fir all déi Saachen, déi se héieren a gesinn hunn, wéi et hinnen gesot gouf. 21 A wéi aacht Deeg fir d'Beschneidung vum Kand fäerdeg waren, gouf säin Numm JESUS genannt, dee vum Engel sou genannt gouf, ier hien am Gebärmutter gebuer gouf. 22 A wéi d'Deeg vun hirer Reinigung no dem Gesetz vum Moses eriwwer waren, hunn si hien op Jerusalem bruecht, fir hien dem Här ze presentéieren; 23 (Wéi et am Gesetz vum Här geschriwwen ass: All männlecht, deen de Gebärmutter opmaacht, soll dem Här helleg genannt ginn;) 24 A fir en Opfer ze bidden no deem, wat am Gesetz vum Här gesot gëtt: E Paar Schildkröten oder zwee jonk Dauwen. 25 A kuck, et war e Mann zu Jerusalem, deem säin Numm Simeon war; an dee selwechte Mann war gerecht an fromm, gewaart op d'Troost vun Israel: an den Hellege Geescht war op him. 26 An et gouf him vum Hellege Geescht opgedeckt, datt hien den Doud net sollt gesinn, ier hien dem Här säi Christus gesinn huet. 27 An hien ass duerch de Geescht an den Tempel komm: a wéi d'Elteren d'Kand Jesus erabruecht hunn, fir him no dem Gesetz vum Gesetz ze maachen, 28 Dunn huet hien hien op seng Äerm geholl, a Gott geseent a sot: 29 Här, looss du elo däin Knecht a Fridden fortgoen, no Ärem Wuert: 30 Fir meng Aen hunn deng Erléisung gesinn, 31 Déi s du virum Gesiicht vun alle Leit virbereet hues; 32 E Liicht fir d'Heiden ze beliichten, an d'Herrlechkeet vun Ärem Vollek Israel. 33 De Joseph a seng Mamm hu sech iwwer déi Saachen gewonnert, déi vun him geschwat goufen. 34 De Simeon huet si geseent, a sot zu senger Mamm Maria: "Kuckt, dëst Kand ass fir de Fall an erëm operstanen vu ville an Israel; a fir en Zeeche, dat géint geschwat gëtt; 35 (Jo, e Schwäert wäert och duerch Är eege Séil duerchbriechen), fir datt d'Gedanke vu villen Häerzer opgedeckt kënne ginn. 36 An et war eng Anna, eng Prophetess, d'Duechter vum Phanuel, aus dem Stamm vun Aser: si war vun engem héijen Alter, an hat mat engem Mann siwe Joer gelieft vun hirer Jongfra; 37 A si war eng Witfra vu ronn véierzegzeg Joer, déi net vum Tempel fortgaang ass, awer Gott mat Fasten a Gebieder Nuecht an Dag gedéngt huet. 38 A si koum an deem Moment, huet och dem Här Merci gesot a vun him geschwat zu all deenen, déi no Erléisung zu Jerusalem gesicht hunn. 39 A wéi si alles gemaach hunn no dem Gesetz vum Här, si si zréck a Galiläa, an hir eege Stad Nazareth.

40 An d'Kand ass gewuess, a gouf staark am Geescht, gefëllt mat Wäisheet: an d'Gnod vu Gott war op him. 41 Seng Eltere sinn all Joer um Pessachfest op Jerusalem gaangen. 42 A wéi hien zwielef Joer al war, sinn si no dem Brauch vum Fest op Jerusalem gaang. 43 A wéi si d'Deeg erfëllt hunn, wéi se zréckkoum, ass d'Kand Jesus zu Jerusalem bliwwen; an de Joseph a seng Mamm woussten et net. 44 Awer si, ugeholl, datt hien an der Gesellschaft gewiescht wier, sinn eng Dagesrees gaang; a si hunn hien ënner hire Verwandten a Bekannten gesicht. 45 A wéi se hien net fonnt hunn, hu si sech erëm op Jerusalem zréckgezunn, an no him gesicht. 46 An et ass geschitt, datt no dräi Deeg si hien am Tempel fonnt hunn, an der Mëtt vun den Dokteren sëtzt, souwuel héieren wéi an hinnen Froen. 47 An all déi, déi hien héieren hunn, waren iwwerrascht iwwer säi Verständnis an seng Äntwerten. 48A wéi se hien gesinn hunn, ware si erstaunt: a seng Mamm sot zu him: Jong, firwat hutt Dir esou mat eis gemaach? kuck, däi Papp an ech hunn dech traureg gesicht. 49 An hie sot zu hinnen: Wéi ass et, datt dir mech gesicht hutt? Wësst Dir net datt ech iwwer mäi Papp säi Geschäft muss sinn? 50 A si hunn d'Wuert net verstanen, wat hie mat hinnen geschwat huet. 51 Hien ass mat hinnen erofgaang an ass op Nazareth komm, a war hinnen ënnerworf: awer seng Mamm huet all dës Aussoen an hirem Häerz gehalen. 52 De Jesus huet sech a Wäisheet a Statur vergréissert, an zugonschte vu Gott a Mënsch. KAPITEL 3 1 Am fofzéngten Joer vun der Herrschaft vum Tiberius Caesar, de Pontius Pilatus war Gouverneur vu Judéa, an den Herodes war den Tetrarch vu Galiläa, a säi Brudder Philippe Tetrarch vun Ituraea an aus der Regioun vun Trachonitis, an de Lysanias den Tetrarch vun Abilene, 2 D'Annas an de Kajaphas, déi Hohepriister waren, ass d'Wuert vu Gott dem Johannes, de Jong vum Zacharias, an der Wüst komm. 3 An hien ass an d'ganz Land ronderëm de Jordan komm, an huet d'Daf vun der Berouegung gepriedegt fir d'Verzeiung vu Sënnen; 4 Wéi et am Buch vun de Wierder vum Prophéit Esaias geschriwwen ass, a seet: D'Stëmm vun engem, deen an der Wüst rifft: Bereet de Wee vum Här, maacht seng Weeër riicht. 5 All Dall soll gefëllt ginn, an all Bierg an Hiwwel soll niddereg bruecht ginn; an déi kromme solle riicht gemaach ginn, an déi rau Weeër solle glat gemaach ginn; 6 An all Fleesch wäert d'Erléisung vu Gott gesinn. 7 Du sot hien zu der Mass, déi erauskoum, fir vun him gedeeft ze ginn: O Generatioun vu Viperen, wien huet dech gewarnt, fir vun der kommend Roserei ze flüchten? 8 Bréngt also Friichten eraus, déi der Berouegung wäertvoll sinn, a fänkt net an Iech selwer ze soen: Mir hunn den Abraham zu eisem Papp: well ech soen Iech, datt Gott fäeg ass aus dëse Steng Kanner fir den Abraham z'erhéijen.

44

LUKE

9 An elo ass och d'Axt op d'Wuerzel vun de Beem geluecht: all Bam also, deen net gutt Uebst bréngt, gëtt ofgeschnidden an an d'Feier geheit. 10 An d'Leit hunn hie gefrot a gesot: Wat solle mir dann maachen? 11 Hien huet geäntwert a seet zu hinnen: Wien zwee Mäntel huet, loosst him him ginn, deen keen huet; an deen, deen Fleesch huet, loosst hien dat och maachen. 12 Du koumen och Publikaner fir gedeeft ze ginn, a soten zu him: Här, wat solle mir maachen? 13 An hie sot zu hinnen: Gitt net méi genau wéi dat, wat dir ernannt ass. 14 An d’Zaldoten hunn him och gefrot a gesot: A wat solle mir maachen? An hien sot zu hinnen: Maacht kee Mënsch Gewalt, an och kee falsch beschëllegt; a sidd zefridden mat Ärem Loun. 15 A wéi d'Leit an Erwaardung waren, an all d'Mënschen an hiren Häerzer vum John bemierkt hunn, ob hien de Christus wier oder net; 16 De Johannes huet geäntwert, a sot zu hinnen all: Ech gedeeft iech wierklech mat Waasser; awer een, dee méi staark ass wéi ech, kënnt, de Klapp vun deem seng Schong ech net wäert sinn ze entloossen: hie wäert dech mam Hellege Geescht a mam Feier deafen: 17 Deem säi Fan a senger Hand ass, an hie wäert säi Buedem duerchaus rengegen, a wäert de Weess a seng Garner sammelen; awer de Kaaf wäert hie mat Feier verbrennen, dat net ausléist. 18 A vill aner Saachen huet hien a senger Ermanung dem Vollek gepriedegt. 19 Awer den Herodes, den Tetrarch, gouf vun him bestrooft wéinst dem Herodias, sengem Brudder Philip senger Fra, a fir all dat Béist, wat den Herodes gemaach huet, 20 Dat huet nach virun allem bäigefüügt, datt hien de Johannes am Prisong zougespaart huet. 21 Wéi all d'Leit gedeeft goufen, ass et geschitt, datt de Jesus och gedeeft a gebiet huet, ass den Himmel opgemaach ginn, 22 An den Hellege Geescht ass an enger kierperlecher Form wéi eng Dauf op hien erofgaang, an eng Stëmm koum aus dem Himmel, déi gesot huet: Du bass mäi léiwe Jong; an dech sinn ech gutt zefridden. 23 De Jesus selwer huet ugefaang ongeféier drësseg Joer al ze sinn, wéi et ugeholl gouf, de Jong vum Joseph, deen de Jong vum Heli war, 24 Wat de Jong vum Matthat war, deen de Jong vum Levi war, deen de Jong vum Melchi war, deen de Jong vum Janna war, deen de Jong vum Joseph war, 25 Wat de Jong vum Mattathias war, deen de Jong vum Amos war, deen de Jong vum Naum war, deen de Jong vum Esli war, deen de Jong vum Nagge war, 26 Wat de Jong vum Maath war, deen de Jong vum Mattathias war, deen de Jong vum Semei war, deen de Jong vum Joseph war, deen de Jong vum Juda war, 27 Wat de Jong vum Joanna war, deen de Jong vum Rhesa war, deen de Jong vum Zorobabel war, deen de Jong vum Salathiel war, deen de Jong vum Neri war, 28 Dee war de Jong vum Melchi, deen de Jong vum Addi war, deen de Jong vum Cosam war, deen de Jong vum Elmodam war, deen de Jong vum Er war,

29 Wat de Jong vum Jose war, deen de Jong vum Eliezer war, deen de Jong vum Jorim war, deen de Jong vum Matthat war, deen de Jong vum Levi war, 30 Wat de Jong vum Simeon war, deen de Jong vum Juda war, deen de Jong vum Joseph war, deen de Jong vum Jonan war, deen de Jong vum Eliakim war, 31 Wat de Jong vum Melea war, deen de Jong vum Menan war, deen de Jong vum Mattatha war, deen de Jong vum Nathan war, deen de Jong vum David war, 32 Wat de Jong vum Isai war, deen de Jong vum Obed war, deen de Jong vum Booz war, deen de Jong vum Salmon war, deen de Jong vum Naasson war, 33 Wat de Jong vum Aminadab war, deen de Jong vum Aram war, deen de Jong vum Esrom war, deen de Jong vu Phares war, deen de Jong vum Juda war, 34 Wat de Jong vum Jakob war, deen de Jong vum Isaac war, deen de Jong vum Abraham war, deen de Jong vum Thara war, deen de Jong vum Nachor war, 35 Wat war de Jong vum Saruch, deen de Jong vum Ragau war, deen de Jong vum Phalec war, deen de Jong vum Heber war, deen de Jong vum Sala war, 36 Wat de Jong vum Kainan war, deen de Jong vum Arphaxad war, deen de Jong vum Sem war, deen de Jong vum Noe war, deen de Jong vum Lamech war, 37 Wat de Jong vum Mathusala war, deen de Jong vum Enoch war, deen de Jong vum Jared war, deen de Jong vum Maleleel war, deen de Jong vum Kainan war, 38 Wat de Jong vum Enos war, deen de Jong vum Seth war, deen de Jong vum Adam war, deen de Jong vu Gott war. KAPITEL 4 1 De Jesus ass voll vum Hellege Geescht zréck vum Jordan, a gouf vum Geescht an d'Wüst gefouert, 2 Véierzeg Deeg vum Däiwel versucht ginn. An an deenen Deeg huet hien näischt giess: a wéi se eriwwer waren, huet hien duerno hongereg. 3 An den Däiwel sot zu him: Wann Dir de Jong vu Gott sidd, gebot dëse Steen, datt et Brout gemaach gëtt. 4 De Jesus huet him geäntwert a gesot: Et ass geschriwwen: Dee Mënsch wäert net nëmme vu Brout liewen, mee vun all Wuert vu Gott. 5 An den Däiwel, huet hien op en héije Bierg geholl, an huet him all d'Kinnekräicher vun der Welt an engem Moment vun der Zäit gewisen. 6 An den Däiwel sot zu him: All dës Muecht wäert ech dir ginn, an d'Herrlechkeet vun hinnen: fir dat ass mir geliwwert; an wiem ech et ginn. 7 Wann s du mech also wënscht, da wäert alles däin sinn. 8 De Jesus huet geäntwert an zu him gesot: Gitt dech hannert mir, Satan, well et ass geschriwwen: Du solls den Här, däi Gott, unbidden, an him nëmmen déngen. 9 An hien huet hien op Jerusalem bruecht, an hien op engem Héichpunkt vum Tempel gesat, a sot zu him: Wann s du de Jong vu Gott bass, da werf dech vun do erof: 10 Well et ass geschriwwen: Hie wäert seng Engelen iwwer dech ginn, fir dech ze halen: 11 An an hiren Hänn sollen se dech ophiewen, fir datt Dir zu all Moment Äre Fouss géint e Steen stéisst. 12 De Jesus huet him geäntwert, a sot zu him: Et gëtt gesot: Du solls den Här, däi Gott, net versuchen.

45

LUKE

13 A wéi den Däiwel all d'Versuchung opgehalen hat, ass hien eng Saison vun him fortgaang. 14 De Jesus ass an der Kraaft vum Geescht zréck a Galiläa komm: an do ass e Ruhm vun him duerch d'ganz Regioun ronderëm erausgaang. 15 An hien huet an hire Synagogen geléiert, vun all verherrlecht. 16 An hien ass op Nazareth komm, wou hien opgewuess ass: a wéi säi Gewunnecht war, ass hien um Sabbat an d'Synagog gaang an ass opgestan fir ze liesen. 17 An et gouf him d'Buch vum Prophet Esaias geliwwert. A wéi hien d'Buch opgemaach huet, huet hien d'Plaz fonnt, wou et geschriwwen ass: 18 De Geescht vum Här ass op mech, well hien huet mech gesalft fir den Aarm d'Evangelium ze priedegen; Hien huet mech geschéckt fir déi gebrachent Häerz ze heelen, fir d'Gefaangenen d'Befreiung ze priedegen, an d'Blinden d'Siicht z'erhalen, fir déi gebrochent ze befreien, 19 Fir dat akzeptabelt Joer vum Här ze priedegen. 20 An hien huet d'Buch zougemaach, an hien huet dem Minister et erëm ginn an huet sech gesat. An d'Ae vun all deenen, déi an der Synagog waren, waren op hien zougemaach. 21 An hien huet ugefaang zu hinnen ze soen: Haut ass dës Schrëft an Ären Oueren erfëllt. 22 An all hunn him Zeien bruecht, a sech iwwer déi gnädeg Wierder gefrot, déi aus sengem Mond erausgaange sinn. A si soten: Ass dat net dem Joseph säi Jong? 23 An hie sot zu hinnen: Dir wäert sécher zu mir dëst Spréch soen: Dokter, heele dech selwer: Wat mir héieren hunn zu Kapernaum gemaach, och hei an Ärem Land. 24 An hie sot: Wierklech soen ech iech: Kee Prophéit gëtt a sengem eegene Land ugeholl. 25 Awer ech soen Iech eng Wourecht, vill Witfra waren an Israel an den Deeg vum Elias, wéi den Himmel dräi Joer a sechs Méint zougemaach gouf, wéi grouss Hongersnout am ganze Land war; 26 Awer un kee vun hinnen gouf den Elias geschéckt, ausser op Sarepta, eng Stad vu Sidon, un eng Fra, déi eng Witfra war. 27 A vill Aussätzlech waren an Israel an der Zäit vum Eliseus dem Prophéit; a kee vun hinnen gouf gereinegt, an de Naaman de Syrier gerett. 28 An all déi an der Synagog, wéi se dat héieren hunn, ware mat Roserei gefëllt, 29 A si opgestan, an huet hien aus der Stad erausgehäit, an huet hien op d'Kante vum Hiwwel gefouert, op deem hir Stad gebaut gouf, fir datt si hie mat Kapp erofgeheien. 30 Awer hien ass duerch d'Mëtt vun hinnen gaangen, ass de Wee gaang, 31 A si koumen erof op Kapernaum, eng Stad vu Galiläa, an huet hinnen op de Sabbatsdeeg geléiert. 32 A si waren iwwer seng Doktrin erstaunt: well säi Wuert war mat Kraaft. 33 An der Synagog war e Mann, deen e Geescht vun engem onreinen Däiwel hat, a mat enger haarder Stëmm geruff huet: 34 a sot: Loosst eis eleng; wat hu mir mat dir ze dinn, du Jesus vun Nazareth? bass du komm fir eis ze zerstéieren? Ech weess dech wien du bass; den Hellege vu Gott.

35 De Jesus huet him bestrooft a gesot: Bleift roueg a komm aus him. A wéi den Däiwel hien an d'Mëtt gehäit huet, ass hien aus him erausgaang an huet him net verletzt. 36 A si waren all erstaunt, an hu matenee geschwat a gesot: Wat ass dat fir e Wuert! well mat Autoritéit a Kraaft commandéiert hien déi onrein Séilen, a si kommen eraus. 37 Un de Ruhm vun him ass op all Plaz vum Land ronderëm erausgaang. 38 An hien ass aus der Synagog opgestan an ass an d'Haus vum Simon gaang. An dem Simon senger Fra seng Mamm gouf mat engem grousse Féiwer geholl; a si hunn him fir hatt gefrot. 39 An hien stoung iwwer hir, an huet d'Féiwer bestrooft; an et huet si verlooss: an direkt ass si opgestan an huet hinnen gedéngt. 40 Wéi d'Sonn ënnergeet, hunn all déi krank mat verschiddene Krankheeten si bei hie bruecht; an hien huet seng Hänn op jidderee vun hinnen geluecht, an huet si geheelt. 41 An och Däiwel sinn aus villen erausgaang, geruff a gesot: Du bass de Christus, de Jong vu Gott. An hien huet hinnen bestrooft, huet hinnen erliewt net ze schwätzen: well si woussten datt hie Christus war. 42 A wéi et Dag war, ass hien fortgaang an ass an eng Wüst Plaz gaang: an d'Leit hunn him gesicht, a si bei hie komm an hunn hien opgehalen, fir datt hien net vun hinnen fortgeet. 43 An hie sot zu hinnen: Ech muss d'Kinnekräich vu Gott och aner Stied priedegen: well dofir sinn ech geschéckt. 44 An hien huet an de Synagogen vu Galiläa gepriedegt. KAPITEL 5 1 An et ass geschitt, datt, wéi d'Leit op hie gedréckt hunn, d'Wuert vu Gott ze héieren, hie stoung beim Séi vu Gennesaret, 2 An hunn zwee Schëffer gesinn, déi beim Séi stinn: awer d'Fëscher ware vun hinnen erausgaang an hunn hir Netzer gewäsch. 3 An hien ass an ee vun de Schëffer gaang, dat dem Simon war, an huet him gebiet, datt hien e bëssen aus dem Land erausgeet. An hien huet sech gesat an huet d'Leit aus dem Schëff geléiert. 4 Wéi hien elo fortgaang ass ze schwätzen, sot hien zum Simon: Gitt eraus an d'Déift, a loosst Är Netzer fir d'Entféierung erof. 5 De Simon huet zu him geäntwert: "Meeschter, mir hunn d'ganz Nuecht geschafft an hunn näischt geholl: trotzdem wäert ech op Ärem Wuert d'Netz erofloossen. 6 A wéi se dat gemaach hunn, hunn si eng grouss Villfalt vu Fësch agespaart: an hir Netz hunn gebrach. 7 A si hunn hire Partner, déi am anere Schëff waren, gewénkt, datt si solle kommen an hinnen hëllefen. A si koumen an hunn déi zwee Schëffer gefëllt, sou datt se ugefaang hunn ënnerzegoen. 8 Wéi de Simon Péitrus et gesinn huet, ass hien op de Knéien vum Jesus gefall a sot: Géi vu mir; well ech sinn e sënnegen Mann, O Här. 9 Well hie war erstaunt, an all déi mat him waren, iwwer den Entworf vun de Fësch, déi se geholl hunn: 10 An esou waren och de Jakobus an de Johannes, d'Jongen vum Zebedeus, déi Partner mam Simon waren.

46

LUKE

An de Jesus sot zu Simon: Fäert net; vun elo un solls du Männer fänken. 11 A wéi si hir Schëffer op d'Land bruecht hunn, hunn si alles verlooss an sinn him nogaang. 12 An et ass geschitt, wéi hien an enger bestëmmter Stad war, kuck e Mann voller Lepra: deen de Jesus gesinn huet, ass op säi Gesiicht gefall, an huet him gefrot a gesot: Här, wann Dir wëllt, kënnt Dir mech botzen. 13 An hien huet seng Hand erausbruecht an him beréiert a gesot: Ech wäert: sief du propper. An direkt ass d'Lepra vun him fortgaang. 14 An hien huet him opgefuerdert, kee Mënsch ze soen: awer gitt, a weist dech dem Paschtouer, a bitt fir Är Botzen, sou wéi de Moses gesot huet, fir en Zeegnes fir hinnen. 15 Awer sou vill méi ass do eng Ruhm vun him am Ausland gaang: a grouss Masse koumen zesumme fir ze héieren a vun him vun hire Schwächen geheelt ze ginn. 16 Hien huet sech an d'Wüst zréckgezunn an huet gebiet. 17 An et ass geschitt op engem bestëmmten Dag, wéi hie geléiert huet, datt et Pharisäer an Doktere vum Gesetz souzen, déi aus all Stad vu Galiläa, a Judéa a Jerusalem erauskoum: an d'Kraaft vum Här war dobäi fir se ze heelen. 18 A kuck, d'Männer hunn e Mann an e Bett bruecht, dee mat enger Lähmung geholl gouf: a si hunn Moyene gesicht fir hien eran ze bréngen an hie virun him ze leeën. 19 A wéi se net fonnt hunn, wéi se hien duerch d'Multiheet erabrénge kënnen, sinn si op d'Haustop gaang, an hunn hien duerch d'Fliesen mat senger Canapé an d'Mëtt viru Jesus gelooss. 20 A wéi hien hire Glawen gesinn huet, sot hien zu him: Mann, Är Sënne sinn dir verginn. 21 Un d'Schrëftgeléiert an d'Pharisäer hunn ugefaang ze redenéieren, a gesot: Wien ass deen, dee Gotteslästere schwätzt? Wien kann Sënnen verzeien, awer Gott eleng? 22 Wéi de Jesus awer hir Gedanken erkannt huet, huet hie geäntwert, a sot zu hinnen: Wat sidd Dir an Ären Häerzer? 23 Ob et méi einfach ass, ze soen: Deng Sënne sinn dir verginn; oder fir ze soen: Stitt op a gitt? 24Awer fir datt dir wësse kënnt, datt de Mënschejong d'Muecht op der Äerd huet, Sënnen ze verzeien, (hie sot zu de Kranke vun de Lähmte:) Ech soen dir: Stitt op, huel däi Canapé op, a gitt an däin Haus. 25 An direkt ass hien virun hinnen opgestan, an huet dat opgeholl, op deem hie louch, an ass a säin eegent Haus fortgaang, Gott verherrlecht. 26 A si waren all erstaunt, a si hunn Gott verherrlecht, a ware mat Angscht gefüllt, a gesot: Mir hunn haut komesch Saache gesinn. 27 An no dëser Saach ass hien erausgaang, an huet e Publican gesinn, deen de Levi genannt huet, bei der Empfang vun der Zoll sëtzt: an hie sot zu him: Follegt mir. 28 An hien huet alles verlooss, ass opgestan an ass him nogaang. 29 De Levi huet him e grousst Fest a sengem eegenen Haus gemaach: an et war eng grouss Gesellschaft vu Publikanen a vun aneren, déi mat hinnen gesat hunn. 30 Awer hir Schrëftgeléiert a Pharisäer hunn géint seng Jünger gemummt a gesot: Firwat iessen an drénken Dir mat Publikanen a Sënner? 31 De Jesus huet hinne geäntwert, a sot zu hinnen: Déi, déi ganz sinn, brauche keen Dokter; mee déi krank sinn.

32 Ech sinn net komm, fir déi Gerecht ze ruffen, mee Sënner zur Berouegung. 33A si soten zu him: Firwat fasten d'Jünger vum Johannes dacks, a maache Gebieder, an och d'Jünger vun de Pharisäer; mee däin iessen an drenken? 34 An hie sot zu hinnen: Kënnt Dir d'Kanner vun der Brautkammer séier maachen, während de Bräitchemann bei hinnen ass? 35 Awer d'Deeg wäerten kommen, wann de Bräitchemann vun hinnen ewechgeholl gëtt, an da wäerte se an deenen Deeg fasten. 36 An hien huet hinnen och e Gläichnes gesot; Kee Mënsch setzt e Stéck vun engem neie Kleedungsstéck op en al; wann soss, da mécht souwuel déi nei e Loyer, an d'Stéck, déi aus der neier geholl gouf, stëmmt net mat deem alen. 37 A kee Mënsch gëtt neie Wäin an al Fläschen; soss wäert den neie Wäin d'Flaschen platzen, a verspillt ginn, an d'Flaschen stierwen. 38 Mee neie Wäin muss an nei Fläschen geluecht ginn; a béid sinn erhaalen. 39 Kee Mënsch deen och al Wäin gedronk huet, wëll direkt Neien: well hie seet: Dat Al ass besser. KAPITEL 6 1 An et ass geschitt um zweete Sabbat nom éischte, datt hien duerch d'Maisfelder gaangen ass; a seng Jünger hunn d'Oueren aus Mais gerappt, an hunn giess, an hunn se an d'Hänn reiwen. 2 A verschidde vun de Pharisäer soten zu hinnen: Firwat maacht dir dat, wat net erlaabt ass op de Sabbatsdeeg ze maachen? 3 De Jesus huet hinne geäntwert, a sot: Hutt dir net esou vill gelies wéi dat, wat den David gemaach huet, wéi hie selwer en Honger war, an déi, déi mat him waren; 4 Wéi hien an d'Haus vu Gott gaang ass, an huet d'Schuebrout geholl an giess, an huet och deenen, déi mat him waren; déi et net erlaabt ass ze iessen, awer fir d'Priister eleng? 5 An hie sot zu hinnen: Dat de Mënschejong ass och Här vum Sabbat. 6 An et ass och geschitt op engem anere Sabbat, datt hien an d'Synagog koum an huet geléiert: an et war e Mann, deem seng riets Hand war verdrängt. 7 An d'Schrëftgeléiert an d'Pharisäer hunn him nogekuckt, ob hien um Sabbatsdag heele géif; datt se eng Uklo géint hien fannen. 8 Awer hie wousst hir Gedanken, a sot zum Mann, deen déi verschwonnenen Hand hat: Stéch op, a stécht an der Mëtt. An hien ass opgestan a stoungen. 9 Du sot de Jesus zu hinnen: Ech wäert iech eng Saach froen; Ass et legal op de Sabbatsdeeg gutt ze maachen oder Béis ze maachen? Liewen ze retten, oder ze zerstéieren? 10Hien huet si all ëmgekuckt, a sot zum Mann: Streck deng Hand aus. An hien huet dat gemaach: a seng Hand gouf ganz restauréiert wéi déi aner. 11 A si ware mat Wahnsinn gefëllt; an hunn sech matenee matgedeelt wat se dem Jesus maache kënnen. 12 An et ass an deenen Deeg geschitt, datt hien op e Bierg erausgaang ass fir ze bieden, an ass d'ganz Nuecht a Gebied vu Gott weidergaang.

47

LUKE

13 A wéi et Dag war, huet hien seng Jünger zu him geruff: a vun hinnen huet hien zwielef gewielt, déi hien och Apostelen genannt huet; 14 De Simon, (deem hien och Péitrus genannt huet), an den Andreas, säi Brudder, de Jakobus an de Johannes, de Philippe an de Bartholomew, 15 De Matthäus an den Thomas, den Jakobus, de Jong vum Alfaeus, an de Simon genannt Zelotes, 16 A Judas, de Brudder vum James, an de Judas Iskariot, deen och de Verrot war. 17 An hien ass mat hinnen erofgaang an ass an der Einfache stoen, an d'Gesellschaft vu senge Jünger, an eng grouss Villfalt vu Leit aus ganz Judéa a Jerusalem, an aus der Mier Küst vun Tyrus a Sidon, déi koumen him ze héieren. a fir hir Krankheeten geheelt ze ginn; 18 An déi, déi mat onreine Séilen besuergt waren: a si goufen geheelt. 19 An déi ganz Mass huet probéiert him ze beréieren: well do ass d'Tugend aus him erausgaang an huet se all geheelt. 20 An hien huet seng Aen op seng Jünger opgehuewen a gesot: Geseent sidd dir Aarm: fir Äert ass d'Kinnekräich vu Gott. 21 Geseent sidd dir, déi elo Honger hunn: well dir wäert gefëllt ginn. Geseent sidd Dir, déi elo kräischen: well Dir wäert laachen. 22 Geseent sidd dir, wann d'Mënsche dech haassen, a wa se dech vun hirer Gesellschaft trennen, a wäerten dech reprochéieren an Ären Numm als Béis erauswerfen, fir de Jong vum Mënsch. 23 Freet Iech an deem Dag, a sprang vu Freed: well kuck, Är Belounung ass grouss am Himmel: well op déiselwecht Manéier hunn hir Pappen d'Prophéite gemaach. 24 Awer wee iech, déi räich sinn! well Dir hutt Är Trouscht kritt. 25 Wee iech, déi voll sidd! well Dir wäert hongereg. Wee dir dat laachen elo! well dir wäert traueren a kräischen. 26 Wee dir, wann all Mënsch gutt vun dir schwätzen! well esou hunn hir Pappen déi falsch Prophéiten gemaach. 27 Awer ech soen iech, déi héieren: Hunn Är Feinde gär, maacht gutt deenen, déi dech haassen, 28 Segen déi, déi dech verfluchten, a biet fir déi, déi dech trotzdem benotzen. 29 An deem, deen dech op där eng Wang schloe, bitt och déi aner; an deen deng Mantel ewechhuelt, verbitt och däi Mantel net ze huelen. 30 Gëff jidderengem dee vun dech freet; a vun deem, deen Är Wueren ewechhëlt, frot se net méi. 31 A wéi Dir wëllt, datt d'Mënsche fir Iech maache sollten, maacht Dir hinnen och esou. 32 Well wann dir déi gär hutt, déi dech gär hunn, wat Merci hutt dir? well Sënner hunn och gär déi, déi si gär hunn. 33 A wann dir deene gutt maacht, déi iech gutt maachen, wat Merci hutt dir? fir Sënner maachen och souguer déi selwecht. 34 A wann dir hinnen léint, vun deenen dir hoffen ze kréien, wat Merci hutt dir? fir Sënner léinen och Sënner, fir erëm esou vill ze kréien. 35Awer gär är Feinde, a maacht gutt, a léint, an hoffen op näischt erëm; an Är Belounung wäert grouss sinn, an Dir wäert d'Kanner vum héchste sinn: well hien ass frëndlech fir déi ondankbar an déi Béis.

36 Sidd dir also barmhäerzlech, wéi Äre Papp och barmhäerzlech ass. 37 Riichter net, an Dir wäert net beurteelt ginn: veruerteelt net, an Dir wäert net veruerteelt ginn: verzeien, an Dir wäert verginn ginn: 38 Gëff, an et wäert Iech ginn; gutt Mooss, gedréckt, zesumme gerëselt, a leeft iwwer, sollen d'Mënsche an dengem Broscht ginn. Fir mat der selwechter Mooss, déi Dir matenee moosst, wäert Dir erëm gemooss ginn. 39 An hien huet hinnen e Gläichnes gesot: Kann déi Blann déi Blann féieren? sollen se net allebéid an d'Grous falen? 40 De Jünger ass net iwwer säi Meeschter: awer jidderee, dee perfekt ass, soll wéi säi Meeschter sinn. 41 A firwat gesitt Dir de Splitt, deen an Ärem Brudder sengem A ass, awer erkennt de Strahl net, deen an dengem eegenen A ass? 42 Entweder, wéi kënnt Dir zu Ärem Brudder soen: Brudder, loosst mech de Fleck erauszéien, deen an dengem A ass, wann Dir selwer de Strahl net kuckt, deen an dengem eegenen A ass? Du Hypokrit, werft fir d'éischt de Strahl aus dengem eegenen Aen eraus, an da solls du kloer gesinn, fir de Split erauszezéien, deen an dengem Brudder sengem A ass. 43 Well e gudde Bam bréngt keng korrupt Uebst; weder bréngt e korrupte Bam gutt Uebst. 44 Fir all Bam ass duerch seng eege Uebst bekannt. Fir vun Dornen sammelen d'Mënsche keng Figgen, an och net vun engem Braambush sammele se Drauwe. 45 E gudde Mann bréngt aus dem gudde Schatz vu sengem Häerz dat eraus, wat gutt ass; an e béise Mann aus dem béise Schatz vu sengem Häerz bréngt dat béist eraus: well vum Iwwerfloss vum Häerz schwätzt säi Mond. 46 A firwat rufft dir mech, Här, Här, a maacht net déi Saachen, déi ech soen? 47 Jiddereen, dee bei mech kënnt, a meng Aussoen héiert an se mécht, ech wäert Iech weisen, wiem hien ass wéi: 48 Hien ass wéi e Mann, deen en Haus gebaut huet an déif gegruewen huet an de Fëllement op e Fiels geluecht huet: a wéi d'Iwwerschwemmung opgestan ass, huet de Stroum hefteg op dat Haus geschloen, a konnt et net rëselen: well et war op engem Fiels gegrënnt. . 49 Awer deen, deen héiert an net mécht, ass wéi e Mann, deen ouni Fundament en Haus op der Äerd gebaut huet; géint déi de Baach vehement geschloen huet, an direkt gefall; an d'Ruin vun deem Haus war grouss. KAPITEL 7 1 Wéi hien all seng Aussoen an de Publikum vun de Leit opgehalen hat, ass hien a Kapernaum gaang. 2 An e bestëmmte Centurion Knecht, deen him léif war, war krank a prett ze stierwen. 3 A wéi hie vum Jesus héieren huet, huet hien déi Eelst vun de Judden bei hien geschéckt, an hie gefrot, datt hie géif kommen a säi Knecht heelen. 4 A wéi si bei de Jesus koumen, hunn si him direkt gefrot, a gesot: Datt hie wäert wier, fir deen hien dat maache soll: 5 Well hien huet eis Natioun gär, an hien huet eis eng Synagog gebaut. 6 Dunn ass de Jesus mat hinnen gaangen. A wéi hien elo net wäit vum Haus war, huet de Centurion Frënn bei hie

48

LUKE

geschéckt, a sot zu him: Här, maacht Iech keng Suergen, well ech sinn net wäert, datt Dir ënner mengem Daach gitt. 7 Dofir och net geduecht, datt ech selwer wäertvoll bei dech kommen: mee sot zu engem Wuert, a mäi Knecht wäert geheelt ginn. 8 Well ech sinn och e Mann, deen ënner Autoritéit gesat gëtt, mat Zaldoten ënner mir, an ech soen zu engem: Gitt, an hie geet; an zu engem aneren: Komm, an hie kënnt; a mäi Knecht: Maacht dat, an hien mécht et. 9 Wéi de Jesus dat héieren huet, huet hien sech iwwer him gewonnert, an huet hien ëmgedréint, a sot zu de Leit, déi him nokomm sinn: Ech soen iech: Ech hunn net sou grouss Glawen fonnt, nee, net an Israel. 10 An déi, déi geschéckt goufen, zréck an d'Haus, hunn de Knecht ganz krank fonnt. 11 An et ass den Dag duerno geschitt, datt hien an eng Stad gaang ass, genannt Nain; a vill vu senge Jünger si mat him gaang, a vill Leit. 12 Elo wéi hien no bei d'Stadpaart koum, kuck, do gouf en Doudegen ausgedroen, deen eenzege Jong vu senger Mamm, a si war eng Witfra: a vill Leit aus der Stad ware bei hir. 13 A wéi den Här hatt gesinn huet, huet hien Erbaarmen mat hatt a sot zu hatt: Wein net. 14 An hien ass komm an huet d'Bier beréiert: an déi, déi hie gedroen hunn, sinn stoe bliwwen. An hie sot: Jonk, ech soen dir: Stitt op. 15 Deen, deen dout war, souz sech op an huet ugefaang ze schwätzen. An hien huet hien zu senger Mamm geliwwert. 16 An et koum eng Angscht op all: a si hunn Gott verherrlecht a gesot: Datt e grousse Prophéit ënner eis opgestan ass; an, Dass Gott seng Leit besicht huet. 17 An dëst Gerücht vun him ass duerch ganz Judéa erausgaang, an an der ganzer Regioun ronderëm. 18 An de Jünger vum Johannes hunn him all dës Saache gewisen. 19 De Johannes, dee bei him zwee vu senge Jünger geruff huet, huet si bei de Jesus geschéckt a gesot: Sidd Dir deen, dee kommen sollt? oder sichen mir eng aner? 20 Wéi d'Männer bei hie koumen, soten si: De Johannes Baptist huet eis bei dech geschéckt a gesot: Sidd Dir deen, dee kommen sollt? oder sichen mir eng aner? 21 An an där selwechter Stonn huet hie vill vun hire Krankheeten a Plagen a vu béise Geeschter geheelt; a villen, déi blann waren, huet hien d’Siicht ginn. 22 Dunn huet de Jesus hinnen geäntwert, a sot zu hinnen: Gitt op de Wee, a sot dem John, wat dir gesinn an héieren hutt; wéi datt déi Blanne gesinn, déi Lämme goen, déi Aussätzlech gereinegt ginn, déi Taub héieren, déi Doudeg operstoen, den Aarm gëtt d'Evangelium gepriedegt. 23 A geseent ass hien, wien net bei mir beleidegt gëtt. 24 A wéi d’Botë vum John fortgaange waren, huet hien ugefaang mat de Leit iwwer de Johannes ze schwätzen: Wat sidd dir an d’Wüst erausgaang fir ze gesinn? E Riet mam Wand gerëselt? 25 Awer wat sidd Dir erausgaang fir ze gesinn? E Mann, deen a mëlle Kleeder gekleet ass? Kuck, déi, déi herrlech gekleet sinn, a delikat liewen, sinn an de Kinneksgeriichter. 26 Awer wat sidd Dir erausgaang fir ze gesinn? E Prophéit? Jo, ech soen Iech, a vill méi wéi e Prophéit.

49

27 Dëst ass hien, vun deem et geschriwwen ass: Kuck, ech schécken mäi Messenger virun Ärem Gesiicht, deen Äre Wee virun Iech preparéieren. 28 Well ech soen iech: Ënner deenen, déi vu Frae gebuer sinn, gëtt et kee méi grousse Prophéit wéi de Johannes de Baptist: awer deen, deen am mannsten am Räich vu Gott ass, ass méi grouss wéi hien. 29 An all d'Leit, déi hien héieren hunn, an de Publicans, hunn Gott gerechtfäerdegt, mat der Daf vum Johannes gedeeft ginn. 30 Awer d'Pharisäer an d'Affekoten hunn d'Berodung vu Gott géint sech selwer verworf, a si vun him net gedeeft ginn. 31 An den Här sot: Wou soll ech dann d'Männer vun dëser Generatioun vergläichen? an wéi sinn se wéi? 32 Si si wéi Kanner, déi op der Maartplaz sëtzen, a ruffen een zum aneren a soen: Mir hunn iech gepäift, an dir hutt net gedanzt; mir hunn Iech traureg, an Dir hutt net gekrasch. 33 Well de Johannes de Baptist koum weder Brout iessen nach Wäin drénken; an dir sot: Hien huet en Däiwel. 34 De Mënschejong ass komm iessen an drénken; an dir sot: "Kuckt e Gluck, an e Wäibibber, e Frënd vun de Publicaner a Sënner! 35 Awer Wäisheet ass gerechtfäerdegt vun all hire Kanner. 36 An ee vun de Pharisäer huet him gewënscht, datt hie mat him géif iessen. An hien ass an d'Haus vum Pharisäer gaang, an huet sech fir Fleesch gesat. 37 A kuck, eng Fra an der Stad, déi e Sënner war, wéi si wousst, datt de Jesus am Haus vum Pharisäer um Fleesch souz, huet eng Albasterkëscht mat Sallef bruecht, 38 A stoung bei senge Féiss hannert him a kräischen, an huet ugefaang seng Féiss mat Tréinen ze wäschen, an huet se mat den Hoer vun hirem Kapp ofwëschen, a seng Féiss Kuss, an gesalft se mat Sallef. 39 Wéi de Pharisäer, deen him invitéiert hat, et gesinn huet, huet hie bei sech selwer geschwat a gesot: Dëse Mann, wann hien e Prophéit wier, hätt gewosst, wien a wéi eng Fra dat ass, déi him beréiert: well si ass eng Sënner. 40 De Jesus huet him geäntwert, an huet zu him gesot: Simon, ech hunn dir eppes ze soen. An hie seet: Meeschter, sot weider. 41 Et war e bestëmmte Gläubiger, deen zwee Scholden hat: deen een hat fënnefhonnert Péng, an deen aneren fofzeg. 42 A wéi si näischt ze bezuelen haten, huet hien hinnen allebéid éierlech verzeien. Sot mir also, wien vun hinnen wäert hien am meeschte gär hunn? 43 De Simon huet geäntwert a gesot: Ech huelen un, deen, deen hien am meeschten verzeien huet. An hie sot zu him: Du hues richteg beuerteelt. 44Hien huet sech bei d'Fra ëmgedréit a sot zum Simon: Gesitt du dës Fra? Ech sinn an däin Haus komm, du hues mir kee Waasser fir meng Féiss ginn: awer si huet meng Féiss mat Tréinen gewäsch an se mat den Hoer vun hirem Kapp ofgewäsch. 45 Du hues mir kee Kuss ginn; awer dës Fra zënter der Zäit, wou ech erakoum, huet net opgehalen meng Féiss ze kussen. 46 Mäi Kapp mat Ueleg hues du net gesalft: awer dës Fra huet meng Féiss mat Salbe gesalft.

LUKE

47 Dofir soen ech dir: Hir Sënnen, déi vill sinn, sinn verginn; well si huet vill gär: awer wiem wéineg verginn ass, huet deeselwechte wéineg gär. 48 An hien sot zu hir: Deng Sënne sinn verginn. 49 An déi, déi mat him um Fleesch souzen, hunn ugefaang a sech selwer ze soen: Wien ass deen, deen och Sënne verzei? 50 An hie sot zu der Fra: Däi Glawen huet dech gerett; a Fridden goen.

18 Passt also op, wéi dir héiert: fir jiddereen, deen huet, him soll ginn; a wien net huet, vun him soll och dat geholl ginn, wat hie schéngt ze hunn. 19 Du koumen zu him seng Mamm a seng Bridder, a konnten net bei hien kommen fir d'Press. 20 An et gouf him vu bestëmmte gesot, déi gesot hunn: Deng Mamm an deng Bridder stinn dobaussen, a wëllen dech gesinn. 21 An hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Meng Mamm a meng Bridder sinn dës, déi d'Wuert vu Gott héieren an et maachen. 22 Et ass elo geschitt op engem bestëmmten Dag, datt hien mat senge Jünger an e Schëff gaang ass: an hie sot zu hinnen: Loosst eis op déi aner Säit vum Séi goen. A si hu gestart. 23 Awer wéi si gesegelt sinn, ass hien ageschlof: an et ass e Wandstuerm op de Séi erofgaang; a si ware mat Waasser gefëllt a ware a Gefor. 24A si si bei hie komm, hunn hien erwächt a gesot: Här, Här, mir stierwen. Dunn ass hien opgestan an huet de Wand an d'Rous vum Waasser bestrooft: a si hunn opgehalen, an et gouf eng Rou. 25 An hie sot zu hinnen: Wou ass Äre Glawen? A si hunn Angscht gefrot, a soten een zum aneren: Wat ass dat fir ee Mënsch! well hien commandéiert souguer de Wand an d'Waasser, a si lauschteren him. 26 A si sinn an d'Land vun de Gadarener ukomm, dat géint Galiläa ass. 27 Wéi hien op d'Land gaang ass, huet hien him aus der Stad e gewësse Mann begéint, dee laang Däiwel hat, a keng Kleeder hat, weder an engem Haus gewunnt, mee an de Griewer. 28 Wéi hien de Jesus gesinn huet, huet hie geruff, an ass virun him gefall, a sot mat enger haarder Stëmm: Wat hunn ech mat dir ze dinn, Jesus, du Jong vu Gott Allerhéchsten? Ech bieden dech, pine mech net. 29 (Well hien huet dem onreine Geescht gebueden aus dem Mann eraus ze kommen. Well oft hat et him gefaangen: an hie gouf mat Ketten an a Ketten gebonnen, an hien huet d'Bänner gebrach, a gouf vum Däiwel an d'Wüst gedréckt. ) 30 De Jesus huet hie gefrot a gesot: Wat ass däi Numm? An hie sot: Legion, well vill Däiwel an hie koumen. 31 A si hunn him gefrot, datt hien hinnen net befeede géif an d'Déift eraus ze goen. 32 An do war eng Hiert vu ville Schweine, déi um Bierg gefiddert hunn: a si hunn him gefrot, datt hie se zouloossen, an si ze kommen. An hien huet hinnen gelidden. 33 Du sinn d'Däiwel aus dem Mann erausgaang an sinn an d'Schwäin eragaangen: an d'Herd ass op eng géi Plaz an de Séi gewalteg erofgaang a goufe erstéckt. 34 Wéi déi, déi si gefiddert hunn, gesinn hunn, wat geschitt ass, si si geflücht, an si sinn gaang an hunn et an der Stad an am Land gesot. 35 Du sinn si erausgaang, fir ze kucken, wat geschitt ass; a si bei de Jesus komm, an huet de Mann fonnt, aus deem d'Däiwel fortgaange sinn, bei de Féiss vum Jesus souz, gekleet an a sengem richtege Verstand: a si hunn Angscht. 36 Och déi, déi et gesinn hunn, hunn hinne gesot, mat wéi engem Mëttel dee vun den Däiwel besat war geheelt. 37 Dunn huet d'ganz Mass vum Land vun de Gadarener ronderëm him gefrot, vun hinne fortzegoen; well si mat

KAPITEL 8 1 An et ass duerno geschitt, datt hien duerch all Stad an Duerf gaang ass, an huet déi glécklech Noriicht vum Räich vu Gott gepriedegt an ze weisen: an déi Zwielef ware bei him, 2 A verschidde Fraen, déi vu béise Geeschter a Krankheeten geheelt goufen, hunn d'Maria d'Magdalena genannt, aus deenen siwen Däiwel erausgaange sinn, 3 An d'Joanna, d'Fra vum Chuza Herodes sengem Steward, an d'Susanna, a vill anerer, déi him vun hirer Substanz gedéngt hunn. 4 A wéi vill Leit sech versammelt hunn, an aus all Stad bei him komm sinn, huet hien duerch e Gläichnes gesot: 5 E Séier ass erausgaang fir säi Som ze säen: a wéi hie gesäiert huet, sinn e puer um Wee gefall; an et gouf getrëppelt, an d'Vullen vun der Loft hunn et verschlësselt. 6 An e puer sinn op e Fiels gefall; a soubal e gesprongen ass, ass e verschwonnen, well et fehlt Feuchtigkeit. 7 An e puer gefall ënnert Dornen; an d'Dären sprangen domat op an hunn et erstéckt. 8 An en anert ass op gudde Buedem gefall, an ass opgestan, an huet honnertfach Fruucht gemaach. A wéi hien dës Saache gesot huet, huet hie geruff: Wien Oueren huet ze héieren, loosst hien héieren. 9 A seng Jünger hunn hie gefrot a gesot: Wat kéint dës Gläichnes sinn? 10 An hie sot: Dir gëtt et ginn, d'Geheimnisser vum Räich vu Gott ze kennen; awer fir anerer a Parabel; datt se gesinn, se net gesinn, a héieren, si verstinn net. 11 Elo ass de Parabel dëst: D'Some ass d'Wuert vu Gott. 12 Déi op der Säit sinn déi, déi héieren; da kënnt den Däiwel, an hëlt d'Wuert aus hirem Häerz ewech, fir datt se net gleewen a gerett ginn. 13 Si sinn um Fiels, déi, wa se héieren, d'Wuert mat Freed kréien; an dës hu keng Wuerzel, déi fir eng Zäit gleewen, an an Zäit vun Versuchung falen ewech. 14 An dat, wat ënnert den Dornen gefall ass, sinn si, déi, wa se héieren hunn, erausgoen, a mat Suergen a Räichtum a Genoss vun dësem Liewen erstéckt sinn, a keng Fruucht zur Perfektioun bréngen. 15 Awer datt op de gudde Buedem si si, déi an engem éierlechen a gudden Häerz, d'Wuert héieren hunn, et behalen a Fruucht mat Gedold bréngen. 16 Kee Mënsch, wann hien eng Käerz opgeléist huet, deckt se mat engem Behälter oder setzt se ënner engem Bett; awer setzt se op e Käerzestänn, fir datt déi, déi erakommen, d'Liicht gesinn. 17 Well näischt ass geheim, dat wäert net offensichtlech gemaach ginn; weder eppes verstoppt, dat wäert net bekannt ginn an an d'Ausland kommen.

50

LUKE

KAPITEL 9

grousser Angscht geholl goufen: an hien ass an d'Schëff eropgaang an ass erëm zréck. 38 De Mann, aus deem den Däiwel erausgaang ass, huet him gefrot, datt hie bei him wier, awer de Jesus huet hie geschéckt a gesot: 39 Zréck an däin Haus, a weist wéi grouss Saachen Gott dech gemaach huet. An hien ass op de Wee gaang an huet an der ganzer Stad publizéiert wéi grouss Saachen de Jesus him gemaach huet. 40 An et ass geschitt, datt, wéi de Jesus zréckkoum, d'Leit him mat Freed opgeholl hunn: well se all op hie gewaart hunn. 41 A kuck, do koum e Mann mam Numm Jairus, an hie war en Herrscher vun der Synagog: an hien ass op de Féiss vum Jesus gefall an huet him gefrot, datt hien a säi Haus géif kommen: 42 Well hien hat eng eenzeg Duechter, ongeféier zwielef Joer al, a si louch a stierwen. Awer wéi hien fortgaang ass, hunn d'Leit him iwwerrascht. 43 An eng Fra, déi zwielef Joer Blutt huet, déi hir ganz Liewensdauer op Dokteren verbruecht huet, an och net vun iergendeen geheelt konnt ginn, 44 Hien ass hannert him komm, an huet d'Grenz vu sengem Kleedungsstéck beréiert: an direkt ass hir Bluttstroum gestouss. 45 De Jesus sot: Wien huet mech beréiert? Wéi all verleegnen hunn, sot de Péitrus an déi, déi mat him waren: "Meeschter, d'Vollek dréckt dech an dréckt dech, a sot: Wien huet mech beréiert? 46 De Jesus sot: Een huet mech beréiert: well ech gesinn, datt d'Tugend aus mir erausgaang ass. 47 A wéi d’Fra gesinn huet, datt si net verstoppt war, koum si zidderend, an ass virun him erofgefall, huet si him virun all de Leit erkläert, aus wéi eng Ursaach si him beréiert hat, a wéi si direkt geheelt gouf. 48 An hien huet zu hir gesot: Duechter, sidd vu guddem Trouscht: däi Glawen huet dech ganz gemaach; a Fridden goen. 49 Wärend hien nach geschwat huet, kënnt een aus dem Herrscher vum Haus vun der Synagog, a sot zu him: Deng Duechter ass dout; Problemer net de Master. 50 Wéi de Jesus et awer héieren huet, huet hien him geäntwert a gesot: Fäert net: gleeft nëmmen, a si wäert ganz gemaach ginn. 51 A wéi hien an d'Haus koum, huet hien kee Mënsch zougelooss, ausser de Péitrus, an de Jakobus, an de Johannes, an de Papp an d'Mamm vun der Jongfra. 52 An all hunn gekrasch an hunn si gekrasch: awer hie sot: Wein net; si ass net dout, mee schléift. 53 A si hunn him gelaacht, wousst, datt si dout wier. 54 An hien huet se all erausgehäit, an huet hir an d'Hand geholl, an huet geruff a gesot: Déngschtmeedchen, komm op! 55 An hire Geescht ass erëm komm, a si ass direkt opgestan: an hien huet gesot hir Fleesch ze ginn. 56 An hir Eltere waren erstaunt: awer hien huet hinnen opgefuerdert, datt si kee Mënsch soen, wat geschitt ass.

1 Dunn huet hien seng zwielef Jünger zesummegeruff, an huet hinnen Muecht an Autoritéit iwwer all Däiwel ginn, a fir Krankheeten ze heelen. 2 An hien huet si geschéckt fir d'Kinnekräich vu Gott ze priedegen an déi Krank ze heelen. 3 An hie sot zu hinnen: Huelt näischt fir Är Rees, weder Staang, nach Schrott, weder Brout, weder Geld; weder hunn zwee Wopen all Stéck. 4 A wat och ëmmer an d'Haus dir gitt, do bleift, a gitt vun do fort. 5 A wien dech net ophëlt, wann Dir aus där Stad erauskënnt, schütt de ganz Stëbs vun Äre Féiss of fir en Zeegnes géint si. 6 A si sinn fortgaang, an sinn duerch d'Stied gaang, d'Evangelium gepriedegt an iwwerall geheelt. 7 Den Herodes, den Tetrarch, huet alles héieren, wat vun him gemaach gouf: an hie war perplexéiert, well vu e puer gesot gouf, datt de Johannes aus den Doudegen operstanen ass; 8 A vun e puer, datt Elias opgetaucht war; a vun aneren, datt ee vun den ale Prophéiten erëm operstanen ass. 9 An den Herodes sot: De Johannes hunn ech gekäppt; awer wien ass deen, vun deem ech esou Saachen héieren? An hie wollt hien gesinn. 10 An d'Apostelen, wéi se zréckkoum, hunn him alles gesot, wat si gemaach hunn. An hien huet se geholl an ass privat an eng Wüst Plaz gaang, déi zu der Stad gehéiert, genannt Bethsaida. 11 An d'Leit, wéi se et woussten, sinn him gefollegt: an hien huet si opgeholl, an huet zu hinnen iwwer d'Kinnekräich vu Gott geschwat an huet déi geheelt, déi Heelung gebraucht hunn. 12 A wéi den Dag ugefaang huet ze verschwannen, koumen déi Zwielef, a soten zu him: Schéckt d'Multéit fort, fir datt si an d'Stied an d'Land ronderëm kënne goen, a sech wunnen a Liewensmëttel kréien: well mir sinn hei an engem Wüst Plaz. 13 Hie sot awer zu hinnen: Gëff dir hinnen ze iessen. A si soten: Mir hunn net méi wéi fënnef Brout an zwee Fësch; ausser mir solle goen Fleesch kafen fir all dës Leit. 14 Well si waren ongeféier fënnef dausend Männer. An hie sot zu senge Jünger: Maacht se sech vu fofzeger Joer an enger Gesellschaft setzen. 15 A si hunn dat gemaach, an hunn se all gesat. 16 Dunn huet hien déi fënnef Brout an déi zwee Fësch geholl, an huet an den Himmel opgekuckt, hien huet se geseent, gebrach, an huet de Jünger ginn, fir virun der Mass ze stellen. 17A si hunn giess, a goufen all gefëllt: an et goufe vu Brochstécker opgeholl, déi hinnen zwielef Kuerf bliwwe waren. 18 An et ass geschitt, wéi hien eleng war ze bieden, seng Jünger waren bei him: an hien huet si gefrot a gesot: Wien soen d'Leit, datt ech sinn? 19 Si hunn geäntwert: "Johannes de Baptist; awer e puer soen: Elias; an anerer soen, datt ee vun den ale Prophéiten erëm opgestan ass. 20 Hien sot zu hinnen: Awer wiem sot dir, datt ech sinn? De Péitrus huet geäntwert: De Christus vu Gott.

51

LUKE

21 An hien huet hinnen dréngend opgefuerdert, an huet hinne gebueden, kee Mënsch dat ze soen; 22 Dee sot: De Mënschejong muss vill leiden, a vun den Eelsten an Hohepriister a Schrëftgeléiert verworf ginn, an ëmbruecht ginn an den drëtten Dag operstanen ginn. 23 An hie sot zu hinnen all: Wann iergendeen no mir kënnt, loosst hie sech selwer verleegnen, an all Dag säi Kräiz ophuelen a mir nokommen. 24 Fir jiddereen, dee säi Liewen retten wäert, wäert et verléieren: awer wien säi Liewen fir mech verléiert, dee wäert et retten. 25 Fir wat gëtt e Mënsch profitéiert, wann hien d'ganz Welt gewënnt a sech selwer verléiert oder ewechgehäit gëtt? 26 Fir jiddereen, dee sech vu mir a vu menge Wierder schumme wäert, vu him wäert de Mënschejong sech schummen, wann hien a senger eegener Herrlechkeet an a sengem Papp a vun den hellege Engele kënnt. 27 Awer ech soen Iech eng Wourecht, et ginn e puer hei, déi net vum Doud schmaachen, bis se d'Kinnekräich vu Gott gesinn. 28 An et ass geschitt ongeféier aacht Deeg no dësen Aussoen, huet hien de Péitrus, de Johannes an de Jakobus geholl, an ass op e Bierg eropgaang fir ze bieden. 29 A wéi hie gebiet huet, gouf d'Moud vu sengem Gesiicht geännert, a seng Kleeder ware wäiss a glänzend. 30 A kuck, do hu mat him zwee Männer geschwat, dat waren de Moses an den Elias: 31 Deen an Herrlechkeet opgetaucht ass, a vu sengem Doud geschwat huet, deen hien zu Jerusalem maache sollt. 32 Awer de Péitrus an déi, déi mat him waren, ware schwéier vum Schlof: a wéi se erwächt waren, hunn si seng Herrlechkeet gesinn, an déi zwee Männer, déi mat him stoungen. 33 An et ass geschitt, wéi si vun him fortgaange sinn, sot de Péitrus zum Jesus: Meeschter, et ass gutt fir eis hei ze sinn: a loosst eis dräi Tabernakel maachen; een fir dech, an een fir de Moses, an een fir den Elias: wousst net wat hie gesot huet. 34 Wärend hien esou geschwat huet, ass eng Wollek komm an huet si iwwerschratt: a si hunn gefaart wéi se an d'Wollek erakoum. 35 An et koum eng Stëmm aus der Wollek, a sot: Dëst ass mäi léiwe Jong: lauschtert hien. 36 A wéi d'Stëmm eriwwer war, gouf de Jesus eleng fonnt. A si hunn et zougehalen, an hunn an deenen Deeg kee Mënsch gesot vun deene Saachen, déi se gesinn hunn. 37 An et ass geschitt, datt deen aneren Dag, wéi se vum Hiwwel erofkomm sinn, vill Leit him begéint hunn. 38 A kuck, e Mann aus der Gesellschaft huet geruff a gesot: Meeschter, ech bieden dech, kuckt op mäi Jong: well hien ass mäi eenzegt Kand. 39 A kuckt, e Geescht hëlt hien, an hie rifft op eemol; an et räissen him, datt hien erëm schaumt, an hie bléist kaum vun him fort. 40 An ech hunn deng Jünger gefrot, hien erauszewerfen; a si konnten net. 41 An de Jesus huet geäntwert: O gleeweg a pervers Generatioun, wéi laang soll ech bei dir sinn an dir leiden? Bréngt Äre Jong heihinner. 42 A wéi hien nach komm war, huet den Däiwel hien erofgehäit an hien zerstéiert. An de Jesus huet den onreine

Geescht bestrooft, an huet d'Kand geheelt, an hien erëm u säi Papp geliwwert. 43 A si waren all iwwerrascht iwwer déi mächteg Kraaft vu Gott. Awer wärend si jidderee gefrot hunn iwwer alles wat de Jesus gemaach huet, sot hien zu senge Jünger: 44 Loosst dës Aussoen an den Oueren ënnergoen: well de Mënschejong soll an d'Hänn vu de Mënsche geliwwert ginn. 45 Awer si hunn dëst Spréch net verstanen, an et war vun hinnen verstoppt, datt si et net erkannt hunn: a si hu gefaart him vun deem Spréch ze froen. 46 Dunn ass e Begrënnung ënnert hinnen entstanen, wien vun hinnen de gréisste sollt sinn. 47 De Jesus, dee de Gedanke vun hirem Häerz erkannt huet, huet e Kand geholl an hie bei hie gesat. 48 A sot zu hinnen: Jiddereen, deen dëst Kand a mengem Numm ophëlt, kritt mech: a wien mech ophëlt, kritt deen, dee mech geschéckt huet: well deen, deen am mannsten ënnert iech all ass, dee selwechte wäert grouss sinn. 49 De Johannes huet geäntwert a gesot: Meeschter, mir hunn een gesinn, deen Däiwel an dengem Numm erausdréit; a mir hunn him verbueden, well hien ass net mat eis no. 50 De Jesus sot zu him: Verbidd him net, well deen, deen net géint eis ass, ass fir eis. 51 An et ass geschitt, wéi d'Zäit komm ass, datt hie soll opgeholl ginn, huet hie sech festgestallt, fir op Jerusalem ze goen. 52 A si hunn d'Botschafte viru sengem Gesiicht geschéckt: a si sinn gaang an sinn an en Duerf vun de Samaritaner gaang, fir him ze preparéieren. 53 A si hunn hien net opgeholl, well säi Gesiicht war wéi wann hien op Jerusalem géif goen. 54 A wéi seng Jünger Jakob an de Johannes dat gesinn hunn, soten si: Här, wëlls du, datt mir d'Feier ubidden, fir vum Himmel erof ze kommen an se ze verbrauchen, wéi den Elias dat gemaach huet? 55 Mä hien huet sech ëmgedréint, an huet si bestrooft a gesot: Dir wësst net wéi eng Aart vu Geescht Dir sidd. 56 Well de Mënschejong ass net komm fir d'Liewe vun de Mënschen ze zerstéieren, mee fir se ze retten. A si sinn an en anert Duerf gaangen. 57 An et ass geschitt, datt, wéi se ënnerwee waren, e gewësse Mann zu him sot: Här, ech wäert dech verfollegen, egal wou Dir gitt. 58 De Jesus sot zu him: Fuuss hunn Lächer, a Villercher vun der Loft hunn Nester; mä de Mënschejong huet net wou säi Kapp leeën. 59 An hien sot zu engem aneren: Folg mir. Awer hie sot: Här, loosst mech fir d'éischt goen a mäi Papp begruewen. 60 De Jesus sot zu him: Loosst déi Doudeg hir Doudeg begruewen: awer gitt du a priedegt d'Kinnekräich vu Gott. 61 An en aneren huet och gesot: Här, ech wäert dech verfollegen; mee loosst mech fir d'éischt goen, hinnen Äddi ze soen, déi bei mir doheem sinn. 62 De Jesus sot zu him: Kee Mënsch, deen seng Hand op de Plo geluecht huet an no hanne kuckt, ass gëeegent fir d'Kinnekräich vu Gott.

52

LUKE

KAPITEL 10

23 An hien huet him zu senge Jünger gedréint a sot privat: Geseent sinn d'Aen, déi d'Saachen gesinn, déi Dir gesitt: 24 Well ech soen Iech, datt vill Prophéiten a Kinneken gewënscht hunn déi Saachen ze gesinn, déi Dir gesitt, an hunn se net gesinn; an déi Saachen ze héieren, déi Dir héiert, an hunn se net héieren. 25 A kuck, e gewëssen Affekot ass opgestan, an huet hie versucht a gesot: Meeschter, wat soll ech maachen fir dat éiwegt Liewen ze ierwen? 26 Hien sot zu him: Wat ass am Gesetz geschriwwen? wéi liess du? 27 An hien huet geäntwert: "Du solls den Här, Äre Gott, mat Ärem ganzen Häerz a mat Ärer ganzer Séil, a mat Ärer ganzer Kraaft a mat Ärem ganze Verstand gär hunn; an Ären Noper wéi Dir selwer. 28 An hien sot zu him: Du hues richteg geäntwert: Dëst maacht, an du solls liewen. 29 Mä hie wollt sech selwer gerechtfäerdegt a sot zu Jesus: A wien ass mäi Noper? 30 De Jesus huet geäntwert: „ Ee Mann ass vu Jerusalem op Jericho erofgaang, an ass ënner Déif gefall, déi him seng Kleedung ofgeholl hunn, a blesséiert a fortgaang sinn, an hien hallef dout hannerlooss. 31 An duerch Zoufall koum e bestëmmte Paschtouer dee Wee erof: a wéi hien hie gesinn huet, ass hien op der anerer Säit laanschtgaangen. 32 An och e Levite, wéi hien op der Plaz war, ass komm an huet hie gekuckt, an ass op der anerer Säit laanschtgaangen. 33 Awer e gewësse Samaritan, wéi hie reest, ass komm wou hie war: a wéi hien hie gesinn huet, huet hien Erbaarmen mat him. 34 An ass bei hie gaang, an huet seng Wounds gebonnen, an Ueleg a Wäin gegoss, an huet hien op säin eegent Déier gesat, an huet hien an eng Wiertschaft bruecht an huet sech ëm hien gekëmmert. 35 Un muer, wéi hien fortgaang ass, huet hien zwee Pence erausgeholl, an huet se dem Gaascht ginn, a sot zu him: Pass op hien; a wat Dir méi verbréngt, wann ech erëm kommen, wäert ech Iech zréckbezuelen. 36 Wien elo vun dësen dräi, mengt Dir, war den Noper vun deem, deen ënnert den Déif gefall ass? 37 An hie sot: Deen, deen him Barmhäerzegkeet gewisen huet. Du sot de Jesus zu him: Gitt, a maacht Dir datselwecht. 38 Elo ass et geschitt, wéi si fortgaange sinn, datt hien an e bestëmmten Duerf komm ass: an eng Fra, déi Martha genannt huet, huet hien an hiert Haus opgeholl. 39 A si hat eng Schwëster, déi Maria geheescht huet, déi och bei de Féiss vum Jesus souz, an huet säi Wuert héieren. 40 D’Martha huet sech awer ëm vill Déngscht gekëmmert, an ass bei hie komm a sot: Här, ass et Iech egal, datt meng Schwëster mech eleng verlooss huet fir ze déngen? bidd hir dofir datt si mir hëllefen. 41 De Jesus huet geäntwert a sot zu hir: Martha, Martha, du bass virsiichteg a besuergt iwwer vill Saachen: 42 Awer eng Saach ass néideg: an d'Maria huet dee gudden Deel erausgesicht, deen hir net ewechgeholl gëtt.

1 No dëse Saachen huet den Här och aner siwwenzeg ernannt, an huet se zwee an zwee virun sengem Gesiicht an all Stad a Plaz geschéckt, wou hie selwer géif kommen. 2 Dofir sot hien zu hinnen: D'Ernte ass wierklech grouss, awer d'Aarbechter si wéineg: Biet also den Här vun der Recolte, datt hien Aarbechter a seng Recolte géif schécken. 3 Gitt Är Weeër: kuck, ech schécken dech wéi Lämmercher ënner de Wëllef. 4 Huelt weder Portmonni, nach Schëlleren, nach Schong: a begréissen iwwregens kee Mënsch. 5 An an all Haus, wou dir gitt, sot éischt: Fridden sief fir dëst Haus. 6 A wann de Jong vum Fridden do ass, da soll Äre Fridden driwwer raschten: wann net, da wäert en erëm bei Iech dréinen. 7 A bleift am selwechten Haus, iessen an drénken esou Saachen, wéi se ginn: well den Aarbechter ass seng Loyer wäert. Gitt net vun Haus zu Haus. 8 An egal wéi eng Stad Dir gitt, a si kréien dech, iesst sou Saachen, déi virun Iech gesat sinn: 9 A heelt déi Krank, déi dra sinn, a sot zu hinnen: D'Kinnekräich vu Gott ass bei Iech komm. 10 Awer an egal wéi eng Stad Dir gitt, a si huelen dech net op, gitt Är Weeër eraus an d'Stroosse vun der selwechter, a sot: 11 Och de Stëbs vun Ärer Stad, deen op eis klëmmt, wësche mir géint Iech of: trotzdem sidd Dir sécher dovun, datt d'Kinnekräich vu Gott bei Iech komm ass. 12 Awer ech soen Iech, datt et an deem Dag fir Sodom méi tolerabel wäert sinn, wéi fir déi Stad. 13Wee dir, Chorazin! wee dir, Bethsaida! well wann déi mächteg Wierker zu Tyrus a Sidon gemaach goufen, déi an dir gemaach goufen, si hu sech virun enger laanger Zäit berouegt, an Sack an Asche souz. 14 Awer et wäert fir Tyrus a Sidon beim Uerteel méi tolerabel sinn wéi fir Iech. 15 An du, Kapernaum, deen zum Himmel erhiewt sidd, solls an d'Häll erofgedréckt ginn. 16 Wien dech héiert, héiert mech; an deen deen dech veruechtt, veruechtt mech; an deen deen mech veruechtt, deen deen mech geschéckt huet. 17 An déi siwwenzeg sinn erëm mat Freed zréckkomm, a gesot: Här, och d'Däiwel sinn eis duerch Ären Numm ënnerworf. 18 An hie sot zu hinnen: Ech hunn de Satan gesinn wéi de Blëtz vum Himmel falen. 19Kuckt, ech ginn dir d'Muecht op Schlaangen a Skorpiounen ze trëppelen, an iwwer all d'Kraaft vum Feind: an näischt wäert Iech op kee Fall schueden. 20 Freet Iech awer net, datt d'Geeschter Iech ënnerworf sinn; awer freet Iech éischter, well Är Nimm sinn am Himmel geschriwwen. 21 An där Stonn huet de Jesus sech am Geescht gefreet a gesot: Ech soen Iech Merci, O Papp, Här vum Himmel an der Äerd, datt Dir dës Saache vun de Weisen a Verstand verstoppt hutt, an de Puppelcher opgedeckt hutt: och esou, Papp; well sou war et gutt an denger Aen. 22 Alles gi mir vu mengem Papp geliwwert: a kee weess wien de Jong ass, awer de Papp; a wien de Papp ass, awer de Jong, an deen, deen de Jong him wäert opdecken.

KAPITEL 11 1 An et ass geschitt, datt, wéi hien op enger bestëmmter Plaz gebiet huet, wéi hien opgehalen huet, ee vu senge

53

LUKE

Jünger zu him sot: Här, léiert eis ze bieden, wéi de Johannes och senge Jünger geléiert huet. 2 An hie sot zu hinnen: Wann dir biet, sot: Eise Papp, deen am Himmel ass, Gehele gëtt Ären Numm. Däi Räich komm. Däi Wëlle geschéien, wéi am Himmel, sou op der Äerd. 3 Gëff eis Dag fir Dag eist deeglecht Brout. 4 A verzei eis eis Sënnen; well mir verzeien och jidderengem deen eis schëlleg ass. A féiert eis net an d'Versuchung; awer befreit eis vum Béisen. 5 An hie sot zu hinnen: Wien vun iech soll e Frënd hunn, a soll um Mëtternuecht bei hie goen, a sot zu him: Frënd, léint mir dräi Brout; 6 Well e Frënd vu mir ass op senger Rees bei mech komm, an ech hunn him näischt ze stellen? 7 An hie wäert vu bannen äntweren a soen: Stéiert mech net: d'Dier ass elo zou, a meng Kanner si bei mir am Bett; Ech kann net opstoen an dir ginn. 8 Ech soen iech: Och wann hien net wäert opstoen an him ginn, well hien ass säi Frënd, awer wéinst senger Notzung wäert hien opstoen an him sou vill ginn wéi hien brauch. 9 An ech soen Iech: Frot, an et gëtt Iech ginn; sichen, an Dir wäert fannen; klappen, an et soll fir Iech opgemaach ginn. 10 Fir jiddereen, dee freet, kritt; an deen, dee sicht, fënnt; an deen, dee klappt, soll opgemaach ginn. 11 Wann e Jong Brout vun engem vun iech freet, deen e Papp ass, wäert hien him e Steen ginn? oder wann hien e Fësch freet, wäert hien him fir e Fësch eng Schlange ginn? 12 Oder wann hien en Ee freet, wäert hien him e Skorpion bidden? 13 Wann dir dann, béis sidd, wësst wéi dir äre Kanner gutt Kaddoe gitt: wéi vill méi soll Ären himmlesche Papp deenen, déi him froen, den Hellege Geescht ginn? 14 An hien huet en Däiwel erausgehäit, an et war domm. An et ass geschitt, wéi den Däiwel erausgaang ass, huet de Stämm geschwat; an d'Leit hu sech gefrot. 15 E puer vun hinne soten awer: Hien werft den Däiwel duerch Beelzebub, den Haapt vun den Däiwel, eraus. 16 An anerer, déi hie versicht hunn, hunn him en Zeeche vum Himmel gesicht. 17 Awer hien, wousst hir Gedanken, sot zu hinnen: All Räich, dat géint sech selwer geteilt ass, gëtt zu Wüst bruecht; an en Haus gedeelt géint en Haus fällt. 18 Wann de Satan och géint sech selwer opgedeelt ass, wéi soll säi Räich stoen? well dir sot, datt ech den Däiwel duerch Beelzebub erauswerfen. 19 A wann ech duerch Beelzebub Däiwel erauswerfen, vu wiem werfen Är Jongen se eraus? dofir solle si Är Riichter sinn. 20 Awer wann ech mam Fanger vu Gott den Däiwel erauswerfen, ass ouni Zweiwel d'Kinnekräich vu Gott op dech komm. 21 Wann e staarke Mann bewaffnet säi Palais behält, da sinn seng Wueren a Fridden: 22 Awer wann e méi staark wéi hien op hie kënnt, an hien iwwerwannt, hëlt hien him all seng Rüstung, op déi hie vertraut huet, an deelt säi Raub. 23 Deen net mat mir ass, ass géint mech: an deen, deen net mat mir versammelt, street. 24 Wann de onreine Geescht aus engem Mann erausgaang ass, geet hien duerch dréchen Plazen, a sicht Rou; a fënnt

keen, seet hien: Ech ginn zréck a mäi Haus, vu wou ech erauskoum. 25 A wann hie kënnt, fënnt hien et geschweest a garnéiert. 26 Da geet hien, an hëlt siwe aner Séilen méi béis wéi hie selwer; a si ginn eran, a wunnen do: an de leschte Staat vun deem Mann ass méi schlëmm wéi deen Éischten. 27 Et ass geschitt, wéi hien dës Saache gesot huet, eng gewësse Fra aus der Gesellschaft huet hir Stëmm opgehuewen a sot zu him: Geseent ass de Gebärmutter, deen dech gedroen huet, an d'Paps, déi Dir gesaug hutt. 28 Awer hie sot: Jo éischter, geseent sinn déi, déi d'Wuert vu Gott héieren an et halen. 29 A wéi d'Leit déck versammelt waren, huet hien ugefaang ze soen: Dëst ass eng béis Generatioun: si sichen en Zeeche; an et gëtt keen Zeeche ginn et, mee d'Zeeche vum Jonas de Prophéit. 30 Well wéi de Jonas en Zeeche fir d'Nineviten war, sou soll och de Mënschejong fir dës Generatioun sinn. 31 D'Kinnigin vum Süden wäert am Uerteel mat de Männer vun dëser Generatioun opstoen, an se veruerteelen: well si ass aus den ieweschten Deeler vun der Äerd komm fir d'Wäisheet vum Salomo ze héieren; a kuck, e méi grouss wéi de Salomo ass hei. 32 D'Männer vun Nineve sollen am Uerteel mat dëser Generatioun opstoen, a wäerten et veruerteelen: well si sech bei der Priedegt vum Jonas berouegt hunn; a kuck, e méi grouss wéi de Jonas ass hei. 33 Kee Mënsch, wann hien eng Käerz beliicht huet, stellt se op eng geheim Plaz, weder ënner engem Busch, mee op engem Käerzestänn, fir datt déi, déi erakommen, d'Liicht gesinn. 34 D'Liicht vum Kierper ass d'Aen: Dofir, wann Äert Aen eenzeg ass, ass och Äre ganze Kierper voller Liicht; mee wann däin Ae béis ass, ass och Äre Kierper voller Däischtert. 35 Passt also op, datt d'Liicht, dat an dir ass, keng Däischtert ass. 36 Wann däi ganze Kierper also voller Liicht ass, an keen Deel däischter ass, da wäert dat Ganzt voller Liicht sinn, wéi wann d'helle Glanz vun enger Käerz Iech Liicht gëtt. 37 A wéi hie geschwat huet, huet e bestëmmte Pharisäer him gefrot fir mat him z'iessen: an hien ass eragaang an huet sech fir d'Fleesch gesat. 38 A wéi de Pharisäer et gesinn huet, huet hie sech gewonnert, datt hien net virum Iessen fir d'éischt gewascht huet. 39 An den Här sot zu him: Elo maachen Dir Pharisäer de baussecht vun der Coupe an der Teller botzen; mee däin banneschten Deel ass voller Ravening a Béis. 40 Dir Narren, huet net deen, deen dat gemaach huet, wat dobausse gemaach huet, och dat gemaach, wat bannen ass? 41Awer gëff éischter Almosen vun esou Saachen, wéi dir hutt; a kuck, all Saache si propper fir Iech. 42Awer wee iech, Pharisäer! well Dir zéngt Mënz a Rue an all Zorte vu Kraider, a gitt iwwer d'Uerteel an d'Léift vu Gott: dës sollt Dir gemaach hunn, an net déi aner ze verloossen. 43 Wee iech, Pharisäer! well dir gären déi iewescht Sëtzer an de Synagogen, a Gréiss op de Mäert. 44 Wee iech, Schrëftgeléiert a Pharisäer, Hypokriten! well Dir sidd wéi Griewer, déi net erschéngen, an déi Männer, déi iwwer si goen, sinn se net bewosst.

54

LUKE

45 Dunn huet ee vun den Affekoten geäntwert an zu him gesot: "Meeschter, esou sot Dir, datt Dir eis och beschëllegt. 46 An hie sot: Wee iech och, dir Affekoten! well dir d'Mënsche mat Laaschte belaascht, déi schwéier ze droen sinn, an dir selwer beréiert d'Laascht net mat engem vun Äre Fanger. 47 Wee dir! well Dir baut d'Graf vun de Prophéiten, an Är Pappen hunn se ëmbruecht. 48 Wierklech zielt Dir, datt Dir d'Doten vun Äre Pappen erlaabt: well si hunn se wierklech ëmbruecht, an Dir baut hir Graf. 49 Dofir sot och d'Wäisheet vu Gott: Ech wäert hinnen Prophéiten an Apostelen schécken, an e puer vun hinnen wäerten si ëmbréngen a verfollegen: 50 Fir datt d'Blutt vun all de Prophéiten, dat vun der Grënnung vun der Welt aus vergëft gouf, vun dëser Generatioun gefuerdert ginn; 51 Vum Blutt vum Abel bis zum Blutt vum Zacharias, dat tëscht dem Altor an dem Tempel ëmkomm ass: wierklech, ech soen Iech: Et wäert vun dëser Generatioun gefuerdert ginn. 52 Wee iech, Affekoten! well Dir de Schlëssel vum Wëssen ewechgeholl hutt: Dir sidd net an Iech selwer erakomm, an déi, déi erakoumen, hutt Dir verhënnert. 53 A wéi hien dës Saache zu hinnen gesot huet, hunn d'Schrëftgeléiert an d'Pharisäer ugefaang him hefteg ze drängen an him ze provozéieren, vu ville Saachen ze schwätzen: 54 Op hie gewaart a probéiert eppes aus sengem Mond ze fangen, fir datt si him kënne beschëllegt.

10 A wien e Wuert géint de Mënschejong schwätzt, et soll him verginn ginn: awer fir deen, dee géint den Hellege Geescht blasphemet, gëtt et net verginn. 11 A wann se Iech an d'Synagogen, an d'Magistraten an d'Muecht bréngen, da mengt net, wéi oder wat Dir äntweren, oder wat Dir soen: 12 Well den Hellege Geescht wäert iech an der selwechter Stonn léieren, wat dir soen soll. 13 An ee vun der Gesellschaft sot zu him: Meeschter, schwätzt mat mengem Brudder, datt hien d'Ierfschaft mat mir deelt. 14 An hien huet zu him gesot: Mann, wien huet mech zu engem Riichter oder engem Deeler iwwer dir gemaach? 15 An hie sot zu hinnen: Passt op, a passt op fir d'Géigend: well d'Liewen vun engem Mënsch besteet net aus dem Iwwerfloss vun de Saachen, déi hien huet. 16 An hien huet hinnen e Gläichnes gesot, a gesot: Den Terrain vun engem gewësse räiche Mann huet vill erausbruecht: 17 An hien huet bei sech selwer geduecht a gesot: Wat soll ech maachen, well ech keng Plaz hunn, wou ech meng Friichten ausginn? 18 An hie sot: Dëst wäert ech maachen: Ech wäert meng Scheieren erofzéien, a méi grouss bauen; an do ginn ech all meng Friichten a meng Wueren. 19 An ech wäert zu menger Séil soen: Séil, du hues vill Wueren, déi fir vill Jore geluecht sinn; maach dech roueg, iesst, drénkt a sief frou. 20 Awer Gott sot zu him: Du Narren, dës Nuecht gëtt deng Séil vun dir gefuerdert; 21 Sou ass deen, dee fir sech selwer Schatz leet an net räich fir Gott ass. 22 An hie sot zu senge Jünger: Dofir soen ech iech: Maacht Iech keng Gedanken iwwer Äert Liewen, wat Dir iesse solls; weder fir de Kierper, wat dir undoen solls. 23 D'Liewen ass méi wéi Fleesch, an de Kierper ass méi wéi Kleeder. 24 Bedenkt d'Keeben: well si weder säen nach ernte; déi weder Lagerhaus nach Scheier hunn; a Gott fiddert hinnen: wéi vill méi sidd Dir besser wéi d'Vullen? 25 A wien vun iech kann mat sech Gedanken iwwer seng Statur een Alen addéieren? 26 Wann dir dann net fäeg sidd dat ze maachen, wat am mannsten ass, firwat denkt dir un de Rescht? 27 Bedenkt d'Lilies, wéi se wuessen: si kämpfen net, si spin net; an awer soen ech iech, datt de Salomo a senger ganzer Herrlechkeet net opgestallt war wéi ee vun dësen. 28 Wann dann Gott esou d'Gras bekleedt, dat haut um Feld ass, a muer an den Uewen gegoss gëtt; wéi vill méi wäert hien dech bekleeden, O Dir vu klenge Glawen? 29 A sicht net, wat dir iessen solls, oder wat dir drénke solls, a sidd net zweifelhaft. 30 Fir all dës Saache sichen d'Natiounen vun der Welt: an Äre Papp weess datt Dir dës Saache brauch. 31Awer sicht éischter d'Kinnekräich vu Gott; an all dës Saache ginn Iech bäigefüügt. 32 Fäert net, kleng Flock; well et ass Äre Papp gutt fir Iech d'Kinnekräich ze ginn. 33 Verkaaft, wat dir hutt, a gitt Almosen; stellt Iech Poschen, déi net al ginn, e Schatz am Himmel, deen net feelt, wou keen Déif kënnt, weder Moth korrupt. 34 Well wou Äre Schatz ass, do wäert och Äert Häerz sinn.

KAPITEL 12 1 An der Tëschenzäit, wéi eng onzuelbar Villfalt vu Leit versammelt goufen, sou datt si een op deen aneren trëppelen, huet hien ugefaang zu senge Jünger fir d'éischt ze soen: Passt op Iech vum Sauer vun de Pharisäer, dat ass Hypokrisie. 2 Well et gëtt näischt iwwerdeckt, wat net opgedeckt gëtt; weder verstoppt, dat soll net bekannt ginn. 3 Dofir, wat Dir an der Däischtert geschwat hutt, wäert am Liicht héieren ginn; an dat, wat dir am Ouer an de Schränke geschwat hutt, soll op d'Hausdecken verkënnegt ginn. 4 An ech soen iech meng Frënn: Fäert net vun deenen, déi de Kierper ëmbréngen, an duerno net méi hunn, wat se maache kënnen. 5 Awer ech wäert Iech viraus warnen, wien Dir fäerten: Angscht hien, deen nodeems hien ëmbruecht huet Kraaft huet an d'Häll ze werfen; jo, ech soen dir: Angscht hien. 6 Ginn net fënnef Spatzen fir zwee wäit verkaaft, an net ee vun hinnen ass virun Gott vergiess? 7 Awer och déi ganz Hoer vun Ärem Kapp sinn all nummeréiert. Fäert also net: Dir sidd méi Wäert wéi vill Spatzen. 8 Och ech soen iech: Wien mech virun de Mënschen zouginn, dee soll de Mënschejong och virun den Engele vu Gott zouginn: 9 Awer deen, dee mir virun de Mënschen verleegnen, gëtt virun den Engele vu Gott verweigert.

55

LUKE

35 Loosst Är Lenden ëmgürtel ginn, an Är Luuchten brennen; 36 An dir selwer hu gär Männer, déi op hiren Här waarden, wann hien vun der Hochzäit zréckkënnt; datt wann hie kënnt a klappt, si kënnen him direkt opmaachen. 37 Geseent sinn déi Dénger, déi den Här, wann e kënnt, oppassen wäert: Wierklech, ech soen Iech, datt hie sech selwer umgéiert, a mécht se fir d'Fleesch ze sëtzen, a wäert erauskommen an se déngen. 38 A wann hien an der zweeter Waacht kommen wäert, oder an der drëtter Waacht kommen, an se sou fannen, geseent sinn déi Dénger. 39 An dat weess, datt wann de Guttmann vum Haus gewosst hätt, wéi eng Stonn den Déif géif kommen, hie géif nogekuckt hunn, an net erliewt hunn, datt säin Haus duerchbrach wier. 40 Sidd dir also bereet: well de Mënschejong kënnt an enger Stonn, wann dir net denkt. 41 Du sot de Péitrus zu him: Här, schwätzt Dir dës Gläichnes zu eis, oder souguer all? 42 An den Här sot: Wien ass dann dee treien a weise Steward, dee säin Här Herrscher iwwer säi Stot mécht, fir hinnen hir Portioun Fleesch an der Zäit ze ginn? 43 Geseent ass dee Knecht, dee säin Här, wann e kënnt, esou fënnt. 44 Wahrscheinlech soen ech dir, datt hien him Herrscher iwwer alles maachen wäert, wat hien huet. 45 Awer wann dee Knecht a sengem Häerz seet: Mäin Här verspéit säi Kommt; a fänkt un d'Déngschtleeschtungen an d'Meedercher ze schloen, an ze iessen an ze drénken an ze drénken; 46 Den Här vun deem Knecht wäert an engem Dag kommen, wann hien net no him sicht, an an enger Stonn, wann hien net bewosst ass, a wäert hien ofschneiden, a wäert him säin Deel mat den Ongleewen ernennen. 47 An dee Knecht, dee sengem Här säi Wëlle wousst, a sech selwer net virbereet huet, an och net no sengem Wëllen gemaach huet, soll mat ville Sträifen geschloe ginn. 48 Awer deen, deen net wousst, a Saachen gemaach huet, déi Sträifen wäertvoll sinn, soll mat wéinege Sträifen geschloe ginn. Fir wiem vill gëtt, vun him wäert vill gefuerdert ginn: a fir déi Männer vill engagéiert hunn, vun him wäerte se méi froen. 49 Ech sinn komm fir Feier op d'Äerd ze schécken; a wat wäert ech, wann et scho gebrannt ass? 50 Awer ech hunn eng Daf, fir mat gedeeft ze ginn; a wéi sinn ech straitened bis et fäerdeg ass! 51 Mengt dir, datt ech komm sinn, fir Fridden op der Äerd ze ginn? Ech soen Iech, Neen; awer éischter Divisioun: 52 Well vun elo un ginn et fënnef an engem Haus gedeelt, dräi géint zwee, an zwee géint dräi. 53 De Papp soll géint de Jong gedeelt ginn, an de Jong géint de Papp; d'Mamm géint d'Duechter, an d'Duechter géint d'Mamm; der Schwéiermamm géint hir Duechter, an der Duechter géint hir Schwéiermamm. 54 An hien huet och zum Vollek gesot: Wann dir eng Wollek aus dem Westen gesitt, da sot dir direkt: Et kënnt eng Schauer; an esou ass et. 55 A wann dir de Südwand gesinn bléist, sot dir: Et gëtt Hëtzt; an et geschitt.

56 Dir Hypokriten, Dir kënnt d'Gesiicht vum Himmel an der Äerd ënnerscheeden; awer wéi ass et, datt Dir dës Kéier net ënnerscheeden? 57 Jo, a firwat beurteelt dir och vun iech selwer net, wat richteg ass? 58 Wann Dir mat Ärem Géigner an de Magistrat gitt, wéi Dir um Wee sidd, maacht Iech Fläch, datt Dir vun him befreit gitt; fir datt hien dech dem Riichter net hellt, an de Riichter dech dem Offizéier geliwwert, an den Offizéier dech an de Prisong gehäit. 59 Ech soen dir: Du solls net vun do fortgoen, bis du déi allerlescht Mite bezuelt hues. KAPITEL 13 1 Et waren an där Saison e puer do, déi him vun de Galiläer gesot hunn, deenen hire Blutt Pilatus mat hiren Opfer vermëscht hat. 2 De Jesus huet hinne geäntwert, an huet zu hinnen geäntwert: Mengt dir, datt dës Galiläer Sënner waren iwwer all d'Galiläer, well se sou Saache gelidden hunn? 3 Ech soen Iech, Neen, awer, ausser Dir berouegt, wäert Dir all och ëmbréngen. 4 Oder déi uechtzéng, op deenen den Tuerm zu Siloam gefall ass an si ëmbruecht huet, mengt dir, datt si Sënner wieren iwwer all Mënsch, déi zu Jerusalem wunnen? 5 Ech soen Iech, Neen, awer, ausser Dir berouegt, wäert Dir all och ëmbréngen. 6 Hien huet och dës Parabel gesot; E gewësse Mann hat e Figebam a sengem Wéngert gepflanzt; an hien ass komm an huet Uebst drop gesicht, an huet keng fonnt. 7 Du sot hien zum Kommode vu sengem Wéngert: Kuck, dës dräi Joer sinn ech kommen, fir Uebst op dësem Figebam ze sichen, a fanne keng: schneiden se of; firwat schwëmmt et um Buedem? 8 An hien huet geäntwert, sot zu him: Här, loosst et och dëst Joer eleng, bis ech doriwwer graven, an Dung et: 9 A wann et Uebst droen, gutt: a wann net, da solls du et ofschneiden. 10 An hien huet de Sabbat an enger vun de Synagogen geléiert. 11 A kuck, et war eng Fra, déi e Geescht vu Schwieregkeeten uechtzéng Joer hat, a war zesumme gebéit, a konnt sech op kee Fall ophiewen. 12 Wéi de Jesus si gesinn huet, huet hien si bei sech geruff a sot zu hatt: Fra, du bass vun denger Schwächheet befreit. 13 An hien huet seng Hänn op hir geluecht: an direkt gouf si riicht gemaach, a Gott verherrlecht. 14 An de Herrscher vun der Synagog huet mat Roserei geäntwert, well datt de Jesus um Sabbatdag geheelt huet, a sot zu de Leit: Et gi sechs Deeg, an deenen d'Mënsche solle schaffen: an hinnen also kommen a ginn geheelt, an net op der sabbatsdag. 15 Dunn huet den Här him geäntwert a gesot: Du Hypokrit, léisst net jidderee vun iech op de Sabbat säin Ochs oder säin Esel aus dem Stall léisen, a féiert hien ewech fir ze Waasser? 16 A soll dës Fra, déi eng Duechter vum Abraham ass, déi de Satan gebonnen huet, net, dës uechtzéng Joer, um Sabbatsdag vun dëser Bindung befreit ginn? 17 A wéi hien dës Saache gesot huet, hunn all seng Géigner sech geschummt: an d'ganz Vollek huet sech

56

LUKE

iwwer all déi herrlech Saachen gefreet, déi vun him gemaach goufen. 18 Du sot hien: Wéi ass d'Kinnekräich vu Gott? a wou soll ech et gläichen? 19 Et ass wéi e Moschterkär, dat e Mann geholl huet an a säi Gaart gehäit huet; an et ass gewuess, an huet e grousse Bam gewuess; an d'Vullen vun der Loft hu sech an de Branchen dovunner ënnerbruecht. 20 An erëm sot hien: Wou soll ech d'Kinnekräich vu Gott vergläichen? 21 Et ass wéi de Sauer, deen eng Fra geholl an an dräi Mooss Miel verstoppt huet, bis dat Ganzt gesäiert war. 22 An hien ass duerch d'Stied an d'Dierfer gaang, huet geléiert a Richtung Jerusalem gereest. 23 Du sot een zu him: Här, sinn et wéineg, déi gerett ginn? An hie sot zu hinnen: 24 Sträit fir an d'niddereg Paart eran ze kommen: well vill, ech soen Iech, wäerte sichen eran ze kommen a kënnen net kënnen. 25 Wann eng Kéier de Meeschter vum Haus opgestan ass an d'Dier zougemaach huet, an dir ufänkt dobaussen ze stoen an un d'Dier ze klappen, a seet: Här, Här, maacht eis op; an hie wäert äntweren an zu dir soen, Ech weess dech net wou Dir sidd: 26 Da solls du ufänken ze soen: Mir hunn an Ärer Presenz giess a gedronk, an du hues op eise Stroossen geléiert. 27 Mä hie wäert soen: Ech soen dir, Ech weess dech net wou Dir sidd; Gleeft vu mir, all Aarbechter vun der Ongerechtegkeet. 28 Et wäert gekrasch an Zännknascht ginn, wann dir den Abraham, an den Isaac, an de Jakob, an all d'Prophéiten, am Räich vu Gott gesinn, an Dir selwer erausgestouss. 29 A si wäerten aus dem Osten kommen, a vum Westen, an aus dem Norden, a vum Süden, a wäerten sech am Räich vu Gott setzen. 30 A kuck, et sinn déi lescht, déi éischt sinn, an et sinn déi éischt, déi lescht sinn. 31 Dee selwechten Dag koumen e puer vun de Pharisäer, a soten zu him: Gitt dech eraus, a fort vun dohinner: well den Herodes wäert dech ëmbréngen. 32 An hie sot zu hinnen: Géi, a sot zu deem Fuuss: Kuck, ech werfen Däiwel eraus, an ech maachen Heelung haut a muer, an den drëtten Dag wäert ech perfektionéiert ginn. 33 Trotzdem muss ech haut, a muer, an den Dag duerno goen: well et kann net sinn, datt e Prophéit aus Jerusalem ëmkomm ass. 34O Jerusalem, Jerusalem, déi d’Prophéiten ëmbréngen, an déi, déi bei dech geschéckt gi sinn, stenen; wéi oft hätt ech deng Kanner gesammelt, wéi eng Hunn hir Brout ënner hire Flilleke sammelt, an Dir wëllt net! 35Kuckt, Äert Haus ass Iech entlooss gelooss: a wierklech, ech soen Iech: Dir wäert mech net gesinn, bis d'Zäit kënnt, wou Dir soen: Geseent ass deen, deen am Numm vum Här kënnt.

3 An de Jesus huet geäntwert, huet zu den Affekoten a Pharisäer geschwat a gesot: Ass et erlaabt um Sabbat ze heelen? 4 A si hunn sech roueg gehalen. An hien huet hien geholl, an huet hien geheelt, a léisst hie goen; 5 An huet hinnen geäntwert a gesot: Wien vun iech soll en Esel oder en Ochs an e Gruef falen, a wäert hien net direkt um Sabbat erauszéien? 6 A si konnten him net erëm op dës Saache äntweren. 7 An hien huet e Gläichnes fir déi, déi gebueden waren, ausgedréckt, wéi hien markéiert huet wéi se d'Haaptraim erausgesicht hunn; sot zu hinnen, 8 Wann s du vun engem Mann op eng Hochzäit gebucht bass, sëtzt net am héchste Raum; fir datt e méi éierleche Mann wéi s du vun him gebot ginn; 9 An deen, deen dir an hie gesot huet, komm a sot zu dir: Gëff dësem Mann Plaz; an du fänkt mat Schimmt un den ënneschten Zëmmer ze huelen. 10 Awer wann s du gebucht bass, da géi a setzt sech am ënneschten Zëmmer; fir datt wann deen, deen dir gesot huet, kënnt kommen, da kann hien zu dir soen: Frënd, gitt méi héich erop: da solls du an der Presenz vun deenen, déi mat dir um Fleesch sëtzen, unzebidden. 11 Fir jidderee, dee sech selwer erheeft, wäert vernoléissegt ginn; an deen, dee sech bescheiden, wäert erhéngt ginn. 12 Du sot hien och zu deem, deen him gesot huet: Wann s du Iessen oder Owesiessen maacht, ruff net deng Frënn, nach Är Bridder, weder Är Verwandten, nach Är räich Noperen; fir datt se dech och nach eng Kéier bieden, an Dir wäert eng Erléisung gemaach ginn. 13 Awer wann Dir e Fest maacht, ruff déi Aarm, déi Vermëscht, déi Lamm, déi Blann: 14 An du solls geseent ginn; well si kënnen dech net rembourséieren: well du solls bei der Operstéiungszeen vun de Gerechten kompenséiert ginn. 15 A wéi ee vun deenen, déi mat him um Fleesch souz, dës Saache héieren huet, sot hien zu him: Geseent ass deen, dee Brout am Räich vu Gott iesse wäert. 16 Du sot hien zu him: E gewësse Mann huet e grousst Iessen gemaach a vill gesot: 17 An huet säin Knecht an der Oweskeesszäit geschéckt fir zu deenen ze soen, déi gebueden waren: Kommt! fir alles ass elo prett. 18 A si hunn all mat enger Zoustëmmung ugefaang ze Entschëllegung ze maachen. Den Éischte sot zu him: Ech hunn e Stéck Buedem kaaft, an ech muss et kucken: Ech bieden, Dir hutt mech entschëllegt. 19 En aneren huet gesot: Ech hu fënnef Joch Ochse kaaft, an ech ginn hinnen ze beweisen: Ech bieden, du hues mech entschëllegt. 20 En aneren huet gesot: Ech hunn eng Fra bestuet, an dofir kann ech net kommen. 21 Also ass dee Knecht komm an huet sengem Här dës Saache gewisen. Dunn huet de Meeschter vum Haus rosen zu sengem Knecht gesot: Gitt séier eraus op d'Stroossen an d'Stroosse vun der Stad, a bréngt déi Aarm, an déi Vermëscht, an déi Halt an déi Blann heihinner. 22Un den Knecht säd: Herr, et ass gemach, wei s du befallt hues, an trotzdem ass et Platz.

KAPITEL 14 1 An et ass geschitt, wéi hien an d'Haus vun engem vun de Haaptfarisäer gaang ass, fir Brout um Sabbat ze iessen, datt si him nogekuckt hunn. 2 A kuck, et war e bestëmmte Mann virun him, deen den Drëps hat.

57

LUKE

23Un den Här sot zum Knecht: Gitt eraus op d'Stroossen an d'Hecken, an zwéngt se eran ze kommen, fir datt mäi Haus gefëllt ka ginn. 24 Well ech soen iech, datt kee vun deene Männer, déi gebueden waren, vu mengem Iessen schmaachen. 25 Un do goungen eng grouss Mass mat him: an hien huet sech ëmgedréit a sot zu hinnen: 26 Wann iergendeen bei mech kënnt, an net haasst säi Papp, a Mamm, a Fra, a Kanner, a Bridder, a Schwësteren, jo, a säin eegent Liewen och, hie kann net mäi Jünger sinn. 27 A wien säi Kräiz net dréit an no mir kënnt, kann net mäi Jünger sinn. 28 Fir wien vun iech, dee wëlles huet en Tuerm ze bauen, setzt sech net als éischt a zielt d'Käschte, ob hien genuch huet fir se fäerdeg ze maachen? 29 Fir net, nodeems hien d'Fundament geluecht huet, an net fäeg ass et fäerdeg ze maachen, fänken all, déi et gesinn, him ze spotten, 30 A sot: Dëse Mann huet ugefaang ze bauen, a konnt net fäerdeg sinn. 31 Oder wéi ee Kinnek, dee géint en anere Kinnek géing Krich maachen, setzt sech net fir d'éischt erof, a kuckt ob hien fäeg ass mat zéngdausend deem ze begéinen, dee mat zwanzegdausend géint hie kënnt? 32 Oder soss, wann deen aneren nach wäit ewech ass, schéckt hien eng Ambassade a wënscht Friddensbedéngungen. 33 Also, wien och ëmmer vun iech ass, deen net alles verléisst, wat hien huet, hie kann net mäi Jünger sinn. 34Salz ass gutt: awer wann d'Salz säin Aroma verluer huet, mat wat soll et geschmaacht ginn? 35 Et ass weder fit fir d'Land, nach fir den Dunghill; mee Männer geheien et eraus. Wien Oueren huet ze héieren, loosst hien héieren.

12 An dee jéngste vun hinne sot zu sengem Papp: Papp, gitt mir den Deel vu Wueren, déi mir falen. An hien huet hinnen säi Liewen opgedeelt. 13 An net vill Deeg nodeems de jéngste Jong sech alles versammelt huet, an huet seng Rees an e wäit Land gemaach, an do huet seng Substanz mat riotesche Liewen verschwend. 14 A wéi hien alles verbruecht huet, ass et e staarken Hongersnout an deem Land entstanen; an hien huet ugefaang am Wanter ze sinn. 15 An hien ass gaang an huet sech bei engem Bierger vun deem Land ugeschloss; an hien huet hien a seng Felder geschéckt fir Schwäin ze fidderen. 16 An hien hätt gär säi Bauch gefëllt mat de Schuel, déi d'Schwäin giess hunn: a kee Mënsch huet him ginn. 17 A wéi hien zu sech selwer koum, sot hien: Wéivill Loyer vu mengem Papp hu Brout genuch a fir ze erspueren, an ech stierwen vum Honger! 18 Ech wäert opstoen a bei mäi Papp goen a soen zu him: Papp, ech hunn géint den Himmel gesënnegt, a virun dir, 19 An ech sinn net méi wäertvoll, Äre Jong genannt ze ginn: maacht mech als ee vun denge Loyer. 20 An hien ass opgaang, a koum bei säi Papp. Awer wéi hien nach e grousse Wee war, huet säi Papp hien gesinn, an huet Matgefill, an ass gelaf, an ass op den Hals gefall an huet hie Kuss gemaach. 21 An de Jong sot zu him: Papp, ech hunn géint den Himmel gesënnegt, an an dengen Aen, an ech sinn net méi wäertvoll, Äre Jong genannt ze ginn. 22 De Papp huet awer zu senge Dénger gesot: Bréngt dee beschte Kleed eraus, an dach him et un; an huet e Rank op seng Hand, a Schong op seng Féiss: 23 A bréngt dat fettegt Kallef heihinner, an ëmbréngt et; a loosst eis iessen, a si frou: 24 Fir dëst war mäi Jong dout, an ass erëm lieweg; hie war verluer, a gëtt fonnt. A si hunn ugefaang frou ze sinn. 25 Säin eelste Jong war elo um Feld: a wéi hie koum an no bei d'Haus koum, huet hien Musek an Danz héieren. 26 Hien huet ee vun de Dénger geruff a gefrot, wat dës Saache bedeiten. 27 An hien sot zu him: Däi Brudder ass komm; an däi Papp huet dat fettem Kallef ëmbruecht, well hien hie sécher a gesond opgeholl huet. 28 An hie war rosen, a wollt net eran goen: dofir ass säi Papp erausgaang an huet him gefrot. 29 An hien huet geäntwert a sot zu sengem Papp: "Kuckt, dës vill Joeren déngen ech dech, an ech hunn däi Gebot zu kengem Zäit verletzt: an trotzdem hues du mir ni e Kand ginn, fir datt ech mat menge Frënn glécklech maachen kéint: 30 Awer soubal dësen däi Jong komm ass, deen däi Liewe mat Hoer verschlësselt huet, hues du fir him dat fettegt Kallef ëmbruecht. 31 An hien huet zu him gesot: Jong, du bass ëmmer bei mir, an alles wat ech hunn ass däin. 32 Et war gerecht, datt mir eis sollten frëndlech maachen a frou sinn: well Äre Brudder war dout an ass erëm lieweg; a war verluer, a gëtt fonnt.

KAPITEL 15 1 Du koumen all d'Publicaner a Sënner no bei him, fir hien ze héieren. 2 An d’Pharisäer an d’Schrëftgeléiert hunn gemurelt a gesot: Dëse Mann kritt Sënner a ësst mat hinnen. 3 An hien huet hinnen dës Gläichnes gesot a gesot: 4 Wéi ee Mann vun iech, deen honnert Schof huet, wann hien ee vun hinnen verléiert, léisst déi néngnéngzeg an der Wüst net, a geet no deem, wat verluer ass, bis hien et fënnt? 5 A wann hien et fonnt huet, leet hien et op seng Schëlleren a freet sech. 6 A wann hien heem kënnt, rufft hien seng Frënn an Noperen zesummen, a sot zu hinnen: Freet Iech mat mir; well ech hu meng Schof fonnt, déi verluer gaangen ass. 7 Ech soen Iech, datt och d'Freed am Himmel wäert sinn iwwer ee Sënner, dee sech ëmdréit, méi wéi iwwer néngnnénganzwanzeg Leit, déi keng Berouegung brauchen. 8 Entweder, wéi eng Fra, déi zéng Sëlwerstécker huet, wa si ee Stéck verléiert, leet keng Käerz op, a räift d'Haus aus, a sicht éierlech bis si et fënnt? 9 A wéi si et fonnt huet, rifft si hir Frënn an hir Noperen zesummen a seet: Freet Iech mat mir; well ech hunn dat Stéck fonnt wat ech verluer hat. 10 Och ech soen Iech, et gëtt Freed an der Presenz vun den Engele vu Gott iwwer ee Sënner, dee sech widderhëlt. 11 An hie sot: Ee Mann hat zwee Jongen:

58

LUKE

KAPITEL 16

22 Et ass geschitt, datt de Bettel gestuerwen ass, a gouf vun den Engelen an den Abraham säi Schouss gedroen: de Räich ass och gestuerwen a gouf begruewen; 23 An an der Häll huet hien seng Aen opgehuewen, a war a Péng, a gesäit den Abraham vu wäit ewech, an de Lazarus a sengem Broscht. 24 An hien huet geruff a gesot: Papp Abraham, ernahmen mech, a schéckt de Lazarus, fir datt hien den Tipp vu sengem Fanger a Waasser taucht a meng Zong ofkillt; well ech sinn an dëser Flam gefoltert. 25 Awer den Abraham sot: Jong, denkt drun, datt Dir an Ärem Liewen Är gutt Saache kritt hutt, an och de Lazarus dat béist: awer elo ass hien getréischt, an du bass gefoltert. 26 An nieft all deem ass tëscht eis an dir e grousse Golf fixéiert: sou datt déi, déi vun dohinner op dech passéieren, net kënnen; si kënnen och net bei eis iwwergoen, dat géif vun do kommen. 27 Du sot hien: Ech bieden dech also, Papp, datt s du hien an d'Haus vu mengem Papp schéckt: 28 Well ech hu fënnef Bridder; fir datt hien hinnen Zeien kann, fir datt se och an dëser Plaz vun der Péng kommen. 29 Den Abraham sot zu him: Si hunn de Moses an d'Prophéiten; loosst se se héieren. 30 An hie sot: Neen, Papp Abraham, awer wann een vun den Doudegen bei si gaang ass, da wäerte si sech berouegen. 31 An hien huet zu him gesot: Wann se de Moses an d'Prophéiten net héieren, da wäerte se och net iwwerzeegt ginn, obwuel een aus den Doudegen opgestan ass.

1 An hie sot och zu senge Jünger: Et war e gewësse räiche Mann, deen e Steward hat; an dat selwecht gouf him virgeworf, datt hie seng Wueren verschwenden hätt. 2 An hien huet hie geruff an zu him gesot: Wéi ass et, datt ech dat vun dir héieren? gitt Rechnung iwwer Deng Stewardship; well du kanns kee Steward méi sinn. 3 Du sot de Steward a sech selwer: Wat soll ech maachen? well mäin Här hëlt mir d'Stewardschaft ewech: Ech kann net graven; bieden ech schummen mech. 4 Ech sinn decidéiert, wat ech maache soll, fir datt, wann ech aus dem Stewardship erausgehäit ginn, si mech an hir Haiser ophuelen. 5 Also huet hie jidderee vu sengem Här seng Scholden bei sech geruff, a sot zu deem éischten: Wéi vill sidd Dir mengem Här schëlleg? 6 An hie sot: Honnert Mooss Ueleg. An hie sot zu him: Huelt deng Rechnung, a setzt séier a schreiw fofzeg. 7 Du sot hien zu engem aneren: A wéi vill schëlls du? An hie sot: Honnert Mooss vu Weess. An hie sot zu him: Huelt deng Rechnung, a schreiw véierzeg. 8 An den Här huet den ongerechte Steward gelueft, well hie schlau gemaach huet: well d'Kanner vun dëser Welt sinn an hirer Generatioun méi schlau wéi d'Kanner vum Liicht. 9 An ech soen Iech: Maacht Iech Frënn vum Mammon vun der Ongerechtegkeet; datt, wann Dir versoen, si kënnen Iech an éiweg Wunnengen ophuelen. 10 Dee trei an deem, wat am mannsten ass, ass och a vill trei: an deen, deen am mannsten ongerecht ass, ass och a vill ongerecht. 11 Wann dir also dem ongerechte Mammon net trei gewiescht sidd, wien wäert de richtege Räichtum op Äert Vertrauen engagéieren? 12 A wann dir net trei gewiescht an deem, wat engem anere Mënsch ass, wien wäert dir dat ginn, wat dein ass? 13 Keen Knecht kann zwee Hären déngen: fir entweder hie wäert deen een haassen an deen aneren gär hunn; oder soss wäert hien un déi eng halen, an deen aneren veruechten. Dir kënnt Gott a Mammon net déngen. 14 An och d'Pharisäer, déi begeeschtert waren, hunn all dës Saache héieren: a si hunn him gespott. 15 An hie sot zu hinnen: Dir sidd déi, déi Iech virum Mënsch gerechtfäerdegt; awer Gott kennt Är Häerzer: well dat, wat ënner de Mënschen héich geschätzt gëtt, ass en Abomination an de Ae vu Gott. 16 D'Gesetz an d'Prophéite ware bis de Johannes: zënter där Zäit gëtt d'Kinnekräich vu Gott gepriedegt, a jidderee dréckt an et. 17 An et ass méi einfach fir den Himmel an d'Äerd ze passéieren, wéi een Tittel vum Gesetz versoen. 18 Jiddereen, deen seng Fra ewechhëlt an eng aner bestuet, mécht Ehebriech; 19 Et war e gewësse räiche Mann, deen a purpurroude a feine Léngen gekleet war, an all Dag iwwerflësseg gemaach huet: 20 An et war e gewëssen Bettel, dee Lazarus genannt gouf, dee bei sengem Paart geluecht gouf, voll vu Wounds, 21 A si wollte mat de Kribbelen gefiddert ginn, déi vum räiche Mann sengem Dësch gefall sinn: ausserdeem sinn d'Hënn komm an hunn seng Wounds geleckt.

KAPITEL 17 1 Du sot hien zu de Jünger: Et ass onméiglech, awer datt Beleidegunge kommen: awer wee him, duerch deen se kommen! 2 Et wier besser fir him, datt e Millesteen um Hals hänkt, an hien an d'Mier gegoss huet, wéi datt hien ee vun dëse Klenge beleidegt. 3 Passt op Iech selwer: Wann däi Brudder géint dech schëlleg ass, bestrooft hien; a wann hien sech ëmdréit, verzeien him. 4 A wann hien géint dech siwe Mol am Dag schëlleg ass, a siwe Mol am Dag widdert dech erëm, a sot: Ech berouegen; du solls him verzeien. 5 An d'Apostelen soten dem Här: Verstäerkt eise Glawen. 6 An den HÄR sot: Wann Dir Glawen hätt wéi e Moschterkär, da kënnt Dir zu dësem Sycamine Bam soen: Gitt vun der Wuerzel erausgerappt, a sief am Mier gepflanzt; an et soll Iech befollegen. 7 Awer wien vun iech, deen e Knecht huet, deen e Plou oder Véi fiddert, wäert zu him soen, wann hien aus dem Feld kënnt: Gitt a setzt sech fir Fleesch? 8 A wäert net éischter zu him soen: Maacht Iech prett mat deem ech iessen, a gäert dech, a servéiert mech, bis ech giess a gedronk hunn; an duerno solls du iessen an drénken? 9 Dank hien deem Knecht, well hien d'Saache gemaach huet, déi him opgefuerdert waren? Ech trauen net. 10 Also och dir, wann dir all déi Saachen gemaach hutt, déi dir bestallt sinn, sot: Mir sinn onrentabel Dénger: mir hunn dat gemaach, wat eis Pflicht war ze maachen. 11 An et ass geschitt, wéi hien op Jerusalem gaangen ass, datt hien duerch d'Mëtt vu Samaria a Galiläa ass.

59

LUKE

12 A wéi hien an e bestëmmten Duerf koum, hunn hien zéng Männer begéint, déi Aussätzlech waren, déi wäit ewech stoungen: 13A si hunn hir Stëmmen opgehuewen a gesot: Jesus, Meeschter, barmhäerzlech mat eis. 14A wéi hien se gesinn huet, sot hien zu hinnen: Gitt emol de Priester. An et ass geschitt, datt, wéi se fortgaange sinn, si gereinegt ginn. 15 An ee vun hinnen, wéi hie gesinn huet, datt hie geheelt war, huet sech zréckgezunn, a mat enger haarder Stëmm Gott verherrlecht, 16 A ass op säi Gesiicht op seng Féiss gefall, an huet him Merci gesot: an hie war e Samaritan. 17 De Jesus huet geäntwert: " Wunnen et net zéng gereinegt? mee wou sinn déi néng? 18 Et gi keng fonnt, déi zréckkoum, fir Gott Éier ze ginn, ausser dëse Friemen. 19 An hien huet zu him gesot: Maacht Iech op, gitt op de Wee: däi Glawen huet dech ganz gemaach. 20 A wéi hie vun de Pharisäer gefrot gouf, wann d'Kinnekräich vu Gott sollt kommen, huet hien hinnen geäntwert a gesot: D'Kinnekräich vu Gott kënnt net mat Observatioun: 21 Si sollen och net soen: Kuck hei! oder, do! well, kuck, d'Kinnekräich vu Gott ass an dir. 22 An hien huet zu de Jünger gesot: D'Deeg wäerte kommen, wann Dir wëllt ee vun den Deeg vum Mënschejong ze gesinn, an Dir wäert et net gesinn. 23A si sollen zu dir soen: Kuckt hei; oder, kuckt do: gitt net no hinnen, nach no hinnen. 24 Well wéi de Blëtz, deen aus deem een Deel ënner dem Himmel hellt, an deen aneren Deel ënner dem Himmel blénkt; sou soll och de Mënschejong a sengem Dag sinn. 25 Awer fir d'éischt muss hie vill leiden, a vun dëser Generatioun verworf ginn. 26 A wéi et an den Deeg vum Noe war, sou soll et och an den Deeg vum Mënschejong sinn. 27 Si hunn giess, si hunn gedronk, si hu Frae bestuet, si goufen am Bestietnes ginn, bis den Dag, wéi de Noe an d'Ark erakoum, an d'Iwwerschwemmung koum, an huet se all zerstéiert. 28 Och esou wéi et an den Deeg vum Lot war; si hunn giess, si hunn gedronk, si kaaft, si verkaf, si hunn gepflanzt, si hunn gebaut; 29 Awer deeselwechten Dag, wéi de Lot aus Sodom erausgaang ass, huet et Feier a Schwefel vum Himmel gereent an se all zerstéiert. 30 Och esou wäert et am Dag sinn, wann de Mënschejong opgedeckt gëtt. 31 An deem Dag, deen um Hausdopp ass, a seng Stuff am Haus, loosst hien net erofkommen fir et ewechzehuelen: an deen am Feld ass, loosst hien och net zréckkommen. 32 Gedenkt dem Lot senger Fra. 33 Jiddereen, dee probéiert säi Liewen ze retten, wäert et verléieren; a wien säi Liewe verléiert, soll et erhalen. 34 Ech soen iech, an där Nuecht sollen zwee Männer an engem Bett sinn; deen ee soll geholl ginn, an deen anere soll hannerlooss ginn. 35 Zwou Frae sollen zesummen schleifen; dee soll geholl ginn, an deen anere lénks. 36 Zwee Männer sollen um Feld sinn; dee soll geholl ginn, an deen anere lénks.

37A si hunn geäntwert an zu him gesot: Wou, Här? An hie sot zu hinnen: Wou och ëmmer de Kierper ass, do wäerten d'Adler versammelt ginn. KAPITEL 18 1 An hien huet hinnen e Gläichnes fir dëst Enn gesot, datt d'Mënsche ëmmer solle bieden an net schwaach sinn; 2 A sot: Et war an enger Stad e Riichter, dee Gott net gefaart huet, an de Mënsch net ugesinn huet: 3 An et war eng Witfra an där Stad; a si ass bei hien komm a sot: Rache mech vu mengem Géigner. 4 An hie wollt net fir eng Zäit; awer duerno huet hie bei sech selwer gesot: Och wann ech Gott net fäerten, a kee Mënsch betruechten; 5 Awer well dës Witfra mech beonrouegt, wäert ech hatt rächen, fir datt si mech net midd mécht duerch hir kontinuéierlech komm. 6 An den Här sot: Héiert wat den ongerechte Riichter seet. 7 A soll Gott net seng eege Wieler rächen, déi Dag an Nuecht zu him ruffen, obwuel hie laang mat hinnen droen? 8 Ech soen iech, datt hien hinnen séier rächen wäert. Trotzdem wann de Mënschejong kënnt, wäert hien de Glawen op der Äerd fannen? 9 An hien huet dës Parabel zu bestëmmte gesot, déi op sech selwer vertraut hunn, datt si gerecht wieren, an anerer veruechten: 10 Zwee Männer sinn an den Tempel eropgaang fir ze bieden; deen een e Pharisäer, an deen aneren e Publican. 11 De Pharisäer ass stoen an huet esou mat sech selwer gebiet: Gott, ech soen Iech Merci, datt ech net sinn wéi aner Männer, Erpresser, Ongerecht, Ehebriecher, oder souguer wéi dëse Publican. 12 Ech fasten zweemol an der Woch, ech ginn Zénger vun allem wat ech besëtzen. 13 An de Publican, vu wäit ewech stoung, wollt net sou vill wéi seng Aen an den Himmel ophiewen, mä huet op seng Broscht geschloen, a gesot: Gott, sief mir e Sënner barmhäerzlech. 14 Ech soen iech, dee Mann ass gerechtfäerdegt an säin Haus erofgaang wéi deen aneren; an deen, dee sech bescheiden, wäert erhéngt ginn. 15 A si hunn och Puppelcher zu him bruecht, datt hien se beréieren géif: awer wéi seng Jünger et gesinn hunn, hunn si si bestrooft. 16 De Jesus huet si awer bei hie geruff a gesot: Loosst déi kleng Kanner bei mech kommen, a verbidd hinnen net: well vun esou ass d'Kinnekräich vu Gott. 17 Wierklech, ech soen iech: Jiddereen, deen d'Kinnekräich vu Gott net wéi e klengt Kand kritt, wäert op kee Fall dohinner kommen. 18 An e gewëssen Herrscher huet hie gefrot a gesot: Gudde Meeschter, wat soll ech maachen fir dat éiwegt Liewen ze ierwen? 19 De Jesus sot zu him: Firwat nennt Dir mech gutt? Keen ass gutt, ausser een, dat ass Gott. 20 Du kennt d'Geboter: Maacht net Ehebriech, Kill net, klauen net, Bréng net falsch Zeien, Éier Äre Papp an denger Mamm. 21 An hie sot: Dat alles hunn ech vu menger Jugend u behalen.

60

LUKE

22 Wéi de Jesus dës Saache héieren huet, sot hien zu him: Et feelt Iech awer eng Saach: verkaf alles, wat s du hues, a verdeelt un déi Aarm, an du solls Schatz am Himmel hunn: a komm, folleg mir. 23 A wéi hien dat héieren huet, war hie ganz traureg: well hie war ganz räich. 24A wéi de Jesus gesinn huet, datt hie ganz traureg war, sot hien: Wéi kaum sollen déi, déi Räichtum hunn, an d'Kinnekräich vu Gott kommen! 25 Well et ass méi einfach fir e Kamel duerch d'Ae vun enger Nadel ze goen, wéi fir e räiche Mann an d'Kinnekräich vu Gott ze kommen. 26 An déi, déi et héieren hunn, soten: Wien kann dann gerett ginn? 27 An hie sot: Dat, wat bei de Mënschen onméiglech ass, si bei Gott méiglech. 28 Du sot de Péitrus: „Kuckt, mir hunn alles verlooss, an sinn dir nokomm. 29 An hie sot zu hinnen: Wierklech soen ech iech: Et gëtt kee Mënsch, deen Haus, oder Elteren, oder Bridder, oder Fra oder Kanner, fir d'Kinnekräich vu Gott verlooss huet, 30 Wien an dëser heiteger Zäit net vill méi wäert kréien, an an der nächster Welt éiwegt Liewen. 31 Dunn huet hien déi zwielef bei him geholl, a sot zu hinnen: Kuck, mir ginn op Jerusalem erop, an alles, wat vun de Prophéiten iwwer de Mënschejong geschriwwe sinn, wäert erfëllt ginn. 32 Well hie gëtt un d'Heiden geliwwert, a gëtt gespott, a schrecklech gefuerdert an op gespaut ginn: 33 A si sollen him scourge, an ëmbréngen him: an den drëtten Dag wäert hien erëm opstoen. 34A si hunn näischt vun dëse Saachen verstanen: an dëst Spréch war vun hinnen verstoppt, an och woussten si net d'Saache, déi geschwat goufen. 35 An et ass geschitt, datt wéi hie bei Jericho komm ass, souz e blanne Mann um Wee an huet gefrot: 36 A wéi hien d'Multe héieren huet laanschtgoungen, huet hie gefrot, wat et bedeit. 37A si soten him, datt de Jesus vun Nazareth laanschtgaang ass. 38 An hien huet geruff, a gesot: Jesus, du Jong vum David, ernahme mech. 39 An déi, déi viru gaangen sinn, hunn him bestrooft, fir datt hie friddlech sollt bleiwen: awer hien huet sou vill méi geruff: Du Jong vum David, häerzlech op mech. 40 De Jesus stoung an huet hie gebot, fir bei hie bruecht ze ginn: a wéi hien no koum, huet hien hie gefrot: 41 A sot: Wat wëlls du, datt ech dir maache soll? An hie sot: Här, datt ech meng Vue kréien kann. 42 De Jesus sot zu him: Kritt deng Siicht: däi Glawen huet dech gerett. 43 An direkt krut hien seng Siicht, an ass him nogaang, Gott verherrlecht: an all d'Leit, wéi se et gesinn hunn, hunn Gott gelueft.

4 An hien ass virun gelaf, an ass an e Sycomorebam geklommen, fir hien ze gesinn: well hie sollt dee Wee passéieren. 5 A wéi de Jesus op d'Plaz koum, huet hien opgekuckt an hie gesinn, a sot zu him: Zachäus, maacht séier, a komm erof; well haut muss ech bei dengem Haus bleiwen. 6 An hien huet sech séier gemaach, an ass erofgaang an huet hie mat Freed opgeholl. 7 A wéi se et gesinn hunn, hunn si all gemurelt a gesot: Datt hien fort war fir Gaascht bei engem Mann ze sinn, deen e Sënner ass. 8Un Zacchaeus stoung un säd tom Herr; Kuckt, Här, d'Halschent vu menge Wueren ginn ech den Aarm; a wann ech eppes vun engem Mann duerch falsch Uklo geholl hunn, Ech restauréieren him véiermol. 9 De Jesus sot zu him: Haut ass d'Erléisung an dëst Haus komm, well hien och e Jong vum Abraham ass. 10 Fir de Mënschejong ass komm fir dat ze sichen an ze retten, wat verluer war. 11 A wéi se dës Saache héieren hunn, huet hien e Gläichnes bäigefüügt a gesot, well hien no bei Jerusalem war, a well si geduecht hunn datt d'Kinnekräich vu Gott direkt sollt erschéngen. 12 Hien huet also gesot: Een Adel ass an e wäit Land gaangen, fir sech e Räich ze kréien an zréckzekommen. 13 An hien huet seng zéng Dénger geruff, an hinnen zéng Pond geliwwert, a sot zu hinnen: Besetze bis ech kommen. 14 Awer seng Bierger haten hien, an hunn e Message no him geschéckt a gesot: Mir wäerten net datt dëse Mann iwwer eis regéiert. 15 An et ass geschitt, datt wann hien zréckkoum, nodeems hien d'Kinnekräich kritt huet, huet hien dës Dénger gebueden, bei hie geruff ze ginn, déi hien d'Sue ginn huet, fir datt hie wësse wéi vill jidderee vum Handel gewonnen huet. 16 Du koum den Éischten, a sot: Här, däi Pound huet zéng Pond gewonnen. 17 An hien huet zu him gesot: Gutt, du gudde Knecht: well Dir an engem ganz klenge trei gewiescht sidd, hutt Dir Autoritéit iwwer zéng Stied. 18 An deen Zweete koum a sot: Här, däi Pound huet fënnef Pond gewonnen. 19 An hie sot och zu him: Sidd och iwwer fënnef Stied. 20 An en aneren ass komm a sot: Här, kuck, hei ass däi Pound, dat ech an enger Serviette geluecht hunn: 21 Well ech hunn dech gefaart, well Dir en strenge Mann sidd: Dir hëlt op, wat Dir net geluecht hutt, a mëscht, wat Dir net gesäiss hutt. 22 An hie sot zu him: Aus dengem eegene Mond wäert ech dech beurteelen, du béisen Knecht. Du wousst, datt ech e strenge Mann wier, deen ophëlt, wat ech net geluecht hunn, a mëscht, datt ech net gesäiert hunn: 23 Dofir hues du dann meng Sue net op d'Bank ginn, fir datt ech bei mengem Kommen meng eege mat Wonner gefuerdert hätt? 24 An hien sot zu deenen, déi do stoungen: Huelt vun him d'Pond, a gitt et dem, deen zéng Pond huet. 25 (A si soten zu him: Här, hien huet zéng Pond.) 26 Well ech soen iech: Dat soll jidderengem, deen huet, ginn; a vun deem, deen net huet, och datt hien huet, soll vun him ewechgeholl ginn.

KAPITEL 19 1 De Jesus ass eragaang an ass duerch Jericho gaangen. 2 A kuck, et war e Mann mam Numm Zacchaeus, deen de Chef vun de Publicans war, an hie war räich. 3 An hie probéiert de Jesus ze gesinn, wien hie war; a konnt net fir d'Press, well hie wéineg vu Statur war.

61

LUKE

27 Awer déi meng Feinden, déi net wollten, datt ech iwwer si regéiere sollt, bréngen heihinner an ëmbréngen se virun mir. 28 A wéi hien dat gesot huet, ass hie virgaang, an ass op Jerusalem eropgaang. 29 An et ass geschitt, wéi hien no bei Bethphage a Bethany koum, um Bierg, deen den Olivebierg genannt gouf, huet hien zwee vu senge Jünger geschéckt. 30 Si soten: Gitt an d'Duerf virun Iech; an deem, wann Dir kommt, fannt Dir e Colt gebonnen, op deem nach ni e Mënsch souz: looss hien a bréngt hien heihinner. 31 A wann iergendeen dech freet: Firwat looss Dir him? sou soll dir zu him soen: Well den Här huet him brauchen. 32 An déi, déi geschéckt goufen, sinn op de Wee gaang, an hunn esou fonnt, wéi hien hinnen gesot hat. 33 A wéi se de Fëllel verluer hunn, hunn d'Besëtzer dovun zu hinnen gesot: Firwat loosst Dir de Fëllel? 34A si soten: Den Här brauch hien. 35 A si hunn hie bei de Jesus bruecht: a si hunn hir Kleedungsstécker op d'Feele gehäit, a si hunn de Jesus drop gesat. 36 A wéi hie goung, hunn si hir Kleeder op de Wee verdeelt. 37 A wéi hien no komm ass, och elo um Ofstig vum Olivebierg, huet déi ganz Villzuel vun de Jünger ugefaang sech ze freeën an Gott mat enger haarder Stëmm ze luewen fir all déi mächteg Wierker, déi se gesinn hunn; 38 A sot: Geseent sief de Kinnek, deen am Numm vum Här kënnt: Fridden am Himmel, a Herrlechkeet am héchsten. 39 An e puer vun de Pharisäer aus der Mass sot zu him: Meeschter, bestrooft Är Jünger. 40 An hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Ech soen iech, wann dës sech roueg halen, d'Steng géifen direkt ruffen. 41 A wéi hien no koum, huet hien d'Stad gesinn, an huet doriwwer gekrasch, 42 A sot: Wanns du och gewosst hätts, op d'mannst an dësem dengen Dag, d'Saachen, déi zu dengem Fridden gehéieren! awer elo sinn se vun Ären Aen verstoppt. 43 Fir d'Deeg wäerten op dech kommen, datt Är Feinde e Gruef ëm dech werfen, an dech ëmgoen, an dech op all Säit halen, 44 A wäert dech och mat de Buedem leeën, an Är Kanner an dir; a si sollen an dir net ee Steen op engem aneren loossen; well Dir net d'Zäit vun Ärer Visite wousst. 45 Hien ass an den Tempel gaangen, an huet ugefaang déi erauszewerfen, déi do verkaaft hunn, an déi, déi kaaft hunn; 46 A sot zu hinnen: Et ass geschriwwen: Mäi Haus ass d'Haus vum Gebied: awer dir hutt et zu engem Déifhënn gemaach. 47 An hien huet all Dag am Tempel geléiert. Awer d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert an de Chef vum Vollek hu probéiert hien ze zerstéieren, 48 A konnten net fannen, wat se maache kéinten: well all d'Leit ware ganz opmierksam fir hien ze héieren.

2 A sot zu him a sot: Sot eis, mat wéi enger Autoritéit maacht Dir dës Saachen? oder wien ass deen, deen dir dës Autoritéit ginn huet? 3 An hien huet geäntwert a sot zu hinnen: Ech wäert Iech och eng Saach froen; an äntwert mech: 4 D'Daf vum Johannes, war et aus dem Himmel oder vu Männer? 5 A si hu mat sech selwer geschwat a gesot: Wa mir soen: Vum Himmel; hie wäert soen: Firwat hutt dir him dann net gegleeft? 6 Awer a wa mir soen: Vun de Männer; all d'Leit wäerten eis stenen: well si sinn iwwerzeegt datt de Johannes e Prophéit war. 7 A si hunn geäntwert, datt si net konnte soen, wouvun et ass. 8 De Jesus sot zu hinnen: Och soen ech iech net, mat wéi enger Autoritéit ech dës Saache maachen. 9 Dunn huet hien ugefaange mat de Leit dëse Parabel ze schwätzen; E bestëmmte Mann huet e Wéngert gepflanzt, an et fir d'Männer erausginn an ass fir eng laang Zäit an e wäit Land gaang. 10 An an der Saison huet hien e Knecht un d'Männer geschéckt, fir datt si him vun der Fruucht vum Wéngert ginn sollen: awer d'Männer hunn hien geschloen an hien eidel geschéckt. 11 An hien huet erëm en aneren Déngscht geschéckt: a si hunn hien och geschloen, an hunn him schued gefrot, an hunn hien eidel fortgeschéckt. 12 An hien huet erëm en Drëttel geschéckt: a si hunn hien och blesséiert an hien erausgehäit. 13 Du sot den Här vum Wéngert: Wat soll ech maachen? Ech wäert mäi beléifte Jong schécken: et kann sinn, datt si him éieren, wann se hien gesinn. 14 Awer wéi d'Männer hien gesinn hunn, hu si sech ënnerenee geschwat a gesot: Dëst ass den Ierwe: komm, loosst eis hien ëmbréngen, fir datt d'Ierfschaft eis ass. 15 Si hunn hien aus dem Wéngert erausgehäit an hunn hien ëmbruecht. Wat soll also den Här vum Wéngert hinnen maachen? 16 Hie wäert kommen an dës Hausmänner zerstéieren, a wäert de Wéngert aneren ginn. A wéi se et héieren hunn, soten si: Gott verbidd. 17 An hien huet se ugekuckt a sot: Wat ass dat dann, wat geschriwwen ass: De Steen, deen d'Bauere verworf hunn, ass de Kapp vum Eck ginn? 18 Jiddereen, deen op dee Stee fale wäert, gëtt gebrach; awer op weem et fale wäert, dee wäert hien zu Pudder schmuelen. 19 An d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert hunn an der selwechter Stonn probéiert d'Hänn op hien ze leeën; a si hunn d'Leit gefaart: well si hu gemierkt datt hien dës Parabel géint si geschwat huet. 20 A si hunn him nogekuckt, an hunn Spioune geschéckt, déi sech gerecht Männer solle virstellen, fir datt si seng Wierder hale kënnen, fir datt se him un d'Muecht an d'Autoritéit vum Gouverneur liwwere kënnen. 21 A si hunn him gefrot a gesot: Meeschter, mir wëssen, datt Dir richteg seet a léiert, an Dir akzeptéiert net d'Persoun vu jidderengem, awer léiert de Wee vu Gott wierklech: 22 Ass et gesetzlech fir eis dem Caesar Tribut ze ginn, oder net?

KAPITEL 20 1 An et ass geschitt, datt op engem vun deenen Deeg, wéi hien d'Leit am Tempel geléiert an d'Evangelium gepriedegt huet, sinn d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert mat den Eelsten op hien komm.

62

LUKE

KAPITEL 21

23 Hien huet awer hir Handwierklechkeet erkannt, a sot zu hinnen: Firwat versuch dir mech? 24 Weis mir e Penny. Wien säi Bild an Iwwerschrëft huet et? Si hunn geäntwert a gesot: Dem Caesar säin. 25 An hie sot zu hinnen: Gëff also dem Caesar dat, wat dem Caesar ass, a Gott dat, wat Gott ass. 26 A si konnten seng Wierder net virun de Leit huelen: a si hu sech iwwer seng Äntwert gewonnert, an hunn sech roueg gehalen. 27 Du koumen zu him e puer vun de Sadducees, déi verleegnen, datt et keng Operstéiungszeen gëtt; a si hunn hie gefrot, 28 A sot: Här, de Moses huet eis geschriwwen: Wann de Brudder vun engem Mann stierft, mat enger Fra, an hie stierft ouni Kanner, da soll säi Brudder seng Fra huelen a säi Brudder Somen ophiewen. 29 Et waren also siwe Bridder: an déi éischt huet eng Fra geholl an ass ouni Kanner gestuerwen. 30 An deen Zweeten huet si zur Fra geholl, an hien ass ouni Kand gestuerwen. 31 An déi drëtt huet si geholl; an esou wéi och déi siwen: a si hunn keng Kanner hannerlooss a si gestuerwen. 32 Déi lescht ass och d'Fra gestuerwen. 33 Dofir, an der Operstéiungszeen, wéi eng Fra vun hinnen ass si? fir siwen haten hir zu Fra. 34 De Jesus huet hinne geäntwert, sot zu hinnen: D'Kanner vun dëser Welt bestueden, a gi bestuet: 35 Awer déi, déi wiirdeg gehale ginn, dës Welt ze kréien, an d'Operstéiungszeen vun den Doudegen, weder bestueden, nach ginn am Bestietnes ginn: 36 Si kënnen och net méi stierwen: well si si mat den Engelen gläich; a sinn d'Kanner vu Gott, d'Kanner vun der Operstéiungszeen. 37 Elo, datt déi Doudeg operstanen sinn, huet och de Moses um Busch gewisen, wéi hien den Här de Gott vum Abraham nennt, an de Gott vum Isaac, an de Gott vum Jakob. 38 Well hien ass net e Gott vun den Doudegen, mee vun de Liewegen: fir all liewen him. 39 Dunn hunn e puer vun de Schrëftgeléiert geäntwert: "Meeschter, du hues gutt gesot. 40 An duerno hu si him guer net duergestallt. 41 An hie sot zu hinnen: Wéi soen si, datt de Christus dem David säi Jong ass? 42 An den David selwer seet am Buch vun de Psalmen: Den HÄR sot zu mengem Här: Sëtzt du op menger rietser Hand! 43 Bis ech deng Feinden denge Fousshocker maachen. 44 Dofir nennt den David him Här, wéi ass hien dann säi Jong? 45 Dunn huet hien am Publikum vun all de Leit zu senge Jünger gesot: 46 Opgepasst op d'Schrëftgeléiert, déi wëllen a laange Kleedunge goen, a gär op de Mäert begréissen, an déi héchste Sëtzer an de Synagogen, an déi Haaptsäll op Fester; 47 Déi d'Witfraenhaiser opzerelen, a fir eng Show laang Gebieder maachen: déiselwecht wäert méi grouss Verdammung kréien.

1 An hien huet opgekuckt, an huet gesinn, datt déi Räich hir Kaddoen an de Schatzkëscht werfen. 2 An hien huet och eng gewëssen aarm Witfra gesinn, déi zwou Mierwen dohinner werfen. 3 An hien huet gesot: Wahrscheinlech soen ech dir, datt dës aarm Witfra méi aginn huet wéi se all: 4 Well all dës hunn aus hirem Iwwerfloss an d'Offere vu Gott gegoss: awer si huet aus hirer Penuritéit all d'Liewe gegoss, déi si hat. 5 A wéi e puer vum Tempel gesot hunn, wéi et mat gudde Steng a Kaddoe geschmaacht war, sot hien: 6 Wat dës Saachen ugeet, déi Dir gesitt, d'Deeg wäerten kommen, an deenen et net ee Steen op engem anere gelooss gëtt, deen net erofgefall gëtt. 7 A si hunn him gefrot a gesot: Här, awer wéini sollen dës Saache sinn? a wéi eng Zeeche wäert et sinn, wann dës Saache geschéien? 8 An hie sot: Passt op, datt dir net täuscht sidd: well vill kommen a mengem Numm a soen: Ech sinn de Christus; an d'Zäit kënnt no: Gitt also net no hinnen. 9 Awer wann Dir vu Kricher a Geräisch héiert, da sidd net erschreckt: well dës Saache musse fir d'éischt geschéien; mee d'Enn ass net duerch an duerch. 10 Du sot hien zu hinnen: Natioun wäert géint Natioun opstoen, a Räich géint Räich: 11 A grouss Äerdbiewen wäerten op verschiddene Plazen sinn, an Hongersnout a Pest; an ängschtlech Siicht a grouss Zeeche wäerten aus dem Himmel ginn. 12Awer virun all deem, sollen si hir Hänn op dech leeën, an dech verfollegen, dech an d'Synagogen an an de Prisongen ausgeliwwert, viru Kinneken an Herrscher bruecht fir mäin Numm d'Wuel. 13 An et wäert Iech fir en Zeegnes ginn. 14 Setzt et also an Ären Häerzer, net ze meditéieren ier Dir äntweren wäert: 15 Well ech wäert Iech e Mond a Wäisheet ginn, déi all Är Géigner net fäeg sinn ze widderstoen a widderstoen. 16 An Dir wäert souwuel vun Elteren, wéi Bridder, a Famill a Frënn verroden ginn; an e puer vun iech sollen se dout maachen. 17 An dir wäert vun all Mënsch gehaasst ginn fir mäin Numm d'Wuel. 18 Awer et däerf keen Hoer vun Ärem Kapp stierwen. 19 An Ärer Gedold besëtzt Dir Är Séilen. 20 A wann dir Jerusalem mat Arméien ëmkreest gesinn wäert, da wësst, datt hir Wüst no ass. 21 Da loosst déi, déi a Judéa sinn, an d'Bierger flüchten; a loosst déi, déi an der Mëtt sinn, erausgoen; a loosst déi, déi an de Länner sinn, net dohinner kommen. 22 Well dës sinn d'Deeg vun der Rache, fir datt alles, wat geschriwwen ass, erfëllt ka ginn. 23 Awer wee deenen, déi mat Kand sinn, an deenen, déi Saugen ginn, an deenen Deeg! well et wäert grouss Nout am Land ginn, a Roserei op dëst Vollek. 24 A si wäerten um Rand vum Schwert falen, a wäerten an all Natiounen gefaange gefouert ginn: a Jerusalem wäert vun den Heiden getrëppelt ginn, bis d'Zäite vun den Heiden erfëllt sinn.

63

LUKE

25 An et wäert Zeechen an der Sonn sinn, an am Mound, an an de Stären; an op der Äerd Nout vun Natiounen, mat Perplexitéit; d'Mier an d'Wellen brullen; 26 D'Häerzer vun de Männer falen hinnen aus Angscht, a fir no deene Saachen ze kucken, déi op d'Äerd kommen: well d'Kräfte vum Himmel wäerte gerëselt ginn. 27 An da wäerte si de Mënschejong gesinn an enger Wollek kommen mat Kraaft a grousser Herrlechkeet. 28 A wann dës Saache fänken un ze passéieren, da kuckt op, an hieft Äre Kapp op; well Är Erléisung kënnt no. 29 An hien huet hinnen e Gläichnes geschwat; Kuckt de Figebam an all d'Beem; 30 Wann se elo erauskommen, da gesitt Dir a wësst vun Iech selwer, datt de Summer elo no ass. 31 Also och dir, wann dir dës Saache gesitt geschéien, wësst dir, datt d'Kinnekräich vu Gott no ass. 32 Wierklech soen ech iech: Dës Generatioun wäert net fortgoen, bis alles erfëllt ass. 33 Den Himmel an d'Äerd wäerten fortgoen: awer meng Wierder wäerten net fortgoen. 34 A passt op Iech selwer, fir datt Är Häerzer zu all Moment net iwwerlaascht ginn mat Iwwerschwemmung, Gedrénks, a Suergen iwwer dëst Liewen, a sou datt deen Dag onbewosst op Iech kënnt. 35 Well als Sträif wäert et op all déi kommen, déi um Gesiicht vun der ganzer Äerd wunnen. 36 Waacht also, a biet ëmmer, fir datt dir wiirdeg gehale gëtt fir all dës Saachen ze entkommen, déi geschéien wäerten, a virum Mënschejong ze stoen. 37 An am Dag huet hien am Tempel geléiert; an an der Nuecht ass hien erausgaang an ass um Bierg gewunnt, deen den Olivebierg genannt gëtt. 38 Un all d’Leit koumen moies fréi bei hien am Tempel, fir hien ze héieren.

12 An hien soll Iech e grousst Uewerzëmmer weisen, deen aménagéierten ass: do maacht Dir prett. 13A si sinn gaang an hunn fonnt, wéi hien hinnen gesot hat: a si hunn d'Pessach fäerdeg gemaach. 14 A wéi d'Stonn komm ass, huet hien sech gesat, an déi zwielef Apostele mat him. 15 An hie sot zu hinnen: Mat Wonsch hunn ech gewënscht dëst Pessach mat iech ze iessen ier ech leiden: 16 Well ech soen iech: Ech wäert net méi dovun iessen, bis et am Räich vu Gott erfëllt ass. 17 An hien huet de Coupe geholl, an huet Merci gesot a gesot: Huelt dëst, a deelt et ënner Iech: 18 Well ech soen iech: Ech wäert net vun der Uebst vum Rief drénken, bis d'Kinnekräich vu Gott kënnt. 19 An hien huet Brout geholl, an huet Merci gesot, an huet et gebrach an hinnen ginn a gesot: Dëst ass mäi Kierper, dee fir Iech geschenkt gëtt: dëst maacht fir mech ze erënneren. 20 Och de Coupe nom Owesiessen, a sot: Dës Coupe ass dat neit Testament a mengem Blutt, dat fir Iech vergoss gëtt. 21 Awer kuck, d'Hand vun deem, dee mech verréit, ass mat mir um Dësch. 22 A wierklech geet de Mënschejong, wéi et bestëmmt gouf: awer wee deem Mann, vun deem hie verroden ass! 23 A si hunn ugefaang ënner sech ze froen, wie vun hinnen et war, deen dës Saach maache soll. 24 An et gouf och e Sträit ënnert hinnen, wien vun hinnen als dee gréisste sollt ugesi ginn. 25 An hie sot zu hinnen: D'Kinneke vun den Heiden üben Herrschaft iwwer si; an déi, déi Autoritéit iwwer si ausüben, ginn Benefactors genannt. 26 Awer Dir sollt net esou sinn: awer deen, dee gréissten ënnert Iech ass, loosst hien wéi dee Jéngere sinn; an deen de Chef ass, wéi deen deen déngt. 27 Well ob ass méi grouss, deen, deen um Fleesch sëtzt, oder deen, deen déngt? ass deen net deen um Fleesch sëtzt? mee ech sinn ënnert iech wéi deen déngt. 28 Dir sidd déi, déi mat mir a menge Versuchungen fortgaang sinn. 29 An ech ernennen Iech e Räich, wéi mäi Papp mir ernannt huet; 30 Fir datt dir bei mengem Dësch a mengem Räich iessen an drénke kënnt, an op Troun sëtze fir déi zwielef Stämme vun Israel ze beurteelen. 31 An den Här sot: Simon, Simon, kuck, de Satan huet dech gewënscht, fir datt hien dech wéi Weess sift: 32 Awer ech hunn fir dech gebiet, datt däi Glawen net fällt: a wann Dir ëmgekéiert sidd, stäerkt Är Bridder. 33 An hie sot zu him: Här, ech si bereet mat dir ze goen, souwuel an de Prisong an den Doud. 34 An hie sot: Ech soen dir, Peter, den Hunn wäert haut net kräizen, ier Dir dräimol verleegnen, datt Dir mech kennt. 35 An hie sot zu hinnen: Wann ech iech ouni Portmonni, a Schëller a Schong geschéckt hunn, hutt dir eppes gefeelt? A si soten: Näischt. 36 Du sot hien zu hinnen: Awer elo, deen, deen e Portmonni huet, loosst hien et huelen, an och säi Schreif; 37 Well ech soen iech, datt dat, wat geschriwwe steet, nach a mir muss erfëllt ginn, an hie gouf ënnert den Iwwertreder gerechent: well d'Saache betreffend mech hunn en Enn.

KAPITEL 22 1 Elo ass d'Fest vun der ongeséierter Brout nogaang, wat Pessach genannt gëtt. 2 An d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert hu gesicht, wéi se hien ëmbrénge kënnen; well se d'Leit gefaart hunn. 3 Du koum de Satan an de Judas, deen Iskariot genannt huet, an der Zuel vun den zwielef. 4 An hien ass op de Wee gaang, an huet mat den Hohepriister a Kapitäne geschwat, wéi hien him hinnen ausléise kéint. 5 A si ware frou, an hunn de Bund gemaach, him Geld ze ginn. 6 An hien huet versprach, an huet d'Méiglechkeet gesicht fir hien hinnen ze verroden an der Verontreiung vun der Masse. 7 Dunn ass den Dag vum ongeséierte Brout komm, wann de Pessach muss ëmbruecht ginn. 8 An hien huet de Péitrus an de Johannes geschéckt a gesot: Gitt eis d'Pessach vir, fir datt mir iesse kënnen. 9 A si soten zu him: Wou wëllt Dir, datt mir preparéieren? 10 An hie sot zu hinnen: " Kuckt, wann dir an d'Stad erakoum, da wäert e Mann Iech treffen, deen e Becher Waasser dréit; Folg him an d'Haus, wou hien erakënnt. 11 Du solls dem Här vum Haus soen: De Meeschter sot zu dir: Wou ass d'Gaaschtkammer, wou ech de Pessach mat menge Jünger iessen?

64

LUKE

38A si soten: Här, kuck, hei sinn zwee Schwerter. An hie sot zu hinnen: Et ass genuch. 39 An hien ass erausgaang an ass, wéi hie gewinnt war, op den Olivebierg gaang; a seng Jünger sinn him och gefollegt. 40 A wéi hien op der Plaz war, sot hien zu hinnen: Biet, datt dir net an d'Versuchung gitt. 41 An hie gouf vun hinnen ëm e Steegoss zréckgezunn, an huet sech geknéit a gebiet: 42 A sot: Papp, wann s du wëlls, huel dëse Coupe vu mir ewech: Trotzdem maach net mäi Wëllen, mee däin. 43 An et ass him en Engel aus dem Himmel erschéngt, deen hie gestäerkt huet. 44 A wéi hien an enger Angscht war, huet hie méi eescht gebiet: a säi Schweess war wéi grouss Bluttdrëpsen op de Buedem gefall. 45 A wéi hien aus dem Gebied opgestan ass, a bei seng Jünger komm ass, huet hien si fonnt aus Trauer schlofen, 46 A sot zu hinnen: Firwat schléift dir? Stitt op a biet, fir datt Dir net an d'Versuchung gitt. 47 A wéi hien nach geschwat huet, kuck eng Villzuel, an deen, dee Judas genannt gouf, ee vun deenen zwielef, ass virun hinnen gaang, an ass no bei de Jesus komm fir hie ze kussen. 48 De Jesus sot zu him: Judas, verréist du de Mënschejong mat engem Kuss? 49 Wéi déi, déi ronderëm him waren, gesinn hunn, wat duerno géif kommen, soten si zu him: Här, solle mir mam Schwäert schloën? 50 Un ee vun hinnen huet den Dénger vum Hohepriister geschloen, a säi riets Ouer ofgeschnidden. 51 De Jesus huet geäntwert a gesot: Leid dir esou wäit. An hien huet säin Ouer beréiert an huet hien geheelt. 52 Du sot de Jesus zu den Hohepriister, an de Kapitän vum Tempel, an déi Eelst, déi bei hie komm sinn: Gitt dir eraus, wéi géint en Déif, mat Schwäerter a Stänn? 53 Wéi ech all Dag mat Iech am Tempel war, hutt Dir keng Hänn géint mech ausgestreckt: awer dëst ass Är Stonn an d'Kraaft vun der Däischtert. 54 Dunn hunn si hien geholl an hien gefouert an hien an den Hohepriisterhaus bruecht. An de Péitrus ass wäit ewech gefollegt. 55 A wéi si e Feier an der Mëtt vum Sall gebrannt hunn a sech zesumme gesat hunn, huet de Péitrus sech ënnert hinnen gesat. 56 Awer eng gewëssen Déngschtmeedchen huet hie gesinn, wéi hie beim Feier souz, an huet hie eescht ugekuckt a gesot: Dëse Mann war och bei him. 57 An hien huet him ofgeleent a gesot: Fra, ech kennen hien net. 58 An no enger kuerzer Zäit huet en aneren hien gesinn a sot: Du bass och vun hinnen. An de Péitrus sot: Mann, ech sinn net. 59 An ongeféier eng Stonn duerno huet en aneren zouversiichtlech bestätegt, a gesot: Wahrscheinlech war dee Mann och bei him: well hien ass e Galiläer. 60 An de Péitrus sot: Mann, ech weess net, wat Dir seet. An direkt, während hien nach geschwat huet, huet den Hunn gekäppt. 61 Den Här huet sech ëmgedréit an huet de Péitrus gekuckt. An de Péitrus huet sech un d'Wuert vum Här erënnert, wéi hien zu him gesot huet: Ier den Hunn kräizt, solls du mir dräimol verleegnen.

62 De Péitrus ass erausgaang an huet bitter gekrasch. 63 An déi Männer, déi de Jesus gehalen hunn, hunn him gespott an hien geschloen. 64 A wéi si hie geblindert haten, hunn si him op d'Gesiicht geschloen, an hunn hie gefrot a gesot: Prophesie, wien ass et, deen dech geschloen huet? 65 A vill aner Saachen hunn se blasphemesch géint hie geschwat. 66 A soubal et Dag war, sinn déi Eelst vum Vollek an d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert zesummekomm, an hunn hien an hire Rot gefouert, a gesot: 67 Sidd Dir de Christus? sot eis. An hie sot zu hinnen: Wann ech Iech soen, da wäert Dir net gleewen: 68 A wann ech dech och froen, dann äntweren dir mir net, an loosse mech net goen. 69 Duerno wäert de Mënschejong op der rietser Hand vun der Kraaft vu Gott sëtzen. 70 Du soten si all: Sidd Dir dann de Jong vu Gott? An hie sot zu hinnen: Dir sot, datt ech sinn. 71 A si soten: Wat brauche mir nach Zeien? well mir selwer vu sengem eegene Mond héieren hunn. KAPITEL 23 1 An déi ganz Villzuel vun hinnen ass opgestan, an huet hie bei de Pilatus gefouert. 2 A si hunn ugefaang him ze beschëllegt a gesot: Mir hunn dëse Mann fonnt, deen d'Natioun pervertéiert, a verbueden dem Caesar Tribut ze ginn, a sot, datt hie selwer de Christus ass, e Kinnek. 3 De Pilatus huet hie gefrot a gesot: Sidd Dir de Kinnek vun de Judden? An hien huet him geäntwert a gesot: Du sot et. 4 Du sot de Pilatus zu den Hohepriister an zum Vollek: Ech fanne keng Schold bei dësem Mann. 5 A si ware méi haart, a soten: Hien mécht d'Leit op, a léiert duerch d'ganz Judd, vu Galiläa op dës Plaz un. 6 Wéi de Pilatus vu Galiläa héieren huet, huet hie gefrot, ob dee Mann e Galiläa wier. 7 A soubal hie wousst, datt hien zum Herodes senger Juridictioun gehéiert, huet hien hien un den Herodes geschéckt, dee selwer och zu där Zäit zu Jerusalem war. 8 A wéi den Herodes de Jesus gesinn huet, war hien immens frou: well hie wollt hie vun enger laanger Saison gesinn, well hie vill vun him héieren huet; an hien huet gehofft e Wonner vun him gemaach ze gesinn. 9 Dunn huet hie mat him a ville Wierder gefrot; mee hien huet him näischt geäntwert. 10 An d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert sinn opgestan an hunn hie hefteg beschëllegt. 11 An den Herodes mat senge Krichsmänner huet hien op d'Näischt gesat, an huet him gespott, an huet hien an engem herrleche Mantel gekleet an hien erëm op de Pilatus geschéckt. 12 An dee selwechten Dag goufen de Pilatus an den Herodes zesumme Frënn gemaach: well ier si sech an Feindschaft tëscht sech selwer hunn. 13 A Pilatus, wéi hien d'Hohepriister an d'Herrscher an d'Leit zesummegeruff hat, 14 Du sot zu hinnen: Dir hutt dëse Mann bei mech bruecht, wéi een deen d'Leit pervertéiert: a kuck, ech, nodeems ech hie virun Iech ënnersicht hunn, hu keng Schold fonnt an

65

LUKE

dësem Mann, wat dës Saachen beréiert, vun deenen Dir him beschëllegt: 15 Neen, nach den Herodes: well ech dech bei hie geschéckt hunn; an, kuck, näischt, wat den Doud wäertvoll ass, gëtt him gemaach. 16 Duerfir wäert ech hien bestrofen, an hien befreien. 17 (Fir Noutwennegkeet muss hien hinnen een op d'Fest befreien.) 18 A si hunn op eemol geruff a gesot: Weg mat dësem Mann, a loosst eis de Barabbas: 19 (Wien fir eng gewëssen Opreegung an der Stad a fir Mord an de Prisong gegoss gouf.) 20 De Pilatus, dee gewëllt de Jesus fräi ze loossen, huet erëm zu hinnen geschwat. 21 Awer si hunn gekrasch a gesot: Kräizt hien, kräizegt hien. 22 An hien sot zu hinnen déi drëtte Kéier: Firwat, wat Béisen huet hien gemaach? Ech hu keng Doudesursaach an him fonnt: Ech wäert him also chastise, a loossen him goen. 23 A si ware direkt mat haart Stëmmen, a verlaangt datt hie gekräizegt ka ginn. An d'Stëmme vun hinnen a vun de Hohepriister hunn sech duerchgesat. 24 De Pilatus huet de Saz ginn, datt et soll sinn, wéi si gefuerdert hunn. 25 An hien huet hinnen dee fräigelooss, dee fir Opruff a Mord an de Prisong gegoss gouf, deen se gewënscht haten; mä hien huet de Jesus zu hirem Wëllen geliwwert. 26 A wéi si him fortgefuer hunn, hunn si de Simon, e Cyrener, gehalen, deen aus dem Land erauskoum, an op hien hunn si d'Kräiz geluecht, fir datt hien et nom Jesus droe kéint. 27 An do ass him eng grouss Gesellschaft vu Leit a Frae gefollegt, déi him och gekrasch a geklaut hunn. 28 De Jesus huet sech awer zu hinnen dréint, a sot: Duechtere vu Jerusalem, kräischt net iwwer mech, mee kräischt fir Iech selwer a fir Är Kanner. 29 Well kuck, d'Deeg kommen, an deem se soen: Geseent sinn déi Baren, an d'Gebärmutter, déi ni gebaart hunn, an d'Paps, déi ni gesugen hunn. 30 Da fänken se un d'Bierger ze soen: Falen op eis; an op d'Hiwwelen, Cover eis. 31 Well wa se dës Saache maachen an engem grénge Bam, wat soll am Dréchen gemaach ginn? 32 An et goufen och zwee aner Béiser, déi mat him gefouert goufen, fir ëmbruecht ze ginn. 33 A wéi si op d'Plaz komm sinn, déi Calvary genannt gëtt, do hunn si hie gekräizegt, an d'Béiser, een op der rietser, an deen aneren op der lénker. 34 Du sot de Jesus: Papp, verzei hinnen; well si wëssen net wat se maachen. A si hunn seng Kleedung opgedeelt an d'Lot gegoss. 35 An d'Leit stoungen an kucken. An och d'Herrscher mat hinnen hunn him gespott a gesot: Hien huet anerer gerett; loosst hie sech selwer retten, wann hien de Christus ass, dee vu Gott gewielt gëtt. 36 An d’Zaldoten hunn him och gespott, si koumen bei hie, an hunn him Esseg ugebueden, 37 A sot: Wann Dir de Kinnek vun de Judden sidd, rett dech selwer. 38 An och eng Iwwerschrëft gouf iwwer him geschriwwen a Bréiwer vu griicheschen, Laténgeschen an Hebräesch: DAT ASS DE KINNEG VUN DE JUDDEN.

39 An ee vun de Mëssbraucher, déi opgehang gi sinn, huet him geschloen a gesot: Wann Dir de Christus sidd, rett dech selwer an eis. 40 Awer deen aneren huet him geäntwert a gesot: Fäert Dir Gott net, well Dir an deemselwechte Veruerteelung sidd? 41 A mir wierklech gerecht; well mir kréien déi gerecht Belounung vun eisen Doten: awer dëse Mann huet näischt falsch gemaach. 42 An hie sot zu Jesus: Här, erënnert mech un mech, wann Dir an däi Räich kommt. 43 De Jesus sot zu him: Wierklech soen ech dir: Haut solls du mat mir am Paradäis sinn. 44 An et war ongeféier déi sechst Stonn, an et war eng Däischtert iwwer d'ganz Äerd bis zur néngter Stonn. 45 An d'Sonn war däischter ginn, an de Schleier vum Tempel war an der Mëtt zerräissen. 46 A wéi de Jesus mat enger haarder Stëmm geruff huet, sot hien: Papp, an dengen Hänn ginn ech mäi Geescht un: a wéi hien dat gesot huet, huet hien de Geescht opginn. 47 Wéi de Centurion elo gesinn huet, wat geschitt ass, huet hie Gott verherrlecht a gesot: Natierlech war dëst e gerechte Mann. 48 An all d'Leit, déi op dës Vue zesummekomm sinn, hunn d'Saache gesinn, déi gemaach gi sinn, hunn hir Broscht geschloen an sinn zréckkomm. 49 An all seng Bekannten, an d'Fraen, déi him vu Galiläa gefollegt hunn, stoungen wäit ewech, an hunn dës Saache gesinn. 50 A kuck, et war e Mann mam Numm Joseph, e Beroder; an hie war e gudde Mann, a gerecht: 51 (Déi selwecht hat de Rot an d'Dot vun hinnen net zougestëmmt;) Hie war vun Arimathaea, enger Stad vun de Judden: deen och selwer op d'Kinnekräich vu Gott gewaart huet. 52 Dëse Mann ass bei de Pilatus gaangen an huet de Kierper vum Jesus gefrot. 53 An hien huet et erofgeholl, an et a Lengen gewéckelt, an et an e Graf geluecht, dat a Steen geheien ass, an deem nach ni ee Mënsch geluecht gouf. 54 An deen Dag war d'Virbereedung, an de Sabbat ass weidergaang. 55 An och d'Fraen, déi mat him vu Galiläa koumen, sinn duerno gefollegt an hunn d'Graf gesinn, a wéi säi Kierper geluecht gouf. 56 A si sinn zréckkomm an hunn Gewierzer a Sallef preparéiert; an huet de Sabbatsdag no dem Gebot ausgerout. KAPITEL 24 1 Elo um éischten Dag vun der Woch, ganz fréi moies, si si bei d'Graf komm, d'Gewierzer bruecht, déi si virbereet haten, a verschidde anerer mat hinnen. 2 A si hunn de Steen vum Graf gewalzt. 3 A si koumen eran, an hunn de Kierper vum Här Jesus net fonnt. 4 An et ass geschitt, wéi se vill verwinnt doriwwer waren, kuck, zwee Männer stoungen bei hinnen a glänzend Kleeder: 5 A wéi se Angscht haten, an hir Gesiichter op d'Äerd gebogen hunn, soten si zu hinnen: Firwat sichen dir déi Lieweg ënnert den Doudegen?

66

LUKE

6 Hien ass net hei, mee ass opgestan: erënnert un wéi hien zu Iech geschwat huet, wéi hien nach a Galiläa war, 7 A gesot: De Mënschejong muss an d'Hänn vu sënnegen Männer geliwwert ginn, a gekräizegt ginn, an den drëtten Dag erëm opstoen. 8 A si hunn sech un seng Wierder erënnert, 9 An ass zréck aus dem Graf, an huet all dës Saachen un déi eelef gesot, an all de Rescht. 10 Et waren d'Maria Magdalena, an d'Joanna, an d'Maria, d'Mamm vum Jakobus, an aner Fraen, déi mat hinnen waren, déi dës Saachen den Apostelen gesot hunn. 11 An hir Wierder schéngen hinnen als Idle Märecher, a si hunn hinnen net gegleeft. 12 Du koum de Péitrus op, an ass an d'Graf gelaf; an huet sech erofgefall, hien huet d'Lénge Kleeder gesinn, déi vu sech selwer geluecht waren, an ass fortgaang, a sech a sech selwer gefrot iwwer dat, wat geschitt ass. 13 A kuck, zwee vun hinnen sinn dee selwechten Dag an en Duerf mam Numm Emmaus gaang, dat aus Jerusalem war ongeféier siechzeg Felder. 14 A si hunn iwwer all dës Saache geschwat, déi geschitt wieren. 15 An et ass geschitt, datt, während si sech matenee geschwat hunn a gemengt hunn, de Jesus selwer koum no a goung mat hinnen. 16 Awer hir Ae ware festgehalen, fir datt si hien net kennen. 17 An hie sot zu hinnen: Wéi eng Aart vu Kommunikatioun sinn dat, déi dir een zu engem aneren hutt, wéi dir wandert, a sidd traureg? 18 An dee vun hinnen, deem säin Numm Kleopas war, huet zu him geäntwert: Sidd Dir nëmmen e Friemen zu Jerusalem, an Dir wësst net, wat do an dësen Deeg geschitt ass? 19 An hien sot zu hinnen: Wat Saachen? A si soten zu him: Betreffend de Jesus vun Nazareth, deen e Prophéit mächteg war a Wierklechkeet a Wuert viru Gott an all de Leit: 20 A wéi d'Hohepriister an eis Herrscher him geliwwert hunn zum Doud veruerteelt ze ginn, an hie gekräizegt hunn. 21 Awer mir hunn vertraut datt et dee gewiescht wier, deen Israel sollt erléist hunn: an nieft all deem, ass haut den drëtten Dag zënter dës Saache gemaach goufen. 22 Jo, a verschidde Frae vun eiser Gesellschaft hunn eis erstaunt, déi fréi um Graf waren; 23 A wéi si säi Kierper net fonnt hunn, si si komm, a gesot, datt si och eng Visioun vun Engele gesinn hunn, déi gesot hunn, datt hie lieweg wier. 24 A verschidde vun deenen, déi mat eis waren, sinn an d'Graf gaang, an hunn et esou fonnt, wéi d'Frae gesot hunn: awer hien hunn se net gesinn. 25 Du sot hien zu hinnen: O Narren, a lues vum Häerz fir alles ze gleewen, wat d'Prophéite geschwat hunn: 26 Sollt de Christus net dës Saache gelidden hunn an a seng Herrlechkeet eragoen? 27 An ugefaange mam Moses an all de Prophéiten, huet hien hinnen an all de Schrëften d'Saache iwwer sech selwer erkläert. 28A si sinn no bei d'Duerf komm, wou se gaange sinn: an hien huet gemaach wéi wann hie méi wäit gaang wier. 29 Awer si hunn hie gezwongen a gesot: Bleift bei eis, well et ass géint den Owend, an den Dag ass wäit verbruecht. An hien ass eragaang fir mat hinnen ze bleiwen.

30 Et ass geschitt, wéi hie bei hinnen um Fleesch souz, huet hien Brout geholl, geseent, gebrach an hinnen ginn. 31 An hir Ae goufen opgemaach, a si hunn hie kannt; an hien ass aus hire Siicht verschwonnen. 32A si soten een zum aneren: Huet eist Häerz net an eis gebrannt, wéi hie mat eis um Wee geschwat huet, a wéi hien eis d'Schrëften opgemaach huet? 33 A si sinn an der selwechter Stonn opgestan, an sinn zréck op Jerusalem, an hunn déi eelef versammelt, an déi, déi mat hinnen waren, fonnt. 34 a sot: Den Här ass wierklech operstanen, an ass dem Simon erschéngen. 35 A si soten, wat d'Saachen um Wee gemaach goufen, a wéi hie vun hinnen bekannt gouf beim Brout ze briechen. 36 A wéi si esou geschwat hunn, ass de Jesus selwer an der Mëtt vun hinnen stoen, a sot zu hinnen: Fridden sief fir iech. 37 Awer si waren erschreckt an erschreckt, an hunn ugeholl datt si e Geescht gesinn hunn. 38 An hie sot zu hinnen: Firwat sidd dir besuergt? a firwat entstinn Gedanken an Ären Häerzer? 39Kuckt meng Hänn a meng Féiss, datt et ech selwer sinn: handelt mech a kuckt; well e Geescht huet kee Fleesch a Schanken, wéi Dir gesitt, datt ech hunn. 40 A wéi hien dat gesot huet, huet hien hinnen seng Hänn a seng Féiss gewisen. 41 A wa si nach aus Freed net gegleeft hunn, a sech gefrot hunn, sot hien zu hinnen: Hutt dir hei Fleesch? 42A si hunn him e Stéck vun engem gebraten Fësch an engem Hunneg ginn. 43 An hien huet et geholl an huet virun hinnen giess. 44 An hie sot zu hinnen: Dëst sinn d'Wierder, déi ech zu Iech geschwat hunn, wéi ech nach bei Iech war, datt all Saache musse erfëllt ginn, déi am Gesetz vum Moses, an an de Prophéiten, an an de Psalmen geschriwwe goufen. betreffend mech. 45 Dunn huet hien hiert Verständnis opgemaach, fir datt si d'Schrëfte verstinn, 46 A sot zu hinnen: Sou ass et geschriwwen, an esou huet de Christus misse leiden an den drëtten Dag vun den Doudegen operstoen: 47 An datt d'Berou an d'Verzeiung vun de Sënne soll a sengem Numm ënner allen Natiounen gepriedegt ginn, ugefaange vu Jerusalem. 48 An dir sidd Zeien vun dëse Saachen. 49 A kuck, ech schécken d'Versprieche vu mengem Papp op Iech: awer bleiwt an der Stad Jerusalem, bis Dir mat Kraaft vun uewen ausgezeechent sidd. 50 An hien huet si bis op Bethany eraus gefouert, an hien huet seng Hänn opgehuewen an si geseent. 51 An et ass geschitt, wéi hien si geseent huet, gouf hie vun hinnen ofgetrennt an an den Himmel opgeholl. 52 A si hunn him ugeéiert, a si mat grousser Freed op Jerusalem zréck komm: 53 A ware stänneg am Tempel, an hunn Gott gelueft a geseent. Amen.

67

John

25 A si hunn hie gefrot a sot zu him: Firwat gedeeft Dir dann, wann Dir net dee Christus sidd, nach den Elias, weder dee Prophéit? 26 De Johannes huet hinne geäntwert a gesot: Ech deafen mat Waasser: awer do steet een ënnert iech, deen dir net kennt; 27 Et ass hien, deen no mir kënnt, ass virun mir léiwer, deem seng Schongknäppchen ech net wäert sinn ze entloossen. 28 Dës Saache goufen zu Bethabara iwwer Jordan gemaach, wou de Johannes gedeeft huet. 29 Den nächsten Dag gesäit de Johannes de Jesus bei hie kommen, a sot: Kuck d'Lämmche vu Gott, dat d'Sënn vun der Welt ewechhëlt. 30 Dëst ass deen, vun deem ech gesot hunn: No mir kënnt e Mann, dee virun mir ass: well hie war virun mir. 31 An ech kannt hien net: mee fir datt hie soll zu Israel manifestéiert ginn, dofir sinn ech komm mat Waasser gedeeft. 32 De Johannes huet d'Bezeechnung gemaach, a gesot: Ech hunn de Geescht gesinn wéi eng Dauf vum Himmel erofkommen, an hien ass op him bliwwen. 33 An ech kannt hien net: mee deen mech geschéckt mat Waasser ze Daf, dee selwechte sot zu mir: Op wien Dir de Geescht gesinn soll erofkommen, an op him bleift, déi selwecht ass deen, dee mam Hellege Geescht gedeeft. 34 An ech hunn gesinn an hunn entscheet, datt dëst de Jong vu Gott ass. 35 Och den nächsten Dag nodeem de Johannes stoungen, an zwee vu senge Jünger; 36 A kuckt op de Jesus, wéi hie gaang ass, a sot: "Kuckt d'Lämmche vu Gott! 37 An déi zwee Jünger hunn hie héieren schwätzen, a si sinn dem Jesus gefollegt. 38 Dunn huet de Jesus sech ëmgedréint, an huet se gesinn no, a sot zu hinnen: Wat sicht dir? Si soten zu him: Rabbi, (dat heescht, interpretéiert ginn, Meeschter), wou wunnt Dir? 39 Hie sot zu hinnen: Kommt a kuckt. Si sinn komm an hunn gesinn, wou hie gewunnt huet, an hunn deen Dag bei him bliwwen: well et war ongeféier déi zéngt Stonn. 40 Ee vun deenen zwee, déi de Johannes héieren héieren an him nokomm sinn, war den Andrew, dem Simon Péitrus säi Brudder. 41 Hien huet fir d'éischt säin eegene Brudder Simon fonnt, a sot zu him: Mir hunn de Messias fonnt, dat ass, interpretéiert, de Christus. 42 An hien huet hie bei de Jesus bruecht. A wéi de Jesus hie gesinn huet, sot hien: Du bass de Simon, de Jong vum Jona; du solls Cephas genannt ginn, wat duerch Interpretatioun ass, E Steen. 43Den Dag drop wier de Jesus a Galiläa erausgoen, an huet de Philippe fonnt a sot zu him: Folg mir! 44 De Philippe war vu Bethsaida, der Stad vum Andrew a vum Péitrus. 45 De Philippus huet den Nathanael fonnt a sot zu him: Mir hunn hien fonnt, vun deem de Moses am Gesetz an d'Prophéite geschriwwen hunn: de Jesus vun Nazareth, de Jong vum Joseph. 46 Du sot den Nathanael zu him: Kann do eppes Gutts aus Nazareth kommen? De Philippe sot zu him: Kommt a kuckt.

KAPITEL 1 1 Am Ufank war d'Wuert, an d'Wuert war bei Gott, an d'Wuert war Gott. 2 Datselwecht war am Ufank mat Gott. 3 Alles gouf vun him gemaach; an ouni hie gouf keng Saach gemaach, déi gemaach gouf. 4 An him war Liewen; an d'Liewen war d'Liicht vun de Männer. 5 An d'Liicht blénkt an der Däischtert; an d'Däischtert huet et net verstanen. 6 Et gouf e Mann vu Gott geschéckt, deem säin Numm de Johannes war. 7 Datselwecht ass fir en Zeien komm, fir vum Liicht ze Zeien, fir datt all Mënsch duerch hie gleewen kéint. 8 Hie war net dat Liicht, mee gouf geschéckt fir vun deem Liicht ze Zeien. 9 Dat war dat richtegt Liicht, dat all Mënsch beliicht, deen op d'Welt kënnt. 10 Hie war an der Welt, an d'Welt gouf vun him gemaach, an d'Welt huet hien net kannt. 11 Hien ass zu sengem eegenen komm, a seng eegen hunn hien net opgeholl. 12 Awer sou vill wéi hien opgeholl hunn, hinnen huet hien d'Muecht ginn, d'Jongen vu Gott ze ginn, och deenen, déi un säin Numm gleewen: 13 Déi gebuer goufen, net aus Blutt, nach aus dem Wëllen vum Fleesch, nach aus dem Wëlle vum Mënsch, mee vu Gott. 14 An d'Wuert gouf Fleesch gemaach an huet ënner eis gewunnt (a mir hunn seng Herrlechkeet gesinn, d'Herrlechkeet wéi vum Eenzege vum Papp), voller Gnod a Wourecht. 15 De Johannes huet vun him Zeien, an huet geruff a gesot: Dëst war deen, vun deem ech geschwat hunn: Deen, dee no mir kënnt, ass virun mir léiwer: well hie war virun mir. 16 A vu senger Fëllegkeet hunn alles wat mir kritt hunn, a Gnod fir Gnod. 17 Well d'Gesetz gouf vum Moses ginn, awer d'Gnod an d'Wourecht ass vu Jesus Christus komm. 18 Kee Mënsch huet Gott zu all Moment gesinn; deen eenzege gebuerene Jong, deen am Bomm vum Papp ass, huet hien deklaréiert. 19 An dat ass de Rekord vum John, wéi d'Judden Priester a Levite vu Jerusalem geschéckt hunn, fir hie ze froen: Wien bass du? 20 An hien huet zouginn an net ofgeleent; awer zouginn, Ech sinn net de Christus. 21 A si hunn hie gefrot: Wat dann? Bass du Elias? An hie seet: Ech sinn net. Sidd Dir dee Prophéit? An hien huet geäntwert: Nee. 22 Du soten si zu him: Wien bass du? datt mir deenen, déi eis geschéckt hunn, eng Äntwert ginn. Wat seet Dir vun Iech selwer? 23 Hien huet gesot: Ech sinn d'Stëmm vun engem, deen an der Wüst rifft: Maacht de Wee vum Här riicht, wéi de Prophet Esaias gesot huet. 24 An déi, déi geschéckt goufen, ware vun de Pharisäer.

68

JOHN

47 De Jesus huet den Nathanael bei hie gesinn kommen, a sot zu him: " Kuckt wierklech en Israelit, an deem kee Schlecht ass! 48Den Nathanael sot zu him: Vu wou kennt Dir mech? De Jesus huet geäntwert an zu him gesot: Ier de Philippe dech geruff huet, wéi du ënner dem Figebam waart, hunn ech dech gesinn. 49 Den Nathanael huet geäntwert a sot zu him: Rabbi, du bass de Jong vu Gott; du bass de Kinnek vun Israel. 50 De Jesus huet geäntwert a sot zu him: Well ech zu dir gesot hunn: Ech hunn dech ënner dem Figebam gesinn, gleews du? Dir wäert méi grouss Saache gesinn wéi dës. 51 An hie sot zu him: 'Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Duerno wäert Dir den Himmel opgemaach gesinn, an d'Engel vu Gott erop an erof op de Mënschejong.

17 A seng Jünger hunn sech drun erënnert, datt et geschriwwen ass: Den Äifer vun dengem Haus huet mech opgefriess. 18 Dunn hunn d'Judden geäntwert an zu him gesot: Wat fir Zeeche weiss du eis, well Dir dës Saache maacht? 19 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Zerstéiert dësen Tempel, an an dräi Deeg wäert ech en opriichten. 20 Du soten d'Judden: Véierzeg a sechs Joer war dësen Tempel am Bau, a wäerts du en an dräi Deeg opbauen? 21 Hien huet awer vum Tempel vu sengem Kierper geschwat. 22 Wéi hien also vun den Doudegen operstanen ass, hunn seng Jünger sech erënnert, datt hien dat zu hinnen gesot hat; a si hunn d'Schrëft gegleeft an d'Wuert, dat de Jesus gesot huet. 23 Wéi hien elo zu Jerusalem war um Pessach, um Festdag, hunn vill un säin Numm gegleeft, wéi se d'Wonner gesinn hunn, déi hie gemaach huet. 24 De Jesus huet sech awer net fir si verpflicht, well hien all Mënsch kannt, 25 A brauch net, datt iergendeen vum Mënsch soll Zeien: well hie wousst, wat am Mënsch war.

KAPITEL 2 1 An den drëtten Dag gouf et eng Hochzäit zu Kana vu Galiläa; an d'Mamm vum Jesus war do: 2 A souwuel de Jesus a seng Jünger goufe fir d'Bestietnis geruff. 3 A wéi si Wäin wollten, sot d'Mamm vum Jesus zu him: Si hu kee Wäin. 4 De Jesus sot zu hir: Fra, wat hunn ech mat dir ze dinn? meng Stonn ass nach net komm. 5 Seng Mamm sot zu den Dénger: Wat och ëmmer hien zu iech seet, maacht et. 6 An do waren sechs Waasserdëppen aus Steen do gesat, no der Aart a Weis vun der Reinigung vun de Judden, mat zwee oder dräi Firkinen all Stéck. 7 De Jesus sot zu hinnen: Fëllt d'Waasserdëppen mat Waasser. A si hunn se bis zum Rand gefëllt. 8 An hie sot zu hinnen: Maacht elo eraus, a bréngt dem Gouverneur vum Fest. A si bréngen et. 9 Wéi de Herrscher vum Fest d'Waasser geschmaacht huet, dat Wäin gemaach gouf, a wousst net vu wou et war: (awer d'Dénger, déi d'Waasser gezunn hunn, woussten;) huet de Gouverneur vum Fest de Bräutin genannt, 10 A sot zu him: All Mënsch am Ufank stellt gudde Wäin vir; a wann d'Mënsche gutt gedronk hunn, dann dat wat méi schlëmm ass: awer du hues de gudde Wäin bis elo behalen. 11 Dësen Ufank vu Wonner huet de Jesus zu Kana vu Galiläa gemaach an huet seng Herrlechkeet manifestéiert; a seng Jünger hunn un hie gegleeft. 12 Duerno ass hien op Kapernaum erofgaang, hien a seng Mamm, a seng Bridder a seng Jünger: a si sinn do net vill Deeg weidergaang. 13 Un de Judde Pessach war op d’hand, an de Jesus ass op Jerusalem gaangen, 14 An am Tempel hunn déi fonnt, déi Ochsen a Schof an Dauwen verkaaft hunn, an d'Geldwechsler, déi souzen: 15 A wéi hien e Plo vu klenge Schnouer gemaach huet, huet hien se all aus dem Tempel gedréckt, an d'Schof an d'Ochs; an huet d'Suen vun de Wiesseler erausginn an d'Dëscher ëmgedréit; 16 A sot zu deenen, déi Dauwen verkaaft hunn: Huelt dës Saachen dovunner; maach mäi Papp säin Haus net zu engem Wuerenhaus.

KAPITEL 3 1Et war e Mann vun de Pharisäer, dee Nikodemus genannt huet, en Herrscher vun de Judden: 2 Deeselwechte koum an der Nuecht bei de Jesus a sot zu him: Rabbi, mir wëssen, datt Dir e Léierpersonal sidd, dee vu Gott sidd: well kee Mënsch kann dës Wonner maachen, déi Dir maacht, ausser Gott ass mat him. 3 De Jesus huet geäntwert an zu him gesot: ' Wierklech, wierklech, ech soen dir: Ausser e Mënsch gëtt erëm gebuer, kann hien d'Kinnekräich vu Gott net gesinn. 4 Den Nikodemus sot zu him: Wéi kann e Mann gebuer ginn, wann hien al ass? kann hien déi zweete Kéier an de Bauch vu senger Mamm eragoen a gebuer ginn? 5 De Jesus huet geäntwert: Wierklech, wierklech, ech soen dir: Ausser e Mënsch gëtt aus Waasser a vum Geescht gebuer, kann hien net an d'Kinnekräich vu Gott kommen. 6 Dat, wat aus dem Fleesch gebuer ass, ass Fleesch; an dat, wat aus dem Geescht gebuer ass, ass Geescht. 7 Staunen net, datt ech dir gesot hunn: Dir musst erëm gebuer ginn. 8 De Wand bléist, wou e lauschtert, an du héiert de Klang dovun, awer kanns net soen, vu wou e kënnt, a wou e geet: sou ass jiddereen, deen aus dem Geescht gebuer ass. 9 Den Nikodemus huet geäntwert a sot zu him: Wéi kënnen dës Saache sinn? 10 De Jesus huet geäntwert a sot zu him: Sidd Dir e Meeschter vun Israel, a wësst dës Saachen net? 11 Wierklech, wierklech, ech soen dir, Mir schwätzen, datt mir wëssen, an Zeien, datt mir gesinn hunn; an dir kritt eisen Zeien net. 12 Wann ech iech ierdesch Saache gesot hunn, an dir gleeft net, wéi soll dir gleewen, wann ech dir vun himmlescher Saache soen? 13 A kee Mënsch ass an den Himmel eropgaang, awer deen, deen aus dem Himmel erofkomm ass, och de Mënschejong, deen am Himmel ass. 14 A wéi de Moses d'Schlaang an der Wüst opgehuewen huet, esou muss de Mënschejong opgehuewe ginn:

69

JOHN

15 Fir datt jiddereen, deen un hie gleeft, net soll stierwen, mee éiwegt Liewen hunn. 16 Well Gott huet d'Welt esou gär, datt hien säin eenzegen gebuerene Jong ginn huet, fir datt jiddereen, deen un hie gleeft, net stierft, mee éiwegt Liewen hunn. 17 Well Gott huet säi Jong net an d'Welt geschéckt fir d'Welt ze veruerteelen; mä datt d'Welt duerch hie gerett ginn. 18 Deen un him gleeft, gëtt net veruerteelt: awer deen, deen net gleeft, ass scho veruerteelt, well hien net am Numm vum eenzeg gebuerene Jong vu Gott gegleeft huet. 19 An dat ass d'Veruerteelung, datt d'Liicht an d'Welt komm ass, an d'Mënsche léiwer Däischtert wéi d'Liicht gär hunn, well hir Handlunge béis waren. 20 Well jidderee, dee Béisen mécht, haasst d'Liicht, a kënnt net an d'Liicht, fir datt seng Doten net bestrooft ginn. 21 Awer deen, deen d'Wourecht mécht, kënnt an d'Liicht, fir datt seng Doten manifestéiert kënne ginn, datt se a Gott gemaach ginn. 22 No dëse Saache koumen de Jesus a seng Jünger an d'Land Judéa; an do ass hien mat hinnen bliwwen, an gedeeft. 23 De Johannes huet och zu Aenon no bei Salim gedeeft, well do vill Waasser war: a si koumen a goufen gedeeft. 24 Well de Johannes war nach net an de Prisong geheit. 25 Dunn ass tëscht e puer vun de Jünger vum Johannes an de Judden eng Fro opgestan iwwer d'Reinigung. 26A si si bei de Johannes komm, a soten zu him: Rabbi, deen, dee mat dir iwwer de Jordan war, op deem s du Zeien hues, kuck, dee selwechte deaft, an all d'Mënsche kommen bei hie. 27 De Johannes huet geäntwert a gesot: E Mënsch kann näischt kréien, ausser et gëtt him vum Himmel ginn. 28 Dir zielt mir selwer, datt ech gesot hunn: Ech sinn net de Christus, mee datt ech virun him geschéckt sinn. 29 Deen, deen d'Braut huet, ass de Bräitchemann: awer de Frënd vum Bräutin, dee steet an héiert him, freet sech immens wéinst der Stëmm vum Bräutin: dës meng Freed ass also erfëllt. 30 Hie muss eropgoen, awer ech muss erofgoen. 31 Deen, dee vun uewen kënnt, ass iwwer allem: deen, deen vun der Äerd ass, ass äerdlech, a schwätzt vun der Äerd: deen, dee vum Himmel kënnt, ass iwwer alles. 32 A wat hien gesinn an héieren huet, dat seet hien; a kee Mënsch kritt säin Zeegnes. 33 Deen, deen säin Zeegnes kritt huet, huet säi Sigel festgeluecht, datt Gott wouer ass. 34 Fir deen, dee Gott geschéckt huet, schwätzt d'Wierder vu Gott: well Gott gëtt him de Geescht net mat Mooss. 35 De Papp huet de Jong gär, an huet alles an seng Hand ginn. 36 Wien un de Jong gleeft, huet éiwegt Liewen: an deen de Jong net gleeft, wäert d'Liewen net gesinn; mä d'Roserei vu Gott bleift op him.

3 Hien huet Judéa verlooss an ass erëm a Galiläa fortgaang. 4 An hie muss duerch Samaria goen. 5 Dunn ass hien an eng Stad vu Samaria komm, déi Sichar genannt gëtt, no bei der Parzell, déi de Jakob sengem Jong Joseph ginn huet. 6 Elo war dem Jakob säi Brunn do. De Jesus ass also midd vu senger Rees, souz sou op der Brunn: an et war ongeféier déi sechst Stonn. 7 Do kënnt eng Fra aus Samaria fir Waasser ze zéien: De Jesus sot zu hatt: Gëff mir ze drénken. 8 (Fir seng Jünger ware fortgaang an d'Stad fir Fleesch ze kafen.) 9 Du sot d'Fra vu Samaria zu him: Wéi ass et, datt Dir e Judd sidd, freet mech ze drénken, wat eng Fra vu Samaria sidd? well d'Judden hu keng Ëmgang mat de Samaritanen. 10 De Jesus huet geäntwert an zu hir gesot: Wanns du de Kaddo vu Gott wousst, a wien et ass, deen zu dir seet: Gëff mir ze drénken; du hätts vun him gefrot, an hien hätt dir lieweg Waasser ginn. 11 D’Fra sot zu him: Här, du hues näischt mat ze zéien, an de Brunn ass déif: vu wou hues du dann dat liewegt Waasser? 12 Sidd Dir méi grouss wéi eise Papp Jakob, deen eis de Brunn ginn huet, a selwer drénkt, a seng Kanner a seng Ranner? 13 De Jesus huet geäntwert a sot zu hir: Jiddereen, dee vun dësem Waasser drénkt, wäert erëm duusst: 14Awer deen, dee vum Waasser drénkt, dat ech him ginn wäert, deen ni duusst; awer d'Waasser, dat ech him ginn, wäert an him e Waasserbrunn sinn, deen an éiwegt Liewen opfënnt. 15 D’Fra sot zu him: Här, gitt mir dëst Waasser, fir datt ech net duusst, an och net heihinner kommen fir ze zéien. 16 De Jesus sot zu hir: Géi, ruff däi Mann, a komm heihinner. 17 D’Fra huet geäntwert a gesot: Ech hu kee Mann. De Jesus sot zu hir: Du hues gutt gesot: Ech hu kee Mann: 18 Well du hues fënnef Männer; an deen, deen Dir elo hutt, ass net Äre Mann: an deem sot Dir wierklech. 19 D’Fra sot zu him: Här, ech verstinn, datt s du e Prophéit bass. 20 Eis Pappen hunn op dësem Bierg veréiert; an dir sot, datt zu Jerusalem d'Plaz ass, wou d'Mënsche sollen unzebidden. 21 De Jesus sot zu hir: Fra, gleeft mir, d'Stonn kënnt, wann dir weder op dësem Bierg, nach zu Jerusalem, de Papp unzebieden. 22 Dir veréiert, Dir wësst net wat: mir wësse wat mir unbidden: well d'Erléisung ass vun de Judden. 23 Awer d'Stonn kënnt, an elo ass, wann déi richteg Vereeder de Papp am Geescht an an der Wourecht unzebidden: well de Papp sicht esou, fir hien unzebidden. 24 Gott ass e Geescht: an déi, déi hien ubidden, mussen hien am Geescht an an der Wourecht ubidden. 25 D’Fra sot zu him: Ech weess, datt de Messias kënnt, dee Christus genannt gëtt: wann hie komm ass, wäert hien eis alles soen. 26 De Jesus sot zu hir: Ech, dee mat dir schwätze, sinn hien. 27 An dorop koumen seng Jünger, an hunn sech gewonnert, datt hie mat der Fra geschwat huet: awer kee Mann sot: Wat sicht Dir? oder, Firwat talkest Dir mat hir?

KAPITEL 4 1 Wéi den Här also wousst, wéi d’Pharisäer héieren haten, datt de Jesus méi Jünger gemaach a gedeeft huet wéi de Johannes, 2 (Obwuel de Jesus selwer net gedeeft huet, mee seng Jünger,)

70

JOHN

28 Dunn huet d'Fra hire Waasserdëppe verlooss, an ass an d'Stad gaang a sot zu de Männer: 29 Kommt, kuckt e Mann, dee mir alles gesot huet, wat ech jeemools gemaach hunn: Ass dat net de Christus? 30 Du sinn si aus der Stad erausgaang, a si bei hie komm. 31 An der Tëschenzäit hunn seng Jünger him gebiet a gesot: Meeschter, iess! 32 Mä hie sot zu hinnen: Ech hu Fleesch ze iessen, wat dir net wësst. 33 Dofir soten d'Jünger een zu engem aneren: Huet iergendeen him soll iessen? 34 De Jesus sot zu hinnen: Mäi Fleesch ass de Wëlle vun deem ze maachen, dee mech geschéckt huet, a seng Aarbecht fäerdeg ze maachen. 35 Sot dir net: Et sinn nach véier Méint, an da kënnt d'Ernte? kuck, ech soen dir: Hieft Är Aen op, a kuckt op d'Felder; well si si scho wäiss fir ze räissen. 36 An deen, deen ernéit, kritt Léin a sammelt Uebst zum éiwege Liewen: fir datt souwuel deen, dee seet, wéi och deen, dee seet, sech zesumme freeën. 37 An hei ass dee Spréch wouer: Deen ee säet, an deen aneren ernéit. 38 Ech hunn dech geschéckt, fir dat ze sammelen, op deem dir keng Aarbecht gemaach hutt: aner Männer hu geschafft, an dir sidd an hir Aarbecht agaangen. 39 A vill vun de Samaritanen aus där Stad hunn un him gegleeft fir d'Wuert vun der Fra, déi Zeien huet: Hien huet mir alles gesot, wat ech jeemools gemaach hunn. 40 Also, wéi d'Samaritaner bei hie komm sinn, hunn si him gefrot, datt hie mat hinnen géif bleiwen: an hien ass do zwee Deeg bliwwen. 41 A vill méi hu gegleeft wéinst sengem eegene Wuert; 42 A sot zu der Fra: Elo gleewe mir, net wéinst Ärem Aussoen: well mir hunn hie selwer héieren, a wëssen, datt dëst wierklech de Christus ass, de Retter vun der Welt. 43 No zwee Deeg ass hien vun do fortgaang an ass a Galiläa gaangen. 44 Well de Jesus selwer huet bewisen, datt e Prophéit a sengem eegene Land keng Éier huet. 45 Dunn, wéi hien a Galiläa komm ass, hunn d'Galiläer hien opgeholl, nodeems se alles gesinn hunn, wat hien zu Jerusalem um Fest gemaach huet: well si sinn och op d'Fest gaangen. 46 Also ass de Jesus erëm a Kana vu Galiläa komm, wou hien d'Waasserwäin gemaach huet. An et war e gewëssenen Adel, deem säi Jong zu Kapernaum krank war. 47 Wéi hien héieren huet, datt de Jesus aus Judéa a Galiläa erauskoum, ass hien bei hie gaang an huet hie gefrot, datt hie géif erofkommen a säi Jong heelen: well hie war um Doud. 48 Du sot de Jesus zu him: Ausser dir gesitt Zeeche a Wonner, wäert dir net gleewen. 49 Den Adel sot zu him: Här, komm erof, ier mäi Kand stierft. 50 De Jesus sot zu him: Gitt de Wee; däi Jong lieft. An de Mann huet d'Wuert gegleeft, dat de Jesus zu him geschwat huet, an hien ass op de Wee gaang. 51 A wéi hien elo erofgaang ass, hunn seng Dénger him begéint, an hunn him gesot a gesot: Däi Jong lieft. 52 Dunn huet hie vun hinnen gefrot, wéi eng Stonn hien ugefaang huet ze änneren. A si soten zu him: Gëschter an der siwenter Stonn huet de Féiwer him verlooss.

53 Also wousst de Papp, datt et an der selwechter Stonn war, an där de Jesus zu him gesot huet: Däi Jong lieft: a selwer huet gegleeft, a säi ganzt Haus. 54 Dëst ass erëm dat zweet Wonner, wat de Jesus gemaach huet, wéi hien aus Judéa a Galiläa erauskoum. KAPITEL 5 1 Duerno war et e Fest vun de Judden; an de Jesus ass op Jerusalem gaangen. 2 Elo ass zu Jerusalem um Schofsmaart e Pool, deen op der hebräescher Zong Bethesda genannt gëtt, mat fënnef Verandaen. 3 An dëse louch eng grouss Villfalt vun impotent Vollek, vu blann, halt, verschwonnen, déi op d'Bewegung vum Waasser waarden. 4 Well en Engel ass an enger bestëmmter Saison an de Pool erofgaang an huet d'Waasser gestéiert: wien deen als éischt no der Stéierung vum Waasser eragaang ass, war komplett vu jidder Krankheet, deen hien hat. 5 An do war e gewësse Mann, deen aacht an drësseg Joer krank war. 6 Wéi de Jesus hie gesinn huet leien, a wousst, datt hien an deem Fall schonn eng laang Zäit gewiescht wier, sot hien zu him: Wëllt Dir gesond gemaach ginn? 7 Dee impotente Mann huet him geäntwert: Här, ech hu kee Mënsch, wann d'Waasser erschreckt ass, fir mech an de Pool ze leeën: awer wärend ech kommen, trëtt en aneren virun mir erof. 8 De Jesus sot zu him: Stéch op, huel däi Bett op a gitt. 9 An direkt gouf de Mann gesond gemaach, an huet säi Bett opgeholl an ass gaang: an de selwechten Dag war de Sabbat. 10 Dofir soten d'Judden zu deem, deen geheelt gouf: Et ass de Sabbat: et ass net erlaabt fir dech Äert Bett ze droen. 11 Hien huet hinne geäntwert: Deen, dee mech gesond gemaach huet, dee sot zu mir: Huel däi Bett op a gitt. 12 Dunn hunn si him gefrot: Wéi ee Mann ass deen, deen zu dir gesot huet: Huel däi Bett op a fuert? 13 An deen, deen geheelt gouf, wousst net, wien et war: well de Jesus huet sech selwer fortgelaf, eng Villzuel op där Plaz. 14 Duerno huet de Jesus hien am Tempel fonnt, a sot zu him: " Kuckt, du bass gesond gemaach: sënnegt net méi, fir datt net méi schlecht op dech kënnt. 15 De Mann ass fortgaang, an huet de Judden gesot, datt et de Jesus war, deen hie ganz gemaach huet. 16 An duerfir hunn d'Judden de Jesus verfollegt, a probéiert hien ëmzebréngen, well hien dës Saache um Sabbat gemaach huet. 17 De Jesus huet hinnen awer geäntwert: Mäi Papp schafft bis elo, an ech schaffen. 18 Dofir hunn d'Judden ëmsou méi gesicht fir hien ëmzebréngen, well hien net nëmmen de Sabbat gebrach hat, mä och gesot huet, datt Gott säi Papp wier, a sech mat Gott gläich mécht. 19 Dunn huet de Jesus geäntwert a sot zu hinnen: Wierklech, wierklech, ech soen Iech: De Jong kann näischt vu sech selwer maachen, awer wat hien de Papp gesäit: fir wat hien mécht, dat mécht och de Jong och.

71

JOHN

20 Fir de Papp huet de Jong gär, a weist him alles wat selwer mécht: an hie wäert him méi grouss Wierker weisen wéi dës, fir datt Dir staunen kënnt. 21 Well wéi de Papp déi Doudeg operstécht an se lieweg mécht; och esou mécht de Jong séier wien hie wëll. 22 Fir de Papp riicht kee Mënsch, mä huet dem Jong all Uerteel engagéiert: 23 Fir datt all Mënsch de Jong solle éieren, sou wéi se de Papp éieren. Wien de Jong net éiert, éiert net de Papp, deen hie geschéckt huet. 24 Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Deen, dee mäi Wuert héiert, an un deem gleeft, dee mech geschéckt huet, huet éiwegt Liewen a wäert net an d'Veruerteelung kommen; ass awer vum Doud op d'Liewen iwwergaang. 25 Wierklech, wierklech, ech soen Iech: D'Stonn kënnt, an elo ass, wann déi Doudeg d'Stëmm vum Jong vu Gott héieren wäerten: an déi, déi héieren, wäerten liewen. 26 Well wéi de Papp Liewen a sech selwer huet; also huet hien dem Jong ginn fir d'Liewen a sech selwer ze hunn; 27 An huet him Autoritéit ginn, och Uerteel auszeféieren, well hien de Jong vum Mënsch ass. 28 Staunen net iwwer dëst: well d'Stonn kënnt, an där all déi an de Griewer sinn seng Stëmm héieren, 29 A wäert erauskommen; déi, déi gutt gemaach hunn, fir d'Operstéiungszeen vum Liewen; an déi, déi Béis gemaach hunn, fir d'Operstéiungszeen vun der Veruerteelung. 30 Ech ka vu mir selwer näischt maachen: wéi ech héieren, beurteelen ech: a mäin Uerteel ass gerecht; well ech sichen net mäin eegene Wëllen, mee de Wëlle vum Papp, dee mech geschéckt huet. 31 Wann ech vu mir selwer Zeien, ass mäin Zeien net wouer. 32 Et gëtt en aneren, dee vu mir Zeien; an ech weess, datt den Zeien, deen hie vu mir Zeien, wouer ass. 33 Dir hutt dem Johannes geschéckt, an hien huet d'Wourecht Zeien. 34 Awer ech kréien net Zeegnes vum Mënsch: awer dës Saache soen ech, fir datt Dir gerett kënnt. 35 Hie war e brennt an e glänzend Liicht: an dir wart gewëllt fir eng Saison a säi Liicht ze freeën. 36 Awer ech hunn méi grouss Zeien wéi dee vum John: fir déi Wierker, déi de Papp mir ginn huet fir ze kompletéieren, déiselwecht Wierker, déi ech maachen, Zeien vu mir, datt de Papp mech geschéckt huet. 37 An de Papp selwer, dee mech geschéckt huet, huet vu mir Zeien. Dir hutt weder seng Stëmm zu all Moment héieren, nach seng Form gesinn. 38 An dir hutt säi Wuert net an dir bleiwt: fir deen hien geschéckt huet, him gleeft Dir net. 39 Sicht d'Schrëften; well an hinnen mengt Dir, datt Dir éiwegt Liewen hutt: a si sinn déi, déi vu mir bestätegen. 40 An dir wäert net bei mech kommen, fir datt Dir d'Liewen hu vläicht. 41 Ech kréien keng Éier vu Männer. 42 Awer ech kennen dech, datt dir d'Léift vu Gott net an dir hutt. 43 Ech sinn am Numm vu mengem Papp komm, an dir empfänke mech net: Wann een aneren a sengem eegenen Numm kënnt, da kritt dir hien. 44 Wéi kënnt dir gleewen, déi Éier vun engem aneren kréien, an net déi Éier sichen, déi nëmme vu Gott kënnt?

45 Denkt net, datt ech de Papp dech wäert beschëllegen: et gëtt een deen dech beschëllegt, och de Moses, op deen dir vertraut. 46 Well wann dir de Moses gegleeft hätt, hätt dir mir gegleeft: well hien huet vu mir geschriwwen. 47 Awer wann dir seng Schrëften net gleewen, wéi soll dir meng Wierder gleewen? KAPITEL 6 1 No dëse Saachen ass de Jesus iwwer d'Mier vu Galiläa gaangen, dat ass d'Mier vun Tiberias. 2 An eng grouss Mass ass him nogaang, well se seng Wonner gesinn hunn, déi hien op déi krank gemaach huet. 3 De Jesus ass op e Bierg eropgaang, an do souz hie mat senge Jünger. 4 An d'Pessach, e Fest vun de Judden, war no. 5 Wéi de Jesus dunn seng Aen opgehuewen huet an eng grouss Gesellschaft bei hie gesinn huet, sot hien zum Philip: Vu wou solle mir Brout kafen, fir datt dës iesse kënnen? 6 An dat sot hien fir him ze beweisen: well hie selwer wousst wat hie maache géif. 7 De Philippe huet him geäntwert: Zweehonnert Pennywäert u Brout si fir si net genuch, fir datt jidderee vun hinnen e bëssen huelen kann. 8Ee vu senge Jünger, den Andrew, dem Simon Peter säi Brudder, sot zu him: 9 Hei ass e Jong, dee fënnef Gerstebrout an zwee kleng Fësch huet: awer wat sinn se tëscht sou vill? 10 An de Jesus sot: Loosst d'Männer sech setzen. Elo war vill Gras op der Plaz. Also hunn d'Männer sech gesat, an der Zuel ongeféier fënnef dausend. 11 De Jesus huet d'Brout geholl; a wéi hien Merci gesot huet, huet hien un d'Jünger verdeelt, an d'Jünger un déi, déi opgestallt waren; an och vun de Fësch esou vill wéi se géifen. 12 Wéi si gefëllt waren, sot hien zu senge Jünger: Sammelt déi Brochstécker, déi bleiwen, fir datt näischt verluer geet. 13 Dofir hu si se gesammelt, an hunn zwielef Kuerf mat de Brochstécker vun de fënnef Gerstebrout gefüllt, déi iwwer an iwwer bliwwen waren fir déi, déi giess haten. 14Duerno soten déi Männer, wéi se d'Wonner gesinn hunn, wat de Jesus gemaach huet: Dëst ass wouer, dee Prophéit, deen op d'Welt sollt kommen. 15 Wéi de Jesus duerfir gemierkt huet, datt si géife kommen an hie mat Gewalt huelen, fir hien zum Kinnek ze maachen, ass hien erëm eleng an e Bierg fortgaang. 16 A wéi et elo owes komm ass, sinn seng Jünger op d'Mier erofgaang, 17 An ass an e Schëff gaang an ass iwwer d'Mier a Richtung Kapernaum gaang. An et war elo däischter, an de Jesus war net bei hinnen komm. 18 An d'Mier ass opgestan duerch e grousse Wand dee geblosen huet. 19 Also, wéi si ongeféier fënnef an zwanzeg oder drësseg Felder geraumt hunn, gesinn si de Jesus um Mier goen a sech op d'Schëff komm: a si hunn Angscht. 20 Mä hie sot zu hinnen: Et sinn ech; fäert net. 21 Dunn hu si hie gär an d'Schëff geholl: an direkt war d'Schëff um Land, wou se gaangen sinn. 22 Den Dag drop, wéi d'Leit, déi op der anerer Säit vum Mier stoungen, gesinn hunn, datt et keen anere Boot do war,

72

JOHN

ausser dat, an deem seng Jünger agaange waren, an datt de Jesus net mat senge Jünger an d'Boot gaangen ass, mä datt seng Jünger waren alleng fortgaang; 23 (Awer et koumen aner Schëffer aus Tiberias no bei der Plaz, wou se Brout giess hunn, nodeems den Här Merci gesot huet:) 24 Wéi d'Leit also gesinn hunn, datt de Jesus net do war, a seng Jünger och net, hunn si och d'Schëffer geholl, an si koumen op Kapernaum, fir de Jesus ze sichen. 25 A wéi se hien op der anerer Säit vum Mier fonnt hunn, soten si zu him: Rabbi, wéini bass du heihinner komm? 26 De Jesus huet hinne geäntwert a gesot: Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Dir sicht mech, net well Dir d'Wonner gesinn hutt, mee well Dir vun de Brout giess hutt a gefëllt sidd. 27 Aarbecht net fir d'Fleesch dat verléiert, mee fir dat Fleesch dat bis éiwegt Liewen dauert, wat de Mënschejong dir ginn wäert: fir hien huet Gott de Papp versiegelt. 28 Du soten si zu him: Wat solle mir maachen, fir datt mir d'Wierker vu Gott maache kënnen? 29 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Dëst ass d'Aarbecht vu Gott, datt dir un dee gleeft, deen hien geschéckt huet. 30 Si soten also zu him: Wat fir Zeeche weiss du dann, fir datt mir gesinn an dir gleewen? wat schaffs du? 31 Eis Pappen hunn Manna an der Wüst giess; wéi et geschriwwen ass, Hien huet hinnen Brout aus dem Himmel ze iessen. 32 Du sot de Jesus zu hinnen: Wierklech, wierklech, ech soen iech: De Moses huet iech dat Brout vum Himmel net ginn; mee mäi Papp gëtt dir dat richtegt Brout vum Himmel. 33 Well d'Brout vu Gott ass deen, deen vum Himmel erofkënnt an d'Welt d'Liewen gëtt. 34 Du soten si zu him: Här, gitt eis ëmmer dëst Brout. 35 De Jesus sot zu hinnen: Ech sinn d'Brout vum Liewen: dee bei mech kënnt, wäert ni hongereg sinn; an deen op mech gleeft, wäert ni duuschtereg sinn. 36 Awer ech sot zu dir: Datt dir mech och gesinn hutt, an net gleewen. 37 Alles wat de Papp mir gëtt, soll bei mech kommen; an deen bei mech kënnt, wäert ech op kee Fall erausgoen. 38 Well ech sinn vum Himmel erofgaang, net fir mäin eegene Wëllen ze maachen, mee de Wëlle vun deem, dee mech geschéckt huet. 39 An dat ass dem Papp säi Wëllen, dee mech geschéckt huet, datt ech vun all deem, wat hie mir ginn huet, näischt verléieren, mä et op de leschten Dag erëm operstoen. 40 An dat ass de Wëlle vun deem, dee mech geschéckt huet, datt jidderee, deen de Jong gesäit an un hie gleeft, éiwegt Liewe kann hunn: an ech wäert hien um leschten Dag operstoen. 41 Dunn hunn d'Judden iwwer hie gemummt, well hie gesot huet: Ech sinn d'Brout, dat vum Himmel erofkomm ass. 42A si soten: Ass dat net de Jesus, de Jong vum Joseph, deem säi Papp a seng Mamm mir kennen? Wéi ass et dann, datt hie seet: Ech sinn vum Himmel erofgaang? 43 Dofir huet de Jesus geäntwert an zu hinnen gesot: " Murméiert net ënner eech."

44 Kee Mënsch ka bei mech kommen, ausser de Papp, dee mech geschéckt huet, him ze zéien: an ech wäert hien um leschten Dag operstoen. 45 Et ass an de Prophéiten geschriwwen: An si sollen all vu Gott geléiert ginn. All Mënsch also, deen héieren huet an huet vum Papp geléiert, kënnt bei mech. 46 Net datt iergendeen de Papp gesinn huet, ausser deen, dee vu Gott ass, hien huet de Papp gesinn. 47 Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Deen, deen u mech gleeft, huet éiwegt Liewen. 48 Ech sinn dat Brout vum Liewen. 49 Deng Pappen hunn Manna an der Wüst giess, a si sinn dout. 50 Dëst ass d'Brout, dat vum Himmel erofkënnt, fir datt e Mënsch dovun iessen kann an net stierwen. 51 Ech sinn dat liewegt Brout, dat vum Himmel erofkomm ass: wann iergendeen vun dësem Brout iesst, da wäert hien fir ëmmer liewen: an d'Brout, dat ech ginn, ass mäi Fleesch, dat ech fir d'Liewen vun der Welt ginn. 52 Dofir hunn d'Judden ënner sech gekämpft, a gesot: Wéi kann dëse Mann eis säi Fleesch ginn ze iessen? 53 Du sot de Jesus zu hinnen: ' Wierklech, wierklech, ech soen iech: Ausser dir iesst d'Fleesch vum Mënschejong a drénkt säi Blutt, hutt dir kee Liewen an dir. 54 Wien mäi Fleesch ësst a mäi Blutt drénkt, huet éiwegt Liewen; an ech wäert hien op de leschten Dag erhéijen. 55 Well mäi Fleesch ass wierklech Fleesch, a mäi Blutt ass wierklech drénken. 56 Dee mäi Fleesch ësst a mäi Blutt drénkt, wunnt a mir, an ech an him. 57 Wéi de liewege Papp mech geschéckt huet, an ech liewen vum Papp: sou dee mech ësst, och hie wäert vu mir liewen. 58 Dëst ass dat Brout, dat vum Himmel erofgefall ass: net wéi Är Pappen Manna giess hunn, a si sinn dout: deen, dee vun dësem Brout iesst, wäert fir ëmmer liewen. 59 Dës Saache sot hien an der Synagog, wéi hien zu Kapernaum geléiert huet. 60 Vill vu senge Jünger, wéi se dat héieren haten, soten dowéinst: Dëst ass en haarde Spréch; ween héiert et? 61 Wéi de Jesus a sech selwer wousst, datt seng Jünger driwwer gemummt hunn, sot hien zu hinnen: Huet dat Iech beleidegt? 62 Wat a wann dir de Mënschejong gesinn wäert eropgoen, wou hie virdru war? 63 Et ass de Geescht, dee liwwert; d'Fleesch profitéiert näischt: d'Wierder, déi ech zu dir schwätze, si sinn Geescht, a si sinn d'Liewen. 64 Awer et sinn e puer vun iech, déi net gleewen. Fir de Jesus wousst vun Ufank un, wien si waren, déi net gegleeft hunn, a wien hie soll verroden. 65 An hie sot: Dofir hunn ech iech gesot, datt kee Mënsch bei mech ka kommen, ausser et wier him vu mengem Papp ginn. 66 Vun där Zäit sinn vill vu senge Jünger zréckgaang an si net méi mat him gaang. 67 Du sot de Jesus zu deenen Zwielef: Géif dir och fort goen? 68 Dunn huet de Simon Péitrus him geäntwert: Här, bei wiem solle mir goen? du hues d'Wierder vum éiwege Liewen.

73

JOHN

69 A mir gleewen a si sécher, datt Dir de Christus sidd, de Jong vum liewege Gott. 70 De Jesus huet hinne geäntwert: Hunn ech iech net zwielef gewielt, an ee vun iech ass en Däiwel? 71 Hien huet vum Judas Iskariot, dem Simon säi Jong, geschwat: well hie war et, deen hie verroden sollt, ee vun deenen zwielef.

23 Wann e Mann um Sabbat Dag d'Beschneidung kritt, datt d'Gesetz vum Moses net gebrach soll ginn; Sidd dir rosen op mech, well ech e Mann op de Sabbat all Kéier ganz gemaach hunn? 24 Riichter net no dem Ausgesinn, mee beurteelt e gerecht Uerteel. 25 Du soten e puer vun hinnen aus Jerusalem: Ass dat net deen, deen se sichen ëmzebréngen? 26 Awer kuck, hie schwätzt fett, a si soen him näischt. Wësse d'Herrscher wierklech datt dëst dee Christus ass? 27 Mir wëssen awer dëse Mann vu wou hien ass: awer wann de Christus kënnt, weess kee Mënsch vu wou hien ass. 28 Dunn huet de Jesus am Tempel geruff, wéi hie geléiert huet, a sot: Dir kennt mech allebéid, an dir wësst vu wou ech sinn: an ech sinn net vu mir selwer komm, mee deen, dee mech geschéckt huet, ass wouer, deen dir net kennt. 29 Awer ech kennen hien: well ech sinn vun him, an hien huet mech geschéckt. 30 Dunn hu si gesicht fir hien ze huelen: awer kee Mënsch huet d'Hänn op hie geluecht, well seng Stonn war nach net komm. 31 A vill vun de Leit hunn un hie gegleeft a gesot: Wann de Christus kënnt, wäert hie méi Wonner maachen wéi déi, déi dëse Mann gemaach huet? 32 D’Pharisäer hunn héieren, datt d’Leit esou Saache betreffend him gemummelt hunn; an d'Pharisäer an d'Hohepriister hunn Offizéier geschéckt fir hien ze huelen. 33 Du sot de Jesus zu hinnen: Nach eng kuerz Zäit sinn ech bei iech, an da ginn ech bei deen, dee mech geschéckt huet. 34 Dir wäert mech sichen, a wäert mech net fannen: a wou ech sinn, do kënnt Dir net kommen. 35 Du soten d'Judden ënner sech: Wou wäert hie goen, datt mir hien net fannen? wäert hien an déi verspreet ënner de Heiden goen, an d'Gentile léieren? 36 Wéi eng Aart a Weis ze soen ass dat, wat hie gesot huet: Dir wäert mech sichen, a wäert mech net fannen: a wou ech sinn, dohinner kënnt Dir net kommen? 37 Um leschten Dag, deem groussen Dag vum Fest, ass de Jesus stoen an huet geruff a gesot: Wann iergendeen Duuscht huet, loosst hie bei mech kommen an drénken. 38 Deen u mech gleeft, wéi d'Schrëft gesot huet, aus sengem Bauch wäerte Flëss vu liewege Waasser fléien. 39 (Awer dat sot hien vum Geescht, deen déi, déi un hie gleewen, solle kréien: well den Hellege Geescht war nach net ginn; well de Jesus nach net verherrlecht war.) 40 Vill vun de Leit also, wéi se dëst Spréch héieren hunn, soten: Wahrscheinlech ass dëst de Prophet. 41 Anerer soten: Dëst ass de Christus. Awer e puer soten: Soll de Christus aus Galiläa kommen? 42 Huet d'Schrëft net gesot: "Da Christus kënnt aus dem Som vum David, an aus der Stad Bethlehem, wou den David war? 43 Also gouf et eng Divisioun ënner de Leit wéinst him. 44 An e puer vun hinnen hätten hien geholl; awer kee Mann huet d'Hänn op him geluecht. 45 Du koumen d'Offizéier bei de Hohepriister a Pharisäer; an si soten zu hinnen: Firwat hutt Dir him net bruecht? 46 D'Beamten hunn geäntwert: Ni huet een esou geschwat wéi dëse Mann. 47 Dunn hunn d'Pharisäer hinnen geäntwert: Sidd dir och verfäuscht?

KAPITEL 7 1 No dëse Saachen ass de Jesus a Galiläa gaangen: well hie wollt net a Judden goen, well d'Judden probéiert hien ëmzebréngen. 2 Elo war de Judden d'Fest vun den Tabernakelen op der Hand. 3 Seng Bridder soten duerfir zu him: Géi vun heihinner, a gitt a Judéa, fir datt och Är Jünger d'Wierker gesinn, déi Dir maacht. 4 Well et gëtt kee Mënsch, deen eppes am Geheimnis mécht, an hie selwer probéiert offen bekannt ze ginn. Wann Dir dës Saache maacht, weis dech der Welt. 5 Well seng Bridder och net un hie gegleeft hunn. 6 Du sot de Jesus zu hinnen: Meng Zäit ass nach net komm, awer Är Zäit ass ëmmer prett. 7 D’Welt kann dech net haassen; awer mech haasst et, well ech bestätegen, datt hir Wierker béis sinn. 8 Gitt op dëst Fest op: Ech ginn nach net op dëst Fest; fir meng Zäit ass nach net voll kommen. 9 Wéi hien dës Wierder zu hinnen gesot hat, ass hien nach ëmmer a Galiläa bliwwen. 10 Awer wéi seng Bridder opgaang waren, ass hien och op d'Fest gaangen, net offen, mee wéi et am Geheimnis war. 11 Dunn hunn d'Judden him um Fest gesicht a soten: Wou ass hien? 12 An et gouf vill gemummelt ënner de Leit iwwer hie: fir e puer soten: Hien ass e gudde Mann; anerer soten: Neen; mä hien täuscht d'Leit. 13 Wéi och ëmmer, kee Mënsch huet offen vu him geschwat aus Angscht virun de Judden. 14 An der Mëtt vum Fest ass de Jesus an den Tempel eropgaang an huet geléiert. 15 An d’Judden hu sech gewonnert a gesot: Wéi weess dëse Mann d’Bréiwer, well hien ni geléiert huet? 16 De Jesus huet hinne geäntwert a gesot: Meng Léier ass net meng, mee seng, déi mech geschéckt huet. 17 Wann iergendeen säi Wëlle wäert maachen, da wäert hie vun der Doktrin wëssen, ob et vu Gott ass, oder ob ech vu mir selwer schwätzen. 18 Dee vu sech selwer schwätzt, sicht seng eege Herrlechkeet: awer deen, dee seng Herrlechkeet sicht, déi hie geschéckt huet, dat ass wouer, a keng Ongerechtegkeet ass an him. 19 Huet de Moses iech net d'Gesetz ginn, an awer hält kee vun iech d'Gesetz? Firwat gitt Dir iwwer mech ëmzebréngen? 20 D’Vollek huet geäntwert a gesot: Du hues en Däiwel: wien geet drun, fir dech ëmzebréngen? 21 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Ech hunn eng Aarbecht gemaach, an dir staunen Iech all. 22 De Moses huet iech also d’Beschneidung ginn; (net well et vum Moses ass, mee vun de Pappen;) an dir op de Sabbat Dag circumcise engem Mann.

74

JOHN

48 Huet ee vun de Herrscher oder vun de Pharisäer un hie gegleeft? 49 Awer dëst Vollek, dat d'Gesetz net kennt, ass verflucht. 50 Den Nikodemus sot zu hinnen: (deen, deen an der Nuecht bei de Jesus komm ass, ee vun hinnen ass) 51 Riichtegt eist Gesetz iergendeen, ier et hien héiert, a weess wat hie mécht? 52 Si hunn geäntwert an zu him gesot: Sidd Dir och vu Galiläa? Sicht a kuckt: well aus Galiläa kënnt kee Prophéit op. 53 An all Mënsch ass a säin eegent Haus gaang.

19 Du soten si zu him: Wou ass Äre Papp? De Jesus huet geäntwert: Dir kennt mech weder, nach mäi Papp: wann Dir mech kennt, da sollt Dir mäi Papp och kennen. 20 Dës Wierder huet de Jesus am Schatzkammer geschwat, wéi hien am Tempel geléiert huet: a kee Mënsch huet d'Hänn op hie geluecht; well seng Stonn war nach net komm. 21 Du sot de Jesus nach eng Kéier zu hinnen: Ech ginn op de Wee, an dir wäert mech sichen, a stierwen an Äre Sënnen: wou ech goen, Dir kënnt net kommen. 22 Du soten d'Judden: Wäert hie sech selwer ëmbréngen? well hie seet: Wou ech goen, kënnt dir net kommen. 23 An hie sot zu hinnen: Dir sidd vun ënnen; Ech sinn vun uewen: Dir sidd vun dëser Welt; Ech sinn net vun dëser Welt. 24 Ech hunn iech also gesot, datt dir an denge Sënne stierwe wäerten: well wann dir net gleeft, datt ech hien sinn, da stierft dir an denge Sënne. 25 Du soten si zu him: Wien bass du? An de Jesus sot zu hinnen: Och datselwecht, wat ech Iech vun Ufank un gesot hunn. 26 Ech hu vill Saache fir Iech ze soen an ze beurteelen: awer deen, dee mech geschéckt huet, ass wouer; an ech schwätzen der Welt déi Saachen, déi ech vun him héieren hunn. 27 Si hunn net verstanen, datt hie mat hinnen vum Papp geschwat huet. 28 Du sot de Jesus zu hinnen: Wann dir de Mënschejong opgehuewe hutt, da solls dir wëssen, datt ech hien sinn, an datt ech näischt vu mir selwer maachen; mee wéi mäi Papp mech geléiert huet, ech schwätzen dës Saachen. 29 An deen, dee mech geschéckt huet, ass mat mir: de Papp huet mech net eleng gelooss; well ech maachen ëmmer déi Saachen, déi him gefalen. 30 Wéi hien dës Wierder gesot huet, hunn vill un him gegleeft. 31 Du sot de Jesus zu deene Judden, déi un hie gegleeft hunn: Wann dir a mengem Wuert weidergeet, da sidd dir wierklech meng Jünger; 32 An Dir wäert d'Wourecht wëssen, an d'Wourecht wäert Iech fräi maachen. 33 Si hunn him geäntwert: Mir sinn dem Abraham säi Som, a ware ni an engem Mann an der Knechtschaft: wéi seet Dir: Dir wäert fräi gemaach ginn? 34 De Jesus huet hinne geäntwert: „ Wierklech, wierklech, ech soen iech: Jiddereen, dee Sënn mécht, ass den Dénger vun der Sënn. 35 An den Knecht bleift net fir ëmmer am Haus: mee de Jong bleift ëmmer. 36 Wann de Jong Iech also fräi mécht, da wäert Dir wierklech fräi sinn. 37 Ech weess, datt dir dem Abraham säi Som sidd; awer dir sicht mech ëmzebréngen, well mäi Wuert keng Plaz an dir huet. 38 Ech soen dat, wat ech mat mengem Papp gesinn hunn: an dir maacht dat, wat dir mat Ärem Papp gesinn hutt. 39 Si hunn geäntwert an zu him gesot: Den Abraham ass eise Papp. De Jesus sot zu hinnen: Wann dir dem Abraham seng Kanner wieren, géift dir d'Wierker vum Abraham maachen.

KAPITEL 8 1 De Jesus ass op den Olivebierg gaangen. 2A moies fréi koum hien erëm an den Tempel, an all d'Leit koumen bei hien; an hien huet sech gesat, an huet hinnen geléiert. 3 An d'Schrëftgeléiert a Pharisäer hunn him eng Fra bruecht, déi an Ehebriech geholl gouf; a wéi si hatt an der Mëtt gesat hunn, 4 Si soten zu him: Meeschter, dës Fra gouf an Ehebriech geholl, am ganzen Akt. 5 Elo huet de Moses eis am Gesetz gebueden, datt esou solle gesteng ginn: awer wat seet Dir? 6 Dat soten si, fir hien ze versuchen, fir datt si him misste beschëllegen. Awer de Jesus huet sech gedréckt a mat sengem Fanger op de Buedem geschriwwen, wéi wann hien se net héieren huet. 7 Wéi si also weiderhi gefrot hunn, huet hie sech selwer opgehuewen a sot zu hinnen: Deen ënner iech ouni Sënn ass, loosst hien als éischt e Steen op hatt werfen. 8 An hien huet sech nach eng Kéier erofgefall an um Buedem geschriwwen. 9 An déi, déi et héieren hunn, vun hirem eegene Gewësse veruerteelt, sinn een nom aneren erausgaang, ugefaang vun der eelster, bis zum leschte: an de Jesus ass eleng gelooss, an d'Fra stoung an der Mëtt. 10 Wéi de Jesus sech selwer opgehuewe hat a kee méi gesinn huet wéi d'Fra, sot hien zu hatt: Fra, wou sinn déi deng Uklo? Huet kee Mënsch dech veruerteelt? 11 Si sot: Kee Mënsch, Här. An de Jesus sot zu hir: Ech veruerteelen dech och net: gitt, a sënnegt net méi. 12 Dunn huet de Jesus nach eng Kéier zu hinnen geschwat a gesot: Ech sinn d'Liicht vun der Welt: deen, dee mir verfollegt, wäert net an der Däischtert goen, mee d'Liicht vum Liewen hunn. 13 Du soten d’Pharisäer zu him: Du hues dech selwer Bezeechnung; Äre Rekord ass net wouer. 14 De Jesus huet geäntwert a sot zu hinnen: Och wann ech vu mir selwer bezeechnen, ass mäi Bezeechnung awer wouer: well ech weess vu wou ech komm sinn, a wou ech goen; awer dir kënnt net soen, vu wou ech kommen, a wou ech goen. 15 Dir Riichter no Fleesch; Ech Riichter kee Mann. 16 An awer wann ech beurteelen, ass mäi Uerteel richteg: well ech sinn net eleng, mee ech an de Papp, dee mech geschéckt huet. 17 Et ass och an Ärem Gesetz geschriwwen, datt d'Zeegnes vun zwee Männer wouer ass. 18 Ech sinn een, dee vu mir selwer Zeien, an de Papp, dee mech geschéckt huet, seet vu mir.

75

JOHN

40 Awer elo sicht dir mech ëmzebréngen, e Mann, deen dir d'Wourecht gesot huet, déi ech vu Gott héieren hunn: dat huet den Abraham net gemaach. 41 Dir maacht d'Doten vun Ärem Papp. Du soten si zu him: Mir ginn net aus Zucht gebuer; mir hunn ee Papp, souguer Gott. 42 De Jesus sot zu hinnen: Wann Gott Äre Papp wier, da géift Dir mech gär hunn: well ech sinn fortgaang a si vu Gott komm; weder koum ech vu mir selwer, mee hien huet mech geschéckt. 43 Firwat verstinn dir meng Ried net? och well dir mäi Wuert net héiere kënnt. 44 Dir sidd vun Ärem Papp, den Däiwel, an d'Lust vun Ärem Papp wäert Dir maachen. Hie war e Mäerder vun Ufank un, a blouf net an der Wourecht, well et keng Wourecht an him ass. Wann hien eng Ligen schwätzt, schwätzt hie vu sengem eegenen: well hien ass e Ligener, an de Papp dervun. 45 A well ech Iech d'Wourecht soen, gleeft Dir mir net. 46 Wien vun iech iwwerzeegt mech vu Sënn? A wann ech d'Wourecht soen, firwat gleeft Dir mir net? 47 Dee vu Gott ass, héiert Gott seng Wierder: Dir héiert se also net, well Dir sidd net vu Gott. 48 Dunn hunn d'Judden geäntwert an zu him gesot: Soe mir net gutt, datt Dir e Samaritan sidd an en Däiwel hutt? 49 De Jesus huet geäntwert: Ech hunn keen Däiwel; mee ech Éieren mäi Papp, an Dir dishonor mech. 50 An ech sichen net meng eegen Herrlechkeet: et gëtt een dee sicht a riicht. 51 Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Wann e Mann mäi Spréch behalen, da wäert hien den Doud ni gesinn. 52 Du soten d'Judden zu him: Elo wësse mir, datt Dir en Däiwel hutt. Den Abraham ass dout, an d'Prophéiten; an du sot: Wann e Mann meng Spréch halen, hie wäert ni vum Doud schmaachen. 53 Bass du méi grouss wéi eise Papp Abraham, deen dout ass? an d'Prophéite sinn dout: wiem mécht du selwer? 54 De Jesus huet geäntwert: Wann ech mech selwer éieren, ass meng Éier näischt: et ass mäi Papp, dee mech éiert; vun deenen dir seet, datt hien Äre Gott ass: 55 Dir hutt hien awer net kannt; mee ech kennen hien: a wann ech soen, ech kennen hien net, ech wäert e Ligener sinn wéi Dir: mee ech kennen hien, a behalen säi Spréch. 56 Däi Papp Abraham huet sech frou mäi Dag ze gesinn: an hien huet et gesinn a war frou. 57 Du soten d'Judden zu him: Du bass nach net fofzeg Joer al, an hues du den Abraham gesinn? 58 De Jesus sot zu hinnen: ' Wierklech, wierklech, ech soen iech: Ier den Abraham war, sinn ech. 59 Dunn hunn si Steng opgeholl, fir op hien ze werfen: awer de Jesus huet sech verstoppt, an ass aus dem Tempel erausgaang, duerch d'Mëtt vun hinnen gaang, an ass esou laanschtgaangen.

3 De Jesus huet geäntwert: Weder huet dëse Mann gesënnegt, nach seng Elteren: mee datt d'Wierker vu Gott an him manifestéiert ginn. 4 Ech muss d'Wierker vun deem schaffen, dee mech geschéckt huet, während et Dag ass: d'Nuecht kënnt, wann kee Mënsch kann schaffen. 5 Soulaang ech an der Welt sinn, sinn ech d'Liicht vun der Welt. 6 Wéi hien dat gesot huet, huet hien op de Buedem gespaut, an huet Lehm aus der Spëtzt gemaach, an hien huet d'Ae vum Blanne mam Lehm gesalft, 7 A sot zu him: Gitt, wäscht Iech am Pool vu Siloam, (wat duerch Interpretatioun ass, Geschéckt.) Hien ass duerfir gaang, an huet sech gewäsch, a koum gesinn. 8 Dofir hunn d'Noperen, an déi, déi hie virdru gesinn hunn, datt hie blann war, gesot: Ass dat net deen, dee souz a gefrot huet? 9 E puer soten: Dëst ass hien: anerer soten: Hien ass wéi hien: awer hie sot: Ech sinn hien. 10 Dofir soten si zu him: Wéi sinn Är Aen opgemaach? 11 Hien huet geäntwert a gesot: E Mann, dee Jesus genannt gëtt, huet Lehm gemaach, a meng Ae gesalft a sot zu mir: Gitt an de Pool vu Siloam a wäscht Iech; an ech sinn gaang an hunn mech gewäsch, an ech krut Gesiicht. 12 Du soten si zu him: Wou ass hien? Hie sot: Ech weess et net. 13 Si hunn de Pharisäer deen, dee virdru blann war, bruecht. 14 An et war de Sabbatsdag, wéi de Jesus de Lehm gemaach huet an seng Aen opgemaach huet. 15 Dunn hunn d’Pharisäer him och nach eng Kéier gefrot, wéi hie seng Siicht kritt hätt. Hien sot zu hinnen: Hien huet Lehm op meng Aen geluecht, an ech hunn gewäsch, a gesinn. 16 Dofir soten e puer vun de Pharisäer: Dëse Mann ass net vu Gott, well hien de Sabbatsdag net hält. Anerer soten: Wéi kann e Mann, deen e Sënner ass, sou Wonner maachen? An et gouf eng Divisioun tëscht hinnen. 17 Si soten erëm zum Blannen: Wat seet du vun him, datt hien deng Aen opgemaach huet? Hien huet gesot: Hien ass e Prophéit. 18 Awer d'Judden hunn net u him gegleeft, datt hie blann gewiescht wier a seng Siicht kritt huet, bis si d'Eltere vun deem geruff hunn, dee seng Siicht kritt hat. 19A si hunn si gefrot a gesot: Ass dat Äre Jong, deen dir seet blann gebuer gouf? wéi gesäit hien dann elo? 20 Seng Elteren hunn hinnen geäntwert a gesot: Mir wëssen, datt dëst eise Jong ass, an datt hie blann gebuer gouf: 21 Awer wéi eng Moyenen hien elo gesäit, wësse mir net; oder wien seng Aen opgemaach huet, mir wëssen net: hien ass am Alter; frot hien: hie soll fir sech selwer schwätzen. 22 Dës Wierder hunn seng Eltere geschwat, well se d'Judden gefaart hunn: well d'Judden hu sech schonn zougemaach, datt wann iergendeen zouginn huet, datt hie Christus wier, hie sollt aus der Synagog erausgeholl ginn. 23 Dofir soten seng Elteren: Hien ass méi al; frot hien. 24 Dunn hunn si erëm de Mann geruff, dee blann war, an zu him gesot: Gëff Gott de Luef: mir wëssen, datt dëse Mann e Sënner ass.

KAPITEL 9 1 A wéi de Jesus laanschtgaang ass, huet hien e Mann gesinn, dee vu senger Gebuert blann war. 2 A seng Jünger hunn him gefrot a gesot: Meeschter, wien huet gesënnegt, dëse Mann oder seng Elteren, datt hie blann gebuer gouf?

76

JOHN

25 Hien huet geäntwert a gesot: Ob hien e Sënner ass oder net, ech weess net: eng Saach weess ech, datt, wou ech blann war, elo gesinn ech. 26 Du soten si nach eng Kéier zu him: Wat huet hien dir gemaach? wéi huet hien deng Aen opgemaach? 27 Hien huet hinnen geäntwert: Ech hunn Iech scho gesot, an Dir hutt net héieren: firwat géift Dir et nach eng Kéier héieren? wäert Dir och seng Jünger sinn? 28 Dunn hunn si him gelaacht a gesot: Du bass säi Jünger; mä mir sinn dem Moses seng Jünger. 29 Mir wëssen, datt Gott zu Moses geschwat huet: wat dëse Mann ugeet, mir wëssen net vu wou hien ass. 30 De Mann huet geäntwert a sot zu hinnen: Firwat hei ass eng wonnerbar Saach, datt Dir net wësst vu wou hien ass, an awer huet hien meng Aen opgemaach. 31 Elo wësse mer, datt Gott keng Sënner héiert: awer wann iergendeen e Verehrer vu Gott ass a säi Wëllen mécht, deen héiert hien. 32 Zënter der Welt ugefaang huet, gouf et net héieren, datt iergendeen d'Ae vun engem, dee blann gebuer gouf, opgemaach huet. 33 Wann dëse Mann net vu Gott wier, da kéint hien näischt maachen. 34 Si hunn geäntwert an zu him gesot: Du bass ganz a Sënne gebuer, a léiert Dir eis? A si hunn hien erausgehäit. 35 De Jesus huet héieren, datt si hien erausgehäit hunn; a wéi hien hie fonnt hat, sot hien zu him: Gleefs du un de Jong vu Gott? 36 Hien huet geäntwert a gesot: Wien ass hien, Här, datt ech un hie gleewen kéint? 37 De Jesus sot zu him: Du hues hien allebéid gesinn, an et ass deen, dee mat dir schwätzt. 38 An hie sot: Här, ech gleewen. An hien huet him veréiert. 39 De Jesus sot: Fir Uerteel sinn ech an dës Welt komm, fir datt déi, déi net gesinn, kënne gesinn; an datt déi, déi gesinn, blann gemaach kënne ginn. 40 Un e puer vun de Pharisäer, déi mat him waren, hunn dës Wierder héieren, a soten zu him: Si mir och blann? 41 De Jesus sot zu hinnen: Wann dir blann wiers, da sollt dir keng Sënn hunn; awer elo sot dir: Mir gesinn; dofir bleift Är Sënn.

9 Ech sinn d'Dier: vu mir, wann iergendeen erakënnt, da wäert hie gerett ginn, a wäert eran an erausgoen, a Weide fannen. 10 Den Déif kënnt net, mee fir ze klauen, an ëmzebréngen an ze zerstéieren: Ech sinn komm, fir datt si d'Liewen hunn, an datt se et méi iwwerflësseg hunn. 11 Ech sinn de gudde Schäfer: de gudde Hiert gëtt säi Liewe fir d'Schof. 12 Awer deen, deen en Hireling ass, an net de Schäfer, deem seng eege Schof net sinn, gesäit de Wollef kommen, a léisst d'Schof a flüchten: an de Wollef hëlt se a verspreet d'Schof. 13 De Loyer flücht, well hien ass en Loyer, a këmmert sech net ëm d'Schof. 14 Ech sinn de gudde Schäfer, a kennen meng Schof, a si vu mengem bekannt. 15 Wéi de Papp mech kennt, esou kennen ech de Papp: an ech leeën mäi Liewe fir d'Schof of. 16 An aner Schof hunn ech, déi net vun dëser Fold sinn: déi muss ech och bréngen, a si wäerten meng Stëmm héieren; an et wäert eng Fal sinn, an een Hiert. 17 Dofir huet mäi Papp mech gär, well ech mäi Liewen opginn, fir datt ech et erëm huelen. 18 Kee Mënsch hëlt et vu mir, mee ech leeën et vu mir selwer erof. Ech hu Kraaft et ze leeën, an ech hu Kraaft et erëm ze huelen. Dëst Gebot hunn ech vu mengem Papp kritt. 19 Et gouf also nees eng Divisioun ënner de Judden fir dës Aussoen. 20 A vill vun hinne soten: Hien huet en Däiwel an ass verréckt; firwat héiert dir hien? 21 Anerer soten: Dëst sinn net d'Wierder vun deem, deen en Däiwel huet. Kann en Däiwel d'Ae vun de Blannen opmaachen? 22 An et war zu Jerusalem d'Fest vun der Weihung, an et war Wanter. 23 De Jesus ass am Tempel an der Veranda vu Salomo gaangen. 24 Du koumen d'Judden ëm hien, a soten zu him: Wéi laang haals du eis ze zweiwelen? Wann Dir de Christus sidd, sot eis et kloer. 25 De Jesus huet hinne geäntwert: Ech hunn Iech gesot, an Dir hutt net gegleeft: déi Wierker, déi ech am Numm vu mengem Papp maachen, si Zeien vu mir. 26 Awer Dir gleeft net, well Dir sidd net vu menge Schof, wéi ech Iech gesot hunn. 27 Meng Schof héieren meng Stëmm, an ech kennen se, a si verfollegen mir: 28 An ech ginn hinnen éiwegt Liewen; a si wäerten ni ëmbréngen, an och kee Mënsch se aus menger Hand plécken. 29 Mäi Papp, deen hinnen mir ginn huet, ass méi grouss wéi all; a kee Mënsch ass fäeg se aus mengem Papp senger Hand ze plécken. 30 Ech a mäi Papp sinn een. 31 Dunn hunn d'Judden erëm Steng opgeholl, fir hien ze stengen. 32 De Jesus huet hinne geäntwert: Vill gutt Wierker hunn ech iech vu mengem Papp gewisen; fir wéi eng vun deenen Wierker steng dir mech?

KAPITEL 10 1 Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Deen, deen net duerch d'Dier an d'Schofshaus erakënnt, mee op eng aner Manéier eropklammt, deen ass en Déif an e Raiber. 2 Awer deen, deen duerch d'Dier erakënnt, ass de Schäffe vun de Schof. 3 Him mécht de Portier op; an d'Schof héieren seng Stëmm: an hie rifft seng eege Schof mam Numm a féiert se eraus. 4 A wann hien seng eege Schof erausgeet, geet hie virun hinnen, an d'Schof sinn him no: well si kennen seng Stëmm. 5 An e Frieme wäerte se net verfollegen, awer si flüchten vun him: well si kennen d'Stëmm vu Friemen net. 6 Dës Gläichnes huet de Jesus zu hinnen geschwat: awer si hunn net verstanen, wat si waren, déi hien zu hinnen geschwat huet. 7 Du sot de Jesus nach eng Kéier zu hinnen: Wierklech, wierklech, ech soen iech: Ech sinn d'Dier vun de Schof. 8 Alles wat jeemools viru mir komm ass, sinn Déif a Raiber: awer d'Schof hunn se net héieren.

77

JOHN

33 D'Judden hunn him geäntwert a gesot: Fir eng gutt Aarbecht stenge mir dech net; mä fir Gotteslästerung; a well Dir, e Mann sidd, Iech selwer Gott mécht. 34 De Jesus huet hinne geäntwert: Ass et net an Ärem Gesetz geschriwwen: Ech hu gesot: Dir sidd Gëtter? 35 Wann hien hinnen Götter genannt huet, zu deenen d'Wuert vu Gott koum, an d'Schrëft kann net gebrach ginn; 36 Sot dir zu him, deen de Papp gehellegt an an d'Welt geschéckt huet: Du blasphemest; well ech gesot hunn: Ech sinn de Jong vu Gott? 37 Wann ech d'Wierker vu mengem Papp net maachen, gleeft mir net. 38 Awer wann ech dat maachen, obwuel Dir mir net gleeft, gleeft d'Wierker: fir datt Dir wësst a gleeft, datt de Papp a mir ass, an ech an him. 39 Dofir hu si erëm gesicht fir hien ze huelen: awer hien ass aus hirer Hand entkomm, 40 An ass erëm fortgaang iwwer de Jordan an d'Plaz, wou de Johannes fir d'éischt gedeeft huet; an do war hien. 41 A vill hunn op hie geruff a gesot: De Johannes huet kee Wonner gemaach: awer alles, wat de Johannes vun dësem Mann geschwat huet, ware wouer. 42 A vill hunn do un hien gegleeft.

16 Du sot den Thomas, deen Didymus genannt gëtt, zu senge Matjünger: Loosst eis och goen, fir datt mir mat him stierwe kënnen. 17 Wéi de Jesus koum, huet hie fonnt, datt hie scho véier Deeg am Graf geluecht hat. 18 Elo war Bethany no bei Jerusalem, ongeféier fofzéng Felder ewech: 19 A vill vun de Judden sinn bei d'Martha an d'Maria komm, fir si iwwer hire Brudder ze tréischten. 20 Dunn ass d'Martha, soubal si héieren huet, datt de Jesus géif kommen, an ass him begéint, awer d'Maria souz nach am Haus. 21 Du sot d’Martha zum Jesus: Här, wanns du hei gewiescht wiers, da wier mäi Brudder net gestuerwen. 22 Awer ech weess, datt och elo, wat Dir vu Gott freet, Gott wäert Iech et ginn. 23 De Jesus sot zu hatt: Däi Brudder soll erëm opstoen. 24 D'Martha sot zu him: Ech weess, datt hien an der Operstéiungszeen um leschten Dag erëm wäert opstoen. 25 De Jesus sot zu hir: Ech sinn d'Operstéiungszeen an d'Liewen: deen u mech gleeft, och wann hien dout wier, awer wäert hien liewen: 26 A wien lieft an u mech gleeft, wäert ni stierwen. Gleefs du dat? 27 Si sot zu him: Jo, Här: Ech gleewen, datt Dir de Christus bass, de Jong vu Gott, deen an d'Welt kommen soll. 28 A wéi si dat gesot hat, ass si op de Wee gaang, an huet d'Maria hir Schwëster heemlech geruff a gesot: De Meeschter ass komm a rifft dech. 29 Wéi si dat héieren huet, ass si séier opgestan a koum bei hie. 30 De Jesus war awer nach net an d’Stad komm, mee war op där Plaz, wou d’Martha hie begéint huet. 31D’Judden, déi bei hir am Haus waren, an hunn si getréischt, wéi si d’Maria gesinn hunn, datt si sech séier opgestan an erausgaang ass, si si gefollegt a gesot: Si geet an d’Graf, fir do ze kräischen. 32 Wéi d'Maria du koum, wou de Jesus war, an hie gesinn huet, ass si op seng Féiss gefall, a sot zu him: Här, wanns du hei gewiescht wiers, da wier mäi Brudder net gestuerwen. 33 Wéi de Jesus also hir weineg gesinn huet, an d'Judden och kräischen, déi mat hir koumen, huet hien am Geescht gekrasch, a war besuergt. 34 A sot: Wou hutt dir hien geluecht? Si soten zu him: Här, komm a kuckt. 35 De Jesus huet gekrasch. 36 Du soten d'Judden: "Kuckt, wéi hien hie gär huet! 37 An e puer vun hinne soten: Konnt dëse Mann, deen d'Ae vun de Blannen opgemaach huet, net dozou bruecht hunn, datt och dëse Mann net stierwe sollt? 38 Dofir kënnt de Jesus erëm an sech selwer an d'Graf. Et war eng Höhl, an e Steen louch drop. 39 De Jesus sot: Huelt dir de Steen ewech. D'Martha, d'Schwëster vun deem, deen dout war, sot zu him: Här, zu dëser Zäit sténkt hien: well hien ass véier Deeg dout gewiescht. 40 De Jesus sot zu hir: " Hunn ech dir net gesot, datt, wann Dir gleewe géift, Dir sollt d'Herrlechkeet vu Gott gesinn? 41 Dunn hunn si de Stee vun der Plaz ewechgeholl, wou déi Doudeg geluecht goufen. An de Jesus huet seng Aen op

KAPITEL 11 1 Elo war e gewësse Mann krank, genannt Lazarus, vu Bethany, der Stad vu Maria an hirer Schwëster Martha. 2 (Et war déi Maria, déi den Här mat Sallef gesalft huet an seng Féiss mat hiren Hoer ofgewäsch huet, där hire Brudder Lazarus krank war.) 3 Dofir hunn seng Schwësteren bei hie geschéckt a gesot: Här, kuck, deen, deen Dir gär hutt, ass krank. 4 Wéi de Jesus dat héieren huet, sot hien: Dës Krankheet ass net zum Doud, mee fir d'Herrlechkeet vu Gott, fir datt de Jong vu Gott doduerch verherrlecht ka ginn. 5 Elo huet de Jesus d'Martha gär, an hir Schwëster, an de Lazarus. 6 Wéi hien duerfir héieren hat, datt hie krank wier, blouf hien nach zwee Deeg op därselwechter Plaz, wou hie war. 7 Duerno seet hien zu senge Jünger: Loosst eis erëm an Judéa goen. 8 Seng Jünger soen zu him: Meeschter, d'Judden hu bis spéitstens probéiert dech ze stenen; a gitt Dir erëm dohinner? 9 De Jesus huet geäntwert: Ginn et net zwielef Stonnen am Dag? Wann iergendeen am Dag trëppelt, stéisst hien net, well hien d'Liicht vun dëser Welt gesäit. 10 Awer wann e Mann an der Nuecht geet, da stéisst hien, well et kee Liicht an him ass. 11 Dës Saache sot hien: an duerno sot hien zu hinnen: Eise Frënd Lazarus schléift; mee ech ginn, fir datt ech hien aus dem Schlof erwächen. 12 Du soten seng Jünger: Här, wann hie schléift, da wäert hie gutt maachen. 13 Wéi och ëmmer, de Jesus huet vu sengem Doud geschwat: awer si hu geduecht, datt hie geschwat hätt vu Rou am Schlof ze huelen. 14 Du sot de Jesus zu hinnen kloer: De Lazarus ass dout. 15 An ech si frou fir Iech, datt ech net do war, fir datt Dir gleewe kënnt; loosst eis awer bei hie goen.

78

JOHN

a sot: Papp, ech soen Iech Merci, datt Dir mech héieren hutt. 42 An ech wousst, datt s du mech ëmmer héiert: awer wéinst de Leit, déi do stinn, hunn ech et gesot, fir datt se gleewen, datt s du mech geschéckt hues. 43 A wéi hien dat gesot huet, huet hie mat enger haarder Stëmm geruff: Lazarus, komm eraus. 44 An deen, deen dout war, ass erauskomm, mat Hand a Féiss gebonnen mat Grafkleeder: a säi Gesiicht war mat enger Servietten gebonnen. De Jesus sot zu hinnen: Loosst hien lass a looss hie goen. 45 Dunn hunn vill vun de Judden, déi bei d'Maria komm sinn, an d'Saache gesinn hunn, wat de Jesus gemaach huet, un him gegleeft. 46 Awer e puer vun hinnen sinn op de Wee bei d'Pharisäer gaang an hunn hinne gesot, wat de Jesus gemaach huet. 47 Dunn hunn d'Hohepriister an d'Pharisäer e Conseil gesammelt, a soten: Wat maache mir? well dëse Mann mécht vill Wonner. 48 Wa mir him esou eleng loossen, wäerten all d'Mënschen un him gleewen: an d'Réimer kommen an eis Plaz an eis Natioun ewechhuelen. 49 An ee vun hinnen, genannt Kajaphas, deen datselwecht Joer Hohepriister war, sot zu hinnen: Dir wësst guer näischt, 50 Bedenkt och net, datt et fir eis nëtzlech ass, datt ee Mënsch fir d'Leit stierft, an datt d'ganz Natioun net stierft. 51 An dat huet hien net vu sech selwer gesot: mee wéi hien dat Joer Hohepriister war, huet hie profetéiert, datt de Jesus fir dës Natioun stierwe sollt; 52 An net nëmme fir déi Natioun, mee fir datt hien och d'Kanner vu Gott, déi am Ausland verspreet waren, zu eent versammele soll. 53 Vun deem Dag un hu si sech zesumme geruff, fir hien ëmzebréngen. 54 De Jesus ass also net méi offen ënner de Judden gaang; ass awer vun do an e Land no bei der Wüst gaang, an eng Stad genannt Ephraim, an do ass mat senge Jünger weidergaang. 55 An de Judden d'Pessach war no bei der Hand: a vill sinn aus dem Land bis op Jerusalem virum Pessach gaangen, fir sech ze reinigen. 56 Du hu si no de Jesus gesicht, a si matenee geschwat, wéi si am Tempel stoungen: Wat mengt dir, datt hien net op d'Fest kënnt? 57 Elo hunn d'Hohepriister an d'Pharisäer e Gebot ginn, datt, wann iergendeen wousst, wou hie wier, hie sollt et weisen, fir datt si hie kéinte huelen.

4 Du sot ee vu senge Jünger, de Judas Iskariot, dem Simon säi Jong, deen hie verréide soll: 5 Firwat gouf dës Sallef net fir dräihonnert Péng verkaaft an den Aarm ginn? 6 Dëst sot hien, net datt hie sech ëm déi Aarm këmmert; mee well hien en Déif war, an d'Täsch hat, an huet wat do dra geluecht gouf. 7 Du sot de Jesus: Loosst hatt eleng: géint den Dag vu mengem Begruewen huet si dëst behalen. 8 Fir déi Aarm hutt Dir ëmmer mat Iech; mee ech hues du net ëmmer. 9 Vill Leit vun de Judden woussten also, datt hien do war: a si koumen net nëmme fir de Jesus, mee fir datt se och de Lazarus gesinn, deen hien aus den Doudegen operstanen hat. 10 Awer d'Hohepriister hu sech konsultéiert, fir datt si de Lazarus och ëmbrénge kënnen; 11 Well datt duerch him vill vun de Judden fortgaange sinn an un de Jesus gegleeft hunn. 12 Den nächsten Dag waren vill Leit, déi op d'Fest komm sinn, wéi se héieren hunn, datt de Jesus op Jerusalem géif kommen, 13 Huelt Branche vu Palmen, an ass erausgaang him ze begéinen, a ruffen: Hosanna: Geseent ass de Kinnek vun Israel, deen am Numm vum Här kënnt. 14 De Jesus, wéi hien e jonken Esel fonnt hat, souz drop; wéi et geschriwwen ass, 15 Fäert net, Duechter vu Sion: kuck, däi Kinnek kënnt, sëtzt op engem Eselel. 16 Dës Saache verstanen seng Jünger fir d'éischt net: awer wéi de Jesus verherrlecht gouf, hunn si sech erënnert, datt dës Saache vun him geschriwwe waren, an datt si him dës Saache gemaach hunn. 17 Dofir war d'Leit, déi bei him waren, wéi hien de Lazarus aus sengem Graf geruff huet an hien aus den Doudegen operstanen huet, e Rekord. 18 Dofir hunn d'Leit him och begéint, fir datt si héieren hunn, datt hien dëst Wonner gemaach huet. 19 Dofir soten d'Pharisäer ënner sech: Gesitt dir, wéi dir näischt iwwerhaapt? kuck, d'Welt ass no him fortgaang. 20 An et waren e puer Griichen ënnert hinnen, déi op d'Fest koumen fir unzebieden: 21 Deeselwechte koum also zum Philippe, dee vu Bethsaida vu Galiläa war, an huet hie gewënscht a gesot: Här, mir wäerten de Jesus gesinn. 22 De Philippe kënnt a seet dem Andrew: an erëm soen den Andreas an de Philippe dem Jesus. 23 De Jesus huet hinne geäntwert a gesot: D'Stonn ass komm, datt de Mënschejong verherrlecht soll ginn. 24 Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Ausser datt e Weess Mais an de Buedem fällt a stierft, bleift et eleng: awer wann et stierft, bréngt et vill Friichten. 25 Wien säi Liewen gär huet, wäert et verléieren; an deen, dee säi Liewen an dëser Welt haasst, wäert et zum éiwege Liewen halen. 26 Wann iergendeen mech déngt, loosst hie mir nokommen; a wou ech sinn, do soll och mäi Knecht sinn: wann iergendeen mech déngt, hie wäert mäi Papp Éieren. 27 Elo ass meng Séil beonrouegt; a wat soll ech soen? Papp, rett mech vun dëser Stonn: awer aus dëser Ursaach sinn ech zu dëser Stonn komm.

KAPITEL 12 1 Du koum de Jesus sechs Deeg virum Pessach op Betanien, wou de Lazarus war, deen dout gewiescht wier, deen hien aus den Doudegen operstanen huet. 2 Do hunn si him en Owesiessen gemaach; an d'Martha huet gedéngt: awer de Lazarus war ee vun deenen, déi mat him um Dësch souz. 3 Dunn huet d'Maria e Pond Salef vum Spikenard, ganz deier, geholl an d'Féiss vum Jesus gesalft, an huet seng Féiss mat hiren Hoer ofgewäsch: an d'Haus war mam Geroch vun der Salbe gefëllt.

79

JOHN

KAPITEL 13

28 Papp, verherrlecht däin Numm. Du koum do eng Stëmm vum Himmel, a sot: Ech hunn et souwuel verherrlecht, a wäert et erëm verherrlechen. 29 Dofir hunn d'Leit, déi do stoungen an et héieren hunn, gesot datt et gedonnert huet: anerer soten: En Engel huet zu him geschwat. 30 De Jesus huet geäntwert a gesot: Dës Stëmm ass net vu mir komm, mee fir Iech. 31 Elo ass d'Uerteel vun dëser Welt: elo soll de Prënz vun dëser Welt erausgehäit ginn. 32 An ech, wann ech vun der Äerd opgehuewe ginn, wäert all d'Mënsche bei mech zéien. 33 Dëst sot hien, a bedeit, wéi engem Doud hie stierwe soll. 34 D'Leit hunn him geäntwert: Mir hunn aus dem Gesetz héieren, datt de Christus fir ëmmer bleift: a wéi seet Dir: De Mënschejong muss opgehuewe ginn? wien ass dëse Mënschejong? 35 Du sot de Jesus zu hinnen: Nach eng kuerz Zäit ass d'Liicht bei iech. Gitt wann Dir d'Liicht hutt, fir datt d'Däischtert net iwwer dech kënnt: fir deen, deen an der Däischtert wandert, weess net wou hie geet. 36 Wärend Dir Liicht hutt, gleeft un d'Liicht, fir datt Dir d'Kanner vum Liicht kënnt sinn. Dës Saache sot de Jesus, an ass fortgaang, an huet sech vun hinnen verstoppt. 37 Awer och wann hien esou vill Wonner virun hinnen gemaach huet, awer si hunn net un him gegleeft: 38 Fir datt d'Spréch vum Esaias dem Prophéit erfëllt ka ginn, wat hie gesot huet: Här, wien huet eis Bericht gegleeft? a wiem ass den Aarm vum Här opgedeckt ginn? 39 Dofir konnten si net gleewen, well den Esaias nach eng Kéier gesot huet: 40 Hien huet hir Ae blann gemaach an hiert Häerz gehärt; datt se net mat hiren Ae gesinn, nach mat hirem Häerz verstoen, an ëmgewandelt ginn, an ech soll se heelen. 41 Dës Saache sot den Esaias, wéi hien seng Herrlechkeet gesinn huet a vun him geschwat huet. 42 Trotzdem hunn och ënnert den Haaptherren och vill un hie gegleeft; awer wéinst de Pharisäer hunn si him net zouginn, fir datt se net aus der Synagog erausgehäit ginn: 43 Well si hunn de Lob vun de Männer méi gär wéi de Luef vu Gott. 44 De Jesus huet geruff a gesot: Wien u mech gleeft, gleeft net u mech, mee un deen, dee mech geschéckt huet. 45 An deen, dee mech gesäit, gesäit deen, dee mech geschéckt huet. 46 Ech sinn e Liicht an d'Welt komm, fir datt jiddereen, deen u mech gleeft, net an der Däischtert bleift. 47 A wann iergendeen meng Wierder héiert an net gleeft, ech beuerteelen hien net: well ech sinn net komm fir d'Welt ze riichten, mee d'Welt ze retten. 48 Deen, dee mech refuséiert an net meng Wierder ophëlt, huet een, deen hie beurteelt: d'Wuert, dat ech geschwat hunn, dat wäert hien am leschten Dag beurteelen. 49 Well ech hunn net vu mir selwer geschwat; mee de Papp, dee mech geschéckt huet, hien huet mir e Gebot ginn, wat ech soen, a wat ech soll schwätzen. 50 An ech weess, datt säi Gebot éiwegt Liewen ass: wat ech also soen, esou wéi de Papp zu mir gesot huet, also schwätze ech.

1 Elo virum Fest vum Pessach, wéi de Jesus wousst, datt seng Stonn komm ass, datt hien aus dëser Welt bei de Papp sollt fortgoen, well hien seng eege gär hat, déi an der Welt waren, huet hien se bis zum Enn gär. 2Un d'Iwwernuechtung ass eriwwer, den Däiwel huet elo an d'Häerz vum Judas Iskariot, dem Simon säi Jong, gesat fir hien ze verroden; 3 De Jesus wousst, datt de Papp alles an d'Hänn ginn huet, an datt hie vu Gott komm ass a bei Gott gaang ass; 4 Hie steet vum Owesiessen op, an huet seng Kleeder ofgeluecht; an huet en Handduch geholl an huet sech gegürt. 5 Duerno huet hien Waasser an e Bason gegoss, an huet ugefaang d'Féiss vun de Jünger ze wäschen an se mat dem Handtuch ze wëschen, mat deem hien ëmgëtt. 6 Du koum hien bei de Simon Péitrus: an de Péitrus sot zu him: Här, wäschs du meng Féiss? 7 De Jesus huet geäntwert a sot zu him: Wat ech maachen, wësst Dir elo net; awer du wäerts herno wëssen. 8 De Péitrus sot zu him: Du solls ni meng Féiss wäschen. De Jesus huet him geäntwert: Wann ech dech net wäschen, hues du keen Deel mat mir. 9 De Simon Péitrus sot zu him: Här, net nëmme meng Féiss, mee och meng Hänn a mäi Kapp. 10 De Jesus sot zu him: Deen, dee gewäsch gëtt, brauch net ausser seng Féiss ze wäschen, mä ass propper all Stéck: an dir sidd propper, awer net alles. 11 Well hie wousst, wien hie verréie soll; dofir sot hien: Dir sidd net all propper. 12 Also nodeems hien hir Féiss gewäsch huet, a seng Kleedungsstécker geholl huet an erëm gesat gouf, sot hien zu hinnen: Wësst dir, wat ech dir gemaach hunn? 13 Dir nennt mech Meeschter an Här: an Dir sot gutt; fir sou sinn ech. 14 Wann ech dann, Ären Här a Meeschter, Är Féiss gewäsch hunn; dir sollt och een aneren seng Féiss wäschen. 15 Well ech hunn Iech e Beispill ginn, fir datt Dir maache sollt wéi ech Iech gemaach hunn. 16 Wierklech, wierklech, ech soen iech: De Knecht ass net méi grouss wéi säin Här; weder deen, dee geschéckt gëtt, méi grouss wéi deen, deen hie geschéckt huet. 17 Wann Dir dës Saache wësst, sidd Dir glécklech wann Dir se maacht. 18 Ech schwätze net vun iech all: Ech weess wien ech gewielt hunn: awer fir datt d'Schrëft erfëllt ka ginn, Dee mat mir Brout iesst, huet seng Ferse géint mech opgehuewen. 19 Elo soen ech iech ier et kënnt, datt, wann et geschitt ass, dir gleewe kënnt, datt ech hien sinn. 20 Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Deen, deen empfänkt, wiem ech schécken, kritt mech; an deen, dee mech ophëlt, kritt deen, dee mech geschéckt huet. 21 Wéi de Jesus dat gesot hat, war hien am Geescht beonrouegt, an huet Zeegnes a gesot: Wierklech, wierklech, ech soen iech, datt ee vun iech wäert mech verroden. 22 Dunn hunn d'Jünger een op deen aneren ugekuckt, an zweifelen, vu wiem hie geschwat huet. 23 Elo huet ee vu senge Jünger op dem Jesus säi Broscht gelunn, deen de Jesus gär hat.

80

JOHN

24 Dofir huet de Simon Péitrus him gewënscht, fir ze froen, wien et sollt sinn, vu wiem hie geschwat huet. 25 Dunn, deen op de Jesus senger Broscht läit, sot zu him: Här, wien ass et? 26 De Jesus huet geäntwert: „ Et ass et, deen ech e Soup ginn, wann ech et gedréckt hunn. A wéi hien d'Sop gedréckt huet, huet hien et dem Judas Iskariot, dem Simon säi Jong. 27 An no der Sop koum de Satan an hien. Du sot de Jesus zu him: Datt Dir maacht, maacht séier. 28 Elo wousst keen, deen um Dësch war, aus wéi enger Absicht hien dat zu him gesot huet. 29 Well e puer vun hinne geduecht hunn, well de Judas d'Täsch hat, datt de Jesus zu him gesot huet: Kaaft déi Saachen, déi mir géint d'Fest brauchen; oder, datt hien eppes dem Aarm ginn soll. 30 Dunn huet hien d'Sop kritt, ass direkt erausgaang: an et war Nuecht. 31 Dofir, wéi hien erausgaang ass, sot de Jesus: Elo ass de Mënschejong verherrlecht, a Gott ass an him verherrlecht. 32 Wann Gott an him verherrlecht gëtt, da wäert Gott hien och a sech selwer verherrlechen, a wäert hien direkt verherrlechen. 33 Kleng Kanner, nach eng kuerz Zäit sinn ech bei iech. Dir sollt mech sichen: a wéi ech zu de Judden gesot hunn: Wou ech goen, kënnt Dir net kommen; also elo soen ech dir. 34 En neit Gebot ginn ech iech, datt dir een aneren gär hutt; sou wéi ech dech gär hunn, datt Dir och géigesäiteg gär hutt. 35 Domat sollen all Mënsch wëssen, datt dir meng Jünger sidd, wann dir een zu aneren Léift hutt. 36 De Simon Péitrus sot zu him: Här, wou gitt Dir? De Jesus huet him geäntwert: Wou ech higoen, du kanns mir elo net verfollegen; mä du solls mir duerno no. 37 De Péitrus sot zu him: Här, firwat kann ech dir elo net nokommen? Ech wäert mäi Liewen fir dein Wuel ofleeën. 38 De Jesus huet him geäntwert: Wëlls du däi Liewe fir mäi Wuel ofginn? Wierklech, wierklech, ech soen dir: Den Hunn wäert net kräizen, bis du mir dräimol verleegnen hues.

8 De Philippe sot zu him: Här, weis eis de Papp, an et geet eis duer. 9 De Jesus sot zu him: War ech esou laang bei dir, an du hues mech awer net kennt, Philippe? deen mech gesinn huet, huet de Papp gesinn; a wéi seet Dir dann: Weis eis de Papp? 10 Gleefs du net, datt ech am Papp sinn, an de Papp a mir? d'Wierder, déi ech mat Iech schwätzen, schwätze ech net vu mir selwer: mä de Papp, deen a mir wunnt, hien mécht d'Wierker. 11 Gleeft mir, datt ech am Papp sinn, an de Papp a mir: oder gleeft mir fir déi Wierker. 12 Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Wien un mech gleeft, déi Wierker, déi ech maachen, wäert hien och maachen; a méi grouss Wierker wéi dës soll hien maachen; well ech bei mäi Papp ginn. 13 A wat dir a mengem Numm freet, dat wäert ech maachen, fir datt de Papp am Jong verherrlecht ka ginn. 14 Wann dir eppes a mengem Numm freet, da wäert ech et maachen. 15 Wann dir mech gär hutt, haalt meng Geboter. 16 An ech wäert de Papp bieden, an hie wäert Iech en aneren Tréischterin ginn, fir datt hie fir ëmmer bei dir bleiwe kann; 17 Och de Geescht vun der Wourecht; deen d'Welt net kann ophuelen, well se him net gesäit, weder kennt hien: awer Dir kennt hien; well hien wunnt mat dir, a wäert an dir sinn. 18 Ech loossen dech net tréischtlos: Ech kommen bei dech. 19 Nach e bëssen Zäit, an d'Welt gesäit mech net méi; awer dir gesitt mech: well ech liewen, wäert Dir och liewen. 20 Zu deem Dag solle dir wëssen, datt ech a mengem Papp sinn, an dir a mir, an ech an dir. 21 Deen, deen meng Geboter huet an se hält, hien ass et, dee mech gär huet: an deen, dee mech gär huet, soll vu mengem Papp gär ginn, an ech wäert hie gär hunn, a wäert mech him manifestéieren. 22 De Judas sot zu him, net den Iskariot: Här, wéi ass et, datt Dir Iech un eis manifestéiere wëllt, an net fir d'Welt? 23 De Jesus huet geäntwert an zu him gesot: Wann ee Mënsch mech gär huet, da wäert hie meng Wierder halen: a mäi Papp wäert hie gär hunn, a mir wäerte bei hie kommen a bei him bleiwen. 24 Deen, dee mech net gär huet, hält meng Aussoen net: an d'Wuert, dat dir héiert, ass net mäin, mee dem Papp säi, dee mech geschéckt huet. 25 Dës Saache hunn ech zu dir geschwat, ech sinn nach ëmmer bei dir dobäi. 26 Awer den Tréischterin, deen den Hellege Geescht ass, deen de Papp a mengem Numm schéckt, hie wäert Iech alles léieren an Iech alles erënneren, wat ech Iech gesot hunn. 27 Fridden loossen ech dir, mäi Fridden ginn ech dir: net wéi d’Welt et gëtt, ginn ech dir. Loosst Äert Häerz net beonrouegt ginn, a loosst et net fäerten. 28 Dir hutt héieren, wéi ech zu dir gesot hunn: Ech ginn fort, a kommen erëm bei dech. Wann Dir mech gär hätt, da géift Dir Iech freeën, well ech gesot hunn: Ech ginn bei de Papp: well mäi Papp ass méi grouss wéi ech. 29 An elo hunn ech Iech gesot, ier et geschitt ass, datt, wann et geschitt ass, Dir kënnt gleewen.

KAPITEL 14 1 Loosst Äert Häerz net beonrouegt ginn: Dir gleeft u Gott, gleeft och u mech. 2 Am Haus vu mengem Papp si vill Villaen: wann et net esou wier, hätt ech Iech gesot. Ech ginn fir Iech eng Plaz ze preparéieren. 3 A wann ech goen an eng Plaz fir Iech virbereeden, Ech kommen erëm, an huelen dech fir mech; datt wou ech sinn, do kënnt dir och sinn. 4 A wou ech goen, wësst Dir, a wéi Dir wësst. 5 Den Thomas sot zu him: Här, mir wësse net, wou s du gitt; a wéi kënne mir de Wee wëssen? 6 De Jesus sot zu him: Ech sinn de Wee, d'Wourecht an d'Liewen: Kee Mënsch kënnt bei de Papp ausser duerch mech. 7 Wann dir mech kannt hätten, dann hätt dir och mäi Papp kennegeléiert: a vun elo un kennt dir hien, an hues hie gesinn.

81

JOHN

30 Duerno wäert ech net vill mat Iech schwätzen: well de Prënz vun dëser Welt kënnt, an huet näischt a mir. 31 Awer fir datt d'Welt weess, datt ech de Papp gär hunn; a wéi de Papp mir Gebot ginn huet, esou maachen ech. Stitt op, loosst eis dohinner goen.

22Wann ech net komm wier a mat hinnen geschwat hätt, dann hätte si keng Sënn: awer elo hu si keng Klo fir hir Sënn. 23 Dee mech haasst, haasst och mäi Papp. 24 Wann ech net ënnert hinnen d'Wierker gemaach hunn, déi keen anere Mënsch gemaach huet, si haten keng Sënn: awer elo hunn si souwuel gesinn an haassen mech a mäi Papp. 25 Awer dëst ass geschitt, fir datt d'Wuert erfëllt ka ginn, dat an hirem Gesetz geschriwwen ass: Si hate mech ouni Grond. 26 Awer wann den Tréischterin komm ass, deen ech Iech vum Papp schécken, och de Geescht vun der Wourecht, dee vum Papp erauskënnt, hie soll vu mir Zeien: 27 An Dir wäert och Zeien, well Dir mat mir vun Ufank un.

KAPITEL 15 1 Ech sinn de richtege Rebe, a mäi Papp ass de Mann. 2 All Branche a mir, déi keng Uebst droen, hëlt hien ewech: an all Branche, déi Uebst bréngt, mécht hien aus, fir datt et méi Uebst bréngt. 3 Elo sidd Dir propper duerch d'Wuert, dat ech Iech geschwat hunn. 4 Bleift a mir, an ech an dir. Wéi d'Branche keng Uebst vu sech selwer droen kann, ausser datt se am Rebe bleift; net méi kënnt Dir, ausser Dir bleiwt a mir. 5 Ech sinn de Rief, Dir sidd d'Branchen: Wien a mir bleift, an ech an him, bréngt vill Friichten eraus: well ouni mech kënnt Dir näischt maachen. 6 Wann e Mann net a mir bleift, da gëtt hie wéi eng Branche erausgehäit an ass verdrängt; a Männer sammelen se, a geheien se an d'Feier, a si gi verbrannt. 7 Wann dir a mir bleiwt, a meng Wierder bleiwen an dir, da soll dir froen, wat dir wëllt, an et soll dir gemaach ginn. 8 Hei ass mäi Papp verherrlecht, datt Dir vill Fruucht drot; sou soll dir meng Jünger ginn. 9 Wéi de Papp mech gär huet, esou hunn ech dech gär: weider a menger Léift. 10 Wann dir meng Geboter halen, Dir wäert a menger Léift bleiwen; esou wéi ech dem Papp seng Geboter gehalen hunn, a bleiwen a senger Léift. 11 Dës Saachen hunn ech zu dir geschwat, datt meng Freed an dir bleiwe kéint, an datt Är Freed kéint voll ginn. 12 Dëst ass mäi Gebot, datt dir géigesäiteg gär hutt, wéi ech dech gär hunn. 13 Méi grouss Léift huet kee Mënsch wéi dëst, datt e Mann säi Liewe fir seng Frënn ofleet. 14Dir sidd meng Frënn, wann dir alles maacht wat ech dir ubidden. 15 Vun elo un nennen ech iech keng Dénger; well de Knecht weess net wat säin Här mécht: mee ech hunn Iech Frënn genannt; fir alles wat ech vu mengem Papp héieren hunn, hunn ech Iech bekannt gemaach. 16 Dir hutt mech net gewielt, awer ech hunn dech gewielt, an dech geweit, datt Dir sollt goen an Uebst bréngen, an datt Är Uebst bleift: fir datt alles wat Dir vum Papp a mengem Numm freet, hien et Iech ginn kann. . 17 Dës Saache bieden ech iech, datt dir een aneren gär hutt. 18 Wann d'Welt dech haasst, da wësst Dir, datt se mech haasst ier se dech haasst. 19 Wann Dir vun der Welt wier, da géif d'Welt seng eege gär hunn: awer well Dir net vun der Welt sidd, mee ech hunn dech aus der Welt gewielt, dofir haasst d'Welt dech. 20 Erënnert un d'Wuert, dat ech Iech gesot hunn: Den Knecht ass net méi grouss wéi säin Här. Wann se mech verfollegt hunn, verfollegen se Iech och; wa se mäi Spréch behalen hunn, behalen se och Äert. 21 Awer all dës Saache wäerten se Iech fir mäin Numm maachen, well se net kennen, deen mech geschéckt huet.

KAPITEL 16 1 Dës Saache hunn ech zu dir geschwat, datt Dir net beleidegt ginn soll. 2 Si sollen dech aus de Synagogen erausbréngen: jo, d'Zäit kënnt, datt jiddereen, deen dech ëmbréngt, mengt, datt hie Gott déngt. 3 An dës Saache wäerten se Iech maachen, well se de Papp net kannt hunn, nach mech. 4 Awer dës Saache hunn ech Iech gesot, datt wann d'Zäit kënnt, Dir kënnt drun erënneren datt ech Iech vun hinnen gesot hunn. An dës Saachen hunn ech Iech am Ufank net gesot, well ech bei dir war. 5 Awer elo ginn ech mäi Wee bei deen, dee mech geschéckt huet; a kee vun iech freet mech: Wou gitt Dir? 6 Awer well ech Iech dës Saache gesot hunn, huet d'Leed Äert Häerz gefëllt. 7 Trotzdem soen ech dir d’Wourecht; Et ass nëtzlech fir Iech datt ech fort goen: well wann ech net fortgoen, da kënnt den Tréischterin net bei Iech; awer wann ech fortgeet, schécken ech hien un Iech. 8 A wann hie komm ass, wäert hien d'Welt vu Sënn, a Gerechtegkeet a vum Uerteel bestrofen: 9 Vun der Sënn, well se net u mech gleewen; 10 Vu Gerechtegkeet, well ech bei mäi Papp ginn, an dir gesitt mech net méi; 11 Vum Uerteel, well de Prënz vun dëser Welt beuerteelt gëtt. 12 Ech hunn Iech nach vill ze soen, awer Dir kënnt se elo net droen. 13 Wéi och ëmmer, wann hien, de Geescht vun der Wourecht, komm ass, wäert hien dech an déi ganz Wourecht féieren: well hie wäert net vu sech selwer schwätzen; awer alles wat hien héiert, dat soll hie schwätzen: an hie wäert Iech d'Zukunft weisen. 14 Hie wäert mech verherrlechen: well hie wäert vu mengem kréien, a wäert Iech et weisen. 15 All Saachen, déi de Papp huet, si mäin: dofir hunn ech gesot, datt hie vu mir wäert huelen an Iech et weisen. 16 E bëssen Zäit, an Dir wäert mech net gesinn: an erëm, eng kleng Zäit, an Dir wäert mech gesinn, well ech bei de Papp ginn. 17 Du soten e puer vu senge Jünger ënner sech: Wat ass dat, wat hien zu eis seet: Eng kuerz Zäit, an dir wäert mech net gesinn; an erëm, eng kleng Zäit, an dir wäert mech gesinn: Papp?

82

JOHN

18 Du soten si: Wat ass dat, wat hie seet: Eng kuerz Zäit? mir kënnen net soen wat hie seet. 19 Elo wousst de Jesus, datt si wollte him froen, a sot zu hinnen: Frot dir ënnert iech, wat ech gesot hunn: Eng kuerz Zäit, an dir wäert mech net gesinn; an erëm, eng kleng Zäit, an dir wäert mech gesinn. ? 20 Wierklech, wierklech, ech soen Iech, datt Dir kräischen a këmmeren, awer d'Welt wäert sech freeën: an Dir wäert traureg sinn, awer Är Leed wäert a Freed ëmgewandelt ginn. 21 Eng Fra, déi an der Gebuert ass, huet Trauer, well hir Stonn ass komm: awer soubal si vum Kand geliwwert ass, erënnert si sech net méi un d'Angscht, vu Freed, datt e Mann op d'Welt gebuer ass. 22 An dir elo also Trauer: mee ech wäert dech erëm gesinn, an Ärem Häerz wäert frou sinn, an Är Freed kee Mënsch hëlt vun dir. 23 An deem Dag soll dir mech näischt froen. Wierklech, wierklech, ech soen Iech: Wat och ëmmer Dir de Papp a mengem Numm freet, dat wäert hien Iech ginn. 24 Bis elo hutt dir näischt a mengem Numm gefrot: frot, an dir kritt, fir datt Är Freed voll ass. 25 Dës Saache hunn ech zu Iech a Spréch geschwat: awer d'Zäit kënnt, wann ech net méi zu Iech a Spréch schwätzen wäert, mee ech wäert Iech kloer vum Papp weisen. 26 An deem Dag sollen dir a mengem Numm froen: an ech soen iech net, datt ech de Papp fir Iech bieden wäert: 27 Well de Papp selwer huet dech gär, well dir mech gär hutt a gegleeft hutt, datt ech vu Gott erauskomm sinn. 28 Ech sinn vum Papp erauskomm an sinn an d'Welt komm: erëm verloossen ech d'Welt a ginn bei de Papp. 29 Seng Jünger soten zu him: Kuck, elo schwätzt du kloer, a schwätzt kee Spréch. 30 Elo si mir sécher, datt Dir alles wësst, an net braucht, datt iergendeen dech froe soll: doduerch gleewen mir, datt Dir vu Gott erauskoum. 31 De Jesus huet hinne geäntwert: Gleeft dir elo? 32Kuckt, d'Stonn kënnt, jo, ass elo komm, datt Dir verspreet gëtt, jidderee fir seng eegen, a wäert mech eleng loossen: an awer sinn ech net eleng, well de Papp mat mir ass. 33 Dës Saache hunn ech zu dir geschwat, fir datt Dir a mir Fridden hutt. An der Welt wäert Dir Tribulatioun hunn: awer sief gutt; Ech hunn d'Welt iwwerwonne.

6 Ech hunn däi Numm un de Männer manifestéiert, déi s du mir aus der Welt ginn hues: däin si waren, an du hues hinnen mir ginn; a si hunn däi Wuert gehalen. 7 Elo hu si gewosst, datt alles, wat Dir mir ginn hutt, vun dir ass. 8 Well ech hunn hinnen d'Wierder ginn, déi s du mir ginn hues; a si hunn se ugeholl an hunn sécher gewosst datt ech vun dir erauskomm sinn, a si hunn gegleeft datt s du mech geschéckt hues. 9 Ech bieden fir si: Ech bieden net fir d'Welt, mee fir déi, déi Dir mir ginn hutt; well si sinn déng. 10 An all meng sinn déng, an däi sinn meng; an ech sinn an hinnen verherrlecht. 11 An elo sinn ech net méi op der Welt, mä dës sinn op der Welt, an ech kommen bei dech. Hellege Papp, haalt duerch Ären eegenen Numm déi, déi Dir mir ginn hutt, fir datt se een sinn, wéi mir sinn. 12 Wärend ech bei hinnen op der Welt war, hunn ech se an Ärem Numm gehalen: déi, déi s du mir ginn hues, hunn ech behalen, a kee vun hinnen ass verluer, mee de Jong vun der Verléieren; datt d'Schrëft erfëllt ka ginn. 13 An elo kommen ech bei dech; an dës Saachen schwätze ech an der Welt, fir datt si meng Freed a sech selwer erfëllt hunn. 14 Ech hunn hinnen däi Wuert ginn; an d'Welt huet se gehaasst, well se net vun der Welt sinn, sou wéi ech net vun der Welt sinn. 15 Ech bieden net, datt Dir se aus der Welt huele sollt, mee datt Dir se vum Béise behalen. 16 Si sinn net vun der Welt, sou wéi ech net vun der Welt sinn. 17 Helleg si duerch Deng Wourecht: Däi Wuert ass Wourecht. 18 Wéi s du mech an d’Welt geschéckt hues, esou hunn ech se och an d’Welt geschéckt. 19 A fir hir Wuel helleg ech mech, fir datt si och duerch d'Wourecht helleg kënne ginn. 20 Ech bieden och net fir dës alleng, mee fir déi, déi duerch hiert Wuert op mech gleewen; 21 Fir datt se all een sinn; wéi du, Papp, bass a mir, an ech an dir, datt si och een an eis sinn: datt d'Welt gleewen kann, datt Dir mech geschéckt hues. 22 An d'Herrlechkeet, déi s du mir ginn hues, hunn ech hinnen ginn; datt se een sinn, och wa mir een sinn: 23 Ech an hinnen, an du a mir, fir datt se an engem perfekt gemaach ginn; an datt d'Welt kann wëssen, datt Dir mech geschéckt hutt, an hu se gär, wéi Dir mech gär hues. 24 Papp, ech wëll, datt och déi, déi s du mir ginn hues, bei mir sinn, wou ech sinn; fir datt se meng Herrlechkeet gesinn, déi Dir mir ginn hutt: well Dir mech gär hutt virun der Grënnung vun der Welt. 25 O gerechte Papp, d'Welt huet dech net kannt: awer ech hunn dech kannt, an dës hu gewosst, datt s du mech geschéckt hues. 26 An ech hunn hinnen däi Numm erkläert, a wäert et erklären: datt d'Léift, mat där s du mech gär hues, an hinnen ka sinn, an ech an hinnen.

KAPITEL 17 1Dës Wierder huet de Jesus gesot, an huet seng Aen an den Himmel opgehuewen a gesot: Papp, d'Stonn ass komm; Verherrlech däi Jong, datt däi Jong dech och verherrleche kann: 2 Wéi s du him d'Muecht iwwer all Fleesch ginn hues, fir datt hien esou vill wéi s du him ginn hues éiwegt Liewen ginn. 3 An dat ass éiwegt Liewen, fir datt si dech, den eenzege richtege Gott, a Jesus Christus kennen, deen s du geschéckt hues. 4 Ech hunn dech op der Äerd verherrlecht: Ech hunn d'Aarbecht fäerdeg, déi s du mir ginn hues ze maachen. 5 An elo, O Papp, verherrlech du mech mat dengem eegene Selbst mat der Herrlechkeet, déi ech mat dir hat, ier d'Welt war.

83

JOHN

KAPITEL 18

22 A wéi hien dat gesot hat, huet ee vun den Offizéier, déi do stoungen, de Jesus mat der Handfläch geschloen a gesot: Geäntwert Dir esou den Hohepriister? 23 De Jesus huet him geäntwert: Wann ech Béis geschwat hunn, Zeien vum Béisen: awer wann gutt, firwat schloe du mech? 24 D’Annas hat hie gebonnen un de Kajafas den Hohepriister geschéckt. 25 De Simon Péitrus stoung an huet sech erwiermt. Si soten also zu him: Sidd Dir net och ee vu senge Jünger? Hien huet et dementéiert a gesot: Ech sinn net. 26 Ee vun den Dénger vum Hohepriister, dee säi Frënd war, deem säi Ouer de Péitrus ofgeschnidden huet, sot: Hunn ech dech net mat him am Gaart gesinn? 27 De Péitrus huet dunn nach eng Kéier ofgeleent: an direkt huet den Hunn gekäppt. 28 Dunn hunn si de Jesus vu Kaifas an d'Hal vum Uerteel gefouert: an et war fréi; a si selwer sinn net an d'Uerteel gaang, fir datt se net beschiedegt ginn; mä datt si d'Pessach iessen. 29 De Pilatus ass dunn bei si erausgaang a sot: Wat fir eng Uklo bréngt dir géint dëse Mann? 30 Si hunn geäntwert an zu him gesot: Wann hien net e Béiser wier, hätte mir hien net un Iech geliwwert. 31 Du sot de Pilatus zu hinnen: Huelt hien, a beuerteelt hien no Ärem Gesetz. Dofir soten d'Judden zu him: Et ass net gesetzlech fir eis iergendeen ëmzebréngen: 32 Fir datt de Spréch vum Jesus erfëllt ka ginn, wat hie gesot huet, a bedeit, wéi en Doud hie stierwe soll. 33 Dunn ass de Pilatus erëm an d'Uerteel eragaang, an huet de Jesus geruff an zu him gesot: Sidd Dir de Kinnek vun de Judden? 34 De Jesus huet him geäntwert: " Sot du dat vun Iech selwer, oder hunn déi aner Iech et vu mir gesot? 35 De Pilatus huet geäntwert: Sinn ech e Judd? Deng eege Natioun an d'Hohepriister hunn dech mir geliwwert: wat hutt Dir gemaach? 36 De Jesus huet geäntwert: Mäi Räich ass net vun dëser Welt: wann mäi Räich vun dëser Welt wier, da géife meng Dénger kämpfen, fir datt ech net un d'Judden geliwwert ginn: awer elo ass mäi Räich net vun do. 37 De Pilatus sot zu him: Sidd Dir dann e Kinnek? De Jesus huet geäntwert: Du sot, ech sinn e Kinnek. Zu dësem Zweck sinn ech gebuer, a fir dës Ursaach sinn ech op d'Welt komm, fir datt ech d'Wourecht soll Zeien. Jiddereen dee vun der Wourecht ass héiert meng Stëmm. 38 De Pilatus sot zu him: Wat ass Wourecht? A wéi hien dat gesot hat, ass hien erëm erausgaang an d'Judden, a sot zu hinnen: Ech fannen guer keng Schold bei him. 39 Awer Dir hutt e Gewunnecht, datt ech Iech een um Pessach soll befreien: Wëllt Dir dofir, datt ech Iech de Kinnek vun de Judden befreien? 40 Dunn hunn si all erëm geruff a gesot: Net dëse Mann, mee Barabbas. Elo war de Barabbas e Raiber.

1 Wéi de Jesus dës Wierder geschwat hat, ass hie mat senge Jünger iwwer d'Baach Cedron gaang, wou e Gaart war, an deen hien erakoum, a seng Jünger. 2 An och de Judas, deen hie verroden huet, wousst d'Plaz: well de Jesus dacks mat senge Jünger dohinner komm ass. 3 De Judas, nodeems hien eng Band vu Männer an Offizéier vun de Hohepriister a Pharisäer krut, ass dohinner komm mat Laternen, Fackelen a Waffen. 4 De Jesus wousst also alles, wat op hie kommen sollt, ass erausgaang a sot zu hinnen: Wien sicht dir? 5 Si hunn him geäntwert: De Jesus vun Nazareth. De Jesus sot zu hinnen: Ech sinn hien. An och de Judas, deen hie verroden huet, stoung mat hinnen. 6 Soubal hien zu hinnen gesot huet: Ech sinn hien, si sinn zréckgaang an sinn op de Buedem gefall. 7 Dunn huet hien hinnen nach eng Kéier gefrot: Wien sicht dir? A si soten: Jesus vun Nazareth. 8 De Jesus huet geäntwert: Ech hunn iech gesot, datt ech hien sinn: Wann dir dofir mech sicht, loosst dës hire Wee goen: 9 Fir datt de Spréch erfëllt ka ginn, wat hie gesot huet: Vun deenen, déi s du mir ginn hues, hunn ech kee verluer. 10 Dunn huet de Simon Péitrus, deen e Schwäert hat, et gezunn, an dem Hohepriister säi Knecht geschloen, a säi riets Ouer ofgeschnidden. Dem Knecht säin Numm war Malchus. 11 Du sot de Jesus zum Péitrus: Steck däi Schwert an d’Schëller: de Coupe, dee mäi Papp mir ginn huet, soll ech en net drénken? 12 Dunn hunn d'Band an de Kapitän an d'Beamte vun de Judden de Jesus geholl an hien gebonnen, 13 An hien huet hie fir d'éischt op Annas gefouert; well hie war Schwéierpapp vum Kaiaphas, deen datselwecht Joer den Hohepriister war. 14 Elo war de Kajaphas, deen de Judden de Rot ginn huet, datt et gëeegent wier, datt ee Mann fir d'Leit stierft. 15 De Simon Péitrus ass dem Jesus gefollegt, an och en anere Jünger: dee Jünger war dem Hohepriister bekannt, a si mam Jesus an de Palais vum Hohepriister eragaang. 16 De Péitrus stoung awer virun der Dier dobaussen. Dunn ass deen anere Jünger erausgaang, deen dem Hohepriister bekannt war, an huet zu hatt geschwat, déi d'Dier behalen huet, an huet de Péitrus erabruecht. 17 Du sot d’Dame, déi d’Dier behalen huet, zum Péitrus: Sidd Dir net och ee vun de Jünger vun dësem Mann? Hie seet: Ech sinn net. 18Un d'Dénger an d'Offizéier stoungen do, déi e Feier vu Kuelen gemaach hunn; well et war kal: a si hunn sech erwiermt: an de Péitrus stoung bei hinnen an huet sech erwiermt. 19 Den Hohepriister huet dunn de Jesus vu senge Jünger a seng Léier gefrot. 20 De Jesus huet him geäntwert: Ech hunn offen zur Welt geschwat; Ech hunn jeemools an der Synagog an am Tempel geléiert, wou d'Judden ëmmer zréckzéien; an am Geheimnis hunn ech näischt gesot. 21 Firwat freet Dir mech? frot déi, déi mech héieren hunn, wat ech hinnen gesot hunn: kuck, si wëssen, wat ech gesot hunn.

KAPITEL 19 1 Dunn huet de Pilatus de Jesus geholl an hie geschloen. 2 An d'Zaldoten hunn eng Kroun vun Dornen gepflanzt, an hunn se op säi Kapp geluecht, a si hunn him e purpurroude Mantel undoen,

84

JOHN

3 A sot: Hallo, Kinnek vun de Judden! a si hunn hie mat hiren Hänn geschloen. 4 De Pilatus ass also erëm erausgaang, a sot zu hinnen: Kuck, ech bréngen hie bei iech eraus, fir datt dir wësst, datt ech kee Schold bei him fannen. 5 Du koum de Jesus eraus, an huet d'Därekroun an de purpurroude Mantel un. An de Pilatus sot zu hinnen: Kuck de Mann! 6 Wéi d'Hohepriister an d'Offizéier hien gesinn hunn, hunn si geruff a gesot: Kräizt hien, kräizegt hien. De Pilatus sot zu hinnen: Huelt hien a kräizeg hie: well ech fanne keng Schold bei him. 7 D’Judden hunn him geäntwert: Mir hunn e Gesetz, an no eisem Gesetz soll hie stierwe, well hie sech selwer zum Jong vu Gott gemaach huet. 8 Wéi de Pilatus duerfir dat Spréch héieren huet, war hie méi Angscht; 9 An ass erëm an d'Uerteel gaang, a sot zu Jesus: Wou bass du? Awer de Jesus huet him keng Äntwert ginn. 10 Du sot de Pilatus zu him: Schwätzt du net zu mir? Wësst du net, datt ech d'Muecht hunn dech ze kräizegen, an d'Muecht hunn dech ze befreien? 11 De Jesus huet geäntwert: Du konnts guer keng Muecht géint mech hunn, ausser et wier dir vun uewen ginn: dofir huet deen, deen mech un dir geliwwert huet, déi méi grouss Sënn. 12A vun do un huet de Pilatus versicht, hie fräizeloossen, awer d'Judden hunn geruff a gesot: Wanns du dëse Mann lasslooss, bass du net dem Caesar säi Frënd; 13 Wéi de Pilatus duerfir dat Spréch héieren huet, huet hien de Jesus erausbruecht an huet sech um Riichter Sëtz gesat op enger Plaz, déi den Trëttoir genannt gëtt, awer op Hebräesch Gabbatha. 14 An et war d'Virbereedung vum Pessach, an ongeféier déi sechst Stonn: an hie sot zu de Judden: Kuck Äre Kinnek! 15 Awer si hunn geruff: Gitt mat him ewech, fort mat him, kräizt hie. De Pilatus sot zu hinnen: Soll ech Äre Kinnek kräizegen? D'Hohepriister hunn geäntwert: Mir hu kee Kinnek awer de Caesar. 16 Dunn huet hien hien hinnen dofir geliwwert fir gekräizegt ze ginn. A si hunn de Jesus geholl an hien fort gefouert. 17 An hie mat sengem Kräiz ass erausgaang an eng Plaz, déi d'Plaz vun engem Schädel genannt gëtt, deen op Hebräesch Golgotha genannt gëtt: 18 Wou si hie gekräizegt hunn, an zwee aner mat him, op béide Säiten eng, an de Jesus an der Mëtt. 19 De Pilatus huet en Titel geschriwwen, an huet en um Kräiz gesat. An d'Schreiwen war: JESUS VUN NAZARETH DE KINNEG VUN DE JUDDEN. 20 Dësen Titel huet dunn vill vun de Judden gelies: well déi Plaz, wou de Jesus gekräizegt gouf, war no bei der Stad: an et war op Hebräesch, a Griichesch a Latäin geschriwwen. 21 Du soten d'Hohepriister vun de Judden zum Pilatus: Schreift net: De Kinnek vun de Judden; awer datt hie gesot huet: Ech si Kinnek vun de Judden. 22 De Pilatus huet geäntwert: Wat ech geschriwwen hunn, hunn ech geschriwwen. 23 Dunn hunn d'Zaldoten, wéi se de Jesus gekräizegt haten, seng Kleeder geholl, a véier Deeler gemaach, fir all Zaldot

en Deel; an och säi Mantel: elo war de Mantel ouni Saum, vun uewe gewéckelt duerch. 24 Si soten dofir ënner sech: Loosst eis et net räissen, mee werfen d'Lot dofir, wiem et soll sinn: fir datt d'Schrëft erfëllt ka ginn, déi seet: Si hunn meng Kleedung tëscht hinnen gedeelt, a fir meng Kleedung hu si d'Lot gegoss. Dës Saache hunn also d'Zaldoten gemaach. 25 Elo stoungen um Kräiz vum Jesus seng Mamm a seng Mamm hir Schwëster, d'Maria, d'Fra vum Cleophas, an d'Maria Magdalena. 26 Wéi de Jesus also seng Mamm gesinn huet, an de Jünger do stoe stoen, deen hie gär hat, sot hien zu senger Mamm: Fra, kuck däi Jong! 27 Du sot hien zum Jünger: Kuck deng Mamm! A vun där Stonn huet de Jünger hatt a säin Heem geholl. 28 Duerno, de Jesus, wousst datt alles elo fäerdeg war, fir datt d'Schrëft erfëllt ka ginn, seet: Ech hunn Duuscht. 29 Elo gouf et e Behälter voller Esseg gesat: a si hunn e Schwamm mat Esseg gefëllt, an hunn et op Hysop geluecht an et op de Mond geluecht. 30 Wéi de Jesus also den Esseg kritt huet, sot hien: Et ass fäerdeg: an hien huet säi Kapp gebéit an huet de Geescht opginn. 31 Dofir hunn d'Judden, well et d'Virbereedung war, datt d'Kierper um Sabbatsdag net um Kräiz sollte bleiwen, (well dee Sabbatsdag war en héijen Dag), hunn de Pilatus gefrot, datt hir Been gebrach wieren, an datt se kéinte sinn. ewechgeholl. 32 Du koumen d'Zaldoten an hunn d'Been vum Éischten a vun deem aneren, dee mat him gekräizegt gouf, gebrach. 33A wéi si bei de Jesus koumen, a gesinn hunn, datt hie schonn dout war, hunn si seng Been net gebrach: 34 Awer ee vun den Zaldoten huet mat engem Spies seng Säit duerchgebrach, a koum direkt Blutt a Waasser eraus. 35 An deen, deen et gesinn huet, huet Rekord gemaach, a säi Rekord ass wouer: an hie weess datt hie wouer seet, fir datt Dir gleewe kéint. 36 Fir dës Saache goufen gemaach, datt d'Schrëft erfëllt ginn soll: E Knach vun him soll net gebrach ginn. 37 An nach eng Kéier seet eng aner Schrëft: Si sollen op dee kucken, deen se duerchsträichen. 38 An no dësem Joseph vun Arimathaea, e Jünger vum Jesus, awer heemlech aus Angscht virun de Judden, gefrot Pilatus, datt hien de Kierper vum Jesus ewechzehuelen kéint: a Pilatus huet him verloossen. Hien ass also komm an huet de Kierper vum Jesus geholl. 39 An do ass och den Nikodemus komm, dee fir d'éischt an der Nuecht bei de Jesus komm ass, an eng Mëschung aus Myrrhe an Aloe bruecht huet, ongeféier honnert Pond Gewiicht. 40 Dunn hunn si de Kierper vum Jesus geholl an et a Lengenkleeder mat de Gewierzer gewéckelt, sou wéi d'Judden et begruewen. 41 Op der Plaz, wou hie gekräizegt gouf, war e Gaart; an am Gaart en neit Graf, an deem nach ni Mënsch geluecht gouf. 42 Do hunn si de Jesus dofir geluecht, wéinst dem Virbereedungsdag vun de Judden; well de Graf war no bei der Hand.

85

JOHN

KAPITEL 20 1 Den éischten Dag vun der Woch kënnt d'Maria Magdalena fréi, wéi et nach däischter war, op d'Graf, a gesäit de Steen aus dem Graf ewechgeholl. 2Da leeft si, a kënnt bei de Simon Péitrus an deen anere Jünger, deen de Jesus gär hat, a sot zu hinnen: Si hunn den Här aus dem Graf ewechgeholl, a mir wëssen net, wou si hien geluecht hunn. 3 De Péitrus ass duergaangen, an deen anere Jünger, a si bei d'Graf komm. 4 Also si si allebéid zesumme gelaf: an deen anere Jünger ass de Péitrus fortgelaf, an ass als éischt an d'Graf komm. 5 An hien huet sech erofgekuckt, a kuckt no, an huet d'Lénge Kleeder gesinn, déi leien; awer ass hien net eran gaangen. 6 Du koum de Simon Péitrus no him, an ass an d'Graf gaang, a gesäit d'Léngekleeder leien, 7 An déi Servietten, déi ëm säi Kapp war, loung net mat de Lenge Kleeder, mee op enger Plaz eleng gewéckelt. 8 Dunn ass och deen anere Jünger eragaang, dee fir d'éischt an d'Graf komm ass, an hien huet gesinn a gegleeft. 9 Fir bis elo woussten si d'Schrëft net, datt hien erëm muss aus den Doudegen opstoen. 10 Du sinn d'Jünger nees fort an hiert Heem. 11 D’Maria stoung awer dobausse beim Graf a kräischen: a wéi si gekrasch huet, huet si sech erofgefall an an d’Graf gekuckt, 12 A gesäit zwee Engelen a wäiss sëtzen, deen een um Kapp, an deen aneren un de Féiss, wou de Kierper vum Jesus louch. 13 A si soen zu hir: Fra, firwat weinst du? Si sot zu hinnen: Well si hunn mäin Här ewechgeholl, an ech weess net wou se hien geluecht hunn. 14A wéi si dat gesot hat, huet si sech zréckgedréit, an huet de Jesus gesinn stoen, a wousst net, datt et de Jesus war. 15 De Jesus sot zu hir: Fra, firwat weinst du? ween sicht du? Si, ugeholl, datt hien de Gärtner wier, sot zu him: Här, wanns du hien dohi gedroen hues, sot mir, wou s du hien geluecht hues, an ech huelen hien ewech. 16 De Jesus sot zu hir: Maria. Si huet sech ëmgedréit a sot zu him: Rabboni; dat heescht, Meeschter. 17 De Jesus sot zu hir: Beréiert mech net; well ech sinn nach net op mäi Papp eropgaang: awer gitt bei meng Bridder a sot zu hinnen: Ech klammen op mäi Papp an Äre Papp; a mäi Gott, an Äre Gott. 18 D'Maria Magdalena ass komm an huet de Jünger gesot, datt si den Här gesinn hätt, an datt hien dës Saache mat hir geschwat huet. 19 Dunn dee selwechten Dag um Owend, den éischten Dag vun der Woch, wéi d'Dieren zougemaach goufen, wou d'Jünger aus Angscht virun de Judden versammelt waren, koum de Jesus an ass an der Mëtt komm a sot zu hinnen: Fridde fir Iech. 20 A wéi hien dat gesot huet, huet hien hinnen seng Hänn a seng Säit gewisen. Da waren d'Jünger frou, wéi se den Här gesinn hunn. 21 Du sot de Jesus nach eng Kéier zu hinnen: Fridden sief fir iech: wéi mäi Papp mech geschéckt huet, esou schéckt ech dech. 22 A wéi hien dat gesot hat, huet hien op si ootmen, a sot zu hinnen: Kritt den Hellege Geescht:

86

23 Jidderee seng Sënnen Dir verléisst, si ginn hinnen verginn; a wiem seng Sënnen Dir behält, si gi behalen. 24 Mä den Thomas, ee vun deenen zwielef, genannt Didymus, war net bei hinnen, wéi de Jesus koum. 25 Dofir soten déi aner Jünger zu him: Mir hunn den Här gesinn. Awer hie sot zu hinnen: Ausser ech wäert a sengen Hänn de Print vun den Neel gesinn, a mäi Fanger an den Neeldréck setzen an meng Hand op seng Säit drécken, ech wäert net gleewen. 26 An no aacht Deeg waren erëm seng Jünger dobannen, an den Thomas mat hinnen: Du koum de Jesus, d'Dieren zougemaach ginn, a stoungen an der Mëtt a sot: Fridden sief mat dir. 27 Du sot hien zum Thomas: Kommt däi Fanger heihinner, a kuckt meng Hänn; an erreech deng Hand heihinner, a dréckt se op meng Säit: a sief net gleeweg, mee gleeft. 28 An den Thomas huet geäntwert a sot zu him: Mäin Här a mäi Gott. 29 De Jesus sot zu him: Thomas, well Dir mech gesinn hutt, hutt Dir gegleeft: Geseent sinn déi, déi net gesinn hunn an awer gegleeft hunn. 30 A vill aner Schëlder huet de Jesus wierklech a Präsenz vu senge Jünger gemaach, déi net an dësem Buch geschriwwen sinn: 31 Awer dës sinn geschriwwen, fir datt Dir gleewe kënnt, datt de Jesus de Christus ass, de Jong vu Gott; an datt Dir gleeft datt Dir d'Liewen duerch säin Numm hutt. KAPITEL 21 1 No dëse Saachen huet de Jesus sech de Jünger um Mier vun Tiberias erëm gewisen; an op dës Manéier huet hie selwer gewisen. 2 Do waren zesummen de Simon Péitrus, an den Thomas, deen Didymus genannt gouf, an den Nathanael vu Kana a Galiläa, an d'Jongen vum Zebedeus, an zwee aner vu senge Jünger. 3 De Simon Péitrus sot zu hinnen: Ech ginn op Fëscherei. Si soen zu him: Mir ginn och mat dir. Si sinn erausgaang an sinn direkt an e Schëff gaang; an déi Nuecht hu si näischt gefaangen. 4 Wéi de Moien awer elo komm ass, stoung de Jesus um Ufer: awer d'Jünger woussten net datt et de Jesus war. 5 Du sot de Jesus zu hinnen: Kanner, hutt dir Fleesch? Si hunn him geäntwert: Nee. 6 An hie sot zu hinnen: Gitt d'Netz op der rietser Säit vum Schëff, an dir wäert fannen. Si hunn dofir gegoss, an elo konnten se et net zéien fir d'Viel vu Fësch. 7 Dofir sot dee Jünger, deen de Jesus gär hat, zum Péitrus: Et ass den Här. Elo wéi de Simon Péitrus héieren huet, datt et den Här war, huet hien him säi Fëschermantel gegelt (well hie war plakeg) a sech an d'Mier geheit. 8 An déi aner Jünger koumen an engem klenge Schëff; (well si waren net wäit vum Land, mä wéi et waren zweehonnert Alen,) d'Netz mat Fësch ze zéien. 9 Soubal si op d'Land koumen, hunn si do e Kuelenfeier gesinn, a Fësch drop geluecht, a Brout. 10 De Jesus sot zu hinnen: Bréngt de Fësch, deen dir elo gefaang hutt. 11 De Simon Péitrus ass eropgaang, an huet d'Netz op d'Land gezunn, voll vu grousse Fësch, honnert an dräi an

JOHN

fofzeg: a fir all waren et esou vill, awer war d'Netz net gebrach. 12 De Jesus sot zu hinnen: Kommt a iesst. A kee vun de Jünger huet sech duerst him ze froen: Wien bass du? wëssen, datt et den Här war. 13 Dunn ass de Jesus komm, an huet Brout geholl, a gëtt hinnen, an och Fësch. 14 Et ass elo déi drëtte Kéier, datt de Jesus sech senge Jünger gewisen huet, nodeems hien aus den Doudegen operstanen ass. 15 Also wéi si iessen, sot de Jesus zum Simon Péitrus: Simon, Jong vum Jonas, hues du mech méi gär wéi dës? Hie sot zu him: Jo, Här; du weess, datt ech dech gär hunn. Hie sot zu him: Fied meng Lämmercher. 16 Hie sot nach eng Kéier zu him: Simon, Jong vum Jonas, hues du mech gär? Hie sot zu him: Jo, Här; du weess, datt ech dech gär hunn. Hie sot zu him: Fied meng Schof. 17 Hie sot zu him déi drëtte Kéier: Simon, Jong vum Jonas, hues du mech gär? De Péitrus war traureg, well hien déi drëtte Kéier zu him gesot huet: Hutt Dir mech gär? An hie sot zu him: Här, du weess alles; du weess, datt ech dech gär hunn. De Jesus sot zu him: Fied meng Schof. 18 Wierklech, wierklech, ech soen dir: Wéi s du jonk waars, hues du dech ëmgürtelt, a bass du gaang, wou s du wollts; awer wann s du al ginn, da solls du deng Hänn ausstrecken, an en aneren soll dech gürtelen an dech droen, wou s du wëlls. géif net. 19 Dëst huet hien gesot, a bedeit mat wéi engem Doud hie Gott soll verherrlechen. A wéi hien dat gesot huet, sot hien zu him: Follegt mech. 20 Dunn huet de Péitrus sech ëmgedréint, gesinn de Jünger, deen de Jesus gär hat, nokommen; deen sech och beim Owesiessen op seng Broscht gelunn huet a gesot huet: Här, wien ass deen deen dech verréit? 21 De Péitrus, deen hie gesinn huet, sot zu Jesus: Här, a wat soll dëse Mann maachen? 22 De Jesus sot zu him: Wann ech wëll, datt hie bleift bis ech kommen, wat ass dat fir Iech? verfolleg du mech. 23 Dunn ass dëst Spréch ënner de Bridder dobausse gaang, datt dee Jünger net stierwe sollt: awer de Jesus sot net zu him: Hie soll net stierwen; awer, Wann ech wëll, datt hie bleift bis ech kommen, wat ass dat fir Iech? 24 Dëst ass de Jünger, dee vun dëse Saachen Zeien, an dës Saache geschriwwen huet: a mir wëssen, datt säin Zeegnes wouer ass. 25 An et sinn och vill aner Saachen, déi de Jesus gemaach hunn, déi, wann se jidderee geschriwwe ginn, ech huelen un, datt och d'Welt selwer d'Bicher net kéint enthalen, déi geschriwwe sollte ginn. Amen.

87

Akten vun den Apostelen

Judas geschwat huet, dee Guide war fir déi, déi de Jesus geholl hunn. 17 Well hie war mat eis gezielt, an hat en Deel vun dësem Ministère kritt. 18 Elo huet dëse Mann e Feld mat der Belounung vun der Ongerechtegkeet kaaft; a gefall Kappwéi, ass hien an der Mëtt ausernee gesprongen, an all seng Darm ass erausgaang. 19 An et war all d'Awunner zu Jerusalem bekannt; sou wéi dat Feld an hirer richteger Zong Aceldama genannt gëtt, dat heescht, D'Feld vum Blutt. 20 Well et ass am Buch vun de Psalmen geschriwwen: Loosst seng Habitt desoléiert sinn, a loosst kee Mënsch doranner wunnen: a säi Bëschof léisst en aneren huelen. 21 Dofir vun dëse Männer, déi mat eis déi ganzen Zäit begleet hunn, datt den Här Jesus ënner eis an an erausgaang ass, 22 Vun der Daf vum Johannes un, bis deen selweschten Dag, wou hie vun eis opgeholl gouf, muss ee geweit ginn, fir Zeien mat eis vu senger Operstéiungszeen ze sinn. 23A si hunn zwee ernannt, de Joseph genannt Barsabas, dee Justus genannt gouf, a Matthias. 24 A si hunn gebiet a soten: Du, Här, deen d'Häerzer vun alle Mënschen kennt, weiss, ob Dir vun dësen zwee gewielt hutt, 25 Fir datt hien Deel vun dësem Ministère an dem Apostelschaft kann huelen, aus deem de Judas duerch Iwwerstéiss gefall ass, fir op seng eege Plaz ze goen. 26 A si hunn hir Lot erausginn; an de Lot ass op Matthias gefall; an hie gouf mat den eelef Apostelen gezielt.

KAPITEL 1 1 Déi fréier Ofhandlung hunn ech gemaach, O Theophilus, vun allem wat de Jesus ugefaang huet ze maachen an ze léieren, 2 Bis den Dag, an deem hien opgeholl gouf, nodeems hien duerch den Hellege Geescht d'Apostelen, déi hie gewielt hat, Geboter ginn huet: 3 Zu deenen hie sech och no senger Leidenschaft lieweg gewisen huet duerch vill onfehlbar Beweiser, vu véierzeg Deeg vun hinne gesinn a geschwat huet iwwer d'Kinnekräich vu Gott: 4 An, zesumme mat hinnen versammelt, huet hinnen gesot, datt si net vu Jerusalem fortgoe sollten, mee op d'Versprieche vum Papp waarden, dat, seet hien, Dir hutt vu mir héieren. 5 Fir de Johannes huet wierklech mat Waasser gedeeft; awer Dir wäert mam Hellege Geescht gedeeft ginn net vill Deeg vun hei. 6 Wéi si also zesummekomm waren, hunn si vun him gefrot, a gesot: Här, wäerts du zu dëser Zäit d'Kinnekräich fir Israel erëm restauréieren? 7 An hie sot zu hinnen: Et ass net fir Iech, d'Zäiten oder d'Joreszäiten ze kennen, déi de Papp a senger eegener Kraaft gesat huet. 8 Awer Dir wäert Kraaft kréien, nodeems den Hellege Geescht op Iech komm ass: an Dir wäert Zeie vu mir sinn souwuel zu Jerusalem, wéi a ganz Judéa, an a Samaria, an bis zum ieweschten Deel vun der Äerd. 9 A wéi hien dës Saache geschwat huet, wéi se gesinn hunn, gouf hien opgeholl; an eng Wollek huet hien aus hirer Siicht opgeholl. 10 A wéi se stänneg an den Himmel gekuckt hunn, wéi hien eropgaang ass, kuck, zwee Männer stoungen bei hinnen a wäissem Kleedung; 11 Deen huet och gesot: Dir Männer vu Galiläa, firwat stinn dir an den Himmel kucken? dee selwechte Jesus, dee vun dir an den Himmel opgeholl gëtt, soll esou kommen, wéi dir hien an den Himmel gesinn hutt. 12 Du sinn si zréck op Jerusalem vum Bierg genannt Olivet, deen aus Jerusalem e Sabbatsrees ass. 13 A wéi se erakoumen, sinn si an en Uewerraum eropgaang, wou de Péitrus, an den Jakobus, an de Johannes, an den Andreas, de Philippe, an den Thomas, de Bartholomew, an de Matthäus, den Jakobus, de Jong vum Alphaeus, an de Simon Zelotes, gewunnt hunn, an de Judas, de Brudder vum James. 14Dës sinn alleguer zesummen a Gebied a Gebied weidergaang, mat de Fraen, a Maria, der Mamm vum Jesus, a mat senge Bridder. 15 An deene Deeg ass de Péitrus an der Mëtt vun de Jünger opgestan a sot: (d'Zuel vun den Nimm zesummen waren ongeféier honnert an zwanzeg,) 16 Männer a Bridder, dës Schrëft muss erfëllt sinn, wat den Hellege Geescht duerch de Mond vum David ier iwwer de

KAPITEL 2 1 A wéi de Päischtdag ganz komm ass, ware se all zesummen op enger Plaz. 2 An op eemol koum et e Klang vum Himmel wéi vun engem staarke Wand, an et huet d'ganzt Haus gefëllt, wou se souz. 3 An et sinn hinnen gespléckt Zunge wéi vu Feier erschéngt, an et souz op jidderee vun hinnen. 4 A si waren all mam Hellege Geescht gefëllt, an hunn ugefaang mat anere Sproochen ze schwätzen, wéi de Geescht hinnen Aussoen huet. 5 An et waren zu Jerusalem Judden gewunnt, fromm Männer, aus all Natioun ënner dem Himmel. 6 Elo wéi dat am Ausland geraumt gouf, ass d'Vollek zesummekomm a goufe verwiesselt, well jidderee se a senger eegener Sprooch héieren huet. 7 A si waren all erstaunt a verwonnert, a soten een zum aneren: Kuck, sinn dës net all déi Galiläer schwätzen? 8 A wéi héieren mir all Mënsch an eiser eegener Sprooch, an där mir gebuer sinn? 9 Parthen, a Meden, an Elamiten, an d’Awunner a Mesopotamien, an a Judéa, a Cappadocia, a Pontus, an Asien, 10 Phrygien a Pamphylia, an Ägypten, an an den Deeler vu Libyen iwwer Cyrene, a Friemen vu Roum, Judden a Proselyten, 11 Kreten an Araber, mir héieren se an eiser Sprooch déi wonnerbar Wierker vu Gott schwätzen. 12 A si waren all erstaunt, a waren am Zweifel, a soten een zum aneren: Wat heescht dat?

88

Akten vun den Apostelen

13 Anerer hunn de Spott gesot: Dës Männer si voller neie Wäin. 14 Awer de Péitrus, mat deenen eelef opgestan, huet seng Stëmm opgehuewen a sot zu hinnen: Dir Männer vu Judéa, an all déi, déi zu Jerusalem wunnen, sief dat Iech bekannt, an lauschtert op meng Wierder: 15 Well dës sinn net gedronk, wéi Dir mengt, well et ass nëmmen déi drëtt Stonn vum Dag. 16 Dat ass awer dat, wat vum Prophéit Joel geschwat gouf; 17 An et wäert an de leschten Deeg geschéien, seet Gott, Ech wäert aus mengem Geescht op all Fleesch ausgoen: an Är Jongen an Är Meedercher wäerten profetéieren, an Är jonk Männer wäerten Visiounen gesinn, an Är al Männer wäert Dreem dreemen. : 18 An op meng Dénger an op meng Déngschtmeedchen wäert ech an deenen Deeg vu mengem Geescht ausgoen; a si wäerte profetéieren: 19 An ech wäert Wonner am Himmel weisen uewen, an Zeechen op der Äerd ënnert; Blutt, Feier, Damp Damp: 20 D'Sonn wäert an d'Däischtert ëmgewandelt ginn, an de Mound a Blutt, ier dee groussen an bemierkenswäerten Dag vum Här kënnt: 21 An et wäert geschéien, datt jiddereen, deen den Numm vum Här ruffe wäert gerett ginn. 22Männer vun Israel, héiert dës Wierder; De Jesus vun Nazareth, e Mann, dee vu Gott ënner Iech guttgeheescht gouf duerch Wonner a Wonner an Zeeche, déi Gott vun him an der Mëtt vun iech gemaach huet, wéi Dir selwer och wësst: 23 Hien, geliwwert vun der bestëmmter Berodung a Virwëssenheet vu Gott, hutt Dir geholl, an duerch béis Hänn gekräizegt an ëmbruecht: 24 Dee Gott opgeworf huet, nodeems hien d'Péng vum Doud befreit huet: well et net méiglech war, datt hien dovunner gehale gëtt. 25 Fir den David schwätzt iwwer hien, ech hunn den Här ëmmer viru mengem Gesiicht virausgesi, well hien ass op menger rietser Hand, fir datt ech net bewegt ginn: 26 Dofir huet mäin Häerz gefreet, a meng Zong war frou; ausserdeem soll och mäi Fleesch an der Hoffnung raschten: 27 Well Dir meng Séil net an der Häll verloosse wäert, an och net, datt Dir Ären Hellege léisst, fir Korruptioun ze gesinn. 28 Du hues mir d'Weeër vum Liewen bekannt gemaach; du solls mech voller Freed mat dengem Gesiicht maachen. 29 Männer a Bridder, loosst mech fräi zu dir vum Patriarch David schwätzen, datt hien souwuel dout a begruewe ass, a säi Graf ass bei eis bis haut. 30 Dofir ass e Prophéit, a wousst, datt Gott him mat engem Eed geschwuer huet, datt hie vu senger Uebst vu senge Lenden, no dem Fleesch, de Christus operweecht fir op säin Troun ze sëtzen; 31 Hien, wéi hien dat virdru gesinn huet, huet iwwer d'Operstéiungszeen vu Christus geschwat, datt seng Séil net an der Hell hannerlooss war, a säi Fleesch huet keng Korruptioun gesinn. 32 Dëse Jesus huet Gott operstanen, vun deem mir all Zeien sinn. 33 Dofir, well hien duerch d'riets Hand vu Gott erhiewen ass, a vum Papp d'Versprieche vum Hellege Geescht kritt huet, huet hien dat erausginn, wat dir elo gesitt an héiert.

34 Fir den David ass net an den Himmel eropgaang, awer hie seet selwer: Den HÄR sot zu mengem Här: Sëtzt du op menger rietser Hand! 35 Bis ech deng Feinden zu dengem Fousshocker maachen. 36 Dofir loosst d'ganz Haus vun Israel sécher wëssen, datt Gott dee selwechte Jesus, deen dir gekräizegt hutt, souwuel zum Här a Christus gemaach huet. 37 Wéi se dat elo héieren hunn, goufen si an hirem Häerz gestach, a soten zum Péitrus an zu de Rescht vun den Apostelen: Männer a Bridder, wat solle mir maachen? 38 Du sot de Péitrus zu hinnen: Maacht Iech ëm, a loosst jidderee vun iech am Numm vum Jesus Christus fir d'Verzeiung vun de Sënnen gedeeft ginn, an dir kritt de Kaddo vum Hellege Geescht. 39 Fir d'Verspriechen ass fir Iech, an Är Kanner, an all déi wäit ewech sinn, och esou vill wéi den Här eise Gott ruffe wäert. 40 A mat villen anere Wierder huet hien Zeegnes an opgefuerdert, a gesot: Rett Iech vun dëser ongewéinlecher Generatioun. 41Da sinn déi, déi säi Wuert gäre kruten, gedeeft ginn: an dee selwechten Dag goufen hinnen ongeféier dräi dausend Séilen bäigefüügt. 42 A si sinn stänneg weider an der Doktrin an der Gemeinschaft vun den Apostelen, a beim Broutbriech an a Gebieder. 43 An Angscht koum op all Séil: a vill Wonner an Zeeche goufen vun den Apostele gemaach. 44 An all déi gegleeft waren zesummen, an haten alles gemeinsam; 45 A verkaf hir Besëtz a Wueren, an deelt se un all Männer, wéi all Mënsch brauch. 46 A si, déi all Dag mat engem Accord am Tempel fortgaange sinn, an Brout vun Haus zu Haus gebrach hunn, hunn hiert Fleesch mat Freed an eenzeger Häerz giess, 47 Gott luewen, a Gonschten bei all de Leit hunn. An den Här huet d'Kierch all Dag bäigefüügt sou wéi gerett solle ginn. KAPITEL 3 1 De Péitrus an de Johannes sinn zesummen an den Tempel an der Stonn vum Gebied eropgaang, déi néngten Stonn war. 2 An e Mann, deen aus dem Gebärmutter vun der Mamm halt ass, gouf gedroen, deen si all Dag um Paart vum Tempel geluecht hunn, dee Schéin genannt gëtt, fir Almosen vun deenen ze froen, déi an den Tempel koumen; 3 Wien de Péitrus an de Johannes gesinn haten, an den Tempel ze goen, huet en Almost gefrot. 4 De Péitrus, dee mam Johannes seng Aen op hien zougemaach huet, sot: "Kuckt op eis. 5 An hien huet hinnen opgepasst, an erwaart eppes vun hinnen ze kréien. 6 Du sot de Péitrus: Sëlwer a Gold hunn ech näischt; awer esou wéi ech hunn, ginn ech dir: Am Numm vum Jesus Christus vun Nazareth, riicht op a gitt. 7 An hien huet him bei der rietser Hand geholl an hie opgehuewe: an direkt seng Féiss an Knöchel Schanken krut Kraaft. 8Un hee sprang opstau, un is gaang, un is mit hen in den Tempel gegaan, wandelen un sprangen un Gott lueben.

89

Akten vun den Apostelen

9 An all d'Leit hunn hie gesinn goen a Gott luewen: 10A si woussten, datt et deen war, deen um Schéine Paart vum Tempel fir Almost souz: a si ware mat Wonner an Erstaunung gefëllt iwwer dat, wat him geschitt ass. 11 A wéi de Lämme Mann, dee geheelt gouf, de Péitrus an de Johannes gehalen huet, sinn all d'Leit bei si zesumme gelaf an der Veranda, déi dem Salomo genannt gëtt, a si ganz wonnerbar. 12 A wéi de Péitrus et gesinn huet, huet hien dem Vollek geäntwert: Dir Männer vun Israel, firwat staunen Dir Iech iwwer dëst? oder firwat kuckt Dir esou eescht op eis, wéi wa mir duerch eis eege Kraaft oder Hellegkeet dëse Mann gemaach hätten ze goen? 13 De Gott vum Abraham a vum Isaac a vum Jakob, de Gott vun eise Pappen, huet säi Jong Jesus verherrlecht; deen dir ausgeliwwert hutt, an him a Presenz vu Pilatus ofgeleent hunn, wéi hien décidéiert war him ze loossen. 14 Dir hutt awer den Hellege an de Gerechte verleegnen, an Dir hutt gewënscht, datt e Mäerder Iech zouginn; 15 An huet de Prënz vum Liewen ëmbruecht, deen Gott aus den Doudegen operstanen huet; vun deem mir Zeien sinn. 16 A säin Numm huet duerch de Glawen a sengem Numm dëse Mann staark gemaach, deen dir gesitt a kennt: jo, de Glawen, dee vun him ass, huet him dës perfekt Gesondheet an der Presenz vun iech all ginn. 17 An elo, Bridder, ech wousst, datt Dir duerch Ignoranz et gemaach hutt, wéi och Är Herrscher. 18 Awer déi Saachen, déi Gott virdru mam Mond vun all senge Prophéiten gewisen huet, datt de Christus sollt leiden, huet hien esou erfëllt. 19 Maacht Iech also ëm, a gitt ëmgewandelt, fir datt Är Sënne geläscht kënne ginn, wann d'Zäite vun der Erfrëschung aus der Presenz vum Här kommen; 20 An hie wäert de Jesus Christus schécken, dee virdru fir Iech gepriedegt gouf: 21 Deen den Himmel muss kréien bis zu den Zäite vun der Erhuelung vun alle Saachen, déi Gott duerch de Mond vun all sengen hellege Prophéiten zënter der Welt ugefaang huet. 22 Fir de Moses huet wierklech zu de Pappen gesot: E Prophéit soll den HÄR Äre Gott fir Iech vun Äre Bridder opriichten, wéi ech; hie soll dir an allem héieren, wat hien zu dir soen wäert. 23 An et wäert geschéien, datt all Séil, déi dee Prophéit net héiere wäert, aus dem Vollek zerstéiert ginn. 24 Jo, an all d'Prophéite vum Samuel an déi, déi duerno kommen, sou vill wéi geschwat hunn, hunn och vun dësen Deeg virausgesot. 25 Dir sidd d'Kanner vun de Prophéiten, a vum Bund, deen Gott mat eise Pappen gemaach huet, a seet zum Abraham: An an Ärem Som sollen all d'Gattunge vun der Äerd geseent ginn. 26 Fir Iech éischt, Gott, nodeems hien säi Jong Jesus operstanen huet, huet hie geschéckt fir dech ze blesséieren, a jidderee vun iech vu senge Ongerechtegkeeten ofdréit.

2 Si si traureg, datt si d'Leit geléiert hunn an duerch de Jesus d'Operstéiungszeen vun den Doudegen gepriedegt hunn. 3 A si hunn d'Hänn op hinnen geluecht, an hunn se bis den nächsten Dag festgehalen: well et war elo Owes. 4 Wéi och ëmmer, vill vun deenen, déi d'Wuert héieren hunn, hu gegleeft; an d'Zuel vun de Männer war ongeféier fënnef dausend. 5 An et ass de Moien geschitt, datt hir Herrscher, an Eelst, a Schrëftgeléiert, 6 An den Hohepriister Annas, an de Kajaphas, an de Johannes, an den Alexander, an esou vill, wéi aus der Famill vum Hohepriister waren, waren zu Jerusalem versammelt. 7 A wéi si se an der Mëtt gesat hunn, hu si gefrot: Mat wéi enger Kraaft oder mat wéi engem Numm hutt Dir dat gemaach? 8 Du sot de Péitrus, gefëllt mam Hellege Geescht, zu hinnen: Dir Herrscher vum Vollek, an Eelst vun Israel! 9 Wa mir haut iwwerpréift ginn iwwer de gudden Dot, deen dem impotente Mann gemaach gëtt, mat wéi engem Mëttel ass hien ganz gemaach; 10 Sief et iech all bekannt, a fir all d’Leit vun Israel, datt duerch den Numm vum Jesus Christus vun Nazareth, deen dir gekräizegt hutt, deen Gott aus den Doudegen operstanen huet, och duerch hie steet dëse Mann ganz virun iech. 11 Dëst ass de Steen, dee vun iech Bauhären zu näischt gesat gouf, deen de Kapp vum Eck ginn ass. 12 Et gëtt och keng Erléisung an engem aneren: well et gëtt keen aneren Numm ënner dem Himmel, deen ënner de Mënschen gëtt, duerch dee mir gerett musse ginn. 13 Wéi se de Péitrus a vum John d'Fräiheet gesinn hunn, a festgestallt hunn, datt si ongeléiert an ignorant Männer waren, hunn si sech verwonnert; a si hu vun hinnen wëssen, datt si mam Jesus gewiescht wieren. 14 A wa si de Mann gesinn, dee geheelt gouf, bei hinnen stoe stoe, konnten si näischt dergéint soen. 15 Wéi se awer hinne befaasst haten, aus dem Conseil erauszegoen, hu si sech ënnerenee geschwat: 16 Si soten: Wat solle mir mat dëse Männer maachen? fir datt wierklech e bemierkenswäert Wonner vun hinnen gemaach gouf ass manifestéiert fir all déi, déi zu Jerusalem wunnen; a mir kënnen et net verleegnen. 17 Awer datt et sech net méi ënner de Leit verbreet huet, loosst eis se direkt menacéieren, datt se vun elo un kee Mënsch an dësem Numm schwätzen. 18A si hunn si geruff, an hunn hinne gebueden, guer net ze schwätzen an och net am Numm vum Jesus ze léieren. 19 De Péitrus an de Johannes hunn awer geäntwert an zu hinnen gesot: Ob et richteg ass an den Ae vu Gott, Iech méi nozelauschteren wéi zu Gott, Riichter dir. 20 Well mir kënnen net anescht schwätzen, wat mir gesinn an héieren hunn. 21 Also, wéi si si weider menacéiert haten, si hunn se lassgelooss, an hunn näischt fonnt wéi se se bestrooft hunn, wéinst de Leit: well all Mënsch huet Gott verherrlecht fir dat wat gemaach gouf. 22 Fir de Mann war iwwer véierzeg Joer al, op deem dëst Wonner vun Heelung gewise gouf.

KAPITEL 4 1 A wéi si zum Vollek geschwat hunn, sinn d'Priester an de Kapitän vum Tempel an d'Sadducees op si komm.

90

Akten vun den Apostelen

23 A si lassgelooss gi sinn, sinn si an hir eege Gesellschaft gaang, an hunn alles gemellt, wat d'Hohepriister an d'Eelst hinnen gesot hunn. 24 A wéi se dat héieren hunn, hunn si hir Stëmm zu Gott eens ginn, a soten: Här, du bass Gott, deen den Himmel an d'Äerd an d'Mier gemaach hutt, an alles wat an hinnen ass: 25 Wien huet duerch de Mond vun dengem Knecht David gesot: Firwat hunn d'Heeden rosen, an d'Vollek hu sech ëmsoss Saachen virgestallt? 26 D'Kinneke vun der Äerd sinn opgestan, an d'Herrscher ware géint den Här a géint säi Christus versammelt. 27 Well aus enger Wourecht géint däi helleg Kand Jesus, deen s du gesalft hues, souwuel Herodes a Pontius Pilatus, mat de Heiden, an d'Leit vun Israel, ware versammelt, 28 Fir alles ze maachen wat Är Hand an Äre Rot virdru bestëmmt hunn ze maachen. 29 An elo, Här, kuck hir Drohungen: a gitt deng Dénger, datt si mat all Fräiheet däi Wuert soen, 30 Andeems Dir Är Hand ausstreet fir ze heelen; an datt Schëlder a Wonner duerch den Numm vun Ärem hellege Kand Jesus gemaach kënne ginn. 31 A wéi si gebiet haten, gouf d'Plaz gerëselt, wou se versammelt waren; a si waren all mam Hellege Geescht gefëllt, a si hunn d'Wuert vu Gott mat Fett geschwat. 32 An d'Multi vun deenen, déi gegleeft hunn, ware vun engem Häerz a vun enger Séil: Keen vun hinnen huet gesot, datt eppes vun de Saachen, déi hie besëtzt, seng eege wier; mee si haten alles gemeinsam. 33 A mat grousser Kraaft hunn d'Apostelen Zeien vun der Operstéiungszeen vum Här Jesus ginn: a grouss Gnod war op hinnen all. 34 Et war och keen ënnert hinnen, dee gefeelt huet: well sou vill wéi Besëtzer vu Lännereien oder Haiser hunn se verkaaft an d'Präisser vun de Saachen bruecht, déi verkaf goufen, 35 An huet se bei de Féiss vun den Apostelen geluecht: a Verdeelung gouf u jidderee gemaach, wéi e brauch. 36 An de Joses, deen vun den Apostelen de Familljennumm Barnabas geheescht huet, (wat ass, de Jong vun der Trouscht), e Levite, an aus dem Land Zypern, 37 Land haten, verkaf, an d'Sue bruecht, an et bei den Apostelen Féiss geluecht.

6 Un déi jonk Männer sinn opgestan, hunn hien opgewéckelt, an hunn hien erausgedroen an hien begruewen. 7 An et war ongeféier dräi Stonnen duerno, wéi seng Fra, net wousst, wat gemaach gouf, erakoum. 8 An de Péitrus huet zu hir geäntwert: Sot mir, ob Dir d'Land fir sou vill verkaf hutt? An si sot: Jo, fir sou vill. 9 Du sot de Péitrus zu hir: Wéi ass et, datt dir zesumme sidd, fir de Geescht vum Här ze versichen? kuck, d'Féiss vun deenen, déi Äre Mann begruewen hunn, sinn bei der Dier, a wäerten dech erausdroen. 10 Dunn ass si direkt op seng Féiss gefall, an huet de Geescht opginn: an déi jonk Männer koumen eran, an hunn hir dout fonnt, an hir erausgedroen, si bei hirem Mann begruewen. 11 A grouss Angscht ass iwwer d'ganz Kierch komm, an iwwer all déi, déi dës Saache héieren hunn. 12 An duerch d'Hänn vun den Apostele ware vill Zeeche a Wonner ënner de Leit gemaach; (a si waren all zesummen an der Veranda vum Salomo. 13 A vun de Rescht huet kee Mënsch sech mat hinnen ugeschloss: awer d'Leit hunn se vergréissert. 14 A Gleeweger goufen der méi dem Här bäigefüügt, vill Männer a Fraen.) 15 Esou datt si déi Krank op d'Stroosse bruecht hunn, an se op Better a Canapéë geluecht hunn, fir datt op d'mannst de Schiet vum Péitrus, dee laanschtgaangen ass, e puer vun hinnen iwwerschatten. 16 Et ass och eng Villfalt aus de Stied ronderëm op Jerusalem komm, déi krank Leit bruecht hunn, an déi, déi mat onreine Geeschter besuergt waren: a si goufen all geheelt. 17 Dunn ass den Hohepriister opgestan, an all déi, déi mat him waren, (wat d'Secte vun de Sadducees ass), a ware mat Roserei gefëllt, 18 An hunn hir Hänn op d'Apostelen geluecht, an hunn se an de gemeinsame Prisong gesat. 19 Awer den Engel vum Här huet an der Nuecht d'Dieren vum Prisong opgemaach, an huet se erausbruecht a sot: 20 Géi, stoe a schwätzt am Tempel zu de Leit all d'Wierder vun dësem Liewen. 21 A wéi se dat héieren hunn, sinn si moies fréi an den Tempel gaang an hunn geléiert. Awer den Hohepriister ass komm, an déi, déi mat him waren, an hunn de Conseil zesummegeruff, an de ganze Senat vun de Kanner vun Israel, an an de Prisong geschéckt fir se ze bréngen. 22 Wéi awer d'Beamte koumen an si net am Prisong fonnt hunn, si si zréckkomm an hunn gesot: 23 Dee sot: De Prisong huet wierklech fonnt, datt mir mat all Sécherheet zougemaach hunn, an d'Wäerter stoungen dobaussen virun den Diere: awer wéi mir opgemaach hunn, hu mir kee Mënsch bannen fonnt. 24 Wéi den Hohepriister an de Kapitän vum Tempel an d'Hohepriister dës Saache héieren hunn, hunn si vun hinnen gezweiwelt, woubäi dat géif wuessen. 25 Du koum een an huet hinnen gesot a sot: Kuck, déi Männer, déi dir am Prisong gesat hutt, stinn am Tempel a léieren d'Leit. 26 Dunn ass de Kapitän mat den Offizéier gaangen, an huet se ouni Gewalt bruecht: well si hunn d'Leit gefaart, fir datt se net gestengelt gi wieren.

KAPITEL 5 1 Awer e bestëmmte Mann mam Numm Ananias, mat senger Fra Sapphira, hunn e Besëtz verkaf, 2 An huet en Deel vum Präis zréckgehalen, seng Fra huet och zouginn, an huet e bestëmmten Deel bruecht an et bei den Apostelen hir Féiss geluecht. 3 De Péitrus huet awer gesot: Ananias, firwat huet de Satan däin Häerz gefëllt fir dem Hellege Geescht ze léien an en Deel vum Präis vum Land zréckzehalen? 4 Wär et bliwwen ass, war et net dein? an nodeems se verkaf gouf, war et net an Ärer eegener Kraaft? firwat hutt Dir dës Saach an Ärem Häerz geduecht? du hues de Mënschen net gelunn, mee Gott. 5 An den Ananias, deen dës Wierder héieren huet, ass erofgefall an huet de Geescht opginn: a grouss Angscht koum op all déi, déi dës Saache héieren hunn.

91

Akten vun den Apostelen

27 A wéi si se bruecht hunn, hunn si se virum Conseil gestallt: an den Hohepriister huet si gefrot: 28 A soten: Hu mir iech net streng gebot, dass dir net an dësem Numm léiere sollt? a kuck, Dir hutt Jerusalem mat Ärer Doktrin gefëllt, a wëlles d'Blutt vun dësem Mann op eis ze bréngen. 29 Dunn hunn de Péitrus an déi aner Apostelen geäntwert a gesot: Mir solle Gott éischter nohuelen wéi de Mënschen. 30 De Gott vun eise Pappen huet de Jesus operstan, deen dir ëmbruecht hutt an un engem Bam hänkt. 31 Hien huet Gott mat senger rietser Hand erhiewen fir e Prënz an e Retter ze sinn, fir Israel d'Berou ze ginn, an d'Verzeiung vu Sënnen. 32 A mir si seng Zeien vun dëse Saachen; an esou ass och den Hellege Geescht, deen Gott hinnen ginn huet, déi him nolauschteren. 33 Wéi si dat héieren hunn, sinn si an d'Häerz geschnidde ginn, an hunn d'Berodung gemaach fir se ëmzebréngen. 34 Du stoung do een am Conseil op, e Pharisäer, mam Numm Gamaliel, en Dokter vum Gesetz, deen e Ruff ënner all de Leit hat, an huet d'Apostelen gebueden, e bësse Plaz erauszestellen; 35 A sot zu hinnen: Dir Männer vun Israel, passt op Iech selwer, wat dir wëllt maachen, fir dës Männer ze beréieren. 36 Well éier dës Deeg den Theudas opgestan ass, a sech selwer geprägt huet, datt hien een ass; zu deenen eng Zuel vu Männer, ongeféier véierhonnert, sech ugeschloss hunn: deen ëmbruecht gouf; an all, sou vill wéi him gefollegt hunn, goufen verspreet, an zu näischt bruecht. 37 No dësem Mann ass de Judas vu Galiläa an de Deeg vun der Steiererhéijung opgestan, an huet vill Leit no him gezunn: hien ass och ëmkomm; an all, och esou vill wéi him gefollegt hunn, goufen verspreet. 38 An elo soen ech Iech: Vermeit Iech vun dëse Männer, a loosst se eleng: well wann dëse Rot oder dës Aarbecht vu Männer ass, da wäert et zu näischt kommen: 39 Awer wann et vu Gott ass, kënnt Dir et net ëmbréngen; fir datt Dir wahrscheinlech net fonnt gëtt, fir géint Gott ze kämpfen. 40 A si hunn him zougestëmmt: a wéi si d'Apostelen geruff hunn an si geschloe hunn, hunn si gesot, datt si net am Numm vum Jesus sollte schwätzen, a loosse se goen. 41 A si sinn aus der Presenz vum Conseil fortgaang, si si frou, datt si wiirdeg gezielt gi fir Schimmt fir säin Numm ze leiden. 42 An all Dag am Tempel an an all Haus hunn si net opgehalen Jesus Christus ze léieren an ze priedegen.

5 An de Spréch huet der ganzer Masse gefall: a si hunn de Stephen gewielt, e Mann voller Glawen a vum Hellege Geescht, a Philippe, a Prochorus, an Nicanor, an Timon, a Parmenas, an Nicolas, e Proselyt vun Antiochia: 6 Déi si virun den Apostelen gestallt hunn: a wéi si gebiet hunn, hunn si hir Hänn op si geluecht. 7 An d'Wuert vu Gott ass eropgaang; an d'Zuel vun de Jünger huet sech zu Jerusalem vill multiplizéiert; an eng grouss Gesellschaft vun de Paschtéier waren dem Glawen gehorsam. 8 De Stephen, voller Glawen a Kraaft, huet grouss Wonner a Wonner ënner de Leit gemaach. 9 Dunn sinn e puer vun der Synagog opgestan, déi d'Synagog vun de Libertinen, an Cyrenians, an Alexandrians genannt gëtt, a vun hinnen aus Kilikien an Asien, déi mam Stephen streiden. 10 A si konnten d'Wäisheet an de Geescht net widderstoen, duerch deen hie geschwat huet. 11 Dunn hunn si d'Männer ënnerbruecht, déi gesot hunn: Mir hunn hien héieren, datt hie blasphemesche Wierder géint de Moses a géint Gott schwätzt. 12 A si hunn d'Leit opgereegt, an déi Eelst an d'Schrëftgeléiert, an si koumen op hien, hunn hien gefaangen an hunn hien an de Conseil bruecht. 13 An huet falsch Zeien opgestallt, déi gesot hunn: Dëse Mann hält net op mat blasphemesche Wierder géint dës helleg Plaz an d'Gesetz ze schwätzen: 14 Well mir hunn hien héieren soen, datt dëse Jesus vun Nazareth dës Plaz zerstéieren wäert, an d'Bräicher änneren, déi Moses eis geliwwert. 15 An all déi, déi am Conseil souzen, hunn hie fest op hie gekuckt, gesinn säi Gesiicht wéi et d'Gesiicht vun engem Engel gewiescht wier. KAPITEL 7 1 Du sot den Hohepriister: Sinn dat esou? 2 An hie sot: Männer, Bridder, a Pappen, lauschtert; De Gott vun der Herrlechkeet ass eise Papp Abraham erschéngt, wéi hien a Mesopotamien war, ier hien zu Charran gewunnt huet, 3 A sot zu him: Gitt dech aus dengem Land a vun Ärer Famill, a komm an d'Land, dat ech dir weisen wäert. 4 Du koum hien aus dem Land vun de Chaldeer, an huet zu Charran gewunnt: a vun do aus, wéi säi Papp dout war, huet hien hien an dëst Land ewechgeholl, an deem dir elo wunnt. 5 An hien huet him keng Ierfschaft dran ginn, nee, net sou vill wéi fir säi Fouss ze setzen: awer hien huet versprach, datt hien him et fir e Besëtz géif ginn, a säi Som no him, wann hien nach kee Kand hat. . 6 A Gott huet op dës Manéier geschwat, datt säi Som an engem frieme Land wunne soll; an datt se se an d'Knechtschaft bréngen, a si véierhonnert Joer béis froen. 7 An d'Natioun, zu där se an der Knechtschaft sinn, wäert ech riichten, sot Gott: an duerno wäerte se erauskommen a mech op dëser Plaz déngen. 8 An hien huet him de Bund vun der Beschneidung ginn: an dofir huet den Abraham den Isaac gebuer, an huet him den aachten Dag beschnidden; an den Isaac huet de Jakob gebuer; an de Jakob huet déi zwielef Patriarchen gebuer.

KAPITEL 6 1 An deenen Deeg, wéi d'Zuel vun de Jünger multiplizéiert gouf, ass et e Gemummel vun de Griichen géint d'Hebräer opkomm, well hir Witfraen am alldeegleche Ministère vernoléissegt goufen. 2 Dunn hunn déi Zwielef d'Multialitéit vun de Jünger bei si geruff, a gesot: Et ass kee Grond, datt mir d'Wuert vu Gott verloossen an Dëscher déngen. 3 Dofir, Bridder, kuckt iech siwe Männer mat éierleche Bericht aus, voller Hellege Geescht a Wäisheet, déi mir iwwer dëst Geschäft ernennen kënnen. 4 Awer mir wäerten eis dauernd un d'Gebied ginn, an dem Ministère vum Wuert.

92

Akten vun den Apostelen

9 An d'Patriarchen, déi vu Näid bewegt sinn, hunn de Joseph an Ägypten verkaaft: awer Gott war mat him, 10Unn huet hien aus all senge Leiden befreit, an huet him Gunst a Wäisheet an de Siicht vum Pharao, dem Kinnek vun Ägypten, ginn; an hien huet him Gouverneur iwwer Ägypten a säi ganzt Haus gemaach. 11 Elo koum et Mangel iwwer d'ganz Land vun Ägypten a Chanaan, a grouss Leed: an eis Pappen hunn keng Ënnerhalt fonnt. 12 Wéi de Jakob awer héieren huet, datt et Mais an Ägypten wier, huet hien eis Pappen als éischt erausgeschéckt. 13 An déi zweet Kéier gouf de Joseph senge Bridder bekannt gemaach; an dem Joseph seng Famill gouf dem Pharao bekannt gemaach. 14 Dunn huet de Joseph geschéckt, an huet säi Papp Jakob bei hie geruff, an all seng Famill, siechzeg a fofzéng Séilen. 15 De Jakob ass an Ägypten erofgaang an ass gestuerwen, hien an eis Pappen, 16 A si goufen a Sichem iwwergefouert an am Graf geluecht, dat den Abraham fir eng Zomm Suen vun de Jongen vum Emmor, dem Papp vu Sichem, kaaft huet. 17 Awer wéi d'Zäit vum Verspriechen no koum, wat Gott dem Abraham vereedegt hat, sinn d'Leit an Ägypten gewuess a multiplizéiert, 18 Bis en anere Kinnek opgestan ass, deen de Joseph net kannt huet. 19 Déi selwecht huet subtil mat eiser Famill gehandelt, a Béis huet eis Pappe gefrot, fir datt se hir jonk Kanner erausgoen, bis zum Enn si net liewen. 20 An där Zäit gouf de Moses gebuer, a war ganz schéin, an huet dräi Méint am Haus vu sengem Papp ernärt: 21 A wéi hien erausgehäit gouf, huet dem Pharao seng Duechter hien opgeholl an hie fir hiren eegene Jong ernäert. 22 De Moses war an all der Wäisheet vun den Ägypter geléiert, a war mächteg a Wierder an a Wierker. 23 A wéi hie voll véierzeg Joer al war, ass et an säin Häerz komm fir seng Bridder, d'Kanner vun Israel ze besichen. 24 A wéi ee vun hinnen onrecht gesinn huet, huet hien him verdeedegt, an deen ënnerdréckt huet, an huet den Ägypter geschloen: 25 Well hien huet ugeholl, datt seng Bridder verstanen hunn, wéi Gott duerch seng Hand si géif befreien: awer si hunn et net verstanen. 26 An den nächsten Dag huet hie sech hinne gewisen, wéi si sech gekämpft hunn, an hätt se erëm openee gesat, a gesot: Hären, dir sidd Bridder; firwat hues du deen een aneren falsch? 27 Deen awer, deen säin Noper falsch gemaach huet, huet hien ewechgehäit a gesot: Wien huet dech zum Herrscher a Riichter iwwer eis gemaach? 28 Wëllt Dir mech ëmbréngen, wéi Dir den Ägypter gëschter gemaach hutt? 29 Dunn ass de Moses bei dësem Spréch geflücht, a war e Friemen am Land Madian, wou hien zwee Jongen gebuer huet. 30 A wéi véierzeg Joer ofgelaaf waren, ass him an der Wüst vum Bierg Sina en Engel vum Här an enger Feierflam an engem Busch erschéngen. 31 Wéi de Moses et gesinn huet, huet hien sech iwwer d'Vue gefrot: a wéi hien no koum fir et ze gesinn, ass d'Stëmm vum Här zu him komm:

32 A sot: Ech sinn de Gott vun denge Pappen, de Gott vum Abraham, an de Gott vum Isaac, an de Gott vum Jakob. Dunn huet de Moses geziddert, an huet net getraut ze gesinn. 33 Du sot den HÄR zu him: Huel deng Schong vun denge Féiss aus, well d'Plaz, wou Dir stitt, ass helleg Buedem. 34 Ech hunn gesinn, ech hunn d'Leed vu mengem Vollek gesinn, dat an Ägypten ass, an ech hunn hir Stréimung héieren, an ech sinn erofgaang fir se ze befreien. An elo komm, ech schécken dech an Ägypten. 35 Dëse Moses, deen si refuséiert hunn, a gesot: Wien huet dech zum Herrscher a Riichter gemaach? datselwecht huet Gott geschéckt fir en Herrscher an en Erléiser ze sinn duerch d'Hand vum Engel, deen him am Busch erschéngt. 36 Hien huet se erausbruecht, nodeems hien Wonner an Zeeche am Land vun Ägypten gewisen huet, an am Roude Mier an an der Wüst véierzeg Joer. 37 Dëst ass de Moses, deen zu de Kanner vun Israel gesot huet: E Prophéit soll den HÄR Äre Gott fir Iech vun Äre Bridder operstoen, sou wéi ech; hien soll dir héieren. 38 Dëst ass hien, deen an der Kierch an der Wüst war mam Engel, deen zu him um Bierg Sina geschwat huet, a mat eise Pappen: deen déi lieweg Orakel krut fir eis ze ginn: 39 Un deenen eis Pappen net nohale wollten, mä hie vun hinne gedréckt hunn, an an hiren Häerzer erëm an Ägypten zréckkoum. 40 A sot zu Aaron: Maacht eis Gëtter, fir virun eis ze goen: well dëse Moses, deen eis aus dem Land vun Ägypten erausbruecht huet, wësse mir net, wat vun him ginn ass. 41 A si hunn an deenen Deeg e Kallef gemaach, an dem Idol geaffert, a si frou iwwer d'Wierker vun hiren eegenen Hänn. 42 Dunn huet Gott sech ëmgedréit, an huet si opginn, fir den Himmelshost ze bidden; wéi et am Buch vun de Prophéiten geschriwwen ass, O Dir Haus vun Israel, hutt Dir mir ëmbruecht Béischt an Affer am Laf vu véierzeg Joer an der Wüst ugebueden? 43 Jo, Dir hutt den Tabernakel vum Moloch opgeholl, an de Stär vun Ärem Gott Remfan, Figuren, déi Dir gemaach hutt fir se ze bidden: an ech wäert dech iwwer Babylon fortdroen. 44 Eis Pappen haten den Zeientabernakel an der Wüst, wéi hien ernannt hat, a mam Moses geschwat huet, datt hien et soll maachen no der Moud, déi hie gesinn huet. 45 Déi och eis Pappen, déi duerno koumen, mam Jesus an de Besëtz vun den Heiden agefouert hunn, déi Gott virun d'Gesiicht vun eise Pappen erausgedriwwen huet, bis an d'Deeg vum David; 46 Deen huet Gnod viru Gott fonnt, a wollt en Tabernakel fir de Gott vum Jakob fannen. 47 De Salomo huet him awer en Haus gebaut. 48 Awer den Allerhéichsten wunnt net an Tempelen, déi mat Hänn gemaach goufen; wéi seet de Prophéit, 49 Den Himmel ass mäin Troun, an d'Äerd ass mäi Fousshocker: wat fir eng Haus wäert Dir mir bauen? seet den HÄR: Oder wat ass d'Plaz vu mengem Rescht? 50 Huet meng Hand net all dës Saachen gemaach? 51 Dir steifen Hals an Onbeschneidungen am Häerz an Oueren, dir widderstoen ëmmer den Hellege Geescht: wéi Är Pappen dat gemaach hunn, also maacht Dir. 52 Wéi eng vun de Prophéiten hunn Är Pappen net verfollegt? a si hunn se ëmbruecht, déi virdru vum

93

Akten vun den Apostelen

Kommen vum Just One gewisen hunn; vun deenen dir elo d'Verréider a Mäerder waart: 53 Déi d'Gesetz duerch d'Bestëmmung vun Engelen opgeholl hunn an et net gehale hunn. 54 Wéi si dës Saache héieren hunn, sinn si an d'Häerz geschnidden, a si hunn him mat hiren Zänn geknascht. 55 Awer hien, voll vum Hellege Geescht, huet stänneg an den Himmel opgekuckt, an huet d'Herrlechkeet vu Gott gesinn, an de Jesus op der rietser Hand vu Gott, 56 A sot: Kuck, ech gesinn den Himmel opgemaach, an de Mënschejong op der rietser Hand vu Gott steet. 57 Dunn hunn si mat enger haarder Stëmm geruff, an hunn hir Oueren opgehalen, a si mat engem Accord op hie gelaf, 58 An hien huet hien aus der Stad erausgehäit an hie gestennegt: an d'Zeien hunn hir Kleeder bei de Féiss vun engem jonke Mann geluecht, deem säin Numm Saul war. 59 A si hunn de Stephen gestennegt, a Gott uruffen a gesot: Här Jesus, empfänkt mäi Geescht. 60 An hien huet sech op de Knéi gefall an huet mat haarder Stëmm geruff: Här, leet hinnen dës Sënn net op. A wéi hien dat gesot hat, ass hien ageschlof.

14 Wéi d'Apostelen, déi zu Jerusalem waren, héieren hunn, datt Samaria d'Wuert vu Gott kritt hat, hunn si hinnen de Péitrus an de Johannes geschéckt: 15 Wien, wéi se erofkomm sinn, fir si gebiet hunn, datt si den Hellege Geescht kréien kéinten: 16 (Fir bis elo war hien op kee vun hinnen gefall: nëmmen si goufen am Numm vum Här Jesus gedeeft.) 17 Dunn hunn si hir Hänn op si geluecht, a si kruten den Hellege Geescht. 18 A wéi de Simon gesinn huet, datt duerch d'Hänn vun den Apostelen den Hellege Geescht ginn ass, huet hien hinnen Sue ugebueden, 19 Si soten: Gëff mir och dës Kraaft, fir datt jidderengem, deen ech d'Hänn leeën, den Hellege Geescht kritt. 20 De Péitrus sot zu him: "Deng Sue stierwen mat dir, well Dir geduecht hutt, datt d'Geschenk vu Gott mat Geld kaaft ka ginn. 21 Du hues weder Deel nach Lot an dëser Matière: well däin Häerz ass net richteg an de Ae vu Gott. 22 Maacht Iech also ëm vun dëser Är Béisheet, a biet Gott, wa vläicht de Gedanke vun Ärem Häerz Iech verginn kann. 23 Well ech verstinn, datt Dir an der Galle vu Batterkeet sidd, an an der Bindung vun der Ongerechtegkeet. 24 Dunn huet de Simon geäntwert a gesot: Biet den Här fir mech, datt näischt vun dëse Saachen, déi dir geschwat hutt, op mech kommen. 25 A si, wéi se Zeien an d'Wuert vum Här gepriedegt haten, sinn zréck op Jerusalem, an hunn d'Evangelium a ville Dierfer vun de Samaritaner gepriedegt. 26 Un den Engel vum HÄR huet zum Philippe geschwat a gesot: Stitt op, a gitt no Süden op de Wee, dee vu Jerusalem op Gaza erof geet, dat ass Wüst. 27 An hien ass opgestan an ass gaang: a kuck, e Mann vun Äthiopien, en Eunuch vu grousser Autoritéit ënner dem Candace, der Kinnigin vun den Äthiopier, déi d'Verantwortung iwwer all hire Schatz hat an op Jerusalem komm ass fir ze bidden, 28 Hie koum zréck, a souz a sengem Won, huet de Prophet Esaias gelies. 29 Du sot de Geescht zum Philippe: Géi no, a schléisst dech un dëse Won. 30 De Philippe ass dohinner bei hie gelaf, an huet hien héieren, wéi hien de Prophet Esaias liesen, a sot: Verstees du, wat s du liess? 31 An hie sot: Wéi kann ech, ausser datt ee Mënsch mech leet? An hien huet de Philippe gewënscht, datt hie géif kommen a mat him sëtzen. 32 D'Plaz vun der Schrëft, déi hie gelies huet, war dëst: Hie gouf als Schof op d'Schluecht gefouert; a wéi e Lämmche stomm viru sengem Schéier, sou huet hien de Mond net opgemaach: 33 A senger Vernüderung gouf säi Uerteel ewechgeholl: a wien wäert seng Generatioun erklären? well säi Liewe gëtt vun der Äerd geholl. 34 An den Eunuch huet dem Philippe geäntwert a gesot: Ech bieden dech, vu wiem schwätzt de Prophéit dat? vu sech selwer oder vun engem anere Mann? 35 Dunn huet de Philippe säi Mond opgemaach an ugefaang mat der selwechter Schrëft, an huet him de Jesus gepriedegt.

KAPITEL 8 1 An de Saul huet zu sengem Doud zougestëmmt. An deemools gouf et eng grouss Verfollegung géint d'Kierch, déi zu Jerusalem war; a si goufen all am Ausland duerch d'Regiounen vu Judäa a Samaria verspreet, ausser d'Apostelen. 2 An fromme Männer hunn de Stephen op säi Begriefnis gedroen, an hunn grouss Geklaut iwwer hie gemaach. 3 Wat de Saul ugeet, hien huet d'Kierch zerstéiert, an an all Haus gaang, a Männer a Frae gehal, huet si an de Prisong bruecht. 4 Dofir sinn déi, déi am Ausland verspreet waren, iwwerall gaang fir d'Wuert ze priedegen. 5 Dunn ass de Philippe erofgaang an d'Stad Samaria, an huet hinnen de Christus gepriedegt. 6 An d'Leit hunn eens op déi Saachen opgepasst, déi de Philippe gesot huet, héieren a gesinn d'Wonner, déi hie gemaach huet. 7 Fir onrein Séilen, déi mat haarter Stëmm kräischen, sinn aus villen erauskomm, déi mat hinnen besat waren: a vill mat Lähmung geholl, an déi Lamm waren, goufen geheelt. 8 An et war grouss Freed an där Stad. 9 Awer et war e gewësse Mann, genannt Simon, dee fréier an der selwechter Stad Zauberer benotzt huet an d'Leit vu Samaria verzaubert huet, a gesot huet, datt hie selwer e grousse war: 10 Op déi si all opgepasst hunn, vum Klengste bis op dee gréisste, a gesot: Dëse Mann ass déi grouss Kraaft vu Gott. 11 A si hu sech op hie berécksiichtegt, well hie vu laanger Zäit si mat Zauberer verzaubert hat. 12 Awer wéi si de Philippe gegleeft hunn, wat d'Saache betreffend d'Kinnekräich vu Gott an den Numm vu Jesus Christus gepriedegt hunn, si goufen gedeeft, Männer a Fraen. 13 Dunn huet de Simon selwer och gegleeft: a wéi hie gedeeft gouf, ass hie mam Philippe weidergaang an huet sech gefrot, wéi hien d'Wonner an d'Zeeche gesinn huet, déi gemaach gi sinn.

94

Akten vun den Apostelen

36 A wéi se op de Wee gaange sinn, koumen si bei e bestëmmt Waasser: an den Eunuch sot: Kuckt, hei ass Waasser; wat behënnert mech fir gedeeft ze ginn? 37 De Philippe sot: Wann Dir mat Ärem ganzen Häerz gleeft, da kënnt Dir. An hien huet geäntwert a gesot: Ech gleewen, datt de Jesus Christus de Jong vu Gott ass. 38 An hien huet dem Won gebueden ze stoen: a si sinn allebéid an d'Waasser erofgaang, de Philippe an den Eunuch; an hien huet him gedeeft. 39 A wéi se aus dem Waasser eropkoumen, huet de Geescht vum Här de Philippe ewechgeholl, datt den Eunuch hien net méi gesinn huet: an hien ass mat Freed fortgaang. 40 De Philippe gouf awer zu Azotus fonnt, an ass duerchgaang an huet an all de Stied gepriedegt, bis hien op Cäsarea koum.

15 Awer den Här sot zu him: Gitt de Wee, well hien ass e gewielte Schiff fir mech, fir mäi Numm virun de Heiden, a Kinneken an de Kanner vun Israel ze droen: 16 Well ech wäert him weisen, wéi grouss Saachen hie muss fir mäin Numm leiden. 17 An den Ananias ass op de Wee gaang, an ass an d'Haus gaang; an d'Hänn op hie geluecht, sot: Brudder Saul, den Här, och de Jesus, deen Iech um Wee erschéngt wéi Dir komm sidd, huet mech geschéckt, fir datt Dir Är Siicht kritt a mam Hellege Geescht gefëllt sidd. 18 An direkt ass et vu sengen Ae gefall, wéi et Schuppen gewiescht wier: an hie krut direkt Siicht, ass opgaang a gouf gedeeft. 19 A wéi hie Fleesch kritt huet, gouf hie gestäerkt. Dunn war de Saul bestëmmten Deeg mat de Jünger, déi zu Damaskus waren. 20 An direkt huet hien de Christus an de Synagogen gepriedegt, datt hien de Jong vu Gott ass. 21Awer all déi, déi hien héieren hunn, waren erstaunt a soten; Ass dat net deen, deen déi zerstéiert huet, déi dësen Numm zu Jerusalem genannt hunn, an heihinner komm ass fir dës Absicht, fir datt hien se gebonnen un d'Hohepriister bréngt? 22 De Saul huet awer ëmmer méi a Kraaft gewuess, an huet d'Judden, déi zu Damaskus gewunnt hunn, duerchernee gemaach, a beweist datt dëst de Christus ass. 23 Nodeem déi vill Deeg erfëllt waren, hunn d'Judden d'Berodung gemaach fir hien ëmzebréngen: 24 Awer hir Erwaardung war vum Saul bekannt. A si hunn d'Paart Dag an Nuecht nogekuckt fir hien ëmzebréngen. 25 Dunn hunn d'Jünger hien an der Nuecht geholl an hunn hie bei der Mauer an engem Kuerf erofgelooss. 26 Wéi de Saul op Jerusalem komm ass, huet hie probéiert sech mat de Jünger ze verbannen: awer si hunn all Angscht virun him gemaach, an hunn net gegleeft datt hien e Jünger wier. 27 De Barnabas huet hien awer geholl an hien bei d'Apostelen bruecht an hinnen erkläert, wéi hien den Här um Wee gesinn huet, an datt hie mat him geschwat huet, a wéi hie couragéiert zu Damaskus am Numm vum Jesus gepriedegt huet. 28 An hie war mat hinnen, a koum a Jerusalem eran an ass erausgaang. 29 An hien huet couragéiert am Numm vum Här Jesus geschwat an huet géint d'Griecher gestridden: awer si sinn gaang fir hien ëmzebréngen. 30 Wéi d'Bridder dat wossten, hunn si hien op Cesarea erof bruecht an hien op Tarsus geschéckt. 31 Dunn haten d'Kierchen uechter d'ganz Judéa a Galiläa a Samaria raschten, a goufen opgebaut; a wandelen an der Angscht vum Här, an am Komfort vum Hellege Geescht, goufen multiplizéiert. 32 An et ass geschitt, wéi de Péitrus duerch all Quartier passéiert ass, ass hien och bei den Hellegen erofgaang, déi zu Lydda gewunnt hunn. 33 An do huet hien e Mann fonnt, deen Aeneas genannt gouf, dee säi Bett aacht Joer behalen huet, a krank war vun der Lähmung. 34 De Péitrus sot zu him: Aeneas, Jesus Christus mécht dech gesond: maach op a maacht däi Bett. An hien ass direkt opgestan.

KAPITEL 9 1 De Saul, deen awer Geforen a Schluechten géint d'Jünger vum Här ausgeléist huet, ass bei den Hohepriister gaang. 2 An hie wollt vun him Bréif un Damaskus un d'Synagogen, datt wann hien iergendeen vun dësem Wee fonnt huet, ob si Männer oder Frae waren, hie kéint se gebonnen op Jerusalem bréngen. 3 A wéi hie reest, ass hien no bei Damaskus komm: an op eemol blénkt et ëm hien e Liicht vum Himmel: 4 An hien ass op d'Äerd gefall, an huet eng Stëmm héieren, déi zu him seet: Saul, Saul, firwat verfollegs du mech? 5 An hie sot: Wien bass du, Här? An den Här sot: Ech sinn de Jesus, deen Dir verfollegt: et ass schwéier fir Iech géint d'Stécker ze schloen. 6 An hien huet geziddert an erstaunt gesot: Här, wat wëlls du, datt ech maachen? An den HÄR sot zu him: Stitt op, a gitt an d'Stad, an et wäert Iech gesot ginn, wat Dir maache musst. 7 An d'Männer, déi mat him gereest sinn, stoungen sprachlos an hunn eng Stëmm héieren, awer kee Mënsch gesinn. 8 De Saul ass vun der Äerd opgestan; a wéi seng Aen opgemaach goufen, huet hie kee Mënsch gesinn: awer si hunn him bei der Hand gefouert an hien an Damaskus bruecht. 9 An hien war dräi Deeg ouni Siicht, a weder giess nach drénken. 10 An et war e gewësse Jünger zu Damaskus, genannt Ananias; an zu him sot den Här an enger Visioun: Ananias. An hie sot: Kuck, ech sinn hei, Här. 11 An den HÄR sot zu him: Maacht Iech op, a gitt op d'Strooss, déi riicht genannt gëtt, a frot am Haus vum Judas no engem, deen Saul genannt gëtt, vun Tarsus: well kuck, hie biet! 12 An huet an enger Visioun e Mann gesinn, deen den Ananias genannt ass, erakoum, an huet seng Hand op hie geluecht, fir datt hie seng Siicht kritt. 13 Dunn huet den Ananias geäntwert: Här, ech hunn vu ville vun dësem Mann héieren, wéi vill Béis hien den Hellegen zu Jerusalem gemaach huet: 14 An hei huet hien Autoritéit vun den Hohepriister fir all ze binden, déi Ären Numm uruffen.

95

Akten vun den Apostelen

35 Un all déi, déi zu Lydda a Saron wunnen, hunn hien gesinn, an hunn sech zum Här ëmgedréit. 36 Elo war zu Joppe e gewësse Jünger, deen Tabitha genannt gouf, deen duerch Interpretatioun Dorcas genannt gëtt: dës Fra war voll vu gudde Wierker an Almosten, déi si gemaach huet. 37 An et ass an deenen Deeg geschitt, datt si krank war a gestuerwen ass: wiem, wéi se gewäsch haten, si hunn se an eng Uewerkammer geluecht. 38 A well d'Lydda no bei Joppe war, an d'Jünger héieren haten, datt de Péitrus do war, hunn si him zwee Männer geschéckt, an hunn hie gewënscht, datt hien net géif ophalen, bei si ze kommen. 39 Dunn ass de Péitrus opgestan an ass mat hinnen gaang. Wéi hie komm ass, hunn si hien an d'Uewerkammer bruecht: an all d'Witfrae stoungen bei him a kräischen, an hunn d'Mäntel an d'Kleeder gewisen, déi Dorcas gemaach huet, wärend si bei hinnen war. 40 De Péitrus huet se awer all erausgestallt, an huet sech geknéit a gebiet; an huet hien op de Kierper gedréint, sot: Tabitha, komm op. A si huet hir Aen opgemaach: a wéi si de Péitrus gesinn huet, souz si op. 41 An hien huet hir d'Hand ginn an hir opgehuewe, a wéi hien d'Hellegen an d'Witfra geruff hat, huet si lieweg presentéiert. 42 An et war uechter Joppe bekannt; a vill hunn un den Här gegleeft. 43 An et ass geschitt, datt hie vill Deeg zu Joppe war mat engem Simon, engem Gierwer.

11 An huet den Himmel gesinn opgemaach, an e bestëmmt Schëff bei him erofgeet, wéi et e grousst Blat gewiescht wier an de véier Ecker, an op d'Äerd erofgelooss: 12 Wou waren all Zort vu véierfouss Déieren vun der Äerd, a wëll Déieren, a Kreep Saachen, a Vullen vun der Loft. 13 An et koum eng Stëmm zu him: Stéch op, Péitrus; ëmbréngen, an iessen. 14 De Péitrus huet awer gesot: Net esou, Här; well ech hunn ni eppes giess, wat allgemeng oder onrein ass. 15 An d’Stëmm huet nach eng Kéier zu him geschwat: Wat Gott gereinegt huet, dat nennt Dir net allgemeng. 16 Dëst gouf dräimol gemaach: an d'Schëff gouf erëm an den Himmel opgeholl. 17 Wéi de Péitrus u sech selwer gezweiwelt huet, wat dës Visioun, déi hie gesinn hätt, bedeite sollt, kuck, déi Männer, déi vum Cornelius geschéckt goufen, haten dem Simon säi Haus gefrot, a si virun der Paart stoungen. 18 An hien huet geruff a gefrot, ob de Simon, deen de Péitrus genannt gouf, do ënnerbruecht wier. 19 Wéi de Péitrus un d'Visioun geduecht huet, sot de Geescht zu him: Kuck, dräi Männer sichen dech. 20 Stitt also op, a gitt dech erof, a gitt mat hinnen, ouni zweiwelt näischt: well ech hunn se geschéckt. 21 Dunn ass de Péitrus erofgaang bei de Männer, déi vum Cornelius bei hie geschéckt goufen; a sot: "Kuckt, ech sinn deen, deen Dir sicht: Wat ass d'Ursaach, firwat Dir komm sidd? 22 A si soten: De Cornelius, de Centurion, e gerechte Mann, an dee Gott Angscht huet, a vu guddem Bericht ënner der ganzer Natioun vun de Judden, gouf vu Gott vun engem hellege Engel gewarnt, fir dech a säi Haus ze schécken an ze héieren. Wierder vun dir. 23 Dunn huet hien se erageruff, an huet se ënnerbruecht. An de Moien ass de Péitrus mat hinnen fortgaang, a verschidde Bridder vu Joppe si mat him begleet. 24A muer nodeem si se a Cäsarea gaangen. An de Cornelius huet op si gewaart, an huet seng Verwandten an no Frënn zesummegeruff. 25 Wéi de Péitrus erakoum, huet de Cornelius him begéint, an ass op seng Féiss gefall, an huet hie veréiert. 26 De Péitrus huet hien awer opgeholl a gesot: Stitt op; Ech selwer sinn och e Mann. 27 A wéi hie mat him geschwat huet, ass hien eragaang an huet vill fonnt, déi zesumme waren. 28 An hie sot zu hinnen: Dir wësst, datt et onerlaabt ass fir e Mann, deen e Judd ass, sech ze halen, oder bei engem vun enger anerer Natioun ze kommen; mee Gott huet mir gewisen, datt ech kee Mënsch normal oder onrein nennen soll. 29 Dofir sinn ech bei Iech komm ouni ze widderstoen, soubal ech geschéckt gi sinn: Ech froen dofir, fir wéi eng Absicht Dir fir mech geschéckt hutt? 30 An de Cornelius sot: Virun véier Deeg hunn ech bis dës Stonn gefast; an an der néngten Stonn hunn ech a mengem Haus gebiet, a kuck, e Mann stoung virun mir an hell Kleeder, 31 A sot: Cornelius, däi Gebied ass gelauschtert, an deng Almosen sinn an d'Ae vu Gott erënnert. 32 Schéckt also op Joppe, a ruff de Simon heihinner, deem säi Familljen de Péitrus ass; hien ass am Haus vun engem Simon, engem Gierwer bei der Mier Säit ënnerbruecht: deen, wann hie kënnt, zu dir schwätzen soll.

KAPITEL 10 1Et war e Mann zu Cesarea, dee Cornelius genannt huet, e Centurion vun der Band, déi italienesch Band genannt gëtt, 2 En fromme Mann, an een deen Gott mat sengem ganzen Haus gefaart huet, deen dem Vollek vill Almost ginn huet an ëmmer zu Gott gebiet huet. 3 Hien huet an enger Visioun offensichtlech iwwer déi néngte Stonn vum Dag gesinn, datt en Engel vu Gott bei hie koum, a sot zu him: Cornelius. 4 A wéi hien op hie gekuckt huet, huet hien Angscht a sot: Wat ass et, Här? An hien huet zu him gesot: Deng Gebieder an deng Almosen sinn opkomm fir eng Erënnerung virun Gott. 5 A schéckt elo Männer op Joppe, a rufft een Simon, deem säi Familljen de Péitrus ass: 6 Hie wunnt bei engem Simon, engem Gierwer, deem säin Haus um Mier ass: hie soll dir soen, wat dir maache sollt. 7 A wéi den Engel, dee mam Cornelius geschwat huet, fortgaang ass, huet hien zwee vu senge Hausdénger geruff, an en fromm Zaldot vun deenen, déi ëmmer op hie gewaart hunn; 8 A wéi hien hinnen all dës Saache gesot huet, huet hien se op Joppe geschéckt. 9 Dee Muer, wéi si op hirer Rees gaange sinn, a si bei d'Stad koumen, ass de Péitrus op d'Haustop eropgaang fir ongeféier déi sechst Stonn ze bieden: 10 An hie gouf ganz hongereg, a géif giess hunn: awer wéi si sech fäerdeg gemaach hunn, ass hien an eng Trance gefall,

96

Akten vun den Apostelen

33 Dofir hunn ech dech direkt geschéckt; an Dir hutt gutt gemaach, datt Dir komm sidd. Elo si mir all hei viru Gott präsent, fir alles ze héieren, wat Dir vu Gott gebot gëtt. 34 Dunn huet de Péitrus säi Mond opgemaach a gesot: Ech verstinn, datt Gott kee Respekt vu Persounen ass: 35 Awer an all Natioun gëtt deen, deen hien Angscht huet a Gerechtegkeet schafft, mat him ugeholl. 36 D'Wuert, dat Gott un d'Kanner vun Israel geschéckt huet, de Fridde vu Jesus Christus priedegt: (hien ass Här vun allem:) 37 Dat Wuert, ech soen, Dir wësst, dat a ganz Judéa publizéiert gouf, an ugefaang vu Galiläa, no der Daf, déi de Johannes gepriedegt huet; 38 Wéi Gott de Jesus vun Nazareth mam Hellege Geescht a mat Kraaft gesalft huet: deen ëmgaang ass, gutt ze maachen, an all heelen, déi vum Däiwel ënnerdréckt waren; well Gott war mat him. 39 A mir sinn Zeien vun allem, wat hien am Land vun de Judden gemaach huet, an zu Jerusalem; deen si ëmbruecht an un engem Bam hänken: 40 Hien huet Gott den drëtten Dag operstan an huet him offen gewisen; 41 Net un all d'Leit, mee un Zeien, déi virdru vu Gott gewielt goufen, och un eis, déi mat him giess an drénken hunn, nodeems hien aus den Doudegen opgestan ass. 42 An hien huet eis gebueden fir d'Leit ze priedegen an ze bestätegen, datt et deen ass, dee vu Gott als Riichter vu Schnell an Doud geweit gouf. 43 Zu him ginn all d'Prophéiten Zeien, datt duerch säin Numm jiddereen, deen un hie gleeft, d'Verzeiung vu Sënne kritt. 44 Wéi de Péitrus nach dës Wierder geschwat huet, ass den Hellege Geescht op all déi gefall, déi d'Wuert héieren hunn. 45A si vun der Beschneidung, déi gegleeft hunn, waren erstaunt, sou vill wéi mam Péitrus komm sinn, well dat och op d'Heiden d'Geschenk vum Hellege Geescht ausgegoss gouf. 46 Well si hunn héieren, datt si mat Sproochen schwätzen, a Gott grouss ginn. Dunn huet de Peter geäntwert: 47 Kann iergendeen Waasser verbidden, datt dës net gedeeft ginn, déi den Hellege Geescht esou gutt wéi mir kritt hunn? 48 An hien huet hinne gebueden am Numm vum Här gedeeft ze ginn. Dunn hunn si him gebiet fir bestëmmten Deeg ze bleiwen.

6 Op deem, wéi ech meng Ae befestegt haten, hunn ech nogeduecht an hunn véierfouss Déieren vun der Äerd gesinn, a wëll Déieren, a Kreepdénger, a Vullen vun der Loft. 7 An ech hunn eng Stëmm héieren, déi zu mir seet: Stitt op, Péitrus; ëmbréngen an iessen. 8 Awer ech hunn gesot: Net esou, Här, well näischt gemeinsam oder onrein ass zu all Moment a mäi Mond komm. 9 Awer d'Stëmm huet mir erëm vum Himmel geäntwert: Wat Gott gereinegt huet, dat rufft Dir net allgemeng. 10 An dat ass dräimol gemaach: an all goufen erëm an den Himmel opgezunn. 11 A kuck, direkt waren dräi Männer an d'Haus komm, wou ech war, aus Cäsarea op mech geschéckt. 12 An de Geescht huet mir gesot, mat hinnen ze goen, ouni ze zweiwelen. Ausserdeem hunn dës sechs Bridder mech begleet, a mir sinn an d'Haus vum Mann gaang: 13 An hien huet eis gewisen, wéi hien en Engel a sengem Haus gesinn hat, dee stoung an zu him sot: Schéckt Männer op Joppe, a rufft de Simon, deem säi Familljen de Péitrus ass; 14 Wien wäert Iech Wierder soen, wouduerch Dir an Äert ganzt Haus gerett ginn. 15 A wéi ech ugefaang hunn ze schwätzen, ass den Hellege Geescht op si gefall, wéi op eis am Ufank. 16 Dunn hunn ech un d'Wuert vum Här erënnert, wéi hie gesot huet: De Johannes huet wierklech mat Waasser gedeeft; awer Dir wäert mam Hellege Geescht gedeeft ginn. 17 Well dann Gott hinnen dat ähnlecht Geschenk huet wéi hien eis gemaach huet, déi un den Här Jesus Christus gegleeft hunn; wat war ech, datt ech Gott widderstoen konnt? 18 Wéi si dës Saache héieren hunn, hu si sech roueg gehalen, an hunn Gott verherrlecht a gesot: Dunn huet Gott och den Heiden d'Berouegung zum Liewen ginn. 19 Déi, déi an d'Ausland verspreet waren, sinn duerch d'Verfolgung, déi iwwer de Stephen entstane sinn, bis op Phénik, an Zypern, an Antiochia gereest, an hunn d'Wuert fir kengem awer nëmmen un de Judden gepriedegt. 20 Un e puer vun hinne ware Männer vun Zypern a Cyrene, déi, wéi se op Antiochien komm sinn, mat de Griichen geschwat hunn, an den Här Jesus gepriedegt hunn. 21 An d'Hand vum Här war mat hinnen: an eng grouss Zuel huet gegleeft, an huet sech zum Här ëmgedréit. 22 Dunn koumen d'Noriichte vun dëse Saachen an d'Ouere vun der Kierch, déi zu Jerusalem war: a si hunn de Barnabas geschéckt, fir bis op Antiochia ze goen. 23 Deen, wéi hien komm ass, an d'Gnod vu Gott gesinn huet, war frou, an huet se all opgefuerdert, datt si mat Häerzenszweck un den Här hänken. 24 Well hien war e gudde Mann, a voller Hellege Geescht a Glawen: a vill Leit goufen dem Här bäigefüügt. 25 Dunn ass de Barnabas op Tarsus fortgaang, fir de Saul ze sichen: 26 A wéi hien hie fonnt hat, huet hien hien op Antiochien bruecht. An et ass geschitt, datt e ganzt Joer si sech mat der Kierch versammelt hunn, a vill Leit geléiert. An d'Jünger goufen als éischt Chrëschten an Antiochien genannt. 27 An dësen Deeg koumen Prophéiten vu Jerusalem op Antiochien.

KAPITEL 11 1 An d'Apostelen an d'Bridder, déi a Judéa waren, hunn héieren, datt d'Natiounen och d'Wuert vu Gott kritt hunn. 2 A wéi de Péitrus op Jerusalem koum, hunn déi, déi aus der Beschneidung waren, mat him gestridden, 3 A sot: Du bass bei d'Männer, déi onbeschnidden sinn, era gaang, an hues mat hinnen giess. 4 De Péitrus huet awer vun Ufank un d'Saach ausgeübt, an huet hinnen et duerch Uerder erkläert a gesot: 5 Ech war an der Stad Joppe gebiet: an an enger Trance hunn ech eng Visioun gesinn: E bestëmmte Schiff ass erofgaang, wéi et e grousst Blat gewiescht wier, vu véier Ecker aus dem Himmel erofgelooss; an et ass souguer bei mech komm:

97

Akten vun den Apostelen

28 An do ass ee vun hinnen opgestan, genannt Agabus, an huet vum Geescht bezeechent, datt et an der ganzer Welt e grousse Mangel soll ginn, wat an den Deeg vum Claudius Caesar geschitt ass. 29 Dunn hunn d'Jünger, jidderee no senger Fäegkeet, décidéiert fir d'Bridder, déi a Judéa gewunnt hunn, Erliichterung ze schécken: 30 Wat si och gemaach hunn, an et un déi Eelst geschéckt duerch d'Hänn vu Barnabas a Saul.

17 Awer hien huet hinnen mat der Hand gewënscht, hir Fridden ze halen, an huet hinnen erkläert, wéi den Här hien aus dem Prisong bruecht huet. An hie sot: Gitt dës Saachen dem James an de Bridder. An hien ass fortgaang an ass op eng aner Plaz gaang. 18 Elo wéi et Dag war, gouf et keng kleng Opreegung ënnert den Zaldoten, wat vum Péitrus geschitt ass. 19 A wéi den Herodes no him gesicht huet, an hien net fonnt huet, huet hien d'Wäerter ënnersicht, an huet gesot datt si sollen ëmbruecht ginn. An hien ass vun Judéa erof op Cesarea, an do bliwwen. 20 An den Herodes war ganz onzefridden mat hinnen vun Tyrus a Sidon: mä si koumen eens zu him, an, nodeems se dem Blastus dem Kinnek säi Kammerherr hire Frënd gemaach hunn, wollte Fridden; well hiert Land vum Kinnek säi Land ernährt gouf. 21 An op engem festen Dag huet den Herodes, a kinnekleche Kleedung gekleet, sech op säin Troun gesat, an huet hinnen eng Ried gemaach. 22Un d'Vollek huet e Gejäiz geruff a gesot: Et ass d'Stëmm vun engem Gott, an net vun engem Mënsch. 23 An direkt huet den Engel vum Här him geschloen, well hien Gott d'Herrlechkeet net ginn huet: an hie gouf vu Wuerm giess an huet de Geescht opginn. 24 Awer d'Wuert vu Gott ass gewuess a multiplizéiert. 25 De Barnabas an de Saul sinn aus Jerusalem zréckkomm, wéi si hire Service erfëllt haten, an hunn de Johannes, deem säi Familljennumm de Mark war, mat sech geholl.

KAPITEL 12 1 Elo ëm déi Zäit huet den Herodes de Kinnek seng Hänn ausgestreckt, fir e puer vun der Kierch ze schueden. 2 An hien huet den Jakobus, de Brudder vum Johannes, mam Schwert ëmbruecht. 3 A well hien gesinn huet, datt et de Judden gefall ass, ass hie weidergaang fir och de Péitrus ze huelen. (Da waren d'Deeg vum ongeséierte Brout.) 4 A wéi hien hie gefaangen hat, huet hien hien a Prisong gesat, an hien u véier Quarternioune vun Zaldoten ausgeliwwert, fir hien ze halen; no Ouschteren virgesinn, hien bei de Leit erauszebréngen. 5 Dofir gouf de Péitrus am Prisong gehal: awer d'Gebied gouf ouni ophalen vun der Kierch zu Gott fir hien gemaach. 6 A wéi den Herodes hien erausbruecht hätt, huet de Péitrus an der selwechter Nuecht tëscht zwee Zaldoten geschlof, mat zwou Ketten gebonnen: an d'Weider virun der Dier hunn de Prisong behalen. 7 A kuck, den Engel vum Här ass op hien komm, an e Liicht huet am Prisong geschéngt: an hien huet de Péitrus op der Säit geschloen, an huet hien opgeriicht a gesot: Stitt séier op. A seng Ketten sinn aus sengen Hänn gefall. 8 An den Engel sot zu him: Gäert dech, a bind deng Sandalen un. An esou huet hien. An hie sot zu him: Werp däi Kleedung ëm dech, a follegt mir. 9 An hien ass erausgaang an ass him nogaang; a wousst net datt et wouer war, wat vum Engel gemaach gouf; awer geduecht hien eng Visioun gesinn. 10 Wéi si laanscht déi éischt an déi zweet Ward waren, si si bei d'Eisenpaart komm, déi an d'Stad féiert; deen hinnen aus sengem eegenen Accord opgemaach huet: a si sinn erausgaang an sinn duerch eng Strooss gaang; an direkt ass den Engel vun him fortgaang. 11 Wéi de Péitrus bei sech selwer komm ass, sot hien: Elo weess ech sécher, datt den Här säin Engel geschéckt huet an mech aus der Hand vum Herodes a vun der ganzer Erwaardung vum Vollek vun de Judden gerett huet. 12 A wéi hien d'Saach iwwerluecht huet, ass hien an d'Haus vun der Maria, der Mamm vum Johannes, deem säi Familljennumm Mark war, komm. wou vill versammelt waren ze bieden. 13 A wéi de Péitrus un d'Dier vum Paart geklappt huet, koum eng Dame fir nozelauschteren, genannt Rhoda. 14A wéi si dem Péitrus seng Stëmm kannt huet, huet si d'Dier net fir Freed opgemaach, mee ass eran gelaf an erzielt, wéi de Péitrus virun der Tor stoung. 15 A si soten zu hir: Du bass rosen. Awer si huet dauernd bestätegt datt et esou war. Du soten si: Et ass säin Engel. 16 De Péitrus huet awer weider geklappt: a wéi si d'Dier opgemaach hunn an hien gesinn hunn, ware si erstaunt.

KAPITEL 13 1 Elo waren et an der Kierch, déi zu Antiochia war, verschidde Prophéiten a Léierpersonal; wéi de Barnabas, an de Simeon, deen Niger genannt gouf, an de Lucius vu Cyrene, an de Manaen, dee mam Herodes dem Tetrarch a Saul opgewuess ass. 2 Wéi si dem Här gedéngt hunn a gefast hunn, sot den Hellege Geescht: Trennt mech de Barnabas an de Saul fir d'Aarbecht, op déi ech si geruff hunn. 3 A wéi si gefast a gebiet hunn, an hir Hänn op si geluecht hunn, hunn si se fortgeschéckt. 4 Also si si vum Hellege Geescht geschéckt, an sinn op Seleukien fortgaang; a vun do aus si si op Zypern gesegelt. 5 A wéi se zu Salamis waren, hunn si d'Wuert vu Gott an de Synagogen vun de Judden gepriedegt: a si haten och de Johannes zu hirem Minister. 6 A wéi si duerch d'Insel op Paphos gaangen waren, hunn se e gewëssen Zauberer fonnt, e falsche Prophéit, e Judd, deem säin Numm Barjesus war: 7 Dee war mam Deputéierte vum Land, dem Sergius Paulus, e virsiichtege Mann; deen de Barnabas an de Saul geruff huet an d'Wuert vu Gott wollt héieren. 8 Awer den Zauberer Elymas (well esou ass säin Numm duerch Interpretatioun) huet hinnen widderstanen, a probéiert den Deputéierte vum Glawen ofzeginn. 9 Dunn huet de Saul, (deen och Paul genannt gëtt), gefëllt mam Hellege Geescht, seng Aen op hie gesat. 10 A sot: O voll vun all Subtilitéit an all Ongerechtegkeet, du Kand vum Däiwel, du Feind vun all Gerechtegkeet, wäert Dir net ophalen déi richteg Weeër vum Här ze pervertéieren?

98

Akten vun den Apostelen

11 An elo, kuck, d'Hand vum Här ass op dech, an du wäerts blann sinn, fir eng Saison net d'Sonn ze gesinn. An direkt ass op him en Niwwel an eng Däischtert gefall; an hien ass gaang, fir e puer ze sichen, fir hien un d'Hand ze féieren. 12 Dunn huet den Deputéierten, wéi hie gesinn huet, wat geschitt ass, gegleeft, a war iwwer d'Léier vum Här erstaunt. 13 Wéi de Paul a seng Gesellschaft vu Paphos entlooss sinn, sinn si op Perge a Pamphylien komm, an de Johannes, dee vun hinnen fortgaang ass, ass zréck op Jerusalem. 14 Wéi se awer vu Perge fortgaange sinn, sinn si op Antiochien a Pisidien komm, an si sinn um Sabbat an d'Synagog gaang an hunn sech gesat. 15 An no der Liesung vum Gesetz an de Prophéiten hunn d'Herrscher vun der Synagog zu hinnen geschéckt, a gesot: Dir Männer a Bridder, wann dir e Wuert vun Uruff fir d'Leit hutt, sot weider. 16 Dunn ass de Paulus opgestan, a wénkt mat senger Hand, a sot: Männer vun Israel, an dir, déi Gott Angscht hunn, gitt Publikum. 17 De Gott vun dësem Vollek vun Israel huet eis Vateren erausgesicht, an huet d'Leit héichgehalen, wéi se als Friemen am Land vun Ägypten gewunnt hunn, a mat engem héijen Aarm huet hien se aus deem erausbruecht. 18 An ongeféier der Zäit vu véierzeg Joer huet hien hir Manéieren an der Wüst gelidden. 19 A wéi hien siwe Natiounen am Land Chanaan zerstéiert hat, huet hien hinnen hir Land duerch Lot gedeelt. 20 An duerno huet hien hinnen Riichter ongeféier véier honnert a fofzeg Joer ginn, bis Samuel de Prophéit. 21 An duerno hunn si e Kinnek gewënscht: a Gott huet hinnen de Saul, de Jong vum Cis, e Mann aus dem Stamm vu Benjamin, am Laf vu véierzeg Joer ginn. 22 A wéi hien hien ewechgeholl huet, huet hien hinnen den David operstoen, fir hire Kinnek ze ginn; deem hien och Zeegnes ginn huet a gesot huet: Ech hunn den David, de Jong vum Isai, fonnt, e Mann no mengem Häerz, deen all mäi Wëllen erfëllt. 23 Aus dem Som vun dësem Mann huet Gott no sengem Verspriechen un Israel e Retter opgeriicht, de Jesus: 24 Wéi de Johannes fir d'éischt viru sengem Kommen d'Daf vun der Berouegung un all d'Leit vun Israel gepriedegt huet. 25 Wéi de Johannes säi Wee erfëllt huet, sot hien: Wien mengt dir, datt ech sinn? Ech sinn net hien. Awer kuck, et kënnt een no mir, deem seng Schong vu senge Féiss ech net wäert sinn ze verléieren. 26 Männer a Bridder, Kanner aus dem Stamm vum Abraham, a jidderee vun iech Gott Angscht huet, un Iech ass d'Wuert vun dëser Erléisung geschéckt. 27 Fir déi, déi zu Jerusalem wunnen, an hir Herrscher, well se hien net kannt hunn, nach d'Stëmme vun de Prophéiten, déi all Sabbatsdag gelies ginn, si hunn se erfëllt an hien ze veruerteelen. 28A wa si keng Doudesursaach an him fonnt hunn, hunn si awer de Pilatus gewënscht, datt hie soll ëmbruecht ginn. 29 A wéi si alles erfëllt haten, wat vun him geschriwwen ass, hunn si hien vum Bam erofgeholl an an e Graf geluecht. 30 Awer Gott huet hien aus den Doudegen operstanen:

31 An hie gouf vill Deeg vun deene gesinn, déi mat him vu Galiläa op Jerusalem opkomm sinn, déi seng Zeie fir d'Leit sinn. 32 A mir erklären Iech glécklech Noriichten, wéi dat Verspriechen, dat de Pappe gemaach gouf, 33 Gott huet dat selwecht fir eis hir Kanner erfëllt, an datt hien de Jesus erëm operstanen huet; wéi et och am zweete Psalm geschriwwen ass: Du bass mäi Jong, haut hunn ech dech gebuer. 34 A wat hien ugeet, datt hien hien aus den Doudegen operstanen huet, elo net méi an d'Korruptioun zréckzekommen, sot hien op dës Manéier: Ech ginn Iech déi sécher Barmhäerzegkeet vum David. 35 Dofir seet hien och an engem anere Psalm: Du solls den Hellegen net erlaaben Korruptioun ze gesinn. 36 Fir den David, nodeems hien seng eege Generatioun duerch de Wëlle vu Gott gedéngt huet, ass am Schlof gefall, a gouf op seng Pappe geluecht, an huet Korruptioun gesinn: 37 Mee hien, deen Gott erëm operstanen huet, huet keng Korruptioun gesinn. 38 Sief et iech also bekannt, Männer a Bridder, datt duerch dëse Mann iech d’Verzeiung vun de Sënne gepriedegt gëtt: 39 An duerch him sinn all déi gleewen, vun allem gerechtfäerdegt, vun deenen dir net duerch d'Gesetz vum Moses gerechtfäerdegt konnt ginn. 40 Passt also op, datt dat net op Iech kënnt, vun deem an de Prophéiten geschwat gëtt; 41Kuckt, dir Veruechten, a wonneren, a stierwen: well ech schaffen eng Aarbecht an Ären Deeg, eng Aarbecht, déi Dir op kee Fall gleewe wäert, obwuel e Mann et Iech erklärt. 42 A wéi d'Judden aus der Synagog erausgaange waren, hunn d'Heiden gefrot, datt dës Wierder hinnen den nächsten Sabbat gepriedegt ginn. 43 Wéi d’Versammlung elo opgebrach gouf, sinn vill vun de Judden a reliéise Proselyte dem Paul an dem Barnabas gefollegt: dee mat hinne geschwat huet, si iwwerzeegt hunn an der Gnod vu Gott weiderzemaachen. 44 Un den nächsten Sabbatsdag koum bal d'ganz Stad zesummen, fir d'Wuert vu Gott ze héieren. 45 Awer wéi d'Judden d'Multe gesinn hunn, ware si mat Näid gefëllt an hunn géint déi Saache geschwat, déi vum Paul geschwat goufen, widdersprécht a blaspheméieren. 46 Dunn hunn de Paul an de Barnabas sech fett gewascht a gesot: Et war noutwenneg, datt d'Wuert vu Gott fir d'éischt zu Iech geschwat wier: awer well Dir et vun Iech gitt, a beurteelt Iech selwer onwürdeg vum éiwege Liewen, kuck, mir wenden eis un d'Heiden. . 47 Well esou huet den Här eis gebueden, a gesot: Ech hunn dech als Liicht vun den Heiden gesat, fir datt Dir fir d'Erléisung bis op d'Enn vun der Äerd sollt sinn. 48 A wéi d'Nieden dat héieren hunn, ware si frou, an hunn d'Wuert vum Här verherrlecht: an esou vill, wéi zum éiwegt Liewen geweit waren, hunn gegleeft. 49 An d'Wuert vum Här gouf uechter d'ganz Regioun publizéiert. 50 Awer d'Judden hunn déi fromme an éierlech Fraen an d'Haaptmänner vun der Stad opgereegt, an hunn d'Verfolgung géint de Paul a de Barnabas opgeruff, an hunn se aus hire Küste verdriwwen. 51 Awer si hunn de Stëbs vun hire Féiss géint si ofgerappt, a koumen op Iconium.

99

Akten vun den Apostelen

52 An d'Jünger ware mat Freed gefëllt a mam Hellege Geescht. KAPITEL 14 1 An et ass geschitt am Iconium, datt si allebéid an d'Synagog vun de Judden gaangen sinn, an esou gesot hunn, datt eng grouss Villfalt souwuel vun de Judden an och vun de Griichen gegleeft hunn. 2 Awer déi ongleeweg Judden hunn d'Heiden opgereegt an hunn hir Verstand béis géint d'Bridder gemaach. 3 Dofir si laang Zäit bliwwen, si hu fett am Här geschwat, deen dem Wuert vu senger Gnod Zeegnes ginn huet an Zeeche a Wonner ginn huet, fir vun hiren Hänn ze maachen. 4 Awer d'Multialitéit vun der Stad war opgedeelt: an en Deel gehal mat de Judden, an en Deel mat den Apostelen. 5 A wéi et en Ugrëff gemaach gouf souwuel vun den Heiden, wéi och vun de Judden mat hire Herrscher, fir se trotzdem ze benotzen an se ze stenen, 6 Si waren dovunner gewaart, a si geflücht op Lystra an Derbe, Stied vu Lykaonien, an an d'Regioun, déi ronderëm läit: 7 An do hunn si d'Evangelium gepriedegt. 8 An do souz e gewësse Mann zu Lystra, impotent a senge Féiss, e Krämpel vu senger Mamm sengem Gebärmutter, deen ni gaang ass: 9 Dee selwechten huet de Paul héieren schwätze: deen hien stänneg gesinn huet, a festgestallt huet, datt hie Glawen hat fir geheelt ze ginn, 10 Sot mat haarder Stëmm: Stitt riicht op denge Féiss. An hien sprang a goung. 11 A wéi d'Leit gesinn hunn, wat de Paul gemaach huet, hunn si hir Stëmm opgehuewen, a soten an der Ried vu Lykaonien: D'Gëtter sinn op eis erofkomm an d'Ähnlechkeet vu Männer. 12A si hunn de Barnabas Jupiter genannt; a Paul, Mercurius, well hien de Chefspeaker war. 13 Dunn huet de Paschtouer vu Jupiter, dee virun hirer Stad war, Ochsen a Kraider op d'Paart bruecht, a wéilt mat de Leit geaffert hunn. 14 Wéi d’Apostelen, de Barnabas an de Paul, dovun héieren hunn, si hir Kleeder gelount, an ënner d’Leit era gelaf, a geruff: 15 A soten: Hären, firwat maacht Dir dës Saachen? Mir sinn och Männer vu ähnlechen Leidenschaften mat Iech, a priedegen Iech datt Dir vun dësen Vanitéiten op de liewege Gott dréit, deen den Himmel an d'Äerd an d'Mier gemaach huet an alles wat dran ass: 16 Déi an der Vergaangenheet all Natiounen erliewt hunn op hir eege Weeër ze goen. 17 Trotzdem huet hien sech selwer net ouni Zeien hannerlooss, well hien gutt gemaach huet, an eis Reen vum Himmel a fruchtbare Joreszäite ginn huet, an eis Häerzer mat Iessen a Freed gefüllt hunn. 18 A mat dëse Spréch hunn si d'Leit knapps behalen, datt si hinnen net geaffert hunn. 19 Un do koumen e puer Judden aus Antiochien an Ikonium dohinner, déi d'Leit iwwerzeegt hunn, an de Paul gestenegt hunn, hien aus der Stad erausgezunn, ugeholl datt hien dout gewiescht wier.

100

20 Wéi awer d'Jünger ronderëm hie stoungen, ass hien opgestan an ass an d'Stad komm: an den Dag drop ass hie mam Barnabas op Derbe fortgaang. 21 A wéi si d'Evangelium zu där Stad gepriedegt hunn, a vill geléiert haten, si si erëm zréck op Lystra, an Iconium, an Antiochia, 22 D’Séile vun de Jünger bestätegen, an hinnen opfuerderen, am Glawen weiderzemaachen, an datt mir duerch vill Tribulatioun an d’Kinnekräich vu Gott musse kommen. 23 A wéi si hinnen Eelst an all Kierch geweit haten, a gebiet mat Fasten, hunn si hinnen dem Här gelueft, un deem si gegleeft hunn. 24 A nodeems se duerch Pisidien gaangen waren, koumen si op Pamphylien. 25 A wéi si d'Wuert zu Perge gepriedegt haten, sinn si erofgaang an Attalia: 26 An do si si op Antiochia gesegelt, vu wou se der Gnod vu Gott recommandéiert goufen fir d'Aarbecht, déi se erfëllt hunn. 27 A wéi si komm waren, an d'Kierch versammelt hunn, hunn si alles repetéiert, wat Gott mat hinnen gemaach huet, a wéi hien d'Dier vum Glawen fir d'Nieden opgemaach huet. 28 An do ware si laang Zäit bei de Jünger. KAPITEL 15 1 A verschidde Männer, déi aus Judéa erofkomm sinn, hunn d'Bridder geléiert a gesot: Ausser Dir sidd no der Manéier vum Moses beschneid, kënnt Dir net gerett ginn. 2 Wéi de Paul an de Barnabas also keng kleng Sträit a Sträit mat hinnen haten, hu si festgeluecht, datt de Paul an de Barnabas, a verschidde vun hinnen, op Jerusalem an d'Apostelen an d'Eelst iwwer dës Fro sollte goen. 3 A si vun der Kierch op de Wee bruecht ginn, si si duerch Phenice a Samaria gaang, an hunn d'Ëmrechnung vun den Heiden erkläert: a si hunn all d'Bridder grouss Freed gemaach. 4 A wéi se op Jerusalem komm sinn, goufen se vun der Kierch a vun den Apostelen an Eelst opgeholl, a si hunn alles erkläert, wat Gott mat hinnen gemaach huet. 5 Awer do sinn e puer vun der Sekte vun de Pharisäer opgestan, déi gegleeft hunn, a soten: Et wier néideg si ze beschneiden, an hinnen ze commandéieren, d'Gesetz vum Moses ze halen. 6 An d'Apostelen an d'Eelst si sech zesummekomm fir dës Saach ze berücksichtegen. 7 A wéi et vill Sträit gouf, ass de Péitrus opgestan a sot zu hinnen: Männer a Bridder, Dir wësst, wéi Gott viru laanger Zäit ënner eis gewielt huet, datt d'Nieden duerch mäi Mond d'Wuert vum Evangelium héieren. a gleewen. 8 A Gott, deen d'Häerzer kennt, huet hinnen Zeien, an hinnen den Hellege Geescht ginn, esou wéi hien eis gemaach huet; 9 A mécht keen Ënnerscheed tëscht eis an hinnen, purifizéieren hir Häerzer duerch Glawen. 10 Also, firwat versicht dir Gott, fir e Joch um Hals vun de Jünger ze leeën, wat weder eis Pappen nach mir konnten droen? 11 Awer mir gleewen, datt mir duerch d'Gnod vum Här Jesus Christus gerett ginn, sou wéi si.

Akten vun den Apostelen

12 Dunn huet d'ganz Vollek sech roueg gehalen, an hunn dem Barnabas a dem Paul d'Audienz ginn, an erkläert, wat fir Wonner a Wonner Gott duerch hinnen ënner de Heiden gemaach huet. 13 A nodeems se sech roueg gehalen hunn, huet den James geäntwert a gesot: Männer a Bridder, lauschtert op mech: 14 De Simeon huet erkläert, wéi Gott fir d'éischt d'Heiden besicht huet, fir aus hinnen e Vollek fir säin Numm erauszehuelen. 15 An domat stëmmen d'Wierder vun de Prophéiten; wéi et geschriwwen ass, 16 Duerno ginn ech zréck, a wäert den Tabernakel vum David erëm opbauen, deen erofgefall ass; an ech wäert d'Ruine erëm bauen, an ech wäert et opbauen: 17 Fir datt de Rescht vu Männer no den HÄR sichen kéint, an all d'Nieden, op déi mäi Numm genannt gëtt, seet den HÄR, deen all dës Saache mécht. 18 Gott bekannt sinn all seng Wierker vun Ufank vun der Welt. 19 Dofir ass mäi Saz, datt mir hinnen net stéieren, déi aus den Heiden zu Gott ëmgedréit sinn: 20 Awer datt mir hinnen schreiwen, datt si sech vu Verschmotzunge vu Götzen, a vun Zucht, a vu Saachen erstreckten a vu Blutt enthalen. 21 Well de Moses vun aler Zäit huet an all Stad déi, déi him priedegen, an de Synagogen all Sabbat gelies ginn. 22 Dunn hunn d'Apostelen an d'Eelst, mat der ganzer Kierch, gefreet, gewielte Männer aus hirer eegener Gesellschaft mam Paul a Barnabas op Antiochia ze schécken; nämlech, Judas genannt Barsabas, an Silas, Haaptleit ënnert de Bridder: 23 A si hunn Bréiwer vun hinnen esou geschriwwen; D'Apostelen an Eelst a Bridder schéckt Begréissung un d'Bridder, déi vun de Heiden an Antiochien a Syrien a Kilikien sinn: 24 Well mir héieren hunn, datt verschidde, déi vun eis erausgaange sinn, dech mat Wierder gestéiert hunn, an Är Séilen ënnerworf hunn, a gesot: Dir musst beschneiden, an d'Gesetz halen: wiem hu mir kee Gebot ginn: 25 Et huet eis gutt geschéngt, wéi mir zesumme versammelt waren, fir Iech gewielte Männer mat eisem léiwen Barnabas a Paul ze schécken, 26 Männer, déi hiert Liewe fir den Numm vun eisem Här Jesus Christus a Gefor bruecht hunn. 27 Mir hunn dofir de Judas an de Silas geschéckt, déi iech och mam Mond datselwecht soen. 28 Well et dem Hellege Geescht a fir eis gutt war, fir Iech keng méi grouss Belaaschtung ze leeën wéi dës noutwendeg Saachen; 29 Dass dir abenthalt vu Fleesch ugebueden fir Idolen, a vu Blutt, a vu Saachen erstreckten, a vun Zucht: aus deem, wann Dir Iech selwer hält, da wäert Dir gutt maachen. Gitt Iech gutt. 30 Also wéi se entlooss goufen, si si op Antiochia komm: a wéi se d'Multiheet versammelt haten, hunn se de Bréif geliwwert: 31 Wéi si gelies haten, hu si sech fir d'Troost gefreet. 32 De Judas an de Silas, déi och selwer Prophéiten waren, hunn d'Bridder mat ville Wierder opgefuerdert an si bestätegt. 33 A nodeems se do eng Plaz bliwwen haten, goufen si a Fridden vun de Bridder un d'Apostelen lassgelooss.

34 Trotzdem huet et de Silas gefreet, nach do ze bleiwen. 35 Och de Paul an de Barnabas sinn an Antiochien weidergaang, an hunn d'Wuert vum Här geléiert a gepriedegt, mat villen aneren och. 36 An e puer Deeg duerno sot de Paul zu Barnabas: Loosst eis erëm goen an eis Bridder an all Stad besichen, wou mir d'Wuert vum Här gepriedegt hunn, a kucke wéi se et maachen. 37Un de Barnabas huet décidéiert, de Johannes, deem säi Familljennumm war, mat sech ze huelen. 38 De Paul huet awer net gutt geduecht hie mat hinnen ze huelen, dee vun hinnen aus Pamphylien fortgaang ass, an net mat hinnen op d'Aarbecht gaangen ass. 39 An de Sträit war sou schaarf tëscht hinnen, datt si sech eent vun deem aneren ausernee gaang: an esou huet de Barnabas de Mark geholl an op Zypern gesegelt; 40 De Paul huet de Silas gewielt, an ass fortgaang, vun de Bridder un d'Gnod vu Gott recommandéiert. 41 An hien ass duerch Syrien a Kilikien gaangen, an d'Kierchen bestätegt. KAPITEL 16 1 Du koum hien op Derbe a Lystra: a kuck, e gewësse Jünger war do, mam Numm Timotheus, de Jong vun enger gewësser Fra, déi eng Judd war, a gegleeft huet; mee säi Papp war e griichesche: 2 Wat vun de Bridder gutt gemellt gouf, déi zu Lystra an Iconium waren. 3 Hie misst de Paul mat him erausgoen; an huet hien geholl an beschnidden wéinst de Judden, déi an deene Quartiere waren: well si woussten alles datt säi Papp e Griiche war. 4 A wéi se duerch d'Stied gaangen sinn, hunn se hinnen d'Dekreter geliwwert fir ze halen, déi vun den Apostelen an Eelsten geweit waren, déi zu Jerusalem waren. 5 An esou goufen d'Kierchen am Glawen etabléiert, an all Dag an der Zuel eropgaang. 6 Wéi se elo duerch Phrygien an d'Regioun vu Galatia gaange waren, a vum Hellege Geescht verbueden waren d'Wuert an Asien ze priedegen, 7 Nodeem si op Mysien komm sinn, hu si probéiert a Bithynien ze goen: awer de Geescht huet hinnen net gelidden. 8A si si vu Mysien gaangen, koumen op Troas erof. 9 An eng Visioun erschéngt dem Paul an der Nuecht; Do stoung e Mann vu Mazedonien, an huet him gebiet a gesot: Kommt a Mazedonien, an hëlleft eis. 10 An nodeems hien d'Visioun gesinn huet, hu mir direkt probéiert a Mazedonien ze goen, a sécher gesammelt datt den Här eis geruff huet fir hinnen d'Evangelium ze priedegen. 11 Dofir hu mir aus Troas verluer, a si koumen direkt op Samothracia, an den nächsten Dag op Neapolis; 12 A vun do aus op de Philippi, dat ass d'Haaptstad vun deem Deel vu Mazedonien, an eng Kolonie: a mir waren an där Stad a gewëssen Deeg. 13 An um Sabbat si mir aus der Stad duerch eng Floss Säit erausgaang, wou Gebieder gewinnt gemaach ginn; a mir hunn eis gesat a mat de Fraen geschwat, déi dohinner komm sinn. 14 An eng gewëssen Fra mam Numm Lydia, e Verkeefer vu Purpur, aus der Stad Thyatira, déi Gott ugeéiert huet,

101

Akten vun den Apostelen

huet eis héieren: deem säin Häerz den Här opgemaach huet, datt si op d'Saachen opgepasst huet, déi vum Paul geschwat goufen. 15 A wéi si gedeeft gouf, an hiert Haushalt, huet si eis gefrot a gesot: Wann dir mech dem Här trei beuerteelt hutt, da komm a mäi Haus, a bleift do. A si huet eis ageschränkt. 16 An et ass geschitt, wéi mir op d'Gebied gaange sinn, eng gewëssen Dame, déi mat engem Geescht vun der Divinatioun besat war, eis begéint, déi hir Häre vill Gewënn bruecht huet duerch Soothsay: 17 Dee selwechte sinn dem Paul an eis gefollegt, an hunn geruff a gesot: Dës Männer sinn Dénger vum Allerhéichsten Gott, déi eis de Wee vun der Erléisung weisen. 18 An dat huet si vill Deeg gemaach. Awer de Paul, dee traureg war, huet sech ëmgedréint a sot zum Geescht: Ech bieden dech am Numm vum Jesus Christus aus hir eraus ze kommen. An hien ass an der selwechter Stonn erauskomm. 19 A wéi hir Häre gesinn hunn, datt d'Hoffnung vun hire Gewënn fort war, hunn si de Paul an de Silas gefaangen, an hunn se op de Maart bei d'Herrscher gezunn. 20 An huet si bei de Magistraten bruecht, a gesot: Dës Männer, déi Judden sinn, maachen eis Stad immens beonrouegend, 21 A léiert Gebräicher, déi eis net erlaabt sinn ze kréien, weder ze beobachten, déi Réimer sinn. 22Un d'Multheet ass géint si opgestan: an d'Riichter hunn hir Kleeder ofgerappt, an hunn d'Befehle fir si ze schloen. 23 A wéi si vill Sträifen op si geluecht haten, hunn si se an de Prisong geheit, an de Prisong opgefuerdert, se sécher ze halen: 24 Deen, nodeems hien esou eng Uklo kritt huet, huet se an de banneschte Prisong gedréckt, an d'Féiss séier an de Stock gemaach. 25 Um Mëtternuecht hunn de Paul an de Silas gebiet, a sange Gott gelueft: an d'Gefaangenen hunn se héieren. 26 An op eemol gouf et e grousst Äerdbiewen, sou datt d'Fundamenter vum Prisong gerëselt goufen: an direkt goufen all d'Dieren opgemaach, a jidderee seng Bänner goufen loosen. 27 An de Prisongshaler, dee sech aus sengem Schlof erwächt, an d'Prisongsdieren opgemaach huet, huet hie säi Schwert erausgezunn, a géif sech selwer ëmbréngen, wann hien ugeholl datt d'Gefaange geflücht wieren. 28 De Paul huet awer mat enger haarder Stëmm geruff a gesot: Maacht Iech selwer kee Schued, well mir sinn all hei. 29 Dunn huet hien e Luucht geruff, a sprang eran, a koum zidderend, an ass viru Paul a Silas erofgefall, 30 An huet se erausbruecht a sot: Hären, wat muss ech maache fir gerett ze ginn? 31 A si soten: Gleeft un den Här Jesus Christus, an du wäerts gerett ginn, an Äert Haus. 32 A si hunn zu him d'Wuert vum Här geschwat, an zu all deenen, déi a sengem Haus waren. 33 An hien huet hinnen déi selwecht Stonn vun der Nuecht geholl, an hir Sträifen gewäsch; a gouf gedeeft, hien an all seng, direkt. 34 A wéi hien se a säi Haus bruecht huet, huet hien d'Fleesch virun hinnen gesat, an huet sech gefreet, a gleeft u Gott mat sengem ganzen Haus. 35 A wéi et Dag war, hunn d'Magistraten d'Serjeants geschéckt a gesot: Loosst déi Männer goen.

102

36 An de Prisongschef sot de Paul dëst Spréch: D'Riichter hunn geschéckt fir dech ze loossen: elo gitt elo fort, a gitt a Fridden. 37 De Paul sot awer zu hinnen: Si hunn eis offen, onveruerteelt, geschloe, déi Réimer sinn, an hunn eis an de Prisong geheit; an elo drécken se eis privat eraus? nee wierklech; awer loosse se selwer kommen an eis eraushuelen. 38 An d'Serjeants hunn dës Wierder un de Magistraten gesot: a si hunn gefaart, wéi se héieren hunn, datt si Réimer wieren. 39A si koumen an hunn si gefrot, an hunn se erausbruecht, a wollte si aus der Stad fortgoen. 40A si sinn aus dem Prisong erausgaang an sinn an d'Haus vu Lydia gaang: a wéi se d'Bridder gesinn hunn, hunn si si getréischt an sinn fortgaang. KAPITEL 17 1 Wéi se duerch Amphipolis an Apollonia gaangen waren, koumen se op Thessalonika, wou eng Synagog vun de Judden war: 2 De Paul ass, wéi seng Aart a Weis war, bei hinnen eragaang, an dräi Sabbatdeeg huet mat hinnen aus de Schrëften ausgeschwat: 3 Opzemaachen a behaapten, datt de Christus muss gelidden hunn, an erëm aus den Doudegen operstanen; an datt dëse Jesus, deen ech Iech priedegen, Christus ass. 4 An e puer vun hinnen hunn gegleeft, a sech mam Paul a Silas zesummegedoen; a vun de fromme Griichen eng grouss Villfalt, a vun den Haaptfraen net e puer. 5 Awer d'Judden, déi net gegleeft hunn, si vu Näid bewegt, hunn e puer schüchtere Gesellschaften vun der Baser Zort op si geholl, an hunn eng Gesellschaft gesammelt, an hunn d'ganz Stad op d'Luucht gesat, an hunn d'Haus vum Jason ugegraff, a probéiert se erauszebréngen. zu de Leit. 6 A wéi se se net fonnt hunn, hunn si de Jason a verschidde Bridder op d'Herrscher vun der Stad gezunn, a ruffen: Dës, déi d'Welt ëmgedréint hunn, sinn och heihinner komm; 7 Deen de Jason ugeholl huet: an all dës maachen am Géigesaz zu den Dekrete vum Keeser, a seet, datt et en anere Kinnek gëtt, ee Jesus. 8 A si hunn d'Leit an d'Herrscher vun der Stad beonrouegt, wéi se dës Saache héieren hunn. 9 A wéi si d'Sécherheet vum Jason a vum aneren geholl hunn, hunn si se gelooss. 10 An d'Bridder hunn direkt de Paul an de Silas an der Nuecht op Berea geschéckt: dee koumen dohinner an d'Synagog vun de Judden. 11 Dës ware méi nobel wéi déi zu Thessalonika, an datt si d'Wuert mat all Bereetschaft vum Geescht kruten, an all Dag d'Schrëfte gesicht hunn, ob dës Saache sou waren. 12 Dofir hu vill vun hinne gegleeft; och vun éierleche Fraen, déi Griichen waren, a vu Männer, net e puer. 13 Wéi d’Judden vun Thessalonika awer gewosst hunn, datt d’Wuert vu Gott vum Paul zu Berea gepriedegt gouf, sinn si och dohinner komm an hunn d’Leit opgereegt. 14 Dunn hunn d’Bridder de Paul direkt fortgeschéckt, fir ewéi op d’Mier ze goen: awer de Silas an den Timotheus sinn nach do bliwwen.

Akten vun den Apostelen

15 An déi, déi de Paul gefouert hunn, hunn hien op Athen bruecht: a kruten dem Silas an dem Timotheus e Gebot fir mat ganz séier bei hie ze kommen, si sinn fortgaang. 16 Wéi de Paul elo zu Athen op si gewaart huet, ass säi Geescht an him opgereegt, wéi hien d'Stad gesinn huet, déi ganz der Gëtzebedierfung gegeben ass. 17 Dofir huet hien an der Synagog mat de Judden a mat de fromme Mënschen an all Dag um Maart mat deenen, déi mat him begéint sinn, gestridden. 18 Dunn hunn e puer Philosophe vun den Epikureaner a vun de Stoicks him begéint. An e puer soten: Wat wäert dëse Babbel soen? aner e puer, Hie schéngt e Setzer vu komesche Gëtter ze sinn: well hien hinnen de Jesus an d'Operstéiungszeen gepriedegt huet. 19A si hunn hien geholl, an hunn hien op den Areopagos bruecht a gesot: Kënne mir wëssen, wat dës nei Léier ass, vun där Dir schwätzt? 20 Well Dir bréngt eis komesch Saachen an eis Oueren: mir wësse also wat dës Saache bedeiten. 21 (Fir all Athener a Friemen, déi do waren, hunn hir Zäit an näischt anescht verbruecht, wéi entweder ze erzielen oder eppes Neies ze héieren.) 22 De Paul stoung matten um Hiwwel vum Mars, a sot: Dir Männer vun Athen, ech verstinn, datt dir an allem ze vill beigleewe sidd. 23 Well wéi ech laanschtgaange sinn, an Är Andacht gesinn hunn, hunn ech en Altor fonnt mat dëser Inskriptioun: AN DEN onbekannte Gott. Deen du also ignorant veréiert, hien erklären ech iech. 24 Gott, deen d'Welt an alles dran gemaach huet, well hien den Här vum Himmel an Äerd ass, wunnt net an Tempelen, déi mat Hänn gemaach goufen; 25 Weder gëtt mat Männer Hänn veréiert, wéi wann hien eppes brauch, well hien all Liewen an Otem an alles gëtt; 26 An huet all Natioune vu Mënschen aus engem Blutt gemaach fir op der ganzer Äerd ze wunnen, an huet d'Zäite virdru bestëmmt, an d'Grenze vun hirer Wunneng; 27 Fir datt si den HÄR sichen sollten, wa si sech no him fille kënnen, an hien fannen, obwuel hien net wäit vun jidderengem vun eis ass: 28 Well an him liewen mir a beweegen eis an hunn eis; wéi och bestëmmte vun Ären eegenen Dichter gesot hunn, Well mir sinn och seng Nokommen. 29 Well mir dann d'Nofolger vu Gott sinn, sollte mir net denken, datt d'Gëttin wéi Gold, oder Sëlwer, oder Steen ass, duerch d'Konscht an d'Mënschheet geschnidden. 30 An d'Zäite vun dëser Ignoranz huet Gott gewonk; awer elo commandéiert all Mënsch iwwerall, sech ze berouegen: 31 Well hien en Dag bestëmmt huet, an deem hien d'Welt a Gerechtegkeet beurteelt duerch dee Mann, deen hien ageriicht huet; vun deem hien all Mënsch Versécherung ginn huet, an datt hien hien aus den Doudegen operstanen huet. 32 A wéi se vun der Operstéiungszeen vun den Doudegen héieren hunn, hunn déi eng gespott: an déi aner soten: Mir wäerten dech nach eng Kéier vun dëser Saach héieren. 33 Also ass de Paul vun hinnen fortgaang. 34 Wéi och ëmmer, verschidde Männer hunn him geknuppt an hunn gegleeft: dorënner war den Dionysius den Areopagite, an eng Fra mam Numm Damaris, an anerer mat hinnen.

103

KAPITEL 18 1 No dëser Saach ass de Paul vun Athen fortgaang an ass op Korinth komm; 2 A fonnt e gewësse Judd genannt Aquila, gebuer zu Pontus, kierzlech aus Italien komm, mat senger Fra Priscilla; (well datt de Claudius all Judden opgefuerdert hat vu Roum fortzegoen:) an ass bei hinnen komm. 3 A well hien aus deemselwechte Handwierk war, ass hie bei hinnen gewunnt a geschafft: well duerch hir Besatzung ware si Zeltmacher. 4 An hien huet all Sabbat an der Synagog bedenkt an d'Judden an d'Griichen iwwerzeegt. 5 A wéi de Silas an den Timotheus aus Mazedonien koumen, gouf de Paul am Geescht gedréckt, an huet de Judden bezeien, datt de Jesus Christus wier. 6 A wéi si sech dogéint gemaach hunn, a geläscht hunn, huet hien seng Kleeder gerëselt, a sot zu hinnen: Däin Blutt ass op Ären eegene Käpp; Ech si propper: vun elo un ginn ech an d'Nieden. 7 An hien ass vun do fortgaang, an ass an d'Haus vun engem bestëmmte Mann gaang, deen de Justus genannt huet, een dee Gott veréiert huet, deem säi Haus sech schwéier an d'Synagog ugeschloss huet. 8 An de Crispus, de Chef vun der Synagog, huet un den Här gegleeft mat sengem ganzen Haus; a vill vun de Corinthians héieren hunn gegleeft, a sech gedeeft. 9 Du sot den Här zu Paul an der Nuecht duerch eng Visioun: Fäert net, mee schwätzt, an haalt net roueg: 10 Well ech si bei dir, a kee Mënsch wäert op dech setzen fir dech ze schueden: well ech hunn vill Leit an dëser Stad. 11 An hien ass do e Joer a sechs Méint weidergaang, an d'Wuert vu Gott ënner hinnen geléiert. 12 A wéi de Gallio de Stellvertrieder vun Achaia war, hunn d'Judden sech mat engem Accord géint de Paul gemaach an hien op d'Riichterplaz bruecht. 13 Dee sot: Dëse Mann iwwerzeegt d'Mënschen, Gott géint d'Gesetz unzebieden. 14 A wéi de Paul elo säi Mond opmaache wollt, sot de Gallio zu de Judden: Wann et eng Saach vu falscher oder béiser Schlechtheet wier, O Dir Judden, de Grond wier, datt ech mat Iech géifen droen: 15 Awer wann et eng Fro vu Wierder an Nimm ass, a vun Ärem Gesetz, kuckt op et; well ech wäert kee Riichter vun esou Saachen ginn. 16 An hien huet se vum Riichter Sëtz gezunn. 17 Dunn hunn all d'Griichen de Sosthenes, den Haaptherre vun der Synagog, geholl an hien virum Riichterplaz geschloe. An de Gallio huet sech ëm keng vun deene Saachen gekëmmert. 18 De Paul ass duerno nach eng gutt Zäit do bliwwen, an huet dunn de Bridder verlooss an ass vun do a Syrien gesegelt, a mat him Priscilla an Aquila; huet säi Kapp zu Kenchrea ofgeschnidden: well hien hat e Gelübd. 19 An hien ass op Ephesus komm, an huet se do hannerlooss: awer hie selwer ass an d'Synagog gaang, a mat de Judden gegrënnt. 20 Wéi si gewënscht hunn, datt hie méi laang bei hinne géif bleiwen, huet hien net zougestëmmt; 21 Awer hunn hinnen Äddi gesot, a gesot: Ech muss op alle Fall dëst Fest halen, dat zu Jerusalem kënnt: awer ech

Akten vun den Apostelen

kommen erëm bei Iech zréck, wann Gott wëll. An hien ass aus Ephesus gesegelt. 22 A wéi hien zu Cesarea gelant ass, an ass eropgaang an d'Kierch begréisst, ass hien erof op Antiochien. 23 Nodeem hien eng Zäit do verbruecht hat, ass hien fortgaang, an ass iwwer d'ganz Land vu Galatien a Phrygien gaangen, fir all d'Jünger ze stäerken. 24 An e gewësse Judd mam Numm Apollos, gebuer zu Alexandria, e sproochleche Mann, a mächteg an de Schrëften, ass op Ephesus komm. 25 Dëse Mann gouf op de Wee vum Här geléiert; a war am Geescht fervent, hien huet geschwat a geléiert fläisseg d'Saache vum Här, wousst nëmmen d'Daf vum John. 26 An hien huet ugefaang couragéiert an der Synagog ze schwätzen: deen, wéi d'Aquila an d'Priscilla et héieren haten, si hunn hie bei si geholl, an hunn him de Wee vu Gott méi perfekt erkläert. 27 A wéi hie wollt an Achaia goen, hunn d'Bridder geschriwwen, an d'Jünger opgefuerdert, hien z'empfänken: déi, wéi hie komm ass, hinnen vill gehollef, déi duerch Gnod gegleeft haten: 28 Well hien huet d'Judden staark iwwerzeegt, an dat ëffentlech, duerch d'Schrëften ze weisen, datt de Jesus Christus war.

13 Dunn hunn e puer vun de vagabond Judden, Exorcisten, op si geholl, fir iwwer déi, déi béis Geeschter haten, den Numm vum Här Jesus ze ruffen, a soten: Mir beschwéieren Iech beim Jesus, deen de Paul gepriedegt huet. 14 An et waren siwe Jongen vun engem Sceva, e Judd, a Chef vun de Priester, déi dat gemaach hunn. 15 An de béise Geescht huet geäntwert a gesot: De Jesus kennen ech, an de Paul kennen ech; mee ween bass du? 16 An de Mann, an deem de béise Geescht war op si sprangen, an huet si iwwerwonne, a géint si duerchgesat, sou datt si geflücht aus deem Haus plakeg a blesséiert. 17 An dat war all de Judden a Griichen bekannt, déi och zu Ephesus wunnen; an Angscht ass op hinnen all gefall, an den Numm vum Här Jesus gouf vergréissert. 18 A vill, déi gegleeft hunn, koumen, hunn zouginn an hunn hir Doten gewisen. 19 Vill vun hinnen, déi virwëtzeg Konscht benotzt hunn, hunn hir Bicher zesumme bruecht an hunn se virun alle Männer verbrannt: a si hunn de Präis vun hinnen gezielt, an hunn et fofzegdausend Sëlwerstécker fonnt. 20 Also ass d'Wuert vu Gott staark gewuess an huet sech duerchgesat. 21 Nodeems dës Saache fäerdeg waren, huet de Paul am Geescht, wéi hien duerch Mazedonien an Achaia gaang ass, op Jerusalem ze goen, a gesot: Nodeems ech do war, muss ech och Roum gesinn. 22 Hien huet also zwee vun deenen, déi him gedéngt hunn, a Mazedonien geschéckt, den Timotheus an den Erastus; mee hie selwer blouf an Asien fir eng Saison. 23 A gläichzäiteg ass et kee klenge Rühr iwwer dee Wee entstanen. 24 Fir e gewësse Mann, deen Demetrius genannt huet, e Sëlwerschmidt, dee fir Diana Sëlwerschräiner gemaach huet, huet den Handwierker kee klenge Gewënn bruecht; 25 Deen hien zesumme mat den Aarbechter vun der selwechter Beschäftegung geruff huet a gesot huet: Hären, dir wësst, datt mir duerch dëst Handwierk eise Räichtum hunn. 26 Desweideren gesitt an héiert dir, datt net eleng zu Ephesus, mee bal duerch ganz Asien, dëse Paul vill Leit iwwerzeegt an ewechgehäit huet, a gesot datt si keng Gëtter sinn, déi mat Hänn gemaach gi sinn: 27 Fir datt net nëmmen dat eist Handwierk a Gefor ass, op d'Näischt ze setzen; awer och datt den Tempel vun der grousser Gëttin Diana veruechte soll, an hir Herrlechkeet zerstéiert ginn, déi ganz Asien an d'Welt veréiert. 28A wéi si dës Aussoen héieren hunn, ware si voller Roserei, an hunn geruff a gesot: Grouss ass d'Diana vun den Epheser. 29 An d’ganz Stad war mat Verwirrung gefëllt: a si gefaangen hunn de Gajus an den Aristarchos, Männer vu Mazedonien, dem Paul seng Begleeder op der Rees, si si mat engem Accord an den Theater gerannt. 30 A wéi de Paul an d'Leit erakoum, hunn d'Jünger him net gelidden. 31 Un e puer vun de Chef vun Asien, déi seng Frënn waren, hunn him geschéckt, an hunn hie gewënscht, datt hie sech net selwer an den Theater géing eragoen. 32 E puer hunn also eng Saach geruff, an déi aner aner: well d'Versammlung war duercherneen; an de méi Deel wousst net firwat se zesumme komm sinn.

KAPITEL 19 1 An et ass geschitt, datt, wärend den Apollos zu Korinth war, de Paul, duerch déi iewescht Küste gaangen ass, op Ephesus komm, a verschidde Jünger fonnt hunn, 2 Hie sot zu hinnen: Hutt dir den Hellege Geescht kritt, well dir gegleeft hutt? A si soten zu him: Mir hunn net esou vill wéi héieren, ob et en Hellege Geescht gëtt. 3 An hie sot zu hinnen: Wat sidd dir dann gedeeft? A si soten: Zu dem Johannes seng Daf. 4 Du sot de Paul: De Johannes huet wierklech mat der Daf vun der Berouegung gedeeft, a sot zu de Leit, datt si solle gleewen un deen, deen no him kommen soll, dat ass, op Christus Jesus. 5 Wéi si dat héieren hunn, goufen si am Numm vum Här Jesus gedeeft. 6 A wéi de Paul seng Hänn op si geluecht hat, ass den Hellege Geescht op si komm; a si hunn mat Sproochen geschwat, a profetéiert. 7 An all d'Männer waren ongeféier zwielef. 8 An hien ass an d'Synagog gaang, an huet fir dräi Méint fett geschwat, an huet d'Saache iwwer d'Kinnekräich vu Gott diskutéiert an iwwerzeegt. 9 Awer wéi Taucher haart waren, an net gegleeft hunn, awer virun der Masse Béis vun deem Wee geschwat hunn, ass hien vun hinnen fortgaang an huet d'Jünger getrennt, an all Dag an der Schoul vun engem Tyrannus gestridden. 10 An dëst ass am Laf vun zwee Joer weidergaang; sou datt all déi, déi an Asien gewunnt hunn, d'Wuert vum Här Jesus héieren, souwuel Judden a Griichen. 11 A Gott huet speziell Wonner duerch d'Hänn vum Paul gemaach: 12 Also datt vu sengem Kierper op déi krank Taschentächer oder Schürze bruecht goufen, an d'Krankheeten vun hinnen fortgaang sinn, an déi béis Geeschter sinn aus hinnen erausgaang.

104

Akten vun den Apostelen

33 A si hunn den Alexander aus der Mass erausgezunn, an d'Judden hunn hie virgestallt. An den Alexander huet mat der Hand gewénkt, a wier dem Vollek seng Verteidegung gemaach. 34 Awer wéi si woussten, datt hien e Judd war, hunn all mat enger Stëmm ongeféier zwou Stonne geruff: Grouss ass d'Diana vun den Epheser. 35 A wéi de Gemengerot d'Leit berouegt hat, sot hien: Dir Männer vun Ephesus, wat ass et, deen net weess, datt d'Stad vun den Epheser eng Verehrer vun der grousser Gëttin Diana ass, a vum Bild, dat vum Jupiter erofgefall ass. ? 36 Wann Dir dann kuckt, datt dës Saache net geschwat kënne ginn, sollt Dir roueg sinn an näischt iwwerhaapt maachen. 37 Well dir hutt dës Männer heihinner bruecht, déi weder Raiber vu Kierchen sinn, an och nach Lästere vun Ärer Gëttin. 38 Dofir, wann Demetrius, an d'Handwierker, déi mat him sinn, eng Saach géint iergendeen hunn, ass d'Gesetz oppen, an et sinn Deputéiert: loosst si sech géigesäiteg implizéieren. 39 Awer wann Dir eppes iwwer aner Saache frot, da soll et an enger gesetzlecher Versammlung bestëmmt ginn. 40 Well mir sinn a Gefor fir d'Opschwong vun dësem Dag a Fro gestallt ze ginn, et gëtt keng Ursaach, fir datt mir dës Concours verrechnen. 41 A wéi hien dat gesot huet, huet hien d'Versammlung entlooss.

11 Wéi hien duerfir erëm opkoum, an huet Brout gebrach an giess, a laang geschwat huet, bis op d'Paus vum Dag, ass hien fortgaang. 12 A si hunn de jonke Mann lieweg bruecht, a goufen net e bëssen getréischt. 13 A mir sinn virdru gaang fir ze Schëffer, a si bei Assos gesegelt, do wëlle mir de Paul ophuelen: well esou hat hien ernannt, an huet sech geduecht fir Fouss ze goen. 14 A wéi hie mat eis zu Assos begéint ass, hu mir hien opgeholl an op Mitylene komm. 15 Mir si vun do aus gesegelt, a sinn den nächsten Dag géint Chios komm; an den nächsten Dag si mir op Samos ukomm, an hunn op Trogyllium gewunnt; an den Dag drop si mir op Milet komm. 16 Fir de Paul hat décidéiert fir duerch Ephesus ze segelen, well hien d'Zäit net an Asien verbrénge géif: well hien huet gehaasst, wann et him méiglech wier, am Päischtdag zu Jerusalem ze sinn. 17 A vu Milete huet hien op Ephesus geschéckt an déi Eelst vun der Kierch geruff. 18 A wéi si bei hie koumen, sot hien zu hinnen: Dir wësst, vum éischten Dag, datt ech an Asien komm sinn, no wéi enger Aart a Weis ech bei Iech an all Saison sinn. 19 Déngscht den HÄR mat all Demut vum Geescht, a mat villen Tréinen a Versuchungen, déi mir duerch d'Lige vun de Judden getraff hunn: 20 A wéi ech näischt zréckbehalen hunn, wat fir Iech profitabel war, awer Dir gewisen hunn an Iech ëffentlech geléiert hunn, a vun Haus zu Haus, 21 Zeegnes souwuel un de Judden, wéi och fir d'Griichen, d'Berou u Gott, an de Glawen un eisen Här Jesus Christus. 22 An elo, kuck, ech ginn am Geescht gebonnen op Jerusalem, well ech net wëssen, wat mir do gefall sinn: 23 Ausser datt den Hellege Geescht an all Stad Zeien ass, a seet, datt d'Bindungen an d'Leed mech bleiwen. 24 Awer näischt vun dësen Saachen beweegt mech, an ech zielen net mäi Liewen fir mech selwer, fir datt ech mäi Cours mat Freed fäerdeg bréngen, an de Ministère, deen ech vum Här Jesus kritt hunn, fir d'Evangelium vun der Gnod vu Gott ze bestätegen. . 25 An elo, kuck, ech weess, datt Dir all, ënner deenen ech d'Kinnekräich vu Gott gepriedegt hunn, mäi Gesiicht net méi gesinn. 26 Dofir huelen ech dech fir dësen Dag opzeschreiwen, datt ech reng sinn aus dem Blutt vun alle Mënschen. 27 Well ech hunn net verschount fir Iech all d'Berodung vu Gott ze erklären. 28 Passt also op Iech selwer an op d'ganz Trapp, iwwer déi den Hellege Geescht Iech Opsiichter gemaach huet, fir d'Kierch vu Gott ze ernähren, déi hie mat sengem eegene Blutt kaaft huet. 29 Well ech weess dat, datt no mengem Austrëtt schlëmm Wëllef ënnert Iech erakommen, an d'Schock net spueren. 30 Och aus Iech selwer solle Männer opstoen, déi pervers Saache schwätzen, fir Jünger no hinnen ze zéien. 31 Dofir kuckt op, an erënnert drun, datt ech am Laf vun dräi Joer net opgehalen hunn all Nuecht an Dag mat Tréinen ze warnen. 32 An elo, Bridder, ech empfeelen iech Gott, an dem Wuert vu senger Gnod, déi fäeg ass dech opzebauen an dir eng Ierfschaft ze ginn ënnert all deenen, déi gehellegt sinn.

KAPITEL 20 1 Nodeem d'Opreegung gestoppt war, huet de Paul d'Jünger bei him geruff, an huet si ëmgeholl an ass fortgaang fir a Mazedonien ze goen. 2 A wéi hien iwwer dës Deeler gaang ass, an hinnen vill Ermanung ginn huet, ass hien a Griicheland komm, 3 An do bliwwen dräi Méint. A wéi d'Judden op hien gewaart hunn, wéi hien amgaang war a Syrien ze segelen, huet hie geduecht fir duerch Mazedonien zréckzekommen. 4 An do begleet hien an Asien Sopater vu Berea; a vun den Thessaloniker, Aristarchos a Secundus; a Gajus vun Derbe, an Timotheus; an Asien, Tychicus an Trophimus. 5 Dës, déi viru gaange sinn, hu fir eis zu Troas bliwwen. 6 A mir si vu Philippi fortgaang no den Deeg vum ongeséierter Brout, a si koumen a fënnef Deeg bei hinnen op Troas; wou mir siwe Deeg gewunnt hunn. 7 An um éischten Dag vun der Woch, wéi d'Jünger zesummekomm sinn fir Brout ze briechen, huet de Paul hinnen gepriedegt, prett fir de Moien fortzegoen; an huet seng Ried bis Mëtternuecht weider. 8 An et waren vill Luuchten an der ieweschter Chamber, wou se versammelt goufen. 9 An do souz an enger Fënster e gewësse jonke Mann, genannt Eutychus, an en déiwe Schlof gefall: a wéi de Paul laang gepriedegt huet, ass hie mam Schlof ënnergaang, an ass vun der drëtter Loft erofgefall a gouf dout opgeholl. 10 De Paul ass erofgaang, an ass op hie gefall, an huet hien ëmklammen, a sot: Maacht Iech keng Suergen; well säi Liewen ass an him.

105

Akten vun den Apostelen

33 Ech hu kee Mënsch säi Sëlwer, nach Gold, oder Kleeder begënscht. 34 Jo, Dir wësst selwer, datt dës Hänn fir meng Noutwendegkeete gedéngt hunn, a fir déi, déi mat mir waren. 35 Ech hunn iech all Saache gewisen, wéi dir esou schaffe sollt, déi Schwaach ze ënnerstëtzen, an un d’Wierder vum Här Jesus ze erënneren, wéi hie gesot huet: Et ass méi geseent ze ginn wéi ze kréien. 36 A wéi hien dat gesot huet, huet hien sech op de Knéi geknéit a mat hinnen all gebiet. 37 An si hunn all schwéier gekrasch, a si sinn dem Paul um Hals gefall, an hunn hie Kuss gemaach. 38 Trauer virun allem ëm déi Wierder, déi hie gesot huet, datt si säi Gesiicht net méi gesinn. A si sinn him op d'Schëff begleet.

15 An no deenen Deeg hu mir eis Wagonen opgeholl an op Jerusalem gaang. 16 Do sinn och e puer vun de Jünger vu Caesarea mat eis gaang, an hunn ee Mnason vun Zypern mat sech bruecht, en ale Jünger, bei deem mir wunne sollten. 17 A wéi mir op Jerusalem komm sinn, hunn d'Bridder eis gär opgeholl. 18Un den Dag duerno goung de Paul mat eis bei de Jakobus eran; an all déi Eelst waren dobäi. 19 A wéi hien hinnen salutéiert hat, huet hien besonnesch erkläert, wat Gott ënner den Heiden duerch säi Ministère gemaach huet. 20 A wéi se et héieren hunn, hunn si den Här verherrlecht an zu him gesot: Du gesitt, Brudder, wéivill Dausende vu Judden et sinn, déi gleewen; a si sinn all Äifer vum Gesetz: 21 A si gi vun Iech informéiert, datt Dir all de Judden, déi ënner de Heiden sinn, léiert, de Moses ze verloossen, a sot, datt si hir Kanner net sollten beschneiden, an och net no de Gebräicher goen. 22 Wat ass et also? d'Multialitéit muss Bedierfnesser zesummekommen: well se héieren datt Dir komm sidd. 23 Maacht also dat, wat mir dir soen: Mir hu véier Männer, déi e Gelübd op si hunn; 24 Si huelen, a pureg dech mat hinnen, a si mat hinnen zoustänneg, fir datt si hire Kapp raséiere kënnen: an all kënne wëssen, datt déi Saachen, vun deenen se iwwer dech informéiert goufen, näischt sinn; mä datt Dir selwer och uerdentlech trëppelt, an d'Gesetz hält. 25 Wat d’Nieden ugeet, déi gleewen, hu mir geschriwwen a geschloss, datt se näischt esou beobachten, ausser datt si sech vu Saachen, déi den Idolen offréiert ginn, a vu Blutt, a vu gestierzten a vun Zucht halen. 26 Dunn huet de Paul d'Männer geholl, an den nächsten Dag ass hie sech mat hinne gereinegt an den Tempel gaang, fir d'Erreeche vun den Deeg vun der Reinigung ze bezeechnen, bis datt eng Offer fir jidderee vun hinnen offréiert ginn ass. 27 A wéi déi siwen Deeg bal eriwwer waren, hunn d'Judden, déi aus Asien waren, wéi se hien am Tempel gesinn hunn, d'ganz Vollek opgereegt an d'Hänn op hie geluecht. 28 Räischen, Männer vun Israel, hëllef: Dëst ass de Mann, deen all Mënsch iwwerall géint d'Leit, an d'Gesetz an dës Plaz léiert: a weider Griichen och an den Tempel bruecht an dës helleg Plaz verschmotzt huet. 29 (Well si hate virdru mat him an der Stad den Trophimus en Ephesian gesinn, deen se ugeholl hunn, datt de Paul an den Tempel bruecht huet.) 30Un d’ganz Stad gouf bewegt, an d’Leit sinn zesumme gelaf: a si hunn de Paul geholl an hien aus dem Tempel gezunn: a gläichzäiteg goufen d’Dieren zougemaach. 31 A wéi se gaang sinn, hien ëmzebréngen, koum d'Nouvelle un de Chefkapitän vun der Band, datt ganz Jerusalem an Opreegung war. 32 Deen huet direkt Zaldoten an Centurions geholl an op si gelaf: a wéi si de Chef Kapitän an d'Zaldoten gesinn hunn, hu si de Paul verlooss. 33 Du koum de Chefkapitän no, an huet hien geholl an huet hie gebot, mat zwou Ketten ze verbannen; a gefuerdert wien hie war, a wat hie gemaach huet.

KAPITEL 21 1 An et ass geschitt, datt nodeems mir vun hinnen erauskomm sinn a gestart waren, si mir mat engem riichte Wee op Coos komm, an den Dag duerno op Rhodos, a vun do aus op Patara: 2 A e Schëff fonnt, dat op Phoenicia gefuer ass, sinn mir u Bord gaang an sinn fortgaang. 3 Wéi mir elo Zypern entdeckt haten, hu mir et op der lénker Hand gelooss, a si a Syrien gesegelt, a si bei Tyrus gelant: well do sollt d'Schëff hir Laascht entloossen. 4 A mir hunn Jünger fonnt, si siwe Deeg do bliwwen: deen dem Paul duerch de Geescht gesot huet, datt hien net op Jerusalem sollt eropgoen. 5 A wéi mir déi Deeg fäerdeg gemaach hunn, si mir fortgaang an sinn op de Wee gaang; an si hunn eis all op de Wee bruecht, mat Fraen a Kanner, bis mir aus der Stad waren: a mir sinn um Ufer geknielt a gebiet. 6 A wéi mir eis vunenee verlooss hunn, hu mir d'Schëff geholl; a si sinn erëm heem komm. 7 A wéi mir eis Course vun Tyrus fäerdeg haten, sinn mir op Ptolemais komm, an hunn d'Bridder begréissen, an hunn enges Daags bei hinnen bliwwen. 8 Den nächsten Dag si mir, déi aus dem Paul senger Gesellschaft waren, fortgaang, a sinn op Cesarea komm: a mir sinn an d'Haus vum Philippe, dem Evangelist, komm, deen ee vun de siwen war; a bei him bliwwen. 9 An dee selwechte Mann hat véier Meedercher, Jongfraen, déi profetéiert hunn. 10 A wéi mir do vill Deeg bliwwen sinn, koum aus Judéa e gewëssene Prophéit erof, deen Agabus genannt huet. 11 A wéi hien bei eis komm ass, huet hien dem Paul säi Gürtel geholl, seng eegen Hänn a seng Féiss gebonnen a gesot: Sou seet den Hellege Geescht: Also sollen d'Judden zu Jerusalem de Mann binden, deen dëse Gürtel huet, a wäerten hien an d'Hänn vun den Heiden. 12 A wéi mir dës Saache héieren hunn, hu mir souwuel, wéi och déi vun där Plaz, him gefrot, net op Jerusalem opzegoen. 13 Dunn huet de Paul geäntwert: Wat mengt dir fir ze weinen a mäin Häerz ze briechen? well ech si prett net nëmme gebonnen ze ginn, mee och zu Jerusalem fir den Numm vum Här Jesus ze stierwen. 14 A wann hien net iwwerzeege wollt, hu mir opgehalen, a gesot: De Wëlle vum Här gëtt gemaach.

106

Akten vun den Apostelen

34 An e puer hunn eng Saach gekrasch, déi aner, ënner der Villfalt: a wéi hien d'Sécherheet fir d'Tumult net konnt wëssen, huet hien him gebot an d'Buerg gedroen. 35 A wéi hien op d'Trap koum, sou war et, datt hie vun den Zaldoten fir d'Gewalt vun de Leit gedroe gouf. 36 Well d'Vollek vun de Leit ass duerno gefollegt, a rifft: Gitt mat him ewech. 37 A wéi de Paul an d'Buerg gefouert sollt ginn, sot hien zum Chefkapitän: Kann ech mat dir schwätzen? Wien sot: Kënnt Dir Griichesch schwätzen? 38 Sidd Dir net deen Ägypter, dee virun dësen Deeg en Opstand gemaach huet an an d'Wüst véier dausend Männer gefouert huet, déi Mäerder waren? 39 De Paul huet awer gesot: Ech sinn e Mann, deen e Judd vun Tarsus ass, eng Stad a Kilikien, e Bierger vu kenger Stad; an ech bieden dech, loosst mech mat de Leit ze schwätzen. 40 A wéi hien him d'Lizenz ginn huet, stoung de Paul op der Trap an huet d'Leit mat der Hand gewénkt. A wéi et eng grouss Rou gemaach gouf, huet hien zu hinnen op der hebräescher Zong geschwat a gesot: KAPITEL 22 1 Männer, Bridder a Pappen, lauschtert meng Verteidegung, déi ech Iech elo maachen. 2 (A wéi se héieren hunn, datt hien an der hebräescher Zong zu hinnen geschwat huet, hu si méi roueg gehalen: an hie sot:) 3 Ech si wierklech e Mann, deen e Judd ass, gebuer zu Tarsus, enger Stad a Kilikien, awer an dëser Stad un de Féiss vum Gamaliel opgewuess, a geléiert no der perfekter Manéier vum Gesetz vun de Pappen, a war eifreg op Gott, wéi Dir all dësen Dag sidd. 4 An ech hunn dëse Wee bis zum Doud verfollegt, gebonnen an a Prisongen souwuel Männer a Fraen geliwwert. 5 Wéi och den Hohepriister mech Zeien, an all d'Staat vun den Eelsten: vun deenen ech och Bréif un d'Bridder krut, an sinn op Damaskus gaang, fir déi, déi do gebonnen waren, op Jerusalem ze bréngen, fir bestrooft ze ginn. 6 An et ass geschitt, datt, wéi ech meng Rees gemaach hunn, a géint de Mëtteg bei Damaskus komm ass, op eemol aus dem Himmel e grousst Liicht ronderëm mech geschéngt. 7 An ech sinn op de Buedem gefall, an hunn eng Stëmm héieren, déi zu mir sot: Saul, Saul, firwat verfollegs du mech? 8 An ech hunn geäntwert: Wien bass du, Här? An hie sot zu mir: Ech sinn de Jesus vun Nazareth, deen Dir verfollegt. 9 An déi, déi mat mir waren, hu wierklech d'Liicht gesinn, an hunn Angscht gemaach; awer si hunn d'Stëmm vun deem, dee mat mir geschwat huet, net héieren. 10 An ech sot: Wat soll ech maachen, Här? An den HÄR sot zu mir: Stitt op, a gitt an Damaskus; an do soll dir alles erzielt ginn, déi fir dech ernannt sinn ze maachen. 11 A wéi ech fir d'Herrlechkeet vun deem Liicht net gesinn konnt, duerch d'Hand vun deenen, déi mat mir waren, gefouert ginn, sinn ech an Damaskus komm. 12 An een Ananias, en fromme Mann no dem Gesetz, deen e gudde Bericht vun all de Judden huet, déi do wunnen,

107

13 Si si bei mech komm, a sinn opgestan a sot zu mir: Brudder Saul, huel deng Siicht. An déi selwecht Stonn hunn ech op hien gekuckt. 14 An hie sot: De Gott vun eise Pappen huet dech gewielt, fir datt Dir säi Wëlle wësse sollt, an dee Juste gesinn, an d'Stëmm vu sengem Mond héieren sollt. 15 Well du solls säin Zeie fir all Mënsch sinn, wat Dir gesinn an héieren hutt. 16 An elo, firwat bleift Dir? Stitt op, a gitt gedeeft, a wäscht Är Sënnen ewech, rufft den Numm vum Här un. 17 An et ass geschitt, datt, wéi ech erëm op Jerusalem komm sinn, och wann ech am Tempel gebiet hunn, war ech an enger Trance; 18 An hien huet hien zu mir gesinn: Maacht séier a gitt séier aus Jerusalem eraus: well si wäerten Äert Zeegnes iwwer mech net kréien. 19 An ech hunn gesot: Här, si wëssen, datt ech déi, déi un dech gegleeft hunn, agespaart an an all Synagog geschloen hunn: 20 A wéi d'Blutt vun dengem Märtyrer Stephen vergoss gouf, stoung ech och bei, an hunn zu sengem Doud zougestëmmt, an hunn d'Kleeder vun deenen, déi hien ëmbruecht hunn, behalen. 21 An hie sot zu mir: Gitt weg, well ech schécken dech wäit ewech un d'Heiden. 22 A si hunn him dëst Wuert héieren, an hunn dunn hir Stëmmen opgehuewen a gesot: Weg mat sou engem Mann vun der Äerd: well et ass net passend, datt hie soll liewen. 23 A wéi si geruff hunn, hir Kleeder ofginn an Stëbs an d'Loft geheit hunn, 24 De Chefkapitän huet hie gebot, an d'Buerg bruecht ze ginn, an huet gesot, hie soll duerch Schläif ënnersicht ginn; datt hie wësse kéint, firwat si sou géint hie gekrasch hunn. 25 A wéi si hie mat String gebonnen hunn, sot de Paul zum Centurion, dee bei der stoung: Ass et fir Iech erlaabt e Mann ze géiwen, deen e Réimer ass an net veruerteelt? 26 Wéi de Centurion dat héieren huet, ass hien gaang an huet dem Chef Kapitän gesot, a sot: Passt op, wat Dir maacht: well dëse Mann ass e Réimer. 27 Du koum de Chef Kapitän a sot zu him: Sot mir, bass du e Réimer? Hien huet gesot: Jo. 28 An de Chef Kapitän huet geäntwert: Mat enger grousser Zomm krut ech dës Fräiheet. An de Paul sot: Awer ech sinn fräi gebuer. 29 Du sinn si direkt vun him fortgaang, deen hie sollt ënnersicht hunn: an de Chef Kapitän huet och Angscht, nodeems hie wousst, datt hien e Réimer wier, a well hien hie gebonnen hat. 30 Dee Muer, well hien d'Sécherheet gewosst hätt, firwat hie vun de Judden virgeworf gouf, huet hien hie vu senge Bänn befreit, an huet den Hohepriister an hire ganze Conseil befaasst fir opzekommen, an huet de Paul erof bruecht an hie virun hinnen gesat. KAPITEL 23 1 De Paul, deen de Conseil eescht gesinn huet, sot: Männer a Bridder, ech hunn a ganz gudde Gewësse viru Gott bis haut gelieft. 2 An den Hohepriister Ananias huet deene, déi bei him stoungen, gebot, him op de Mond ze schloen.

Akten vun den Apostelen

3 Du sot de Paul zu him: Gott wäert dech schloën, du wäiss Mauer: well Dir sëtzt fir mech nom Gesetz ze riichten, a mir befehle géint d'Gesetz geschloe ze ginn? 4 An déi, déi do stoungen, soten: Schëld Dir Gottes Hohepriister? 5 Du sot de Paul: Ech wousst net, Bridder, datt hien den Hohepriister war: well et ass geschriwwen: Du solls net schlecht vum Herrscher vun dengem Vollek schwätzen. 6 Wéi de Paul awer erkannt huet, datt deen een Deel Sadducees waren, an déi aner Pharisäer, huet hien am Conseil geruff: Männer a Bridder, Ech sinn e Pharisäer, de Jong vun engem Pharisäer: vun der Hoffnung an der Operstéiungszeen vun den Doudegen sinn ech genannt ginn. a Fro. 7 A wéi hien dat gesot hat, ass et en Sträit tëscht de Pharisäer an de Sadduceen entstanen: an d'Multialitéit gouf gedeelt. 8 Fir d'Sadducees soen, datt et keng Operstéiungszeen ass, weder Engel, nach Geescht: mä d'Pharisäer zouginn souwuel. 9 An et ass e grousst Gejäiz opkomm: an d'Schrëftgeléiert, déi vun de Pharisäer waren, sinn opgestan, an hunn sech gekämpft a gesot: Mir fanne kee Béisen an dësem Mann: awer wann e Geescht oder en Engel mat him geschwat huet, loosst eis net géint kämpfen. Gott. 10 A wéi et zu enger grousser Sträit koum, huet de Chefkapitän, aus Angscht datt de Paul a Stécker vun hinnen gezunn wier, den Zaldoten befaasst, erof ze goen an hie mat Gewalt vun hinnen ze huelen an hien an d'Buerg ze bréngen. 11 An déi nächst Nuecht stoung den Här bei him a sot: Sidd gutt, Paul, well wéi s du vu mir zu Jerusalem gezeechent hues, sou muss du och zu Roum Zeien. 12 Wéi et Dag war, hu sech e puer vun de Judden zesummegedoen, a si selwer ënner engem Fluch gebonnen, a gesot, datt si weder iessen nach drénken géifen, bis si de Paul ëmbruecht hunn. 13 A si ware méi wéi véierzeg, déi dës Verschwörung gemaach hunn. 14Un si koumen bei de Hohepriister an den Eelsten, a soten: Mir hunn eis ënner engem grousse Fluch gebonnen, datt mir näischt iessen, bis mir de Paul ëmbruecht hunn. 15 Elo also duerfir mam Conseil dem Chef Kapitän ze soen, datt hien him muer bei iech erofbréngen, wéi wann dir eppes méi perfekt betreffend him froen géif: a mir, oder jeemools hien kommen no, si prett him ëmzebréngen. 16 A wéi dem Paul senger Schwëster säi Jong vun hirem Gespaant héieren huet, ass hien gaang an ass an d'Buerg gaang, an huet dem Paul gesot. 17 Dunn huet de Paul ee vun de Centurionë bei sech geruff a gesot: Bréngt dëse jonke Mann bei de Chefkapitän, well hien huet him eppes ze soen. 18Doop huet hien hien geholl, an huet hien zum Chefkapitän bruecht, a sot: De Gefaange Paul huet mech bei hie ruffen, an huet mech gebiet, fir dëse jonke Mann bei dech ze bréngen, deen dir eppes ze soen huet. 19 Dunn huet de Chef de Kapitän him an d’Hand geholl, an ass mat him eleng op d’Säit gaang, an huet hie gefrot: Wat hutt Dir mir ze soen? 20 An hie sot: D'Judden hunn sech eens ginn, dech ze wënschen, datt Dir de Paul muer an de Conseil géif

108

erofbréngen, wéi wa se e bësse vun him méi perfekt nofroen. 21 Awer gitt dir hinnen net no: well do leien op hie vun hinnen méi wéi véierzeg Männer, déi sech mat engem Eed gebonnen hunn, datt si weder iessen nach drénken, bis se hien ëmbruecht hunn: an elo si si bereet, sicht e Verspriechen vun dir. 22 Dunn huet de Chef Kapitän de jonke Mann fortgoe gelooss, an huet him gesot: Kuckt, du sot kee Mënsch, datt Dir mir dës Saache gewisen hutt. 23 An hien huet him zwee Centurions geruff a gesot: Maacht zweehonnert Zaldoten prett fir op Cesarea ze goen, a Reider vu sechsechzeg, an zweehonnert Spuerer, an der drëtter Stonn vun der Nuecht; 24 A gitt hinnen Déieren, fir datt si de Paul opsetzen an hie sécher bei de Gouverneur Felix bréngen. 25 An hien huet esou e Bréif geschriwwen: 26 De Claudius Lysias schéckt dem excellenten Gouverneur Felix Begréissung. 27 Dëse Mann gouf vun de Judden geholl, a sollt vun hinnen ëmbruecht ginn: du koumen ech mat enger Arméi, an hunn hie gerett, well ech verstanen hunn, datt hien e Réimer wier. 28 A wéi ech d'Ursaach gewosst hunn, firwat si him beschëllegt hunn, hunn ech hien an hire Conseil erausbruecht: 29 Deen ech gesinn hunn, datt hie vu Froe vun hirem Gesetz virgeworf gouf, awer näischt op seng Uklo geluecht ze hunn, wat den Doud oder d'Bindungen wäertvoll ass. 30 A wéi et mir gesot gouf, wéi d'Judden op de Mann gewaart hunn, hunn ech direkt bei dech geschéckt, an hunn senge Ukloe gebot, fir virun Iech ze soen, wat se géint hie haten. Äddi. 31 Dunn hunn d'Zaldoten, wéi et hinnen ugefouert gouf, de Paul geholl an hien an der Nuecht op Antipatris bruecht. 32 De Muer hunn si d'Räider verlooss fir mat him ze goen, an si sinn zréck an d'Buerg gaang: 33 Deen, wéi si op Cäsarea komm sinn, an dem Gouverneur de Bréif ausgeliwwert hunn, huet de Paul och virun him presentéiert. 34 A wéi de Gouverneur de Bréif gelies hat, huet hie gefrot, vu wéi enger Provënz hie wier. A wéi hien verstanen huet, datt hien aus Kilikien war; 35 Ech wäert dech héieren, sot hien, wann och Är Uklo kommen. An hien huet him gebueden, am Herodes sengem Geriichtssall ze halen. KAPITEL 24 1 An no fënnef Deeg ass den Hohepriister Ananias mat den Eelsten erofgaang, a mat engem gewëssenen Orator, genannt Tertullus, deen dem Gouverneur géint de Paul informéiert huet. 2 A wéi hien erausgeruff gouf, huet den Tertullus ugefaang him ze beschëllegt, a sot: Wéi Dir gesinn, datt mir vun dir eng grouss Rou genéissen, an datt ganz wiirdeg Handlungen un dëser Natioun duerch Är Virsiicht gemaach ginn, 3 Mir akzeptéieren et ëmmer, an op alle Plazen, den nobelsten Felix, mat aller Dankbarkeet.

Akten vun den Apostelen

4 Trotzdem, datt ech dech net méi langweileg sinn, bieden ech dech, datt s du eis e puer Wierder vun Ärer Gnod héieren. 5 Well mir hunn dëse Mann e pestilente Mann fonnt, an e Beweeger vun der Opreegung ënner all de Judden op der ganzer Welt, an e Leader vun der Sekt vun den Nazarener: 6 Deen ass och gaang fir den Tempel ze profanéieren: dee mir geholl hunn, a wéilten no eisem Gesetz beuerteelt hunn. 7 Awer de Chef Kapitän Lysias ass op eis komm, a mat grousser Gewalt huet hien hien aus eiser Hänn ewechgeholl, 8 Seng Uklo beuerteelen, bei dech ze kommen: andeems Dir ënnersicht, vu wiem Dir selwer all dës Saache wësse kënnt, vun deem mir him beschëllegt. 9 An d'Judden hunn och zougestëmmt, a gesot datt dës Saache sou wieren. 10 Dunn huet de Paul, nodeems de Gouverneur him gewënscht hat ze schwätzen, geäntwert: Well ech weess, datt Dir vu ville Joeren e Riichter fir dës Natioun gewiescht sidd, äntweren ech méi frëndlech fir mech selwer: 11 Well fir datt Dir verstitt, datt et nach nëmmen zwielef Deeg sinn zënter ech op Jerusalem eropgaange sinn fir ze bidden. 12 A si hunn mech weder am Tempel fonnt, a si mat iergendeen streiden, weder d'Leit operstanen, weder an de Synagogen, nach an der Stad: 13 Si kënnen och net beweisen, wat si mir elo beschëllegt hunn. 14 Awer dëst zouzeginn ech Iech, datt no deem Wee, deen se Heresy nennen, also de Gott vu menge Pappen unzebidden, an alles gleewen, wat am Gesetz an an de Prophéiten geschriwwen ass: 15 An hunn Hoffnung op Gott, déi si selwer och erlaben, datt et eng Operstéiungszeen vun den Doudegen gëtt, souwuel vun de Gerechten an Ongerecht. 16 An hei üben ech mech, fir ëmmer e Gewësse ouni Beleidegung vis-à-vis vu Gott a géint Männer ze hunn. 17 Elo no ville Joeren sinn ech komm, fir meng Natioun Almosen an Affer ze bréngen. 18 Wourops e puer Judden aus Asien mech am Tempel gereinegt fonnt hunn, weder mat vill, nach mat Onrou. 19 Wien hätt solle virun dir hei gewiescht sinn, a géint, wa se géint mech hätt. 20 Oder soss loosse déi selwecht hei soen, wa si eppes Béises a mir fonnt hunn, während ech virum Conseil stoung, 21 Ausser et ass fir dës eng Stëmm, datt ech ënnert hinne geruff hunn, wann ech d'Operstéiungszeen vun den Doudegen beréieren, ginn ech haut vun iech a Fro gestallt. 22 A wéi de Felix dës Saache héieren huet, a méi perfekt Wëssen iwwer dee Wee hat, huet hien se ofgesot a gesot: Wann de Lysias, de Chef Kapitän, erofkommen, wäert ech déi ganz Saach vun Ärer Saach wëssen. 23 An hien huet e Centurion beoptraagt, de Paul ze halen, an hie Fräiheet ze loossen, an datt hie kee vu senge Bekannten verbidde soll ze servéieren oder bei hie kommen. 24 A no bestëmmten Deeg, wéi de Felix mat senger Fra Drusilla, déi eng Judd war, koum, huet hien de Paul geschéckt an hien iwwer de Glawen u Christus héieren. 25 A wéi hien d'Gerechtegkeet, d'Temperatur an d'Uerteel komm ass, huet de Felix geziddert an geäntwert: Gitt de

109

Wee fir dës Kéier; wann ech eng bequem Saison hunn, ruffen ech fir dech. 26 Hien huet och gehofft, datt de Paul him Sue kritt hätt, fir datt hien hie loosse kéint: dofir huet hien him méi dacks geschéckt a mat him geschwat. 27 Ma no zwee Joer koum de Porcius Festus an de Félix säi Raum, an de Felix, dee gewëllt de Judden e Genoss ze weisen, huet de Paul gebonnen gelooss. KAPITEL 25 1 Wéi de Festus an d'Provënz koum, ass hien no dräi Deeg vu Cäsarea op Jerusalem eropgaang. 2 Dunn hunn den Hohepriister an de Chef vun de Judden him géint de Paul informéiert, an hunn him gefrot: 3 A wënscht e Gonschten géint hien, datt hie fir hien op Jerusalem schéckt, a wart op de Wee fir hien ëmzebréngen. 4 De Festus huet awer geäntwert, datt de Paul zu Cesarea gehale soll ginn, an datt hie selwer kuerz dohinner fortgeet. 5 Loosst se also, sot hien, deen ënnert iech fäeg ass, mat mir erofgoen, a beschëllegt dëse Mann, wann et iergendeng Béisheet an him ass. 6 A wéi hien méi wéi zéng Deeg ënner hinnen gewunnt hat, ass hien op Cesarea erofgaang; an den nächsten Dag um Riichter Sëtz souz huet de Paul bestallt ze bréngen. 7 A wéi hie komm ass, sinn d'Judden, déi vu Jerusalem erofkomm sinn, ronderëm stoungen, an hunn vill a schlëmm Plainte géint de Paul geluecht, déi si net konnten beweisen. 8 Wärend hie fir sech selwer geäntwert huet: Weder géint d'Gesetz vun de Judden, weder géint den Tempel, nach géint de Caesar, hunn ech iwwerhaapt eppes beleidegt. 9 De Festus awer, dee gewëllt war de Judden e Genoss ze maachen, huet dem Paul geäntwert a gesot: Wëllt Dir op Jerusalem eropgoen, an do iwwer dës Saache virun mir beurteelt ginn? 10 Du sot de Paul: Ech stinn um Caesar sengem Geriichtssëtz, wou ech soll beurteelt ginn: De Judden hunn ech näischt falsch gemaach, wéi Dir ganz gutt wësst. 11 Well wann ech en Täter sinn, oder eppes gemaach hunn, wat den Doud wäertvoll ass, refuséieren ech net ze stierwen: awer wann et keng vun dëse Saachen ass, vun deenen dës mech beschëllegt, da kann kee Mënsch mech hinnen iwwerginn. Ech appelléieren un de Caesar. 12 Dunn huet de Festus geäntwert, wéi hie mam Conseil geschwat hat: Hutt Dir de Caesar ugeruff? bei de Keeser solls du goen. 13 Un no bestëmmten Deeg koumen de Kinnek Agrippa an de Bernice op Cäsarea fir Festus ze begréissen. 14 A wéi si vill Deeg do waren, huet de Festus dem Kinnek dem Paul seng Saach erkläert, a gesot: Et ass e gewësse Mann a Bänn vum Felix hannerlooss: 15 Iwwer deen, wéi ech zu Jerusalem war, hunn d'Hohepriister an déi Eelst vun de Judden mech informéiert, a wollte géint hie veruerteelen. 16 Zu deenen ech geäntwert hunn: Et ass net d'Manéier vun de Réimer, iergendeen ze stierwen, ier deen, dee beschëllegt gëtt, d'Ukloe Gesiicht zu Gesiicht hunn, an d'Lizenz hunn fir sech selwer iwwer d'Verbriechen ze äntweren, déi géint hie geluecht ginn.

Akten vun den Apostelen

17 Dofir, wéi se heihinner komm sinn, hunn ech de Moien ouni Verspéidung um Riichter Sëtz gesat, an hunn de Mann gebot, fir erausbruecht ze ginn. 18 Géint deen, wéi d'Uklo opstoen, hu si keng Uklo vun esou Saachen bruecht, wéi ech ugeholl hunn: 19 Mee hate verschidde Froen géint hie vun hirem eegene Glawen, a vun engem Jesus, deen dout war, deen de Paul bestätegt lieweg ze sinn. 20 A well ech un esou Froen gezweiwelt hunn, hunn ech hie gefrot, ob hien op Jerusalem géif goen, an do iwwer dës Saache beurteelt ginn. 21 Wéi de Paul awer opgeruff hat, fir dem Augustus ze héieren, ze reservéieren, hunn ech gebot datt hie gehale soll ginn, bis ech hie bei de Caesar schécken kéint. 22 Du sot den Agrippa zum Festus: Ech géif dee Mann och selwer héieren. Muer, sot hien, du solls him héieren. 23 Un muer, wéi d'Agrippa komm ass, an d'Bernice, mat grousser Pronk, a war an d'Plaz vun Héieren agaangen, mat de Chef-Kapitänen an Haaptmänner vun der Stad, op Festus sengem Gebot gouf de Paul erausbruecht. 24Un Festus säd: De König Agrippa, un all de Menschen, die mit üs hier vör sünd, sie sient dee Mann, un deen de ganzen Volk vun de Judden mit mehr gehandelt hett, sowie to Jerusalem un üm üm üm, ünnerscheedt, de liewen méi laang. 25 Awer wéi ech fonnt hunn, datt hien näischt gemaach huet, wat den Doud wäertvoll ass, an datt hie selwer den Augustus appelléiert huet, hunn ech beschloss, hien ze schécken. 26 Vun deenen hunn ech mäin Här näischt bestëmmt ze schreiwen. Dofir hunn ech hien virun Iech bruecht, a besonnesch virun Iech, O Kinnek Agrippa, fir datt ech, no der Untersuchung, eppes ze schreiwen hätt. 27 Well et schéngt mir onraisonnabel e Gefaangenen ze schécken, an net fir d'Verbriechen ze bezeechnen, déi géint hie geluecht goufen.

9 Ech hu wierklech mat mir geduecht, datt ech vill Saache maache sollte géint den Numm vum Jesus vun Nazareth. 10 Wat ech och zu Jerusalem gemaach hunn: a vill vun den Hellegen hunn ech am Prisong zougemaach, nodeems ech Autoritéit vun de Hohepriister kritt hunn; a wéi se ëmbruecht goufen, hunn ech meng Stëmm géint si ginn. 11 An ech hunn se dacks an all Synagog bestrooft an si gezwongen ze blaspheméieren; a wéi ech extrem rosen géint si sinn, hunn ech se verfollegt souguer bis zu komesche Stied. 12 Wéi ech op Damaskus gaangen sinn mat Autoritéit an Optrag vun de Hohepriister, 13 Um Mëtteg, o Kinnek, hunn ech um Wee e Liicht vum Himmel gesinn, iwwer d'Hellegkeet vun der Sonn, ronderëm mech an déi, déi mat mir gereest sinn, glänzend. 14 A wéi mir all op d'Äerd gefall waren, hunn ech eng Stëmm héieren, déi zu mir schwätzt, a seet an der hebräescher Zong: Saul, Saul, firwat verfollegs du mech? et ass schwéier fir dech géint d'Stécker ze schéissen. 15 An ech sot: Wien bass du, Här? An hie sot: Ech sinn de Jesus, deen Dir verfollegt. 16 Ma riicht op, a stitt op Äre Féiss: well ech sinn Iech fir dësen Zweck erschéngen, fir Iech e Minister an Zeien ze maachen souwuel vun dëse Saachen, déi Dir gesinn hutt, a vun deenen Saachen, an deenen ech Iech wäert erschéngen; 17 Dech befreit vun de Leit a vun den Heiden, un déi ech dech elo schécken, 18 Fir hir Aen opzemaachen an se vun der Däischtert op d'Liicht ze dréinen, a vun der Kraaft vum Satan op Gott, fir datt si Verzeiung vu Sënne kréien, an Ierfschaft ënnert deenen, déi duerch de Glawen, deen a mir ass, helleg ginn. 19 Duerop, o Kinnek Agrippa, ech war net un der himmlescher Visioun ongehéierlech: 20 Awer fir d'éischt hinnen vun Damaskus, an zu Jerusalem, an iwwer all d'Küste vu Judéa, an dann un d'Nieden gewisen, datt si sech solle berouegen an sech zu Gott dréinen, a Wierker maache fir d'Berouegung ze treffen. 21 Aus dëse Grënn hunn d'Judden mech am Tempel gefaangen, a si gaang fir mech ëmzebréngen. 22 Dofir hunn ech d'Hëllef vu Gott kritt, ech fuere weider bis haut, Zeien souwuel vu Kleng a Grouss, a soen näischt anescht wéi déi, déi d'Prophéiten an de Moses gesot hunn, sollte kommen: 23 Fir datt de Christus soll leiden, an datt hien deen Éischte soll sinn, dee soll aus den Doudegen operstoen, a fir d'Leit an d'Heiden Liicht ze weisen. 24 A wéi hien dat fir sech selwer gesot huet, sot de Festus mat enger haarder Stëmm: Paul, du bass nieft dir selwer; vill Léieren mécht dech rosen. 25 Mä hie sot: Ech sinn net rosen, Adel Festus; awer schwätzt d'Wierder vun der Wourecht an der Nüchterkeet. 26 Well de Kinnek weess vun dëse Saachen, virun deem ech och fräi schwätzen: well ech sinn iwwerzeegt, datt näischt vun dëse Saachen him verstoppt ass; fir dës Saach war net an engem Eck gemaach. 27Kinnek Agrippa, gleews du de Prophéiten? Ech weess datt Dir gleeft. 28 Du sot den Agrippa zum Paul: Du hues mech bal iwwerzeegt, e Chrëscht ze sinn. 29 De Paul sot: "Ech wollt Gott, datt net nëmmen du, mee och all déi, déi mech haut héieren, souwuel bal a ganz esou wieren, wéi ech sinn, ausser dës Bänn.

KAPITEL 26 1 Du sot den Agrippa zum Paul: Du bass däerf fir dech selwer schwätzen. Dunn huet de Paul d'Hand ausgestreckt an huet fir sech selwer geäntwert: 2 Ech denken, datt ech glécklech sinn, Kinnek Agrippa, well ech haut virun Iech fir mech äntweren, all d'Saache beréieren, vun deenen ech vun de Judden virgeworf ginn: 3 Virun allem well ech weess, datt Dir Expert sidd an all Gebräicher a Froen, déi ënnert de Judden sinn: dofir bieden ech dech, mech gedëlleg ze héieren. 4 Meng Liewensstil vu menger Jugend, déi fir d'éischt ënner menger Natioun zu Jerusalem war, kennen all d'Judden; 5 Déi mech vun Ufank un kannt hunn, wa si bestätegen, datt ech no der straitste Sekte vun eiser Relioun e Pharisäer gelieft hunn. 6 An elo stinn ech a gi beurteelt fir d'Hoffnung vum Versprieche vu Gott un eise Pappen: 7 Zu deem verspriechen eis zwielef Stämme, déi Gott direkt Dag an Nuecht déngen, hoffen ze kommen. Fir déi Hoffnung, Kinnek Agrippa, sinn ech vun de Judden virgeworf. 8 Firwat soll et bei dir eng onheemlech Saach geduecht ginn, datt Gott déi Doudeg operwecht?

110

Akten vun den Apostelen

30 A wéi hien dat gesot huet, ass de Kinnek opgestan, an de Gouverneur an d'Bernice, an déi, déi mat hinnen souzen: 31 A wéi si op d'Säit gaange sinn, hunn si tëscht sech geschwat a gesot: Dëse Mann mécht näischt, wat den Doud oder de Bänn wäert wäert ass. 32 Du sot den Agrippa zum Festus: „Dëse Mann wier vläicht fräigelooss ginn, wann hien net un de Keeser geruff hätt. KAPITEL 27 1 A wéi et festgestallt gouf, datt mir an Italien sollten segelen, hunn si de Paul a verschidde aner Gefaangenen un een, dee Julius geheescht huet, engem Centurion vum Augustus senger Band geliwwert. 2 A si an e Schëff vun Adramyttium eragaangen, hu mir gestart, dat heescht duerch d'Küste vun Asien ze segelen; een Aristarchus, e Mazedonier vun Thessaloniki, ass bei eis. 3 An den nächsten Dag si mir zu Sidon beréiert. An de Julius huet de Paul héiflech gefrot, an huet him d'Fräiheet ginn, bei seng Frënn ze goen, fir sech selwer z'erfrëschen. 4 A wéi mir vun do aus gestart waren, si mir ënner Zypern gesegelt, well de Wand dogéint war. 5 A wéi mir iwwer d'Mier vu Kilikien a Pamphylien gesegelt waren, si mir op Myra komm, eng Stad vu Lykien. 6 An do huet den Centurion e Schëff vun Alexandria fonnt, dat an Italien gefuer ass; an hien huet eis dohinner gesat. 7 A wéi mir vill Deeg lues gesegelt waren, a kaum géint Knidus komm sinn, de Wand eis net leiden, si mir ënner Kreta gesegelt, géint Salmone; 8 A kaum laanscht et gaang, ass op eng Plaz komm, déi de Schéinen Hafen genannt gëtt; no wou d'Stad Lasea war. 9 Wéi elo vill Zäit verbruecht gouf, a wéi d'Segelen elo geféierlech war, well de Fasten elo schonn eriwwer war, huet de Paul hinnen opgeruff: 10 A sot zu hinnen: Hären, ech verstinn, datt dës Rees verletzt a vill Schued wäert sinn, net nëmme vum Laascht a vum Schëff, mee och vun eisem Liewen. 11 Trotzdem huet de Centurion dem Här an dem Besëtzer vum Schëff méi gegleeft wéi déi Saachen, déi vum Paul geschwat goufen. 12 A well d'Haven net wuertwiertlech war fir ze Wanter an, de méi Deel huet ugeroden och vun do fort ze goen, wa se op iergendeng Manéier op Phénik erreechen, an do op de Wanter; dat ass en Hafen vu Kreta, a läit Richtung Südwesten an Nordweste. 13 A wéi de Südwand mëll geblosen huet, ugeholl, datt si hiren Zweck erreecht hunn, a si vun do verluer hunn, si si no bei Kreta gesegelt. 14 Awer net laang duerno ass et e stiermleche Wand opgaang, deen Euroclydon genannt gëtt. 15 A wéi d'Schëff gefaange gouf, a konnt net an de Wand opgoen, hu mir hatt fueren. 16 A laafen ënner enger bestëmmter Insel, déi Claudia genannt gëtt, hu mir vill Aarbecht um Boot ze kommen: 17 Wéi si opgeholl hunn, hu si Hëllef benotzt, fir d'Schëff ënnerzegoen; an aus Angscht datt se net an d'Quicksand fale sollten, hunn d'Segel geschloen, an esou waren gefuer. 18 A mir sinn iwwerschësseg vun engem Stuerm geworf ginn, den nächsten Dag hu si d'Schëff erliichtert; 19 An den drëtten Dag hu mir mat eisen eegenen Hänn d'Tackelen vum Schëff erausgehäit.

111

20 A wann weder Sonn nach Stären a villen Deeg opgetaucht sinn, a kee klenge Stuerm op eis geluecht huet, gouf all Hoffnung, datt mir gerett gi sinn, ewechgeholl. 21 Awer no laanger Abstinenz ass de Paul an der Mëtt vun hinnen opgestan a sot: Hären, dir sollt op mech nolauschteren, an net vu Kreta entlooss hunn, an dëse Schued a Verloscht gewonnen hunn. 22 An elo fuerderen ech dech op, fir gutt ze sinn: well et wäert kee Mënsch säi Liewen ënner Iech verléieren, mee vum Schëff. 23 Well do stoung dës Nuecht bei mir den Engel vu Gott, deem säin ech sinn, an deen ech déngen, 24 A sot: Fäert net, Paul; du muss virum Caesar bruecht ginn: a kuckt, Gott huet dir all ginn, déi mat dir segelen. 25 Dofir, Hären, freet mech: well ech gleewen Gott, datt et esou wäert sinn, wéi et mir gesot gouf. 26 Mir mussen awer op eng bestëmmten Insel gegoss ginn. 27 Awer wéi déi véierzéngt Nuecht komm ass, wéi mir an der Adria op an erof gefuer sinn, hunn d'Schëffer ëm Mëtternuecht geduecht, datt si no engem Land kommen; 28 An hunn geklongen, an et zwanzeg Fahm fonnt: a wéi si e bësse méi wäit gaang waren, hunn se erëm geklongen, an hunn et fofzéng Fatz fonnt. 29 Dunn hunn si Angscht, datt mir net op Fielsen gefall wieren, hunn si véier Anker aus der Heck geworf, an hunn den Dag gewënscht. 30 A wéi d'Schëffer amgaange waren aus dem Schëff ze flüchten, wéi se d'Boot an d'Mier erofgelooss hunn, ënner Faarf, wéi wa se Anker aus dem Virschëff gegoss hätten, 31 De Paul sot zum Centurion an zu den Zaldoten: Ausser dës bleiwen um Schëff, kënnt dir net gerett ginn. 32 Dunn hunn d'Zaldoten d'Seeler vum Boot ofgeschnidden, an hunn hatt ofgefall. 33 A wéi den Dag eriwwer war, huet de Paul hinnen alleguer gefrot, Fleesch ze huelen, a gesot: Dësen Dag ass de véierzéngten Dag, deen dir geblosen hutt a weidergefuer sidd, ouni näischt geholl ze hunn. 34 Dofir bieden ech dech, fir Fleesch ze huelen: well dëst ass fir Är Gesondheet: well kee vun iech soll een Hoer vum Kapp falen. 35 A wéi hien dat gesot huet, huet hien Brout geholl an Gott a Präsenz vun hinnen all Merci gesot: a wéi hien et gebrach hat, huet hien ugefaang ze iessen. 36 Dunn waren se alleguer gudd gefreet, a si hunn och Fleesch geholl. 37 A mir waren am Ganzen am Schëff zweehonnert sechsechzeg Séilen. 38 A wéi si genuch giess haten, hunn si d'Schëff erliichtert, an d'Weess an d'Mier erausgehäit. 39 A wéi et Dag war, woussten si d'Land net: awer si hunn e bestëmmte Bach mat engem Ufer entdeckt, an deem se geduecht waren, wann et méiglech wier, d'Schëff anzedrécken. 40 A wéi si d'Anker opgeholl haten, hu si sech op d'Mier verpflicht, an hunn d'Ruerbänner lassgelooss, an d'Groussegel op de Wand gehuewen, a Richtung Ufer gemaach. 41 A sinn op eng Plaz gefall, wou zwee Mier sech begéint hunn, hunn se d'Schëff gerannt; an de Virdeel huet sech séier festgehalen, a blouf onbeweegbar, awer de Hindernis gouf mat der Gewalt vun de Wellen gebrach.

Akten vun den Apostelen

42 An den Zaldoten hir Rot war d'Gefaangenen ëmzebréngen, fir datt kee vun hinnen erausschwammen an flüchten. 43 Awer de Centurion, dee gewëllt de Paul ze retten, huet si vun hirem Zweck ofgehalen; an huet gebot, datt déi, déi schwamme konnten, sech als éischt an d'Mier werfen an op d'Land kommen: 44 An de Rescht, e puer op Brieder, an e puer op gebrach Stécker vum Schëff. An esou ass et geschitt, datt si all sécher op d'Land geflücht.

awer de Paul gouf erliewt eleng bei engem Zaldot ze wunnen, deen him behalen huet. 17 An et ass geschitt, datt no dräi Deeg de Paul de Chef vun de Judden zesummegeruff huet: a wéi se zesumme koumen, sot hien zu hinnen: Männer a Bridder, obwuel ech näischt géint d'Leit oder d'Bräicher vun eise Pappen engagéiert hunn. , trotzdem sinn ech aus Jerusalem an d'Hänn vun de Réimer gefaange geliwwert ginn. 18 Wien, wéi se mech ënnersicht haten, mech lassgelooss hätten, well et keng Doudesursaach a mir war. 19 Awer wéi d'Judden dogéint geschwat hunn, war ech gezwongen, de Caesar ze appelléieren; net datt ech meng Natioun virgeworf hunn. 20 Dofir hunn ech dech geruff, fir dech ze gesinn a mat dir ze schwätzen: well ech fir d'Hoffnung vun Israel mat dëser Kette gebonnen sinn. 21 A si soten zu him: Mir hunn weder Bréiwer aus Judéa iwwer dech kritt, weder ee vun de Bridder, déi komm sinn, huet dech gewisen oder geschwat. 22 Awer mir wëllen vun Iech héieren, wat Dir mengt: well wat dës Sekt ugeet, wësse mir, datt iwwerall do geschwat gëtt. 23 A wéi si him en Dag ernannt hunn, koumen vill bei hien a säi Logement; zu deenen hien d'Kinnekräich vu Gott expounded an Zeien, hinnen iwwer Jesus iwwerzeegt, souwuel aus dem Gesetz vum Moses, an aus de Prophéiten, vu Moien bis Owend. 24 An e puer hunn d'Saache gegleeft, déi geschwat goufen, an e puer hunn net gegleeft. 25 A wéi si sech net ënnereneen eens waren, sinn si fortgaang, nodeems de Paul ee Wuert geschwat huet: Gutt huet den Hellege Geescht vum Prophéit Esaias zu eise Pappen geschwat: 26 A sot: Gitt bei dëst Vollek, a sot: "Héieren, Dir wäert héieren, a wäert net verstoen; a gesinn, Dir wäert gesinn, an net gesinn: 27 Well d'Häerz vun dësem Vollek ass grujeleg gewachst, an hir Oueren sinn däischter ze héieren, an hir Aen hunn se zougemaach; fir datt se net mat hiren Ae gesinn, a mat hiren Oueren héieren, a mat hirem Häerz verstoen, a solle ëmgewandelt ginn, an ech soll se heelen. 28 Gitt et iech also bekannt, datt d'Erléisung vu Gott un d'Nieden geschéckt gëtt, an datt se et héieren. 29 A wéi hien dës Wierder gesot huet, sinn d'Judden fortgaang, an hunn eng grouss Begrënnung ënner sech. 30 De Paul huet zwee ganz Joer a sengem eegene Locatiounshaus gewunnt, an huet alles opgeholl, wat bei hie koum, 31 D'Kinnekräich vu Gott ze priedegen, a léiert déi Saachen, déi den Här Jesus Christus betreffen, mat all Vertrauen, kee verbueden him.

KAPITEL 28 1 A wéi se geflücht waren, da woussten si datt d'Insel Melita genannt gouf. 2 An déi barbaresch Leit hunn eis net wéineg Frëndlechkeet gewisen: well si hunn e Feier gebrannt, an hunn eis all opgeholl, wéinst dem aktuelle Reen a wéinst der Keelt. 3 A wéi de Paul e Bündel vu Stécker gesammelt huet an se op d'Feier geluecht huet, koum e Viper aus der Hëtzt, an huet sech op seng Hand befestegt. 4 A wéi d'Barbarer d'gëfteg Déier op senger Hand gesinn hänken, soten si ënner sech: Keen Zweiwel ass dëse Mann e Mäerder, deen, obwuel hien aus dem Mier entkomm ass, awer d'Rache leid net ze liewen. 5 An hien huet d'Béischt an d'Feier gerëselt an huet kee Schued gefillt. 6 Wéi och ëmmer, si hunn ausgesinn, wéi hie sollt geschwollen sinn oder op eemol dout erofgefall sinn: awer nodeems se eng laang Zäit ausgesinn hunn, a gesinn datt kee Schued bei him koum, hunn si sech ëmgedréit a gesot, hien wier e Gott. 7 An deemselwechte Quartier waren d'Besëtzer vum Chef vun der Insel, deem säin Numm Publius war; deen eis opgeholl huet an eis dräi Deeg héiflech ënnerbruecht huet. 8 An et ass geschitt, datt de Papp vum Publius krank war vun engem Féiwer a vun engem bluddege Flux: zu deem de Paul erakoum, an huet gebiet, an huet seng Hänn op hie geluecht an hien geheelt. 9 Also wéi dat geschitt ass, sinn och anerer komm, déi Krankheeten op der Insel haten, a goufen geheelt: 10 Deen eis och mat vill Éiere geéiert huet; a wa mir fortgaange sinn, hunn si eis mat esou Saachen gelueden, wéi néideg waren. 11 An no dräi Méint si mir op engem Schëff vun Alexandria fortgaang, dat op der Insel iwwerwintert hat, deem säi Schëld Castor a Pollux war. 12 A bei Syracuse gelant, si mir dräi Deeg do bliwwen. 13 A vun do aus hu mir e Kompass geholl, a sinn op Rhegium komm: an no engem Dag huet de Südwand geblosen, a mir sinn den nächsten Dag op Puteoli komm: 14 Wou mir Bridder fonnt hunn, a si gewënscht waren, siwe Deeg mat hinnen ze bleiwen: an dofir si mir a Richtung Roum gaang. 15 A vun do aus, wéi d'Bridder vun eis héieren hunn, si si komm fir eis bis op Appii Forum ze treffen, an déi dräi Wiertschaften: déi, wéi de Paul gesinn huet, Gott Merci gesot an huet Courage gemaach. 16 A wéi mir op Roum koumen, huet de Centurion d'Gefaangenen dem Kapitän vun der Garde geliwwert:

112

Réimer KAPITEL 1 1 De Paul, e Knecht vu Jesus Christus, genannt Apostel ze sinn, an d'Evangelium vu Gott getrennt, 2 (Wat hie virdru vu senge Prophéiten an den hellege Schrëften versprach hat,) 3 Betreffend säi Jong Jesus Christus eisen Här, deen aus dem Som vum David no dem Fleesch gemaach gouf; 4 An huet de Jong vu Gott mat Kraaft erkläert, laut dem Geescht vun der Hellegkeet, duerch d'Operstéiungszeen vun den Doudegen: 5 Duerch déi mir Gnod an Apostelschaft kritt hunn, fir Gehorsam un de Glawen ënner allen Natiounen, fir säin Numm: 6 Ënnert deenen sidd dir och de Jesus Christus genannt: 7 Fir all déi zu Roum sinn, Gott beléiften, genannt Hellegen: Gnod fir Iech a Fridde vu Gott, eisem Papp, an dem Här Jesus Christus. 8 Éischtens soen ech mäi Gott duerch Jesus Christus fir Iech all, datt vun Ärem Glawen an der ganzer Welt geschwat gëtt. 9 Well Gott ass mäin Zeien, deen ech mat mengem Geescht am Evangelium vu sengem Jong déngen, datt ech ouni ophalen dech ëmmer a menge Gebieder ernimmen; 10 Op Ufro, wann ech elo op jidde Fall eng räich Rees duerch de Wëlle vu Gott hätt fir bei Iech ze kommen. 11 Well ech verlaangen Iech ze gesinn, fir datt ech Iech e geeschtege Kaddo verdeele kann, bis zum Enn kënnt Dir etabléiert ginn; 12 Dat ass, datt ech zesumme mat dir duerch de géigesäitege Glawen souwuel vun iech a mir getréischt ginn. 13 Elo wollt ech Iech net ignoréieren, Bridder, datt ech dacks virgesinn hunn bei Iech ze kommen, (awer bis elo gelooss gouf), fir datt ech och e bëssen Uebst ënnert Iech hunn, och wéi ënner anere Heiden. 14 Ech sinn Schold souwuel un de Griichen, wéi och un d'Barbare; souwuel fir déi weis, an un déi onweisen. 15 Also, sou vill wéi a mir ass, sinn ech bereet Iech d'Evangelium ze priedegen, déi och zu Roum sinn. 16 Well ech schummen mech net iwwer d'Evangelium vu Christus: well et ass d'Kraaft vu Gott fir d'Erléisung fir jiddereen, dee gleeft; fir d'éischt un de Judd, an och un de Griichesche. 17 Well do ass d'Gerechtegkeet vu Gott vu Glawen zum Glawen opgedeckt: wéi et geschriwwe steet: De Gerechte soll vum Glawen liewen. 18 Well d'Roserei vu Gott gëtt vum Himmel opgedeckt géint all Ongerechtegkeet an Ongerechtegkeet vu Mënschen, déi d'Wourecht an der Ongerechtegkeet halen; 19 Well dat, wat vu Gott bekannt ka sinn, ass an hinnen manifestéiert; well Gott huet hinnen et gewisen. 20 Well déi onsichtbar Saache vun him vun der Schafung vun der Welt sinn kloer gesi ginn, verstane vun de Saachen, déi gemaach gi sinn, och seng éiweg Kraaft a Gottheet; sou datt se ouni Excuse sinn: 21 Well dat, wa si Gott kannt hunn, si hunn hien net als Gott verherrlecht, an och net dankbar waren; mä si sinn

113

ëmsoss an hirer Phantasie, an hir domm Häerz war däischter ginn. 22 Si si sech als weise bezeechnen, si sinn Narren ginn, 23 An huet d'Herrlechkeet vum onkorruptiblen Gott geännert an e Bild gemaach wéi dem korrupte Mënsch, a Villercher, a véierféiss Béischten, a Kreep. 24 Dofir huet Gott hinnen och un der Onreinheet duerch d'Begeeschterung vun hiren eegenen Häerzer opginn, fir hiren eegene Kierper tëscht sech selwer ze dishonoréieren: 25 Deen d'Wourecht vu Gott an eng Ligen geännert huet, an d'Kreatur méi veréiert an gedéngt huet wéi de Schëpfer, dee fir ëmmer geseent ass. Amen. 26 Aus dëser Ursaach huet Gott hinnen u schrecklechen Häerzen opginn: well och hir Fraen hunn den natierleche Gebrauch an dat geännert, wat géint d'Natur ass: 27 An och d'Männer, déi den natierleche Gebrauch vun der Fra verlooss hunn, hunn an hirer Lust een zum aneren verbrannt; Männer mat Männer, déi dat onpassend schaffen, a kréien a sech selwer dee Recompence vun hirem Feeler, dee begéint ass. 28 An och wa se Gott net gär hunn an hirem Wësse behalen, huet Gott hinnen e verwonnene Geescht iwwerginn, fir déi Saachen ze maachen, déi net bequem sinn; 29 Gefëllt mat all Ongerechtegkeet, Zucht, Béisheet, Géigner, Béiswëlleg; voller Näid, Mord, Debatt, Bedruch, Malignitéit; geflüstert, 30 Backbiters, Hater vu Gott, trotzdem, houfreg, Boasters, Erfinder vu béise Saachen, ongehoorlech un den Elteren, 31 Ouni Verständnis, Bundsbriecher, ouni natierlech Häerzen verbonnen, onbestänneg, onbarmhäerzeg: 32 Wien d’Uerteel vu Gott kennt, datt déi, déi esou Saache maachen, den Doud wäertvoll sinn, net nëmmen datselwecht maachen, mee och Freed hunn an deenen, déi se maachen. KAPITEL 2 1 Dofir sidd Dir net entschëlleg, O Mann, wien och ëmmer Dir sidd, dee Riichter: well wou Dir en aneren beurteelt, veruerteelt Dir Iech selwer; well du, dee Riichter, mécht datselwecht. 2 Awer mir si sécher datt d'Uerteel vu Gott no der Wourecht géint déi ass, déi sou Saache maachen. 3 A mengt Dir dëst, O Mann, deen déi beurteelt, déi sou Saache maachen, an datselwecht mécht, datt Dir dem Uerteel vu Gott entkommen wäert? 4 Oder veracht du de Räichtum vu senger Guttheet a Verdëlleg a Laangleed; net ze wëssen, datt d'Guttheet vu Gott dech zur Berouegung féiert? 5 Awer no Ärer Härtheet an denger onendlecher Häerz, schätzt Iech selwer Roserei géint den Dag vun der Roserei an der Offenbarung vum gerechte Uerteel vu Gott; 6 Dee jidderengem no sengen Doten gëtt: 7 Fir déi, déi duerch geduldig Fortsetzung a Gutt maachen no Herrlechkeet an Éier an Onstierflechkeet sichen, éiwegt Liewen: 8 Awer un déi, déi streiden, an d'Wourecht net befollegen, awer un Gerechtegkeet, Roserei a Roserei befollegen, 9 Tribulatioun an Angscht, op all Séil vum Mënsch, dee Béisen mécht, vum Judd als éischt, an och vum Heiden; 10 Awer Herrlechkeet, Éier a Fridden, fir all Mënsch, dee gutt schafft, fir de Judd als éischt, an och fir den Heiden:

Réimer

11 Well et gëtt kee Respekt vu Persoune mat Gott. 12 Well sou vill, déi ouni Gesetz gesënnegt hunn, wäerten och ouni Gesetz ëmkommen: an esou vill, déi am Gesetz gesënnegt hunn, solle vum Gesetz beurteelt ginn; 13 (Fir net d'Horer vum Gesetz si gerecht viru Gott, awer d'Töer vum Gesetz solle gerechtfäerdegt ginn. 14 Well wann d'Heiden, déi net d'Gesetz hunn, vun Natur d'Saache maachen, déi am Gesetz enthale sinn, sinn dës, ouni d'Gesetz, e Gesetz fir sech selwer: 15 Déi weisen d'Aarbecht vum Gesetz, dat an hiren Häerzer geschriwwen ass, an hiert Gewësse weist och Zeien, an hir Gedanken d'Mëttel, während se sech beschëllegt oder soss entschëllegen;) 16 Am Dag, wou Gott d'Geheimnisser vun de Mënsche vu Jesus Christus no mengem Evangelium beurteelen. 17Kuckt, du bass e Judd genannt, a rout am Gesetz, a mécht däi stolz vu Gott, 18 A weess säi Wëllen, a stëmmt déi Saachen déi méi exzellent sinn, aus dem Gesetz geléiert; 19 A sidd zouversiichtlech datt Dir selwer e Guide vun de Blannen bass, e Liicht vun deenen, déi an der Däischtert sinn, 20 En Instruktor vun den Narren, e Léierpersonal vu Puppelcher, déi d'Form vu Wëssen a vun der Wourecht am Gesetz hunn. 21 Du also, deen een aneren léiert, léiert Dir Iech selwer net? du, deen e Mënsch priedegt, soll net klauen, klauen du? 22 Du, dee seet, datt e Mann net däerf Ehebriech maachen, maacht Dir Ehebriech? du, deen d'Idolen ofstëmmt, maacht Dir Sakrileg? 23 Du, deen däi Bomm vum Gesetz mécht, duerch d'Gesetz ze briechen, dishonores du Gott? 24 Well den Numm vu Gott gëtt duerch dech ënner de Heiden geläscht, wéi et geschriwwe steet. 25 Well d'Beschneidung profitéiert wierklech, wann Dir d'Gesetz hält: awer wann Dir e Gesetzbriecher sidd, gëtt Är Beschneidung zu Onbeschneidung gemaach. 26 Also wann d'Onbeschneidung d'Gerechtegkeet vum Gesetz behält, soll seng Onbeschneidung net fir d'Beschneidung gezielt ginn? 27 A soll d'Onbeschneidung, déi vun der Natur ass, wann et d'Gesetz erfëllt, dech net beurteelen, deen duerch de Bréif an d'Beschneidung d'Gesetz iwwerschreift? 28 Well hien ass net e Judd, deen een no baussen ass; weder ass déi Beschneidung, déi no baussen am Fleesch ass: 29 Awer hien ass e Judd, deen een bannen ass; an d'Beschneidung ass déi vum Häerz, am Geescht, an net am Bréif; deem säi Lob net vu Männer ass, mee vu Gott. KAPITEL 3 1 Wéi eng Virdeel huet dann de Judd? oder wat profitéiert do vun der Beschneidung? 2 Vill op all Manéier: haaptsächlech, well dat hinnen d'Orakel vu Gott engagéiert goufen. 3 Fir wat wier wann e puer net gleewen? soll hiren Onglaawen de Glawe vu Gott ouni Effekt maachen? 4 Gott verbidd: jo, loosst Gott wouer sinn, awer all Mënsch e Ligener; wéi et geschriwwen ass, Fir datt Dir an denge Aussoen gerechtfäerdegt sidd, a kënnt iwwerwannen wann Dir beuerteelt sidd.

114

5 Awer wann eis Ongerechtegkeet d'Gerechtegkeet vu Gott luewen, wat solle mir soen? Ass Gott ongerecht, deen Rache hëlt? (Ech schwätzen als Mann) 6 Gott verbidd: well dann, wéi soll Gott d'Welt beurteelen? 7 Well wann d'Wourecht vu Gott méi abound huet duerch meng Ligen zu senger Herrlechkeet; firwat ginn ech och als Sënner beurteelt? 8 An net éischter, (wéi mir verleumt ginn, a wéi e puer behaapten, datt mir soen:) Loosst eis Béis maachen, fir datt Gutt kënnt? deem seng Verdammung just ass. 9 Wat dann? si mir besser wéi si? Nee, op kee Fall: well mir hu virdru souwuel Judden wéi och Heiden bewisen, datt se all ënner Sënn sinn; 10 Wéi et geschriwwe steet: Et gëtt kee Gerecht, nee, keen: 11 Et gëtt keen dee versteet, et gëtt keen dee Gott sicht. 12 Si sinn all aus dem Wee fortgaang, si sinn zesummen onrentabel ginn; et gëtt keen dee gutt mécht, nee, net een. 13 Hiren Hals ass en oppene Graf; mat hirer Zong hu si Bedruch benotzt; d'Gëft vun den Aspen ass ënner hire Lippen: 14 Sengem Mond ass voller Fluchen a Batterkeet: 15 Hir Féiss si séier fir Blutt ze vergëften: 16 Zerstéierung a Misär sinn op hire Weeër: 17 An de Wee vum Fridden hunn si net bekannt: 18 Et gëtt keng Angscht viru Gott virun hiren Aen. 19 Elo wësse mir, datt wat och ëmmer d'Gesetz seet, et seet zu deenen, déi ënner dem Gesetz sinn: datt all Mond gestoppt ka ginn, an d'ganz Welt viru Gott schëlleg ka ginn. 20 Dofir gëtt duerch d'Doten vum Gesetz kee Fleesch a senge Aen gerechtfäerdegt ginn: well duerch d'Gesetz ass d'Wëssen vun der Sënn. 21 Awer elo ass d'Gerechtegkeet vu Gott ouni Gesetz manifestéiert, duerch d'Gesetz an de Prophéiten Zeien; 22 Och d'Gerechtegkeet vu Gott, déi duerch de Glawe vu Jesus Christus un all an op all déi gleewen: well et gëtt keen Ënnerscheed: 23 Well all hunn gesënnegt, a kommen net un der Herrlechkeet vu Gott; 24 Gëff fräi gerechtfäerdegt duerch seng Gnod duerch d'Erléisung, déi a Christus Jesus ass: 25 Deen Gott virgestallt huet fir eng Erléisung duerch Glawen a sengem Blutt ze sinn, fir seng Gerechtegkeet ze erklären fir d'Verzeiung vun de Sënnen, déi vergaange sinn, duerch d'Verzeiung vu Gott; 26 Fir ze erklären, soen ech, zu dëser Zäit seng Gerechtegkeet: datt hie gerecht wier, an de Justifier vun deem, deen u Jesus gleeft. 27 Wou ass dann prachen? Et ass ausgeschloss. No wéi engem Gesetz? vun Wierker? Neen: awer duerch d'Gesetz vum Glawen. 28 Dofir schléissen mir datt e Mann duerch Glawen gerechtfäerdegt ass ouni d'Doten vum Gesetz. 29 Ass hien nëmmen de Gott vun de Judden? ass hien net och vun den Heiden? Jo, och vun den Heiden: 30 Well et ee Gott ass, deen d'Besneidung duerch de Glawen an d'Onbeschneidung duerch de Glawen berechtegt. 31 Maachen mir dann d'Gesetz duerch Glawen ongëlteg? Gott verbidd: jo, mir setzen d'Gesetz op.

Réimer

KAPITEL 4 1 Wat solle mir dann soen, datt den Abraham eise Papp, wat d'Fleesch ugeet, fonnt huet? 2 Well wann den Abraham duerch Wierker gerechtfäerdegt wier, huet hien dat ze herrlechen; awer net virun Gott. 3 Fir wat seet d'Schrëft? Den Abraham huet Gott gegleeft, an et gouf him fir Gerechtegkeet gezielt. 4 Elo fir deen, dee schafft, gëtt d'Belounung net vu Gnod gerechent, mee vu Schold. 5 Awer deem, deen net schafft, awer un deem gleeft, deen déi Ongott gerechtfäerdegt, gëtt säi Glawe fir Gerechtegkeet gezielt. 6 Esou wéi den David och d’Seenheet vum Mann beschreift, deem Gott Gerechtegkeet ouni Wierker zourechnen, 7 Said: Geseent sinn déi, deenen hir Ongerechtegkeeten verginn sinn, an deenen hir Sënne bedeckt sinn. 8 Geseent ass de Mann, deem den Här d'Sënn net zourechnen. 9 Kënnt dës Segenheet dann nëmmen op der Beschneidung, oder och op der Onbeschneidung? well mir soen, datt de Glawen dem Abraham fir Gerechtegkeet gerechent gouf. 10 Wéi gouf et dann ausgerechent? wann hien an der Beschneidung war, oder an der Onbeschneidung? Net an der Beschneidung, mee an der Onbeschneidung. 11 An hien krut d'Zeeche vun der Beschneidung, e Sigel vun der Gerechtegkeet vum Glawen, deen hien nach onbeschneid war: fir datt hien de Papp vun all deene wier, déi gleewen, och wann se net beschneid sinn; datt Gerechtegkeet hinnen och zougewisen ka ginn: 12 An de Papp vun der Beschneidung zu deenen, déi net nëmmen aus der Beschneidung sinn, mä déi och an de Schrëtt vun deem Glawen vun eisem Papp Abraham goen, deen hien nach onbeschneid war. 13 Fir d'Verspriechen, datt hien den Ierwe vun der Welt soll sinn, war net dem Abraham, oder säi Som, duerch d'Gesetz, mee duerch d'Gerechtegkeet vum Glawen. 14 Well wann déi, déi vum Gesetz sinn, Ierwen sinn, gëtt de Glawen ongëlteg gemaach, an d'Versprieche gëtt ouni Effekt gemaach: 15 Well d'Gesetz schafft Roserei: fir wou kee Gesetz ass, et gëtt keng Iwwertriedung. 16 Dofir ass et vum Glawen, datt et duerch Gnod ka sinn; bis zum Schluss kéint d'Versprieche sécher sinn fir all Som; net nëmmen op dat, wat vum Gesetz ass, mä och op dat, wat aus dem Glawen vum Abraham ass; wien ass de Papp vun eis all, 17 (Wéi geschriwwe steet, Ech hunn dech e Papp vu villen Natiounen gemaach,) virun him, deen hie gegleeft huet, och Gott, deen déi Doudeg belaaschten an déi Saachen nennt, déi net sinn, wéi wa se wieren. 18 Wien géint d'Hoffnung an d'Hoffnung gegleeft huet, datt hien de Papp vu villen Natiounen ginn kéint, no deem wat geschwat gouf: Sou soll däi Som sinn. 19 A well hien net am Glawen schwaach war, huet hien säin eegene Kierper net als dout ugesinn, wéi hien ongeféier honnert Joer al war, an och nach net d'Doudegkeet vum Sara sengem Gebärmutter: 20 Hien huet sech net op d'Versprieche vu Gott duerch Ongleewe gestéiert; mee war staark am Glawen, Gott Éier ginn;

115

21 A ganz iwwerzeegt datt hien, wat hie versprach hat, och fäeg wier ze maachen. 22 An dofir gouf et him fir Gerechtegkeet zougeschriwwen. 23 Elo war et net fir him eleng geschriwwe ginn, datt et him zougeschriwwe gouf; 24 Awer och fir eis, deenen et zougezu gëtt, wa mir un deem gleewen, deen de Jesus eisen Här aus den Doudegen operstanen huet; 25 Dee fir eis Beleidegungen ausgeliwwert gouf a fir eis Gerechtegkeet erëm operstan ass. KAPITEL 5 1 Dofir gerechtfäerdegt duerch Glawen, hu mir Fridde mat Gott duerch eisen Här Jesus Christus: 2 Vun deem hu mir och duerch Glawen Zougang zu dëser Gnod, an där mir stinn, a freeën eis an der Hoffnung op d'Herrlechkeet vu Gott. 3 An net nëmmen dat, mä mir gleewen och an Tribulations: wëssen, datt Tribulation Gedold schafft; 4 A Gedold, Erfahrung; an Erfahrung, hoffen: 5 An d'Hoffnung mécht sech net schummen; well d'Léift vu Gott gëtt am Ausland an eisen Häerzer vum Hellege Geescht, deen eis geschenkt gëtt. 6 Well wa mir nach ouni Kraaft waren, ass de Christus an der Zäit fir déi Ongott gestuerwen. 7 Well kaum fir e Gerechte wäert ee stierwen: trotzdem wiere vläicht fir e gudde Mënsch e puer trauen ze stierwen. 8 Awer Gott lued seng Léift un eis, an datt, wärend mir nach Sënner waren, de Christus fir eis gestuerwen ass. 9 Vill méi dann, well mir elo duerch säi Blutt gerechtfäerdegt sinn, wäerte mir duerch hie vu Roserei gerett ginn. 10 Well wa mir Feinde waren, si mir mam Doud vu sengem Jong mat Gott versöhnt ginn, vill méi, well mir versöhnt sinn, wäerte mir vu sengem Liewen gerett ginn. 11 An net nëmmen dat, mee mir freeën eis och a Gott duerch eisen Här Jesus Christus, vun deem mir elo d'Versoenung kritt hunn. 12 Dofir, wéi duerch ee Mënsch Sënn an d'Welt koum, an Doud duerch Sënn; an esou ass den Doud op all Mënsch gaang, well all gesënnegt hunn: 13 (Fir bis d'Gesetz d'Sënn an der Welt war: awer d'Sënn gëtt net zougeschriwwen wann et kee Gesetz gëtt. 14 Trotzdem huet den Doud vum Adam op de Moses regéiert, och iwwer déi, déi net gesënnegt hunn no der Ähnlechkeet vum Adam senger Iwwerdroung, deen d'Figur ass vun deem, dee kommen sollt. 15 Awer net wéi d'Beleidegung, sou ass och de fräie Kaddo. Well wann duerch d'Beleidegung vun engem vill dout sinn, ass vill méi d'Gnod vu Gott, an d'Gnod vu Gnod, deen duerch ee Mënsch, dem Jesus Christus ass, fir vill abound. 16 An net wéi et vun engem gesënnegt ass, sou ass de Kaddo: well d'Uerteel war vun engem zu Veruerteelung, awer de fräie Kaddo ass vu ville Beleidegunge fir Gerechtegkeet. 17 Well wann duerch ee Mann d'Beleidegung Doud vun engem regéiert; vill méi déi, déi Iwwerfloss vu Gnod a vum Kaddo vun der Gerechtegkeet kréien, wäerten am Liewen vun engem, Jesus Christus, regéieren.) 18 Dofir, wéi duerch d'Beleidegung vun engem Uerteel op all Mënsch zu Veruerteelung koum; Och esou ass duerch

Réimer

d'Gerechtegkeet vun engem de fräie Kaddo op all Mënsch komm fir d'Liewen ze berechtegen. 19 Well wéi duerch d'Ongehorsamkeet vun engem Mënsch vill zu Sënner gemaach gi sinn, sou wäerte vill duerch d'Gehorsamkeet vun engem gerecht gemaach ginn. 20 Ausserdem ass d'Gesetz erakomm, fir datt d'Beleidegung abound kéint. Awer wou d'Sënn abound war, huet d'Gnod vill méi abound: 21 Fir datt wéi d'Sënn bis zum Doud regéiert huet, esou och d'Gnod duerch Gerechtegkeet zum éiwege Liewen duerch Jesus Christus, eisen Här, kéint regéieren. KAPITEL 6

Memberen Dénger fir Onreinheet an Ongerechtegkeet zu Ongerechtegkeet ginn; och elo, gitt Är Memberen Dénger zu Gerechtegkeet zu Hellegkeet. 20 Well wann dir d'Dénger vun der Sënn waren, waren dir fräi vu Gerechtegkeet. 21 Wat fir eng Uebst hat dir dann an deene Saachen, vun deenen dir elo geschummt sidd? well d'Enn vun deene Saachen ass den Doud. 22 Awer elo, wann Dir vun der Sënn befreit sidd, a Gottes Dénger ginn, hutt Dir Är Uebst bis zu Hellegkeet, an um Enn éiwegt Liewen. 23 Fir de Loun vun der Sënn ass den Doud; mä de Kaddo vu Gott ass éiwegt Liewen duerch Jesus Christus eisen Här. KAPITEL 7

1 Wat solle mer dann soen? Solle mir an der Sënn weidergoen, fir datt d'Gnod abound kënnt? 2 Gott verbidd. Wéi solle mir, déi fir d'Sënn dout sinn, nach méi do liewen? 3 Wësst dir net, datt esou vill vun eis, déi a Jesus Christus gedeeft goufen, a säin Doud gedeeft goufen? 4 Dofir gi mir mat him duerch d'Daf an den Doud begruewen: sou wéi de Christus vun den Doudegen duerch d'Herrlechkeet vum Papp operstanen ass, esou solle mir och an Neiheet vum Liewen goen. 5 Well wa mir zesummen an der Ähnlechkeet vu sengem Doud gepflanzt sinn, wäerte mir och an der Ähnlechkeet vu senger Operstéiungszeen sinn: 6 Dat wësse mer, datt eisen ale Mann mat him gekräizegt ass, fir datt de Kierper vun der Sënn zerstéiert ka ginn, fir datt mir vun elo un d'Sënn net déngen. 7 Well deen, deen dout ass, ass vun der Sënn befreit. 8 Wa mir elo mam Christus dout sinn, gleewen mir datt mir och mat him liewen: 9 Wësse datt de Christus aus den Doudegen operstanen ass, net méi stierft; den Doud huet keng Herrschaft méi iwwer hien. 10 Fir datt hie gestuerwen ass, ass hien eemol fir d'Sënn gestuerwen: awer an deem hie lieft, lieft hie Gott. 11 Gläichzäiteg rechnen dir och selwer fir dout fir d'Sënn, awer lieweg fir Gott duerch Jesus Christus eisen Här. 12 Loosst d'Sënn also net an Ärem stierfleche Kierper regéieren, fir datt Dir et an de Begeeschterungen dovunner hale sollt. 13 Weder gitt Dir Är Memberen als Instrumenter vun der Ongerechtegkeet fir d'Sënn: awer gitt Iech selwer un Gott, wéi déi, déi vun den Doudegen lieweg sinn, an Är Memberen als Instrumenter vun der Gerechtegkeet fir Gott. 14 Fir d'Sënn wäert net Herrschaft iwwer Iech hunn: well Dir sidd net ënner dem Gesetz, mee ënner Gnod. 15 Wat dann? solle mir sënnegen, well mir net ënner dem Gesetz sinn, mee ënner Gnod? Gott verbidd. 16 Wësst dir net, datt deen dir iech selwer Knechte gitt fir ze lauschteren, seng Dénger sidd dir un deenen dir lauschtert; ob vu Sënn bis Doud, oder Gehorsam op Gerechtegkeet? 17 Awer Gott sief Merci, datt Dir Dénger vun der Sënn waart, awer Dir hutt aus dem Häerz dës Form vun der Doktrin gefollegt, déi Iech geliwwert gouf. 18 Du bass du dunn vun der Sënn befreit, gidd dir den Dénger vun der Gerechtegkeet. 19 Ech schwätze no der Aart a Weis vu Männer wéinst der Schwächheet vun Ärem Fleesch: well Dir hutt Är

1 Wësst dir net, Bridder, (well ech schwätze mat deenen, déi d'Gesetz kennen), wéi datt d'Gesetz Herrschaft iwwer e Mann huet, soulaang hie lieft? 2 Fir déi Fra, déi e Mann huet, ass duerch d'Gesetz un hirem Mann gebonnen, soulaang hie lieft; awer wann de Mann dout ass, ass si vum Gesetz vun hirem Mann befreit. 3 Also wann hatt, während hirem Mann liewt, mat engem anere Mann bestuet ass, da soll si eng Erwuesse genannt ginn: awer wann hire Mann dout ass, ass si fräi vun deem Gesetz; sou datt si keng Erwuesse ass, obwuel si mat engem anere Mann bestuet ass. 4 Dofir, meng Bridder, Dir sidd och dout ginn fir d'Gesetz vum Kierper vu Christus; datt Dir mat engem aneren bestuet sollt sinn, och mat deem, deen aus den Doudegen operstan ass, fir datt mir Gott Fruucht bréngen. 5 Well wa mir am Fleesch waren, hunn d'Beweegunge vun de Sënnen, déi duerch d'Gesetz waren, an eise Memberen geschafft fir Uebst zum Doud ze bréngen. 6 Awer elo si mir vum Gesetz befreit, datt dout ass, an deem mir festgehale goufen; datt mir an Neiheet vum Geescht sollen déngen, an net an der Alheet vum Bréif. 7 Wat solle mir dann soen? Ass d'Gesetz Sënn? Gott verbidd. Nee, ech hat d'Sënn net kannt, mee duerch d'Gesetz: well ech hat keng Lust bekannt, ausser d'Gesetz gesot huet: Du solls net begënschtegt. 8 Awer d'Sënn, déi duerch d'Gebot gehollef huet, huet a mir all Manéier vu Begeeschterung gemaach. Fir ouni d'Gesetz Sënn war dout. 9 Well ech war eemol ouni Gesetz gelieft: awer wéi d'Gebot koum, ass d'Sënn erëmbeliewt, an ech sinn gestuerwen. 10 An d'Gebot, dat zum Liewen geweit gouf, hunn ech fonnt zum Doud. 11 Fir d'Sënn, déi duerch d'Gebot gehollef huet, huet mech täuscht, an doduerch ëmbruecht. 12 Dofir ass d'Gesetz helleg, an d'Gebot helleg, a gerecht a gutt. 13 War dann dat, wat gutt ass, fir mech den Doud gemaach? Gott verbidd. Awer d'Sënn, fir datt et Sënn erschéngt, den Doud a mir duerch dat wat gutt ass; datt d'Sënn duerch d'Gebot iwwerschësseg sënneg ka ginn. 14 Well mir wëssen, datt d'Gesetz geeschtlech ass: mee ech sinn fleesch, ënnert der Sënn verkaf. 15 Fir dat, wat ech maachen, erlaben ech net: fir wat ech géif, dat maachen ech net; mee wat ech haassen, dat maachen ech.

116

Réimer

16 Wann ech dann dat maachen, wat ech net wollt, da stëmmen ech dem Gesetz zou, datt et gutt ass. 17 Elo sinn et net méi ech, déi et maachen, mee d'Sënn, déi a mir wunnt. 18 Well ech weess, datt a mir (dat ass, a mengem Fleesch) keng gutt Saach wunnt: well ze wëllen ass bei mir präsent; mee wéi dat ze Leeschtunge wat gutt ass fannen ech net. 19 Fir dat Gutt, wat ech wollt, maachen ech net: awer dat Béist, wat ech net wollt, dat maachen ech. 20 Wann ech elo dat maachen, wat ech net wollt, sinn et net méi, déi et maachen, mee d'Sënn, déi a mir wunnt. 21 Ech fannen dann e Gesetz, datt, wann ech gutt maachen, dat Béist bei mir ass. 22 Well ech freeën mech op d'Gesetz vu Gott nom banneschten Mënsch: 23 Awer ech gesinn en anert Gesetz a menge Memberen, kämpft géint d'Gesetz vu mengem Geescht, a bréngt mech a Gefaangeschaft zum Gesetz vun der Sënn, dat a menge Memberen ass. 24O ellenen, deen ech sinn! wien wäert mech aus dem Kierper vun dësem Doud befreien? 25 Ech danke Gott duerch Jesus Christus eisen Här. Also dann mat dem Verstand ech selwer d'Gesetz vu Gott déngen; awer mam Fleesch d'Gesetz vun der Sënn. KAPITEL 8 1 Dofir gëtt et elo keng Veruerteelung fir déi, déi a Christus Jesus sinn, déi net nom Fleesch wandelen, mee nom Geescht. 2 Well d'Gesetz vum Geescht vum Liewen a Christus Jesus huet mech vum Gesetz vu Sënn an Doud fräi gemaach. 3 Fir wat d'Gesetz net konnt maachen, an datt et schwaach war duerch d'Fleesch, Gott huet säin eegene Jong an der Ähnlechkeet vu sënnem Fleesch geschéckt, a fir d'Sënn veruerteelt d'Sënn am Fleesch: 4 Fir datt d'Gerechtegkeet vum Gesetz an eis erfëllt ka ginn, déi net nom Fleesch wandelen, mee nom Geescht. 5 Fir déi, déi no dem Fleesch sinn, këmmeren sech ëm d'Saachen vum Fleesch; awer déi, déi no dem Geescht sinn, d'Saache vum Geescht. 6 Fir Fleesch ze sinn ass den Doud; mee geeschteg sinn ass Liewen a Fridden. 7 Well de fleeschlecht Geescht Feindschaft géint Gott ass: well et ass net dem Gesetz vu Gott ënnerworf, an och net kann. 8 Also déi, déi am Fleesch sinn, kënnen Gott net gefalen. 9 Awer Dir sidd net am Fleesch, mee am Geescht, wann et esou ass, datt de Geescht vu Gott an Iech wunnt. Elo wann iergendeen de Geescht vu Christus net huet, hien ass kee vu sengem. 10 A wann Christus an dir ass, ass de Kierper dout wéinst Sënn; awer de Geescht ass Liewen wéinst Gerechtegkeet. 11 Awer wann de Geescht vun deem, deen de Jesus aus den Doudegen operstanen huet, an dir wunnt, deen, deen de Christus aus den Doudegen operstanen huet, wäert och Är stierflech Kierpere beliewen duerch säi Geescht, deen an dir wunnt. 12 Dofir, Bridder, mir si Scholden, net zum Fleesch, fir nom Fleesch ze liewen.

117

13 Well wann dir nom Fleesch liewen, wäert dir stierwen: mee wann Dir duerch de Geescht d'Doten vum Kierper mortify, Dir wäert liewen. 14 Fir esou vill wéi vum Geescht vu Gott gefouert ginn, si sinn d'Jongen vu Gott. 15 Well Dir hutt de Geescht vun der Knechtschaft net erëm kritt fir Angscht ze hunn; awer Dir hutt de Geescht vun der Adoptioun kritt, wouduerch mir ruffen: Abba, Papp. 16 De Geescht selwer beweist mat eisem Geescht, datt mir d'Kanner vu Gott sinn: 17 A wa Kanner, dann Ierwen; Ierwe vu Gott, a gemeinsame Ierwen mat Christus; wa mir mat him leiden, fir datt mir och zesumme verherrlecht kënne ginn. 18 Well ech rechnen, datt d'Leed vun dëser heiteger Zäit net wäertvoll sinn, mat der Herrlechkeet ze vergläichen, déi an eis opgedeckt gëtt. 19 Fir déi eescht Erwaardung vun der Kreatur waart op d'Manifestatioun vun de Jonge vu Gott. 20 Fir d'Kreatur gouf dem Vanity ënnerworf, net gewollt, mee wéinst deem, deen datselwecht an der Hoffnung ënnerworf huet, 21 Well och d'Kreatur selwer wäert aus der Knechtschaft vu Korruptioun an déi glorräich Fräiheet vun de Kanner vu Gott befreit ginn. 22 Well mir wëssen, datt d'ganz Schëpfung bis elo kräizt an zesumme mat Péng leeft. 23 An net nëmmen si, mee och eis selwer, déi d'Éischtfrüchte vum Geescht hunn, och mir selwer jäizen an eis selwer, a waarden op d'Adoptioun, also d'Erléisung vun eisem Kierper. 24 Well mir sinn duerch Hoffnung gerett: awer Hoffnung, déi gesi gëtt, ass keng Hoffnung: fir wat e Mënsch gesäit, firwat hofft hien nach? 25 Awer wa mir hoffen, datt mir net gesinn, da waart mir mat Gedold drop. 26 Och de Geescht hëlleft och eise Schwieregkeeten: well mir wësse net, fir wat mir solle bieden, wéi mir et sollen: mee de Geescht selwer mécht fir eis Fürbitte mat Kräften, déi net ausgeschwat kënne ginn. 27 An deen, deen d'Häerzer sicht, weess, wat de Geescht vum Geescht ass, well hien fir d'Hellegen no dem Wëlle vu Gott mécht. 28 A mir wëssen, datt all Saache fir déi gutt zesummeschaffen, déi Gott gär hunn, fir déi, déi no sengem Zweck geruff sinn. 29 Fir deen hien virauskannt huet, huet hien och virbestëmmt fir dem Bild vu sengem Jong konform ze sinn, fir datt hien den Éischtgebuerene vu ville Bridder wier. 30 Desweideren, déi hien virbestëmmt huet, déi huet hien och genannt: an déi hien genannt huet, déi huet hien och gerechtfäerdegt: a wien hien gerechtfäerdegt, déi huet hien och verherrlecht. 31 Wat solle mir dann zu dëse Saachen soen? Wann Gott fir eis ass, wien kann géint eis sinn? 32 Deen, deen säin eegene Jong net erspuert huet, awer hien fir eis all ausgeliwwert huet, wéi soll hien eis net och fräi all Saache mat him ginn? 33 Wien soll dem Gott sengen Auswahlen eppes leeën? Et ass Gott dee gerechtfäerdegt. 34 Wien ass deen, deen veruerteelt? Et ass de Christus dee gestuerwen ass, jo éischter, deen erëm operstanen ass, dee

Réimer

souguer op der rietser Hand vu Gott ass, deen och fir eis mécht. 35 Wien soll eis vun der Léift vu Christus trennen? wäert Tribulatioun, oder Nout, oder Verfolgung, oder Hongersnout, oder Plakegkeet, oder Gefor, oder Schwäert? 36 Wéi et geschriwwe steet: Fir dengem Wuel gi mir de ganzen Dag ëmbruecht; mir ginn als Schof fir d'Schluecht gerechent. 37 Neen, an all dëse Saachen si mir méi wéi Eruewerer duerch hien, deen eis gär huet. 38 Well ech sinn iwwerzeegt, datt weder Doud, nach Liewen, nach Engelen, nach Fürstentum, nach Muechten, nach Saachen, déi present sinn, nach Saachen, déi kommen. 39 Weder Héicht, nach Déift, nach all aner Kreatur, wäert fäeg sinn eis vun der Léift vu Gott ze trennen, déi a Christus Jesus eisen Här ass. KAPITEL 9 1 Ech soen d'Wourecht a Christus, ech léien net, mäi Gewësse stellt mech och am Hellege Geescht Zeien, 2 Dass ech grouss Schwieregkeet a kontinuéierlech Trauer a mengem Häerz hunn. 3 Well ech konnt wënschen, datt ech vu Christus verflucht gi wier fir meng Bridder, meng Verwandten no dem Fleesch: 4 Wien sinn Israeliten; zu wiem d'Adoptioun, an d'Herrlechkeet, an d'Bonden, an d'Gesetz vum Gesetz, an den Déngscht vu Gott, an d'Verspriechen; 5 Wien hir Pappen sinn, an aus deenen, wat d'Fleesch ugeet, de Christus koum, deen iwwer alles ass, Gott fir ëmmer geseent. Amen. 6 Net wéi wann d'Wuert vu Gott keen Effekt geholl huet. Fir si sinn net all Israel, déi vun Israel sinn: 7 Och, well se d'Some vum Abraham sinn, sinn se all Kanner: awer, Am Isaac soll däi Som genannt ginn. 8 Dat ass, Déi, déi d'Kanner vum Fleesch sinn, dat sinn net d'Kanner vu Gott: awer d'Kanner vum Versprieche gi fir d'Some gezielt. 9 Well dat ass d'Wuert vum Verspriechen: Zu dëser Zäit wäert ech kommen, an d'Sara soll e Jong hunn. 10 An net nëmmen dëst; awer wann d'Rebecca och vun engem schwanger war, och vun eisem Papp Isaac; 11 (Fir d'Kanner, déi nach net gebuer sinn, weder gutt oder Béis gemaach hunn, fir datt den Zweck vu Gott no Wahle bestoe kéint, net vu Wierker, mee vun deem, deen rufft;) 12 Et gouf zu hir gesot: Déi Eelst soll dee Jéngere déngen. 13 Wéi et geschriwwe steet: De Jakob hunn ech gär, awer den Esau hunn ech haassen. 14 Wat solle mir dann soen? Gëtt et Ongerechtegkeet mat Gott? Gott verbidd. 15 Well hie sot zum Moses: Ech wäert Barmhäerzegkeet hunn, mat deenen ech Barmhäerzegkeet hunn, an ech wäert Erbaarmen mat deem ech Erbaarmen. 16 Also ass et net vun deem, dee wëll, nach vun deem, dee leeft, mee vu Gott, dee Barmhäerzegkeet weist. 17 Fir d'Schrëft seet dem Pharao: Och fir dësen selwechten Zweck hunn ech dech operstoen, fir datt ech meng Kraaft an dech weisen, an datt mäi Numm iwwer d'ganz Äerd erkläert ka ginn.

118

18 Dofir huet hien Barmhäerzegkeet, op wien hien Barmhäerzegkeet wäert hunn, a wien hie wëll, huet hien härt. 19 Du solls dann zu mir soen: Firwat fënnt hien nach Schold? Fir wien huet säi Wëlle widderstoen? 20 Neen awer, o Mann, wien bass du, dee géint Gott äntwert? Sollt déi geformt Saach zu deem soen, deen et gemaach huet: Firwat hutt Dir mech esou gemaach? 21 Huet de Potter net Kraaft iwwer de Lehm, aus deemselwechte Klump, fir ee Schiff zu Éiere ze maachen, an en anert zu Onéier? 22 Wat wa Gott, gewëllt seng Roserei ze weisen, a seng Kraaft bekannt ze maachen, mat vill Laangleedung d'Schëffer vun der Roserei ausgestatt fir Zerstéierung: 23 A fir datt hien de Räichtum vu senger Herrlechkeet op de Schëffer vun der Barmhäerzegkeet bekannt maachen kéint, déi hie virdru fir d'Herrlechkeet virbereet hat, 24 Och eis, déi hien geruff huet, net nëmme vun de Judden, mee och vun de Heiden? 25 Wéi hien och zu Osee seet: Ech wäert se meng Leit nennen, déi net mäi Vollek waren; an hir beléifte, déi net beléift war. 26 An et wäert geschéien, datt op der Plaz, wou et zu hinnen gesot gouf: Dir sidd net mäi Vollek; do sollen si Kanner vum liewege Gott genannt ginn. 27 Den Esaias rifft och iwwer Israel: Och wann d'Zuel vun de Kanner vun Israel wéi de Sand vum Mier ass, wäert e Rescht gerett ginn: 28 Well hien wäert d'Aarbecht fäerdeg maachen an et a Gerechtegkeet kuerz schneiden: well den Här wäert eng kuerz Aarbecht op der Äerd maachen. 29 A wéi Esaias virdru gesot huet: Ausser den Här vu Sabaoth huet eis e Som hannerlooss, ware mir als Sodoma gewiescht, a si wéi Gomorrha gemaach ginn. 30 Wat solle mir dann soen? Datt d'Heiden, déi net no der Gerechtegkeet gefollegt hunn, zu Gerechtegkeet erreecht hunn, och d'Gerechtegkeet, déi vum Glawen ass. 31 Awer Israel, dat no dem Gesetz vun der Gerechtegkeet gefollegt ass, ass net un d'Gesetz vun der Gerechtegkeet erreecht. 32 Firwat? Well se et net duerch Glawen gesicht hunn, mee wéi et war duerch d'Wierker vum Gesetz. Well si hunn op deem Stousssteen gestouss; 33 Wéi et geschriwwe steet: Kuck, ech leeën zu Sion e Stoussstee a Fiels vun der Beleidegung: a wien un hie gleeft, wäert sech net schummen. KAPITEL 10 1 Bridder, mäin Häerz säi Wonsch a mäi Gebied fir Gott fir Israel ass, datt si gerett ginn. 2 Well ech droen hinnen Rekord datt si en Äifer vu Gott hunn, awer net no Wëssen. 3 Well si ignorant vu Gott senger Gerechtegkeet, an amgaang hir eege Gerechtegkeet opzebauen, hunn sech net un d'Gerechtegkeet vu Gott ënnerworf. 4 Fir Christus ass d'Enn vum Gesetz fir Gerechtegkeet fir jiddereen dee gleeft. 5 Fir de Moses beschreift d'Gerechtegkeet, déi vum Gesetz ass, datt de Mann, deen dës Saache mécht, vun hinnen liewen.

Réimer

6 Awer d'Gerechtegkeet, déi vum Glawen ass, schwätzt op dës Manéier: Sot net an dengem Häerz: Wien soll an den Himmel eropgoen? (dat ass, Christus vun uewen erof ze bréngen:) 7 Oder: Wien soll an d'Déift erofkommen? (dat ass, de Christus erëm vun den Doudegen opzebréngen.) 8 Awer wat seet et? D'Wuert ass no bei Iech, och an Ärem Mond, an an Ärem Häerz: dat ass, d'Wuert vum Glawen, dat mir priedegen; 9 Datt wann Dir mat Ärem Mond den Här Jesus zouginn, an an dengem Häerz gleewen, datt Gott hien aus den Doudegen operstanen huet, Dir wäert gerett ginn. 10 Fir mam Häerz gleeft de Mënsch u Gerechtegkeet; a mam Mond Beicht gëtt zur Erléisung gemaach. 11 Well d'Schrëft seet: Jiddereen, deen un hie gleeft, wäert sech net schummen. 12 Well et gëtt keen Ënnerscheed tëscht dem Judd an dem Griicheschen: well dee selwechten Här iwwer alles ass räich fir all déi him uruffen. 13 Fir jiddereen, deen den Numm vum Här uruffe soll gerett ginn. 14 Wéi solle se dann un deen uruffen, un deem se net gegleeft hunn? a wéi sollen se un him gleewen, vun deem se net héieren hunn? a wéi sollen se ouni Priedeger héieren? 15 A wéi solle si priedegen, ausser si gi geschéckt? wéi et geschriwwen ass: Wéi schéin sinn d'Féiss vun deenen, déi d'Evangelium vum Fridden priedegen, a glécklech Noriichte vu gudde Saachen bréngen! 16 Awer si hunn net all dem Evangelium gefollegt. Well den Esaias seet: Här, wien huet eise Bericht gegleeft? 17 Also da kënnt de Glawen duerch Héieren, an Héieren duerch d'Wuert vu Gott. 18 Awer ech soen: Hunn se net héieren? Jo wierklech, hire Klang ass an d'ganz Äerd gaangen, an hir Wierder bis op d'Enn vun der Welt. 19 Awer ech soen: Wosst Israel net? Als éischt seet de Moses: Ech wäert dech zu Jalousie provozéieren duerch déi, déi kee Vollek sinn, an duerch eng domm Natioun wäert ech dech rosen. 20 Awer den Esaias ass ganz fett, a sot: Ech gouf fonnt vun deenen, déi mech net gesicht hunn; Ech gouf hinnen manifestéiert, déi net no mir gefrot hunn. 21 Awer zu Israel sot hien: De ganzen Dag hunn ech meng Hänn op en ongehéieregt a widderspréchlecht Vollek ausgestreckt. KAPITEL 11 1 Ech soen dann: Huet Gott säi Vollek ewechgehäit? Gott verbidd. Well ech sinn och en Israelit, aus dem Som vum Abraham, vum Stamm vu Benjamin. 2 Gott huet säi Vollek net ewechgehäit, dat hie virauskannt huet. Wësst Dir net wat d'Schrëft vum Elias seet? wéi hien Gott géint Israel mécht, a seet: 3 Här, si hunn deng Prophéiten ëmbruecht, an deng Altor ofgerappt; an ech sinn eleng gelooss, a si sichen mäi Liewen. 4 Awer wat seet d'Äntwert vu Gott zu him? Ech hu mir siwe dausend Männer reservéiert, déi dem Bild vum Baal net de Knéi gebogen hunn. 5 Och esou ass et zu dëser Zäit och e Rescht no der Gnodwahl.

119

6 A wann duerch Gnod, dann ass et net méi vu Wierker: soss ass d'Gnod keng Gnod méi. Awer wann et aus Wierker ass, dann ass et keng Gnod méi: soss ass Aarbecht keng Aarbecht méi. 7 Wat dann? Israel huet dat net kritt, wat hie sicht; mä d'Wahle huet et kritt, an de Rescht goufen blann 8 (No wéi et geschriwwe steet, Gott huet hinnen de Geescht vum Schlof ginn, Aen, déi se net gesinn, an Oueren, déi se net héieren sollen;) bis haut. 9 An den David sot: Loosst hiren Dësch zu enger Schnëtt gemaach ginn, an eng Fal, an e Stoussblock, an eng Erléisung fir si: 10 Loosst hir Aen däischter ginn, fir datt se net gesinn, a béien ëmmer de Réck. 11 Ech soen dann: Hunn si gestouss, fir datt se falen? Gott verbidd: awer éischter duerch hire Fall ass d'Erléisung un d'Nieden komm, fir se zu Jalousie ze provozéieren. 12 Elo wann de Fall vun hinnen de Räichtum vun der Welt ass, an d'Verréngerung vun hinnen de Räichtum vun den Heiden; wéi vill méi hir vollness? 13 Well ech schwätze mat iech Heiden, well ech den Apostel vun den Heiden sinn, vergréisseren ech mäi Amt: 14 Wann ech op iergendeng Manéier déi, déi mäi Fleesch sinn, provozéieren, an e puer vun hinnen retten. 15 Well wann d'Ofdreiwung vun hinnen d'Versöhnung vun der Welt ass, wat soll d'Empfang vun hinnen sinn, awer d'Liewen vun den Doudegen? 16 Well wann déi éischt Fruucht helleg ass, ass de Klump och helleg: a wann d'Wurzel helleg ass, sou sinn d'Branchen. 17 A wann e puer vun de Branchen ofgebrach gi sinn, an Dir, e wëll Olivebam, ënner hinnen agegraff sidd, a mat hinnen un der Wuerzel an der Fett vum Olivebam deelhuelen; 18 Probéiert net géint d'Branchen. Awer wann s du rost, du hues net d'Wurzel, mee d'Wurzel dech. 19 Du wäerts dann soen: D'Branchen sinn ofgebrach ginn, fir datt ech agegraff ginn. 20 wuel; wéinst dem Ongleewen si se ofgebrach ginn, an du stinn am Glawen. Sidd net héichgeheescht, mee Angscht: 21 Well wann Gott déi natierlech Branchen net erspuert huet, passt op datt hien dech och net erspuert. 22Kuckt also d'Guttheet an d'Gravitéit vu Gott: op deenen, déi gefall sinn, d'Gravitéit; mä géint dech, Guttheet, wann Dir a senger Guttheet weidergeet: soss sidd Dir och ofgeschnidden. 23 A si wäerten och, wa se net ëmmer am Ongleewe bleiwen, agegraff ginn: well Gott ass fäeg se erëm ze graffen. 24 Well wann Dir aus dem Olivebam, dee vun der Natur wëll ass, ausgeschnidden, a géint d'Natur an e gudden Olivebam graff gi sidd: wéi vill méi sollen dës, déi natierlech Branchen sinn, an hiren eegenen Olivebam gepflanzt ginn? 25 Well ech wollt net, Bridder, datt Dir dëst Geheimnis ignoréiere sollt, fir datt Dir net weise sollt an Ären eegene Virstellungen; datt d'Blindheet deelweis mat Israel geschitt ass, bis d'Fülle vun den Heiden erakoum. 26 A sou wäert ganz Israel gerett ginn: wéi et geschriwwe steet: Et wäert aus Sion de Erléiser kommen, a wäert d'Ungodliness vum Jakob zréckzéien:

Réimer

27 Well dëst ass mäi Bund mat hinnen, wann ech hir Sënnen ewechhuelen. 28 Wat d'Evangelium ugeet, si sinn Feinde fir Är Wuel: awer wat d'Wiel ugeet, si si beléift fir de Pappen. 29 Well d'Geschenken an d'Ruff vu Gott sinn ouni Berouegung. 30 Well Dir an der Vergaangenheet Gott net gegleeft hutt, awer elo Barmhäerzegkeet duerch hiren Ongleewen kritt hunn: 31 Och esou hunn dës och elo net gegleeft, datt si duerch Är Barmhäerzegkeet och Barmhäerzegkeet kréien. 32 Well Gott huet se all am Ongleewen ofgeschloss, fir datt hien Barmhäerzegkeet iwwer all kéint hunn. 33 O d'Tiefe vum Räichtum souwuel vun der Wäisheet a vum Wëssen vu Gott! wéi onsichtbar sinn seng Uerteeler, a seng Weeër vergaangen erauszefannen! 34 Well wien huet de Geescht vum Här bekannt? oder wien war säi Conseiller? 35 Oder wien huet him fir d'éischt ginn, an et soll him erëm zréckbezuelt ginn? 36 Well vun him, an duerch hien, a fir hien, sinn alles Saachen: fir deen Herrlechkeet fir ëmmer ass. Amen.

15 Freet Iech mat deenen, déi sech freeën, a kräizt mat deenen, déi kräischen. 16 Sidd dee selwechte Sënn fir deen aneren. Bedenkt net héich Saachen, awer vernoléissegt Männer mat nidderegem Immobilie. Sidd net schlau an Ären eegene Virstellungen. 17 Géint kee Mënsch Béis fir Béis. Gitt Saachen éierlech an den Ae vun alle Männer. 18 Wann et méiglech ass, sou vill wéi an dir läit, liewen friddlech mat alle Männer. 19 Léif Léifsten, rächen Iech net selwer, mä gitt éischter Plaz der Roserei: well et ass geschriwwen: D'Rache ass meng; Ech wäert zréckbezuelen, seet den Här. 20 Dofir, wann Äre Feind Honger, fiddert hien; wann hien duuschtert, gitt him drénken: well domatter solls du Kohle vu Feier op sengem Kapp koupéieren. 21 Sidd net vum Béisen iwwerwonne, mee iwwerwannt dat Béist mat Gutt. KAPITEL 13

KAPITEL 12 1 Ech bieden Iech dofir, Bridder, duerch d'Barmhäerzegkeet vu Gott, datt Dir Äre Kierper e liewegt Opfer, helleg, akzeptabel fir Gott stellt, dat ass Äre raisonnabele Service. 2 A gitt net un dëser Welt konform: awer loosst Iech transforméieren duerch d'Erneierung vun Ärem Geescht, fir datt Dir beweise kënnt wat dee gudde, an akzeptablen a perfekten Wëlle vu Gott ass. 3 Well ech soen, duerch d'Gnod, déi mir ginn ass, jidderengem deen ënner iech ass, net méi héich ze denken, wéi hie soll denken; awer nüchtern ze denken, sou wéi Gott all Mënsch d'Mooss vum Glawen ausgedeelt huet. 4 Well mir vill Memberen an engem Kierper hunn, an all Memberen hunn net datselwecht Amt: 5 Also si mir, vill sinn, ee Kierper a Christus, a jidderee Member vun engem aneren. 6 Nodeems mir dann Kaddoen ënnerscheeden no der Gnod, déi eis geschenkt gëtt, ob Profezeiung, loosst eis no dem Undeel vum Glawen profetéieren; 7 Oder Ministère, loosst eis op eis Déngscht waarden: oder deen, dee léiert, op d'Léier; 8 Oder deen, deen erfuerdert, op Uruff: deen dee gëtt, loosst hien et mat Einfachheet maachen; deen, deen regéiert, mat Diligence; deen Barmhäerzegkeet weist, mat Freed. 9 Loosst d'Léift ouni Dissimulatioun sinn. Abhor dat wat Béis ass; klëmmt un dat wat gutt ass. 10 Sidd frëndlech matenee mat Bridderlech Léift; zu Éiere léiwer een aneren; 11 Net slothful am Betrib; häerzlech am Geescht; den Här déngen; 12 Freed an der Hoffnung; Patient an Tribulatioun; weider Instant am Gebied; 13 Verdeelen un d'Noutwendegkeet vun den Hellegen; Gaaschtfrëndlechkeet ginn. 14 Segen déi, déi Iech verfollegen: Segen a verflucht net.

120

1 Loosst all Séil un de méi héije Muechten ënnerworf ginn. Well et gëtt keng Kraaft ausser vu Gott: d'Kräfte, déi sinn, gi vu Gott geweit. 2 Jiddereen deemno d'Kraaft widderstoen, widderstoen d'Uerdnung vu Gott: an déi, déi widderstoen, kréien sech selwer Verdammung. 3 Fir d'Herrscher sinn net en Terror fir gutt Wierker, mee fir dat Béist. Hutt Dir dann net Angscht virun der Muecht? maacht dat wat gutt ass, an du solls datselwecht luewen: 4 Well hien ass de Minister vu Gott fir Iech fir gutt. Awer wann Dir dat maacht wat Béis ass, fäert; well hien dréit d'Schwäert net ëmsoss: well hien ass de Minister vu Gott, e Revanche fir Roserei op deen, dee Béisen mécht, auszeféieren. 5 Dofir musst Dir ënnerworf ginn, net nëmme fir Roserei, awer och fir Gewëssenswuel. 6 Fir dës Ursaach bezuelt dir och Tribut: well si Gottes Ministeren sinn, déi dauernd op dës Saach deelhuelen. 7 Gitt also un all hir Käschten: Hommage un deenen Tribut verdankt ass; Gewunnecht zu wiem Gewunnecht; Angscht, wiem Angscht; Éier, wiem Éier. 8 Schold kee Mënsch eppes, mee een aneren gär ze hunn: well deen en aneren gär huet, huet d'Gesetz erfëllt. 9 Dofir, Du solls net Ehebriech maachen, Du solls net ëmbréngen, Du solls net klauen, Du solls kee falsch Zeien droen, Du solls net begënschtegt; a wann et en anert Gebot gëtt, gëtt et kuerz an dësem Spréch verstanen, nämlech: Du solls dengem Noper gär hunn wéi dech selwer. 10 D'Léift mécht säin Noper kee schlecht: dofir ass d'Léift d'Erfëllung vum Gesetz. 11 An datt, wann Dir d'Zäit kennt, datt et elo héich Zäit ass aus dem Schlof z'erwächen: well elo ass eis Erléisung méi no wéi wa mir gegleeft hunn. 12 D'Nuecht ass wäit verbréngt, den Dag ass op der Hand: loosst eis also d'Wierker vun der Däischtert ofwerfen, a loosst eis d'Rüstung vum Liicht undoen. 13 Loosst eis éierlech goen, wéi am Dag; net an Onrouen an Drunkenheet, net am Kammer a Wëllen, net a Sträit an Näid. 14 Mee leet dir den Här Jesus Christus un, a suergt net fir d'Fleesch, fir hir Lust ze erfëllen.

Réimer

KAPITEL 14 1 Deen, dee schwaach am Glawen ass, kritt dir, awer net zu zweifelhaftem Sträit. 2 Well een gleeft, datt hien alles iesse kann: Deen aneren, dee schwaach ass, ësst Kraider. 3 Loosst deen, deen ësst, deen net ësst, deen net ësst; a loosst deen, deen net ësst, deen net riichten, deen ësst: well Gott huet hien opgeholl. 4 Wien bass du, deen engem anere Mann säin Knecht beurteelt? zu sengem eegene Meeschter steet oder fällt hien. Jo, hie wäert opgehalen ginn: well Gott ass fäeg him ze stoen. 5 Ee Mann schätzt een Dag iwwer deen aneren: en aneren schätzt all Dag gläich. Loosst all Mënsch voll a sengem eegene Geescht iwwerzeegen. 6 Deen, deen den Dag betruecht, hält et dem Här; an deen, deen den Dag net berücksichtegt, dem Här betruecht hien et net. Wien ësst, ësst dem Här, well hien seet Gott Merci; an deen net ësst, dem Här ësst hien net, a seet Gott Merci. 7 Well kee vun eis lieft fir sech selwer, a kee Mënsch stierft fir sech selwer. 8 Fir ob mir liewen, mir liewen dem Här; an ob mir stierwen, mir stierwen dem Här: ob mir also liewen, oder stierwen, mir sinn dem Här. 9 Fir dëst Enn Christus souwuel gestuerwen, an opgestan, an erëmbelieft, datt hien Här souwuel vun den Doudegen a vun de Liewe ginn. 10 Awer firwat beurteelt Dir Äre Brudder? oder firwat setzt Dir däi Brudder op? well mir all virum Geriichtssëtz vu Christus stinn. 11 Well et ass geschriwwen: Wéi ech liewen, seet den HÄR, all Knéi soll mech béien, an all Zong soll Gott zouginn. 12 Also soll jidderee vun eis Gott Rechenschaft maachen. 13 Loosse mer also net méi géigesäiteg riichten: mee beurteelt dat éischter, datt kee Mënsch e Stoussblock oder eng Geleeënheet huet fir säi Brudder op de Wee ze falen. 14 Ech weess, a sinn vum Här Jesus iwwerzeegt, datt et näischt Onrein vu sech selwer ass: mee deen, deen eppes schätzt fir onrein, fir him ass et onrein. 15 Awer wann däi Brudder mat Ärem Fleesch traureg ass, gitt elo net karitativ. Zerstéiert hien net mat Ärem Fleesch, fir deen de Christus gestuerwen ass. 16 Loosst dann net vun Ärem Gutt geschwat ginn: 17 Well d'Kinnekräich vu Gott ass net Fleesch a Gedrénks; awer Gerechtegkeet a Fridden a Freed am Hellege Geescht. 18 Well deen, deen an dëse Saachen de Christus déngt, ass fir Gott akzeptabel a vu Männer guttgeheescht. 19 Loosst eis also no de Saachen nokommen, déi fir Fridden maachen, a Saachen, mat deenen een en aneren opbaue kann. 20 Fir Fleesch zerstéiert d'Aarbecht vu Gott net. All Saache si wierklech reng; awer et ass béis fir dee Mann, dee mat Beleidegung ësst. 21 Et ass gutt weder Fleesch ze iessen, nach Wäin ze drénken, nach eppes, wou däi Brudder stéisst, oder beleidegt gëtt oder schwaach gemaach gëtt. 22 Hutt Dir Glawen? hunn et fir Iech selwer virun Gott. Glécklech ass deen, dee sech selwer net veruerteelt an deem wat hien erlaabt.

121

23 An deen, deen zweiwelt, ass verdammt, wann hien ësst, well hien net vum Glawen ësst: well alles wat net vum Glawen ass, ass Sënn. KAPITEL 15 1 Mir dann, déi staark sinn, sollen d'Krankheete vun de Schwaache droen, an net eis selwer ze gefalen. 2 Loosst jidderee vun eis säin Noper gefalen fir säi Gutt fir d'Erzéiung. 3 Well och Christus huet sech selwer net gär; awer, wéi et geschriwwen ass, D'Reproche vun deenen, déi dech beschëllegt hunn, sinn op mech gefall. 4 Well alles wat virdru geschriwwe gouf, gouf geschriwwe fir eis ze léieren, fir datt mir duerch Gedold a Komfort vun de Schrëften Hoffnung hunn. 5 Elo de Gott vun der Gedold an der Trouscht gitt dir, datt ee mat engem aneren no Christus Jesus gleeft: 6 Fir datt dir mat engem Sënn an engem Mond Gott verherrleche kënnt, och de Papp vun eisem Här Jesus Christus. 7 Dofir empfänkt dir géigesäiteg, wéi de Christus eis och zur Herrlechkeet vu Gott opgeholl huet. 8 Elo soen ech, datt de Jesus Christus e Minister vun der Beschneidung war fir d'Wourecht vu Gott, fir d'Verspriechen, déi un de Pappen gemaach goufen, ze bestätegen: 9 A fir datt d'Heiden Gott fir seng Barmhäerzegkeet verherrleche kënnen; wéi et geschriwwe steet: Aus dësem Grond wäert ech dech ënnert den Heiden zouzeginn, a fir dengem Numm sangen. 10 An nach eng Kéier sot hien: Freet Iech, Dir Heiden, mat sengem Vollek. 11 An nach eng Kéier: Lueft den Här, all Dir Natiounen; a lueft him, all Leit. 12 An nach eng Kéier, Esaias seet: Et gëtt eng Wuerzel vum Isai, an deen opstoen wäert iwwer d'Heiden ze regéieren; op hie sollen d'Neder vertrauen. 13 Elo fëllt de Gott vun der Hoffnung Iech mat all Freed a Fridden am Glawen, fir datt Dir an der Hoffnung iwwerflësseg kënnt, duerch d'Kraaft vum Hellege Geescht. 14 An ech selwer sinn och vun Iech iwwerzeegt, meng Bridder, datt Dir och voller Guttheet sidd, voller Wësse gefëllt, fäeg och géigesäiteg ze vermanen. 15 Trotzdem, Bridder, ech hunn Iech méi fett geschriwwen an iergendenger Aart, wéi Dir Iech am Kapp setzt, wéinst der Gnod, déi mir vu Gott geschenkt gëtt, 16 Fir datt ech den Déngschtleeschter vu Jesus Christus bei den Heiden sinn, d'Evangelium vu Gott déngen, fir datt d'Offer vun den Heiden akzeptabel wier, duerch den Hellege Geescht helleg ze ginn. 17 Ech hunn dofir, vun deem ech duerch Jesus Christus herrlech sinn an deene Saachen, déi Gott betreffen. 18 Well ech wäert mech net trauen iwwer eppes vun deene Saachen ze schwätzen, déi de Christus net vu mir gemaach huet, fir d'Heiden ze héieren, duerch Wuert an Dot, 19 Duerch mächteg Schëlder a Wonner, duerch d'Kraaft vum Geescht vu Gott; sou datt ech vu Jerusalem, a ronderëm bis op Illyricum, d'Evangelium vu Christus voll gepriedegt hunn.

Réimer

20 Jo, also hunn ech beméit d'Evangelium ze priedegen, net wou de Christus genannt gouf, fir datt ech net op d'Fundament vun engem anere Mënsch bauen: 21 Awer wéi et geschriwwen ass: Zu deen net vun him geschwat gouf, solle se gesinn: an déi, déi net héieren hunn, wäerten verstoen. 22 Aus deem Grond sinn ech och vill verhënnert ginn, bei Iech ze kommen. 23 Awer elo keng Plaz méi an dësen Deeler hunn, an e grousse Wonsch hunn dës vill Joren bei Iech ze kommen; 24 Wann och ëmmer ech meng Rees a Spuenien maachen, kommen ech bei dech: well ech vertrauen dech op menger Rees ze gesinn, a vun dir op de Wee dohinner bruecht ze ginn, wann ech fir d'éischt e bësse mat Ärer Gesellschaft gefëllt sinn. 25 Awer elo ginn ech op Jerusalem fir déi Hellegen ze déngen. 26 Well et huet hinnen aus Mazedonien an Achaia gär e bestëmmte Bäitrag ze maachen fir déi aarm Hellegen, déi zu Jerusalem sinn. 27 Et huet hinnen wierklech gefall; an hir Scholden si. Well wann d'Gentile Deel vun hire geeschtege Saachen gemaach gi sinn, ass hir Pflicht och hinnen a fleeschlech Saachen ze déngen. 28 Wann also ech dat gemaach hunn an hinnen dës Fruucht versiegelt hunn, kommen ech vun iech a Spuenien. 29 An ech si sécher, datt, wann ech bei Iech kommen, ech kommen an der Fülle vun der Segen vum Evangelium vu Christus. 30 Elo bieden ech iech, Bridder, fir dem Här Jesus Christus Wuel, a fir d'Léift vum Geescht, datt dir zesumme mat mir an Äre Gebieder zu Gott fir mech streiden; 31 Fir datt ech vun deenen, déi net un Judéa gleewen, befreit ginn; an datt mäi Service, deen ech fir Jerusalem hunn, vun den Hellegen ugeholl ka ginn; 32 Fir datt ech duerch de Wëlle vu Gott mat Freed bei Iech kommen, a mat Iech erfrëscht ginn. 33 Elo sief de Gott vum Fridden mat iech all. Amen. KAPITEL 16 1 Ech empfeelen Iech Phebe eis Schwëster, déi e Knecht vun der Kierch ass, déi zu Kenchrea ass: 2 Fir datt Dir hatt am Här kritt, wéi et Hellegen ass, an datt Dir hir hëllefe bei all Geschäft, déi se vun Iech brauch: well si war e Succourer vu ville, a vu mir och. 3 Begréiss Priscilla an Aquila meng Helfer a Christus Jesus: 4 Déi fir mäi Liewen hiren eegenen Hals geluecht hunn: deenen net nëmmen ech Merci soen, mee och all d'Kierche vun den Heiden. 5 Begréiss och d'Kierch, déi an hirem Haus ass. Salut mäi beléiften Epaenetus, deen d'Éischtfrüchte vun Achaia zu Christus ass. 6 Begréiss d'Maria, déi eis vill Aarbecht gemaach huet. 7 Gréiss dem Andronicus a Junia, meng Verwandten, a meng Matgefaangenen, déi vun den Apostelen bemierkenswäert sinn, déi och virun mir a Christus waren. 8 Begréiss den Amplias, mäi Léifsten am Här. 9 Begréissert den Urbane, eisen Helfer a Christus, a Stachys mäi Léifsten. 10 Salut Apelles a Christus guttgeheescht. Salut hinnen, déi vum Aristobulus sengem Stot sinn.

122

11 Grüsst Herodion, mein Frend. Begréiss déi, déi aus dem Haushalt vum Narcissus sinn, déi am Här sinn. 12 Gréiss Tryphena an Tryphosa, déi am Här schaffen. Salut de beléifte Persis, dee vill am Här geschafft huet. 13 Gréiss de Rufus, deen am Här gewielt gouf, a seng Mamm a meng. 14 Grüsst den Asynkritus, de Phlegon, den Hermas, de Patrobas, den Hermes an de Bridder, déi mat hinne sinn. 15 Grüsst dem Philologus, un Julia, Nereus, un sien Schwester un den Olympas, un all den Hellegen, die mit hinne sinn. 16 Begréissegt sech mat engem hellege Kuss. D'Kierche vu Christus begréissen Iech. 17 Elo bieden ech iech, Bridder, markéiert déi, déi Divisiounen a Beleidegunge verursaachen, am Géigesaz zu der Doktrin, déi dir geléiert hutt; an vermeiden hinnen. 18 Fir déi, déi esou sinn, déngen net eisen Här Jesus Christus, mee hiren eegene Bauch; an duerch gutt Wierder a fair Rieden täuschen d'Häerzer vun der Einfach. 19 Fir Äert Gehorsam ass fir all Mënsch an d'Ausland komm. Ech sinn dofir frou fir Iech: awer trotzdem hätt ech Iech schlau fir dat wat gutt ass an einfach wat Béisen ugeet. 20 An de Gott vum Fridden wäert de Satan kuerz ënner Äre Féiss briechen. D'Gnod vun eisem Här Jesus Christus sief mat dir. Amen. 21 Den Timotheus, mäi Kolleg, an de Lucius, an de Jason, an de Sosipater, meng Verwandte, begréissen Iech. 22 Ech Tertius, deen dëse Bréif geschriwwen huet, begréissen Iech am Här. 23 Mäi Gajus, a vun der ganzer Kierch, begréissen Iech. Den Erastus, de Kammerherre vun der Stad, begréisst Iech, an de Quartus e Brudder. 24 D'Gnod vun eisem Här Jesus Christus sief mat iech all. Amen. 25 Elo zu deem, dee vu Kraaft ass, dech no mengem Evangelium an der Predikatioun vu Jesus Christus ze bestätegen, no der Offenbarung vum Geheimnis, dee geheim gehale gouf zënter der Welt ugefaang huet, 26 Awer elo ass manifestéiert, an duerch d'Schrëfte vun de Prophéiten, laut dem Gebot vum éiwege Gott, fir all Natiounen bekannt fir d'Gehorsam vum Glawen: 27 Gott nëmme weise, sief Éier duerch Jesus Christus fir ëmmer. Amen. (Schreift un d'Réimer vu Corinthus, a vum Phebe Knecht vun der Kierch zu Kenchrea geschéckt.)

1 Korinthians

24 Awer fir déi genannt ginn, souwuel Judden a Griichen, Christus d'Muecht vu Gott, an d'Wäisheet vu Gott. 25 Well de Dommheet vu Gott ass méi schlau wéi d'Mënsche; an d'Schwäche vu Gott ass méi staark wéi Männer. 26 Well dir gesitt Är Ruff, Bridder, wéi datt net vill Weisen nom Fleesch, net vill Mächteg, net vill Adel, genannt ginn: 27 Awer Gott huet déi domm Saachen vun der Welt gewielt fir déi Weisen ze verwiesselen; a Gott huet déi schwaach Saache vun der Welt gewielt fir d'Saachen ze verwiesselen, déi mächteg sinn; 28 A Basis Saache vun der Welt, a Saachen, déi veruecht ginn, huet Gott gewielt, jo, a Saachen, déi net sinn, fir Saachen ze bréngen, déi sinn: 29 Fir datt kee Fleesch a senger Presenz gleewe soll. 30 Awer vun him sidd dir a Christus Jesus, dee vu Gott eis Wäisheet, a Gerechtegkeet, an Hellegkeet an Erléisung gemaach ass: 31 Datt, wéi et geschriwwe steet: Deen, dee gloréiert, loosst hien am Här herrlech sinn.

KAPITEL 1 1 De Paul, geruff fir Apostel vu Jesus Christus ze sinn duerch de Wëlle vu Gott, an de Sosthenes eise Brudder, 2 Un d'Kierch vu Gott, déi zu Korinth ass, un déi, déi a Christus Jesus gehellegt sinn, fir Hellegen geruff ginn, mat allem, wat op all Plaz den Numm vum Jesus Christus eisen Här uruffen, souwuel hir wéi och eis: 3Gnod sief dir, a Fridden, vu Gott eise Papp, a vum Här Jesus Christus. 4 Ech soen mäi Gott ëmmer Merci fir Iech, fir d'Gnod vu Gott, déi Iech vum Jesus Christus geschenkt gëtt; 5 Datt dir an all Saach vun him beräichert sidd, an all Aussoen an an all Wëssen; 6 Och wéi d'Zeegnes vu Christus an dir bestätegt gouf: 7 Also datt Dir kee Kaddo hannerkënnt; waart op de Komme vun eisem Här Jesus Christus: 8 Dee wäert Iech och bis zum Enn bestätegen, fir datt Dir am Dag vun eisem Här Jesus Christus onbestänneg sidd. 9 Gott ass trei, vun deem dir an d’Gemeinschaft vu sengem Jong Jesus Christus eisen Här geruff sidd. 10 Elo bieden ech iech, Bridder, am Numm vun eisem Här Jesus Christus, datt dir all datselwecht schwätzt, an datt et keng Divisiounen ënner iech gëtt; awer datt Dir perfekt matenee verbonne sidd am selwechte Geescht an am selwechte Uerteel. 11 Well et ass mir vun iech erkläert ginn, meng Bridder, vun deenen, déi aus dem Chloes Haus sinn, datt et Sträit ënner Iech sinn. 12 Elo soen ech, datt jidderee vun iech seet: Ech si vum Paul; an ech vun Apollos; an ech vun Cephas; an ech vu Christus. 13 Ass Christus gedeelt? gouf de Paul fir dech gekräizegt? oder waart dir am Numm vum Paul gedeeft? 14 Ech soen Gott Merci, datt ech kee vun iech gedeeft hunn, mee de Crispus an de Gajus; 15 Fir datt kee soll soen, datt ech a mengem eegenen Numm gedeeft hunn. 16 An ech hunn och d'Haus vum Stephanas gedeeft: ausserdeem weess ech net, ob ech en aneren gedeeft hunn. 17 Fir de Christus huet mech net geschéckt fir ze Daf, mee d'Evangelium ze priedegen: net mat Wäisheet vu Wierder, fir datt d'Kräiz vu Christus net eleng gemaach gëtt. 18 Well d'Priedung vum Kräiz ass fir déi, déi stierwen, Dommheet; awer fir eis, déi gerett sinn, ass et d'Kraaft vu Gott. 19 Well et ass geschriwwen: Ech wäert d'Wäisheet vun de Weisen zerstéieren, a wäert d'Verständnis vun de Verstandssaachen zu näischt bréngen. 20 Wou ass de Weis? wou ass de Schrëftsteller? wou ass de Sträit vun dëser Welt? huet Gott d'Wäisheet vun dëser Welt net domm gemaach? 21 Well no deem an der Wäisheet vu Gott d'Welt duerch Wäisheet Gott net wosst, et huet Gott duerch d'Narrheet vun Priedegt ze retten, déi gleewen. 22 Fir d'Judden erfuerderen en Zeechen, an d'Griichen sichen no Wäisheet: 23 Awer mir priedegen de Christus gekräizegt, de Judden e Stoussblock, an de Griichen Dommheet;

KAPITEL 2 1 An ech, Bridder, wéi ech bei Iech komm sinn, sinn net mat Exzellenz vu Ried oder Wäisheet komm, an hunn Iech d'Zeegnes vu Gott erkläert. 2 Well ech hu beschloss näischt ënner iech ze wëssen, ausser de Jesus Christus, an de gekräizegt. 3 An ech war mat dir a Schwächt, an Angscht a vill Zidderen. 4 A meng Ried a meng Priedegt war net mat verlockende Wierder vun der Wäisheet vum Mënsch, mee an der Manifestatioun vum Geescht a vu Kraaft: 5 Datt däi Glawen net an der Wäisheet vu de Mënschen stoe soll, mee an der Kraaft vu Gott. 6 Wéi och ëmmer, mir schwätze Wäisheet ënnert deenen, déi perfekt sinn: awer net d'Wäisheet vun dëser Welt, nach vun de Prënze vun dëser Welt, déi zu näischt kommen: 7 Awer mir schwätzen d'Wäisheet vu Gott an engem Geheimnis, och déi verstoppt Wäisheet, déi Gott virun der Welt zu eiser Herrlechkeet geprägt huet: 8 Wat kee vun de Prënze vun dëser Welt wousst: well wa si et gewosst hunn, hätten se den Här vun der Herrlechkeet net gekräizegt. 9 Awer wéi et geschriwwen ass: D'Aen hunn net gesinn, nach d'Ouer héieren, an och net an d'Häerz vum Mënsch komm, déi Saachen, déi Gott fir déi virbereet huet, déi hie gär hunn. 10 Awer Gott huet eis se duerch säi Geescht opgedeckt: well de Geescht sicht alles, jo, déi déif Saache vu Gott. 11 Fir wat Mënsch weess d'Saache vun engem Mënsch, ausser de Geescht vum Mënsch, deen an him ass? och esou kennt d'Saache vu Gott kee Mënsch, mee de Geescht vu Gott. 12 Elo hu mir net de Geescht vun der Welt kritt, mee de Geescht, dee vu Gott ass; datt mir d'Saachen wësse kënnen, déi eis fräi vu Gott ginn. 13 Wat mir och schwätzen, net an de Wierder, déi dem Mënsch seng Wäisheet léiert, mee déi den Hellege Geescht léiert; vergläicht spirituell Saachen mat spirituellen. 14 Awer den natierleche Mënsch kritt net d'Saache vum Geescht vu Gott: well se sinn Dommheet fir hien: hien

123

1 Korinthians

kann se och net kennen, well se geeschtlech ënnerscheet ginn. 15 Awer dee geeschtleche beurteelt alles, awer hie selwer gëtt vu kee Mënsch beurteelt. 16 Well wien huet de Geescht vum Här bekannt, datt hien him léiere kann? Awer mir hunn de Geescht vu Christus.

21 Dofir loosst kee Mënsch u Männer gleewen. Fir all Saache sinn Är; 22 Ob Paul, oder Apollos, oder Cephas, oder d’Welt, oder Liewen, oder Doud, oder Saachen, déi present sinn, oder Saachen, déi kommen; all sinn ären; 23 An dir sidd dem Christus; a Christus ass dem Gott.

KAPITEL 3

KAPITEL 4

1 An ech, Bridder, konnt net zu Iech schwätzen wéi zu spirituellen, mee wéi zu fleesch, och wéi zu Puppelcher a Christus. 2 Ech hunn dech mat Mëllech gefiddert, an net mat Fleesch: well bis elo konnt dir et net droen, an och elo net. 3 Well Dir sidd nach fleesch: well wou et ënnert Iech Näid, a Sträit an Divisiounen ass, sidd Dir net fleeschlech, a gitt wéi Männer? 4 Well wann ee seet: Ech si vum Paul; an en aneren, Ech sinn vum Apollos; bass du net fleesch? 5 Wien ass dann de Paul, a wien ass den Apollos, awer Ministeren, vun deenen dir gegleeft hutt, sou wéi den Här jidderengem ginn huet? 6 Ech hunn gepflanzt, den Apollos huet Waasser gemaach; mä Gott huet d'Erhéijung. 7 Also ass weder deen, deen eppes planzt, weder deen, dee Waasser mécht; mee Gott deen d'Erhéijung gëtt. 8 Elo, deen, dee planzt an deen, dee Waasser mécht, sinn een: an all Mënsch kritt seng eege Belounung no senger eegener Aarbecht. 9 Well mir sinn Aarbechter zesumme mam Gott: Dir sidd dem Gottes Haushalt, Dir sidd Gott säi Gebai. 10 No der Gnod vu Gott, déi mir ginn ass, hunn ech als weise Baumeeschter d'Fundament geluecht, an en aneren baut drop. Mee loosst jidderee oppassen, wéi hien drop baut. 11 Fir aner Fundamenter kann kee Mënsch leeën wéi déi geluecht ass, dat ass de Jesus Christus. 12 Elo wann iergendeen op dëser Fundament Gold, Sëlwer, Edelsteier, Holz, Heu, Stëpp baut; 13 D'Aarbecht vun all Mënsch soll offensichtlech gemaach ginn: fir den Dag wäert et erklären, well et gëtt duerch Feier opgedeckt ginn; an d'Feier soll all Mënsch seng Aarbecht probéieren, wéi eng Zort et ass. 14 Wann iergendeen seng Aarbecht bleift, déi hien drop gebaut huet, kritt hien eng Belounung. 15 Wann iergendeen seng Aarbecht verbrannt gëtt, da wäert hien Verloscht leiden: awer hie selwer soll gerett ginn; awer esou wéi duerch Feier. 16 Wësst dir net, datt dir den Tempel vu Gott sidd, an datt de Geescht vu Gott an dir wunnt? 17 Wann iergendeen den Tempel vu Gott beschiedegt, dee soll Gott zerstéieren; well den Tempel vu Gott ass helleg, wat Dir sidd. 18 Kee Mënsch selwer täuschen. Wann iergendeen ënnert Iech schéngt weise op dëser Welt ze sinn, loosst hien en Narr ginn, fir datt hie weise ka sinn. 19 Fir d'Wäisheet vun dëser Welt ass Dommheet mat Gott. Fir et ass geschriwwen, Hien hëlt déi Weisen an hir eegen Handwierklechkeet. 20 An nach eng Kéier: Den Här weess d'Gedanke vun de Weisen, datt se vergeblech sinn.

1 Loosst e Mann eis esou berücksichtegen, wéi vun de Ministere vu Christus, a Stewards vun de Geheimnisser vu Gott. 2 Ausserdeem ass et bei Stewarden gefuerdert, datt e Mann trei fonnt gëtt. 3 Mee bei mir ass et eng ganz kleng Saach, datt ech vun dir beurteelt ginn soll, oder vum Mënsch Uerteel: jo, ech beurteelen net selwer selwer. 4 Well ech weess näischt vu mir selwer; awer sinn ech net gerechtfäerdegt: mee deen, dee mech beurteelt, ass den Här. 5 Dofir beuerteelt näischt virun der Zäit, bis den Här kënnt, dee béid déi verstoppt Saache vun der Däischtert an d'Liicht bréngen an d'Berodung vun den Häerzer manifestéieren: an da wäert jidderee Gott luewen. 6 An dës Saachen, Bridder, ech hunn an enger Figur op mech selwer an op Apollos fir Är Wuel iwwerdroen; fir datt Dir an eis léiere kënnt, net u Männer ze denken iwwer dat wat geschriwwe steet, datt kee vun iech fir een géint deen aneren opgehuewe gëtt. 7 Well wie mécht dech vun engem aneren ënnerscheeden? a wat hutt Dir, datt Dir net kritt hutt? elo, wann Dir et kritt hutt, firwat glor Dir, wéi wann Dir et net kritt hätt? 8 Elo sidd Dir voll, elo sidd Dir räich, Dir hutt als Kinneken ouni eis regéiert: an ech wollt Gott datt Dir regéiert hutt, fir datt mir och mat Iech regéiere kënnen. 9 Well ech mengen, datt Gott eis d'Apostelen als lescht virgestallt huet, wéi zum Doud ernannt ginn: well mir sinn e Spektakel fir d'Welt, an d'Engelen an d'Mënsche gemaach. 10 Mir sinn Narren fir Christus Wuel, awer dir sidd weis a Christus; mir si schwaach, awer Dir sidd staark; Dir sidd éierbar, awer mir si veruecht. 11 Och bis zu dëser haiteger Stonn hun mir zwee Honger, an Duuscht, a si plakeg, a gi geschloen, an hu keng bestëmmte Wunnplaz; 12 A schafft, mat eisen eegenen Hänn ze schaffen; verfollegt gi mir et leiden: 13 Vu Verleumd ginn, bidde mir: Mir sinn als Dreck vun der Welt gemaach, a sinn d'Ofdreiwung vun allem bis haut. 14 Ech schreiwen dës Saachen net fir Iech ze schummen, mee wéi meng beléifte Jongen warnen ech dech. 15 Well wann Dir zéngdausend Léierpersonal a Christus hutt, hutt Dir awer net vill Pappen: well a Christus Jesus hunn ech dech duerch d'Evangelium gebuer. 16 Dofir bieden ech iech, sief mir Unhänger. 17 Aus dësem Grond hunn ech Iech den Timotheus geschéckt, dee mäi beléifte Jong ass, an trei am Här, deen Iech an d'Erënnerung u meng Weeër bréngt, déi a Christus sinn, wéi ech iwwerall an all Kierch léieren. 18 Elo sinn e puer opgeblosen, wéi wann ech net bei dech géif kommen. 19 Awer ech wäert kuerz bei Iech kommen, wann den Här wëll a wäert wëssen, net d'Ried vun deenen, déi opgeblosen sinn, mee d'Kraaft.

124

1 Korinthians

20 Well d'Kinnekräich vu Gott ass net a Wuert, mee a Kraaft. 21 Wat wëlls du? Soll ech bei dech kommen mat enger Staang, oder a Léift, an am Geescht vu Mëllegkeet? KAPITEL 5 1 Et gëtt allgemeng gemellt, datt et Zucht ënner Iech gëtt, an esou Ausuerdnung, déi net sou vill wéi ënnert den Heiden genannt gëtt, datt een säi Papp senger Fra soll hunn. 2 An Dir sidd opgeblosen, an Dir hutt net éischter traureg, datt deen, deen dës Dot gemaach huet, vun Iech ewechgeholl ka ginn. 3 Well ech wierklech, wéi am Kierper fehlt, awer am Geescht präsent, hu scho beuerteelt, wéi wann ech präsent wier, iwwer deen, deen dës Dot esou gemaach huet, 4 Am Numm vun eisem Här Jesus Christus, wann dir zesumme gesammelt sidd, a mäi Geescht, mat der Kraaft vun eisem Här Jesus Christus, 5 Fir esou een dem Satan fir d'Zerstéierung vum Fleesch ze liwweren, fir datt de Geescht am Dag vum Här Jesus gerett ka ginn. 6 Deng Herrlechkeet ass net gutt. Wësst Dir net, datt e klenge Sauer de ganze Klump sëtzt? 7 Sprengt also den alen Sauer aus, fir datt dir en neie Klump sidd, well dir ongeséiert sidd. Fir och Christus eis Pessach ass fir eis geaffert: 8 Dofir loosse mer d'Fest halen, net mat alem Sauer, weder mam Sauerstoff vu Béis a Béis; awer mat dem ongeséierte Brout vun der Éierlechkeet an der Wourecht. 9 Ech hunn Iech an engem Bréif geschriwwen, fir net mat Hënn ze verbannen: 10 Awer net ganz mat den Hënn vun dëser Welt, oder mat de Géigner, oder Erpresser, oder mat Götzen; well dann muss dir aus der Welt goen. 11 Awer elo hunn ech Iech geschriwwen, net mat der Gesellschaft ze halen, wann iergendeen, deen e Brudder genannt gëtt, en Zuréierer oder Géigner ass, oder e Gëttin, oder e Spëtzer, oder en Drénken, oder en Erpresser; mat sou engem nee net iessen. 12 Well wat muss ech maachen, fir och déi, déi dobausse sinn, ze riichten? beurteelt dir net déi dobannen? 13 Awer déi, déi ouni Gott sinn, riichten. Dofir loosst déi béis Persoun vun Iech selwer ewech. KAPITEL 6 1 Getraut iergendeen vun iech, deen eng Saach géint en aneren huet, an d'Gesetz virum Ongerecht ze goen, an net virun den Hellegen? 2 Wësst Dir net, datt d'Hellegen d'Welt beurteelen? a wann d'Welt vun Iech beurteelt gëtt, sidd Dir net wäertvoll fir déi klengst Saache ze beurteelen? 3 Wësst Dir net, datt mir Engele beurteelen? wéi vill méi Saachen déi zu dësem Liewen betreffen? 4 Wann dir dann Uerteeler hutt iwwer Saachen, déi zu dësem Liewen betreffen, setzt se fir ze riichten, déi am mannsten an der Kierch geschätzt ginn. 5 Ech schwätze zu Ärer Schimmt. Ass et esou, datt et kee weise Mann ënnert Iech ass? nee, net een deen tëscht senge Bridder riichte wäert?

125

6 Awer de Brudder geet mam Brudder an d'Gesetz, an dat virun den Ongleewen. 7 Dofir gëtt et ganz e Feeler ënnert iech, well dir ee mat deem aneren an d’Gesetz gitt. Firwat huelt Dir net éischter falsch? firwat loosst dir iech net léiwer bedréien? 8Nee, Dir maacht falsch, a bedréit, an dat Är Bridder. 9 Wësst Dir net datt déi Ongerecht d'Kinnekräich vu Gott net ierwen? Sidd net täuscht: weder Ziichter, nach Götzen, nach Erbrecher, nach effeminéiert, nach Mëssbraucher vu sech selwer mat der Mënschheet, 10 Weder Déif, nach Géigner, nach Gedrénks, nach Reviler, nach Erpresser, wäerten d'Kinnekräich vu Gott ierwen. 11 An esou waren e puer vun iech: awer Dir sidd gewäsch, awer Dir sidd helleg, awer Dir sidd gerechtfäerdegt am Numm vum Här Jesus, an duerch de Geescht vun eisem Gott. 12 All Saache si mir legal, awer alles ass net gënschteg: alles ass fir mech legal, awer ech wäert net ënner der Kraaft vun iergendeen bruecht ginn. 13 Fleesch fir de Bauch, an de Bauch fir Fleesch: awer Gott wäert souwuel et a si zerstéieren. Elo ass de Kierper net fir Zucht, mee fir den Här; an den Här fir de Kierper. 14 A Gott huet souwuel den Här operstoen, a wäert eis och duerch seng eege Kraaft erhéijen. 15 Wësst Dir net, datt Är Kierper Membere vu Christus sinn? Soll ech dann d'Membere vu Christus huelen an se Membere vun enger Hoer maachen? Gott verbidd. 16 Wat? Wësst dir net, datt deen, dee mat enger Hoer verbonnen ass, ee Kierper ass? well zwee, seet hien, wäerten ee Fleesch sinn. 17 Awer deen, deen dem Här verbonnen ass, ass ee Geescht. 18 Flucht Zucht. All Sënn, déi e Mënsch mécht, ass ouni Kierper; mee deen, deen Zucht mécht, sënnegt géint säin eegene Kierper. 19 Wat? wësst Dir net datt Äre Kierper den Tempel vum Hellege Geescht ass, deen an Iech ass, deen Dir vu Gott hutt, an Dir sidd net Ären eegenen? 20 Well Dir sidd mat engem Präis kaaft: also verherrlecht Gott an Ärem Kierper an an Ärem Geescht, dee vu Gott ass. KAPITEL 7 1 Elo iwwer d'Saache vun deem Dir mir geschriwwen hutt: Et ass gutt fir e Mann eng Fra net ze beréieren. 2 Trotzdem, fir Zucht ze vermeiden, loosst all Mann seng eege Fra hunn, a loosst all Fra hiren eegene Mann hunn. 3 Loosst de Mann der Fra d'Wuelbefannen erginn: an och d'Fra dem Mann. 4 D'Fra huet net Muecht vun hirem eegene Kierper, mä de Mann: an och de Mann huet net Muecht vun sengem eegene Kierper, mä d'Fra. 5 Bedruch dir net een deen aneren, ausser et ass mat Zoustëmmung fir eng Zäit, fir datt Dir Iech fir ze Fasten a Gebied gitt; a kommen erëm zesummen, datt de Satan dech net fir Är Inkontinenz versicht. 6 Awer ech schwätze dëst duerch Erlaabnis, an net vu Gebot. 7 Well ech hätt gär, datt all d'Mënsche wiere wéi ech selwer. Awer all Mënsch huet säi richtege Kaddo vu Gott, een no dëser Manéier, an een aneren duerno.

1 Korinthians

8 Ech soen deemno zu deenen Onbestueten a Witfraen: Et ass gutt fir si wa se bleiwen, wéi ech. 9 Awer wa se net enthalen kënnen, loosst se bestueden: well et ass besser ze bestueden wéi ze brennen. 10 An de bestueten ech commandéieren, awer net ech, mee den Här, Loosst d'Fra net vun hirem Mann fortgoen: 11 Awer a wa si fortgeet, loosst hatt net bestuet bleiwen, oder mat hirem Mann versöhnt ginn: a loosst de Mann seng Fra net entloossen. 12 Awer zu de Rescht schwätze ech, net den HÄR: Wann iergendeen Brudder eng Fra huet, déi net gleeft, a si huet et gär bei him ze wunnen, loosst hien hatt net ewechhuelen. 13 An déi Fra, déi e Mann huet, deen net gleeft, a wann hie gär bei hatt wunnt, looss hatt him net verloossen. 14 Fir den ongleewege Mann gëtt vun der Fra geheescht, an déi ongleewe Fra gëtt vum Mann helleg: soss waren Är Kanner onrein; awer elo sinn se helleg. 15 Awer wann den Ongleewege fortgeet, loosst hien fortgoen. E Brudder oder eng Schwëster ass an esou Fäll net ënner Knechtschaft: awer Gott huet eis zum Fridden geruff. 16 Well wat wësst Dir, O Fra, ob Dir Äre Mann retten wäert? oder wéi wësst Dir, O Mann, ob Dir Är Fra retten wäert? 17 Awer wéi Gott un all Mënsch verdeelt huet, wéi den Här jidderee geruff huet, also loosst hie goen. An esou ordinéieren ech an alle Kierchen. 18 Gëtt iergendee Mann genannt, fir ze beschneiden? looss hien net onbeschneid ginn. Gëtt iergendeen an Onbeschneidung genannt? looss hien net beschneiden. 19 D'Beschneidung ass näischt, an d'Onbeschneidung ass näischt, awer d'Erhalen vun de Geboter vu Gott. 20 Loosst all Mënsch an deemselwechte Ruff bleiwen, an deem hie geruff gouf. 21 Sidd Dir als Knecht genannt? këmmert sech net ëm: awer wann Dir fräi gemaach gitt, benotzt et éischter. 22 Well deen, deen am Här geruff gëtt, als Knecht, ass dem Här säi Fräiheet: och deen, dee genannt gëtt, fräi ass, ass dem Christus säin Kniecht. 23 Dir sidd mat engem Präis kaaft; sief net den Dénger vun de Mënschen. 24 Bridder, loosst all Mënsch, an deem hie genannt gëtt, bei Gott bleiwen. 25 Elo wat d'Jongfraen ugeet, hunn ech kee Gebot vum Här: awer ech ginn mäi Uerteel, als een, deen Barmhäerzegkeet vum Här kritt huet fir trei ze sinn. 26 Ech huelen also un, datt dëst gutt ass fir déi haiteg Nout, ech soen, datt et gutt ass fir e Mann esou ze sinn. 27 Bass du un eng Fra gebonnen? sichen net lass ze ginn. Sidd Dir vun enger Fra entlooss? sichen keng Fra. 28 Awer a wann Dir Iech bestuet, hutt Dir net gesënnegt; a wann eng Jongfra bestuet, hatt huet net gesënnegt. Trotzdem sollen esou Schwieregkeeten am Fleesch hunn: awer ech erspueren Iech. 29 Awer dëst soen ech, Bridder, d'Zäit ass kuerz: et bleift, datt déi zwee, déi Frae hunn, si wéi wa se keng hätten; 30 An déi, déi kräischen, wéi wa se net kräischen; an déi, déi sech freeën, wéi wa se sech net gefreet hunn; an déi, déi kafen, wéi wann se net besëtzt; 31 An déi, déi dës Welt benotzen, wéi se se net mëssbrauchen: well d'Moud vun dëser Welt geet fort.

126

32 Awer ech hätt dech ouni Virsiicht. Deen, deen net bestuet ass, këmmert sech ëm d'Saachen, déi dem Här gehéieren, wéi hien den Här gefält: 33 Awer deen, dee bestuet ass, këmmert sech ëm d'Saachen, déi vun der Welt sinn, wéi hie seng Fra gefält. 34 Et gëtt och Ënnerscheed tëscht enger Fra an enger Jongfra. Déi onbestuet Fra këmmert sech ëm d'Saache vum Här, fir datt si helleg am Kierper a Geescht ka sinn: awer si, déi bestuet ass, këmmert sech ëm d'Saachen vun der Welt, wéi si hire Mann gefällt. 35 An dëst schwätze ech fir Ären eegene Gewënn; net fir datt ech e Streik op Iech werfen, mee fir dat wat schéin ass, an datt Dir op den Här kënnt ouni Oflenkung. 36 Awer wann iergendeen mengt, datt hie sech onheemlech vis-à-vis vu senger Jongfra behält, wa si d'Blumme vun hirem Alter passéiert, a brauch dat ze verlaangen, loosst hie maachen wat hie wëll, hie sënnegt net: loosst si bestueden. 37 Trotzdem deen, deen a sengem Häerz stänneg steet, ouni Noutwennegkeet, awer Muecht iwwer säin eegene Wëllen huet, an esou a sengem Häerz dekretéiert huet, datt hie seng Jongfra behalen wäert, mécht gutt. 38 Also deen, deen hir am Bestietnes gëtt, mécht gutt; mee deen hir net am Bestietnes gëtt mécht besser. 39 D’Fra ass vum Gesetz gebonnen, soulaang hire Mann lieft; awer wann hire Mann dout ass, ass si fräi bestuet ze sinn, mat wiem si wëll; nëmmen am Här. 40 Awer si ass méi glécklech, wa si sou bleift, no mengem Uerteel: an ech mengen och, datt ech de Geescht vu Gott hunn. KAPITEL 8 1 Elo, wéi d'Saachen, déi d'Idolen ugebuede ginn, beréieren, wësse mir datt mir all Wëssen hunn. D'Wëssen bléist erop, awer d'Charity baut. 2 A wann ee mengt, datt hien eppes weess, hie weess nach näischt, wéi hie wësse sollt. 3 Awer wann iergendeen Gott gär huet, dat ass vun him bekannt. 4 Wat also d'Iessen vun deene Saachen ugeet, déi als Affer un d'Gëtter offréiert ginn, wësse mir datt en Idol näischt op der Welt ass, an datt et keen anere Gott ass wéi een. 5 Well och wann et Gëtter genannt ginn, egal ob am Himmel oder op der Äerd, (wéi et Gëtter vill sinn, an Häre vill,) 6 Awer fir eis gëtt et nëmmen ee Gott, de Papp, vun deem alles ass, a mir an him; an een Här Jesus Christus, vun deem alles ass, a mir duerch him. 7 Wéi och ëmmer, et gëtt net an all Mënsch dat Wëssen: fir e puer mat Gewësse vum Idol bis dës Stonn iessen et als eng Saach, déi dem Idol offréiert gëtt; an hiert Gewësse schwaach ass beschiedegt. 8 Awer Fleesch lueft eis net Gott: well weder wa mir iessen, si mir besser; weder, wa mir iessen net, si mir der schlëmmer. 9 Awer passt op datt dës Fräiheet vun Ärer iwwerhaapt net e Stoussblock gëtt fir déi schwaach. 10 Well wann iergendeen dech gesäit, dee Wëssen huet, um Fleesch am Tempel vum Idol sëtzt, da soll d'Gewësse vun deem, dee schwaach ass, net begeeschtert ginn, fir déi Saachen ze iessen, déi den Idolen ugebuede ginn;

1 Korinthians

11 An duerch däi Wëssen wäert de schwaache Brudder stierwen, fir deen de Christus gestuerwen ass? 12 Awer wann Dir esou géint d'Bridder sënnegt, an hiert schwaacht Gewësse wéckelt, sënnegt Dir géint Christus. 13 Dofir, wann Fleesch mäi Brudder ze beleidegen mécht, wäert ech kee Fleesch iessen, während d'Welt steet, fir datt ech mäi Brudder net beleidegen.

19 Well och wann ech vun alle Mënschen fräi sinn, hunn ech mech awer fir all Knecht gemaach, fir datt ech méi gewannen. 20 An de Judden sinn ech als Judd ginn, fir d'Judden ze gewannen; fir déi, déi ënner dem Gesetz sinn, wéi ënner dem Gesetz, fir datt ech déi kréien, déi ënner dem Gesetz sinn; 21 Fir déi, déi ouni Gesetz sinn, wéi ouni Gesetz, (net ouni Gesetz fir Gott, mee ënner dem Gesetz fir Christus), fir datt ech déi gewannen, déi ouni Gesetz sinn. 22 Fir déi Schwaach sinn ech schwaach ginn, fir déi Schwaach ze gewannen: Ech sinn alles fir all Mënsch gemaach, fir datt ech op alle Fall e puer retten. 23 An dat maachen ech fir d'Wuel vum Evangelium, fir datt ech mat dir deelhuelen kéint. 24 Wësst Dir net, datt déi, déi an enger Course lafen, all lafen, awer een de Präis kritt? Also lafen, fir datt Dir kritt. 25 An all Mënsch, dee sech fir d'Meeschterschaft beméit, ass an allem temperéiert. Elo maachen se et fir eng korruptibel Kroun ze kréien; mee mir eng incorruptible. 26 Ech lafen also esou, net esou onsécher; also kämpfen ech, net als een deen d'Loft schléit: 27 Awer ech halen ënner mengem Kierper, a bréngen et an d'Ënnerstëtzung: fir datt ech net op iergendeng Manéier, wann ech fir anerer gepriedegt hunn, ech selwer e Castaway soll sinn.

KAPITEL 9 1 Sinn ech keen Apostel? sinn ech net fräi? hunn ech de Jesus Christus eisen Här net gesinn? Sidd Dir net meng Aarbecht am Här? 2 Wann ech keen Apostel fir anerer sinn, sinn ech awer zweifelhaft fir Iech: well de Sigel vu mengem Apostelschaft sidd Dir am Här. 3 Meng Äntwert zu deenen, déi mech ënnersicht, ass dat, 4 Hu mir net Kraaft ze iessen an ze drénken? 5 Hu mir net d'Muecht iwwer eng Schwëster, eng Fra, wéi och aner Apostelen ze féieren, an als Bridder vum Här, a Cephas? 6 Oder ech nëmmen an de Barnabas, hu mir net d'Kraaft ze verzichten ze schaffen? 7 Wien geet iergendwann zu engem Krich op seng eege Käschten? wien plangt e Wéngert, an ësst net vun der Fruucht dovun? oder wien fiddert eng Trapp, an ësst net vun der Mëllech vun der Trapp? 8 Soen ech dës Saachen als Mann? oder seet d'Gesetz net och datselwecht? 9 Well et ass am Gesetz vum Moses geschriwwen: Du solls de Mond vum Ochs, deen d'Korn dréit, net mëllen. Këmmert Gott sech ëm Ochsen? 10 Oder seet hien et ganz fir eis Wuel? Fir eis Wuel, ouni Zweiwel, ass dëst geschriwwen: datt deen, dee ploet, an der Hoffnung ploe soll; an datt deen, deen an der Hoffnung drëschen, seng Hoffnung deelhëllt. 11 Wa mir Iech geeschteg Saache gesaat hunn, ass et eng grouss Saach wa mir Är fleesch Saachen ernimmen? 12 Wann anerer un dëser Muecht iwwer Iech deelhuelen, si mir net éischter? Trotzdem hu mir dës Muecht net benotzt; awer alles leiden, fir datt mir d'Evangelium vu Christus net behënneren. 13 Wësst Dir net, datt déi, déi iwwer helleg Saache servéieren, vun de Saachen vum Tempel liewen? an déi, déi um Altor waarden, si mat dem Altor deel? 14 Och esou huet den Här bestëmmt, datt déi, déi d'Evangelium priedegen, vum Evangelium liewen. 15 Awer ech hunn näischt vun dëse Saachen benotzt: ech hunn dës Saachen och net geschriwwen, datt et mir esou gemaach soll ginn: well et wier besser fir mech ze stierwen, wéi datt iergendeen meng Herrlechkeet ongëlteg mécht. 16 Well wann ech d'Evangelium priedegen, hunn ech näischt ze herrlechen: well d'Noutwennegkeet ass op mech geluecht; jo, wee ass mir, wann ech d'Evangelium net priedegen! 17 Well wann ech dës Saach gewollt maachen, hunn ech eng Belounung: awer wann géint mäi Wëllen, ass eng Dispens vum Evangelium fir mech engagéiert. 18 Wat ass meng Beloun dann? Wierklech datt, wann ech d'Evangelium priedegen, ech d'Evangelium vu Christus ouni Käschten maache kann, datt ech meng Kraaft am Evangelium net mëssbrauchen.

KAPITEL 10 1 Desweideren, Bridder, ech wollt net, datt Dir ignorant wier, wéi datt all eis Pappen ënner der Wollek waren, an all duerch d'Mier gaangen; 2 A goufen all dem Moses an der Wollek an am Mier gedeeft; 3 An hunn all datselwecht geeschtege Fleesch giess; 4 An hunn all dee selwechte geeschtleche Getränk gedronk: well si hunn aus deem geeschtege Fiels gedronk, deen hinne gefollegt ass: an dee Fiels war de Christus. 5 Awer mat ville vun hinnen huet Gott net gutt gefall: well si goufen an der Wüst ëmgedréint. 6 Elo waren dës Saache eis Beispiller, fir datt mir net no béise Saache sollte begleeden, wéi se och gär hunn. 7 Sidd och net Iidodierer, wéi e puer vun hinnen waren; wéi et geschriwwe steet: D'Leit hunn sech gesat fir z'iessen an ze drénken, an si sinn opgestan fir ze spillen. 8 Loosse mer och net Zur maachen, wéi e puer vun hinnen engagéiert hunn, an op engem Dag dräi an zwanzegdausend gefall. 9 Loosse mer och de Christus net versichen, wéi e puer vun hinnen och versuchen hunn, a vu Schlaangen zerstéiert goufen. 10 Weder murméiert dir, wéi e puer vun hinnen och gemummt hunn, a si vum Zerstéierer zerstéiert ginn. 11 Elo sinn all dës Saache mat hinnen geschitt fir Beispiller: a si sinn geschriwwen fir eis Vermanung, op deenen d'Enn vun der Welt komm sinn. 12 Dofir loosst deen, dee mengt, hie steet, oppassen, datt hien net fale kann. 13 Et huet Iech keng Versuchung geholl, awer sou wéi de Mënsch üblech ass: awer Gott ass trei, dee wäert Iech net erlaaben, datt Dir versucht gëtt, iwwer datt Dir fäeg sidd;

127

1 Korinthians

awer wäert mat der Versuchung och e Wee maachen fir ze flüchten, fir datt Dir et verdroe kënnt. 14 Dofir, meng léif Léifsten, flüchten vun der Idolatrie. 15 Ech schwätze wéi zu Weisen; beurteelt dech wat ech soen. 16 D'Coupe vum Segen, dee mir Segen, ass et net d'Gemeinschaft vum Blutt vu Christus? D'Brout, dat mir briechen, ass et net d'Kommunioun vum Kierper vu Christus? 17 Well mir vill sinn, sinn ee Brout an ee Kierper: well mir all Deel vun deem eenzege Brout sinn. 18Kuckt Israel no dem Fleesch: sinn déi, déi vun den Opfer iessen, net um Altor deel? 19 Wat soen ech dann? datt den Idol iergendeng Saach ass, oder dat wat als Affer fir Idolen offréiert gëtt, ass eppes? 20 Awer ech soen, datt d'Saachen, déi d'Heiden opferen, si offréieren dem Däiwel an net Gott: an ech wollt net datt Dir Gemeinschaft mat Däiwel hutt. 21 Dir kënnt d'Coupe vum Här net drénken, an d'Coupe vun den Däiwel: Dir kënnt net um Dësch vum Här an dem Dësch vun den Däiwel deelhuelen. 22 Provocéiere mir den Här zu Jalousie? si mir méi staark wéi hien? 23 Alles ass fir mech legal, awer alles ass net gënschteg: alles ass fir mech legal, awer alles baut net op. 24 Kee Mënsch sicht säin eegent, mee jidderee säi Räichtum. 25 Alles wat an de Schnëtt verkaaft gëtt, dat iessen, aus dem Gewëssenswuel keng Fro stellen: 26 Fir d'Äerd ass dem Här, an d'Fülle dovun. 27 Wann ee vun deenen, déi gleewen, Iech net op e Fest bidd, an dir sidd bereet ze goen; egal wat Iech virgestallt gëtt, iessen, keng Fro stellen aus Gewëssenswuel. 28 Awer wann iergendeen zu dir seet: Dëst gëtt als Opfer fir Idolen offréiert, iesst net fir säi Wuel, deen et gewisen huet, a fir d'Gewëssenswuel: well d'Äerd ass dem Här, an d'Fülle dovun: 29 Gewëssen, ech soen, net däin eegent, mee vun deem aneren: well firwat gëtt meng Fräiheet vun engem anere Mënsch säi Gewësse beurteelt? 30 Well wann ech aus Gnod en Deel sinn, firwat ginn ech béis geschwat fir dat, fir dat ech Merci soen? 31 Egal ob dir also iesst oder drénkt, oder wat dir och mëss, maacht alles zu Herrlechkeet vu Gott. 32 Gëff kee Beleidegung, weder fir d'Judden, nach fir d'Heiden, nach un d'Kierch vu Gott: 33 Sou wéi ech all Mënsch an allem gefält, sichen net mäin eegene Gewënn, mee de Gewënn vu ville, fir datt se gerett kënne ginn. KAPITEL 11 1 Sidd mir Unhänger, sou wéi ech och vu Christus sinn. 2 Elo luewen ech Iech, Bridder, datt Dir mech an allem erënnert, an d'Uerder behalen, wéi ech Iech se geliwwert hunn. 3 Awer ech wollt datt Dir wësst, datt de Kapp vun all Mënsch de Christus ass; an de Kapp vun der Fra ass de Mann; an de Kapp vu Christus ass Gott. 4 Jiddereen dee biet oder profetéiert, dee säi Kapp bedeckt huet, mécht säi Kapp onéier.

128

5 Awer all Fra, déi biet oder prophesiet mat hirem Kapp opgedeckt, dishonourt hire Kapp: well dat ass souguer all een, wéi wa si raséiert wier. 6 Well wann d'Fra net bedeckt ass, da loosst hatt och geschnidden ginn: awer wann et schued ass fir eng Fra geschnidden oder raséiert ze ginn, da loosst hatt ofgedeckt ginn. 7 Fir e Mann soll wierklech säi Kapp net decken, well hien d'Bild an d'Herrlechkeet vu Gott ass: awer d'Fra ass d'Herrlechkeet vum Mann. 8 Fir de Mann ass net vun der Fra; mä d'Fra vum Mann. 9 Och de Mann gouf fir d'Fra erschaf; mä d'Fra fir de Mann. 10 Aus dësem Grond sollt d'Fra Kraaft um Kapp hunn wéinst den Engelen. 11 Trotzdem ass weder de Mann ouni Fra, weder d'Fra ouni de Mann, am Här. 12 Well wéi d'Fra vum Mann ass, esou ass de Mann och duerch d'Fra; awer alles vu Gott. 13 Riichter an Iech selwer: Ass et schéin, datt eng Fra zu Gott biet opgedeckt? 14 Léiert Iech och d'Natur selwer net, datt wann e Mann laang Hoer huet, et him schued ass? 15 Awer wann eng Fra laang Hoer huet, ass et eng Herrlechkeet fir hir: well hir Hoer si fir eng Ofdeckung ginn. 16 Awer wann iergendeen streiteg schéngt ze sinn, hu mir keng esou Brauch, weder d'Kierche vu Gott. 17 Elo, an deem ech Iech soen, luewen ech dech net, datt Dir net zum Besser, mee fir dat Schlëmmst zesummekommt. 18 Fir d’alleréischt, wann dir an der Kierch zesummekommen, héieren ech, datt et Divisiounen ënner iech sinn; an ech gleewen et deelweis. 19 Well et muss och Heresies ënner Iech sinn, fir datt déi, déi guttgeheescht sinn, ënner Iech manifestéiert kënne ginn. 20 Wann dir also op eng Plaz zesummekommen, ass dat net fir dem Här säin Owesiessen ze iessen. 21 Fir beim Iessen hëlt jidderee virum aneren säin eegent Iessen: an een ass hongereg, an een aneren ass gedronk. 22 Wat? Hutt Dir keng Haiser fir ze iessen an ze drénken? oder veracht dir d'Kierch vu Gott, a schummt déi, déi net hunn? Wat soll ech dir soen? soll ech dech an dësem luewen? Ech luewen dech net. 23 Well ech hunn vum Här kritt, wat ech Iech och geliwwert hunn, datt den Här Jesus déi selwecht Nuecht, an där hie verroden gouf, Brout geholl huet: 24 A wéi hien Merci gesot huet, huet hien et gebrach a gesot: Huelt, iesst: dëst ass mäi Kierper, dee fir Iech gebrach ass: dëst maacht zu Erënnerung un mech. 25 No der selwechter Manéier huet hien och de Coupe geholl, wéi hien d'Iessen hat, a sot: Dës Coupe ass dat neit Testament a mengem Blutt: dëst maacht dir, sou oft wéi dir et drénkt, zu Erënnerung un mech. 26 Well sou oft wéi dir dëst Brout iesst an dës Coupe drénkt, weisen dir dem Här säin Doud bis hie kënnt. 27 Dofir, wien dëst Brout iessen an dës Coupe vum Här drénken, onwürdeg, wäert schëlleg sinn um Kierper a Blutt vum Här. 28 Awer loosst e Mann sech selwer ënnersichen, a loosst hien also vun deem Brout iessen an aus deem Coupe drénken.

1 Korinthians

29 Well deen, deen onwürdeg ësst an drénkt, ësst an drénkt sech selwer Verdammung, ouni dem Här säi Kierper z'ënnerscheeden. 30 Dofir si vill schwaach a krank ënnert iech, a vill schlofen. 31 Well wa mir eis selwer beurteelen, da solle mir net beurteelt ginn. 32 Awer wa mir beurteelt ginn, gi mir vum Här gestrach, fir datt mir net mat der Welt veruerteelt ginn. 33 Dofir, meng Bridder, wann dir zesummekommt fir ze iessen, bléift ee fir deen aneren. 34 A wann iergendeen Honger, loosst hien doheem iessen; datt Dir net zu Veruerteelung zesummekommt. An de Rescht wäert ech an Uerdnung setzen wann ech kommen.

20 Awer elo sinn si vill Memberen, awer nëmmen ee Kierper. 21 An d'Ae kann net zu der Hand soen: Ech brauch dech net: an net erëm de Kapp op d'Féiss, ech brauch dech net. 22 Neen, vill méi sinn déi Membere vum Kierper néideg, déi méi schwaach schéngen: 23 An déi Membere vum Kierper, déi mir mengen, datt si manner Éiere sinn, op dës gi mir méi reichend Éier; an eis uncomely Deeler hu méi reichend Comeliness. 24 Fir eis schéin Deeler hu kee Besoin: awer Gott huet de Kierper zesummegehäit, an huet deem Deel méi reichend Éier ginn, dee gefeelt huet: 25 Datt et kee Schisma am Kierper soll sinn; mä datt d'Memberen déi selwecht Betreiung fir een aneren hunn. 26 An ob ee Member leid, all d'Membere leiden domat; oder ee Member geéiert ginn, all d'Membere freeën sech domat. 27 Elo sidd dir de Kierper vu Christus, a besonnesch Memberen. 28 A Gott huet e puer an der Kierch gesat, éischtens Apostelen, zweetens Prophéiten, drëttens Léierpersonal, duerno Wonner, duerno Kaddoe vun Heelen, Hëllefen, Regierungen, Diversitéit vu Sproochen. 29 Sinn all Apostelen? sinn all Prophéiten? sinn all Enseignanten? sinn all Aarbechter vu Wonner? 30 Hutt Dir all Kaddoe fir ze heelen? schwätzen all mat Sproochen? all interpretéieren? 31 Awer begënschtegt eescht déi bescht Kaddoe: an awer weisen ech Iech e méi exzellente Wee.

KAPITEL 12 1 Elo wat de geeschtege Kaddoe betrëfft, Bridder, ech géif Iech net ignoréieren. 2 Dir wësst, datt Dir Heiden war, op dës domm Idolen gefouert, sou wéi Dir gefouert gouf. 3 Dofir ginn ech Iech ze verstoen, datt kee Mënsch, dee vum Geescht vu Gott schwätzt, de Jesus verflucht nennt: an datt kee Mënsch ka soen, datt de Jesus den Här ass, mee duerch den Hellege Geescht. 4 Elo ginn et Diversitéite vu Kaddoen, awer dee selwechte Geescht. 5 An et sinn Differenzen vun Verwaltungen, mä de selwechten Här. 6 An et ginn Diversitéite vun Operatiounen, awer et ass dee selwechte Gott, deen alles an allem schafft. 7 Awer d'Manifestatioun vum Geescht gëtt jidderee gegeben fir dovunner ze profitéieren. 8 Fir engem gëtt vum Geescht d'Wuert vu Wäisheet ginn; engem aneren d'Wuert vum Wëssen vum selwechte Geescht; 9 An engem anere Glawen vum selwechte Geescht; engem aneren d'Geschenker vum Heelen vum selwechte Geescht; 10 An engem aneren d'Aarbecht vu Wonner; zu enger anerer Profezeiung; zu engem aneren ënnerscheeden vu Séilen; zu engem aneren verschidden Zorte vu Sproochen; zu engem aneren d'Interpretatioun vun de Sproochen: 11 Awer all dës schafft deen een an dee selwechte Geescht, a verdeelt jidderengem eenzel wéi hie wëll. 12 Well wéi de Kierper een ass a vill Memberen huet, an all d'Membere vun deem eenzege Kierper, vill sinn, ee Kierper sinn: sou ass och Christus. 13 Well duerch ee Geescht gi mir all an een Kierper gedeeft, egal ob mir Judden oder Heiden sinn, egal ob mir Bond oder fräi sinn; a sinn all gemaach gi fir an ee Geescht ze drénken. 14 Well de Kierper ass net ee Member, mee vill. 15 Wann de Fouss seet: Well ech net d'Hand sinn, sinn ech net vum Kierper; ass et also net vum Kierper? 16 A wann d'Ouer seet: Well ech net d'Ae sinn, sinn ech net vum Kierper; ass et also net vum Kierper? 17 Wann de ganze Kierper en A wier, wou waren d'Héieren? Wann déi ganz héieren, wou waren de Geroch? 18 Awer elo huet Gott d'Membere jidderee vun hinnen am Kierper gesat, sou wéi et him gefall huet. 19 A wa se all ee Member wieren, wou wier de Kierper?

KAPITEL 13 1 Och wann ech mat de Sprooche vu Männer a vun Engelen schwätze, an net Charity hunn, sinn ech wéi klingend Messing ginn, oder e klingend Beim. 2 An och wann ech de Kaddo vun der Profezeiung hunn, a verstinn all Geheimnisser, an all Wëssen; an och wann ech all Glawen hunn, sou datt ech Bierger ewechhuelen konnt, an hunn keng Charity, Ech sinn näischt. 3 An och wann ech all meng Wueren ausginn fir déi Aarm ze ernähren, an och wann ech mäi Kierper ginn fir ze verbrennen, an ech hunn keng Charity, bréngt et mir näischt. 4 Charity leid laang an ass léif; Charity beneidt net; Charity freet sech net selwer, ass net opgeblosen, 5 Behéiert sech net ongerecht, sicht net säin eegent, gëtt net einfach provozéiert, denkt kee Béis; 6 Freet sech net iwwer Ongerechtegkeet, awer freet sech iwwer d'Wourecht; 7 Bréngt alles, gleeft alles, hofft alles, hält alles aus. 8 Charity feelt ni: awer ob et Prophezeiunge gëtt, si wäerte feelen; ob et Zunge sinn, si sollen ophalen; ob et Wëssen ass, et wäert verschwannen. 9 Well mir wëssen deelweis, a mir profetéieren deelweis. 10 Awer wann dat, wat perfekt ass, komm ass, da soll dat, wat deelweis ass, ofgeschaaft ginn. 11 Wéi ech e Kand war, hunn ech als Kand geschwat, ech hunn als Kand verstanen, ech hunn als Kand geduecht: awer wéi ech e Mann ginn, hunn ech kannerlech Saachen ewech gelooss.

129

1 Korinthians

12 Fir elo gesinn mir duerch e Glas, däischter; mee dann Gesiicht zu Gesiicht: elo weess ech deelweis; awer da wäert ech wëssen, wéi och ech bekannt sinn. 13 An elo bleift Glawen, Hoffnung, Charity, dës dräi; mä de gréisste vun dësen ass Charity. KAPITEL 14 1 Folg no Charity, a wënscht geeschtege Kaddoen, awer éischter datt Dir profetéiere kënnt. 2 Well deen an enger onbekannter Zong schwätzt, schwätzt net zu de Mënschen, mee zu Gott: well kee Mënsch versteet hien; awer am Geescht schwätzt hien Geheimnisser. 3 Awer deen, dee prophesiet, schwätzt zu de Mënschen zur Erzéiung, an Ermëttlung a Komfort. 4 Deen an enger onbekannter Zong schwätzt, baut sech selwer; mee deen, dee profetéiert, baut d'Kierch op. 5 Ech hätt gär datt Dir all mat Sprooche schwätzt, awer éischter datt Dir profetéiert: fir méi grouss ass deen, dee profetéiert, wéi deen, dee mat Sprooche schwätzt, ausser hien interpretéiert, datt d'Kierch d'Erzéiung kritt. 6 Elo, Bridder, wann ech bei Iech kommen a mat Sproochen schwätzen, wat wäert ech Iech profitéieren, ausser ech schwätze mat Iech entweder duerch Offenbarung, oder duerch Wëssen, oder duerch Profezeiung oder duerch Doktrin? 7 An och Saachen ouni Liewen, déi Klang ginn, ob Päif oder Harf, ausser datt se en Ënnerscheed an de Kläng ginn, wéi soll et gewosst ginn, wat gepäift oder harpéiert ass? 8 Well wann d'Trompett en onséchere Klang gëtt, wien wäert sech op d'Schluecht virbereeden? 9 Also och Dir, ausser Dir schwätzt mat der Zong Wierder, déi einfach ze verstoen sinn, wéi soll et gewosst ginn, wat geschwat gëtt? well Dir wäert an d'Loft schwätzen. 10 Et gi vläicht esou vill Aarte vu Stëmmen op der Welt, a keng vun hinnen ass ouni Bedeitung. 11 Dofir, wann ech d'Bedeitung vun der Stëmm net kennen, wäert ech fir deen sinn, deen e Barbar schwätzt, an deen, dee schwätzt, wäert e Barbar fir mech sinn. 12 Och sou dir, well dir Äifer vu geeschtege Kaddoe sidd, sicht datt dir fir d'Erzéiung vun der Kierch excelle kënnt. 13 Dofir loosst deen, deen an enger onbekannter Zong schwätzt, bieden, datt hien interpretéiere kann. 14 Well wann ech an enger onbekannter Zong bieden, da biet mäi Geescht, awer mäi Verständnis ass onfruchtbar. 15 Wat ass et dann? Ech wäert mam Geescht bieden, an ech wäert och mam Verständnis bieden: Ech wäert mam Geescht sangen, an ech wäert och mam Verständnis sangen. 16 Soss, wann s du mam Geescht blesse solls, wéi soll deen, deen d'Zëmmer vun den Ongeléierten besetzt, Amen soen wann Dir Merci gesot hutt, well hien net versteet, wat Dir seet? 17 Well Dir seet wierklech gutt, awer deen aneren ass net opgebaut. 18 Ech soen mäi Gott Merci, ech schwätze méi mat Sprooche wéi Dir all: 19 Awer an der Kierch hat ech léiwer fënnef Wierder mat mengem Verständnis geschwat, fir datt ech mat menger Stëmm och anerer kënne léieren, wéi zéngdausend Wierder an enger onbekannter Zong.

130

20 Bridder, sief net Kanner am Verständnis: awer a Béisen sief Kanner, mee am Verständnis si Männer. 21 Am Gesetz ass et geschriwwen: Mat Männer vun anere Sproochen an anere Lëpsen wäert ech zu dësem Vollek schwätzen; an awer fir all dat wäerte si mech net héieren, seet den Här. 22 Dofir sinn d'Zongen fir en Zeeche, net fir déi, déi gleewen, mee fir déi, déi net gleewen: awer d'Profezei déngt net fir déi, déi net gleewen, mee fir déi, déi gleewen. 23 Wann also d'ganz Kierch op eng Plaz zesummekomm ass, an all mat Sproochen schwätzen, an déi kommen, déi net geléiert sinn, oder Ongleeweg, wäerten se net soen, datt Dir rosen sidd? 24 Wann awer all profetéieren, an een erakënnt, deen net gleeft, oder een, deen net geléiert ass, ass hien vun allem iwwerzeegt, hie gëtt vun allem beurteelt: 25 An esou sinn d'Geheimnisser vu sengem Häerz manifestéiert; a sou op säi Gesiicht falen, wäert hien Gott unbidden, a bericht datt Gott an Iech vun enger Wourecht ass. 26 Wéi ass et dann, Bridder? wann dir zesumme kommen, jidderee vun iech huet e Psalm, huet eng Doktrin, huet eng Zong, huet eng Offenbarung, huet eng Interpretatioun. Loosst all Saache gemaach ginn fir ze bauen. 27 Wann iergendeen an enger onbekannter Zong schwätzt, da loosst et ëm zwee sinn, oder héchstens ëm dräi, an dat natierlech; a loosst een interpretéieren. 28 Awer wann et keen Dolmetscher gëtt, loosst hien an der Kierch roueg bleiwen; a loosst hie mat sech selwer a Gott schwätzen. 29 Loosst d'Prophéiten zwee oder dräi schwätzen, a loosse déi aner Riichter. 30 Wann eppes engem aneren opgedeckt gëtt, dee laanscht sëtzt, loosst deen Éischte roueg bleiwen. 31 Well dir kënnt all een nom aneren profetéieren, fir datt jidderee léiere kann, an all kënne getréischt ginn. 32 An d'Geeschter vun de Prophéiten ënnerleien de Prophéiten. 33 Well Gott ass net den Auteur vun der Verwirrung, mee vum Fridden, wéi an alle Kierchen vun den Hellegen. 34 Loosst Är Fraen an de Kierchen roueg bleiwen: well et ass hinnen net erlaabt ze schwätzen; awer si ginn opgefuerdert ënner Gehorsam ze sinn, wéi och d'Gesetz seet. 35 A wa se eppes léieren, da loosse se hir Mann doheem froen: well et ass schued fir Fraen an der Kierch ze schwätzen. 36 Wat? koum d'Wuert vu Gott vun dir eraus? oder ass et nëmmen un Iech komm? 37 Wann iergendeen denkt, datt hie sech als Prophet oder spirituell ass, loosst hien unerkennen datt d'Saache, déi ech Iech schreiwen, d'Geboter vum Här sinn. 38 Awer wann iergendeen ignorant ass, loosst hien ignorant sinn. 39 Dofir, Bridder, begënschteg ze profetéieren, a verbitt net mat Sproochen ze schwätzen. 40 Loosst alles anstänneg an an Uerdnung gemaach ginn.

1 Korinthians

KAPITEL 15

24 Da kënnt d'Enn, wann hien Gott d'Kinnekräich iwwerginn huet, och de Papp; wann hien all Herrschaft an all Autoritéit a Kraaft erofgesat huet. 25 Fir hie muss regéieren, bis hien all Feinde ënner seng Féiss geluecht huet. 26 De leschte Feind, deen zerstéiert gëtt, ass den Doud. 27 Well hien huet alles ënner senge Féiss geluecht. Awer wann hie seet, datt alles ënner him gesat ass, ass et kloer datt hien ausgeschloss ass, deen alles ënner him gesat huet. 28 A wann him alles ënnerworf gëtt, da soll de Jong och selwer him ënnerleien, deen him alles ënnerleien, fir datt Gott alles an allem ass. 29 Wat sollen se soss maachen, déi fir déi Doudeg gedeeft ginn, wann déi Doudeg guer net opstoen? firwat ginn se dann fir déi Doudeg gedeeft? 30 A firwat stinn mir all Stonn a Gefor? 31 Ech protestéieren duerch Är Freed, déi ech a Christus Jesus eisen Här hunn, ech stierwen all Dag. 32 Wann ech no der Aart a Weis vu Mënschen mat Déieren zu Ephesus gekämpft hunn, wat profitéiert et mir, wann déi Doudeg net opstoen? loosst eis iessen an drénken; fir muer stierwen mir. 33 Sidd net täuscht: béis Kommunikatioun korrupt gutt Manéieren. 34 Erwächt fir Gerechtegkeet, a sënnegt net; fir e puer hunn net d'Wëssen vu Gott: Ech schwätze dëst zu Är Schimmt. 35 Awer e Mënsch wäert soen: Wéi sinn déi Doudeg operstanen? a mat wéi engem kierper kommen se? 36 Du Narren, dat, wat s du säisst, gëtt net belaascht, ausser et stierft: 37 An dat, wat s du säisst, du säert net dee Kierper, dee wäert sinn, mee bloe Kär, et kann Chance vu Weess oder vun engem anere Getreide sinn: 38 Awer Gott gëtt et e Kierper wéi et him gefall huet, an all Som säin eegene Kierper. 39 All Fleesch ass net datselwecht Fleesch: awer et gëtt eng Aart vu Fleesch vu Mënschen, eng aner Fleesch vu Béischten, eng aner vu Fësch, an eng aner vu Villercher. 40 Et ginn och Himmelskierper, a Kierper terrestresch: awer d'Herrlechkeet vun den Himmelskierper ass een, an d'Herrlechkeet vum terrestresche ass eng aner. 41 Et gëtt eng Herrlechkeet vun der Sonn, an eng aner Herrlechkeet vum Mound, an eng aner Herrlechkeet vun de Stären: well ee Stär ënnerscheet sech vun engem anere Stär an der Herrlechkeet. 42 Sou ass och d'Operstéiungszeen vun den Doudegen. Et gëtt a Korruptioun gesäiert; et gëtt an Onkorruptioun opgeworf: 43 Et gëtt an Onéier gesäiert; et gëtt an Herrlechkeet opgewuess: et gëtt a Schwächt gesäiert; et gëtt a Kraaft erhéicht: 44 Et gëtt en natierleche Kierper gesäiert; et gëtt e geeschtege Kierper opgeworf. Et gëtt en natierleche Kierper, an et gëtt e spirituellen Kierper. 45 An esou ass et geschriwwen: Den éischte Mënsch, Adam, gouf zu enger lieweger Séil gemaach; de leschten Adam gouf zu engem séieren Geescht gemaach. 46 Dat war awer net éischt, wat geeschtlech ass, mee dat, wat natierlech ass; an duerno dat wat spirituell ass. 47 Den éischte Mënsch ass vun der Äerd, äerdlech: den zweete Mënsch ass den Här vum Himmel.

1 Desweideren, Bridder, ech erklären Iech d'Evangelium, dat ech Iech gepriedegt hunn, wat Dir och kritt hutt, a wou Dir stitt; 2 Duerch déi Dir och gerett sidd, wann Dir an Erënnerung behalen wat ech Iech gepriedegt hunn, ausser Dir hutt vergeblech gegleeft. 3 Well ech hunn iech als éischt dat geliwwert, wat ech och kritt hunn, wéi de Christus fir eis Sënne gestuerwen ass no de Schrëften; 4 An datt hie begruewe gouf, an datt hien den drëtten Dag erëm opgestan ass no de Schrëften: 5 An datt hie vu Cephas gesi gouf, dann vun den zwielef: 6 Duerno gouf hie vu méi wéi fënnefhonnert Bridder op eemol gesinn; vun deenen de gréissten Deel bis haut bleift, awer e puer sinn ageschlof. 7 Duerno gouf hie vum James gesinn; dann vun allen Apostelen. 8 A leschter vun allem gouf hien och vu mir gesinn, wéi vun engem, deen aus der Zäit gebuer ass. 9 Well ech sinn de mannsten vun den Apostelen, déi net erfëllt sinn, fir Apostel genannt ze ginn, well ech d'Kierch vu Gott verfollegt hunn. 10 Awer duerch d'Gnod vu Gott sinn ech wat ech sinn: a seng Gnod, déi mir geschenkt gouf, war net ëmsoss; awer ech hunn méi iwwerflësseg geschafft wéi si all: awer net ech, mee d'Gnod vu Gott, déi mat mir war. 11 Dofir ob et ech waren oder si, sou priedegen mir, an esou hutt Dir gegleeft. 12 Wa Christus elo gepriedegt gëtt, datt hien aus den Doudegen opgestan ass, wéi soen e puer vun iech, datt et keng Operstéiungszeen vun den Doudegen gëtt? 13 Awer wann et keng Operstéiungszeen vun den Doudegen gëtt, dann ass de Christus net opgestan: 14 A wann Christus net opgestan ass, dann ass eis Priedegt ëmsoss, an Äre Glawen ass och ëmsoss. 15 Jo, a mir si falsch Zeie vu Gott fonnt; well mir vu Gott bewisen hunn, datt hien de Christus operstanen huet: deen hien net operstanen huet, wann et esou ass, datt déi Doudeg net opstoen. 16 Well wann déi Doudeg net opstoen, da gëtt de Christus net operstanen: 17 A wann de Christus net opgewuess ass, ass Äre Glawen ëmsoss; Dir sidd nach an Äre Sënnen. 18 Dunn sinn och déi, déi a Christus geschlof sinn, ëmkomm. 19 Wa mir nëmmen an dësem Liewen Hoffnung op Christus hunn, da si mir vun alle Mënschen am meeschte miserabel. 20 Awer elo ass de Christus vun den Doudegen operstanen, a gëtt den Éischte vun deenen, déi geschlof hunn. 21 Well well vum Mënsch den Doud komm ass, ass och duerch Mënsch d'Operstéiungszeen vun den Doudegen komm. 22 Well wéi am Adam all stierwen, esou sollen och a Christus all lieweg gemaach ginn. 23 Awer jidderee a senger eegener Uerdnung: Christus d'Éischt; duerno sinn déi, déi dem Christus sinn, bei sengem Komm.

131

1 Korinthians

48 Wéi d'Äerd ass, sou sinn och déi ierdesch: a wéi déi himmlesch ass, sou sinn och déi himmlesch. 49 A wéi mir d'Bild vun der Äerd gedroen hunn, wäerte mir och d'Bild vum Himmel droen. 50 Elo dat soen ech, Bridder, datt Fleesch a Blutt d'Kinnekräich vu Gott net kënnen ierwen; weder ierft d'Korruptioun d'Onkorruptioun. 51 Kuck, ech weisen dir e Geheimnis; Mir wäerten net all schlofen, awer mir wäerten all geännert ginn, 52 An engem Moment, an engem Aenblénken, bei der leschter Trompett: well d'Trompett kléngt, an déi Doudeg wäerten onvergiesslech operstoen, a mir wäerte geännert ginn. 53 Fir dëst korruptible muss Onkorruptioun undoen, an dëst stierflecht muss Onstierflechkeet undoen. 54 Also wann dës Korruptioun Onkënnegkeet ugedoen huet, an dësen stierflechen Onstierflechkeet wäert hunn, da soll d'Spréch bruecht ginn, dat geschriwwen ass: Den Doud ass an d'Victoire opgehuewen. 55 O Doud, wou ass däi Stiech? O Graf, wou ass deng Victoire? 56 De Stiech vum Doud ass Sënn; an d'Stäerkt vun der Sënn ass d'Gesetz. 57 Awer Gott si Merci, deen eis d'Victoire duerch eisen Här Jesus Christus gëtt. 58 Dofir, meng beléifte Bridder, sidd stänneg, onbeweegbar, ëmmer abound an der Aarbecht vum Här, well Dir wësst datt Är Aarbecht net ëmsoss am Här ass.

13 Waacht op, sti fest am Glawen, gitt op wéi Männer, sidd staark. 14 Loosst all Är Saache mat Charity gemaach ginn. 15 Ech bieden Iech, Bridder, (Dir kennt d'Haus vum Stephanas, datt et d'Éischte vun Achaia ass, an datt si sech un de Ministère vun den Hellegen süchteg hunn.) 16 Dass dir iech esou ënnerwerft, a jidderengem, dee mat eis hëlleft an schafft. 17 Ech si frou, datt de Stephanas, de Fortunatus an den Achaicus kommen, fir dat, wat vun Ärer Säit gefeelt huet, hunn si geliwwert. 18 Fir si hu mäi Geescht an däi erfrëscht: dofir erkennt dir déi, déi esou sinn. 19 D'Kierche vun Asien begréissen Iech. Aquila a Priscilla begréissen Iech vill am Här, mat der Kierch déi an hirem Haus ass. 20 All d'Bridder begréissen dech. Begréiss iech mat engem hellege Kuss. 21 D'Begréissung vu mir Paul mat menger eegener Hand. 22 Wann iergendeen den Här Jesus Christus net gär huet, da soll hien d'Anathema Maranatha sinn. 23 D'Gnod vun eisem Här Jesus Christus sief mat dir. 24 Meng Léift sief mat iech all a Christus Jesus. Amen. (Den éischte Bréif un d'Korinthians gouf vum Philippi vum Stephanas a Fortunatus an Achaicus an Timotheus geschriwwen.)

KAPITEL 16 1 Elo iwwer d'Sammlung fir d'Hellegen, wéi ech d'Kierche vu Galatien Uerder ginn hunn, maacht Dir och. 2 Um éischten Dag vun der Woch loosst jidderee vun iech bei him leeën, sou wéi Gott him bruecht huet, datt et keng Versammlungen gëtt wann ech kommen. 3 A wann ech kommen, wien Dir mat Äre Bréiwer zoustëmmen, déi wäert ech schécken fir Är Fräiheet op Jerusalem ze bréngen. 4 A wann et gutt ass, datt ech och goen, da solle si mat mir goen. 5 Elo kommen ech bei Iech, wann ech duerch Mazedonien goen: well ech duerch Mazedonien goen. 6 An et kann sinn, datt ech wäert bleiwen, jo, a Wanter mat dir, datt Dir mech op meng Rees bréngen kann iwwerall wou ech goen. 7 Well ech wäert dech elo iwwregens net gesinn; mee ech vertrauen fir eng Zäit mat Iech ze bleiwen, wann den Här et erlaabt. 8 Awer ech wäert zu Ephesus bleiwen bis Päischt. 9 Fir eng grouss Dier an effektiv ass fir mech opgemaach, an et gi vill Géigner. 10 Wann den Timotheus elo kënnt, kuckt, datt hien ouni Angscht bei dir kënnt sinn: well hien schafft d'Aarbecht vum Här, wéi ech och maachen. 11Looss kee Mënsch him also veruechten: awer féiert hien a Fridden eraus, fir datt hien bei mech kënnt: well ech sichen no him mat de Bridder. 12 Wat eise Brudder Apollos ugeet, hunn ech immens gewënscht, datt hie mat de Bridder bei dech géif kommen: awer säi Wëlle war zu dëser Zäit guer net kommen; mee hien wäert kommen wann hien bequem Zäit hunn soll.

132

2 Korinthians KAPITEL 1 1 De Paul, en Apostel vu Jesus Christus duerch de Wëlle vu Gott, an den Timothy eise Brudder, un d'Kierch vu Gott, déi zu Korinth ass, mat all den Hellegen, déi a ganz Achaia sinn: 2Gnod sief iech a Fridde vu Gott eise Papp a vum Här Jesus Christus. 3 Geseent sief Gott, och de Papp vun eisem Här Jesus Christus, de Papp vun der Barmhäerzegkeet an de Gott vun all Trouscht; 4 Dee tréischt eis an all eiser Verréngerung, fir datt mir déi kënne tréischten, déi an all Schwieregkeete sinn, duerch de Komfort, mat deem mir selwer vu Gott getréischt sinn. 5 Well wéi d'Leed vu Christus an eis vill sinn, esou ass eis Trouscht och vu Christus abound. 6 An egal ob mir betraff sinn, et ass fir Är Trouscht an Erléisung, déi effektiv ass an der Ausdauer vun deene selwechte Leiden, déi mir och leiden: oder ob mir getréischt ginn, et ass fir Är Trouscht an Erléisung. 7 An eis Hoffnung op Iech ass stänneg, a wësse, datt wéi Dir Deel vun de Leed sidd, sou wäert Dir och vun der Trouscht sinn. 8 Well mir wëllen net, Bridder, hutt Dir ignoréiert vun eise Problemer, déi bei eis an Asien komm sinn, datt mir aus Mooss gedréckt goufen, iwwer Kraaft, sou datt mir souguer vum Liewen verzweifelt hunn: 9 Mee mir haten den Doudesuerdnung an eis selwer, fir datt mir net op eis selwer vertrauen, mee op Gott, deen déi Doudeg operstécht: 10 Deen eis vun esou engem groussen Doud befreit huet, a befreit: op deem mir vertrauen, datt hien eis nach befreit wäert; 11 Dir hëlleft och zesummen duerch Gebied fir eis, fir datt fir de Kaddo, deen eis duerch d'Mëttel vu ville Persoune geschenkt gouf, vu ville fir eist Merci geschenkt ginn. 12 Fir eis Freed ass dëst, d'Zeegnes vun eisem Gewëssen, datt mir an Einfachheet a gëttlecher Éierlechkeet, net mat Fleesch Wäisheet, mee duerch d'Gnod vu Gott, eis Gespréich an der Welt haten, a méi reichlech zu Iech-Ward. 13 Well mir schreiwen iech näischt anescht wéi dat, wat dir liest oder unerkennt; an ech vertrauen, datt Dir bis zum Enn unerkennt; 14 Wéi och dir eis deelweis unerkannt hutt, datt mir Är Freed sinn, sou wéi Dir och eis sidd am Dag vum Här Jesus. 15 An an dësem Vertrauen war ech geduecht fir virdrun bei Iech ze kommen, fir datt Dir en zweete Virdeel hutt; 16 A fir laanscht dech a Mazedonien ze goen, a fir erëm aus Mazedonien bei dech ze kommen, a vun iech op mäi Wee a Richtung Judéa bruecht ze ginn. 17 Wann ech also esou geduecht war, hunn ech Liichtegkeet benotzt? oder d'Saachen, déi ech zielen, zielen ech no dem Fleesch, datt mat mir Jo, Jo, an Neen Neen soll sinn? 18 Awer wéi Gott wouer ass, war eist Wuert zu Iech net Jo an Nee. 19 Well de Jong vu Gott, de Jesus Christus, dee vun eis ënner iech gepriedegt gouf, och vu mir a Silvanus an Timotheus, war net jo an nee, mee an him war jo.

133

20 Well all d'Versprieche vu Gott an him sinn jo, an an him Amen, zu der Herrlechkeet vu Gott duerch eis. 21 Elo, deen eis mat dir a Christus feststellt an eis gesalft huet, ass Gott; 22 Deen eis och versiegelt huet an d'Eescht vum Geescht an eisen Häerzer ginn huet. 23 Desweideren ruffen ech Gott fir e Rekord iwwer meng Séil, datt ech fir Iech ze erspueren nach net op Korinth komm sinn. 24 Net dofir hu mir Herrschaft iwwer däi Glawen, mee sinn Helfer vun Ärer Freed: well duerch de Glawen stinn dir. KAPITEL 2 1 Ech hunn dat awer mat mir selwer festgeluecht, datt ech net méi a Schwieregkeet bei dech géif kommen. 2 Well wann ech dech entschëllegt, wien ass deen dann, dee mech freet, awer déi selwecht, déi vu mir bedauert gëtt? 3 An ech hunn datselwecht un Iech geschriwwen, fir datt ech net, wann ech komm sinn, Trauer vun deenen hunn, vun deenen ech mech sollt freeën; Vertrauen an Iech all, datt meng Freed d'Freed vun Iech all ass. 4 Well aus vill Leed an Angscht vum Häerz hunn ech Iech mat vill Tréinen geschriwwen; net fir datt Dir traureg sollt sinn, awer datt Dir d'Léift wësse kënnt, déi ech Iech méi iwwerflësseg hunn. 5 Awer wann iergendeen Trauer verursaacht huet, huet hien mech net traureg, awer deelweis: fir datt ech Iech all net iwwerlaascht. 6 Esou engem Mann geet duer dës Strof, déi vu ville gemaach gouf. 7 Also datt Dir am Géigendeel him léiwer sollt verzeien an him tréischten, fir datt vläicht esou een net mat vill Trauer verschléckt gëtt. 8 Dofir bieden ech Iech, datt Dir Är Léift zu him bestätegen. 9 Fir dëst Zweck hunn ech och geschriwwen, fir datt ech de Beweis vun Iech wësse kënnen, ob Dir an allem gehorsam sidd. 10 Wien dir eppes verzeien, verzeien ech och: fir wann ech eppes verzeien, wiem ech et verzeien, fir Är Wuel hunn ech et an der Persoun vu Christus verzeien; 11 Fir datt de Satan net e Virdeel vun eis kritt: well mir sinn net ignorant iwwer seng Geräter. 12 Ausserdeem, wéi ech op Troas koumen, fir dem Christus säi Evangelium ze priedegen, an eng Dier fir mech vum Här opgemaach gouf, 13 Ech hat kee Rou a mengem Geescht, well ech den Titus mäi Brudder net fonnt hunn: mee ech hu mech vun hinnen verlooss, ech sinn vun do a Mazedonien gaang. 14 Elo sief Gott Merci, deen eis ëmmer a Christus triumphéiert an de Goût vu sengem Wëssen duerch eis op all Plaz manifestéiert. 15 Well mir si Gott e séissen Geroch vu Christus, an deenen, déi gerett ginn, an an deenen, déi stierwen: 16 Fir dee si mir de Geroch vum Doud bis zum Doud; an deen aneren de Genoss vum Liewen zum Liewen. A wien ass genuch fir dës Saachen? 17 Well mir sinn net esou vill, déi d'Wuert vu Gott korrupt sinn: mee wéi vun Éierlechkeet, mä wéi vu Gott, an der Ae vu Gott schwätze mir a Christus.

2 Korinthians

KAPITEL 3

3 Awer wann eist Evangelium verstoppt ass, ass et fir déi verstoppt, déi verluer sinn: 4 An deem de Gott vun dëser Welt de Geescht vun deenen, déi net gleewen, blann gemaach huet, fir datt d'Liicht vum glorräiche Evangelium vu Christus, deen d'Bild vu Gott ass, hinnen net soll blénken. 5 Well mir priedegen net eis selwer, mee Christus Jesus, den Här; a mir eis Är Dénger fir Jesus Wuel. 6 Fir Gott, deen d'Liicht bestallt huet aus der Däischtert ze blénken, huet an eisen Häerzer geschéngt, fir d'Liicht vum Wëssen vun der Herrlechkeet vu Gott am Gesiicht vu Jesus Christus ze ginn. 7 Awer mir hunn dëse Schatz an Äerdschëffer, fir datt d'Exzellenz vun der Kraaft vu Gott ka sinn, an net vun eis. 8 Mir sinn op all Säit beonrouegt, awer net beonrouegt; mir sinn perplex, awer net an der Verzweiflung; 9 Verfollegt, awer net verlooss; erofgoen, awer net zerstéiert; 10 Mir droen ëmmer am Kierper de Stierwen vum Här Jesus un, fir datt och d'Liewen vum Jesus an eisem Kierper manifestéiert ka ginn. 11 Well mir, déi liewen, ginn ëmmer zum Doud ausgeliwwert aus dem Jesus, fir datt och d'Liewen vum Jesus an eisem stierfleche Fleesch manifestéiert ka ginn. 12 Also da schafft den Doud an eis, awer d'Liewen an dir. 13 Mir hunn dee selwechte Geescht vum Glawen, wéi et geschriwwe steet: Ech hunn gegleeft, an dofir hunn ech geschwat; mir gleewen och, an dofir schwätzen; 14 Wësse datt deen, deen den Här Jesus operstanen huet, eis och duerch Jesus operweecht, an eis mat dir presentéieren. 15 Well alles ass fir Är Wuel, fir datt déi reichend Gnod duerch den Dankbarkeet vu villen zu der Herrlechkeet vu Gott kënnt. 16 Aus deem Grond si mir net schwaach; awer och wann eise baussenzege Mënsch stierft, awer gëtt den bannenzege Mënsch Dag fir Dag erneiert. 17 Fir eis liicht Leed, déi just fir ee Moment ass, schafft fir eis e vill méi iwwerschreidend an éiwegt Gewiicht vun der Herrlechkeet; 18 Mir kucken net op d'Saachen, déi gesi ginn, mee op d'Saachen, déi net gesi ginn: well d'Saachen, déi gesi ginn, sinn temporär; awer déi Saachen, déi net gesi ginn, sinn éiweg.

1 Fänke mir erëm un eis selwer ze luewen? oder brauche mir, wéi e puer anerer, Luefbriefe fir Iech, oder Luefbréiwer vun Iech? 2 Dir sidd eist Bréif geschriwwen an eisen Häerzer, bekannt a gelies vun alle Männer: 3 Well dir offensichtlech erklärt sidd als de Bréif vu Christus, dee vun eis gedéngt gëtt, geschriwwen net mat Tënt, mee mam Geescht vum liewege Gott; net an Dëscher aus Steen, mä an Fleesch Dëscher vum Häerz. 4 An esou Vertrauen hu mir duerch Christus zu Gott: 5 Net datt mir vun eis selwer genuch sinn, fir eppes wéi vun eis selwer ze denken; awer eis Genuch ass vu Gott; 6 Wien huet eis och fäeg Ministere vum neie Testament gemaach; net vum Bréif, mee vum Geescht: well de Bréif killt, awer de Geescht gëtt Liewen. 7 Awer wann d'Bedeitung vum Doud, geschriwwen an a Steng gravéiert, herrlech war, sou datt d'Kanner vun Israel net stänneg d'Gesiicht vum Moses fir d'Herrlechkeet vu sengem Gesiicht gesinn hunn; déi Herrlechkeet sollt ewech gemaach ginn: 8 Wéi soll d'Bedeitung vum Geescht net éischter herrlech sinn? 9 Well wann de Ministère vun der Veruerteelung Herrlechkeet ass, vill méi iwwerschreift d'Ministère vun der Gerechtegkeet an der Herrlechkeet. 10 Fir och dat, wat herrlech gemaach gouf, hat keng Herrlechkeet an dësem Sënn, wéinst der Herrlechkeet, déi iwwerhaapt. 11 Well wann dat, wat ewechgehäit gëtt, herrlech war, vill méi, wat bleift, ass herrlech. 12 Wa mir dann esou Hoffnung hunn, benotze mir eng grouss Einfachheet vu Ried: 13 An net wéi de Moses, deen e Vail iwwer säi Gesiicht gesat huet, datt d'Kanner vun Israel net stänneg op d'Enn vun deem, wat ofgeschaaft ass, kucken konnten: 14 Awer hir Verstand goufe blann gemaach: well bis haut bleift dee selwechte Schleier net ewechgeholl beim Liesen vum alen Testament; dee Schleier a Christus ewechgehäit gëtt. 15 Awer och bis haut, wann de Moses gelies gëtt, ass de Schleier op hirem Häerz. 16 Wéi och ëmmer, wann et dem Här dréit, gëtt de Schleier ewechgeholl. 17 Elo ass den Här dee Geescht: a wou de Geescht vum Här ass, do ass Fräiheet. 18 Awer mir all, mat oppene Gesiicht, wéi an engem Glas d'Herrlechkeet vum Här, sinn an datselwecht Bild vun Herrlechkeet zu Herrlechkeet geännert, esou wéi vum Geescht vum Här.

KAPITEL 5 1 Well mir wëssen, datt wann eist ierdescht Haus vun dësem Tabernakel opgeléist wier, mir e Gebai vu Gott hunn, en Haus net mat Hänn gemaach, éiwegt am Himmel. 2 Well an dësem kräischen mir, éierlech wëlle mat eisem Haus, dat vum Himmel ass, gekleet ze ginn: 3 Wann et esou ass, datt mir gekleet sinn, wäerte mir net plakeg fonnt ginn. 4 Well mir, déi an dësem Tabernakel sinn, kräischen, a si belaascht ginn: net dofir wiere mir gekleet, mee gekleet, fir datt d'Sterblechkeet vum Liewen verschluckt ka ginn. 5 Elo, deen eis fir datselwecht gemaach huet, ass Gott, deen eis och d'Eescht vum Geescht ginn huet. 6 Dofir si mir ëmmer zouversiichtlech, wëssend datt mir, wa mir doheem am Kierper sinn, vum Här fehlen: 7 (Well mir wandelen duerch Glawen, net duerch Siicht:)

KAPITEL 4 1 Dofir gesinn mir dëse Ministère, well mir Barmhäerzegkeet kritt hunn, si mir net schwaach; 2 Awer hunn déi verstoppte Saache vun Onéierlechkeet verzicht, net an Handwierksgeschir wandelen, an net d'Wuert vu Gott täuschend behandelt; awer duerch Manifestatioun vun der Wourecht eis fir all Mënsch säi Gewëssen an der Ae vu Gott ze luewen.

134

2 Korinthians

8 Mir sinn zouversiichtlech, ech soen, a si wëllen éischter aus dem Kierper fehlen a beim Här present sinn. 9 Dofir schaffe mir, fir datt mir, egal ob präsent oder fehlend, vun him ugeholl kënne ginn. 10 Well mir mussen all virum Geriichtssëtz vu Christus erschéngen; datt jidderee kann d'Saache kréien, déi a sengem Kierper gemaach ginn, no deem wat hie gemaach huet, egal ob et gutt oder schlecht ass. 11 Dowéinst wëssen mir den Terror vum Här, mir iwwerzeegen Männer; awer mir si Gott manifestéiert; an ech vertrauen och an Äre Gewëssen manifestéiert ginn. 12 Well mir empfeelen eis selwer net erëm un Iech, awer ginn Iech Geleeënheet fir eis ze gloréieren, fir datt Dir e bëssen hutt fir hinnen ze äntweren, déi am Erscheinungsbild herrlech sinn an net am Häerz. 13 Well ob mir ausser eis sinn, et ass Gott: oder ob mir nüchtern sinn, et ass fir Är Saach. 14 Well d'Léift vu Christus zwéngt eis; well mir sou beurteelen, datt wann ee fir all gestuerwen ass, da wieren all dout: 15 An datt hien fir all gestuerwen ass, fir datt déi, déi liewen, net vun elo un sech selwer liewen, mee un deem, dee fir si gestuerwen ass an erëm operstanen ass. 16 Dofir kennen mir elo kee Mënsch nom Fleesch: jo, obwuel mir de Christus nom Fleesch kennen, awer elo kennen mir hien net méi. 17 Dofir, wann iergendeen a Christus ass, ass hien eng nei Kreatur: al Saache sinn fortgaang; kuck, alles ass nei ginn. 18 An alles ass vu Gott, deen eis duerch Jesus Christus mat sech selwer versöhnt huet an eis de Ministère vun der Reconciliatioun ginn huet; 19 Ze wëssen, datt Gott a Christus war, d'Welt mat sech selwer versöhnt huet, an hinnen hir Scholden net zourechnen; an huet eis d'Wuert vun der Reconciliatioun engagéiert. 20 Elo si mir Ambassadeure fir Christus, wéi wann Gott iech duerch eis gefrot hätt: mir bieden iech am Plaz vu Christus, sief mat Gott versöhnt. 21 Well hien huet him fir eis Sënn gemaach, dee keng Sënn wousst; datt mir d'Gerechtegkeet vu Gott an him gemaach ginn.

7 Duerch d'Wuert vun der Wourecht, duerch d'Kraaft vu Gott, duerch d'Rüstung vun der Gerechtegkeet op der rietser a lénkser Säit, 8 Duerch Éier an Onéierlechkeet, duerch béis Bericht a gutt Bericht: als Bedrucher, an awer wouer; 9 Als onbekannt, an awer bekannt; wéi stierwen, a kuck, mir liewen; wéi gestrach, an net ëmbruecht; 10 Wéi traureg, awer ëmmer frou; als aarm, awer vill räich maachen; wéi näischt ze hunn, an awer alles besëtzt. 11 O dir Korinther, eise Mond ass fir Iech op, eist Häerz ass vergréissert. 12 Dir sidd net straitened an eis, mä Dir sidd straitened an Ären eegene bowels. 13 Elo fir e Recompenz an deemselwechten, (ech schwätze wéi zu menge Kanner), gitt och vergréissert. 14 Sidd Dir net ongläich Joch zesumme mat Ongleeweger: well wat Gemeinschaft huet Gerechtegkeet mat Ongerechtegkeet? a wéi eng Gemeinschaft huet d'Liicht mat der Däischtert? 15 A wat Accord huet de Christus mam Belial? oder wat fir en Deel huet deen, dee mat engem Ongléck gleeft? 16 A wat Accord huet den Tempel vu Gott mat Idolen? well Dir sidd den Tempel vum liewege Gott; wéi Gott gesot huet: Ech wäert an hinnen wunnen an an hinnen goen; an ech wäert hire Gott sinn, a si wäerten mäi Vollek sinn. 17 Dofir komm aus ënnert hinnen, a getrennt, seet den HÄR, a beréiert net déi onrein Saach; an ech wäert dech ophuelen, 18 A wäert e Papp fir Iech sinn, an Dir wäert meng Jongen a Meedercher sinn, seet den Här Allmächteg. KAPITEL 7 1 Dofir hunn dës Verspriechen, léif Léifsten, loosst eis eis vun all Dreckegkeet vum Fleesch a Geescht botzen, an d'Hellegkeet an der Angscht vu Gott perfektionéieren. 2 Empfang eis; mir hu kee Mënsch falsch gemaach, mir hu kee Mënsch korrupt, mir hu kee Mënsch bedréit. 3 Ech soen dat net fir Iech ze veruerteelen: well ech hu virdru gesot, datt Dir an eisen Häerzer sidd fir ze stierwen a mat Iech ze liewen. 4 Grouss ass meng Fräiheet vu Ried zu Iech, grouss ass meng Verherrlechung vun Iech: Ech si voller Trouscht, ech si ganz frou an all eiser Verréngerung. 5 Well wa mir a Mazedonien komm sinn, hat eist Fleesch keng Rou, mä mir ware vun all Säit beonrouegt; ouni waren Kämpf, bannent waren Ängschte. 6 Trotzdem Gott, deen déi, déi erofgefall sinn, tréischtert, huet eis duerch de Komm vum Titus getréischt; 7 An net nëmme vu sengem Kommen, mee duerch d'Troost, mat där hien an dir getréischt gouf, wéi hien eis däi eeschte Wonsch, deng Trauer, däi fervente Geescht fir mech gesot huet; sou datt ech mech ëmsou méi gefreet hunn. 8 Well och wann ech Iech mat engem Bréif entschëllegt hunn, berouegen ech mech net, obwuel ech mech berouegt hunn: well ech verstinn datt deeselwechte Bréif Iech entschëllegt huet, obwuel et fir eng Saison war. 9 Elo freeën ech mech, net datt Dir Iech leed gemaach hutt, mee datt Dir traureg sidd fir d'Berouegung ze maachen: well Dir sidd op eng gëttlech Manéier entschëllegt, fir datt Dir an näischt Schued vun eis kritt.

KAPITEL 6 1 Mir bieden Iech dann als Aarbechter zesumme mat him, datt dir d'Gnod vu Gott net ëmsoss kritt. 2 (Fir hie seet: Ech hunn dech an enger Zäit akzeptéiert héieren, an am Dag vun der Erléisung hunn ech dech gehollef: kuck, elo ass déi akzeptéiert Zäit; kuck, elo ass den Dag vun der Erléisung.) 3 Keng Beleidegung an iergendenger Saach ze maachen, fir datt de Ministère net virgeworf gëtt: 4 Awer an allem, mir akzeptéieren eis als Déngschtleeschter vu Gott, a vill Gedold, an Leed, an Noutwendegkeete, an Nout, 5 A Sträifen, a Prisongsstrofen, an Tumulten, an Aarbechten, a kucken, a Fasten; 6 Duerch Rengheet, duerch Wësse, duerch Laangheet, duerch Frëndlechkeet, vum Hellege Geescht, duerch onfäheg Léift,

135

2 Korinthians

10 Well gëttlech Trauer schafft Berouegung zur Erléisung, fir net ze berouegen: awer d'Leed vun der Welt mécht den Doud. 11 Well kuck datselwecht, datt Dir no enger gëttlecher Aart traureg hutt, wat eng Virsiichtegkeet et an Iech gemaach huet, jo, wat fir Iech selwer, jo, wat Roserei, jo, wat Angscht, jo, wat eng häerzlech Wonsch, jo, wat Äifer, jo, wat Revanche! An alles hutt Dir Iech guttgeheescht fir kloer an dëser Saach ze sinn. 12 Dofir, obwuel ech Iech geschriwwen hunn, Ech hunn et net fir seng Saach gemaach, déi dat falsch gemaach huet, nach fir seng Saach, déi falsch gelidden huet, mee fir datt eis Suergfalt fir dech an de Siicht vu Gott Iech erschénge kéint. 13 Dofir ware mir an Ärem Trouscht getréischt: jo, an iwwerschësseg méi frou mir iwwer d'Freed vum Titus, well säi Geescht vun iech all erfrëscht gouf. 14 Well wann ech him eppes vun dir gekrasch hunn, schummen ech mech net; awer wéi mir alles zu Iech an der Wourecht geschwat hunn, esou ass eis Boasting, déi ech virum Titus gemaach hunn, eng Wourecht fonnt. 15 A seng bannenzeg Häerzen verbonnen ass méi reichend op Iech, wärend hien un d'Gehorsamkeet vun Iech all erënnert, wéi Dir mat Angscht a Zidderen hien opgeholl hutt. 16 Ech freeë mech dofir, datt ech an alles Vertrauen an dech hunn.

12 Well wann et als éischt e wëlle Geescht gëtt, gëtt et ugeholl no deem e Mann huet, an net no deem wat hien net huet. 13 Well ech mengen net datt aner Männer erliichtert ginn, an Dir belaascht: 14 Awer duerch eng Gläichheet, datt elo zu dëser Zäit Är Iwwerfloss eng Versuergung fir hire Wonsch ass, datt hiren Iwwerfloss och eng Versuergung fir Äre Wonsch ka sinn: datt et Gläichheet ka sinn: 15 Wéi geschriwwe steet: Deen, dee vill gesammelt hat, hat näischt iwwer; an deen, dee wéineg gesammelt hat, huet kee Mangel. 16 Awer Gott si Merci, dee fir Iech déiselwecht eescht Suergfalt an d'Häerz vum Titus geluecht huet. 17 Well hien huet d'Ufuerderung ugeholl; awer méi no vir, ass hien aus sengem eegenen Accord bei Iech gaang. 18 A mir hunn de Brudder mat him geschéckt, deem säi Lob am Evangelium an all de Kierchen ass; 19 An net nëmmen dat, mee deen och aus de Kierchen gewielt gouf fir mat eis mat dëser Gnod ze reesen, déi vun eis zur Herrlechkeet vum selwechten Här verwalt gëtt, an Erklärung vun Ärem prett Geescht: 20 Vermeit dëst, datt kee Mënsch eis an dësem Iwwerfloss, dee vun eis verwalt gëtt, zouzekloen: 21 Fir éierlech Saache virzebereeden, net nëmmen an den Ae vum Här, mee och an der Ae vu Männer. 22 A mir hunn eise Brudder mat hinnen geschéckt, dee mir dacks a ville Saache fläisseg bewisen hunn, awer elo vill méi fläisseg, duerch dat grousst Vertrauen, dat ech an dech hunn. 23 Ob iergendeen den Titus freet, hien ass mäi Partner a Mathëllef iwwer Iech: oder eis Bridder ginn gefrot, si sinn d'Botschafte vun de Kierchen an d'Herrlechkeet vu Christus. 24 Dofir weis dir hinnen, a virun de Kierchen, de Beweis vun Ärer Léift, a vun eisem Boasting op Ärem Numm.

KAPITEL 8 1 Desweideren, Bridder, mir maachen Iech vun der Gnod vu Gott, déi de Kierche vu Mazedonien geschenkt gëtt; 2 Wéi datt an engem grousse Prozess vun der Leed den Iwwerfloss vun hirer Freed an hirer déiwer Aarmut un de Räichtum vun hirer Liberalitéit abound. 3 Fir hir Muecht, Ech droen Rekord, jo, an iwwer hir Kraaft si gewëllt vu sech selwer; 4 Biet eis mat villen Ugebueden, datt mir de Kaddo géife kréien, an d'Gemeinschaft vun den Déngschtleeschtungen un den Hellegen op eis iwwerhuelen. 5 An dat hunn si gemaach, net wéi mir gehofft hunn, mä fir d'éischt hunn si sech dem Här an eis duerch de Wëlle vu Gott ginn. 6 Esou datt mir den Titus gewënscht hunn, datt, wéi hien ugefaang huet, esou och an dir déi selwecht Gnod fäerdeg wier. 7 Dofir, wéi Dir an all Saach abound, am Glawen, an Ausso a Wëssen, an an all Diligence, an an Ärer Léift fir eis, kuckt, datt Dir och an dëser Gnod abound. 8 Ech schwätze net duerch Gebot, mee duerch Geleeënheet vun der Forwardness vun aneren, a fir d'Oprechtheet vun Ärer Léift ze beweisen. 9 Well Dir wësst d'Gnod vun eisem Här Jesus Christus, datt, obwuel hie räich war, awer fir Är Wuel aarm ginn ass, fir datt Dir duerch seng Aarmut räich kënnt. 10 An hei ginn ech mäi Rot: well dëst ass nëtzlech fir Iech, déi virdru ugefaang hunn, net nëmmen ze maachen, mee och virun engem Joer virzegoen. 11 Also maacht dat dovun aus; datt wéi et eng Bereetschaft war ze wëllen, sou kann et eng Leeschtung och aus deem ginn, wat Dir hutt.

KAPITEL 9 1 Fir wat d'Déngscht vun den Hellegen ugeet, ass et iwwerflësseg fir Iech ze schreiwen: 2 Well ech kennen d'Forwardness vun Ärem Geescht, fir deen ech mech vun Iech bei hinnen aus Mazedonien bretzen, datt Achaia virun engem Joer prett war; an Är Äifer huet ganz vill provozéiert. 3 Ech hunn awer d'Bridder geschéckt, fir datt eis Boasting vun Iech net vergeblech wier an dësem Numm; datt Dir, wéi gesot, prett sidd: 4 Wa se vu Mazedonien mat mir kommen, an dech net virbereet fannen, solle mir (dat mir net soen, dir) sech an deem selwechte Vertrauen schummen. 5 Duerfir hunn ech geduecht datt et néideg ass d'Bridder z'erfuerderen, datt si virun Iech géife goen, a virdru Är Guttheet ausmaachen, vun deem Dir virdru gemierkt hutt, datt datselwecht bereet wier, als Saach vu Guttheet, an net wéi vu Covetousness. . 6 Awer dëst soen ech: Deen, dee spuersam sëtzt, wäert och spuersam ernimmen; an deen, dee räich sëtzt, wäert och räich ernimmen. 7 All Mënsch no wéi hien a sengem Häerz virsiichteg ass, also loosst hie ginn; net onnéideg, oder aus Noutwennegkeet: well Gott huet e lëschtege Gever gär.

136

2 Korinthians

8 A Gott ass fäeg all Gnod op Iech ze maachen; fir datt Dir, ëmmer an alles genuch genuch hutt, fir all gutt Aarbecht vill kënnt: 9 (Wéi geschriwwe steet: Hien huet sech an d'Ausland verspreet; hien huet den Aarm ginn: seng Gerechtegkeet bleift fir ëmmer. 10 Deejéinegen, deen dem Säer Som déngt, souwuel déngt Brout fir Äert Iessen, a multiplizéiert Är Som gesaat, a vergréissert d'Fruucht vun Ärer Gerechtegkeet;) 11 An all Saach beräichert gi sinn zu all Gnod, wat duerch eis Gottes Danksägung bréngt. 12 Fir d'Verwaltung vun dësem Déngscht erfëllt net nëmmen de Mangel vun den Hellegen, mee ass och reichend duerch vill Dankbarkeet un Gott; 13 Wärend dem Experiment vun dëser Ministère verherrleche si Gott fir Är berufflech Ënnerhalung un d'Evangelium vu Christus, a fir Är liberal Verdeelung un hinnen an un all Mënsch; 14 An duerch hir Gebied fir dech, déi laang no dir fir déi iwwerschësseg Gnod vu Gott an dir. 15 Gott si Merci fir säin onerklärbare Kaddo.

14 Well mir strecken eis net iwwer eis Mooss eraus, wéi wa mir net bei Iech komm sinn: well mir sinn esou wäit wéi bei Iech komm, wann mir d'Evangelium vu Christus priedegen: 15 Net mat Saachen ze rächen ouni eis Mooss, dat heescht, vun anere Männer hir Aarbecht; awer wann Dir Hoffnung hutt, wann Äre Glawen eropgeet, datt mir vun Iech no eiser Regel vill vergréissert ginn, 16 Fir d'Evangelium an de Regiounen ausserhalb vun iech ze priedegen, an net an engem anere Mann seng Linn vu Saachen, déi eis Hand bereet sinn, ze beroden. 17 Awer deen, dee gloréiert, loosst hien am Här herrlech sinn. 18 Well net deen, dee sech selwer lueft, gëtt guttgeheescht, mä deen den Här lueft. KAPITEL 11

KAPITEL 10 1 Elo, ech, de Paul selwer, bieden dech duerch d'Ganzheet an d'sanftheet vu Christus, deen an der Presenz Basis ënner Iech ass, awer fehlend sinn, sinn fett géint Iech: 2 Awer ech bieden dech, datt ech net fett sinn, wann ech mat deem Vertrauen do sinn, mat deem ech mengen, fett géint e puer ze sinn, déi un eis denken, wéi wa mir no dem Fleesch gaang sinn. 3 Well wa mir am Fleesch wandelen, kämpfe mir net nom Fleesch: 4 (Fir d'Waffe vun eisem Krich sinn net fleeschlech, mee mächteg duerch Gott fir d'Stäerkten erof ze zéien;) 5 Fantasie erofgoen, an all héich Saach, déi sech géint d'Wësse vu Gott erheeft, an all Gedanke fir d'Gehorsam vu Christus a Gefaange bréngen; 6 A si bereet all Ongehorsamkeet ze rächen, wann Är Gehorsam erfëllt ass. 7 Kuckt Dir no der Äusserung op Saachen? Wann iergendeen sech selwer vertrauen, datt hien dem Christus ass, da loosst hie vu sech selwer nach eng Kéier denken, datt, wéi hien dem Christus ass, och mir dem Christus sinn. 8 Well och wann ech e bësse méi vun eiser Autoritéit prägen, déi den Här eis fir d'Erzéiung ginn huet, an net fir Är Zerstéierung, sollt ech mech net schummen: 9 Fir datt ech net schénge wéi wann ech dech mat Bréiwer erschrecken. 10 Fir seng Bréiwer, soen si, si gewiicht a mächteg; awer seng kierperlech Präsenz ass schwaach, a seng Ried verfachtbar. 11 Loosst esou een dat denken, datt, wéi mir a Wuert a Bréiwer sinn, wa mir fehlen, esou wäerte mir och a Wierklechkeet sinn, wa mir do sinn. 12 Well mir trauen eis net vun der Zuel ze maachen, oder eis mat e puer ze vergläichen, déi sech selwer luewen: awer si selwer moossen a sech ënner sech selwer vergläichen, sinn net schlau. 13 Awer mir wäerte net vu Saachen ouni eis Mooss bretzen, awer no der Mooss vun der Regel, déi Gott eis verdeelt huet, eng Mooss fir Iech ze erreechen.

137

1 Géift Dir Gott mat mir e bëssen a menger Dommheet droen: a wierklech mat mir droen. 2 Well ech si jalous iwwer dech mat gëttlecher Jalousie: well ech hunn dech zu engem Mann verlobt, fir datt ech dech als keine Jongfra zu Christus presentéiere kann. 3 Awer ech fäerten, datt iwwerhaapt net, wéi d'Schlaang d'Eva duerch seng Subtilitéit begeeschtert huet, sou sollt Äre Geescht vun der Einfachheet, déi a Christus ass, korrupt ginn. 4 Well wann deen, dee kënnt, en anere Jesus priedegt, dee mir net gepriedegt hunn, oder wann Dir en anere Geescht kritt, deen Dir net kritt hutt, oder en anert Evangelium, dat Dir net ugeholl hutt, da kënnt Dir gutt mat him droen. 5 Well ech huelen un, datt ech net e bëssen hannert deene allergréissten Apostelen stoung. 6 Awer och wann ech ruppeg sinn a Ried, awer net a Wëssen; awer mir sinn an allem ënner Iech an allem manifestéiert ginn. 7 Hunn ech eng Beleidegung gemaach, fir mech selwer ze vernoléissegen, fir datt dir erhiewe kënnt, well ech iech d’Evangelium vu Gott fräi gepriedegt hunn? 8 Aner Kierchen hunn ech geklaut, fir hinnen d’Léin ze huelen, fir Iech ze déngen. 9 A wéi ech bei dir präsent war a wollt, war ech kee Mënsch reprochéiert: fir dat, wat mir gefeelt huet, hunn d'Bridder, déi aus Mazedonien komm sinn, geliwwert: an an allem hunn ech mech behalen fir Iech ze belaaschten, a sou wäert ech halen mech. 10 Wéi d'Wourecht vu Christus a mir ass, kee Mënsch wäert mech vun dëser Boasting an de Regioune vun Achaia ophalen. 11 Firwat? well ech dech net gär hunn? Gott weess. 12 Awer wat ech maachen, dat wäert ech maachen, fir datt ech d'Geleeënheet ofschneiden vun deenen, déi Geleeënheet wënschen; datt an deem se Herrlechkeet, si kënne fonnt ginn och wéi mir. 13 Well esou si falsch Apostelen, täuschend Aarbechter, déi sech an d'Apostele vu Christus transforméieren. 14 A kee Wonner; well de Satan selwer an en Engel vum Liicht ëmgewandelt gëtt. 15 Dofir ass et keng grouss Saach, wann seng Ministeren och als Minister vun der Gerechtegkeet ëmgewandelt ginn; deenen hiren Enn no hire Wierker wäert sinn.

2 Korinthians

16 Ech soen nach eng Kéier: Kee Mënsch menge mech als Narr; wann soss, awer als Narr empfänkt mech, fir datt ech mech e bëssen traueren. 17 Dat wat ech schwätze, ech schwätze et net nom HÄR, mee wéi et domm war, an dësem Vertraue vu Boast. 18Wann ech gesinn, datt vill nom Fleesch herrlech sinn, wäert ech och herrlech sinn. 19 Well dir leiden Narren gären, well dir selwer weise sidd. 20 Well dir leid, wann e Mann dech an d'Knechtschaft bréngt, wann e Mann dech opléist, wann e Mann vun Iech hëlt, wann e Mann sech selwer erheeft, wann e Mann dech op d'Gesiicht schloen. 21 Ech schwätze vu Schold, wéi wa mir schwaach gewiescht wieren. Wéi och ëmmer wou iergendeen fett ass, (ech schwätze domm,) sinn ech och fett. 22 Sinn dat Hebräer? sou sinn ech.Sinn dat Israeliten? sou sinn ech.Sinn si d'Some vum Abraham? ech och. 23 Sinn si Minister vu Christus? (Ech schwätzen als Narr) Ech si méi; an Aarbechten méi reichend, a Sträifen iwwer Mooss, a Prisongen méi heefeg, an Doudesfäll oft. 24 Vun de Judden kruten ech fënnefmol véierzeg Sträifen ausser een. 25 Dräimol sinn ech mat Staang geschloe ginn, eemol sinn ech gesteng ginn, dräimol hunn ech Schëffswrack gelidden, eng Nuecht an een Dag sinn ech am Déif gewiescht; 26 Op Reesen dacks, a Gefore vu Waasser, a Gefore vu Raiber, a Gefore vu menge eegene Landsleit, a Gefore vun den Heiden, a Geforen an der Stad, a Geforen an der Wüst, a Geforen am Mier, a Geforen ënner falschen Bridder; 27 An der Middegkeet an der Péng, an der Iwwerwaachung dacks, am Honger an Duuscht, an der Fasten dacks, an der Keelt an der Plage. 28 Nieft deenen Saachen, déi dobausse sinn, wat all Dag op mech kënnt, d'Betreiung vun all de Kierchen. 29 Wien ass schwaach, an ech sinn net schwaach? wien ass beleidegt, an ech verbrennen net? 30 Wann ech Herrlechkeet brauch, da wäert ech d'Herrlechkeet vun de Saachen, déi meng Schwieregkeete betreffen. 31 De Gott a Papp vun eisem Här Jesus Christus, dee fir ëmmer geseent ass, weess datt ech net léien. 32 Zu Damaskus huet de Gouverneur ënner dem Kinnek Aretas d'Stad vun den Damaskener mat enger Garnison gehalen, fir mech ze begräifen: 33 An duerch eng Fënster an engem Kuerf sinn ech vun der Mauer erofgelooss, a sinn seng Hänn entkomm.

5 Vun esou engem wäert ech herrlech sinn: awer vu mir selwer wäert ech net gloréieren, mee a menge Schwächen. 6 Well och wann ech géif gären Herrlechkeet, Ech wäert keen Narr ginn; well ech wäert d'Wourecht soen: awer elo verzichten ech, fir datt kee Mënsch iwwer mech denke soll iwwer dat, wat hien mech gesäit, oder datt hien vu mir héiert. 7 A fir datt ech net duerch d'Heefegkeet vun den Offenbarungen iwwer d'Mooss eropgeet, gouf mir en Dorn am Fleesch ginn, de Messenger vum Satan, fir mech ze buffen, fir datt ech net iwwer d'Mooss erhéicht ginn. 8 Fir dës Saach hunn ech den Här dräimol gefrot, datt hie vu mir fortgeet. 9 An hie sot zu mir: Meng Gnod ass genuch fir dech: well meng Kraaft ass a Schwächt perfekt gemaach. Dofir wäert ech léiwer a menger Schwächheet gleewen, datt d'Kraaft vu Christus op mech kënnt. 10 Duerfir freeën ech mech u Schwächen, u Scholden, un Noutwendegkeeten, a Verfolgungen, a Nout fir Christus: well wann ech schwaach sinn, da sinn ech staark. 11 Ech sinn e Narr ginn am Herrlechkeet; du hues mech gezwongen: well ech sollt vun dir gelueft gi sinn: well an näischt sinn ech hannert deene ganz heefegsten Apostelen, obwuel ech näischt sinn. 12 Wierklech d'Zeeche vun engem Apostel goufen ënnert Iech an all Gedold gemaach, an Zeeche, a Wonner, a mächteg Doten. 13 Well wat ass et, an deem Dir manner wéi aner Kierchen war, ausser et ass, datt ech Iech selwer net belaaschtend war? verzeien mech dëst falsch. 14Kuckt, déi drëtte Kéier sinn ech bereet bei dech ze kommen; an ech wäert Iech net belaaschtend sinn: well ech sichen net Ären, mee Dir: well d'Kanner sollen net fir d'Elteren leeën, mee d'Eltere fir d'Kanner. 15 An ech wäert ganz gären ausginn a fir Iech ausginn; obwuel ech dech méi reichend gär hunn, wat ech manner gär hunn. 16 Awer sief et esou, ech hunn dech net belaascht: trotzdem, well ech lëschteg sinn, hunn ech dech mat Schlecht gefaang. 17 Hunn ech e Gewënn vun Iech gemaach duerch ee vun deenen, déi ech un Iech geschéckt hunn? 18 Ech hunn den Titus gewënscht, a mat him hunn ech e Brudder geschéckt. Huet Titus e Gewënn vun Iech gemaach? goung mir net am selwechte Geescht? gaangen mir net an déi selwecht Schrëtt? 19 Nach eng Kéier, mengt Dir, datt mir Iech entschëllegen? mir schwätze viru Gott a Christus: awer mir maachen alles, léif Léifsten, fir Är Erzéiung. 20 Well ech fäerten, datt wann ech kommen, ech dech net esou fannen wéi ech géif, an datt ech fir Iech fonnt ginn wéi Dir net géift: fir datt et Debatten, Näid, Roserei, Sträit, Réckblécker, Geflüster ginn, Schwellungen, Tumulten: 21 A fir datt, wann ech erëm kommen, mäi Gott mech ënner Iech bescheiden wäert, an datt ech vill wäert beschwéieren, déi scho gesënnegt hunn, an hunn net berouegt vun der Onreinheet an der Zucht an der Onglécklechkeet, déi si gemaach hunn.

KAPITEL 12 1 Et ass fir mech ouni Zweifel net gëeegent fir ze gloréieren. Ech kommen zu Visiounen an Offenbarunge vum Här. 2 Ech hunn e Mann a Christus viru véierzéng Joer kannt (ob am Kierper, ech kann net soen; oder ob aus dem Kierper, kann ech net soen: Gott weess;) esou een ass an den drëtten Himmel agefaangen. 3 An ech kann esou e Mann, (ob am Kierper oder aus dem Kierper, ech kann net soen: Gott weess;) 4 Wéi datt hien an d'Paradäis ageholl gouf an onerwaart Wierder héieren huet, déi et net erlaabt ass fir e Mann ze soen.

138

2 Korinthians

KAPITEL 13 1 Et ass déi drëtte Kéier, datt ech bei Iech kommen. Am Mond vun zwee oder dräi Zeien soll all Wuert etabléiert ginn. 2 Ech hunn Iech virdru gesot, a viraussoen Iech, wéi wann ech derbäi wier, déi zweete Kéier; an elo fehlend schreiwen ech deenen, déi bis elo gesënnegt hunn, an all aner, datt, wann ech erëm kommen, ech wäert net erspueren: 3 Well Dir sicht e Beweis vu Christus, deen a mir schwätzt, wat fir Iech net schwaach ass, mee mächteg an Iech ass. 4 Well wann hien duerch Schwächt gekräizegt gouf, lieft hien awer duerch d'Kraaft vu Gott. Well mir sinn och schwaach an him, awer mir wäerte mat him liewen duerch d'Kraaft vu Gott op Iech. 5 Ënnersicht Iech selwer, ob Dir am Glawen sidd; beweisen Är eege selwer. Wësst Dir Iech selwer net, wéi datt de Jesus Christus an Iech ass, ausser Dir sidd verréckt? 6 Awer ech vertrauen datt Dir wësst datt mir net veruerteelt sinn. 7 Elo bieden ech Gott, datt dir näischt Béises maacht; net datt mir guttgeheescht solle schéngen, awer datt Dir dat maache sollt wat éierlech ass, obwuel mir als Reprobate sinn. 8 Well mir kënnen näischt géint d'Wourecht maachen, mee fir d'Wourecht. 9 Well mir si frou, wa mir schwaach sinn, an Dir sidd staark: an dat wënschen mir och, och Är Perfektioun. 10 Dofir schreiwen ech dës Saachen, déi fehlend sinn, fir datt ech net präsent sinn, d'Schärft ze benotzen, no der Kraaft, déi den Här mir fir d'Erzéiung ginn huet an net zur Zerstéierung. 11 Endlech, Bridder, Äddi. Sidd perfekt, sief vu gudde Komfort, sief eens, liewen a Fridden; an de Gott vu Léift a Fridden wäert mat dir sinn. 12 Begréiss een aneren mat engem hellege Kuss. 13 All déi Hellegen begréissen Iech. 14 D'Gnod vum Här Jesus Christus, an d'Léift vu Gott, an d'Gemeinschaft vum Hellege Geescht, sief mat iech all. Amen. (Den zweete Bréif un d'Korinthians gouf vum Philippi, enger Stad Mazedonien, vum Titus a Lucas geschriwwen.)

139

Galatians

23 Awer si haten nëmmen héieren, datt deen, deen eis fréier verfollegt huet, elo de Glawen priedegt, deen hien eemol zerstéiert huet. 24 A si hunn Gott a mir verherrlecht.

KAPITEL 1

KAPITEL 2

1 Paul, en Apostel, (net vu Männer, weder duerch Mënsch, mee vu Jesus Christus, a Gott de Papp, deen hien aus den Doudegen operstanen huet;) 2 An all d'Bridder, déi mat mir sinn, un d'Kierche vu Galatia: 3Gnod sief dir a Fridde vu Gott dem Papp a vun eisem Här Jesus Christus, 4 Dee sech selwer fir eis Sënne ginn huet, fir datt hien eis aus dëser aktueller béiser Welt befreie kéint, no dem Wëlle vu Gott an eisem Papp: 5 Deem sief Herrlechkeet fir ëmmer an ëmmer. Amen. 6 Ech wonneren mech, datt dir esou séier ewechgeholl sidd vun deem, deen iech an d'Gnod vu Christus an en anert Evangelium geruff huet: 7 Wat net eng aner ass; awer et ginn e puer, déi Iech stéieren, an d'Evangelium vu Christus pervertéieren. 8 Awer wa mir, oder en Engel aus dem Himmel, Iech all aner Evangelium priedegen wéi dat, wat mir Iech gepriedegt hunn, loosst hie verflucht sinn. 9 Wéi mir virdru gesot hunn, sou soen ech elo nach eng Kéier: Wann iergendeen Iech en anert Evangelium priedegt wéi dat Dir kritt hutt, loosst hie verflucht sinn. 10 Well iwwerzeegen ech elo Männer, oder Gott? oder sichen ech Männer ze gefalen? well wann ech d'Männer nach gefreet hunn, da sollt ech net de Knecht vu Christus sinn. 11 Awer ech bestätegen Iech, Bridder, datt d'Evangelium, dat vu mir gepriedegt gouf, net nom Mënsch ass. 12 Well ech hunn et weder vum Mënsch kritt, weder gouf ech et geléiert, mee duerch d'Offenbarung vu Jesus Christus. 13 Well Dir hutt vu mengem Gespréich an der Vergaangenheet an der Relioun vun de Judden héieren, wéi ech d'Kierch vu Gott iwwerméisslech verfollegt hunn an se verschwend hunn: 14 A profitéiert an der Relioun vun de Judden iwwer vill vu menge Gläichberechtegten a menger eegener Natioun, a si méi iwwerzeegend Äifer vun den Traditioune vu menge Pappen. 15 Awer wann et Gott gefall huet, dee mech vum Gebärmutter vu menger Mamm getrennt huet an mech vu senger Gnod genannt huet, 16 Fir säi Jong a mir z'entdecken, fir datt ech hien ënnert den Heiden priede kënnen; direkt hunn ech net mat Fleesch a Blutt konferenzéiert: 17 Ech sinn och net op Jerusalem gaang fir déi, déi viru mir Apostele waren; mee ech sinn an Arabien gaang an sinn erëm op Damaskus komm. 18 Dunn sinn ech no dräi Joer op Jerusalem gaang, fir de Péitrus ze gesinn, a si bei him fofzéng Deeg bliwwen. 19 Awer aner vun den Apostelen hunn ech kee gesinn, ausser dem James dem Här säi Brudder. 20 Elo, déi Saachen, déi ech Iech schreiwen, kuck, virun Gott, ech léien net. 21 Duerno sinn ech an d'Gebitt vu Syrien a Kilikien komm; 22 A war onbekannt vum Gesiicht un de Kierchen vu Judéa, déi a Christus waren:

1Duerno véierzéng Joer sinn ech erëm mat Barnabas op Jerusalem eropgaang, an hunn den Titus och mat mir geholl. 2 An ech sinn duerch Offenbarung eropgaang, an hunn hinnen dat Evangelium vermëttelt, dat ech ënnert den Heiden priedegen, awer privat un deenen, déi vu Ruff waren, fir datt ech net op iergendeng Manéier géif lafen oder lafen, ëmsoss. 3 Awer weder den Titus, dee bei mir war, war e Griicheland, war gezwongen ze beschneiden: 4 An dat wéinst falsche Bridder, déi net bewosst bruecht goufen, déi heem komm sinn, fir eis Fräiheet auszespionéieren, déi mir a Christus Jesus hunn, fir datt si eis an d'Knechtschaft bréngen: 5 Deem hu mir Plaz duerch Ënnerdéngscht ginn, nee, net fir eng Stonn; datt d'Wourecht vum Evangelium mat Iech weiderfuere kann. 6 Awer vun deenen, déi e bësse geschéngt hunn, (wat och ëmmer si waren, mécht et mir egal: Gott akzeptéiert kee Mënsch seng Persoun:) well déi, déi e bësse an der Konferenz ausgesinn hunn, hunn mir näischt bäigefüügt: 7 Awer am Géigendeel, wéi se gesinn hunn, datt d'Evangelium vun der Onbeschneidung mir engagéiert war, wéi d'Evangelium vun der Beschneidung dem Péitrus war; 8 (Fir deen, deen effektiv am Péitrus zum Apostel vun der Beschneidung gemaach huet, datselwecht war mächteg a mir vis-à-vis vun den Heiden:) 9 A wéi den Jakobus, de Cephas an de Johannes, dee schénge Piliere ze sinn, d'Gnod gesinn hunn, déi mir ginn ass, hunn si mir a Barnabas déi richteg Hänn vun der Gemeinschaft ginn; datt mir an d'Heeden goen, a si an d'Besneidung. 10 Nëmmen si wollten, datt mir déi Aarm erënneren; datselwecht wat ech och virbereet war ze maachen. 11 Mä wéi de Péitrus an Antiochia komm ass, hunn ech him op d'Gesiicht widderstoen, well hie war ze blaméieren. 12 Well ier dee bestëmmte vum Jakobus koum, huet hie mat den Heiden giess: awer wéi se komm sinn, huet hien sech zréckgezunn an huet sech getrennt, aus Angscht ze hunn, déi aus der Beschneidung waren. 13 An déi aner Judden hu sech och mat him zerstéiert; sou datt de Barnabas och mat hirer Dissimulatioun ewechgeholl gouf. 14 Awer wéi ech gesinn hunn, datt si net oprecht no der Wourecht vum Evangelium gaang sinn, hunn ech dem Péitrus virun hinnen all gesot: Wann Dir, Judd sidd, no der Manéier vun den Heiden liewt, an net wéi d'Judden, firwat zwéngs du d'Heiden ze liewen wéi d'Judden? 15 Mir, déi vun Natur Judden sinn, an net Sënner vun den Heiden, 16 Wësse datt e Mënsch net duerch d'Wierker vum Gesetz gerechtfäerdegt ass, mee duerch de Glawe vu Jesus Christus, och mir hunn u Jesus Christus gegleeft, fir datt mir duerch de Glawe vu Christus gerechtfäerdegt kënne ginn, an net duerch d'Wierker vum Gesetz. : well duerch d'Wierker vum Gesetz gëtt kee Fleesch gerechtfäerdegt.

140

Galatians

17 Awer wa mir, wa mir sichen duerch Christus gerechtfäerdegt ze ginn, mir selwer och Sënner fonnt ginn, ass dann de Christus de Minister vun der Sënn? Gott verbidd. 18 Well wann ech d'Saachen erëm opbauen, déi ech zerstéiert hunn, maachen ech mech zu engem Iwwertreder. 19 Well duerch d'Gesetz sinn ech dout fir d'Gesetz, fir datt ech Gott liewen. 20 Ech si mam Christus gekräizegt: trotzdem liewen ech; awer net ech, mee Christus lieft a mir: an d'Liewen, dat ech elo am Fleesch liewen, liewen ech duerch de Glawe vum Jong vu Gott, dee mech gär huet, a sech selwer fir mech ginn huet. 21 Ech frustréieren d'Gnod vu Gott net: well wann d'Gerechtegkeet duerch d'Gesetz kënnt, dann ass de Christus ëmsoss dout. KAPITEL 3 1O dommen Galater, wien huet iech verzaubert, fir datt dir der Wourecht net hale sollten, virun deenen hiren Aen de Jesus Christus offensichtlech virgestallt gouf, gekräizegt ënnert iech? 2 Nëmmen dëst géif ech vun Iech léieren: Hutt Dir de Geescht duerch d'Wierker vum Gesetz kritt, oder duerch d'Héieren vum Glawen? 3 Sidd Dir esou domm? am Geescht ugefaang, sidd Dir elo duerch d'Fleesch perfekt gemaach? 4 Hutt Dir esou vill vergeblech gelidden? wann et nach vergeblech ass. 5 Dofir, deen Iech de Geescht servéiert, a Wonner ënner Iech mécht, mécht hien et duerch d'Wierker vum Gesetz, oder duerch d'Héieren vum Glawen? 6 Esou wéi den Abraham Gott gegleeft huet, an et gouf him als Gerechtegkeet gerechent. 7 Wësst dir also, datt déi, déi vum Glawen sinn, déi selwecht sinn d'Kanner vum Abraham. 8 An d'Schrëft, virausgesinn, datt Gott d'Heeden duerch de Glawen gerechtfäerdegt huet, huet dem Abraham virum Evangelium gepriedegt, a gesot: An dir sollen all Natiounen geseent ginn. 9 Also déi, déi vum Glawe sinn, gi mam treie Abraham geseent. 10 Fir esou vill, wéi aus de Wierker vum Gesetz sinn, sinn ënner dem Fluch: well et ass geschriwwen: Verflucht ass jiddereen, deen net weider geet an alles, wat am Buch vum Gesetz geschriwwen ass, fir se ze maachen. 11 Awer datt kee Mënsch duerch d'Gesetz an den Ae vu Gott gerechtfäerdegt ass, et ass evident: well: De Gerechte wäert vum Glawen liewen. 12 An d'Gesetz ass net vum Glawen: mee: De Mann, deen se mécht, wäert an hinnen liewen. 13 De Christus huet eis vum Fluch vum Gesetz erléist, fir eis zum Fluch gemaach ze ginn: well et ass geschriwwen: Verflucht ass jiddereen, deen un engem Bam hänkt: 14 Fir datt de Segen vum Abraham duerch Jesus Christus op d'Neder kommen kéint; datt mir d'Versprieche vum Geescht duerch de Glawen kréien. 15 Bridder, ech schwätze no der Manéier vu Männer; Och wann et nëmmen e Mann säi Bund ass, awer wann et bestätegt gëtt, gëtt kee Mënsch ofgeschaaft oder bäigefüügt.

141

16 Elo goufen dem Abraham a säi Som d'Versprieche gemaach. Hie seet net: An zu Somen, wéi vu ville; mee wéi vun engem, An op däi Som, dat ass Christus. 17 An dat soen ech, datt de Bund, dee virdru vu Gott a Christus bestätegt gouf, d'Gesetz, dat véierhonnert an drësseg Joer duerno war, kann net entloossen, datt et d'Verspriechen ouni Effekt sollt maachen. 18 Well wann d'Ierfschaft vum Gesetz ass, ass et net méi vum Verspriechen: awer Gott huet et dem Abraham duerch Verspriechen ginn. 19 Firwat déngt dann d'Gesetz? Et gouf bäigefüügt wéinst Verstéiss, bis d'Some sollt kommen, un deem d'Versprieche gemaach gouf; an et gouf vun Engelen an der Hand vun engem Vermëttler geweit. 20 Elo ass e Vermëttler net e Vermëttler vun engem, mee Gott ass een. 21 Ass d'Gesetz dann géint d'Versprieche vu Gott? Gott verbidd: well wann et e Gesetz ginn hätt, wat d'Liewe kéint ginn, wier d'Gerechtegkeet vum Gesetz gewiescht. 22 Awer d'Schrëft huet alles ënner der Sënn ofgeschloss, fir datt d'Verspriechen duerch de Glawe vu Jesus Christus deenen, déi gleewen, ginn. 23 Awer ier de Glawe komm ass, ware mir ënner dem Gesetz gehale ginn, zougemaach fir de Glawen, deen duerno sollt opgedeckt ginn. 24 Dofir war d'Gesetz eise Schoulmeeschter, fir eis bei Christus ze bréngen, fir datt mir duerch Glawen gerechtfäerdegt kënne ginn. 25 Awer nodeems dee Glawen komm ass, si mir net méi ënner engem Schoulmeeschter. 26 Well dir sidd all Kanner vu Gott duerch Glawen u Christus Jesus. 27 Well esou vill vun iech, wéi a Christus gedeeft gi sinn, hunn de Christus ugeholl. 28 Et gëtt weder Judd nach Griichesch, et gëtt weder Bindung nach fräi, et gëtt weder männlech nach weiblech: well Dir sidd all een a Christus Jesus. 29 A wann dir dem Christus sidd, da sidd dir dem Abraham säi Som, an Ierwen no dem Verspriechen. KAPITEL 4 1 Elo soen ech: Datt den Ierwen, soulaang hien e Kand ass, näischt vun engem Knecht ënnerscheet, obwuel hien Här vun allem ass; 2 Awer ass ënner Tuteuren a Gouverneure bis zur Zäit vum Papp ernannt. 3 Och esou ware mir, wéi mir Kanner waren, a Knechtschaft ënner den Elementer vun der Welt: 4 Awer wéi d'Fülle vun der Zäit komm ass, huet Gott säi Jong geschéckt, aus enger Fra gemaach, ënner dem Gesetz gemaach, 5 Fir déi ze erléisen, déi ënner dem Gesetz waren, fir datt mir d'Adoptioun vu Jongen kréien. 6 A well dir Jongen sidd, huet Gott de Geescht vu sengem Jong an Är Häerzer geschéckt, a rifft: Abba, Papp. 7 Dofir bass du net méi e Knecht, mee e Jong; a wann e Jong, dann en Ierwe vu Gott duerch Christus. 8 Wéi och ëmmer, wann Dir Gott net wousst, hutt Dir hinnen gedéngt, déi vun Natur keng Gëtter sinn. 9 Awer elo, nodeems Dir Gott kannt hutt, oder éischter vu Gott bekannt sidd, wéi dréit Dir Iech erëm op déi schwaach

Galatians

an éierlech Elementer, un déi Dir wëllt erëm an der Knechtschaft sinn? 10 Dir observéiert Deeg, a Méint, an Zäiten, a Joer. 11 Ech fäerten fir dech, datt ech Iech net ëmsoss geschafft hunn. 12 Bridder, ech bieden Iech, sief wéi ech sinn; well ech sinn wéi dir sidd: dir hutt mech guer net verletzt. 13 Dir wësst, wéi ech duerch d'Krankheet vum Fleesch fir d'éischt d'Evangelium un Iech gepriedegt hunn. 14 A meng Versuchung, déi a mengem Fleesch war, hutt Dir net veruecht, nach verworf; mee krut mech als Engel vu Gott, och als Christus Jesus. 15 Wou ass dann de Segen vun dir geschwat? well ech droen iech op, datt, wann et méiglech gewiescht wier, dir deng eegen Aen erausgerappt hätten an mir se ginn. 16 Sinn ech also Äre Feind ginn, well ech dir d'Wourecht soen? 17 Si beaflossen Iech eifreg, awer net gutt; jo, si géifen Iech ausschléissen, fir datt Dir se beaflosse kënnt. 18 Awer et ass gutt, ëmmer eifreg op eng gutt Saach betraff ze sinn, an net nëmmen wann ech bei Iech do sinn. 19 Meng kleng Kanner, vun deenen ech erëm gebuer ginn, bis de Christus an dir geformt gëtt, 20 Ech wënschen elo bei dir dobäi ze sinn, a meng Stëmm ze änneren; well ech sinn an Zweiwel un Iech. 21 Sot mir, Dir, dee wëllt ënner dem Gesetz ze sinn, héiert Dir net d'Gesetz? 22 Well et ass geschriwwen, datt den Abraham zwee Jongen hat, deen een duerch eng Déngschtmeedchen, deen aneren duerch eng fräi Fra. 23 Mä deen, deen aus der Knecht war, gouf nom Fleesch gebuer; mee hien vun der freewoman war duerch Verspriechen. 24 Wat sinn eng Allegorie: well dat sinn déi zwee Bänn; dee vum Bierg Sinai, deen zu Knechtschaft geschlechtert, dat ass Agar. 25 Fir dësen Agar ass de Bierg Sinai an Arabien, an äntwert op Jerusalem, dat elo ass, a mat hire Kanner a Knechtschaft ass. 26 Awer Jerusalem, dat uewen ass, ass fräi, dat ass d'Mamm vun eis all. 27Well et ass geschriwwen: Freet Iech, du Onfruchtbar, déi net drot; brécht eraus a kräischen, du, deen net trauert: well déi desoléiert huet vill méi Kanner wéi déi, déi e Mann huet. 28 Elo si mir, Bridder, wéi den Isaac war, d'Kanner vum Verspriechen. 29 Awer wéi deemools deen, deen nom Fleesch gebuer gouf, deen, deen nom Geescht gebuer gouf, verfollegt huet, esou ass et elo. 30 Trotzdem, wat seet d'Schrëft? Gitt d'Knecht an hire Jong eraus: well de Jong vun der Knechtfra soll net Ierwe mam Jong vun der Fräier sinn. 31 Also, Bridder, mir sinn net Kanner vun der Knecht, mee vun de Fräien.

2Kuckt, ech, de Paul, soen iech, datt wann dir beschneiden sidd, da wäert de Christus iech näischt profitéieren. 3 Well ech bestätegen nach eng Kéier all Mënsch, dee besnien ass, datt hien e Schold ass, fir dat ganzt Gesetz ze maachen. 4 De Christus ass fir Iech näischt ginn, jidderee vun iech duerch d'Gesetz gerechtfäerdegt ass; du bass aus der Gnod gefall. 5 Well mir duerch de Geescht waarden op d'Hoffnung vun der Gerechtegkeet duerch de Glawen. 6 Well a Jesus Christus huet weder d'Beschneidung näischt, nach d'Onbeschneidung; awer de Glawen deen duerch Léift funktionnéiert. 7 Dir sidd gutt gelaf; wien huet dech behënnert datt dir der Wourecht net hale sollt? 8 Dës Iwwerzeegung kënnt net vun deem, deen dech rifft. 9 E bësse Sauermëllech sauert de ganze Klump. 10 Ech hunn Vertrauen an dech duerch den Här, datt Dir soss näischt wäert sinn: awer deen, deen Iech stéiert, wäert säi Uerteel droen, wien och ëmmer hien ass. 11 An ech, Bridder, wann ech nach d'Beschneidung priedegen, firwat leiden ech nach ëmmer Verfolgung? dann ass d'Beleidegung vum Kräiz opgehalen. 12 Ech hätt gär, datt si souguer ofgeschnidden ginn, déi Iech stéieren. 13 Well, Bridder, dir sidd zur Fräiheet geruff ginn; Benotzt nëmmen d'Fräiheet net fir eng Geleeënheet fir d'Fleesch, awer duerch Léift déngen een aneren. 14 Well d'ganz Gesetz ass an engem Wuert erfëllt, och an dësem; Du solls dengem Noper gär wéi dech selwer. 15 Awer wann Dir géigesäiteg bäisst an versenelt, passt op, datt Dir net vun engem aneren verbraucht sidd. 16 Dat soen ech dann: Walk am Geescht, an dir wäert de Lust vum Fleesch net erfëllen. 17 Fir d'Fleesch begënschtegt géint de Geescht, an de Geescht géint d'Fleesch: an dës sinn am Géigesaz zu deem aneren: sou datt Dir d'Saachen net maache kënnt, wat Dir wëllt. 18 Awer wann Dir vum Geescht gefouert sidd, sidd Dir net ënner dem Gesetz. 19 Elo sinn d'Wierker vum Fleesch manifestéiert, dat sinn dës; Erwuessener, Zucht, Onreinheet, Onsécherheet, 20 Idolatrie, Hexerei, Haass, Varianz, Emulatiounen, Roserei, Sträit, Verstouss, Heresies, 21 Näid, Mord, Gedrénks, Revelling, an esou wéi: vun deem ech Iech virdru soen, wéi ech Iech och an der Vergaangenheet gesot hunn, datt déi, déi esou Saache maachen, d'Kinnekräich vu Gott net ierwen. 22 Awer d'Fruucht vum Geescht ass Léift, Freed, Fridden, Längegkeet, Genauegkeet, Guttheet, Glawen, 23 Gesellschaft, Temperament: géint esou gëtt et kee Gesetz. 24 An déi, déi dem Christus sinn, hunn d'Fleesch gekräizegt mat Häerzen a Begeeschterungen. 25 Wa mir am Geescht liewen, loosst eis och am Geescht goen. 26 Loosst eis net vernoléissegen Herrlechkeet sinn, eis géigesäiteg provozéieren, géigesäiteg beneiden.

KAPITEL 5 1 Stellt also fest an der Fräiheet, mat där de Christus eis fräi gemaach huet, a sief net erëm mat dem Joch vun der Knechtschaft verwéckelt.

142

Galatians

KAPITEL 6 1 Bridder, wann e Mann an enger Schold iwwerholl gëtt, dir, déi geeschteg sinn, restauréiert esou een am Geescht vun der Mécklechkeet; berücksichtegt Iech selwer, fir datt Dir och versucht sidd. 2 Dréit een d'Laascht vun deem aneren, an erfëllt esou d'Gesetz vu Christus. 3 Well wann e Mënsch mengt, datt hien eppes ass, wann hien näischt ass, täuscht hie sech selwer. 4 Awer loosst jidderee seng eegen Aarbecht beweisen, an da wäert hien sech eleng a sech selwer freeën, an net an engem aneren. 5 Fir all Mënsch soll seng eege Laascht droen. 6 Loosst deen, deen am Wuert geléiert gëtt, him kommunizéieren, deen an alle gudde Saachen léiert. 7 Sidd net täuscht; Gott gëtt net gespott: fir alles wat e Mënsch sëtzt, dat soll hien och ernimmen. 8 Fir deen, deen a säi Fleesch sëtzt, soll aus dem Fleesch Korruptioun ernimmen; mee deen deen dem Geescht sëtzt, soll vum Geescht éiwegt Liewen ernimmen. 9 A loosst eis net midd sinn fir gutt ze maachen: well an der Zäit wäerte mir ernimmen, wa mir net schwaach sinn. 10 Wéi mir also Geleeënheet hunn, loosst eis all Mënsch gutt maachen, besonnesch un déi, déi aus dem Haushalt vum Glawen sinn. 11 Dir gesidd, wéi grouss e Bréif ech Iech mat menger eegener Hand geschriwwen hunn. 12 Souvill, déi wëllen e schéinen Ausdrock am Fleesch maachen, si zwéngen dech fir ze beschneiden; nëmme fir datt se fir d'Kräiz vu Christus Verfolgung leiden. 13 Well weder déi selwer, déi beschnidden sinn, halen d'Gesetz net; awer wënscht Iech ze beschneiden, fir datt se an Ärem Fleesch herrlech sinn. 14 Awer Gott verbidd, datt ech gleewe soll, ausser am Kräiz vun eisem Här Jesus Christus, vun deem d'Welt mir gekräizegt ass, an ech fir d'Welt. 15 Well a Christus Jesus huet weder d'Beschneidung näischt, nach d'Onbeschneidung, mee eng nei Kreatur. 16 A souvill, déi no dëser Regel wandelen, Fridden sief op hinnen, a Barmhäerzegkeet, an iwwer Israel vu Gott. 17 Vun elo un, loosst kee Mënsch mech stéieren: well ech droen a mengem Kierper d'Zeeche vum Här Jesus. 18 Bridder, d'Gnod vun eisem Här Jesus Christus sief mat Ärem Geescht. Amen. (Zu de Galater geschriwwen vu Roum.)

143

Epheser

22 An huet alles ënner senge Féiss geluecht, an huet him de Kapp iwwer alles ginn der Kierch, 23 Wat säi Kierper ass, d'Fülle vun deem, deen alles an allem fëllt.

KAPITEL 1

KAPITEL 2

1 De Paul, en Apostel vu Jesus Christus duerch de Wëlle vu Gott, zu den Hellegen, déi zu Ephesus sinn, an déi trei a Christus Jesus: 2 Gnod sief dir, a Fridden, vu Gott eise Papp, a vum Här Jesus Christus. 3 Geseent sief de Gott a Papp vun eisem Här Jesus Christus, deen eis mat all geeschtege Segen an himmlesche Plazen a Christus geseent huet: 4 Wéi hien eis an him gewielt huet virun der Grënnung vun der Welt, fir datt mir helleg an ouni Schold virun him an der Léift solle sinn: 5 Nodeems mir eis fir d'Adoptioun vu Kanner vu Jesus Christus fir sech selwer virgesinn hunn, no dem gudde Freed vu sengem Wëllen, 6 Zum Luef vun der Herrlechkeet vu senger Gnod, an där hien eis an der Léifsten ugeholl huet. 7 An deem mir d'Erléisung duerch säi Blutt hunn, d'Verzeiung vu Sënnen, no de Räichtum vu senger Gnod; 8 Wou hien eis an all Wäisheet a Virsiicht abound huet; 9 Hien huet eis d'Geheimnis vu sengem Wëllen bekannt gemaach, no sengem gudde Genoss, deen hien a sech selwer virgesinn huet: 10 Fir datt hien an der Dispens vun der Fülle vun den Zäiten alles zu Christus versammele kéint, souwuel am Himmel, wéi och op der Äerd; souguer an him: 11 An deem mir och eng Ierfschaft kritt hunn, predestinéiert no dem Zweck vun deem, deen alles no dem Rot vu sengem eegene Wëllen schafft: 12 Fir datt mir zu dem Luef vu senger Herrlechkeet sinn, deen als éischt op Christus vertraut huet. 13 An deen Dir och vertraut hutt, nodeems Dir d'Wuert vun der Wourecht héieren hutt, d'Evangelium vun Ärer Erléisung: an deem och nodeems Dir gegleeft hutt, sidd Dir mat deem hellege Geescht vum Versprieche versiegelt, 14 Wat ass d'Ernst vun eiser Ierfschaft bis d'Erléisung vum kaafte Besëtz, zum Luef vu senger Herrlechkeet. 15 Dofir hunn ech och, nodeems ech vun Ärem Glawen un den Här Jesus héieren hunn, a gär all déi Hellegen, 16 Halt op net fir Iech Merci ze soen, ernimmt Iech a menge Gebieder; 17 Fir datt de Gott vun eisem Här Jesus Christus, de Papp vun der Herrlechkeet, Iech de Geescht vu Wäisheet an Offenbarung am Wëssen vun him ginn kann: 18 D'Ae vun Ärem Verständnis ginn opgekläert; datt Dir wësst wat d'Hoffnung vu sengem Ruff ass, a wat de Räichtum vun der Herrlechkeet vu senger Ierfschaft an den Hellegen ass, 19 A wat ass déi iwwerschësseg Gréisst vu senger Kraaft fir eis, déi gleewen, no der Aarbecht vu senger staarker Kraaft, 20 Wat hien a Christus gemaach huet, wéi hien hien aus den Doudegen operstanen huet, an hie bei senger eegener rietser Hand an den himmlesche Plazen gesat huet, 21 Wäit iwwer all Fürstentum, a Kraaft, a Kraaft, an Herrschaft, an all Numm, dee genannt gëtt, net nëmmen an dëser Welt, mee och an deem wat wäert kommen:

1 An du hues hien belaascht, déi dout waren a Scholden a Sënnen; 2 Wou Dir an der Vergaangenheet no dem Verlaf vun dëser Welt gaang sidd, no dem Prënz vun der Kraaft vun der Loft, dem Geescht deen elo an de Kanner vun der Ongehorsamkeet schafft: 3 Ënnert deenen mir och all eist Gespréich an der Vergaangenheet an de Lust vun eisem Fleesch haten, an d'Wënsch vum Fleesch a vum Verstand erfëllt hunn; a ware vun Natur d'Kanner vun der Roserei, och wéi anerer. 4 Awer Gott, dee räich u Barmhäerzegkeet ass, fir seng grouss Léift, mat där hien eis gär huet, 5 Och wa mir an de Sënnen dout waren, huet eis zesumme mam Christus beliicht (duerch Gnod sidd Dir gerett;) 6 An huet eis zesummen operstan an huet eis zesummen an himmlesche Plazen a Christus Jesus gesat: 7 Fir datt hien an de kommenden Zäitalter den iwwerschësseg Räichtum vu senger Gnod a senger Frëndlechkeet géint eis duerch Christus Jesus kann weisen. 8 Well duerch Gnod sidd dir duerch Glawen gerett; an dat net vun Iech selwer: et ass de Kaddo vu Gott: 9 Net vu Wierker, fir datt kee Mënsch sech sollt rochen. 10 Well mir si seng Veraarbechtung, erschaf a Christus Jesus fir gutt Wierker, déi Gott virdru bestëmmt huet, fir datt mir an hinnen solle goen. 11 Dofir erënnert, datt Dir an der Zäit vergaangen Heiden am Fleesch sidd, déi Onbeschneidung genannt ginn duerch dat, wat d'Beschneidung genannt gëtt am Fleesch gemaach vun Hänn; 12 Datt dir zu där Zäit ouni Christus waren, Auslänner aus dem Commonwealth vun Israel, a Friemen aus de Verspriechen, keng Hoffnung an ouni Gott an der Welt: 13 Awer elo a Christus Jesus sidd Dir, déi heiansdo wäit ewech waren, duerch d'Blutt vu Christus no gemaach. 14 Well hien ass eise Fridden, dee béid ee gemaach huet an d'Mëtt Mauer vun der Trennung tëscht eis ofgerappt huet; 15 Nodeems hien a sengem Fleesch d'Feindschaft ofgeschaaft huet, och d'Gesetz vun de Geboter, déi an Uerderen enthale sinn; fir an sech selwer aus zwee een neie Mann ze maachen, sou Fridden ze maachen; 16 A fir datt hie béid mat Gott an engem Kierper duerch d'Kräiz versöhne kéint, andeems hien d'Feindschaft doduerch ëmbruecht huet: 17 A si sinn komm an hunn Iech Fridden gepriedegt, déi wäit ewech waren, a fir déi, déi no waren. 18 Well duerch hien hu mir allebéid Zougang duerch ee Geescht zum Papp. 19 Elo sidd dir net méi Friemen an Auslänner, mee Matbierger mat den Hellegen, an aus dem Haushalt vu Gott; 20 A si sinn op der Grondlag vun den Apostelen a Prophéiten gebaut, de Jesus Christus selwer ass den Haaptecksteen; 21 An deem d'ganz Gebai, déi passend zesummegefaasst ass, zu engem hellege Tempel am Här wuessen: 22 An deenen dir och zesumme gebaut sidd fir eng Wunnsëtz vu Gott duerch de Geescht.

144

Epheser

KAPITEL 3

3 Probéiert d'Eenheet vum Geescht an der Bindung vum Fridden ze halen. 4 Et gëtt ee Kierper, an ee Geescht, esou wéi dir an enger Hoffnung vun Ärem Ruff genannt sidd; 5 Een Här, ee Glawen, eng Daf, 6 Ee Gott a Papp vun allem, dee virun allem an duerch alles an an iech all ass. 7 Awer jidderee vun eis gëtt Gnod no der Mooss vum Kaddo vu Christus ginn. 8 Dofir seet hien: Wéi hien op d'Héich eropgaang ass, huet hien d'Gefangenschaft gefaange gefouert an d'Mënsche Kaddoen ginn. 9 (Elo, datt hien eropgaang ass, wat ass et awer datt hien och als éischt an déi ënnescht Deeler vun der Äerd erofgaang ass? 10 Deen erofgaang ass, ass och dee selwechten, dee wäit iwwer all Himmel eropgeklomm ass, fir datt hien alles fëllt.) 11 An hien huet e puer, Apostelen; an e puer, Prophéiten; an e puer, Evangelisten; an e puer, Paschtéier an Enseignanten; 12 Fir d'Perfektioun vun den Hellegen, fir d'Aarbecht vum Ministère, fir d'Erzéihung vum Kierper vu Christus: 13 Bis mir all kommen an der Eenheet vum Glawen, a vum Wëssen vum Jong vu Gott, zu engem perfekte Mann, op d'Mooss vun der Statur vun der Fülle vu Christus: 14 Dass mir vun elo un keng Kanner méi sinn, hin an hier gehäit, a mat all Wind vun der Doktrin ëmgedroen, duerch de Schläim vun de Mënschen, a lëschteg Handwierksgeschir, wouduerch si léien fir ze täuschen; 15 Awer d'Wourecht a Léift schwätzt, kann an alles an him wuessen, wat de Kapp ass, och Christus: 16 Vu deem de ganze Kierper gutt zesummegefaasst a kompriméiert ass duerch dat, wat all Gelenk ubitt, no der effektiver Aarbecht an der Mooss vun all Deel, mécht d'Erhéijung vum Kierper fir d'Erzéiung vu sech selwer a Léift. 17 Dëst soen ech also, an Zeegnes am Här, datt Dir vun elo un net spadséiere wéi aner Heiden, an der Vanity vun hirem Geescht, 18 Nodeems d'Verständnis däischter ass, aus dem Liewen vu Gott duerch d'Ignoranz, déi an hinnen ass, aus dem Liewe vu Gott befreit ginn, wéinst der Blannheet vun hirem Häerz: 19 Déi, déi vergaange Gefiller sinn, hunn sech der Onfräiheet iwwerginn, fir all Onreinheet mat Gierlechkeet ze schaffen. 20 Awer Dir hutt de Christus net esou geléiert; 21 Wann et esou ass, datt Dir him héieren hutt a vun him geléiert gi sidd, wéi d'Wourecht a Jesus ass: 22 Dass Dir iwwer dat fréiert Gespréich den ale Mann ofgeschloss hutt, dee korrupt ass no de täuschen Lust; 23 A gitt am Geescht vun Ärem Geescht erneiert; 24 An datt dir den neie Mënsch undoen, deen no Gott a Gerechtegkeet a richteger Hellegkeet geschaf ass. 25 Dofir loosst d'Lige ewech, schwätzt jidderee Wourecht mat sengem Noper: well mir si Member vuneneen. 26 Sidd rosen, a sënnegt net: loosst d'Sonn net op Är Roserei ënnergoen: 27 Gëff och dem Däiwel keng Plaz.

1 Dofir hunn ech de Paul, de Gefaange vu Jesus Christus fir Iech Heiden, 2 Wann Dir vun der Dispens vun der Gnod vu Gott héieren hutt, déi mir Iech ginn ass: 3 Wéi datt hien duerch Offenbarung mir d'Geheimnis bekannt gemaach huet; (wéi ech virdru a e puer Wierder geschriwwen hunn, 4 Wouduerch, wann Dir liest, kënnt Dir mäi Wëssen am Geheimnis vu Christus verstoen) 5 Wat an aneren Zäitalter de Jongen vun de Mënschen net bekannt gouf, wéi et elo senge hellege Apostelen a Prophéiten vum Geescht opgedeckt ass; 6 Datt d'Nieden solle Matbierger sinn, a vum selwechte Kierper, an deelhuelen vu sengem Verspriechen a Christus duerch d'Evangelium: 7 Vun deem ech zum Minister gemaach gi sinn, no dem Kaddo vun der Gnod vu Gott, déi mir duerch déi effektiv Wierkung vu senger Kraaft ginn ass. 8 Mir, déi manner sinn wéi déi mannst vun allen Hellegen, ass dës Gnod geschenkt, datt ech ënnert den Heiden den onsichtbare Räichtum vu Christus priede soll; 9 A fir all Mënsch ze gesinn, wat d'Gemeinschaft vum Geheimnis ass, dat vun Ufank un der Welt a Gott verstoppt ass, deen alles vu Jesus Christus erschaf huet: 10 Fir d'Absicht, datt elo un de Fürstentum a Muechten an himmlesche Plazen vun der Kierch déi villfälteg Wäisheet vu Gott bekannt ginn, 11 No dem éiwege Zweck, deen hien a Christus Jesus, eisen Här, virgesinn huet: 12 An deem mir d'Kraaft an den Zougank mat Vertrauen hunn duerch de Glawen vun him. 13 Dofir wënschen ech, datt Dir net schwaach sidd bei menge Verréngerungen fir Iech, wat Är Herrlechkeet ass. 14 Dofir béien ech meng Knéien dem Papp vun eisem Här Jesus Christus, 15 Vun deenen d'ganz Famill am Himmel an op der Äerd genannt gëtt, 16 Datt hien Iech zouginn, no de Räichtum vu senger Herrlechkeet, mat Kraaft duerch säi Geescht am banneschten Mënsch gestäerkt ze ginn; 17 Fir datt de Christus duerch Glawen an Ären Häerzer wunne kann; datt Dir, an der Léift verwuerzelt a gegrënnt sidd, 18 Kann fäeg sinn mat allen Hellegen ze begräifen, wat d'Breet an d'Längt, an d'Déift an d'Héicht ass; 19 A fir d'Léift vu Christus ze kennen, déi d'Wëssen iwwerschreift, fir datt Dir mat der ganzer Fülle vu Gott gefëllt sidd. 20 Elo un deem, dee fäeg ass iwwerall ze maachen iwwer alles wat mir froen oder denken, no der Kraaft, déi an eis schafft, 21 Him sief Herrlechkeet an der Kierch vu Christus Jesus duerch all Zäitalter, Welt ouni Enn. Amen. KAPITEL 4 1 Also, ech, de Gefaange vum Här, bieden Iech, datt Dir der Vocatioun wiirdeg gitt, mat där Dir geruff sidd, 2 Mat all Nidderschlag a Mëllegkeet, mat Laangheet, verdroen een aneren a Léift;

145

Epheser

28Looss deen, dee geklaut huet, net méi klauen: awer loosst hie léiwer schaffen, mat sengen Hänn dat Gutt ze schaffen, fir datt hien dem muss ginn, dee brauch. 29 Loosst keng korrupt Kommunikatioun aus Ärem Mond erausgoen, awer dat, wat gutt ass fir d'Erzéihung ze benotzen, fir datt et d'Gnod fir d'Nolauschterer kann servéieren. 30 A traureg net den Hellege Geescht vu Gott, mat deem dir bis den Dag vun der Erléisung versiegelt sidd. 31 Loosst all Batterkeet, a Roserei, a Roserei, a Gekrasch, a Béist schwätzen, vun dir ewechgeholl ginn, mat all Béisen: 32 A sief frëndlech mateneen, häerzlech, verzeien een aneren, sou wéi Gott iech fir Christus verginn huet. KAPITEL 5 1 Sidd dir also Nofolger vu Gott, wéi léif Kanner; 2 A wandert a Léift, sou wéi de Christus eis och gär huet, an huet sech selwer fir eis en Opfer an en Opfer fir Gott ginn fir e séiss Geroch. 3 Awer Zucht, an all Onreinheet oder Géigner, loosst et net eemol ënnert Iech genannt ginn, wéi et Hellegen ass; 4 Weder Dreckegkeet, nach domm Schwätzen, nach Geck, déi net bequem sinn: mee éischter Merci soen. 5 Fir dëst wësst Dir, datt keen Hoermonger, nach onrein Persoun, nach begënschtegt Mann, deen en Gëttindiator ass, iergendeng Ierfschaft am Räich vu Christus a vu Gott huet. 6 Loosst kee Mënsch dech mat ëmsoss Wierder täuschen: well duerch dës Saache kënnt d'Roserei vu Gott op d'Kanner vun der Ongehorsamkeet. 7 Gitt also net mat hinnen deel. 8 Well Dir waart heiansdo Däischtert, awer elo sidd Dir Liicht am Här: gitt wéi Kanner vum Liicht: 9 (Fir d'Fruucht vum Geescht ass an all Guttheet a Gerechtegkeet a Wourecht;) 10 Beweist wat dem Här akzeptabel ass. 11 An hu keng Gemeinschaft mat den onfruchtbare Wierker vun der Däischtert, mee bestrooft se éischter. 12 Well et ass schued och vun deene Saachen ze schwätzen, déi vun hinnen am Geheimnis gemaach ginn. 13 Awer all d'Saachen, déi bestrooft ginn, ginn duerch d'Liicht manifestéiert: fir wat alles manifestéiert ass Liicht. 14 Dofir seet hien: Erwächt Dir, dee schléift, an stas op vun den Doudegen, a Christus wäert Iech Liicht ginn. 15 Kuckt dann, datt Dir virsiichteg trëppelt, net als Narren, mee als Weisen, 16 D'Zäit erléist, well d'Deeg sinn béis. 17 Dofir sidd dir net onverstänneg, mee verstitt wat de Wëlle vum Här ass. 18 A sief net mat Wäin gedronk, an deem iwwerschësseg ass; awer gefëllt mat dem Geescht; 19 Schwätzt mat Iech selwer a Psalmen a Hymnen a geeschtege Lidder, sangen a maacht Melodien an Ärem Häerz zum Här; 20 Gott an dem Papp ëmmer Merci fir alles am Numm vun eisem Här Jesus Christus; 21 Ënnerlooss iech een dem aneren an der Angscht vu Gott. 22 Frae, ënnerlooss iech ären eegene Mann, wéi dem Här. 23 Well de Mann ass de Kapp vun der Fra, sou wéi de Christus de Kapp vun der Kierch ass: an hien ass de Retter vum Kierper.

146

24 Dofir, wéi d'Kierch dem Christus ënnerworf ass, sou loosst d'Fraen an allem hiren eegene Mann sinn. 25 Mann, gär Är Fraen, sou wéi de Christus och d'Kierch gär huet a sech selwer dofir ginn huet; 26 Fir datt hien et mat der Wäschung vum Waasser duerch d'Wuert helleg a rengegen kann, 27 Fir datt hien et him selwer eng glorräich Kierch presentéiere kéint, ouni Fleck oder Falten oder sou eppes; mä datt et helleg an ouni Feeler soll sinn. 28 Also sollten d'Männer hir Fra gär hunn wéi hiren eegene Kierper. Wien seng Fra gär huet, huet sech selwer gär. 29 Well kee Mënsch huet nach ëmmer säin eegent Fleesch gehaasst; awer ernärt a schätzt et, sou wéi den Här d'Kierch: 30 Well mir si Membere vu sengem Kierper, vu sengem Fleesch a vu senge Schanken. 31 Aus dësem Grond soll e Mann säi Papp a seng Mamm verloossen, a gëtt mat senger Fra verbonnen, a si zwee sollen ee Fleesch sinn. 32 Dëst ass e grousst Geheimnis: awer ech schwätzen iwwer Christus an d'Kierch. 33Loosst awer jidderee vun iech besonnesch seng Fra gär hunn, wéi sech selwer; an d'Fra gesinn, datt si hire Mann respektéiert. KAPITEL 6 1 Kanner, lauschtert Ären Elteren am Här: well dëst ass richteg. 2 Éier däi Papp a Mamm; (wat dat éischt Gebot mat Verspriechen ass;) 3 Fir datt et mat dir gutt geet, an Dir kënnt laang op der Äerd liewen. 4 A Dir Pappen, provozéiert Är Kanner net zu Roserei: awer bréngt se an der Ernärung an der Vermanung vum Här op. 5 Déngschtleeschtungen, sief deenen, déi Är Häre sinn no dem Fleesch, mat Angscht a Zidderen, an der Eenegkeet vun Ärem Häerz, wéi fir Christus; 6 Net mat Augeservice, als Menpleaser; mä als Dénger vu Christus, maachen de Wëlle vu Gott aus dem Häerz; 7 Mat guddem Wëllen Déngscht, wéi dem Här, an net fir Männer: 8 Wësse datt alles gutt wat e Mënsch mécht, datselwecht wäert hien vum Här kréien, egal ob hie Bond oder fräi ass. 9 A Dir Hären, maacht hinnen déiselwecht Saache, verdroen d'Bedrohung: wëssend datt Äre Meeschter och am Himmel ass; et gëtt och kee Respekt vu Persoune mat him. 10 Endlech, meng Bridder, sidd staark am Här, an an der Kraaft vu senger Kraaft. 11 Maacht d'ganz Rüstung vu Gott un, fir datt Dir fäeg sidd géint d'Wëllen vum Däiwel ze stoen. 12 Well mir kämpfen net géint Fleesch a Blutt, mee géint Fürstentum, géint Muechten, géint d'Herrscher vun der Däischtert vun dëser Welt, géint geeschteg Béisheet op héije Plazen. 13 Dofir huelt Iech déi ganz Rüstung vu Gott, fir datt Dir fäeg sidd am béisen Dag ze widderstoen an alles gemaach ze hunn, fir ze stoen. 14Stand also, mat Äre Lenden ëmgëtt mat der Wourecht, an op der Broscht vun der Gerechtegkeet;

Epheser

15 An Är Féiss schued mat der Virbereedung vum Evangelium vum Fridden; 16 Virun allem, huelt d'Schëld vum Glawen, mat deem Dir fäeg sidd all déi brennend Pfeile vun de Béisen ze läschen. 17 An huelt den Helm vun der Erléisung, an d'Schwäert vum Geescht, dat ass d'Wuert vu Gott: 18 Biet ëmmer mat all Gebied an Ukënnegung am Geescht, a waacht dorop mat all Ausdauer an Ufro fir all Hellegen; 19 A fir mech, datt d'Ausso mir ginn kann, fir datt ech mäi Mond fett opmaachen, fir d'Geheimnis vum Evangelium bekannt ze maachen, 20 Fir deen ech en Ambassadeur a Bindungen sinn: fir datt ech dorop couragéiert kënne schwätzen, wéi ech soll schwätzen. 21 Awer fir datt Dir och meng Affäre wësse kënnt, a wéi ech et maachen, wäert den Tychicus, e beléifte Brudder a treie Minister am Här, Iech alles bekannt maachen: 22 Deen ech fir dee selwechten Zweck un Iech geschéckt hunn, fir datt Dir eis Affären kennt, an datt hien Är Häerzer tréischte kéint. 23 Fridde sief de Bridder, a Léift mam Glawen, vu Gott dem Papp an dem Här Jesus Christus. 24 Gnod sief mat all deenen, déi eisen Här Jesus Christus an der Oprechtheet gär hunn. Amen. (An d'Epheser geschriwwen vu Roum, vum Tychicus.)

147

Philippians KAPITEL 1 1 De Paul an den Timotheus, den Dénger vu Jesus Christus, un all déi Hellegen a Christus Jesus, déi zu Philippi sinn, mat de Bëscheef an de Diaken: 2 Gnod sief dir, a Fridden, vu Gott eise Papp, a vum Här Jesus Christus. 3 Ech soen mäi Gott Merci fir all Erënnerung un Iech, 4 Ëmmer an all Gebied vu mir fir Iech all déi Ufro mat Freed, 5 Fir Är Gemeinschaft am Evangelium vum éischten Dag bis elo; 6 Dir sidd zouversiichtlech an dëser Saach, datt deen, deen eng gutt Aarbecht an dir ugefaang huet, et bis den Dag vu Jesus Christus wäert maachen: 7 Och wann et mir gerecht ass, dëst vun iech all ze denken, well ech dech a mengem Häerz hunn; sou wéi souwuel a menge Bindungen, wéi och an der Verteidegung an der Bestätegung vum Evangelium, sidd Dir all Deel vu menger Gnod. 8 Well Gott ass mäi Rekord, wéi vill ech no iech all am Darm vu Jesus Christus verlaangen. 9 An dat bieden ech, datt Är Léift nach ëmmer méi a méi a Wësse an an all Uerteel räich kënnt; 10 Fir datt dir Saachen zoustëmmen, déi excellent sinn; fir datt Dir oprecht an ouni Beleidegung bis zum Dag vu Christus sidd; 11 Gefëllt mat de Friichte vun der Gerechtegkeet, déi vu Jesus Christus sinn, zu Herrlechkeet a Luef vu Gott. 12 Awer ech wollt, datt Dir sollt verstoen, Bridder, datt d'Saachen, déi mir geschitt sinn, éischter op d'Fërderung vum Evangelium gefall sinn; 13 Also datt meng Bindungen a Christus am ganze Palais an op allen anere Plazen manifestéiert sinn; 14 A vill vun de Bridder am Här, déi zouversiichtlech duerch meng Bindungen wuessen, si vill méi fett d'Wuert ouni Angscht ze schwätzen. 15 E puer priedegen de Christus och vu Näid a Sträit; an e puer och vu gudde Wëllen: 16 Dee priedegt de Christus vu Sträit, net oprecht, a menge Bindungen bäidroen: 17 Awer déi aner vu Léift, wëssend datt ech fir d'Verteidegung vum Evangelium gesat sinn. 18 Wat dann? trotzdem, op all Manéier, sief et an der Virstellung oder an der Wourecht, gëtt de Christus gepriedegt; an ech freeën mech dorun, jo, a wäert mech freeën. 19 Well ech weess, datt dëst zu menger Erléisung duerch Äert Gebied an d'Versuergung vum Geescht vu Jesus Christus wäert ëmgoen, 20 Laut menger éierlecher Erwaardung a menger Hoffnung, datt ech mech an näischt wäert schummen, mä datt mat aller Fräiheet, wéi ëmmer, och elo de Christus a mengem Kierper vergréissert gëtt, sief et duerch Liewen oder duerch Doud. 21 Fir mech ass ze liewen Christus, a stierwen ass Gewënn. 22 Awer wann ech am Fleesch liewen, ass dat d'Fruucht vu menger Aarbecht: awer wat ech wäert wielen, weess ech net.

148

23 Well ech sinn an enger Schwieregkeet tëscht zwee, ech hunn e Wonsch ze verloossen a mam Christus ze sinn; wat ass vill besser: 24 Trotzdem ass fir Iech méi néideg fir am Fleesch ze bleiwen. 25 An ech hunn dëst Vertrauen, ech weess, datt ech bei Iech all bleiwen a weiderfuere fir Är Fortsetzung a Freed vum Glawen; 26 Fir datt Är Freed am Jesus Christus fir mech méi reichend ka sinn, andeems ech erëm bei Iech kommen. 27 Loosst Äert Gespréich nëmme sinn, wéi et dem Evangelium vu Christus gëtt: datt egal ob ech kommen an dech gesinn, oder soss fehlt sinn, ech vun Äre Affären héieren, datt Dir an engem Geescht séier stitt, mat engem Verstand zesummen fir de Glawen. vum Evangelium; 28 An näischt erschreckt vun Äre Géigner: wat fir si e evident Zeeche vun der Verléierung ass, awer fir Iech vun der Erléisung an déi vu Gott. 29 Fir iech gëtt et am Numm vu Christus ginn, net nëmmen un him ze gleewen, mee och fir säi Wuel ze leiden; 30 Hunn dee selwechte Konflikt, deen dir a mir gesinn hutt, an elo héiert a mir ze sinn. KAPITEL 2 1 Wann et also eng Trouscht a Christus gëtt, wann iergendeng Komfort vu Léift, wann iergendeng Gemeinschaft vum Geescht, wann iergendeen Darm a Barmhäerzegkeet, 2 Erfëllt dir meng Freed, datt dir gleichgesinn sidd, déi selwecht Léift hutt, eens, aus engem Sënn. 3Loosst näischt duerch Sträit oder Wahnsinn gemaach ginn; awer an der Nidderegkeet vum Geescht loosst all aner besser wéi sech selwer schätzen. 4 Kuckt net all Mënsch op seng eege Saachen, mee all Mënsch och op d'Saache vun aneren. 5 Loosst dëse Geescht an dir sinn, deen och a Christus Jesus war: 6 Deen, a Form vu Gott, huet geduecht datt et kee Raub ass fir Gott gläich ze sinn: 7 Awer huet sech kee Ruff gemaach, an huet d'Form vun engem Knecht op him geholl, a gouf an der Ähnlechkeet vu Männer gemaach: 8 A wéi hien an der Moud als Mann fonnt gouf, huet hie sech benodeelegt a gouf bis zum Doud gehorsam, och zum Doud vum Kräiz. 9 Dofir huet Gott hien och héich eropgesat, an him en Numm ginn, deen iwwer all Numm ass: 10 Datt am Numm vum Jesus all Knéi soll béien, vu Saachen am Himmel, a Saachen op der Äerd, a Saachen ënner der Äerd; 11 An datt all Zong soll zouginn, datt de Jesus Christus Här ass, zu Herrlechkeet vu Gott dem Papp. 12 Dofir, meng Léifsten, wéi Dir ëmmer gefollegt hutt, net wéi a menger Präsenz nëmmen, awer elo vill méi a menger Verontreiung, schafft Är eegen Erléisung mat Angscht a Zidderen. 13 Well et ass Gott, deen an dir schafft souwuel fir ze wëllen an ze maachen vu sengem gudde Genoss. 14 Maacht alles ouni ze räissen an ze streiden: 15 Fir datt Dir schëlleg an harmlos sidd, d'Jongen vu Gott, ouni Strof, an der Mëtt vun enger kromme a perverser Natioun, ënner där Dir schéngen wéi Luuchten an der Welt;

Philippians

16 D'Wuert vum Liewen halen; fir datt ech mech um Dag vu Christus freeën, datt ech net vergeblech gelaf sinn, an net vergeblech geschafft hunn. 17 Jo, a wann ech op d'Opfer an den Déngscht vun Ärem Glawen ugebuede ginn, freeën ech mech a freeë mech mat Iech all. 18 Fir déi selwecht Ursaach maacht Dir och Freed, a freet Iech mat mir. 19 Awer ech vertrauen op den Här Jesus, fir den Timotheus kuerz bei Iech ze schécken, fir datt ech och gutt tréischte kënnen, wann ech Äre Staat kennen. 20 Well ech hu kee Mënsch, deen ähnlech ass, deen natierlech ëm däi Staat këmmert. 21 Well all sichen hir eege, net déi Saachen, déi dem Jesus Christus sinn. 22 Awer Dir wësst de Beweis vun him, datt hien als Jong mam Papp mat mir am Evangelium gedéngt huet. 23 Dofir hoffen ech elo ze schécken, soubal ech gesinn, wéi et mat mir geet. 24 Awer ech vertrauen op den Här, datt ech och selwer kuerz kommen. 25 Ech hunn awer ugeholl, datt et néideg ass, Iech Epaphroditus ze schécken, mäi Brudder, a Begleeder an der Aarbecht, a Matbierger, awer Äre Messenger, an deen, dee meng Wënsch gesuergt huet. 26 Well hien huet no iech all verlaangt, a war voller Schwieregkeet, well Dir héieren hutt, datt hie krank gewiescht wier. 27 Well hie war wierklech krank bis zum Doud: awer Gott huet him Barmhäerzegkeet gemaach; an net nëmmen op hien, mee och op mech, fir datt ech net Leed op Leed hunn. 28 Ech hunn him also ëmsou méi virsiichteg geschéckt, fir datt, wann dir hien erëm gesitt, dir freet, an datt ech manner traureg sinn. 29 Kritt hien also an den Här mat all Freed; an halen esou am Ruff: 30 Well fir d'Aarbecht vu Christus war hien no beim Doud, net iwwer säi Liewen, fir Äert Mangel u Service fir mech ze liwweren.

deen ech de Verloscht vun alle Saachen erlidden hunn, a zielen se awer nëmmen Dung, fir datt ech Christus gewannen, 9 An an him fonnt ginn, net meng eege Gerechtegkeet ze hunn, déi vum Gesetz ass, mee déi duerch de Glawe vu Christus ass, d'Gerechtegkeet, déi vu Gott duerch Glawen ass: 10 Fir datt ech hie kennen an d'Kraaft vu senger Operstéiungszeen, an d'Gemeinschaft vu senge Leiden, konform zu sengem Doud gemaach ginn; 11 Wann ech op iergendeng Manéier op d'Operstéiungszeen vun den Doudegen erreechen. 12 Net wéi wann ech schonn erreecht hunn, entweder scho perfekt waren: mee ech verfollegen, wann ech dat begräifen kann, fir wat ech och vu Christus Jesus erfaasst sinn. 13 Bridder, ech zielen mech net fir gefaangen ze hunn: awer dës Saach maachen ech, déi Saachen ze vergiessen, déi hannendrun sinn, a kommen op déi Saachen, déi virdru sinn, 14 Ech drécken op d'Mark fir de Präis vum héije Ruff vu Gott a Christus Jesus. 15 Loosst eis also, sou vill wéi perfekt sinn, esou bedéngt sinn: a wann Dir iergendeppes anescht sidd, da wäert Gott Iech dat och opdecken. 16 Trotzdem, wou mir scho erreecht hunn, loosst eis mat der selwechter Regel goen, loosst eis datselwecht denken. 17 Bridder, sief Unhänger vu mir zesummen, a markéiert déi, déi wandelen, sou wéi Dir eis fir e Beispill hutt. 18 (Fir vill Spadséiergank, vun deenen ech dir dacks gesot hunn, an elo soen dir souguer weinen, datt si d'Feinde vum Kräiz vu Christus sinn: 19 Wien säin Enn d'Zerstéierung ass, deem säi Gott hire Bauch ass, an deem seng Herrlechkeet an hirer Schimmt ass, déi op ierdesch Saachen denken.) 20 Fir eis Gespréich ass am Himmel; vu wou mir och no de Retter sichen, den Här Jesus Christus: 21 Dee wäert eise béise Kierper änneren, fir datt et wéi säi glorräiche Kierper geformt ka ginn, no der Aarbecht, duerch déi hien fäeg ass souguer alles fir sech selwer z'ënnerwerfen.

KAPITEL 3

KAPITEL 4

1 Endlech, meng Bridder, freet Iech am Här. Déi selwecht Saache fir Iech ze schreiwen, fir mech ass wierklech net schlëmm, awer fir Iech ass et sécher. 2 Passt op fir Hënn, passt op fir béis Aarbechter, passt op fir d'Konzisioun. 3 Well mir sinn d'Beschneidung, déi Gott am Geescht unzebidden, a sech a Christus Jesus freeën, a kee Vertrauen an d'Fleesch hunn. 4 Och wann ech och Vertrauen an d'Fleesch hunn. Wann en anere Mann denkt datt hien huet wat hien op d'Fleesch vertraue kann, ech méi: 5 Den aachten Dag beschneiden, aus dem Stamm vun Israel, vum Stamm Benjamin, en Hebräesch vun den Hebräer; wéi d'Gesetz beréieren, e Pharisäer; 6 Betreffend Äifer, Verfollegung vun der Kierch; d'Gerechtegkeet beréieren, déi am Gesetz ass, onbestänneg. 7 Awer wat Saache fir mech Gewënn waren, déi hunn ech Verloscht fir Christus gezielt. 8 Jo ouni Zweifel, an ech zielen alles ausser Verloscht fir d'Exzellenz vum Wësse vu Christus Jesus, mäin Här: fir

1 Dofir, meng Bridder, déi gär beléift sinn a verlaangt hunn, meng Freed a Kroun, also stoe fest am Här, meng léif Léifsten. 2 Ech bieden den Euodias, an ech bieden dem Syntyche, datt si am Här vum selwechte Geescht sinn. 3 An ech bieden dech och, richtege Joch, hëlleft deene Fraen, déi mat mir am Evangelium geschafft hunn, och mam Clement, a mat anere menge Matbierger, deenen hir Nimm am Buch vum Liewen sinn. 4 Freet Iech ëmmer um Här: an erëm soen ech: Freet Iech. 5 Loosst Är Moderatioun fir all Männer bekannt sinn. Den Här ass bei der Hand. 6 Passt op fir näischt; awer an all Saach duerch Gebied an Ukënnegung mat Thanksgiving loosst Är Ufroe Gott bekannt ginn. 7 An de Fridde vu Gott, deen all Verständnis iwwerschreift, wäert Är Häerzer a Verstand duerch Christus Jesus behalen.

149

Philippians

8 Schlussendlech, Bridder, wat och ëmmer d'Saache wouer sinn, alles wat éierlech ass, alles wat gerecht ass, alles wat reng ass, wat och ëmmer léif ass, wat och gutt ass; wann et eng Tugend gëtt, a wann et Lob gëtt, denkt un dës Saachen. 9 Déi Saachen, déi Dir souwuel geléiert, a kritt hutt, an héieren a gesinn a mir, maacht: an de Gott vum Fridden wäert mat Iech sinn. 10 Awer ech hu mech immens am Här gefreet, datt elo endlech Är Betreiung vu mir erëm geflücht ass; wou Dir och virsiichteg waart, awer Dir hutt Geleeënheet gefeelt. 11 Net datt ech a Respekt vu Mangel schwätzen: well ech hunn geléiert, a wéi engem Zoustand ech sinn, domat zefridden ze sinn. 12 Ech weess souwuel wéi ech vernoléissegt ginn, an ech weess wéi ech iwwerflësseg sinn: iwwerall an an allem sinn ech opgefuerdert souwuel voll ze sinn wéi och hongereg ze sinn, souwuel ze vill wéi an Nout ze leiden. 13 Ech kann alles duerch Christus maachen, wat mech stäerkt. 14 Trotzdem hutt Dir gutt gemaach, datt Dir mat menger Leed kommunizéiert hutt. 15 Elo wësst Dir och de Philipper, datt am Ufank vum Evangelium, wéi ech vu Mazedonien fortgaang sinn, keng Kierch mat mir kommunizéiert huet wéi d'Genken an d'Empfangen ugeet, awer nëmmen Dir. 16 Well och zu Thessalonika hutt dir nach eng Kéier op meng Noutwendegkeet geschéckt. 17 Net well ech e Kaddo wënschen: mee ech wënschen Uebst, déi op Äre Kont abound kann. 18 Awer ech hunn alles, an et ass vill: Ech si voll, well ech vum Epaphroditus d'Saache kritt hunn, déi vun Iech geschéckt goufen, e Geroch vun engem séissen Geroch, en Opfer, dat akzeptabel ass, Gott gefält. 19 Awer mäi Gott wäert all Är Bedierfnesser erfëllen no sengem Räichtum a Herrlechkeet vu Christus Jesus. 20 Elo Gott an eisem Papp sief Herrlechkeet fir ëmmer an ëmmer. Amen. 21 Salut all Hellegen a Christus Jesus. D'Bridder, déi mat mir sinn, begréissen dech. 22 All déi Hellegen begréissen Iech, virun allem déi, déi aus dem Caesar sengem Haus sinn. 23 D'Gnod vun eisem Här Jesus Christus sief mat iech all. Amen. (An de Philippians geschriwwen vu Roum, vum Epaphroditus.)

150

Kolosser

22 Am Kierper vu sengem Fleesch duerch den Doud, fir Iech helleg an onbeschëllegt an unreprovable a seng Aen ze presentéieren: 23 Wann dir weider am Glawe gegrënnt a festgeluecht sidd, an net vun der Hoffnung vum Evangelium bewegt sidd, wat dir héieren hutt, an dat fir all Kreatur gepriedegt gouf, déi ënner dem Himmel ass; vun deem ech Paul zum Minister gemaach ginn; 24 Deen elo a mengem Leed fir dech freet, a fëllt dat, wat hannert de Leed vu Christus a mengem Fleesch ass, fir säi Kierper, dat ass d'Kierch: 25 Vun deem sinn ech zu engem Minister gemaach ginn, no der Dispens vu Gott, déi mir fir Iech ginn ass, fir d'Wuert vu Gott ze erfëllen; 26 Och d'Geheimnis, dat vun Zäiten a vu Generatioune verstoppt war, awer elo fir seng Hellegen manifestéiert ass: 27 Wien Gott bekannt gemaach huet, wat de Räichtum vun der Herrlechkeet vun dësem Geheimnis ënnert den Heiden ass; wat ass de Christus an dir, d'Hoffnung vun der Herrlechkeet: 28 Dee mir priedegen, all Mënsch warnen an all Mënsch an all Wäisheet léieren; fir datt mir all Mënsch perfekt a Christus Jesus presentéiere kënnen: 29 Wourop ech och schaffen, a striewen no senger Aarbecht, déi a mir mächteg schafft.

KAPITEL 1 1 De Paul, en Apostel vu Jesus Christus duerch de Wëlle vu Gott, an den Timotheus eise Brudder, 2 Den Hellegen an déi treie Bridder a Christus, déi zu Kolosse sinn: Gnod si fir Iech a Fridden vu Gott, eisem Papp an dem Här Jesus Christus. 3 Mir soen Gott an dem Papp vun eisem Här Jesus Christus Merci, a bieden ëmmer fir dech, 4 Well mir vun Ärem Glawen u Christus Jesus héieren hunn, a vun der Léift, déi dir zu all den Hellegen hutt, 5 Fir d'Hoffnung, déi fir Iech am Himmel geluecht ass, vun deem Dir am Wuert vun der Wourecht vum Evangelium héieren hutt; 6 Wat bei Iech komm ass, wéi et an der ganzer Welt ass; a bréngt Uebst eraus, wéi et och an Iech mécht, zënter dem Dag wou Dir dovun héieren hutt, a wousst d'Gnod vu Gott a Wourecht: 7 Wéi dir och geléiert hutt vum Epafras, eisem léiwe Matknecht, dee fir Iech e treie Minister vu Christus ass; 8 Deen eis och Är Léift am Geescht erkläert huet. 9 Aus dësem Grond hale mir och, zënter dem Dag, wou mir et héieren hunn, net op fir Iech ze bieden, an ze wënschen, datt Dir mat der Wësse vu sengem Wëllen an all Wäisheet a geeschtege Verständnis gefëllt sidd; 10 Fir datt Dir würdeg vum Här zu all Wënsch spadséiere kënnt, fruchtbar an all gudder Aarbecht ze sinn, an d'Wëssen vu Gott erhéijen; 11 Mat all Muecht gestäerkt, laut senger glorräicher Kraaft, fir all Gedold a Laangleed mat Freed; 12 Merci dem Papp, deen eis begéint huet fir Deel vun der Ierfschaft vun den Hellegen am Liicht ze sinn: 13 Wien huet eis aus der Muecht vun der Däischtert befreit, an huet eis an d'Kinnekräich vu sengem léiwe Jong iwwersat: 14 An deem mir d'Erléisung duerch säi Blutt hunn, och d'Verzeiung vu Sënnen: 15 Wien ass d'Bild vum onsichtbare Gott, den Éischtgebuerenen vun all Kreatur: 16 Fir duerch him goufen all Saachen erschaf, déi am Himmel sinn, an déi op der Äerd sinn, siichtbar an onsichtbar, egal ob et Trounen, oder Herrschaften, oder Fürstentum oder Muechten sinn: alles gouf vun him geschaf a fir hien: 17 An hien ass virun allem, an duerch him besteet alles. 18 An hien ass de Kapp vum Kierper, der Kierch: deen den Ufank ass, den Éischtgebuerenen aus den Doudegen; datt hien an allem d'Virrang hätt. 19 Well et huet dem Papp gefall, datt an him all Fülle wunne sollt; 20 An, nodeems hien duerch d'Blutt vu sengem Kräiz Fridde gemaach huet, duerch him alles mat sech selwer ze versöhnen; vun him, ech soen, ob se Saachen op der Äerd sinn, oder Saachen am Himmel. 21 An Dir, déi iergendwann duerch béis Wierker ausernee waren a Feinde an Ärem Geescht, awer elo huet hien versöhnt

KAPITEL 2 1 Well ech hätt gär datt Dir wousst, wat fir ee grousse Konflikt ech fir Iech a fir si zu Laodicea hunn, a fir sou vill, déi mäi Gesiicht net am Fleesch gesinn hunn; 2 Fir datt hir Häerzer getréischt kënne ginn, an der Léift zesummegestréckt ginn, an all Räichtum vun der voller Versécherung vum Verständnis, fir d'Unerkennung vum Geheimnis vu Gott, a vum Papp a vu Christus; 3 An deem sinn all Schätz vu Wäisheet a Wëssen verstoppt. 4 An dat soen ech, fir datt kee Mënsch dech mat verlockende Wierder sollt verféieren. 5 Well och wann ech am Fleesch fehlt sinn, sinn ech awer mat dir am Geescht, freeën mech a kucken Är Uerdnung an d'Stäerklechkeet vun Ärem Glawen u Christus. 6 Wéi dir also de Christus Jesus den Här ugeholl hutt, esou wandert dir an him: 7 Wuerzelt an opgebaut an him, an am Glawen etabléiert, wéi dir geléiert giff, abounding do mat Thanksgiving. 8 Passt op, datt kee Mënsch dech duerch Philosophie an ëmsoss Bedruch verwinnt, no der Traditioun vu Männer, no de Rudimenter vun der Welt, an net no Christus. 9 Well an him wunnt all d'Fülle vun der Gottheet kierperlech. 10 An dir sidd komplett an him, deen de Kapp vun all Fürstentum a Muecht ass: 11 An deem dir och mat der Beschneidung, déi ouni Hänn gemaach gëtt, beschneid sidd, fir de Kierper vun de Sënne vum Fleesch duerch d'Besneidung vu Christus ofzeleeën: 12 Mat him an der Daf begruewen, an deem dir och mat him opgestan sidd duerch de Glawe vun der Operatioun vu Gott, deen hien aus den Doudegen operstanen huet. 13 An du, dout an denge Sënnen an der Onbeschneidung vun Ärem Fleesch, huet hien zesumme mat him beliewt, andeems hien Iech all Schold verginn huet;

151

Kolosser

14 D’Handschrëft vun den Uerderen, déi géint eis waren, ausblosen, déi eis dogéint war, an huet et aus dem Wee geholl, an et op säi Kräiz nagelt; 15 An hien huet d'Fürstentum an d'Muecht verwinnt, hien huet se offen gewisen, an huet iwwer si triumphéiert. 16 Looss kee Mënsch dech also a Fleesch, oder am Gedrénks, oder am Respekt vun engem Feierdag, oder vum Neimound, oder vun de Sabbatsdeeg beurteelen: 17 Déi sinn e Schied vun Saachen ze kommen; mä de Kierper ass vu Christus. 18 Looss kee Mënsch dech vun Ärer Belounung verféieren an enger fräiwëlleger Demut an der Verehrung vun Engelen, an d'Saache intrudéieren, déi hien net gesinn huet, vergeblech vu sengem Fleesch Verstand opgeblosen, 19 An net de Kapp ze halen, aus deem de ganze Kierper duerch Gelenker a Bänner, déi Ernärung gedéngt hunn, an zesumme strécken, erhéicht mat der Erhéijung vu Gott. 20 Dofir, wann dir mat Christus dout sidd aus de Rudimenter vun der Welt, firwat, wéi wann Dir an der Welt wunnt, sidd Dir ënner Uerderen ënnerworf, 21 (Touch net; schmaacht net; handhabt net; 22 Déi all solle mat der Verwäertung ëmkommen;) no de Geboter an Léier vu Mënschen? 23 Wat d'Saache wierklech e Wäisheet hunn an der Verehrung an der Demut an der Vernoléissegkeet vum Kierper; net zu all Éier fir d'Zefriddenheet vum Fleesch.

14 A virun allem dës Saache setzen op Charity, déi d'Bindung vun der Perfektioun ass. 15 A loosst de Fridde vu Gott an Ären Häerzer regéieren, zu deem Dir och an engem Kierper geruff sidd; a sidd dankbar. 16 Loosst d'Wuert vu Christus an dir räich an all Wäisheet wunnen; Léier a vermanen een aneren a Psalmen a Hymnen a geeschtege Lidder, sangen mat Gnod an Ären Häerzer zum Här. 17 A wat dir a Wuert oder a Wierklechkeet maacht, maacht alles am Numm vum Här Jesus, an dankt Gott an de Papp duerch him. 18 Frae, ënnerlooss iech deng eegene Mann, sou wéi et am Här passt. 19 Männer, hu gär Är Fraen, a sidd net bitter géint si. 20 Kanner, gefollegt Ären Elteren an allem: well dat ass dem Här gutt. 21 Pappen, provozéiert Är Kanner net zu Roserei, fir datt se net decouragéiert ginn. 22 Déngschtleeschtungen, lauschtert an allem Är Hären no dem Fleesch; net mat eyeservice, als menpleasers; awer an der Eenegkeet vum Häerz, Gott Angscht: 23 A wat Dir maacht, maacht et häerzlech, wéi zum Här, an net fir d'Mënsche; 24 Wësse datt Dir vum Här d'Belounung vun der Ierfschaft kritt: well Dir den Här Christus déngt. 25 Awer deen, dee falsch mécht, kritt fir dat Onrecht, wat hie gemaach huet: an et gëtt kee Respekt vu Persounen.

KAPITEL 3

KAPITEL 4

1 Wann dir dann mat Christus opgestan sidd, sicht déi Saachen, déi uewen sinn, wou de Christus op der rietser Hand vu Gott sëtzt. 2 Setzt Är Häerzen op Saachen uewen, net op Saachen op der Äerd. 3 Well Dir sidd dout, an Äert Liewen ass mat Christus a Gott verstoppt. 4 Wann de Christus, deen eist Liewen ass, erschéngt, da solls du och mat him an Herrlechkeet erschéngen. 5 Stierf also Är Memberen, déi op der Äerd sinn; Zucht, Onreinheet, ongewéinlech Häerzen verbonnen, béis Begeeschterung, a Covetousness, wat Idolatrie ass: 6 Fir déi Saache kënnt d'Roserei vu Gott op d'Kanner vun der Ongehorsamkeet: 7 An deem Dir och eng Zäit gaang sidd, wéi Dir an hinnen gelieft hutt. 8 Awer elo hutt Dir och all dës ofgeschaaft; Roserei, Roserei, Béiswëlleg, Gotteslästerung, dreckeg Kommunikatioun aus Ärem Mond. 9 Lie net engem aneren, well Dir den ale Mann mat sengen Doten ofgesot hutt; 10 An hunn den neie Mënsch ugedoen, deen a Wëssen erneiert gëtt nom Bild vun deem, deen hien erschaf huet: 11 Wou et weder Griichesch nach Judd, Beschneidung nach Onbeschneidung, Barbar, Scythian, Bindung nach fräi ass: awer Christus ass alles an an allem. 12 Gitt also op, wéi déi gewielte vu Gott, helleg a beléifte, Darm vu Barmhäerzegkeet, Frëndlechkeet, Bescheidenheet vum Verstand, Mëllegkeet, Laangleed; 13 Verzeien een aneren, a verzeien een aneren, wann iergendeen e Sträit géint iergendeen huet: esou wéi de Christus Iech verginn huet, sou maacht Dir och.

1 Häre, gitt Är Dénger dat, wat gerecht a gläich ass; wëssend datt Dir och e Meeschter am Himmel hutt. 2 Fuert weider am Gebied, a kuckt an deemselwechte mat Danksägung; 3 An och fir eis bieden, datt Gott eis eng Dier vun der Ausso opmaache géif, fir d'Geheimnis vu Christus ze schwätzen, fir deen ech och a Bänn sinn: 4 Fir datt ech et manifestéiere kann, wéi ech soll schwätzen. 5 Walk a Wäisheet vis-à-vis vun deenen, déi dobausse sinn, erléist d'Zäit. 6 Loosst Är Ried ëmmer mat Gnod sinn, mat Salz gewürzt, fir datt Dir wësse kënnt, wéi Dir all Mënsch äntweren sollt. 7 De ganze Staat soll den Tychicus iech soen, deen e beléifte Brudder ass, an e treie Minister a Matknecht am Här: 8 Deen ech fir dee selwechten Zweck un Iech geschéckt hunn, fir datt hien Äert Verméigen kennen an Är Häerzer tréischten; 9 Mam Onesimus, engem treien a beléifte Brudder, deen ee vun iech ass. Si sollen Iech alles bekannt maachen, wat hei gemaach gëtt. 10 Den Aristarchus, mäi Matgefangen, begréissen Iech, an de Marcus, dem Barnabas säi Schwëster säi Jong, (a beréiert deen Dir Geboter kritt hutt: wann hien bei dech kënnt, empfänkt hien;) 11 An de Jesus, dee Justus genannt gëtt, déi aus der Beschneidung sinn. Dëst sinn nëmme meng Matbierger zum Räich vu Gott, déi fir mech e Komfort waren. 12 Epaphras, deen ee vun iech ass, en Dénger vu Christus, begréissen Iech, a schafft ëmmer häerzlech fir Iech a

152

Kolosser

Gebieder, fir datt Dir perfekt a komplett kënnt an all de Wëlle vu Gott. 13 Well ech droen him Rekord, datt hien e groussen Äifer fir Iech huet, an déi, déi zu Laodicea sinn, an si zu Hierapolis. 14 De Luke, de léiwen Dokter, an den Demas begréissen Iech. 15 Grüsst d'Bridder, déi zu Laodicea sinn, an d'Nymphas, an d'Kierch, déi a sengem Haus ass. 16 A wann dëse Bréif ënnert Iech gelies gëtt, suergt dofir datt et och an der Kierch vun de Laodiceans gelies gëtt; an datt Dir och d'Bréif aus Laodicea liesen. 17 A sot zum Archippus: Opgepasst op de Ministère, deen Dir am Här kritt hutt, datt Dir se erfëllt. 18 D'Begréissung vun der Hand vu mir Paul. Erënneren meng Obligatiounen. Gnod sief mat dir. Amen. (Vu Roum bis Kolosser vum Tychicus an Onesimus geschriwwen.)

153

1 Thessaloniker

verantwortlech wieren, hu mir Iech d'Evangelium vu Gott gepriedegt. 10 Dir sidd Zeien, a Gott och, wéi helleg a gerecht an onbeschëllegt mir eis ënner iech behuelen, déi gleewen: 11 Wéi dir wësst, wéi mir jidderee vun iech gefuerdert a getréischtert a belaascht hunn, wéi e Papp seng Kanner mécht, 12 Dass dir würdeg vu Gott trëppelt, deen dech a säi Räich an d'Herrlechkeet geruff huet. 13 Dofir soen mir Gott och ouni ophalen Merci, well wann dir d’Wuert vu Gott kritt hutt, dat dir vun eis héieren hutt, hutt dir et net als d’Wuert vu Mënsche kritt, mee wéi et an der Wourecht ass, d’Wuert vu Gott, dat effektiv schafft och an dir, déi gleewen. 14 Well dir, Bridder, sidd Unhänger vun de Kierche vu Gott ginn, déi a Judéa a Christus Jesus sinn: well dir och gelidden hutt wéi Saachen vun Ären eegene Landsleit, sou wéi se vun de Judden hunn: 15 Déi souwuel den Här Jesus an hir Prophéiten ëmbruecht hunn, an eis verfollegt hunn; a si gefällt Gott net, a si géint all Mënsch: 16 Verbueden eis mat den Heiden ze schwätzen, fir datt si gerett ginn, fir ëmmer hir Sënnen ze fëllen: well d'Roserei ass bis zum Schluss iwwer si komm. 17 Awer mir, Bridder, déi fir eng kuerz Zäit a Presenz, net am Häerz, vun Iech ofgeholl gi sinn, hu méi iwwerflësseg probéiert Äert Gesiicht mat groussem Wonsch ze gesinn. 18 Dofir wiere mir bei Iech komm, och ech Paul, ëmmer erëm; mee de Satan huet eis behënnert. 19 Fir wat ass eis Hoffnung, oder Freed, oder Kroun vu Freed? Sidd Dir och net an der Presenz vun eisem Här Jesus Christus bei sengem Komm? 20 Well dir sidd eis Herrlechkeet a Freed.

KAPITEL 1 1 Paul, a Silvanus, an Timotheus, un d’Kierch vun den Thessaloniker, déi a Gott de Papp an am Här Jesus Christus ass: Gnod si fir Iech, a Fridden, vu Gott, eisem Papp, an dem Här Jesus Christus. 2 Mir soen Gott ëmmer Merci fir Iech all, ernimmen Iech an eise Gebieder; 3 Erënnert ouni ophalen Är Aarbecht vum Glawen, an Aarbecht vu Léift, a Gedold vun der Hoffnung an eisem Här Jesus Christus, an der Ae vu Gott an eisem Papp; 4 Wësst Dir, léif Bridder, Är Wiel vu Gott. 5 Fir eist Evangelium ass Iech net nëmme mat Wuert komm, awer och a Kraaft, an am Hellege Geescht, a vill Versécherung; wéi dir wësst, wéi eng Aart vu Männer mir ënner iech waren, fir deng Wuel. 6 An Dir sidd Unhänger vun eis a vum Här ginn, nodeems Dir d'Wuert a vill Leed kritt hutt, mat Freed vum Hellege Geescht: 7 Also, datt Dir Beispiller fir all déi, déi a Mazedonien an Achaia gleewen. 8 Well vun dir huet d'Wuert vum Här net nëmmen a Mazedonien an Achaia geklongen, mä och op all Plaz ass Äre Glawen un Gott aus dem Ausland verbreet; fir datt mir näischt brauchen ze schwätzen. 9 Fir si selwer weisen eis, wéi eng Aart a Weis fir anzegoen mir Iech haten, a wéi Dir zu Gott vun Idolen ëmgedréit huet, fir de liewege a richtege Gott ze déngen; 10 A fir säi Jong aus dem Himmel ze waarden, deen hien aus den Doudegen operstanen huet, och de Jesus, deen eis vun der kommend Roserei befreit huet.

KAPITEL 3 1 Dofir, wa mir net méi konnten ophalen, hu mir et gutt geduecht, zu Athen eleng ze loossen; 2 An huet den Timotheus, eise Brudder, a Gottes Déngscht, an eise Matbierger am Evangelium vu Christus geschéckt, fir dech opzebauen an dech iwwer däi Glawen ze tréischten: 3 Datt kee Mënsch vun dëse Beleidegungen bewegt soll ginn: well Dir wësst selwer, datt mir dozou ernannt sinn. 4 Well wierklech, wa mir bei Iech waren, hu mir Iech virdru gesot, datt mir d'Tribulatioun solle leiden; och wéi et geschitt ass, an Dir wësst. 5 Aus dësem Grond, wéi ech net méi verhale konnt, hunn ech geschéckt fir Äert Glawen ze kennen, fir datt net duerch e puer Mëttelen de Versucher dech versucht huet, an eis Aarbecht ëmsoss ass. 6 Awer elo, wéi den Timotheus vun dir bei eis komm ass, an eis gutt Noriichte vun Ärem Glawen a Charity bruecht huet, an datt Dir ëmmer gutt Erënnerung un eis hutt, a wënscht eis ganz ze gesinn, wéi mir Iech och gesinn: 7 Dofir, Bridder, mir goufen iwwer Iech an all eis Leed an Nout vun Ärem Glawen getréischt: 8Fir elo liewen mir, wann dir séier am Här stitt. 9 Fir wat fir ee Merci kënne mir Gott nach eng Kéier fir Iech ausginn, fir all d'Freed, mat där mir eis fir Är Wuel virun eisem Gott freeën; 10 Nuets an Dag bidden extrem vill, fir datt mir Äert Gesiicht gesinn, an dat kéint perfektionéieren, wat an Ärem Glawen feelt?

KAPITEL 2 1 Fir Iech selwer, Bridder, wësst eis Entrée bei Iech, datt et net ëmsoss war: 2 Awer och no deem mir virdru gelidden haten a mir schumme gefrot goufen, wéi Dir wësst, zu Philippi, ware mir fett an eisem Gott fir Iech d'Evangelium vu Gott mat vill Sträit ze schwätzen. 3 Fir eis Uruff war net vu Bedruch, nach vun Onreinheet, nach a Schëlleg: 4 Awer wéi mir vu Gott erlaabt waren an d'Evangelium vertrauen ze ginn, och esou schwätze mir; net als Freed Männer, mee Gott, deen eis Häerzer probéiert. 5 Well weder zu all Moment hu mir flattéierend Wierder benotzt, wéi Dir wësst, nach eng Cloak vu Géigner; Gott ass Zeien: 6 Och net vu Männer hu mir d'Herrlechkeet gesicht, weder vun iech, nach vun deenen aneren, wa mir als Apostele vu Christus belaascht kënne gewiescht sinn. 7 Awer mir ware sanft ënner Iech, och wéi eng Infirmière hir Kanner schätzt: 8 Also, well mir häerzlech vun Iech gär hunn, ware mir gewëllt Iech net nëmmen d'Evangelium vu Gott matgedeelt ze hunn, awer och eis eege Séilen, well Dir eis léif war. 9 Well dir denkt drun, Bridder, eis Aarbecht an eis Trauer: fir Nuecht an Dag ze schaffen, well mir keng vun iech

154

1 Thessaloniker

KAPITEL 5

11 Elo Gott selwer an eise Papp, an eisen Här Jesus Christus, leet eise Wee op Iech. 12 An den HÄR mécht dech méi an iwwerflësseg an der Léift, een zu engem aneren, a fir all Mënsch, sou wéi mir et zu Iech maachen: 13 Bis zum Enn kann hien Är Häerzer, déi onbestänneg an der Hellegkeet viru Gott, och eise Papp, feststellen, beim Kommen vun eisem Här Jesus Christus mat all sengen Hellegen.

1 Awer vun den Zäiten an de Joreszäiten, Bridder, Dir braucht net, datt ech Iech schreiwen. 2 Fir Iech selwer wësst perfekt, datt den Dag vum Här esou wéi en Déif an der Nuecht kënnt. 3 Well wa se soen: Fridden a Sécherheet; da kënnt plötzlech Zerstéierung op si, wéi Gebuert op eng Fra mat Kand; a si wäerten net entkommen. 4 Awer Dir, Bridder, sidd net an der Däischtert, datt deen Dag Iech als Déif iwwerhëlt. 5 Dir sidd all d'Kanner vum Liicht, an d'Kanner vum Dag: mir sinn net vun der Nuecht, nach vun der Däischtert. 6 Dofir loosst eis net schlofen, wéi déi aner; awer loosst eis kucken a sober sinn. 7 Fir déi, déi schlofen, schlofen an der Nuecht; an déi, déi gedronk sinn, sinn an der Nuecht gedronk. 8 Awer loosst eis, déi vum Dag sinn, nüchtern sinn, d'Brustschëld vu Glawen a Léift undoen; a fir en Helm, d'Hoffnung vun der Erléisung. 9 Well Gott huet eis net zur Roserei ernannt, mee fir Erléisung vun eisem Här Jesus Christus ze kréien, 10 Dee fir eis gestuerwen ass, datt, egal ob mir erwächen oder schlofen, mir solle mat him zesumme liewen. 11 Dofir tréischt dech zesummen, a baut géigesäiteg op, wéi och dir maacht. 12 A mir bieden Iech, Bridder, fir déi ze kennen, déi ënnert Iech schaffen, an iwwer Iech am Här sinn, an Iech verspriechen; 13 A fir si ganz héich an der Léift fir hir Aarbecht ze schätzen. A friddlech ënnert Iech selwer. 14 Elo fuerdere mir iech, Bridder, warnt déi Onroueg, tréischt déi schwaach, ënnerstëtzen déi Schwaach, sief Gedold vis-à-vis vun alle Mënschen. 15 Kuckt, datt kee Mënsch Béis fir Béis mécht; awer befollegt ëmmer dat wat gutt ass, souwuel ënnert Iech selwer, wéi och fir all Mënsch. 16 Freet Iech ëmmer. 17 Biet ouni ophalen. 18 Sief an allem Merci: well dëst ass de Wëlle vu Gott a Christus Jesus iwwer Iech. 19 Läsch de Geescht net aus. 20 Veruechtt d'Prophéit net. 21 Beweis alles; hale fest dat wat gutt ass. 22 Vermeit Iech vun all Erscheinung vu Béisen. 23 An de Gott vum Fridden huet dech ganz helleg; an ech bieden Gott, datt Äre ganze Geescht a Séil a Kierper onschëlleg erhale bleift bis de Komme vun eisem Här Jesus Christus. 24 Trei ass deen, deen dech rufft, deen et och wäert maachen. 25 Bridder, biet fir eis. 26 Begréiss all d'Bridder mat engem hellege Kuss. 27 Ech bieden Iech vum Här, datt dëst Bréif un all den hellege Bridder gelies gëtt. 28 D'Gnod vun eisem Här Jesus Christus sief mat dir. Amen. (Den éischten Brief un d'Thessaloniker gouf vun Athen geschriwwen.)

KAPITEL 4 1 Ausserdeem bieden mir Iech, Bridder, an fuerderen Iech vum Här Jesus, datt wéi Dir vun eis kritt hutt, wéi Dir sollt goen a Gott ze gefalen, sou datt Dir ëmmer méi a vill wäerte ginn. 2 Well dir wësst, wéi eng Geboter mir iech vum Här Jesus ginn. 3 Well dëst ass de Wëlle vu Gott, och Är Helleg, datt Dir Iech vun der Zucht ofhale sollt: 4 Fir datt jidderee vun iech wësse soll, wéi hien säi Schiff an Helleg an Éier besëtzt; 5 Net am Lust vun der Begeeschterung, och wéi d'Nieden, déi Gott net kennen: 6 Datt kee Mënsch doriwwer eraus geet a säi Brudder iwwerhaapt bedréit: well den Här ass den Avenger vun all deem, wéi mir Iech och viraus gewarnt hunn a bestätegen. 7 Well Gott huet eis net zu Onreinheet geruff, mee zu Hellegkeet. 8 Dofir, dee veruechtt, veruechtt net de Mënsch, mee Gott, deen eis och säin Hellege Geescht ginn huet. 9 Awer wéi d'Bridderlech Léift beréiert, brauch Dir net, datt ech Iech schreiwen: well Dir selwer sidd vu Gott geléiert, géigesäiteg gär ze hunn. 10 A wierklech maacht Dir et géint all de Bridder, déi a ganz Mazedonien sinn: awer mir bieden Iech, Bridder, datt Dir ëmmer méi zouhëlt; 11 An datt Dir studéiert fir roueg ze sinn, an Äert eegent Geschäft ze maachen, a mat Ären eegenen Hänn ze schaffen, wéi mir Iech gesot hunn; 12 Fir datt dir éierlech zu deenen, déi dobausse sinn, trëppelen, an datt dir näischt feelt. 13 Awer ech wëll net, datt Dir ignorant sidd, Bridder, iwwer déi, déi schlofen, fir datt Dir net traureg, och wéi anerer, déi keng Hoffnung hunn. 14 Well wa mir gleewen, datt de Jesus gestuerwen an erëm operstanen ass, esou wäert och Gott mat him bréngen, déi am Jesus schlofen. 15 Dofir soen mir Iech duerch d'Wuert vum Här, datt mir, déi lieweg sinn a bleiwen bis de Komm vum Här wäerten déi schlofen net verhënneren. 16 Fir den Här selwer wäert vum Himmel erofkommen mat engem Gejäiz, mat der Stëmm vum Äerzengel a mat der Tromp vu Gott: an déi Doudeg a Christus wäerten als éischt opstoen: 17 Da wäerte mir, déi lieweg sinn a bleiwen, zesumme mat hinnen an de Wolleke gefaange ginn, fir den Här an der Loft ze treffen: a sou wäerte mir ëmmer mam Här sinn. 18 Dofir tréischt ee sech mat dëse Wierder.

155

2 Thessaloniker KAPITEL 1 1 Paul, a Silvanus, an Timotheus, un d’Kierch vun den Thessaloniker zu Gott, eise Papp an den Här Jesus Christus: 2 Gnod fir Iech a Fridden, vu Gott eise Papp an dem Här Jesus Christus. 3 Mir si gebonnen Gott ëmmer fir iech Merci ze soen, Bridder, wéi et getraff ass, well datt Äre Glawen immens wiisst, an d'Charity vun jidderengem vun iech all vis-à-vis vuneneen abound; 4 Fir datt mir eis selwer an Iech an de Kierche vu Gott verherrlechen fir Är Gedold a Glawen an all Är Verfolgungen an Tribulatiounen, déi Dir aushält: 5 Wat e manifestéiert Zeeche vum gerechte Uerteel vu Gott ass, fir datt Dir d'Kinnekräich vu Gott wäert gezielt hutt, fir dat Dir och leiden: 6 Vu gesinn, datt et eng gerecht Saach mat Gott ass fir déi, déi Iech beonrouegen, d'Tribulatioun ze kompenséieren; 7 A fir Iech, déi beonrouegt sinn, Rescht mat eis, wann den Här Jesus aus dem Himmel mat senge mächtegen Engelen opgedeckt gëtt, 8 Am flamenden Feier rächen sech op déi, déi Gott net kennen, an déi dem Evangelium vun eisem Här Jesus Christus net befollegen: 9 Wien wäert mat éiweger Zerstéierung bestrooft ginn aus der Presenz vum Här, a vun der Herrlechkeet vu senger Muecht; 10 Wann hie wäert kommen, fir a sengen Hellegen verherrlecht ze ginn, an an all deenen, déi gleewen (well eis Zeegnes ënnert iech gegleeft gouf) an deem Dag bewonnert ze ginn. 11 Dofir biede mir och ëmmer fir dech, datt eise Gott dech wäert schätzen fir dës Ruff, an all déi gutt Freed vu senger Guttheet an d'Aarbecht vum Glawen mat Kraaft ze erfëllen: 12 Fir datt den Numm vun eisem Här Jesus Christus an dir verherrlecht ka ginn, an dir an him, no der Gnod vun eisem Gott an dem Här Jesus Christus. KAPITEL 2 1 Elo bieden mir iech, Bridder, duerch de Komme vun eisem Här Jesus Christus, an duerch eis Versammlung zu him, 2 Fir datt Dir net geschwënn am Kapp gerëselt sidd, oder besuergt sidd, weder vum Geescht, nach duerch Wuert, nach duerch Bréif wéi vun eis, well deen Dag vu Christus ass. 3 Loosst kee Mënsch dech op iergendeng Manéier täuschen: fir deen Dag wäert net kommen, ausser datt et als éischt e Fall komm ass, an dee Mënsch vun der Sënn opgedeckt gëtt, de Jong vun der Verléierung; 4 Dee sech widdersprécht a sech iwwer alles erheeft, wat Gott genannt gëtt, oder dat veréiert gëtt; sou datt hien als Gott am Tempel vu Gott sëtzt, a sech selwer ze weisen datt hien Gott ass. 5 Erënnert dir net, datt ech dir dës Saache gesot hunn, wéi ech nach bei dir war? 6 An elo wësst Dir, wat hält, fir datt hien zu senger Zäit opgedeckt ginn ass.

156

7 Well d'Geheimnis vun der Ongerechtegkeet funktionnéiert scho: nëmmen deen, deen elo léisst, léisst, bis hien aus dem Wee geholl gëtt. 8 An da wäert dee Béisen opgedeckt ginn, deen den Här mam Geescht vu sengem Mond konsuméiere wäert a mat der Hellegkeet vu sengem Komm zerstéieren: 9 Och hien, deem säi Kommt no der Aarbecht vum Satan ass mat all Kraaft an Zeeche a léige Wonner, 10 A mat all deceivableness vun Ongerechtegkeet an deenen déi stierwen; well se d'Léift vun der Wourecht net kritt hunn, fir datt se gerett kënne ginn. 11 An dofir wäert Gott hinnen eng staark Wahn schécken, fir datt se eng Ligen gleewen: 12 Fir datt se all verdammt kënne ginn, déi d'Wourecht net gegleeft hunn, awer Freed un Ongerechtegkeet haten. 13 Awer mir si gebonnen Gott ëmmer fir Iech Merci ze soen, Bridder vum Här beléifte, well Gott huet Iech vun Ufank un fir d'Erléisung duerch d'Hellegung vum Geescht a vum Glawen vun der Wourecht gewielt: 14 Dofir huet hien dech duerch eist Evangelium geruff, fir d'Herrlechkeet vun eisem Här Jesus Christus ze kréien. 15 Dofir, Bridder, sti fest, an haalt d'Traditioune fest, déi dir geléiert hutt, sief et duerch Wuert oder eise Bréif. 16 Elo eisen Här Jesus Christus selwer, a Gott, och eise Papp, deen eis gär huet, an huet eis éiweg Trouscht a gutt Hoffnung duerch Gnod ginn, 17 Tréischtert Är Häerzer, a befestegt dech an all gutt Wuert an Aarbecht. KAPITEL 3 1 Schlussendlech, Bridder, biet fir eis, datt d'Wuert vum Här fräi Course kann a verherrlecht ginn, esou wéi et mat Iech ass: 2 A fir datt mir vun onverständlechen a béise Männer befreit kënne ginn: well all Mënsch huet kee Glawen. 3 Awer den Här ass trei, deen dech befestegt an dech vum Béise behält. 4 A mir hu Vertrauen an den Här, deen dech beréiert, datt Dir déi Saache maacht a wäerte maachen, déi mir Iech ubidden. 5 An den Här leet Är Häerzer an d'Léift vu Gott an an de Patient, deen op Christus waart. 6 Mir bieden iech elo, Bridder, am Numm vun eisem Här Jesus Christus, datt dir iech vun all Brudder zréckzéien, deen onroueg leeft, an net no der Traditioun, déi hie vun eis kritt huet. 7 Fir Iech selwer wësse wéi dir eis sollte verfollegen: well mir hunn eis net onroueg ënner Iech behuelen; 8 Mir hunn och kee Mënsch säi Brout fir näischt giess; awer mat Aarbecht an Aarbecht Nuecht an Dag geschafft, fir datt mir keng vun iech verrechent sinn: 9 Net well mir keng Kraaft hunn, mee fir eis e Beispill fir Iech ze maachen fir eis ze verfollegen. 10 Well och wa mir bei dir waren, hunn mir iech dat gebieden, datt wann iergendeen net schaffe géif, da sollt hien och net iessen. 11 Well mir héieren, datt et e puer sinn, déi onroueg ënner Iech wandelen, guer net schaffen, mee beschäftegt sinn. 12 Elo déi, déi esou sinn, befaassen a mir vun eisem Här Jesus Christus, datt si mat Rou schaffen an hiert eegent Brout iessen. 13 Awer dir, Bridder, sidd net midd fir gutt ze maachen.

2 Thessaloniker

14 A wann iergendeen eist Wuert duerch dësem Bréif net hält, da bemierkt dee Mann, an hu keng Gesellschaft mat him, fir datt hie sech schumme kann. 15 Awer zielt hien net als e Feind, awer vermanen hien als Brudder. 16 Elo den Här vum Fridden selwer gëtt dir ëmmer mat all Mëttel Fridden. Den Här sief mat iech all. 17 D'Begréissung vum Paul mat menger eegener Hand, dat ass d'Zeechen an all Bréif: also schreiwen ech. 18 D'Gnod vun eisem Här Jesus Christus sief mat iech all. Amen. (Den zweete Bréif un d'Thessaloniker gouf vun Athen geschriwwen.)

157

1 Timothy

KAPITEL 2

KAPITEL 1 1 De Paul, en Apostel vu Jesus Christus duerch d'Gebot vu Gott, eisem Retter, an dem Här Jesus Christus, wat eis Hoffnung ass; 2 Un Timothy, mäin eegene Jong am Glawen: Gnod, Barmhäerzegkeet a Fridden, vu Gott eise Papp a Jesus Christus eisen Här. 3 Wéi ech dech gefrot hunn, nach zu Ephesus ze bleiwen, wéi ech a Mazedonien gaangen sinn, fir datt Dir e puer belaascht, datt si keng aner Doktrin léieren, 4 Weder oppassen op Fabelen an endlos Genealogien, déi d'Fro stellen, anstatt göttlech opzebauen, déi am Glawen ass: sou maacht. 5 Elo ass d'Enn vum Gebot Charity aus engem puren Häerz, a vun engem gudde Gewëssen, a vum Glawen unfeigned: 6 Vun deenen e puer gezwongen hunn, hu sech zu vergebleche Knäppche gedréint; 7 Wonsch Enseignante vum Gesetz ze sinn; Verständnis weder wat se soen, nach wat se bestätegen. 8 Awer mir wëssen, datt d'Gesetz gutt ass, wann e Mann et legal benotzt; 9 Wësse dëst, datt d'Gesetz net fir e gerechte Mann gemaach ass, mee fir déi Gesetzlos an ongehéierlech, fir déi Ongott a fir Sënner, fir onhelleg a profan, fir Mäerder vu Pappen a Mäerder vu Mammen, fir Märderer, 10 Fir Horemongers, fir déi, déi sech mat der Mënschheet beschiedegen, fir Menstealer, fir Ligener, fir Perjured Persounen, a wann et eppes ass, wat géint d'ganz Léier ass; 11 No dem glorräiche Evangelium vum geseenten Gott, dat a mengem Vertrauen engagéiert war. 12 An ech soen dem Christus Jesus eisen Här, dee mir erlaabt huet, fir datt hien mech trei gezielt huet, a mech an de Ministère gesat huet; 13 Dee war virun engem Blasphemer, an engem Verfolger, a verletzend: mee ech krut Barmhäerzegkeet, well ech et ignorant an Ongeloof gemaach. 14 An d'Gnod vun eisem Här war iwwerflësseg mat Glawen a Léift, déi a Christus Jesus ass. 15 Dëst ass e treie Spréch, a wäert all Akzeptanz wäert sinn, datt de Christus Jesus op d'Welt komm ass fir Sënner ze retten; vun deenen ech Chef sinn. 16 Wéi och ëmmer, fir dës Ursaach hunn ech Barmhäerzegkeet kritt, fir datt a mir als éischt de Jesus Christus all Laangleed ze weisen, fir e Muster fir déi, déi duerno op hien op éiwegt Liewen gleewen. 17 Elo dem Kinnek éiwegt, onstierwlechen, onsichtbaren, den eenzege weise Gott, sief Éier an Herrlechkeet fir ëmmer an ëmmer. Amen. 18Dës Uklo verpflichte ech dir, Jong Timothy, no de Prophezeiungen, déi virun dir gaang sinn, fir datt Dir mat hinnen e gudde Krich kämpft; 19 Halt de Glawen an e gutt Gewësse; déi e puer ewechgehäit hunn iwwer de Glawen Schëffswrack gemaach hunn: 20 Vun deenen ass den Hymenaeus an den Alexander; deen ech dem Satan geliwwert hunn, fir datt se léieren net ze blaspheméieren.

158

1 Ech fuerderen dofir, datt fir d'alleréischt Geboter, Gebieder, Fürbitten a Merci fir all Mënsch gemaach ginn; 2 Fir Kinneken, a fir all déi an der Autoritéit sinn; datt mir e rouegt a friddlecht Liewen an all Gottheet an Éierlechkeet féieren. 3 Well dëst ass gutt an akzeptabel an de Ae vu Gott, eisem Retter; 4 Wien wëll datt all Mënsch gerett ginn, an zum Wëssen vun der Wourecht kommen. 5 Well et gëtt ee Gott, an ee Vermëttler tëscht Gott a Mënschen, de Mënsch Christus Jesus; 6 Dee sech selwer e Léisegeld fir all ginn huet, fir zu der Zäit ze bestätegen. 7 Dofir sinn ech zu engem Priedeger an en Apostel geweit, (ech schwätze d'Wourecht a Christus, a léien net;) en Enseignant vun den Heiden am Glawen a Wourecht. 8 Ech wëll dofir, datt d'Mënsche iwwerall biet, helleg Hänn ophiewen, ouni Roserei an Zweiwel. 9 Och esou, datt d'Frae sech a bescheidenen Kleedung schmücken, mat Schimmtheet an Nüchternheet; net mat gebroden Hoer, oder Gold, oder Pärelen, oder deier Array; 10 Awer (wat Frae gëtt, déi Gottheet bekennen) mat gudde Wierker. 11 Loosst d'Fra an der Rou mat all Ënnerhalung léieren. 12 Awer ech loosse keng Fra ze léieren, an och net d'Autoritéit iwwer de Mann ze usurpéieren, mee a Rou ze sinn. 13 Fir den Adam gouf fir d'éischt geformt, duerno d'Eva. 14 An den Adam gouf net täuscht, mee d'Fra, déi täuscht gouf, war an der Iwwertruecht. 15 Trotzdem wäert si am Kandheet gerett ginn, wa se weider am Glawen a Charity an Hellegkeet mat Nüchtern bleiwen. KAPITEL 3 1 Dëst ass e richtegt Spréch: Wann e Mann d'Amt vun engem Bëschof wëllt, wënscht hien eng gutt Aarbecht. 2Ee Bëschof muss dann onbestänneg sinn, de Mann vun enger Fra, waakreg, nüchtern, gutt Verhalen, Gaaschtfrëndlechkeet, fäeg ze léieren; 3 Net dem Wäin ginn, kee Streik, net gourmandseg vu knaschtege Geck; awer Gedold, net e Brawler, net begeeschtert; 4 Een deen säin eegent Haus gutt regéiert, seng Kanner mat all Schwéierkraaft ënnerworf huet; 5 (Well wann e Mann net weess wéi hien säin eegent Haus regéiert, wéi soll hien sech ëm d'Kierch vu Gott këmmeren?) 6 Net en Ufänger, fir datt hien net mat Stolz opgehuewe gëtt an d'Veruerteelung vum Däiwel falen. 7 Ausserdeem muss hien e gudde Bericht vun deenen hunn, déi ouni sinn; fir datt hien net an d'Schold an d'Streck vum Däiwel falen. 8 Och d’Diakonen mussen grave sinn, net duebeltonguet, net vill Wäin ginn, net gierzlech vu schmutzege Gewënn; 9 D'Geheimnis vum Glawen an engem pure Gewësse halen. 10 A loosse dës och fir d'éischt bewisen ginn; da loosse se d'Büro vun engem Diakon benotzen, a si sinn onbestänneg fonnt.

1 Timothy

11 Och esou mussen hir Frae grave sinn, net Verleumderer, nüchtern, trei an allem. 12 Loosst d'Diakonen d'Männer vun enger Fra sinn, déi hir Kanner an hir eegen Haiser gutt regéieren. 13 Fir déi, déi den Amt vun engem Diakon gutt benotzt hunn, kafen sech selwer e gudde Grad a grousser Frist am Glawen, deen a Christus Jesus ass. 14 Dës Saache schreiwen ech dech, an der Hoffnung geschwënn bei dech ze kommen: 15 Awer wann ech laang bleiwen, fir datt Dir wësst, wéi Dir Iech am Haus vu Gott behuelen sollt, dat ass d'Kierch vum liewege Gott, de Pilier an de Buedem vun der Wourecht. 16 An ouni Kontrovers grouss ass d'Geheimnis vun der Gottheet: Gott gouf am Fleesch manifestéiert, am Geescht gerechtfäerdegt, vun Engele gesinn, un d'Nieden gepriedegt, an der Welt gegleeft, an d'Herrlechkeet opgeholl. KAPITEL 4 1 Elo schwätzt de Geescht ausdrécklech, datt an der leschter Zäit e puer vum Glawen fortgoe wäerten, oppassen op d'Verführungsgeeschter an d'Léiere vun den Däiwel; 2 Schwätzen läit an Hypokrisie; hiert Gewësse mat engem waarme Eisen gebrannt hunn; 3 Verbueden ze bestueden, a befehle sech vu Fleesch z'erhalen, wat Gott erschaf huet fir mat Dankbarkeet vun deenen, déi gleewen an d'Wourecht wëssen, opgeholl ze ginn. 4 Fir all Kreatur vu Gott ass gutt, an näischt ze refuséieren, wann et mat Dankbarkeet opgeholl gëtt: 5 Well et ass duerch d'Wuert vu Gott a Gebied helleg. 6 Wann Dir d'Bridder an d'Erënnerung un dës Saache stellt, da wäert Dir e gudde Minister vu Jesus Christus sinn, ernärt an de Wierder vum Glawen a vun der gudder Léier, op déi Dir erreecht hutt. 7 Awer refuséiert profane an al Frae Fabel, a übt dech éischter zu Gottheet. 8 Fir kierperlech Übung profitéiert wéineg: awer Gottheet ass profitabel fir alles, mat Versprieche vum Liewen dat elo ass a vun deem wat wäert kommen. 9 Dëst ass en treie Spréch a wäert all Akzeptanz wäert sinn. 10 Dofir schaffe mir a leiden och schëlleg, well mir op de liewege Gott vertrauen, deen de Retter vun alle Mënschen ass, besonnesch vun deenen, déi gleewen. 11 Dës Saachen commandéieren a léieren. 12 Kee Mënsch veruechten Är Jugend; awer sief e Beispill vun de Gleeweger, am Wuert, am Gespréich, an der Charity, am Geescht, am Glawen, an der Rengheet. 13 Bis ech kommen, gitt op d'Liesen, d'Ermëttlung, d'Léier. 14 Vernoléissegt net de Kaddo, deen an dir ass, deen dir duerch Profezeiung geschenkt gouf, mat der Handoplag vun der Presbyterie. 15 Meditéiert iwwer dës Saachen; gitt Iech ganz hinnen; datt Äre Gewënn fir all schéngen kann. 16 Passt op Iech selwer an op d'Léier; fuert weider an hinnen: well wann Dir dëst maacht, wäerts du dech selwer retten an déi, déi dech héieren.

159

KAPITEL 5 1 Bestrooft net en Eelst, mä béit him als Papp; an déi jéngere Männer als Bridder; 2 Déi eeler Fraen als Mammen; déi Jonk als Schwësteren, mat aller Rengheet. 3 Éier Witfraen, déi wierklech Witfra sinn. 4 Awer wann eng Witfra Kanner oder Neveuen huet, loosst se fir d'éischt léieren, Frëmmegkeet doheem ze weisen, an hir Elteren ze bezuelen: well dat ass gutt an akzeptabel viru Gott. 5 Elo si, déi wierklech eng Witfra ass, an desoléiert, vertrauen op Gott, a geet weider a Gebieder a Gebieder Nuecht an Dag. 6 Awer déi, déi am Genoss lieft, ass dout wärend hatt lieft. 7 An dës Saache ginn et zou, fir datt se onbestänneg kënne sinn. 8 Awer wann iergendeen net fir seng eegen a speziell fir déi aus sengem eegenen Haus versuergt huet, huet hien de Glawen ofgeleent an ass méi schlëmm wéi en Ongléck. 9 Loosst net eng Witfra an d'Zuel ënner sechsechzeg Joer geholl ginn, déi d'Fra vun engem Mann war, 10 Gutt gemellt fir gutt Wierker; wa si Kanner bruecht huet, wa si Friemen ënnerbruecht huet, wa si d'Féiss vun den Hellegen gewäsch huet, wa si déi betraffene erliichtert huet, wa si all gutt Aarbecht mat fläisseg gefollegt huet. 11 Awer déi jéngst Witfra refuséieren: well wa se ugefaang hunn, géint Christus ze wächst, wäerte si bestueden; 12 Veruerteelt ze hunn, well si hiren éischte Glawen ofginn hunn. 13 A si léiere mat der Leedung ze sinn, vun Haus zu Haus wanderen; an net nëmmen Idle, awer och Tatler a beschäftegten, Saachen ze schwätzen, déi se net sollten. 14 Ech wäert also, datt déi jéngste Fraen sech bestueden, Kanner ginn, d'Haus guidéieren, dem Géigner keng Geleeënheet ginn, reprochéiert ze schwätzen. 15 Well e puer si scho nom Satan zréckgezunn. 16 Wann iergendeen Mann oder Fra, déi gleeft, Witfraen huet, loosst se se entlaaschten, a loosst d'Kierch net beschëllegt ginn; datt et hinnen entlaascht, déi wierklech Witfra sinn. 17 Loosst déi Eelst, déi gutt regéieren, fir duebel Éier wäerte gezielt ginn, besonnesch déi, déi am Wuert an der Doktrin schaffen. 18Well d’Schrëft seet: Du solls den Ochs, deen d’Korn erausdréit, net mëllen. An, Den Aarbechter ass seng Belounung wäert. 19 Géint en Eelere kritt net eng Uklo, mee virun zwee oder dräi Zeien. 20 Déi, déi d'Sënnung virun allem bestrofen, fir datt och anerer fäerten. 21 Ech verlaangen dech viru Gott, an dem Här Jesus Christus, an déi gewielten Engelen, datt Dir dës Saache beobachtet, ouni datt Dir een virum aneren léiwer hutt, näischt ze maachen duerch Partialitéit. 22 Huelt kee Mënsch op eemol d’Hänn, sief och net un de Sënnen vun anere Mënschen: haalt dech reng. 23 Drénkt net méi Waasser, mä benotzt e bësse Wäin fir däi Bauch an Är dacks Schwächen. 24 E puer Männer hir Sënne si virdru oppen, viru Geriicht; an e puer Männer se no.

1 Timothy

25 Och déi gutt Wierker vun e puer sinn am Viraus manifestéiert; an déi, déi soss sinn, kënnen net verstoppt ginn.

21 Déi e puer, déi beruffen, falsch gemaach hunn iwwer de Glawen. Gnod sief mat dir. Amen. (Den éischten un den Timothy gouf aus Laodicea geschriwwen, dat ass déi Haaptstad vu Phrygia Pacatiana.)

KAPITEL 6 1 Loosst esou vill Dénger, wéi ënner dem Joch sinn, hir eegen Hären all Éier wäert zielen, fir datt den Numm vu Gott a seng Doktrin net geläscht gëtt. 2 An déi, déi gleeweg Hären hunn, loosst se se net veruechten, well se Bridder sinn; awer léiwer hinnen déngen, well si trei a beléifte sinn, Deel vum Benefice. Dës Saache léieren an erfuerderen. 3 Wann iergendeen soss léiert, an net zoustëmmt mat gesonde Wierder, och d'Wierder vun eisem Här Jesus Christus, an d'Léier, déi no Gottheet ass; 4Hien ass houfreg, ouni näischt ze kennen, mee mat Froen a Sträit vu Wierder, vun deenen Näid, Sträit, Gelänner, béis Iwwerraschungen kommen, 5 Pervers Sträitfäll vu Männer vu korruptem Geescht, a vernoléissegt vun der Wourecht, ugeholl datt Gewënn Gottheet ass: vun esou zéit dech zréck. 6 Awer Gottheet mat Zefriddenheet ass e grousse Gewënn. 7 Well mir hunn näischt op dës Welt bruecht, an et ass sécher, datt mir näischt kënnen ausdroen. 8 A mat Iessen a Kleeder, loosst eis domat zefridde sinn. 9 Awer déi, déi räich wäerte sinn, falen an d'Versuchung an d'Strooss, an a villen domm a verletzte Begeeschterungen, déi d'Mënsche an Zerstéierung an Verléiere erdrénken. 10 Well d'Léift vu Suen ass d'Wurzel vun all Béisen: wat während e puer begënschtegt hunn, si hunn aus dem Glawen gefeelt, a sech mat vill Leed duerchgebrach. 11 Awer du, O Gottesmann, flücht dës Saachen; a verfollegt Gerechtegkeet, Gottheet, Glawen, Léift, Gedold, Gedold. 12 Kämpft de gudde Kampf vum Glawen, haalt dat éiwegt Liewen un, zu deem Dir och geruff sidd, an hues e gudde Beruff viru villen Zeien gemaach. 13 Ech ginn dir Uerder an der Ae vu Gott, deen alles méi séier mécht, a viru Christus Jesus, dee virum Pontius Pilatus eng gutt Beicht gesinn huet; 14 Dass Dir dëst Gebot ouni Fleck, onbestrooft, behalen, bis d'Erscheinung vun eisem Här Jesus Christus: 15 Wat hien a sengen Zäiten ze weisen wäert, wien de geseenten an eenzege Potentat ass, de Kinnek vun de Kinneken an den Här vun den Hären; 16 Deen nëmmen Onstierflechkeet huet, an d'Liicht wunnt, op deem kee Mënsch ka kommen; dee kee Mënsch gesinn huet a kee kann gesinn: wiem ass Éier a Kraaft éiweg. Amen. 17 Belaascht déi räich op dëser Welt, datt se net héichgeheescht sinn, an net op onséchere Räichtum vertrauen, mee op de liewege Gott, deen eis alles räich gëtt fir ze genéissen; 18 Datt si gutt maachen, datt si räich a gudde Wierker sinn, prett ze verdeelen, gewëllt ze kommunizéieren; 19 Fir sech selwer e gudde Fundament opzebauen géint déi kommend Zäit, fir datt se dat éiwegt Liewen anhalen. 20 O Timothy, haalt dat, wat fir däi Vertrauen engagéiert ass, vermeit profane a vergebleche Geschwëster, an Oppositioune vun der Wëssenschaft falsch sougenannt:

160

2 Timothy KAPITEL 1 1 De Paul, en Apostel vu Jesus Christus duerch de Wëlle vu Gott, no dem Versprieche vum Liewen, dat a Christus Jesus ass, 2 Dem Timothy, mäi léiwe Jong: Gnod, Barmhäerzegkeet a Fridden, vu Gott de Papp a Christus Jesus, eisem Här. 3 Ech soen Gott Merci, deen ech vu menge Virvaeren mat purem Gewësse déngen, datt ech ouni ophalen an dech a menge Gebieder Nuecht an Dag erënneren; 4 Vill Loscht dech ze gesinn, bewosst deng Tréinen, fir datt ech mat Freed gefëllt ginn; 5 Wann ech ruffen un d'Erënnerung un den onfeindleche Glawen, deen an dir ass, deen als éischt an denger Groussmamm Lois an denger Mamm Eunice gewunnt huet; an ech sinn iwwerzeegt, datt och an dir. 6 Dofir hunn ech dech an Erënnerung gesat, datt Dir d'Geschenk vu Gott opreecht, wat an Iech ass, duerch d'Uhuelen vu menge Hänn. 7 Well Gott huet eis net de Geescht vun der Angscht ginn; awer vu Kraaft a vu Léift a vun engem gesonde Geescht. 8 Schummt dir also net iwwer d'Zeegnes vun eisem Här, nach vu mir, säi Gefaangenen: mee sief du deel vun de Leiden vum Evangelium no der Kraaft vu Gott; 9 Deen eis gerett huet an eis mat engem hellege Ruff geruff huet, net no eise Wierker, mee no sengem eegenen Zweck a Gnod, déi eis a Christus Jesus ginn ass, ier d'Welt ugefaang huet, 10 Awer ass elo manifestéiert duerch d'Erscheinung vun eisem Retter Jesus Christus, deen den Doud ofgeschaaft huet an d'Liewen an d'Onstierflechkeet duerch d'Evangelium an d'Liicht bruecht huet: 11 Dofir sinn ech e Priedeger an en Apostel an en Enseignant vun den Heiden ernannt. 12 Fir déi Ursaach leiden ech och dës Saache: trotzdem schummen ech mech net: well ech weess wien ech gegleeft hunn, an ech sinn iwwerzeegt datt hien fäeg ass dat ze halen wat ech him engagéiert hunn géint deen Dag. 13 Halt d'Form vu gesonde Wierder fest, déi Dir vu mir héieren hutt, am Glawen a Léift, déi a Christus Jesus ass. 14 Dat Gutt, wat dir engagéiert gouf, behalen vum Hellege Geescht, deen an eis wunnt. 15 Dëst wësst Dir, datt all déi, déi an Asien sinn, vu mir ewechgekéiert ginn; vun deenen sinn Phygellus an Hermogenes. 16 Den HÄR gitt dem Haus vum Onesiphorus Barmhäerzegkeet; well hien huet mech dacks erfrëscht, a sech net vu menger Kette geschummt: 17 Wéi hien awer zu Roum war, huet hie mech ganz fläisseg gesicht an mech fonnt. 18Den HÄR gitt him, datt hien Barmhäerzegkeet vum Här an deem Dag fënnt: a wéi vill Saachen hie mir zu Ephesus gedéngt huet, wësst Dir ganz gutt. KAPITEL 2 1Duerfir, mäi Jong, sief staark an der Gnod, déi a Christus Jesus ass.

161

2 An déi Saachen, déi Dir vu mir ënnert villen Zeien héieren hutt, verpflicht Dir och treie Männer, déi fäeg sinn och anerer ze léieren. 3 Du duerfir d'Häertheet, als e gudden Zaldot vu Jesus Christus. 4 Kee Mënsch, dee kämpft, verwéckelt sech mat den Affären vun dësem Liewen; fir datt hien deen gefält, deen hie fir en Zaldot gewielt huet. 5 A wann e Mann och no Meeschterschaft beméit, ass hien awer net gekréint, ausser hie streeft gesetzlech. 6 Dee Mann, dee schafft, muss als éischt un de Friichten deelhuelen. 7 Bedenkt wat ech soen; an den Här gëtt dir Versteesdemech an all Saachen. 8 Denkt drun, datt de Jesus Christus vum Davids Som no mengem Evangelium aus den Doudegen operstanen ass: 9 An deem ech Schwieregkeeten leiden, wéi e Béisen, och un d'Bänn; awer d'Wuert vu Gott ass net gebonnen. 10 Dofir erhalen ech alles fir d'Wuel vun de gewielten, fir datt se och d'Erléisung kréien, déi a Christus Jesus ass mat éiweger Herrlechkeet. 11 Et ass e treie Spréch: Well wa mir mat him dout sinn, wäerte mir och mat him liewen: 12 Wa mir leiden, wäerte mir och mat him regéieren: wa mir him verleegnen, wäert hien eis och verleegnen: 13 Wa mir net gleewen, bleift hien awer trei: hie kann sech selwer net verleegnen. 14 Vun dëse Saachen erënnert se un, an huet se virum Här opgefuerdert, datt se net iwwer Wierder streiden ouni Gewënnzweck, mee fir d'Ënnerstëtzung vun den Nolauschterer. 15 Studéiert fir dech fir Gott guttgeheescht ze weisen, en Aarbechter, deen sech net schumme muss, an d'Wuert vun der Wourecht richteg deelt. 16 Awer vermeit profane a vergeblech Geschwëster: well se wäerten zu méi Ongottlechkeet eropgoen. 17 An hiert Wuert wäert iessen wéi e Kriibs: vun deenen ass den Hymenaeus an de Philetus; 18 Déi iwwer d'Wourecht hunn gefeelt, a gesot datt d'Operstéiungszeen scho vergaang ass; an de Glawen vun e puer ëmdréinen. 19 Trotzdem ass d'Fundament vu Gott sécher, mat dësem Sigel, Den Här weess déi, déi seng sinn. An, Loosst jiddereen, deen den Numm vu Christus nennt, vun der Ongerechtegkeet fortgoen. 20 Awer an engem grousst Haus ginn et net nëmmen Schëffer vu Gold a Sëlwer, awer och aus Holz a vun Äerd; an e puer ze Éier, an e puer ze dishonoréieren. 21 Wann e Mann also selwer vun dësen rengt, wäert hien e Schiff fir Éier sinn, gehellegt, a begéint fir de Meeschter ze benotzen, a virbereet op all gutt Aarbecht. 22 Flucht och jonk Begeeschterten: awer befollegt Gerechtegkeet, Glawen, Charity, Fridden, mat deenen, déi den Här aus engem puren Häerz uruffen. 23 Awer domm an ongeléiert Froen vermeiden, wëssend datt si Geschlechter Sträit maachen. 24 An den Dénger vum Här däerf net streiden; awer sief sanft fir all Mënsch, fäeg ze léieren, geduldig, 25 An der Machtheet déi, déi sech widderstoen, instruéieren; wa Gott méiglecherweis hinnen d'Berouegung fir d'Unerkennung vun der Wourecht gëtt;

2 Timothy

26 A fir datt si sech aus der Sträif vum Däiwel recuperéieren, déi vun him a sengem Wëllen a gefaange geholl ginn. KAPITEL 3 1 Dëst weess och, datt an de leschten Deeg geféierlech Zäiten kommen wäerten. 2 Fir d'Mënsche wäerten hir eegen Selbstliebhaber sinn, begënschteg, Boasters, houfreg, blasphemers, ongehoorlech un Elteren, ondankbar, onhelleg, 3 Ouni natierlech Häerzen verbonnen, Waffestëller, falsch Uklo, inkontinent, hefteg, Veruechter vun deenen, déi gutt sinn, 4 Verräter, häerzlech, héichgehalen, Liebhaber vu Genoss méi wéi d'Liebhaber vu Gott; 5 Eng Form vu Gottheet ze hunn, awer d'Kraaft dovun ze verleegnen: vun esou dréit sech ewech. 6 Well dës Zort sinn déi, déi an d'Haiser kräischen, a gefaange domm Frae féieren, déi mat Sënne belaascht sinn, mat verschiddene Begeeschterungen ewech gefouert ginn, 7 Ëmmer geléiert, an ni fäeg zum Wëssen vun der Wourecht ze kommen. 8 Elo wéi de Jannes an de Jambres dem Moses widderstoen, sou widderstoen dës och d'Wourecht: Männer vu korruptem Geescht, déi de Glawen betraff sinn. 9 Awer si wäerten net méi weidergoen: well hir Dommheet wäert all Mënsch manifestéiert sinn, wéi och hir war. 10 Awer du hues meng Doktrin, Liewensart, Zweck, Glawen, Laangleed, Charity, Gedold, voll bekannt, 11 Verfolgungen, Leiden, déi zu Antiochien, zu Ikonium, zu Lystra bei mech komm sinn; wéi eng Verfolgungen ech erlieft hunn: awer aus hinnen all huet den Här mech befreit. 12 Jo, an all déi, déi göttlech a Christus Jesus liewen, wäerte Verfolgung leiden. 13 Awer béis Männer a Verféierer wäerte sech ëmmer méi schlëmm ginn, täuschen a verfäuscht ginn. 14 Ma fuert weider an de Saachen, déi Dir geléiert hutt a verséchert sidd, wësse vu wiem Dir se geléiert hutt; 15 An datt Dir vun engem Kand un déi helleg Schrëfte kannt hutt, déi fäeg sinn Iech weise fir d'Erléisung ze maachen duerch de Glawen, deen a Christus Jesus ass. 16 All Schrëft gëtt duerch Inspiratioun vu Gott ginn, an ass profitabel fir d'Léier, fir d'Bestrofung, fir d'Korrektur, fir d'Instruktioun an der Gerechtegkeet: 17 Fir datt de Mënsch vu Gott perfekt ass, voll ausgestatt fir all gutt Wierker. KAPITEL 4 1 Ech verlaangen dech also viru Gott, an dem Här Jesus Christus, deen déi Schnell an déi Doudeg bei senger Erscheinung a sengem Räich beurteelen; 2 Priedegt d'Wuert; ginn instant an Saison, ausserhalb Saison; reprove, rebuse, exhort with all longsuffing and Doctrine. 3 Fir d'Zäit wäert kommen, wou si keng gesond Léier aushalen; awer no hiren eegene Begeeschterungen solle si sech selwer Léierpersonal sammelen, mat Jucken Oueren; 4 A si wäerten hir Oueren vun der Wourecht zréckzéien, a wäerten zu Fabelen ëmgewandelt ginn.

162

5 Awer passt op du an allem, erliewt Leed, maacht d'Aarbecht vun engem Evangelist, maacht voll Beweis vun Ärem Ministère. 6 Well ech sinn elo prett fir offréiert ze ginn, an d'Zäit vu mengem Depart ass op der Hand. 7 Ech hunn e gudde Kampf gekämpft, ech hunn mäi Cours fäerdeg, ech hunn de Glawen behalen: 8 Vun elo un ass fir mech eng Kroun vun der Gerechtegkeet geluecht, déi den HÄR, de gerechte Riichter, mir zu deem Dag gëtt: an net nëmme fir mech, mee och un all déi, déi seng Erscheinung gär hunn. 9 Maacht deng Ustrengung fir kuerz bei mech ze kommen: 10 Well Demas huet mech verlooss, well hien dës heiteg Welt gär hat, an ass op Thessalonika fortgaang; Crescens zu Galatien, Titus bis Dalmatien. 11 Nëmmen de Luke ass bei mir. Huelt de Mark, a bréngt hie mat Iech: well hien ass fir mech profitabel fir de Ministère. 12 An den Tychicus hunn ech op Ephesus geschéckt. 13 D'Klouschter, déi ech zu Troas mam Carpus hannerlooss hunn, wann Dir kommt, bréngt mat Iech, an d'Bicher, awer besonnesch d'Pergamenter. 14 Den Alexander de Kupferschmidt huet mir vill Béis gemaach: den Här belount him no senge Wierker: 15 Vun deenen sief du och waart; well hien huet eis Wierder immens widderstoen. 16 Bei menger éischter Äntwert stoung kee Mënsch bei mir, mee all Mënsch huet mech verlooss: Ech bieden Gott, datt et net op hir Belästegung geluecht gëtt. 17 Trotzdem stoung den HÄR bei mir an huet mech gestäerkt; datt duerch mech d'Prédikatioun voll bekannt wier, an datt all d'Nieden héieren kënnen: an ech sinn aus dem Mond vum Léiw geliwwert ginn. 18 An den Här wäert mech vun all béisen Aarbecht befreien, a wäert mech zu sengem himmlesche Räich erhaalen: un déi Herrlechkeet fir ëmmer an ëmmer. Amen. 19 Gréiss Prisca an Aquila, an d'Haushär vum Onesiphorus. 20 Den Erastus huet zu Korinth gewunnt: mee Trophimus hunn ech zu Milete krank hannerlooss. 21 Maacht deng Ustrengung fir virum Wanter ze kommen. Den Eubulus begréisst dech, an de Pudens, an de Linus, an d'Claudia an all d'Bridder. 22 Den Här Jesus Christus sief mat dengem Geescht. Gnod sief mat dir. Amen. (Den zweete Bréif un den Timotheus, den éischte Bëschof vun der Kierch vun den Epheser geweit, gouf vu Roum geschriwwen, wéi de Paul déi zweete Kéier virum Nero bruecht gouf.)

Titus

8 Klang Ried, déi net veruerteelt ka ginn; fir datt deen, deen am Géigendeel ass, sech schummen kann, ouni eppes Béiss vun Iech ze soen. 9 Opruff Déngschtleeschtungen un hiren eegene Häre gehorsam ze sinn, an hinnen an allem gutt ze gefalen; net erëm äntweren; 10 Net purloining, mee weisen all gutt Vertrauen; fir datt si d'Léier vu Gott, eisem Retter, an allem schmücke kënnen. 11 Well d'Gnod vu Gott, déi Erléisung bréngt, ass all Mënsch erschéngt, 12 Léiert eis, datt mir Ongottlechkeet a weltleche Begeeschterunge verleegnen, mir solle nüchtern, gerecht a gëttlech an dëser heiteger Welt liewen; 13 Sich no dëser geseent Hoffnung, an der glorräich Erscheinung vum grousse Gott an eisem Retter Jesus Christus; 14 Dee sech selwer fir eis ginn huet, fir eis vun all Ongerechtegkeet ze erléisen, a fir sech selwer e besonnegt Vollek ze purifizéieren, Äifer vu gudde Wierker. 15 Dës Saache schwätze, a vermanen, a bestrooft mat all Autoritéit. Loosst kee Mënsch dech veruechten.

KAPITEL 1 1 De Paul, e Knecht vu Gott, an en Apostel vu Jesus Christus, no dem Glawe vu Gottes Auswahlen, an der Unerkennung vun der Wourecht, déi no Gottheet ass; 2 An der Hoffnung op éiwegt Liewen, wat Gott, dee net léien kann, versprach huet ier d'Welt ugefaang huet; 3 Awer huet an der Zäit säi Wuert duerch Priedegt manifestéiert, wat mir engagéiert ass no dem Gebot vu Gott, eisem Retter; 4 Dem Titus, mäin eegene Jong nom gemeinsame Glawen: Gnod, Barmhäerzegkeet a Fridden, vu Gott dem Papp an dem Här Jesus Christus eise Retter. 5 Aus dësem Grond hunn ech dech op Kreta verlooss, fir datt Dir d'Saache sollte setzen, déi feelen, an Eelst an all Stad uerdentlechen, wéi ech dech ernannt hunn: 6 Wann iergendeen onbestänneg ass, de Mann vun enger Fra, déi trei Kanner huet, déi net vu Onrou oder onroueg beschëllegt ginn. 7 Well e Bëschof muss onbestänneg sinn, als Steward vu Gott; net selbstverständlech, net geschwënn rosen, net Wäin ginn, kee Stiermer, net dreckeg Lucre ginn; 8 Awer e Liebhaber vu Gaaschtfrëndlechkeet, e Liebhaber vu gudde Männer, nüchtern, gerecht, helleg, temperéiert; 9 Halt dat trei Wuert fest, wéi hie geléiert gouf, fir datt hien duerch eng gesond Doktrin fäeg ass, d'Gewënn ze iwwerzeegen an ze iwwerzeegen. 10 Well et gi vill onroueg a vergeblech Spriecher a Bedrucher, besonnesch si vun der Beschneidung: 11 Deenen hire Mond muss gestoppt ginn, déi ganz Haiser ënnersträichen, Saachen ze léieren, déi se net sollten, fir dreckeg Gewënn. 12Ee vu sech selwer, och e Prophet vun hiren eegene, sot: D'Kreter sinn ëmmer Ligener, béis Béischt, lues Bauch. 13 Dësen Zeien ass wouer. Dofir bestrooft se schaarf, fir datt se am Glawe gesond sinn; 14 Net op jiddesch Fabelen a Geboter vu Mënschen oppassen, déi sech vun der Wourecht dréinen. 15 Fir déi reng sinn alles reng: awer fir déi, déi beschiedegt an net gleewen, ass näischt reng; awer och hir Verstand a Gewësse sinn beschiedegt. 16 Si soen, datt si Gott kennen; awer a Wierker verleegnen se him, si sinn grujeleg, an ongehéierlech, a fir all gutt Aarbecht veruerteelt.

KAPITEL 3 1 Stellt hinnen am Kapp, fir de Fürstentum a Muechten ënnerleien, fir Magistraten ze befollegen, fir all gutt Aarbecht prett ze sinn, 2 Fir Béis vu kee Mënsch ze schwätzen, kee Brawler ze sinn, awer sanft, all Mënschheet ze weisen. 3 Well mir selwer och heiansdo domm, ongehéierlech, täuscht waren, déi verschidde Lust a Genoss gedéngt hunn, a béiswëlleg an Näid gelieft hunn, haass, an haassen een aneren. 4 Awer duerno ass d'Frëndlechkeet an d'Léift vu Gott, eisem Retter zum Mënsch opgetaucht, 5 Net duerch Wierker vu Gerechtegkeet, déi mir gemaach hunn, awer no senger Barmhäerzegkeet huet hien eis gerett, duerch d'Wäschung vun der Erhuelung an der Erneierung vum Hellege Geescht; 6 Deen hien duerch Jesus Christus, eisem Retter, vill op eis vergoss huet; 7 Dass mir duerch seng Gnod gerechtfäerdegt sinn, solle mir Ierwen gemaach ginn no der Hoffnung vum éiwege Liewen. 8 Dëst ass e treie Spréch, an dës Saache wëll ech, datt Dir stänneg bestätegt, datt déi, déi u Gott gegleeft hunn, virsiichteg kënne sinn, gutt Wierker z'erhalen. Dës Saache si gutt a profitabel fir Männer. 9 Awer vermeit domm Froen, an Genealogien, a Sträit, a Striewen iwwer d'Gesetz; fir si onprofitabel an ëmsoss. 10 E Mann deen en Heretic ass no der éischter an zweeter Uruff refuséieren; 11 Wësse datt deen, deen esou ass, subvertéiert ass a sënnegt, vu sech selwer veruerteelt. 12 Wann ech den Artemas bei dech schécken, oder den Tychicus, da sidd fläisseg fir bei mech op Nicopolis ze kommen: well ech hunn do décidéiert fir de Wanter. 13 Bréngt den Affekot Zenas an den Apollos suergfälteg op hir Rees, fir datt hinnen näischt feelt. 14 A loosst eis och léieren, gutt Wierker fir néideg Notzungen ze halen, fir datt se net onfruchtbar sinn. 15 All déi mat mir begréissen dech. Begréiss déi, déi eis am Glawen gär hunn. Gnod sief mat iech all. Amen. (Et gouf dem Titus geschriwwen, den éischte Bëschof vun der Kierch vun de Kreteschen, aus Nicopolis vu Mazedonien geweit.)

KAPITEL 2 1 Awer schwätzt d'Saachen, déi eng gesond Léier ginn: 2 Datt déi eeler Männer nüchtern, grave, temperéiert, gesond am Glawen, a Charity, a Gedold sinn. 3 Déi eeler Fraen och, datt si am Verhalen sinn wéi Hellegkeet ginn, net falsch Uklo, net vill Wäin ginn, Léierpersonal vu gudde Saachen; 4 Fir datt si déi jonk Fraen léiere kënnen nüchtern ze sinn, hire Mann gär ze hunn, hir Kanner gär ze hunn, 5 fir dezent ze sinn, kusch, Doheem, gutt, gehorsam un hiren eegene Mann, fir datt d'Wuert vu Gott net geläscht gëtt. 6 Jonk Männer fuerderen och op, nüchtern ze sinn. 7 An all Saache weist Iech selwer e Muster vu gudde Wierker: an der Doktrin weist Onkorruptitéit, Schwéierkraaft, Oprechtheet,

163

Philemon KAPITEL 1 1 De Paul, e Gefaange vu Jesus Christus, an dem Timothy eise Brudder, dem Philemon eise léiwen léiwen a Mataarbechter, 2 An un eisem beléiften Apphia, an dem Archippus eisem Soldat, an der Kierch an Ärem Haus: 3 Gnod fir Iech a Fridden, vu Gott eise Papp an dem Här Jesus Christus. 4 Ech soen mäi Gott Merci, ech ernimmen dech ëmmer a menge Gebieder, 5 Héieren vun Denger Léift a Glawen, deen Dir zu den Här Jesus an all Hellegen hutt; 6 Fir datt d'Kommunikatioun vun Ärem Glawen effektiv ka ginn duerch d'Unerkennung vun all Gutt, wat an Iech a Christus Jesus ass. 7 Well mir hu grouss Freed an Trouscht an Denger Léift, well den Darm vun den Hellegen ass vun dir erfrëscht, Brudder. 8 Dofir, och wann ech vill fett a Christus kéint sinn, fir Iech ze ubidden, wat bequem ass, 9 Awer aus der Léift bieden ech dech éischter, datt Dir esou ee sidd wéi de Paul den Alter, an elo och e Gefaange vu Jesus Christus. 10 Ech bieden dech fir mäi Jong Onesimus, deen ech a menge Bänn gebuer hunn: 11 Wat an der Vergaangenheet fir Iech net profitabel war, awer elo profitabel fir Iech a fir mech: 12 Deen ech erëm geschéckt hunn: du empfänkt him also, dat ass, meng eegen Darm: 13 Wien ech bei mir behalen hätt, fir datt hien an dengem Plaz mir an de Bänn vum Evangelium gedéngt hätt: 14Awer ouni däi Verstand géif ech näischt maachen; datt däi Benefice net ewéi aus Noutwennegkeet sollt sinn, mee gären. 15 Well vläicht ass hien also fir eng Saison fortgaang, fir datt Dir him fir ëmmer ophuelen sollt; 16 Net elo als Knecht, mee virun engem Knecht, e beléifte Brudder, besonnesch fir mech, awer wéi vill méi fir dech, souwuel am Fleesch, wéi och am Här? 17 Wann Dir mech also e Partner zielt, empfänkt hien wéi ech selwer. 18 Wann hien dech falsch gemaach huet, oder dir verdankt huet, setzt dat op meng Rechnung; 19 Ech, de Paul, hunn et mat menger eegener Hand geschriwwen, ech wäert et zréckbezuelen: och wann ech dir net soen, wéi Dir mir och Äert Selbst ausserdem schëlleg sidd. 20 Jo, Brudder, looss mech Freed vun dir am Här hunn: Erfrëscht meng Darm am Här. 21 Vu Vertrauen an Deng Gehorsam hunn ech dech geschriwwen, wousst datt Dir och méi maache wäert wéi ech soen. 22 Awer och bereet mir och e Logement vir: well ech vertrauen datt ech Iech duerch Är Gebieder ginn. 23 Do begréissen dech Epaphras, mäi Matgefangenen a Christus Jesus; 24 Marcus, Aristarchus, Demas, Lucas, meng Matbierger. 25 D'Gnod vun eisem Här Jesus Christus sief mat Ärem Geescht. Amen.

164

Hebräer

6 Awer een op enger bestëmmter Plaz huet Zeegnes a gesot: Wat ass de Mënsch, datt Dir un hien erënnert? oder de Mënschejong, datt Dir him besicht? 7 Du hues hien e bësse méi déif gemaach wéi d'Engelen; Du hues hien mat Herrlechkeet an Éier gekréint, an hues hien iwwer d'Wierker vun dengen Hänn gesat: 8 Du hues alles ënner senge Féiss ënnerworf. Fir datt hien alles ënner him ënnerworf huet, huet hien näischt hannerlooss wat net ënner him gesat ass. Awer elo gesi mer nach net all d'Saachen ënner him geluecht. 9 Mir gesinn awer de Jesus, dee fir d’Leed vum Doud e bësse méi déif gemaach gi wéi d’Engelen, mat Herrlechkeet an Éier gekréint; datt hien duerch d'Gnod vu Gott fir all Mënsch den Doud schmaache soll. 10 Well et gouf him, fir deen alles ass, an duerch wiem alles ass, a vill Jongen an d'Herrlechkeet bréngen, fir de Kapitän vun hirer Erléisung duerch Leed perfekt ze maachen. 11 Fir souwuel deen, deen hellt, wéi och déi, déi helleg sinn, sinn all aus engem: fir déi Ursaach ass hien net geschummt fir se Bridder ze nennen, 12 A gesot: Ech wäert meng Bridder däi Numm erklären, an der Mëtt vun der Kierch wäert ech dech luewen. 13 An erëm, ech wäert mäi Vertrauen an him setzen. An erëm: Kuck ech an d'Kanner, déi Gott mir ginn huet. 14 Well dann d'Kanner Fleesch a Blutt deelhuelen, huet hien och selwer och deelgeholl; datt hien duerch den Doud deen zerstéiere kéint, deen d'Muecht vum Doud hat, dat heescht den Däiwel; 15 A befreit déi, déi duerch Angscht virum Doud hir ganz Liewensdauer un der Knechtschaft ënnerworf waren. 16 Well wierklech huet hien d'Natur vun Engelen net op him geholl; awer hien huet d'Some vum Abraham op him geholl. 17 Dofir huet hien an allem misse wéi seng Bridder gemaach ginn, fir datt hien e barmhäerzegen an treie Hohepriister wier an Saachen, déi Gott betreffen, fir d'Sënne vun de Leit ze versöhnen. 18 Well an deem hie selwer gelidden huet fir Versuchung ze ginn, ass hien fäeg déi ze hëllefen, déi versucht ginn.

KAPITEL 1 1 Gott, deen zu verschiddenen Zäiten an op verschidde Manéieren an der Vergaangenheet zu de Pappe vun de Prophéiten geschwat huet, 2 Huet an deene leschten Deeg zu eis geschwat vu sengem Jong, deen hien Ierwe vun allem ernannt huet, duerch deen hien och d'Welt gemaach huet; 3 Deen d'Hellegkeet vu senger Herrlechkeet ass, an dat ausdrécklecht Bild vu senger Persoun, an alles duerch d'Wuert vu senger Kraaft oprecht huet, wéi hien eis Sënne selwer geläscht huet, huet sech op der rietser Hand vun der Majestéit op der Héicht gesat; 4 Sou vill besser gemaach wéi d'Engelen, well hien duerch Ierfschaft e méi exzellenten Numm kritt huet wéi si. 5 Fir wiem vun den Engelen sot hien zu all Moment: Du bass mäi Jong, haut hunn ech dech gebuer? An erëm, ech wäert him e Papp sinn, an hie wäert fir mech e Jong sinn? 6 An erëm, wann hien den Éischtgebuerenen an d'Welt bréngt, seet hien: A loosse all d'Engel vu Gott him unzebidden. 7 A vun den Engelen seet hien: Wien mécht seng Engele Geeschter, a seng Ministeren eng Flam vu Feier. 8 Awer zum Jong seet hien: Däin Troun, o Gott, ass fir ëmmer an ëmmer: e Zepter vun der Gerechtegkeet ass de Zepter vun Ärem Räich. 9 Du hues Gerechtegkeet gär, an Ongerechtegkeet haassen; dofir huet Gott, och däi Gott, dech mam Ueleg vun der Freed iwwer Äre Matbierger gesalft. 10 An, Du, Här, am Ufank hues de Grondlag vun der Äerd geluecht; an den Himmel sinn d'Wierker vun dengen Hänn: 11 Si wäerten ëmkommen; mee du bleiws; a si wäerten all al ginn wéi e Kleedungsstéck; 12 A wéi e Kleed solls du se ausklappen, a si wäerte geännert ginn: awer du bass déiselwecht, an Är Joer wäerten net falen. 13 Awer zu wiem vun den Engelen sot hien zu all Moment: Sëtzt op menger rietser Hand, bis ech denge Feinde Äre Fousshocker maachen? 14 Sinn se net all Déngschtgeeschter, geschéckt fir ze déngen fir déi, déi Ierwe vun der Erléisung sinn?

KAPITEL 3 1 Dofir, helleg Bridder, Deeler vun der himmlescher Ruff, betruecht den Apostel an Hohepriister vun eisem Beruff, Christus Jesus; 2 Dee trei war dem, deen hien ernannt huet, sou wéi och de Moses a sengem ganzen Haus trei war. 3 Fir dëse Mann gouf méi Herrlechkeet wäert gezielt wéi de Moses, well deen, deen d'Haus gebaut huet, méi Éier huet wéi d'Haus. 4 Fir all Haus gëtt vun engem Mann gebaut; mee deen alles gebaut huet ass Gott. 5 An de Moses war wierklech a sengem ganzen Haus trei, als Knecht, fir en Zeegnes vun deene Saachen, déi no geschwat goufen; 6 Awer Christus als Jong iwwer säin eegent Haus; deem Haus si mir, wa mir d'Vertrauen an d'Freed vun der Hoffnung festhalen bis zum Enn. 7 Dofir (wéi den Hellege Geescht seet: Haut, wann dir seng Stëmm héiert, 8 Härt Är Häerzer net, wéi an der Provokatioun, am Dag vun der Versuchung an der Wüst:

KAPITEL 2 1 Dofir sollte mir méi eescht op d'Saachen oppassen, déi mir héieren hunn, fir datt mir se zu all Moment net rutsche loossen. 2 Well wann d'Wuert vun Engelen geschwat wier stänneg, an all Iwwertriedung an Ongehorsamkeet krut eng gerecht Belounung; 3 Wéi solle mir flüchten, wa mir sou grouss Erléisung vernoléissegen; déi am Ufank ugefaang vum Här geschwat ze ginn, a gouf eis bestätegt vun deenen, déi hien héieren hunn; 4 Gott huet hinnen och Zeien, souwuel mat Schëlder a Wonner, a mat verschiddene Wonner, a Kaddoe vum Hellege Geescht, no sengem eegene Wëllen? 5 Fir den Engelen huet hien déi kommend Welt net ënnerworf, vun där mir schwätzen.

165

Hebräer

9 Wéi Är Pappen mech versicht hunn, hu mech bewisen, a meng Wierker véierzeg Joer gesinn. 10 Dofir war ech mat där Generatioun traureg, a sot: Si maachen ëmmer falsch an hirem Häerz; a si hunn meng Weeër net bekannt. 11 Also hunn ech a menger Roserei geschwuer: Si wäerten net a meng Rou kommen.) 12 Passt op, Bridder, datt et net an iergendeen vun iech e béist Häerz vum Ongleewen gëtt, wann Dir vum liewege Gott fortgeet. 13 Awer fuerdert een all Dag, während et haut genannt gëtt; fir datt iergendeen vun iech duerch d'Täuschung vun der Sënn gehärt gëtt. 14 Well mir gi Christus deelgeholl, wa mir den Ufank vun eisem Vertrauen bis zum Enn fest halen; 15 Wärend et gesot gëtt: Wann Dir haut seng Stëmm héiert, häert Är Häerzer net, wéi an der Provokatioun. 16 Fir e puer, wéi se et héieren hunn, hunn provozéiert: awer net all, wat aus Ägypten duerch de Moses erauskoum. 17 Mee mat wiem huet hie véierzeg Joer traureg? War et net mat deenen, déi gesënnegt haten, deenen hir Läiche an der Wüst gefall sinn? 18 A wiem huet hien geschwuer, datt si net a säi Rescht sollte kommen, mee deenen, déi net gegleeft hunn? 19 Mir gesinn also, datt si wéinst Ongleewen net eragoe konnten. KAPITEL 4 1 Loosst eis also fäerten, datt, datt e Verspriechen eis verlooss gëtt fir a säi Rescht ze kommen, iergendeen vun iech schéngen ze kuerz ze kommen. 2 Fir eis gouf d'Evangelium gepriedegt, wéi och fir si: awer d'Wuert gepriedegt huet hinnen net profitéiert, net gemëscht mam Glawen an deenen, déi et héieren hunn. 3 Well mir, déi gegleeft hunn, ginn an d'Ruscht, wéi hie gesot huet: Wéi ech a menger Roserei geschwuer hunn, wa se a meng Rou erakommen: obwuel d'Wierker vun der Grënnung vun der Welt fäerdeg waren. 4 Well hien huet op enger bestëmmter Plaz vum siwenten Dag op dës Manéier geschwat, A Gott huet de siwenten Dag vu all senge Wierker ausgerout. 5 An op dëser Plaz erëm, Wann se a meng Rescht kommen wäert. 6 Well et bleift also, datt e puer doranner mussen eragoen, an déi, un deenen et fir d'éischt gepriedegt gouf, sinn net eragaang wéinst Ongleewen: 7 Nach eng Kéier limitéiert hien e bestëmmten Dag, a sot zu David: Haut, no sou laanger Zäit; wéi et gesot gëtt: Haut, wann dir seng Stëmm héiert, häert Är Häerzer net. 8 Well wann de Jesus hinnen Rou ginn hätt, dann hätt hien net duerno vun engem aneren Dag geschwat. 9 Et bleift also e Rescht fir d'Leit vu Gott. 10 Well deen, deen a seng Rou agaangen ass, huet hien och vu senge Wierker opgehalen, wéi Gott vu senge gemaach huet. 11 Loosst eis dofir schaffen, fir an dee Rescht ze kommen, fir datt kee Mënsch nom selwechte Beispill vum Ongleewe falen. 12 Well d'Wuert vu Gott ass séier, a mächteg, a méi schaarf wéi all zweeschneidegt Schwert, duerchbréngt souguer bis op d'Trennung vu Séil a Geescht, a vun de

166

Gelenker a Marw, an ass en Unterkenner vun de Gedanken an Intentiounen vum Häerz. 13 Et gëtt och keng Kreatur, déi net a senge Siicht manifestéiert ass: awer alles ass plakeg an opgemaach fir d'Ae vun deem, mat deem mir ze maachen hunn. 14 Wa mir dann e groussen Hohepriister hunn, deen an den Himmel gaang ass, de Jesus de Jong vu Gott, loosst eis eise Beruff festhalen. 15 Well mir hu keen Hohepriister, deen net mat dem Gefill vun eise Schwieregkeete beréiert ka ginn; awer war an alle Punkte versicht wéi mir sinn, awer ouni Sënn. 16 Loosst eis also bold op den Troun vun der Gnod kommen, fir datt mir Barmhäerzegkeet kréien a Gnod fannen fir an der Zäit ze hëllefen. KAPITEL 5 1 Fir all Hohepriister, deen aus de Männer geholl gëtt, ass fir d'Mënsche geweit a Saachen, déi Gott betreffen, fir datt hie Kaddoen an Opfer fir Sënnen offréiere kann: 2 Wien kann Erbaarmen mat den Ignoréieren, a mat deenen, déi aus dem Wee sinn; fir datt hien och selwer mat Schwächheet ëmgeet. 3 An aus Grond dovunner soll hien, wéi fir d'Leit, sou och fir sech selwer, fir Sënnen Offer. 4 A kee Mënsch hëlt sech dës Éier, awer deen, dee vu Gott genannt gëtt, wéi den Aaron war. 5 Also huet de Christus och selwer net verherrlecht fir zum Hohepriister gemaach ze ginn; mee deen zu him gesot huet: Du bass mäi Jong, haut hunn ech dech gebuer. 6 Wéi hien och op enger anerer Plaz seet: Du bass e Paschtouer fir ëmmer no der Uerdnung vum Melchisedec. 7 Deen an den Deeg vu sengem Fleesch, wéi hien Gebieder an Ukënnegunge mat staarke Gejäiz an Tréinen op him opgedeckt hat, deen him vum Doud retten konnt, a gouf héieren an deem hie gefaart huet; 8 Och wann hien e Jong war, huet hien awer geléiert Gehorsam duerch déi Saachen, déi hie gelidden huet; 9 A wéi hien perfekt gemaach ass, gouf hien den Auteur vun der éiweger Erléisung fir all déi, déi him nolauschteren; 10 Hie gouf vu Gott en Hohepriister genannt no der Uerdnung vum Melchisedek. 11 Vun deene mir vill Saache ze soen hunn, a schwéier ze soen, well Dir sämtlech ze héieren sidd. 12 Well wann Dir fir d'Zäit sollt Léierpersonal sinn, hutt Dir braucht, datt een Iech erëm léiert, wat déi éischt Prinzipien vun den Orakel vu Gott sinn; a sinn esou ginn, déi Mëllech brauchen, an net staark Fleesch. 13 Fir all een, dee Mëllech benotzt, ass onfäheg am Wuert vun der Gerechtegkeet: well hien ass e Puppelchen. 14 Awer staark Fleesch gehéiert zu deenen, déi am Alter sinn, och déi, déi duerch Benotzung hir Sënner ausgeübt hunn fir gutt a Béis z'ënnerscheeden. KAPITEL 6 1 Dofir verloosse mir d'Prinzipien vun der Doktrin vu Christus, loosst eis weider bis zur Perfektioun goen; net erëm d'Fundament vun der Berouegung vun den doudege Wierker a vum Glawen u Gott leeën,

Hebräer

2 Vun der Doktrin vun der Daf, vun der Handoplaascht, an der Operstéiungszeen vun den Doudegen, an vum éiwege Uerteel. 3 An dat wäerte mir maachen, wa Gott et erlaabt. 4 Well et ass onméiglech fir déi, déi eemol opgekläert waren, a vum himmlesche Kaddo geschmaacht hunn, an Deel vum Hellege Geescht gemaach goufen, 5 An hunn dat gutt Wuert vu Gott geschmaacht, an d'Kräfte vun der nächster Welt, 6 Wa se falen ewech, fir se erëm ze erneieren an d'Berouegung; gesinn, datt si sech de Jong vu Gott op en Neits kräizegen, an him offen schummen. 7 Fir d'Äerd, déi am Reen drénkt, deen dacks op et kënnt, a Kraider bréngt, déi fir si treffen, vun deenen se gekleet ass, kritt Segen vu Gott: 8 Awer dat, wat Dornen a Bëscher dréit, gëtt verworf, an ass no beim Fluchen; deem säin Enn verbrannt gëtt. 9 Awer, Léif, mir sinn iwwerzeegt besser Saachen vun Iech, a Saachen, déi Erléisung begleeden, obwuel mir esou schwätzen. 10 Fir Gott ass net ongerecht Är Aarbecht an Aarbecht vu Léift ze vergiessen, déi Dir zu sengem Numm gewisen hutt, an datt Dir den Hellegen gedéngt hutt a servéiert. 11 A mir wënschen, datt jidderee vun iech déi selwecht Diligence weist fir déi voll Versécherung vun der Hoffnung bis zum Enn: 12 Fir datt dir net schlëmm sidd, mee Unhänger vun deenen, déi duerch Glawen a Gedold d'Verspriechen ierwen. 13 Well wéi Gott dem Abraham Verspriechen gemaach huet, well hie bei kee méi grousse schwieren konnt, huet hie vu sech selwer geschwuer: 14 Said: Sécherlech Segen wäert ech dech blesséieren, a multiplizéieren wäert ech dech multiplizéieren. 15 Also, nodeems hien gedëlleg ausgehal hat, krut hien d'Verspriechen. 16 Fir d'Männer schwieren wierklech beim Groussen: an en Eed fir d'Bestätegung ass hinnen en Enn vun all Sträit. 17 Wou Gott, méi vill gewëllt den Ierwen vum Verspriechen d'Onverännerlechkeet vu sengem Rot ze weisen, et duerch en Eed bestätegt: 18 Dass mir duerch zwou onverännerlech Saachen, an deenen et onméiglech war fir Gott ze léien, eng staark Trouscht hunn, déi op d'Flüchtling geflücht sinn, fir d'Hoffnung ze halen, déi eis viru steet: 19 Déi Hoffnung, déi mir als Anker vun der Séil hunn, sécher a fest, an déi an dat am Schleier erakënnt; 20 Wou de Virleefer fir eis ass, ass erakomm, och de Jesus, huet no der Uerdnung vum Melchisedec zum Hohepriister fir ëmmer gemaach. KAPITEL 7 1 Fir dëse Melchisedek, Kinnek vu Salem, Paschtouer vum Allerhéichste Gott, deen den Abraham begéint huet, dee vun der Schluecht vun de Kinneken zréckkoum, an hie geseent huet; 2 Deem huet den Abraham och en zéngten Deel vun allem ginn; éischt duerch Interpretatioun Kinnek vun Gerechtegkeet, an duerno och Kinnek vu Salem, dat ass, Kinnek vum Fridden;

167

3 Ouni Papp, ouni Mamm, ouni Ofstamung, ouni Ufank vun Deeg, nach Enn vum Liewen; awer gemaach wéi dem Jong vu Gott; hält e Paschtouer dauernd. 4 Bedenkt elo, wéi grouss dëse Mann war, deem souguer de Patriarch Abraham den Zéngtel vum Raub ginn huet. 5 A wierklech déi, déi aus de Jongen vum Levi sinn, déi den Amt vum Paschtouer kréien, hunn e Gebot fir Zénger vum Vollek no dem Gesetz ze huelen, dat ass, vun hire Bridder, obwuel se aus de Lende vum Abraham kommen. : 6 Awer deen, deem seng Ofstamung net vun hinnen gezielt gëtt, krut Zénger vum Abraham, an huet deen geseent, deen d'Verspriechen hat. 7 An ouni all Widdersproch ass de Manner vun der Besser geseent. 8 An hei kréien Männer, déi stierwen, Zénger; mä do kritt hien hinnen, vun deenen et Zeien ass, datt hie lieft. 9 A wéi ech esou soen kann: Och de Levi, deen Zénger kritt, huet Zénger am Abraham bezuelt. 10 Well hien war nach an de Lende vu sengem Papp, wéi de Melchisedek him begéint huet. 11 Wann also Perfektioun vum levitesche Paschtouer wier, (well ënner deem d'Leit d'Gesetz kruten,) wat war et weider néideg, datt en anere Paschtouer no der Uerdnung vum Melchisedek opstoen an net no der Uerdnung vum Aaron genannt gëtt? 12 Fir datt d'Priisterschaft geännert gëtt, gëtt et onbedéngt och d'Gesetz geännert. 13 Fir deen, vun deem dës Saache geschwat ginn, gehéiert zu engem anere Stamm, vun deem kee Mënsch um Altor opgepasst huet. 14 Well et ass evident, datt eisen Här aus Juda erauskomm ass; vun deem Stamm Moses näischt iwwer Paschtouer geschwat huet. 15 An et ass nach vill méi evident: fir datt no der Ähnlechkeet vum Melchisedek en anere Paschtouer entsteet, 16 Wien ass gemaach, net nom Gesetz vun engem fleesch Gebot, mä no der Kraaft vun engem endlos Liewen. 17 Well hien seet: Du bass e Paschtouer fir ëmmer no der Uerdnung vum Melchisedec. 18 Well et ass wierklech eng Entloossung vum Gebot, deen viru geet, fir d'Schwächheet an d'Onprofitabilitéit dovun. 19 Fir d'Gesetz huet näischt perfekt gemaach, mee d'Bréngen vun enger besserer Hoffnung huet; duerch déi mir Gott no kommen. 20 A souwäit net ouni Eed, hie gouf zum Paschtouer gemaach: 21 (Fir déi Priister goufen ouni Eed gemaach; awer dëst mat engem Eed vun deem, deen zu him gesot huet: Den Här huet geschwuer a wäert net berouegen: Du bass e Paschtouer fir ëmmer no der Uerdnung vum Melchisedec:) 22 Duerch esou vill gouf de Jesus fir e bessert Testament geséchert. 23 A si ware wierklech vill Priester, well se net erliewt goufen duerch den Doud weider ze goen: 24 Awer dëse Mann, well hien ëmmer weidergeet, huet en onverännert Paschtouer. 25 Dofir ass hien och fäeg si bis zum Enn ze retten, déi duerch him bei Gott kommen, well hien ëmmer lieft fir fir si ze bidden.

Hebräer

KAPITEL 9

26 Well esou en Hohepriister gouf eis, deen helleg, harmlos, onbeschiedegt ass, getrennt vu Sënner a méi héich wéi den Himmel gemaach ass; 27 Wien brauch net all Dag, wéi déi Hohepriister, Affer opzebréngen, fir d'éischt fir seng eege Sënnen, an dann fir d'Leit: fir dëst huet hien eemol gemaach, wéi hie sech selwer offréiert huet. 28 Well d'Gesetz mécht Männer Hohepriister, déi Schwieregkeeten hunn; awer d'Wuert vum Eed, dat zënter dem Gesetz war, mécht de Jong, dee fir ëmmer geweit ass.

1 Dunn hat wierklech den éischte Bund och Uerdnunge vum göttleche Service, an e weltleche Hellegtum. 2 Well et gouf en Tabernakel gemaach; déi éischt, an deem war de Käerzenhirstellung, an den Dësch, an d'Schaubrod; wat den Hellegtum genannt gëtt. 3 An nom zweete Schleier, den Tabernakel, deen dat Hellegst vun allem genannt gëtt; 4 Dee hat de gëllenen Rauchkuerf, an d'Bundsark ronderëm mat Gold iwwerlaascht, an deem de gëllenen Dëppe war, deen d'Mana hat, an d'Arons Staang, déi geknuppt huet, an d'Dëscher vum Bund; 5 An driwwer d'Cherubim vun der Herrlechkeet, déi de Barmhäerzchen schatten; vun deem mir elo net besonnesch kënne schwätzen. 6 Elo wéi dës Saache sou ugeluecht goufen, sinn d'Priester ëmmer an den éischten Tabernakel gaang, an hunn den Déngscht vu Gott gemaach. 7 Awer an den zweete goung den Hohepriister eleng eemol all Joer, net ouni Blutt, wat hie fir sech selwer a fir d'Feeler vum Vollek offréiert huet: 8 Den Hellege Geescht huet dëst bedeit, datt de Wee an dat Hellegst vun allem nach net manifestéiert gouf, wärend als éischten Tabernakel nach stoe war: 9 Wat eng Figur war fir déi deemools präsent Zäit, an där souwuel Kaddoe wéi Opfer ugebuede goufen, déi deen, deen den Déngscht gemaach huet, net perfekt maache konnt, wat d'Gewësse betrëfft; 10 Déi stoungen nëmmen a Fleesch a Gedrénks, a verschidde Wäschungen, a fleesch Uerder, déi hinnen opgezwong goufen bis zur Zäit vun der Reformatioun. 11 Awer de Christus ass en Hohepriister vu gudde Saache kommen, duerch e gréisseren a méi perfekten Tabernakel, net mat Hänn gemaach, dat heescht, net aus dësem Gebai; 12 Weder duerch d'Blutt vu Geessen a Kaalwer, mee duerch säin eegent Blutt ass hien eng Kéier an déi helleg Plaz eragaang, an huet eis éiweg Erléisung kritt. 13 Well wann d'Blutt vu Stieren a Geessen, an den Asche vun enger Heif, déi déi Onrein sprëtzt, helleg fir d'Fleesch ze purifizéieren: 14 Wéi vill méi wäert d'Blutt vu Christus, deen sech duerch den éiwege Geescht Gott ouni Fleck offréiert huet, Äert Gewësse vun doudege Wierker rächen, fir de liewege Gott ze déngen? 15 A fir dës Ursaach ass hien de Vermëttler vum neie Testament, datt duerch Doud, fir d'Erléisung vun de Verbriechen, déi ënner dem éischten Testament waren, déi, déi genannt ginn, d'Versprieche vun der éiweger Ierfschaft kréien. 16 Well wou en Testament ass, muss och onbedéngt den Doud vum Testateur sinn. 17 Well en Testament ass vu Kraaft nodeems d'Mënsche gestuerwen sinn: soss ass et guer keng Kraaft, während den Testateur lieft. 18 Wourop weder dat éischt Testament ouni Blutt geweit gouf. 19 Well wéi de Moses all Gesetz zum ganze Vollek no dem Gesetz geschwat huet, huet hien d'Blutt vu Kälwer a Geessen geholl, mat Waasser a Scharlachroute Woll, an Hysop, an huet d'Buch an d'ganz Vollek gesprëtzt.

KAPITEL 8 1 Elo vun de Saachen, déi mir geschwat hunn, ass dëst d'Zomm: Mir hunn esou en Hohepriister, deen op der rietser Hand vum Troun vun der Majestéit am Himmel gesat ass; 2 E Minister vum Hellegtum a vum richtegen Tabernakel, deen den Här opgeriicht huet, an net de Mënsch. 3 Fir all Hohepriister ass geweit fir Kaddoen an Opfer ze bidden: dofir ass et onbedéngt datt dëse Mann och eppes ze bidden huet. 4 Well wann hien op der Äerd wier, da sollt hien kee Paschtouer sinn, well et Priester ginn, déi Kaddoen no dem Gesetz ubidden: 5 Déi déngen zum Beispill a Schied vun himmlesche Saachen, wéi de Moses vu Gott opgeruff gouf, wéi hie wollt den Tabernakel maachen: well: Kuckt, seet hien, datt Dir alles maacht no dem Muster, deen Iech um Bierg gewisen gouf. 6 Awer elo huet hien e méi exzellente Ministère kritt, wéi vill hien och de Vermëttler vun engem bessere Bund ass, deen op bessere Verspriechen etabléiert gouf. 7 Well wann deen éischte Bund fehlerhaft gewiescht wier, da sollt keng Plaz fir den zweeten gesicht ginn. 8 Fir datt hien Schold mat hinnen fonnt huet, sot hien: Kuck, d'Deeg kommen, seet den HÄR, wann ech en neie Bund mat dem Haus vun Israel a mam Haus vu Juda maachen: 9 Net no dem Bund, deen ech mat hire Pappen gemaach hunn am Dag, wéi ech se mat der Hand geholl hunn, fir se aus dem Land vun Ägypten ze féieren; well se net a mengem Bund weidergehalen hunn, an ech hunn se net ugesinn, seet den Här. 10 Fir dëst ass de Bund, deen ech mat dem Haus vun Israel no deenen Deeg maachen wäert, seet den HÄR; Ech wäert meng Gesetzer an hir Gedanken setzen, a schreiwen se an hiren Häerzer: an ech wäert hinnen e Gott sinn, a si wäerte fir mech e Vollek sinn: 11 A si sollen net jidderee säi Noper léieren, a jidderee säi Brudder, a soen: Kennt den HÄR: well all wäerte mech kennen, vum Klengste bis zum gréissten. 12 Well ech wäert Barmhäerzegkeet fir hir Ongerechtegkeet sinn, an hir Sënnen an hir Ongerechtegkeeten wäert ech net méi erënneren. 13 An deem hie seet: En neie Bund huet hien den Éischten al gemaach. Elo, wat zerfallt an al gëtt, ass prett ze verschwannen.

168

Hebräer

20 Si soten: Dëst ass d'Blutt vum Testament, dat Gott dir bestallt huet. 21 Ausserdeem huet hien souwuel den Tabernakel wéi all d'Schëffer vum Ministère mat Blutt gesprëtzt. 22 A bal alles gi vum Gesetz mat Blutt gereinegt; an ouni Blutt ass keng Remission. 23 Dofir war et néideg, datt d'Mustere vun de Saachen am Himmel mat dësen gereinegt ginn; mä déi himmlesch Saachen selwer mat besser Affer wéi dës. 24 Well de Christus ass net an déi helleg Plazen, déi mat Hänn gemaach goufen, agaangen, déi d'Figure vum Wouere sinn; awer an den Himmel selwer, elo a Präsenz vu Gott fir eis ze erschéngen: 25 Och nach net, datt hie sech dacks sollt offréieren, well den Hohepriister all Joer mat Blutt vun aneren an déi helleg Plaz kënnt; 26 Well dann muss hien zënter der Grënnung vun der Welt dacks gelidden hunn: awer elo ass hien eemol um Enn vun der Welt erschéngen fir d'Sënn duerch d'Opfer vu sech selwer ze läschen. 27 A wéi et de Mënschen eng Kéier ernannt ass ze stierwen, awer duerno d'Uerteel: 28 Also gouf de Christus eemol ugebueden, fir d'Sënne vu ville ze droen; a fir déi, déi no him sichen, wäert hien déi zweete Kéier ouni Sënn fir d'Erléisung erschéngen. KAPITEL 10 1 Fir d'Gesetz mat engem Schied vu gudde Saachen ze kommen, an net d'Bild vun de Saachen, kann ni mat deenen Opfer, déi si Joer fir Joer offréiert, dauernd d'Kommer perfekt maachen. 2 Well dann hätten se net opgehalen ze bidden? well datt d'Vereehrer, déi eemol gereinegt goufen, kee Sënnegewësse méi hätten. 3 Awer an deenen Opfer gëtt et all Joer erëm eng Erënnerung un de Sënnen. 4 Well et ass net méiglech, datt d'Blutt vu Stieren a Geessen d'Sënnen ewechhuelen. 5 Dofir, wann hien an d'Welt kommt, seet hien: Opfer an Opfer wëllt Dir net, awer e Kierper hutt Dir mir virbereet: 6 An Brennoffer an Opfer fir Sënn hutt Dir kee Genoss gehat. 7 Du sot ech: Kuck, ech kommen (am Volume vum Buch ass et vu mir geschriwwen) fir däi Wëllen ze maachen, O Gott. 8Uewe wéi hien gesot huet: Opfer an Opfer a Brennoffer an Opfer fir d'Sënn, wousst Dir net, an Dir hutt keng Freed drun; déi vum Gesetz ugebuede ginn; 9 Du sot hien: Kuck, ech kommen fir däi Wëllen ze maachen, O Gott. Hien hëlt déi éischt ewech, fir datt hien déi zweet opbaue kann. 10 Duerch dee Wëlle gi mir duerch d'Offer vum Kierper vu Jesus Christus eemol fir all helleg. 11 An all Paschtouer steet all Dag an Déngscht an offréiert dacks déi selwecht Opfer, déi ni Sënnen ewechhuelen kann: 12 Mä dëse Mann, nodeems hien een Affer fir Sënnen fir ëmmer offréiert hat, huet sech op der rietser Hand vu Gott gesat; 13 Vun elo un erwaart bis seng Feinde zu sengem Fousshocker gemaach ginn.

169

14 Well duerch eng Offer huet hien déi, déi gehellegt sinn, fir ëmmer perfektéiert. 15 Vun deem den Hellege Geescht eis och Zeien ass: well duerno huet hie virdru gesot: 16 Dëst ass de Bund, deen ech no deenen Deeg mat hinnen maachen, seet den HÄR, Ech wäert meng Gesetzer an hir Häerzer setzen, an an hire Geescht wäert ech se schreiwen; 17 An hir Sënnen an Ongerechtegkeeten wäert ech net méi erënneren. 18 Elo wou d'Verzeiung vun dësen ass, gëtt et keng Offer méi fir d'Sënn. 19 Dofir, Bridder, Frist ze hunn, duerch d'Blutt vum Jesus an d'Hellegst ze kommen, 20 Duerch eng nei a lieweg Manéier, déi hien fir eis geweit huet, duerch de Schleier, dat heescht, säi Fleesch; 21 A hunn en Hohepriister iwwer d'Haus vu Gott; 22 Loosst eis mat engem richtegen Häerz a voller Versécherung vum Glawen no kommen, eis Häerzer aus engem béise Gewësse gesprëtzt hunn, an eis Kierper mat purem Waasser gewascht. 23 Loosst eis de Beruff vun eisem Glawen festhalen ouni ze wankelen; (fir hien ass trei dat versprach;) 24 A loosst eis géigesäiteg berücksichtegen fir d'Léift an d'gutt Wierker ze provozéieren: 25 Net opginn d'Versammlung vun eis zesummen, wéi d'Manéier vun e puer ass; awer géigesäiteg encouragéieren: a sou vill méi, wéi Dir den Dag gesinn. 26 Well wa mir bewosst sënnegen, nodeems mir d'Wësse vun der Wourecht kritt hunn, bleift et kee Opfer méi fir Sënnen, 27 Awer eng gewëssen ängschtlech Sich no Uerteel a brenneger Indignatioun, déi d'Géigner verschlësselen. 28 Deen, deen dem Moses säi Gesetz veruecht huet, ass ouni Barmhäerzegkeet ënner zwee oder dräi Zeien gestuerwen: 29 Wéi vill méi schlëmm Strof, mengt dir, soll hie wiirdeg geduecht ginn, deen de Jong vu Gott ënner Féiss getrëppelt huet an d'Blutt vum Bund gezielt huet, mat deem hie gehellegt gouf, eng onhelleg Saach, an huet trotz dem Geescht vu Gnod? 30 Well mir kennen deen, dee gesot huet: D'Rache gehéiert mir, ech wäert kompenséieren, seet den Här. An nach eng Kéier, Den Här wäert seng Leit riichten. 31 Et ass eng ängschtlech Saach an d'Hänn vum liewege Gott ze falen. 32 Awer ruff un d'Erënnerung un déi fréier Deeg, an deenen, nodeems Dir beliicht sidd, e grousse Kampf vu Leed erliewt; 33 Deelweis, wärend dir zu engem Gazestock gemaach gi sidd, souwuel vu Reproche wéi och vu Leed; an deelweis, wärend Dir Begleeder vun hinnen gouf, déi sou benotzt goufen. 34 Well Dir hutt Matgefill mat mir a menge Bänn, an Dir hutt mat Freed d'Verwendung vun Äre Wueren geholl, wousst an Iech selwer, datt Dir am Himmel eng besser an dauerhaft Substanz hutt. 35 Werft also Äert Vertrauen net ewech, dat eng grouss Belounung huet. 36 Well Dir braucht Gedold, fir datt Dir, nodeems Dir de Wëlle vu Gott gemaach hutt, d'Versprieche kritt. 37 Well nach eng kleng Zäit, an deen, dee kommen wäert, wäert kommen a wäert net bleiwen.

Hebräer

38 Elo wäert de Gerechten duerch Glawen liewen: awer wann iergendeen sech zréckzéien, da wäert meng Séil kee Genoss an him hunn. 39 Mir sinn awer net vun deenen, déi sech an d'Verleedung zréckzéien; mee vun deenen, déi un d'Spuer vun der Séil gleewen. KAPITEL 11 1 Elo ass de Glawen d'Substanz vun de Saachen, déi gehofft ginn, de Beweis vu Saachen, déi net gesi ginn. 2 Well doduerch hunn déi Eelst e gudde Bericht kritt. 3 Duerch de Glawen verstinn mir datt d'Welte vum Wuert vu Gott encadréiert goufen, sou datt d'Saachen, déi gesi ginn, net aus Saachen gemaach goufen, déi erschéngen. 4 Duerch de Glawen huet den Abel Gott e méi ausgezeechent Affer gebueden wéi de Kain, duerch deen hien Zeien kritt datt hie gerecht war, Gott huet vu senge Kaddoen Zeien: an doduerch schwätzt hien nach dout. 5 Vum Glawe gouf den Enoch iwwersat, fir datt hien den Doud net géif gesinn; a gouf net fonnt, well Gott hien iwwersat hat: well virun senger Iwwersetzung hat hien dëst Zeegnes, datt hien Gott gefall huet. 6 Awer ouni Glawen ass et onméiglech him ze gefalen: well deen, deen zu Gott kënnt, muss gleewen datt hien ass, an datt hien e Belouner ass vun deenen, déi him fläisseg sichen. 7 Vum Glawen huet den Noah, vu Gott gewarnt vu Saachen, déi nach net gesi waren, mat Angscht bewegt, eng Ark virbereet fir säi Haus ze retten; duerch déi hien d'Welt veruerteelt huet, a gouf Ierwe vun der Gerechtegkeet, déi duerch Glawen ass. 8 Vum Glawen huet den Abraham, wéi hie geruff gi war, op eng Plaz erauszegoen, déi hie fir eng Ierfschaft kritt hätt, gefollegt; an hien ass erausgaang, wousst net wou hien higaang ass. 9 Duerch de Glawen ass hien am Land vum Versprieche gewunnt, wéi an engem frieme Land, an huet an Tabernakelen mam Isaac a Jakob gewunnt, d'Ierwe mat him vum selwechte Verspriechen: 10 Well hien huet no enger Stad gesicht, déi Fundamenter huet, deem säi Bauer an Hiersteller Gott ass. 11 Duerch de Glawen huet och d'Sara selwer Kraaft kritt, fir Som ze schwangeren, a gouf vun engem Kand geliwwert, wéi si am Alter war, well si him trei beuerteelt, dee versprach hat. 12 Dofir sprangen do och vun engem, an hien esou gutt wéi dout, sou vill wéi d'Stäre vum Himmel an der Villfalt, a wéi de Sand, deen um Mier Ufer onzuelbar ass. 13 Dës sinn all am Glawen gestuerwen, ouni d'Verspriechen ze kréien, mä si vu wäitem gesinn, a si vun hinnen iwwerzeegt an ëmfaassend an zouginn, datt si Friemen a Pilger op der Äerd waren. 14 Well déi, déi esou Saache soen, erkläre kloer, datt si e Land sichen. 15 A wierklech, wa se dat Land bewosst gewiescht wieren, vu wou se erauskoum, hätte si d'Méiglechkeet gehat, zréckzekommen. 16 Awer elo wënschen si e bessert Land, dat ass, en himmlescht: dofir schuet Gott sech net fir hire Gott genannt ze ginn: well hien huet hinnen eng Stad virbereet.

170

17 Vum Glawen huet den Abraham, wéi hie probéiert gouf, den Isaac offréiert: an deen, deen d'Versprieche kritt hat, huet säin eenzeg gebuerene Jong opginn, 18 Vun deenen et gesot gouf: Dat am Isaac soll däi Som genannt ginn: 19 Rechent, datt Gott fäeg war hien opzestoen, och aus den Doudegen; vu wou hien och an enger Figur opgeholl huet. 20 Vum Glawen huet den Isaac de Jakob an den Esau geseent iwwer déi kommend Saachen. 21 Vum Glawen huet de Jakob, wéi hie stierwen, béid Jongen vum Joseph geseent; a veréiert, op d'Spëtzt vu sengem Personal hänken. 22 Vum Glawen huet de Joseph, wéi hie gestuerwen ass, vum Austrëtt vun de Kanner vun Israel ernimmt; an huet Gebot iwwer seng Schanken. 23 Vum Glawen gouf de Moses, wéi hie gebuer gouf, dräi Méint vu sengen Elteren verstoppt, well si gesinn hunn, datt hien e richtegt Kand wier; a si haten net Angscht virun dem Kinnek säi Gebot. 24 Vum Glawen huet de Moses refuséiert, de Jong vum Pharao senger Duechter genannt ze ginn, wéi hien zu Joeren ukomm war; 25 Wielt léiwer mat de Leit vu Gott ze leiden, wéi d'Genossen vun der Sënn fir eng Saison ze genéissen; 26 Geschätzt d'Schold vu Christus méi Räichtum wéi d'Schätz an Ägypten: well hien hat Respekt fir d'Belounung vun der Belounung. 27 Vum Glawen huet hien Ägypten verlassen, ouni d'Roserei vum Kinnek ze fäerten: well hien huet gedauert, wéi hien deen onsichtbare gesinn huet. 28 Duerch de Glawen huet hien d'Pessach gehalen an d'Sprëtzen vum Blutt, fir datt deen, deen den Éischtgebuerene zerstéiert huet, se beréieren sollt. 29 Vum Glawen si si duerch d’rout Mier gaangen, wéi duerch dréchent Land: wat d’Ägypter, déi probéiert ze maachen, erdronk waren. 30 Duerch de Glawen sinn d'Mauere vu Jericho erofgefall, nodeems se ongeféier siwe Deeg ëmgefall waren. 31 Duerch de Glawen ass d'Hoer Rahab net mat deenen, déi net gegleeft hunn, ëmkomm, wéi si d'Spioune mat Fridden opgeholl hat. 32 A wat soll ech méi soen? well d'Zäit géing mech ausfalen, vu Gedeon, a vum Barak, a vum Samson a vum Jephthae ze soen; vum David och, a Samuel, a vun de Prophéiten: 33 Deen duerch de Glawen Räich ënnerworf huet, Gerechtegkeet gemaach huet, Verspriechen kritt huet, de Mond vu Léiwen gestoppt huet, 34 D'Gewalt vum Feier geläscht, de Rand vum Schwert geflücht, aus der Schwächt si staark gemaach, an de Kampf gewalzt, hunn d'Arméi vun den Auslänner geflücht. 35 D'Frae kruten hir Doudeg erëm operstanen: an anerer goufen gefoltert, ouni d'Befreiung unzehuelen; datt se eng besser Operstéiungszeen kréien: 36 An anerer hate Prozess vu grausam Spott a Schläim, jo, ausserdeem vu Bänn a Prisong: 37 Si goufe gesteent, si goufen ausernee gesait, si goufen versucht, si si mam Schwert ëmbruecht: si sinn a Schofskelle a Geessfellen ëmgewandelt; bestrooft, betraff, gefoltert sinn; 38 (Vun deenen d'Welt net wäert war:) si sinn an Wüsten, an a Bierger, an Hënn a Höhle vun der Äerd wandern.

Hebräer

39 An all dës, nodeems se e gudde Bericht duerch de Glawen kritt hunn, hunn d'Versprieche net kritt: 40 Gott huet eis eppes besseres zur Verfügung gestallt, datt si ouni eis net perfekt gemaach ginn. KAPITEL 12 1 Dofir gesinn mir och mat sou enger grousser Wollek vun Zeien ëmgekéiert, loosst eis all Gewiicht ofleeën, an d'Sënn, déi eis sou einfach belaaschten, a loosst eis mat Gedold d'Course lafen, déi virun eis steet, 2 Op de Jesus, den Auteur an den Ofschloss vun eisem Glawen, kucken; dee fir d'Freed, déi him virgestallt gouf, d'Kräiz erlieft huet, d'Scham veruecht huet an op der rietser Hand vum Troun vu Gott gesat gëtt. 3 Fir betruecht deen, deen esou eng Widdersproch vu Sënner géint sech selwer erliewt huet, fir datt Dir net midd sidd a schwaach sidd an Ärem Geescht. 4 Dir hutt nach net bis Blutt widderstoen, géint d'Sënn ze streiden. 5 An Dir hutt d'Erfuerderung vergiess, déi zu Iech schwätzt wéi zu Kanner: Mäi Jong, veruechtt Dir net d'Tauche vum Här, a schwaach net wann Dir vun him bestrooft sidd: 6 Fir deen den Här gär huet, deen hien rächen, an all Jong, deen hien ophëlt, schloe. 7 Wann dir d'Chasten aushalen, Gott handelt mat dir wéi mat Jongen; fir wat Jong ass deen, deen de Papp net chasteneth? 8 Awer wann dir ouni Strof sidd, vun deenen all deelhuelen, da sidd dir Baaschtert, an net Jongen. 9 Ausserdeem hu mir Pappe vun eisem Fleesch, déi eis korrigéiert hunn, a mir hunn hinnen Respekt ginn: Solle mir net vill éischter dem Papp vun de Geeschter ënnerwerfen a liewen? 10 Well si wierklech fir e puer Deeg gestrach eis no hirem eegene Freed; awer hien fir eise Gewënn, fir datt mir vu senger Hellegkeet deelhuelen kënnen. 11 Elo schéngt kee Sträit fir de Moment Freed ze sinn, awer traureg: trotzdem gëtt et déi friddlech Uebst vun der Gerechtegkeet un déi, déi doduerch ausgeübt ginn. 12 Dofir hieft d'Hänn op, déi erofhänken, an déi schwaach Knéien; 13 A maacht riicht Weeër fir Är Féiss, fir datt dat, wat lame ass, net aus dem Wee gedréint gëtt; awer loosst et éischter geheelt ginn. 14 Follegt de Fridde mat alle Mënschen, an d'Hellegkeet, ouni déi kee Mënsch den Här gesinn: 15 Dir kuckt virsiichteg fir datt kee Mënsch vun der Gnod vu Gott feelt; fir datt keng Wurzel vu Batterkeet dech opstinn, an doduerch vill beschiedegt ginn; 16 Fir datt et keen Hoer, oder profane Persoun gëtt, wéi den Esau, dee fir ee Stéck Fleesch säi Gebuertsrecht verkaf huet. 17 Well Dir wësst, wéi dat duerno, wann hien de Segen ierwen hätt, hie refuséiert gouf: well hien huet keng Plaz vun der Berouegung fonnt, obwuel hien et virsiichteg mat Tréinen gesicht huet. 18 Well dir sidd net op de Bierg komm, dee beréiert ka ginn, an dee mat Feier verbrannt ass, nach zu Schwaarz, an Däischtert, an Stuerm,

171

19 An de Klang vun enger Trompett, an d'Stëmm vun de Wierder; déi Stëmm, déi héieren hunn, gefrot, datt d'Wuert net méi zu hinnen geschwat soll ginn: 20 (Fir si konnten dat net erdroen, wat bestallt gouf, A wann esou vill wéi e Béischt de Bierg beréiert, da soll et gesteng ginn, oder mat engem Dart duerchgedréckt ginn: 21 A sou schrecklech war d'Vue, datt de Moses gesot huet: Ech fäerten immens a bibberen:) 22 Awer Dir sidd op de Bierg Sion komm, an an d'Stad vum liewege Gott, dat himmlescht Jerusalem, an zu enger onzuelbarer Gesellschaft vun Engelen, 23 An d'Generalversammlung an d'Kierch vun den Éischtgebuerenen, déi am Himmel geschriwwen sinn, an un Gott, de Riichter vun allem, an un d'Geeschter vu gerechte Mënschen, déi perfekt gemaach goufen, 24 A fir de Jesus, de Vermëttler vum neie Bund, an zum Blutt vum Spréngelen, dee besser Saache schwätzt wéi dat vum Abel. 25 Kuckt, datt Dir deen, dee schwätzt, net refuséiert. Fir wa se net entkomm sinn, déi him refuséiert hunn, deen op der Äerd geschwat huet, vill méi wäerte mir net entkommen, wa mir eis vun deem, deen aus dem Himmel schwätzt, zréckzéien: 26 Wien seng Stëmm dunn d'Äerd gerëselt huet: awer elo huet hien versprach a gesot: Ech rëselen nach eng Kéier net nëmmen d'Äerd, mee och den Himmel. 27 An dëst Wuert, nach eng Kéier, bedeit d'Entfernung vun deene Saachen, déi gerëselt sinn, wéi vu Saachen, déi gemaach gi sinn, fir datt déi Saachen, déi net gerëselt kënne ginn, kënne bleiwen. 28 Dofir kréie mir e Räich dat net beweegt ka ginn, loosst eis Gnod hunn, wouduerch mir Gott akzeptabel mat Respekt a gëttlecher Angscht dénge kënnen: 29 Fir eise Gott ass e verbrauchtend Feier. KAPITEL 13 1 Loosst d'bridderlech Léift weidergoen. 2 Vergiesst net Friemen z'ënnerhalen: well doduerch hunn e puer Engelen onbewosst ënnerhalen. 3 Gedenkt déi, déi a Bänn sinn, wéi mat hinnen gebonnen; an déi, déi Ongléck leiden, wéi Dir selwer och am Kierper sidd. 4 D'Bestietnes ass éierbar an all, an d'Bett ass onbeschiedegt: awer Horemongers an Erbrecher Gott wäert riichten. 5 Loosst Äert Gespréich ouni Begeeschterung sinn; a sidd zefridde mat esou Saachen wéi Dir hutt: well hien huet gesot: Ech wäert dech ni verloossen an dech net verloossen. 6 Fir datt mir fett kënne soen: Den Här ass mäi Helfer, an ech wäert net fäerten, wat de Mënsch mat mir maache soll. 7 Erënnert un déi, déi d'Herrschaft iwwer Iech hunn, déi d'Wuert vu Gott zu Iech geschwat hunn: deenen hire Glawen nokommen, wann Dir d'Enn vun hirem Gespréich berücksichtegt. 8 Jesus Christus dee selwechte gëschter, an haut, a fir ëmmer. 9 Sidd net mat Divers a komeschen Doktrinë gedroen. Well et ass gutt, datt d'Häerz mat Gnod etabléiert ass; net mat Fleesch, déi hinnen net profitéiert hunn, déi do besat goufen.

Hebräer

10 Mir hunn en Altor, vun deem si kee Recht hunn ze iessen, déi den Tabernakel déngen. 11 Well d'Kierper vun deene Béischten, deenen hiert Blutt vum Hohepriister fir d'Sënn an d'Hellegtum bruecht gëtt, ginn ouni de Lager verbrannt. 12 Dofir huet och de Jesus, fir d'Leit mat sengem eegene Blutt ze hellege, ouni d'Paart gelidden. 13 Loosst eis also ouni de Lager bei hien erausgoen, a seng Schold droen. 14 Well hei hu mir keng weider Stad, mee mir sichen eng kommen. 15Duerfir loosse mer duerch hien ëmmer Gott d'Opfer vum Luef bidden, dat ass, d'Fruucht vun eise Lippen, déi säin Numm dankbar sinn. 16 Awer fir gutt ze maachen an ze kommunizéieren, vergiesst net: well mat sou Opfer ass Gott gutt zefridden. 17 Gefollegt deenen, déi d'Herrschaft iwwer Iech hunn, a gitt Iech ënner: well si kucken op Är Séilen, wéi déi, déi Rechnung musse maachen, fir datt se et mat Freed maache kënnen an net mat Trauer: well dat ass net rentabel fir Iech. 18 Biet fir eis: well mir vertrauen, datt mir e gutt Gewësse hunn, an alles bereet éierlech ze liewen. 19 Ech bieden Iech awer éischter dëst ze maachen, fir datt ech Iech desto méi fréi erëmkënnt. 20 Elo de Gott vum Fridden, deen eisen Här Jesus, dee grousse Schäffe vun de Schof, duerch d'Blutt vum éiwege Bund erëm aus den Doudegen bruecht huet, 21 Maacht dech perfekt an all gutt Wierk fir säi Wëllen ze maachen, a schafft an Iech dat, wat a senger Aen gutt ass, duerch Jesus Christus; deem sief Herrlechkeet fir ëmmer an ëmmer. Amen. 22 An ech bieden Iech, Bridder, erliewt d'Wuert vun der Ermëttlung: well ech hunn Iech e Bréif a wéinege Wierder geschriwwen. 23 Wësst dir, datt eise Brudder Timothy a Fräiheet gesat gëtt; mat deem, wann hien kuerz kommen, Ech wäert dech gesinn. 24 Grüsst all deenen, déi d’Herrschaft iwwer Iech hunn, an all déi Hellegen. Si vun Italien begréissen Iech. 25 Gnod sief mat iech all. Amen.

172

James

25 Awer wien an dat perfekt Gesetz vun der Fräiheet kuckt, a weidergeet doran, hien ass net e vergiessenen Nolauschterer, mee en Doer vun der Aarbecht, dëse Mann soll a sengem Dot geseent ginn. 26 Wann iergendeen ënnert iech reliéis schéngt, a seng Zong net brécht, mee säin eegent Häerz täuscht, ass d'Relioun vun dësem Mann ëmsoss. 27 Pur Relioun an onbeschiedegt viru Gott an dem Papp ass dat, fir déi Papplos an d'Witfraen an hirer Leed ze besichen, a sech selwer vun der Welt onbeschiedegt ze halen.

KAPITEL 1 1 Den Jakobus, en Dénger vu Gott a vum Här Jesus Christus, un déi zwielef Stämme, déi am Ausland verspreet sinn, begréissen. 2 Meng Bridder, zielt et all Freed, wann dir an verschidden Versuchungen falen; 3 Wësst Dir dëst, datt d'Besuch vun Ärem Glawen Gedold mécht. 4 Awer loosst d'Gedold hir perfekt Aarbecht hunn, fir datt Dir perfekt a ganz sidd, an näischt wëllt. 5 Wann iergendeen vun iech Wäisheet feelt, da loosst hie vu Gott froen, dee jidderengem fräiwëlleg gëtt, an net beschwéiert; an et soll him ginn. 6 Looss hien awer am Glawen froen, näischt wackelt. Fir deen, dee wénkt, ass wéi eng Welle vum Mier, déi mam Wand gedriwwe gëtt a geworf gëtt. 7 Well loosst dee Mann net denken, datt hien eppes vum Här kritt. 8 En duebele Mann ass onbestänneg op all seng Weeër. 9 Loosst de Brudder vu nidderegem Grad sech freeën, datt hien héich ass: 10 Awer de Räich, an deem hien niddereg gemaach gëtt: well wéi d'Blumme vum Gras wäert hien fortgoen. 11 Fir d'Sonn ass net méi fréi mat enger brennend Hëtzt opgestan, awer se verdrängt d'Gras, an d'Blumm dovun fällt, an d'Gnod vun der Moud dovun verschwënnt: sou wäert och de räiche Mann op seng Weeër verschwannen. 12 Geseent ass de Mann, deen d'Versuchung aushält: well wann hie probéiert gëtt, kritt hien d'Kroun vum Liewen, déi den Här hinnen versprach huet, déi hie gär hunn. 13 Loosst kee Mënsch soen, wann hie Versuchung ass: Ech si vu Gott versucht: well Gott kann net mat Béisen versucht ginn, an och kee Versuchung: 14 Awer jidderee gëtt versicht, wann hie vu senger eegener Lust ewechgezunn a verlockt gëtt. 15 Dann, wann de Lust schwanger ass, bréngt et Sënn eraus: a Sënn, wann et fäerdeg ass, bréngt den Doud eraus. 16 Fälscht net, meng beléifte Bridder. 17 All gutt Kaddo an all perfekt Kaddo ass vun uewen, a kënnt vum Papp vun de Luuchten erof, mat deem keng Verännerlechkeet ass, weder Schied vum Wendung. 18 Vu sengem eegene Wëllen huet hien eis mam Wuert vun der Wourecht gebuer, fir datt mir eng Aart vun Éischtfruit vu senge Kreaturen solle sinn. 19 Dofir, meng beléifte Bridder, loosst all Mënsch séier sinn ze héieren, lues ze schwätzen, lues fir Roserei: 20 Fir de Roserei vum Mënsch schafft net d'Gerechtegkeet vu Gott. 21 Dofir leet all Schmutzegkeet an Iwwerflëssegkeet vun der Naughtiness of, an empfänkt mat Mëllegkeet dat engraff Wuert, dat fäeg ass Är Séilen ze retten. 22Awer sief dir Doer vum Wuert, an net nëmmen Nolauschterer, täuscht iech selwer. 23 Well wann iergendeen en Héierer vum Wuert ass, an net en Täter, ass hien wéi e Mann, deen säin natierlecht Gesiicht an engem Glas kuckt: 24 Well hie gesäit sech selwer, a geet op säi Wee, a vergiess gläich wéi ee Mënsch hie war.

KAPITEL 2 1 Meng Bridder, hu net de Glawen vun eisem Här Jesus Christus, den Här vun der Herrlechkeet, mat Respekt vu Persounen. 2 Well wann et op Är Versammlung kënnt e Mann mat engem Goldring, a guddem Kleedung, an et kommt och en aarme Mann a schlechte Kleedung; 3 An dir hutt Respekt zu deem, deen déi homosexuell Kleedung unhat, a sot zu him: Sëtzt du hei op enger gudder Plaz; a sot zu deenen Aarm: Stitt do, oder sëtzt hei ënner mengem Fousshocker: 4 Sidd Dir dann net deelweis an Iech selwer, a sidd Riichter vu béise Gedanken ginn? 5 Lauschtert, meng beléifte Bridder, Huet Gott net déi Aarm vun dëser Welt, räich am Glawen, an Ierwe vum Räich, dat hien deene versprach huet, déi hie gär hunn? 6 Awer Dir hutt déi Aarm veruecht. Ënnerdréckt dech net räich Männer, a zéien dech virun de Geriichtssëtzer? 7 Glästere si net dee wäertvollen Numm, duerch deen dir genannt sidd? 8 Wann Dir d'kinneklech Gesetz no der Schrëft erfëllt: Du solls dengem Noper gär hunn wéi dech selwer, da maacht Dir gutt: 9 Awer wann Dir Respekt fir Persounen hutt, da maacht Dir Sënn, a sidd iwwerzeegt vum Gesetz als Iwwertreder. 10 Fir jiddereen, deen dat ganzt Gesetz hält, an awer an engem Punkt beleidegt, ass hien un all schëlleg. 11 Well deen, dee gesot huet: Maacht net Ehebriech, sot och: Maacht net ëm. Elo, wann Dir kee Ehebriech begéint, awer wann Dir ëmbréngt, sidd Dir e Verbriechen vum Gesetz ginn. 12 Also schwätzt dir, a maacht dat, wéi déi, déi vum Gesetz vun der Fräiheet beurteelt ginn. 13 Well hie wäert Uerteel ouni Barmhäerzegkeet hunn, dee keng Barmhäerzegkeet gewisen huet; a Barmhäerzegkeet freet sech géint Uerteel. 14 Wat profitéiert et, meng Bridder, wann e Mann seet, hien huet Glawen an huet keng Wierker? kann de Glawen him retten? 15 Wann e Brudder oder e Schwëster plakeg ass, an ouni alldeeglech Iessen, 16 An ee vun iech sot zu hinnen: Gleeft a Fridden, sidd waarm a gefëllt; trotzdem gitt dir hinnen net déi Saachen, déi dem Kierper noutwenneg sinn; wat profitéiert et? 17 Och esou de Glawen, wann et net funktionnéiert, ass dout, eleng. 18 Jo, e Mann kann soen: Du hues Glawen, an ech hu Wierker: weis mir Däi Glawen ouni Är Wierker, an ech wäert dir mäi Glawen duerch meng Wierker weisen.

173

James

19 Du gleews, datt et ee Gott gëtt; Dir maacht gutt: och d'Däiwel gleewen, an zidderen. 20 Awer wësst Dir, o vergebleche Mënsch, datt de Glawen ouni Wierker dout ass? 21 War den Abraham eise Papp net duerch Wierker gerechtfäerdegt, wéi hien dem Isaac säi Jong um Altor offréiert hat? 22 Gesitt Dir wéi de Glawen mat senge Wierker geschafft huet, an duerch Wierker gouf de Glawe perfekt gemaach? 23 An d'Schrëft ass erfëllt ginn, déi seet: Den Abraham huet Gott gegleeft, an et gouf him fir Gerechtegkeet zougeschriwwen: an hie gouf de Frënd vu Gott genannt. 24 Dir gesitt dann, wéi dat duerch Wierker e Mënsch gerechtfäerdegt ass, an net nëmmen duerch de Glawen. 25 Och war och d'Rahab, d'Hoer, net duerch Wierker gerechtfäerdegt, wéi si d'Botschaften opgeholl huet an se op anere Wee geschéckt huet? 26 Well wéi de Kierper ouni Geescht dout ass, sou ass de Glawen ouni Wierker och dout.

16 Well wou Näid a Sträit ass, do ass Duercherneen an all béis Wierk. 17 Awer d'Wäisheet, déi vun uewen ass, ass fir d'éischt reng, duerno friddlech, sanft, an einfach ze behandelen, voller Barmhäerzegkeet a gudde Friichten, ouni Partialitéit an ouni Hypokrisie. 18 An d'Fruucht vun der Gerechtegkeet gëtt am Fridde gesaat vun deenen, déi Fridden maachen. KAPITEL 4

KAPITEL 3 1 Meng Bridder, sief net vill Hären, wësse datt mir déi méi grouss Veruerteelung kréien. 2 Well a ville Saachen hu mir all beleidegt. Wann iergendeen net a Wuert beleidegt, ass dee selwechten e perfekte Mann, a fäeg och de ganze Kierper z'ënnerbriechen. 3Kuckt, mir leeën de Päerd an de Mond, fir datt se eis nolauschtere kënnen; a mir ëm hir ganz Kierper. 4Kuckt och d'Schëffer, déi obwuel si sou grouss sinn, a vu häerzleche Wand gedriwwe ginn, awer si mat engem ganz klenge Helm ëmgedréint ginn, egal wou de Gouverneur lauschtert. 5 Och esou ass d'Zong e klenge Member, an huet grouss Saachen. Kuckt, wéi grouss ass e klengt Feier op! 6 An d'Zong ass e Feier, eng Welt vun Ongerechtegkeet: sou ass d'Zong ënnert eise Memberen, datt se de ganze Kierper beschiedegt an de Laf vun der Natur a Brand setzt; an et gëtt an d'Häll gebrannt. 7 Fir all Zort vun Béischten, a Villercher, a Schlaangen, a Saachen am Mier, ass getämt, a gouf vun der Mënschheet getämt: 8 Awer d'Zong ka kee Mënsch zämmen; et ass en onroueg Béis, voller déidlecher Gëft. 9 Domat geseent mir Gott, och de Papp; an domat verfluchte mir Männer, déi no der Ähnlechkeet vu Gott gemaach ginn. 10 Aus dem selwechte Mond geet Segen a Fluch. Meng Bridder, dës Saache sollten net esou sinn. 11 Schéckt e Sprangbuer op der selwechter Plaz séiss Waasser a batter? 12 Kann de Figebam, meng Bridder, Olivebeeren droen? entweder e Rebe, Figgen? also ka kee Sprangbuer souwuel Salzwaasser a frësch ausginn. 13 Wien ass e weise Mann a mat Wësse ënner iech ausgezeechent? looss hien aus engem gudde Gespréich seng Wierker mat Mëllegkeet vu Wäisheet weisen. 14 Awer wann Dir bitter Näid a Sträit an Ären Häerzer hutt, herrlech net, a liewt net géint d'Wourecht. 15 Dës Wäisheet kënnt net vun uewen erof, mee ass ierdesch, sensuell, Däiwel.

174

1 Vu wou kommen Kricher a Kämpf ënnert iech? kommen se net dohier, och vun Äre Begeeschterungen, déi an Äre Memberen kämpfen? 2 Dir luscht, an hutt net: Dir killt, a wënschen Iech ze hunn, a kënnt net kréien: Dir kämpft a Krich, awer Dir hutt net, well Dir frot net. 3 Dir frot, a kritt net, well Dir frot falsch, fir datt Dir et op Är Lust konsuméiere kënnt. 4 Dir Ehebrecher an Ehebriecher, wësst Dir net datt d'Frëndschaft vun der Welt Feindschaft mat Gott ass? Wien dofir e Frënd vun der Welt ass, ass de Feind vu Gott. 5 Mengt Dir, datt d'Schrëft ëmsoss seet: De Geescht, deen an eis wunnt, luucht fir Näid? 6 Awer hie gëtt méi Gnod. Dofir seet hien: Gott widderstoen déi houfreg, awer gëtt Gnod un déi bescheiden. 7 Stellt iech also Gott un. Widderstoen den Däiwel, an hie wäert vun dir flüchten. 8 Kommt no bei Gott, an hie wäert bei dech kommen. Botzt Är Hänn, Dir Sënner; a purgéiert Är Häerzer, Dir duebel-minded. 9 Sidd betraff, a traureg a weinst: loosst Äert Laachen zu Trauer ëmgewandelt ginn, an Är Freed zu Schwieregkeet. 10 Bescheiden Iech an den Ae vum Här, an hie wäert dech ophiewen. 11 Schwätzt net béis vun engem aneren, Bridder. Deen, dee Béis vu sengem Brudder schwätzt, a säi Brudder beurteelt, schwätzt Béis vum Gesetz, a beurteelt d'Gesetz: awer wann Dir d'Gesetz beurteelt, sidd Dir net en Doer vum Gesetz, mee e Riichter. 12 Et gëtt ee Gesetzgeber, dee fäeg ass ze retten an ze zerstéieren: wien bass du, deen en aneren beurteelt? 13 Gitt elo, dir, déi soen: Haut oder muer wäerte mir an esou eng Stad goen, an do e Joer weidergoen, a kafen a verkafen, a kréien Gewënn: 14 Wou Dir net wësst wat muer wäert sinn. Fir wat ass Äert Liewen? Et ass souguer en Damp, dee fir eng kuerz Zäit erschéngt, an dann verschwënnt. 15 Fir datt Dir sollt soen: Wann den Här wëll, da wäerte mir liewen, an dëst oder dat maachen. 16 Awer elo freet Dir Iech iwwer Är Boasting: all esou Freed ass béis. 17 Dofir fir deen, dee weess gutt ze maachen an et net mécht, fir him ass et Sënn. KAPITEL 5 1 Gitt elo, Dir Räich, wein a jäiz iwwer Är Misär, déi op Iech kommen. 2 Deng Räichtum ass korrupt, an deng Kleedungsstécker sinn gedämpft.

James

3 Är Gold a Sëlwer ass gekrasch; an de Rost vun hinnen wäert Zeien géint Iech sinn, a wäert Äert Fleesch iessen wéi Feier. Dir hutt Schatz zesummen fir déi lescht Deeg. 4Kuckt, d'Loun vun den Aarbechter, déi Är Felder ernannt hunn, déi vun Iech duerch Bedruch zréckgehale ginn, rifft: an d'Gejäiz vun deenen, déi gesammelt hunn, sinn an d'Oueren vum Här vu Sabaoth agaangen. 5 Dir hutt am Genoss op der Äerd gelieft, an Dir sidd lëschteg; Dir hutt Är Häerzer ernärt, wéi an engem Dag vum Schluechten. 6 Dir hutt déi Gerecht veruerteelt an ëmbruecht; an hien widderstoen Iech net. 7 Sidd also Gedold, Bridder, bis den Här kommen. Kuck, de Bauer waart op déi wäertvoll Uebst vun der Äerd, an huet laang Gedold dofir, bis hien de fréien a spéidere Reen kritt. 8 Sidd och Gedold; befestegt Är Häerzer: well de Komm vum Här kënnt no. 9 Gräift net een géint deen aneren, Bridder, fir datt dir net veruerteelt sidd: kuck, de Riichter steet virun der Dier. 10 Huelt, meng Bridder, d'Prophéiten, déi am Numm vum Här geschwat hunn, fir e Beispill vu Leiden a Gedold. 11Kuckt, mir zielen déi glécklech, déi aushalen. Dir hutt vun der Gedold vum Job héieren, an hunn d'Enn vum Här gesinn; datt den Här ganz traureg ass, a vu zaarten Barmhäerzegkeet. 12Awer virun allem, meng Bridder, schwieren net, weder beim Himmel, weder bei der Äerd, weder vun engem aneren Eed: mee loosst äre Jo sinn; an dein nee, nee; fir datt Dir net an d'Veruerteelung falen. 13 Ass iergendeen vun iech betraff? loosst hie bieden. Ass iergendeen glécklech? looss hien Psalmen sangen. 14 Ass iergendeen krank ënnert iech? loosst hien déi Eelst vun der Kierch ruffen; a loosse si iwwer him bieden, an him am Numm vum Här mat Ueleg gesalft: 15 An d'Gebied vum Glawen wäert déi Krank retten, an den Här wäert hien operstoen; a wann hien Sënne gemaach huet, si sollen him verginn ginn. 16 Bekennt Är Feeler een zu aneren, a biet een fir deen aneren, fir datt Dir geheelt kënnt. Déi effektiv fervent Gebied vun engem gerechte Mann profitéiert vill. 17 Den Elias war e Mann, deen esou Leidenschaften ënnerworf ass, wéi mir sinn, an hien huet eescht gebiet, datt et net reene dierf: an et huet net op der Äerd gereent an dräi Joer a sechs Méint. 18 An hien huet erëm gebiet, an den Himmel huet Reen ginn, an d'Äerd huet hir Uebst erausbruecht. 19 Bridder, wann ee vun iech sech vun der Wourecht fälscht, an een him ëmdréit; 20 Loosst hie wëssen, datt deen, deen de Sënner vum Feeler vu sengem Wee ëmdréit, eng Séil vum Doud retten an eng Villfalt vu Sënnen verstoppen.

175

1 Peter KAPITEL 1 1Petrus, en Apostel vu Jesus Christus, un déi Friemen, déi iwwer Pontus, Galatien, Kappadokien, Asien a Bithynia verspreet sinn, 2 Wielt no der Virwëssenheet vu Gott dem Papp, duerch Helleg vum Geescht, fir Gehorsam a Spréngung vum Blutt vu Jesus Christus: Gnod fir Iech a Fridden, multiplizéiert. 3 Geseent sief de Gott a Papp vun eisem Här Jesus Christus, deen eis no senger grousser Barmhäerzegkeet erëm op eng lieweg Hoffnung gebuer huet duerch d'Operstéiungszeen vu Jesus Christus aus den Doudegen, 4 Zu enger Ierfschaft, déi onbeschiedlech an onbeschiedegt ass, an déi net verschwannen, déi am Himmel fir Iech reservéiert ass, 5 Déi duerch d'Kraaft vu Gott duerch de Glawen gehale gi fir d'Erléisung prett fir an der leschter Zäit opgedeckt ze ginn. 6 Wou Dir Iech immens freet, obwuel elo fir eng Saison, wann et néideg ass, sidd Dir a Schwieregkeeten duerch vill Versuchungen: 7 Fir datt de Prozess vun Ärem Glawen, vill méi wäertvoll ass wéi vu Gold dat verléiert, obwuel et mat Feier probéiert gëtt, fonnt ka ginn fir ze luewen an Éier an Herrlechkeet bei der Erscheinung vu Jesus Christus: 8 Wien net gesinn hutt, hutt Dir gär; an deem, och wann Dir him elo net gesitt, awer gleeft, Dir freet Iech mat Freed, onerklärlech a voller Herrlechkeet: 9 Kritt d'Enn vun Ärem Glawen, och d'Erléisung vun Äre Séilen. 10 Vun där Erléisung hunn d'Prophéite gefrot a suergfälteg gesicht, déi vun der Gnod profetéiert hunn, déi Iech sollt kommen: 11 Sich no wat, oder wéi eng Zäit de Geescht vu Christus, deen an hinnen war, bedeit, wéi et virdru d'Leide vu Christus bewisen huet, an d'Herrlechkeet, déi duerno sollt kommen. 12 Un deen et opgedeckt gouf, datt si net fir sech selwer, mee un eis d'Saache gedéngt hunn, déi Iech elo gemellt gi vun deenen, déi Iech d'Evangelium gepriedegt hunn mam Hellege Geescht aus dem Himmel erofgeschéckt; wat d'Engelen wëllen no kucken. 13 Dofir gäert d'Lenden vun Ärem Geescht op, sidd nüchtern, an hoffen bis zum Enn op d'Gnod, déi Iech bei der Offenbarung vu Jesus Christus bruecht gëtt; 14 Als gehorsam Kanner, maacht Iech net no de fréiere Lust an Ärer Ignoranz: 15 Awer wéi deen, deen Iech geruff huet, helleg ass, also sidd Dir helleg an all Manéier vu Gespréicher; 16 Well et geschriwwen ass: Sidd helleg; well ech sinn helleg. 17 A wann dir de Papp uruffen, deen ouni Respekt vu Persounen no all Mënsch seng Aarbecht riicht, verbréngen d'Zäit vun Ärem Openthalt hei an Angscht: 18 Well dir wësst, datt dir net mat korruptiblen Saachen, wéi Sëlwer a Gold, erléist gi sidd, vun Ärem vergebleche Gespréich, deen duerch Traditioun vun Äre Pappen kritt gouf;

176

19 Awer mat dem wäertvollen Blutt vu Christus, wéi vun engem Lämmchen ouni Fleck an ouni Fleck: 20 Dee wierklech virun der Grënnung vun der Welt virausbestallt gouf, awer an dëse leschten Zäite fir Iech manifestéiert ass, 21 Deen duerch hien u Gott gleeft, deen hien aus den Doudegen operstanen huet an him Éier ginn huet; datt Äre Glawen an d'Hoffnung a Gott sinn. 22 Wann Dir gesitt, datt Dir Är Séilen gereinegt hutt, andeems Dir d'Wourecht duerch de Geescht gefollegt hutt, bis zur onfäheger Léift vun de Bridder, kuckt, datt Dir géigesäiteg mat engem reinen Häerz häerzlech gär hutt: 23 Nees gebuer ginn, net aus korruptiblen Som, mee vun onverwierklechen, duerch d'Wuert vu Gott, dat fir ëmmer liewt a bleift. 24 Well all Fleesch ass wéi Gras, an all d'Herrlechkeet vum Mënsch wéi d'Blumme vum Gras. D'Gras verschwënnt, an d'Blumm dovun fällt ewech: 25 Awer d'Wuert vum Här dauert fir ëmmer. An dat ass d'Wuert, dat duerch d'Evangelium Iech gepriedegt gëtt. KAPITEL 2 1 Dofir loosst all Béiswëlleg, an all Schëlleg, an Hypokrisie, an Näid an all béis Rieden ofleeën, 2Wënscht als Neigebuerene Puppelcher déi oprecht Mëllech vum Wuert, fir datt Dir doduerch wuessen kënnt: 3 Wann et esou ass, hutt Dir geschmaacht, datt den Här gnädeg ass. 4 Zu dee kommen, wéi op e liewege Steen, de Mënsch net erlaabt, awer vu Gott gewielt a wäertvoll, 5 Dir sidd och als lieweg Steng e geeschtegt Haus opgebaut, en hellege Paschtouer, fir geeschtlech Opfer opzebréngen, Gott akzeptabel vu Jesus Christus. 6 Dofir ass et och an der Schrëft enthale: Kuck, ech leeën zu Sion en Haapten Ecksteen, gewielt, wäertvoll: an deen un hie gleeft, wäert net verwiesselt ginn. 7 Fir Iech also, déi gleewen, ass hien wäertvoll: awer fir déi, déi ongehéier sinn, de Steen, deen d'Baueren net erlaabt hunn, ass deeselwechte Kapp vum Eck gemaach, 8 An e Steen vum Stouss, an e Fiels vun der Beleidegung, och fir déi, déi op d'Wuert stousse, déi net gefollegt sinn: zu deem si och ernannt goufen. 9 Awer Dir sidd eng gewielte Generatioun, e kinnekleche Paschtouer, eng helleg Natioun, e besonnegt Vollek; fir datt Dir d'Liewe vun deem weisen, deen Iech aus der Däischtert a säi wonnerbare Liicht geruff huet: 10 Déi an der Vergaangenheet kee Vollek waren, mä elo d'Leit vu Gott sinn: déi keng Barmhäerzegkeet kritt hunn, awer elo Barmhäerzegkeet kritt hunn. 11 Léif Léifsten, ech bieden Iech als Friemen a Pilger, loosst Iech vu Fleeschbegeeschterten, déi géint d'Séil kämpfen; 12 Wann Dir Äert Gespréich éierlech ënner den Heiden hutt: datt, wa se géint Iech als Béiser schwätzen, si kënnen duerch Är gutt Wierker, déi se kucken, Gott am Dag vun der Visite verherrlechen. 13 Gitt Iech all Uerdnung vum Mënsch aus fir dem Här: ob et dem Kinnek ass, als héchst; 14 Oder u Gouverneuren, wéi un déi, déi vun him geschéckt gi fir d'Bestrofung vun de Béisen, a fir de Luef vun deenen, déi gutt maachen.

1 Peter

15 Well esou ass de Wëlle vu Gott, datt Dir mat guddem Maachen d'Ignoranz vun den dommen Männer d'Stëmme kënnt: 16 Als fräi, a benotzt Är Fräiheet net fir e Knascht vu Béisen, mee als Dénger vu Gott. 17 Éier all Männer. Léift der Brudderschaft. Angscht Gott. Éier de Kinnek. 18 Déngschtleeschtungen, sief deng Häre mat aller Angscht ënnerworf; net nëmme fir déi gutt a sanft, mä och fir déi froward. 19 Well dëst ass dankbar, wann e Mann fir säi Gewësse vis-à-vis Gott Trauer aushält, a falsch leiden. 20 Fir wéi eng Herrlechkeet ass et, wann Dir, wann Dir fir Är Feeler geschloen sidd, et gedëlleg wäert huelen? awer wann, wann dir gutt maacht, a leiden dofir, Dir huelt et Gedold, dat ass mat Gott akzeptabel. 21 Well och dohier sidd dir geruff: well de Christus och fir eis gelidden huet, an eis e Beispill hannerlooss huet, fir datt dir seng Schrëtt suivéiere sollt: 22 Dee keng Sënn gemaach huet, a sengem Mond gouf kee Schëlleg fonnt: 23 Deen, wéi hie geläscht gouf, net méi erëm geschwat huet; wann hien leiden, hien menacéiert net; awer huet sech him engagéiert, dee gerecht riicht: 24 Dee säin eegene Selbst eis Sënnen a sengem eegene Kierper um Bam huet, fir datt mir, fir d'Sënnen dout sinn, zu Gerechtegkeet liewen solle: duerch deenen hire Sträifen dir geheelt sidd. 25 Well dir waart wéi Schof, déi sech verwandelt hunn; awer sinn elo zréck an de Schäfer a Bëschof vun Äre Séilen. KAPITEL 3 1 Och, dir Fraen, sief dengem eegene Mann ënnerworf; datt, wann iergendeen dem Wuert net befollegt, si kënnen och ouni d'Wuert duerch d'Gespréich vun de Fraen gewonnen ginn; 2 Wärend si kucken Äert kusche Gespréich a mat Angscht gekoppelt. 3 Wien seng Verschmotzung loosst et net déi baussenzeg Verschmierung sinn fir d'Hoer ze fléien, a vu Gold ze droen, oder vu Kleedung unzedoen; 4 Awer loosst et de verstoppte Mann vum Häerz sinn, an deem wat net korruptabel ass, och d'Ornament vun engem frëndlechen a rouege Geescht, deen an de Siicht vu Gott vu grousse Präis ass. 5 Well no dëser Aart a Weis an der aler Zäit och déi helleg Fraen, déi op Gott vertrauen, sech selwer geschmiert, an ënnerworf hir eege Mann: 6 Och wéi d'Sara dem Abraham gefollegt huet, an him Här genannt huet: deenen hir Duechtere Dir sidd, soulaang Dir gutt maacht, a keng Angscht hutt mat enger Erstaunung. 7 Och, Dir Männer, wunnt mat hinnen no Wësse, gitt Éier un der Fra, wéi dem méi schwaache Schiff, an als Ierwen zesummen vun der Gnod vum Liewen; datt Är Gebieder net behënnert ginn. 8 Schlussendlech, sief alleguer eens, mat Matgefill vun engem aneren, Léift wéi Bridder, sief traureg, sidd héiflech: 9 Net Béis fir Béis ofginn, oder Gelänner fir Gelänner: mee contrariwise Segen; wësse datt Dir dozou geruff sidd, datt Dir e Segen ierwe sollt.

177

10 Fir deen, deen d'Liewe gär huet a gutt Deeg gesäit, loosst hien seng Zong vu Béisen a seng Lëpse verhalen, datt se kee Schlecht schwätzen: 11Looss hien dem Béisen entzéien, a gutt maachen; loosst hien de Fridde sichen, an entstinn. 12 Well d'Ae vum Här sinn iwwer déi Gerecht, a seng Oueren sinn op fir hir Gebieder: awer d'Gesiicht vum Här ass géint déi, déi Béis maachen. 13 A wien ass deen, deen Iech schuede wäert, wann Dir Unhänger sidd vun deem wat Gutt ass? 14 Awer a wann Dir fir Gerechtegkeet leid, sidd Dir glécklech: a fäert net virun hirem Terror, a sidd net besuergt; 15 Mee helleg den Här Gott an Ären Häerzer: a sidd bereet fir ëmmer eng Äntwert ze ginn fir all Mënsch, deen Iech e Grond freet vun der Hoffnung, déi an Iech mat Mëllegkeet an Angscht ass: 16 E gutt Gewëssen hunn; datt, wa se béis vun iech schwätzen, wéi vu Béiser, si kënne sech schummen, déi Äert gutt Gespréich a Christus falsch beschëllegt. 17 Well et ass besser, wann de Wëlle vu Gott esou ass, datt Dir fir Gutt mécht, wéi fir Béis maachen. 18 Well de Christus och eemol fir Sënne gelidden huet, de Gerechte fir déi Ongerecht, fir datt hien eis bei Gott bréngt, an d'Fleesch ëmbruecht ginn, awer vum Geescht beliewt ginn: 19 Duerch déi hien och gaangen ass an de Geeschter am Prisong gepriedegt huet; 20 Déi irgendwann ongehéierlech waren, wéi eng Kéier d'Laangheet vu Gott an den Deeg vum Noah gewaart huet, während d'Ark eng Preparatioun war, an där wéineg, dat heescht, aacht Séilen duerch Waasser gerett goufen. 21 Déi ähnlech Figur, op déi och d'Daf eis och elo rett (net d'Ofdreiwung vum Dreck vum Fleesch, mee d'Äntwert vun engem gudde Gewësse vis-à-vis vu Gott), duerch d'Operstéiungszeen vu Jesus Christus: 22 Wien ass an den Himmel gaangen, an ass op der rietser Hand vu Gott; Engelen an Autoritéiten a Muechten, déi him ënnerworf ginn. KAPITEL 4 1 Well dann de Christus fir eis am Fleesch gelidden huet, bewaffnet Iech och mam selwechte Geescht: well deen, deen am Fleesch gelidden huet, ass vun der Sënn opgehalen; 2 Datt hien net méi de Rescht vu senger Zäit am Fleesch soll no de Begeeschterunge vun de Mënschen liewen, mee zum Wëlle vu Gott. 3 Fir d'Vergaangenheet vun eisem Liewen kann eis duergoen, fir de Wëlle vun den Heiden gemaach ze hunn, wa mir an der Onglécklechkeet, Begeeschterung, Iwwerschoss vu Wäin, Revellings, Banqueten an abominable Idolatries gaangen sinn: 4 Wou se et komesch fannen, datt Dir net mat hinnen op deeselwechten Iwwerschoss vu Onrou leeft, béis vun Iech schwätzt: 5 Dee soll him Rechnung maachen, dee bereet ass, déi Schnell an déi Doudeg ze riichten. 6 Fir dës Ursaach gouf d'Evangelium och un deenen, déi dout sinn, gepriedegt, fir datt se no de Mënschen am Fleesch beurteelt ginn, awer no Gott am Geescht liewen.

1 Peter

7 Awer d'Enn vun alle Saachen ass op der Hand: sief also nüchter, a waacht op d'Gebied. 8 A virun allem hunn d'Feierwëllegung ënner Iech selwer: well Charity wäert d'Viel vu Sënnen ofdecken. 9 Benotzen Gaaschtfrëndlechkeet eent zu aneren ouni grudging. 10 Wéi jidderee de Kaddo kritt huet, och esou servéiert dee selwechte fir deen aneren, als gudde Stewarden vun der villfälter Gnod vu Gott. 11 Wann iergendeen schwätzt, loosst hie schwätze wéi d'Orakel vu Gott; Wann iergendeen déngt, loosst hien et maachen wéi vun der Fäegkeet, déi Gott gëtt: datt Gott an allem duerch Jesus Christus verherrlecht ka ginn, fir dee Lob an Herrschaft fir ëmmer an ëmmer. Amen. 12 Géif, mengt et net komesch iwwer de brennege Prozess, deen dech soll probéieren, wéi wann eppes komesch mat Iech geschitt ass: 13 Mee freet iech, well dir deelhëllt vu Christus senge Leiden; datt, wann seng Herrlechkeet opgedeckt gëtt, Dir kënnt och mat iwwerschësseg Freed frou sinn. 14 Wann dir fir den Numm vu Christus reprochéiert sidd, sidd dir glécklech; well de Geescht vun der Herrlechkeet a vu Gott riicht op Iech: vun hirem Deel gëtt hie Béis geschwat, awer vun Ärer Säit ass hie verherrlecht. 15 Awer loosst kee vun iech als Mäerder leiden, oder als Déif, oder als Béiser, oder als Beschäftegt an anere Männer hir Saachen. 16 Awer wann iergendeen als Chrëscht leid, loosst hien sech net schummen; awer loosst hien Gott op dësem Numm verherrlechen. 17 Well d'Zäit ass komm, datt d'Uerteel am Haus vu Gott muss ufänken: a wann et fir d'éischt bei eis ufänkt, wat wäert d'Enn vun deenen sinn, déi dem Evangelium vu Gott net befollegen? 18 A wann déi Gerecht kaum gerett ginn, wou sollen déi Ongott an de Sënner optrieden? 19 Dofir loosst déi, déi no dem Wëlle vu Gott leiden, d'Erhale vun hire Séilen him a gutt maachen, als e treie Schëpfer.

8 Sief nüchtern, waakreg; well Äre Géigner, den Däiwel, wéi e brullende Léiw, leeft ronderëm, a sicht wien hien opzebréngen kann: 9 Wien widderstoen stänneg am Glawen, wëssend datt déi selwecht Leiden an Äre Bridder gemaach ginn, déi an der Welt sinn. 10 Awer de Gott vun all Gnod, deen eis vu Christus Jesus zu seng éiweg Herrlechkeet geruff huet, nodeems Dir eng Zäit gelidden hutt, maacht Iech perfekt, befestegt, stäerkt, befestegt Iech. 11 Him si Herrlechkeet an Herrschaft fir ëmmer an ëmmer. Amen. 12 Vum Silvanus, e treie Brudder fir Iech, wéi ech ugeholl, hunn ech kuerz geschriwwen, opgefuerdert a bestätegen, datt dëst déi richteg Gnod vu Gott ass, an där dir stinn. 13 D'Kierch, déi zu Babylon ass, zesumme mat Iech gewielt, begréisst Iech; an esou mécht de Marcus mäi Jong. 14 Begréiss ierch mat engem Kuss vu Charity. Fridde sief mat Iech all déi a Christus Jesus sinn. Amen.

KAPITEL 5 1 Déi Eelst, déi ënner iech sinn, vermanen ech, déi och en Eelst sinn, an en Zeien vun de Leide vu Christus, an och en Deel vun der Herrlechkeet, déi opgedeckt gëtt: 2 Füttert d'Flock vu Gott, déi ënner Iech ass, an iwwerhëlt hir Iwwerwaachung, net duerch Zwang, awer gär; net fir dreckeg Lucre, mee vun engem prett Geescht; 3 Weder als Herrscher iwwer Gottes Patrimoine, mee als Sample fir d'Flock. 4 A wann de Chef Schäfer erschéngt, kritt Dir eng Kroun vun der Herrlechkeet, déi net verschwannen. 5 Gläichzäiteg, Dir Jéngere, ënnerlooss Iech dem Eelsten. Jo, Dir sidd alleguerten een aneren ënnerworf, a sidd mat Demut gekleet: well Gott widderstoen déi houfreg, a gëtt Gnod dem Bescheidenen. 6 Bescheiden Iech also ënner der mächteger Hand vu Gott, fir datt hien dech zu der Zäit erheien kann: 7 Werft all Är Suerg op hien; well hien këmmert sech ëm dech.

178

Déi zweet Brief vum Peter

dat an enger donkeler Plaz blénkt, bis den Dag Sonnenopgang, an den Dagestär an Ären Häerzer opstinn: 20 Dëst als éischt ze wëssen, datt keng Prophezeiung vun der Schrëft eng privat Interpretatioun ass. 21 Fir d'Prophezeiung ass net an der aler Zäit duerch de Wëlle vum Mënsch komm: mee helleg Männer vu Gott hunn geschwat wéi se vum Hellege Geescht bewegt goufen.

KAPITEL 1

KAPITEL 2

1 Simon Péitrus, e Knecht an en Apostel vu Jesus Christus, un déi, déi e wäertvollt Glawen mat eis duerch d'Gerechtegkeet vu Gott an eisem Retter Jesus Christus kritt hunn: 2 Gnod a Fridden ginn Iech multiplizéiert duerch d'Wësse vu Gott a vum Jesus eisen Här, 3 Wéi seng göttlech Kraaft eis alles ginn huet, wat zum Liewen a Gottheet gehéiert, duerch d'Wësse vun deem, deen eis zu Herrlechkeet an Dugend geruff huet: 4 Doduerch ginn eis iwwerschësseg grouss a wäertvoll Verspriechen geschenkt: datt Dir duerch dës Deele vun der gëttlecher Natur kënnt ginn, andeems Dir d'Korruptioun entkomm ass, déi duerch Lust an der Welt ass. 5 An nieft deem, gitt all Diligence, füügt Äre Glawen Dugend un; an zu Tugend Wëssen; 6 An zu Wëssen temperance; a Gedold ze temperéieren; a Gedold vu Gottheet; 7 A fir Gottlechkeet Bridderlechkeet; an zu Brudder Frëndlechkeet Charity. 8 Well wann dës Saachen an dir sinn a vill sinn, da maachen se Iech, datt Dir weder onfruchtbar nach onfruchtbar sidd am Wëssen vun eisem Här Jesus Christus. 9 Awer deen, deen dës Saache feelt, ass blann, a kann net vu wäitem gesinn, an huet vergiess datt hie vu sengen alen Sënne geläscht gouf. 10 Dofir, léiwer, Bridder, suergt Iech fir Är Ruff a Wahl sécher ze maachen: well wann Dir dës Saache maacht, wäert Dir ni falen: 11 Well esou gëtt Iech eng Entrée reichlech an dat éiwegt Räich vun eisem Här a Retter Jesus Christus gedient. 12 Dofir wäert ech net vernoléissegen Iech ëmmer an d'Erënnerung un dës Saachen ze setzen, obwuel Dir se wësst an an der heiteger Wourecht etabléiert sidd. 13 Jo, ech mengen, datt et begéint, soulaang wéi ech an dësem Tabernakel sinn, dech opreegen, andeems Dir dech an Erënnerung setzt; 14 Wësse datt ech geschwënn dëst mäin Tabernakel muss ofsetzen, sou wéi eisen Här Jesus Christus mir gewisen huet. 15 Ausserdeem wäert ech beméien, datt Dir no mengem Doud fäeg sidd, dës Saachen ëmmer an Erënnerung ze hunn. 16 Well mir hunn net lëschteg ausgeschafft Fabel gefollegt, wéi mir Iech d'Kraaft an d'Komme vun eisem Här Jesus Christus bekannt gemaach hunn, awer waren Zeien vu senger Majestéit. 17 Well hie krut vu Gott de Papp Éier an Herrlechkeet, wéi et esou eng Stëmm zu him koum aus der exzellenter Herrlechkeet: Dëst ass mäi beléifte Jong, an deem ech gutt sinn. 18 An dës Stëmm, déi aus dem Himmel koum, hu mir héieren, wéi mir mat him um hellege Bierg waren. 19 Mir hunn och e méi séchert Wuert vu Profezeiung; wourop dir gutt maacht, datt dir oppasst, wéi op e Liicht

1 Awer et waren och falsch Prophéiten ënner de Leit, sou wéi et falsch Léierpersonal ënnert Iech wäerte sinn, déi veruerteelt verdammt Heresien bréngen, och den Här verleegnen, deen se kaaft huet, a séier Zerstéierung iwwer sech selwer bréngen. 2 A vill wäerten hir pernicious Weeër verfollegen; aus deem de Wee vun der Wourecht béis geschwat gëtt. 3 An duerch Géigner solle si mat gefälschte Wierder Wueren vun Iech maachen: deenen hir Uerteel elo vun enger laanger Zäit net bleift, an hir Verdammung schléift net. 4 Well wann Gott d'Engelen, déi gesënnegt hunn, net erspuert hunn, awer se an d'Häll geheit an se an d'Ketten vun der Däischtert geliwwert, fir dem Uerteel reservéiert ze ginn; 5 An huet déi al Welt net erspuert, awer den Noah gerett, déi aachte Persoun, e Priedeger vun der Gerechtegkeet, an huet d'Iwwerschwemmung op d'Welt vun den Ongotten bruecht; 6 An d'Stied vu Sodom a Gomorrha an Asche ëmgewandelt hunn, huet si mat engem Ofstouss veruerteelt, a mécht se e Beispill fir déi, déi duerno ongott liewen sollten; 7 An huet just de Lot geliwwert, verréckt mat dem dreckeg Gespréich vun de Béisen: 8 (Fir dee gerechte Mann, deen ënner hinnen wunnt, a gesinn an héieren huet, huet seng gerecht Séil vun Dag zu Dag mat hiren onerlaabten Handlungen zerstéiert;) 9 Den HÄR weess wéi een déi göttlech aus de Versuchungen befreit, an déi Ongerecht op den Dag vum Uerteel ze reservéieren fir bestrooft ze ginn: 10 Awer virun allem déi, déi nom Fleesch am Lust vun der Onreinheet goen an d'Regierung veruechten. Viraussiichtlech sinn si, selbstverständlech, si fäerten net Béis vu Dignitéiten ze schwätzen. 11 Wärend d'Engelen, déi méi grouss a Kraaft a Kraaft sinn, keng schrecklech Uklo géint si virum Här bréngen. 12 Awer dës, als natierlech brute Béischt, gemaach fir ze huelen an ze zerstéieren, schwätze Béis vun de Saachen, déi se net verstinn; a wäerten ganz an hirer eegener Korruptioun stierwen; 13 A wäert d'Belounung vun Ongerechtegkeet kréien, wéi déi, déi et Freed zielen, an der Dageszäit ze räissen. Flecken si an blemishes, Sport selwer mat hiren eegene deceivings iwwerdeems se Fest mat Iech; 14 Hunn Aen voller Ehebriech, an dat kann net vun der Sënn ophalen; begeeschtert onbestänneg Séilen: en Häerz dat se mat begeeschterten Praktiken ausgeübt hunn; verflucht Kanner: 15 Déi de richtege Wee verlooss hunn, a si verwandelt, no de Wee vum Bileam, dem Jong vum Bosor, deen de Loun vun der Ongerechtegkeet gär huet;

179

Déi zweet Brief vum Peter

16 Awer gouf fir seng Ongerechtegkeet bestrooft: den dommen Aarsch, dee mat der Stëmm vun der Mënschheet geschwat huet, huet de Wahnsinn vum Prophéit verbueden. 17 Dëst sinn Brunnen ouni Waasser, Wolleken, déi mat engem Stuerm gedroe ginn; deenen de Niwwel vun der Däischtert fir ëmmer reservéiert ass. 18 Well wa se grouss schwellende Wierder vu Vanity schwätzen, verlocken se duerch d'Begeeschterung vum Fleesch, duerch vill Ongerechtegkeet, déi, déi propper waren, vun hinnen entkomm, déi a Feeler liewen. 19 Wärend si hinnen d'Fräiheet verspriechen, si si selwer d'Dénger vun der Korruptioun: fir vun deenen e Mann iwwerwonnen ass, vun deemselwechte gëtt hien a Knechtschaft bruecht. 20 Well wa se no der Verschmotzung vun der Welt duerch d'Wësse vum Här a vum Retter Jesus Christus entkomm sinn, si se erëm an do verwéckelt an iwwerwonne, dat lescht Enn ass méi schlëmm mat hinnen wéi den Ufank. 21 Well et wier besser fir si gewiescht, de Wee vun der Gerechtegkeet net ze kennen, wéi, nodeems se et gewosst hunn, sech vum hellege Gebot ze dréinen, dat hinnen geliwwert gouf. 22 Et ass hinnen awer geschitt no dem richtege Spréch: Den Hond gëtt erëm zu sengem eegenen Erbrech ëmgedréit; an d'Séi, déi gewäsch gouf fir hir an de Mier ze wéckelen. KAPITEL 3 1 Dësen zweete Bréif, léif, ech schreiwen iech elo; an deenen zwee opreegen ech Är reng Geescht duerch Erënnerung: 2 Fir datt Dir d'Wierder bewosst sidd, déi virdru vun den hellege Prophéiten geschwat goufen, a vum Gebot vun eis, den Apostele vum Här a vum Retter: 3 Dat wësse fir d'éischt, datt et an de leschten Deeg Spotter kommen wäerten, déi no hiren eegene Lust wandelen, 4 A sot: Wou ass d'Versprieche vu sengem Komm? well well d'Vaeren ageschlof sinn, geet alles weider wéi se vun Ufank vun der Schafung waren. 5 Dofir si se gär ignorant, datt duerch d'Wuert vu Gott den Himmel vun al war, an d'Äerd aus dem Waasser an am Waasser stoung: 6 Woubäi d’Welt, déi deemools war, mat Waasser iwwerflësseg ass, ëmkomm ass: 7 Awer den Himmel an d'Äerd, déi elo sinn, ginn duerch datselwecht Wuert am Lager gelagert, fir Feier reservéiert géint den Dag vum Uerteel an der Verléiere vun ongotten Mënschen. 8 Awer, Léif, sidd net ignorant vun dëser Saach, datt een Dag mam Här ass wéi dausend Joer, an dausend Joer als een Dag. 9 Den HÄR ass net schwaach iwwer säi Verspriechen, wéi e puer Männer d'Slackness zielen; awer ass laang leed fir eis-Ward, net gewëllt datt iergendeen stierwen, awer datt all an d'Berouegung kommen. 10 Awer den Dag vum Här wäert kommen wéi en Déif an der Nuecht; an deem den Himmel mat engem grousse Kaméidi fortgoe wäert, an d'Elementer schmëlzen mat häerzlechen Hëtzt, och d'Äerd an d'Wierker, déi dra sinn, wäerte verbrannt ginn.

180

11 Wann Dir dann kuckt, datt all dës Saache opgeléist ginn, wéi eng Persoun sollt Dir an all hellege Gespréich a Gottheet sinn, 12 Sicht Dir no a séier op de Komme vum Dag vu Gott, an deem den Himmel a Feier wäert opgeléist ginn, an d'Elementer schmëlzen mat häerzlecher Hëtzt? 13 Trotzdem sichen mir no sengem Versprieche no neien Himmel an eng nei Äerd, an där Gerechtegkeet wunnt. 14 Dofir, Léifsten, gesinn, datt Dir no esou Saache sicht, sidd ustrengend, datt Dir vu him a Fridden fonnt gëtt, ouni Fleck, an ouni Feeler. 15 A berücksichtegt datt d'Longleedung vun eisem Här d'Erléisung ass; esou wéi eise beléifte Brudder Paul och no der Wäisheet, déi him ginn ass, Iech geschriwwen huet; 16 Wéi och an all sengen Bréiwer, an hinnen iwwer dës Saache geschwat; an deenen e puer Saache schwéier ze verstoen sinn, déi déi, déi net geléiert an onbestänneg sinn, verréckelen, wéi se och déi aner Schrëften maachen, zu hirer eegener Zerstéierung. 17 Du also, Léifsten, well dir dës Saache virdru wësst, passt op, datt dir och, mat dem Feeler vun de Béise gefouert gëtt, vun Ärer eegener Standhaftegkeet falen. 18 Awer wuessen a Gnod, an am Wëssen vun eisem Här a Retter Jesus Christus. Him sief Herrlechkeet souwuel elo a fir ëmmer. Amen.

Déi éischt Epistel vum John KAPITEL 1 1 Dat, wat vun Ufank un war, wat mir héieren hunn, wat mir mat eisen Ae gesinn hunn, wat mir gekuckt hunn, an eis Hänn gehandhabt hunn, vum Wuert vum Liewen; 2 (Fir d'Liewe gouf manifestéiert, a mir hunn et gesinn, a sinn Zeien, a weisen Iech dat éiwegt Liewen, dat mam Papp war a fir eis manifestéiert gouf;) 3 Dat, wat mir gesinn an héieren hunn, erkläre mir Iech, fir datt Dir och Gemeinschaft mat eis hutt: a wierklech ass eis Gemeinschaft mam Papp a mat sengem Jong Jesus Christus. 4 An dës Saache schreiwen mir Iech, fir datt Är Freed voll ass. 5 Dëst ass dann d'Botschaft, déi mir vun him héieren hunn, a soen Iech, datt Gott Liicht ass, an an him ass guer keng Däischtert. 6 Wa mir soen datt mir Gemeinschaft mat him hunn an an der Däischtert wandelen, da léien mir a maachen d'Wourecht net: 7 Awer wa mir am Liicht goen, wéi hien am Liicht ass, hu mir Gemeinschaft matenee, an d'Blutt vu Jesus Christus, sengem Jong, botzt eis vun all Sënn. 8 Wa mir soen, datt mir keng Sënn hunn, täuschen mir eis selwer, an d'Wourecht ass net an eis. 9 Wa mir eis Sënne bekennen, ass hien trei a gerecht fir eis eis Sënnen ze verzeien an eis vun all Ongerechtegkeet ze botzen. 10 Wa mir soen, datt mir net gesënnegt hunn, maache mir hien zu engem Ligener, a säi Wuert ass net an eis. KAPITEL 2 1 Meng kleng Kanner, dës Saache schreiwen ech iech, fir datt dir net sënnegt. A wann iergendeen sënnegt, hu mir en Affekot mam Papp, Jesus Christus de Gerechte: 2 An hien ass d'Erléisung fir eis Sënnen: an net nëmme fir eis, awer och fir d'Sënne vun der ganzer Welt. 3 An domat wësse mir, datt mir hien kennen, wa mir seng Geboter halen. 4 Dee seet: Ech kennen hien, a hält seng Geboter net, ass e Ligener, an d'Wourecht ass net an him. 5 Awer wien säi Wuert hält, an him ass wierklech d'Léift vu Gott perfektéiert: doduerch wësse mir datt mir an him sinn. 6 Dee seet, datt hien an him bleift, soll och selwer esou goen, sou wéi hie gelaf ass. 7 Bridder, ech schreiwen iech keen neit Gebot, mee en aalt Gebot, dat dir vun Ufank un hat. Dat alt Gebot ass d'Wuert dat Dir vun Ufank un héieren hutt. 8 Nach eng Kéier, en neit Gebot schreiwen ech Iech, wat an him an an dir wouer ass: well d'Däischtert ass vergaang, an dat richtegt Liicht blénkt elo. 9 Dee seet datt hien am Liicht ass a säi Brudder haasst, ass an der Däischtert och bis elo. 10 Deen, dee säi Brudder gär huet, bleift am Liicht, an et gëtt keng Geleeënheet fir an him ze stéieren.

181

11 Awer deen, dee säi Brudder haasst, ass an der Däischtert, a geet an der Däischtert, a weess net wou hie geet, well déi Däischtert seng Ae blann huet. 12 Ech schreiwen iech, kleng Kanner, well är Sënne fir säin Numm verginn sinn. 13 Ech schreiwen iech, Pappen, well dir deen kennt, deen vun Ufank un ass. Ech schreiwen iech, jonk Männer, well dir de Béisen iwwerwonne hutt. Ech schreiwen iech, kleng Kanner, well dir de Papp kannt hutt. 14 Ech hunn iech geschriwwen, Pappen, well dir deen kennt, deen vun Ufank un ass. Ech hunn Iech geschriwwen, jonk Männer, well Dir staark sidd, an d'Wuert vu Gott bleift an Iech, an Dir hutt de Béisen iwwerwonnen. 15 Léift net d'Welt, weder déi Saachen, déi an der Welt sinn. Wann iergendeen d'Welt gär huet, ass d'Léift vum Papp net an him. 16 Well alles wat an der Welt ass, de Lust vum Fleesch, an de Lust vun den Aen, an de Stolz vum Liewen, ass net vum Papp, mee ass vun der Welt. 17 An d'Welt geet fort, an hir Lust: mee deen de Wëlle vu Gott mécht, bleift fir ëmmer. 18 Kleng Kanner, et ass déi leschte Kéier: a wéi dir héieren hutt, datt den Antichrist kommen wäert, och elo ginn et vill Antichristen; woubäi mir wëssen, datt et déi leschte Kéier ass. 19 Si sinn vun eis erausgaang, awer si waren net vun eis; well wa se vun eis gewiescht wieren, da wieren si ouni Zweiwel mat eis weidergaang: awer si sinn erausgaang, fir datt se manifestéiert kënne ginn datt se net all vun eis waren. 20 Awer Dir hutt eng Salbung vum Hellege, an Dir wësst alles. 21 Ech hunn Iech net geschriwwen, well Dir d'Wourecht net kennt, mee well Dir et wësst, an datt keng Ligen aus der Wourecht ass. 22 Wien ass e Ligener ausser deen, dee verleegnen, datt de Jesus de Christus ass? Hien ass den Antichrist, deen de Papp an de Jong verleegnen. 23 Wien de Jong verleegnen, deen huet de Papp net: (awer) deen de Jong unerkennt, huet och de Papp. 24 Loosst dat also an dir bleiwen, wat dir vun Ufank un héieren hutt. Wann dat, wat Dir vun Ufank un héieren hutt, an Iech bleift, da wäert Dir och am Jong an am Papp weidergoen. 25 An dat ass dat Verspriechen, dat hien eis versprach huet, och dat éiwegt Liewen. 26 Dës Saachen hunn ech Iech geschriwwen iwwer déi, déi Iech verféieren. 27 Awer déi Salbung, déi Dir vun him kritt hutt, bleift an Iech, an Dir braucht net datt iergendeen Iech léiert: awer wéi déiselwecht Salbung Iech alles léiert, an ass Wourecht, an ass keng Ligen, a sou wéi se geléiert huet. du, du solls an him bleiwen. 28 An elo, kleng Kanner, bleiwt an him; datt, wann hien erschéngt, kënne mir Vertrauen hunn, an net virun him schummen bei sengem kommen. 29 Wann dir wësst, datt hie gerecht ass, da wësst dir, datt jiddereen, dee Gerechtegkeet mécht, aus him gebuer ass.

Déi éischt Epistel vum John

KAPITEL 3 1Kuckt, wéi eng Léift de Papp eis geschenkt huet, datt mir Jonge vu Gott solle genannt ginn: dofir kennt d'Welt eis net, well se hien net kannt huet. 2 Léif, elo si mir d'Jonge vu Gott, an et ass nach net erschéngt wat mir wäerte sinn: awer mir wëssen datt, wann hien erschéngt, mir wäerte wéi hien sinn; well mir wäerten hien gesinn wéi hien ass. 3 An all Mënsch, deen dës Hoffnung op him huet, purifizéiert sech selwer, sou wéi hien reng ass. 4 Jiddereen, dee Sënn mécht, iwwerschreift och d'Gesetz: well d'Sënn ass d'Iwwerleeung vum Gesetz. 5 An dir wësst, datt hie manifestéiert gouf fir eis Sënnen ewechzehuelen; an an him ass keng Sënn. 6 Jiddereen, deen an him bleift, sënnegt net: Wien, deen sënnegt, huet hien net gesinn, an hien kannt net. 7 Kleng Kanner, loosst kee Mënsch dech täuschen: deen, deen Gerechtegkeet mécht, ass gerecht, sou wéi hie gerecht ass. 8 Deen, dee Sënn mécht, ass vum Däiwel; well den Däiwel sënnegt vun Ufank un. Fir dësen Zweck gouf de Jong vu Gott manifestéiert, fir datt hien d'Wierker vum Däiwel zerstéiere konnt. 9 Jiddereen, dee vu Gott gebuer ass, mécht keng Sënn; well säi Som bleift an him: an hie kann net sënnegen, well hie vu Gott gebuer ass. 10 An dësem sinn d'Kanner vu Gott manifestéiert, an d'Kanner vum Däiwel: Jiddereen, deen net Gerechtegkeet mécht, ass net vu Gott, weder deen, dee säi Brudder net gär huet. 11 Well dat ass de Message, deen dir vun Ufank un héieren hutt, datt mir eis solle gär hunn. 12 Net wéi de Kain, dee vun deem Béise war, a säi Brudder ëmbruecht huet. A firwat huet hien hien ëmbruecht? Well seng eege Wierker waren béis, a säi Brudder gerecht. 13 Staunen net, meng Bridder, wann d'Welt dech haasst. 14 Mir wëssen, datt mir vum Doud an d'Liewen iwwergaang sinn, well mir d'Bridder gär hunn. Wien säi Brudder net gär huet, bleift am Doud. 15 Wien säi Brudder haasst, ass e Mäerder: an dir wësst, datt kee Mäerder éiwegt Liewen an him bleift. 16 Doduerch gesi mir d'Léift vu Gott, well hien säi Liewen fir eis geluecht huet: a mir sollten eist Liewe fir d'Bridder leeën. 17 Awer wien dat Gutt vun dëser Welt huet, a gesäit säi Brudder Bedierfnesser, a schléisst säin Darm vu Matgefill vun him op, wéi wunnt d'Léift vu Gott an him? 18Meng kleng Kanner, loosst eis net a Wuert gär hunn, weder an der Zong; awer an der Dot an an der Wourecht. 19 An domat wësse mir, datt mir vun der Wourecht sinn, a wäerten eis Häerzer virun him versécheren. 20 Well wann eist Häerz eis veruerteelt, Gott ass méi grouss wéi eist Häerz, a weess alles. 21 Léif, wann eist Häerz eis net veruerteelt, da hu mir Vertraue vis-à-vis vu Gott. 22 A wat och ëmmer mir froen, kréie mir vun him, well mir seng Geboter halen an déi Saache maachen, déi a senge Siicht angenehm sinn. 23 An dat ass säi Gebot, datt mir un den Numm vu sengem Jong Jesus Christus gleewen, an eis gär hunn, wéi hien eis Geboter ginn huet.

182

24 An deen, dee seng Geboter hält, wunnt an him, an hien an him. An domat wësse mir datt hien an eis bleift, duerch de Geescht, deen hien eis ginn huet. KAPITEL 4 1 Géif, gleeft net all Geescht, mee probéiert d'Séilen, ob se vu Gott sinn: well vill falsch Prophéiten sinn an d'Welt erausgaang. 2 Hei kennt dir de Geescht vu Gott: All Geescht, dee zouginn datt de Jesus Christus am Fleesch komm ass, ass vu Gott: 3 An all Geescht, deen net zouginn, datt de Jesus Christus am Fleesch komm ass, ass net vu Gott: an dat ass dee Geescht vum Antichrist, vun deem dir héieren hutt, datt et soll kommen; an och elo schonn ass et op der Welt. 4 Dir sidd vu Gott, kleng Kanner, an hu se iwwerwonnen: well deen, deen an dir ass, méi grouss ass wéi deen, deen an der Welt ass. 5 Si sinn vun der Welt: dofir schwätze si vun der Welt, an d'Welt héiert se. 6 Mir si vu Gott: deen, dee Gott kennt, héiert eis; deen net vu Gott ass, héiert eis net. Hei kennen mir de Geescht vun der Wourecht, an de Geescht vum Feeler. 7 Léif, loosst eis géigesäiteg gär hunn: well d'Léift ass vu Gott; a jidderee dee gär huet ass vu Gott gebuer a kennt Gott. 8 Deen net gär huet, kennt Gott net; well Gott ass Léift. 9 Dobäi gouf d’Léift vu Gott zu eis manifestéiert, well Gott säin eenzege Jong an d’Welt geschéckt huet, fir datt mir duerch hie liewen. 10 Hei ass d'Léift, net datt mir Gott gär hunn, mee datt hien eis gär huet, a säi Jong geschéckt huet fir d'Erléisung fir eis Sënnen ze sinn. 11 Géif, wann Gott eis esou gär huet, da sollte mir eis och gär hunn. 12 Kee Mënsch huet Gott zu all Moment gesinn. Wa mir géigesäiteg gär hunn, wunnt Gott an eis, a seng Léift ass an eis perfektéiert. 13 Domat wësse mir, datt mir an him wunnen, an hien an eis, well hien eis vu sengem Geescht ginn huet. 14 A mir hunn gesinn a bestätegen, datt de Papp de Jong geschéckt huet fir de Retter vun der Welt ze sinn. 15 Wien zouginn, datt de Jesus de Jong vu Gott ass, Gott wunnt an him, an hien a Gott. 16 A mir hunn d'Léift bekannt a gegleeft, déi Gott zu eis huet. Gott ass Léift; an deen an der Léift wunnt, wunnt a Gott, a Gott an him. 17 Hei ass eis Léift perfekt gemaach, fir datt mir Frist am Dag vum Uerteel hunn: well wéi hien ass, sou si mir an dëser Welt. 18 Et gëtt keng Angscht an der Léift; awer déi perfekt Léift dréit Angscht eraus: well Angscht huet Péng. Deen, deen Angscht mécht, ass net perfekt an der Léift gemaach. 19 Mir hunn hie gär, well hien eis als éischt gär huet. 20 Wann e Mann seet: Ech hunn Gott gär, an haasst säi Brudder, hien ass e Ligener: well deen, dee säi Brudder net gär huet, deen hie gesinn huet, wéi kann hie Gott gär hunn, deen hien net gesinn huet? 21 An dëst Gebot hu mir vun him, datt deen, dee Gott gär huet, och säi Brudder gär huet.

Déi éischt Epistel vum John

KAPITEL 5 1 Jiddereen, dee gleeft, datt de Jesus de Christus ass, ass vu Gott gebuer: a jidderee, deen dee gär huet, huet deen och gär, deen aus him gebuer ass. 2 Domat wësse mir, datt mir d'Kanner vu Gott gär hunn, wa mir Gott gär hunn a seng Geboter halen. 3 Fir dëst ass d'Léift vu Gott, datt mir seng Geboter halen: a seng Geboter sinn net schlëmm. 4 Well alles wat vu Gott gebuer ass, iwwerwannt d'Welt: an dat ass d'Victoire, déi d'Welt iwwerwonne, och eise Glawen. 5 Wien ass deen, deen d'Welt iwwerwonnt, awer deen, dee gleeft, datt de Jesus de Jong vu Gott ass? 6 Dëst ass deen, deen duerch Waasser a Blutt komm ass, och de Jesus Christus; net nëmme vu Waasser, mee duerch Waasser a Blutt. An et ass de Geescht deen Zeien huet, well de Geescht ass Wourecht. 7 Well et sinn dräi, déi am Himmel Rekord droen, de Papp, d'Wuert an den Hellege Geescht: an dës dräi sinn een. 8 An et sinn dräi, déi op der Äerd Zeien, de Geescht, an d'Waasser an d'Blutt: an dës dräi stëmmen an engem. 9 Wa mir den Zeie vu Männer kréien, ass den Zeien vu Gott méi grouss: well dëst ass den Zeie vu Gott, deen hie vu sengem Jong bestätegen huet. 10 Wien un de Jong vu Gott gleeft, huet den Zeien a sech selwer: deen, deen Gott net gleeft, huet hien zu engem Ligener gemaach; well hien de Rekord net gleeft, datt Gott vu sengem Jong ginn huet. 11 An dëst ass de Rekord, datt Gott eis éiwegt Liewen ginn huet, an dëst Liewen ass a sengem Jong. 12 Wien de Jong huet, huet Liewen; an deen de Jong vu Gott net huet, huet kee Liewen. 13 Dës Saachen hunn ech Iech geschriwwen, déi un den Numm vum Jong vu Gott gleewen; fir datt Dir wësst datt Dir éiwegt Liewen hutt, an datt Dir un den Numm vum Jong vu Gott gleewen. 14 An dat ass d'Vertrauen, déi mir an hien hunn, datt wa mir eppes no sengem Wëllen froen, hien eis héiert: 15 A wa mir wëssen, datt hien eis héiert, wat mir och froen, wësse mir, datt mir déi Petitioune hunn, déi mir vun him gewënscht hunn. 16 Wann iergendeen säi Brudder eng Sënn gesäit, déi net zum Doud ass, da soll hie froen, an hie wäert him d'Liewe ginn fir déi, déi net zum Doud sënnegen. Et gëtt eng Sënn zum Doud: Ech soen net datt hien dofir biet. 17 All Ongerechtegkeet ass Sënn: an et gëtt eng Sënn net zum Doud. 18 Mir wëssen, datt jiddereen, dee vu Gott gebuer ass, net sënnegt; mee deen, dee vu Gott gebuer ass, hält sech selwer, an dee Béise beréiert hien net. 19 A mir wëssen, datt mir vu Gott sinn, an d'ganz Welt läit an der Schlechtheet. 20 A mir wëssen, datt de Jong vu Gott komm ass, an huet eis e Verständnis ginn, fir datt mir deen kennen, dee wouer ass, a mir sinn an deem, dee wouer ass, och a sengem Jong Jesus Christus. Dëst ass de richtege Gott, an dat éiwegt Liewen. 21 Kleng Kanner, haalt iech virun de Gëtter. Amen.

183

Second John KAPITEL 1 1 Déi Eelst zu der gewielter Dame an hir Kanner, déi ech an der Wourecht gär hunn; an net nëmmen ech, mee och all déi, déi d'Wourecht bekannt hunn; 2 Fir d’Wuel vun der Wourecht, déi an eis wunnt, a fir ëmmer bei eis wäert sinn. 3 Gnod sief mat dir, Barmhäerzegkeet a Fridden, vu Gott dem Papp a vum Här Jesus Christus, dem Jong vum Papp, a Wourecht a Léift. 4 Ech hu mech immens gefreet, datt ech vun Äre Kanner fonnt hunn, déi an der Wourecht wandelen, well mir e Gebot vum Papp kritt hunn. 5 An elo bieden ech dech, Madame, net wéi wann ech dir en neit Gebot geschriwwen hätt, mee dat, wat mir vun Ufank un haten, datt mir eis gär hunn. 6 An dat ass Léift, datt mir no senge Geboter goen. Dëst ass d'Gebot, datt, wéi Dir vun Ufank un héieren hutt, Dir sollt dra goen. 7 Fir vill Bedrucher sinn an d'Welt komm, déi net zouginn, datt de Jesus Christus am Fleesch komm ass. Dëst ass en Bedruch an en Antichrist. 8 Kuckt op Iech selwer, datt mir net déi Saachen verléieren, déi mir gemaach hunn, mee datt mir eng voll Belounung kréien. 9 Jiddereen, deen iwwerschreit an net an der Léier vu Christus bleift, huet Gott net. Wien an der Doktrin vu Christus bleift, hien huet souwuel de Papp wéi de Jong. 10 Wann iergendeen bei Iech kommt, an dës Léier net bréngt, empfänkt hien net an Äert Haus, a bidd him och Gott net séier: 11 Well deen, deen him Gott séier bitt, ass Deel vu senge béisen Doten. 12 Ech hu vill Saache fir Iech ze schreiwen, ech géif net mat Pabeier an Tënt schreiwen: mee ech vertrauen op Iech ze kommen, a Gesiicht zu Gesiicht ze schwätzen, fir datt eis Freed voll ass. 13 D’Kanner vun denger gewielte Schwëster begréissen dech. Amen. Drëtte John KAPITEL 1 1 Den Eelste zum beléifte Gajus, deen ech an der Wourecht gär hunn. 2 Léif, ech wënschen virun allem Saachen, datt Dir wuel an Gesondheet sidd, sou wéi Är Séil gutt geet. 3 Well ech hu mech immens gefreet, wéi d'Bridder komm sinn an iwwer d'Wourecht bestätegen, déi an dir ass, sou wéi s du an der Wourecht trëppelt. 4 Ech hu keng grouss Freed wéi ze héieren, datt meng Kanner an der Wourecht wandelen. 5 Léif, Dir maacht trei alles wat Dir de Bridder a Friem mécht; 6 Déi hunn Zeien vun Ärer Charity virun der Kierch gedroen: wiem wann Dir op hir Rees no enger gëttlecher Aart bréngt, Dir wäert gutt maachen: 7 Well si fir säi Numm erausgaange sinn, an näischt vun de Heiden geholl hunn. 8 Dofir sollte mir esou kréien, fir datt mir Mathëllefer vun der Wourecht kënne sinn. 9 Ech hunn der Kierch geschriwwen: mee den Diotrefes, dee gär d'Präferenz ënnert hinnen ze hunn, empfänkt eis net. 10 Dofir, wann ech kommen, wäert ech seng Akten erënneren, déi hien mécht, géint eis mat béiswëlleg Wierder sprëtzen: an net domat zefridden, an och net selwer d'Bridder empfänkt, a verbitt déi, déi wëllen, a verwerft se aus der Kierch. 11 Géif, verfollegt net dat wat Béis ass, mee dat wat gutt ass. Deen, dee Gutt mécht, ass vu Gott: awer deen, dee Béisen mécht, huet Gott net gesinn. 12 Demetrius huet e gudde Bericht vun alle Mënschen, a vun der Wourecht selwer: jo, a mir droen och Rekord; an Dir wësst datt eise Rekord wouer ass. 13 Ech hat vill Saachen ze schreiwen, awer ech wäert Iech net mat Tënt a Pen schreiwen: 14 Awer ech vertrauen, datt ech dech kuerz gesinn, a mir wäerte Gesiicht zu Gesiicht schwätzen. Fridden sief dir. Eis Frënn begréissen Iech. Begréiss de Frënn mam Numm.

184

Jude KAPITEL 1 1 Judas, den Dénger vu Jesus Christus a Brudder vum Jakobus, un déi, déi vu Gott dem Papp gehellegt a erhale gi sinn. a Jesus Christus, a gëtt genannt: 2 Gnod fir Iech a Fridden a Léift ginn multiplizéiert. 3 Léif, wann ech all Effort gemaach hunn fir Iech iwwer déi allgemeng Erléisung ze schreiwen, war et néideg fir mech Schreift Iech an fuerdert Iech eescht ze streiden fir de Glawen, deen eemol den Hellegen ginn ass iwwerginn ass. 4 Well et gi verschidde Leit, déi sech onbewosst erakréit hunn, déi fir dëst Uerteel virausbestëmmt sinn, béis Leit, déi d'Gnod vun eisem Gott an d'Fräiheet änneren an den eenzegen Här Gott an eisen Här Jesus Christus verzicht 5 Ech wäert Iech dann erënneren, obwuel Dir et eemol wousst, datt den Här, nodeems hien d'Leit erausgeschéckt huet Ägypten gerett, dunn déi Ongleeweg zerstéiert. 6 An d'Engelen, déi hir éischt Statioun net behalen hunn, awer hiren eegene Wunnraum verlooss hunn, huet hien an éiwege Ketten ënner Däischtert gehal bis zum Uerteel vum groussen Dag. 7 Esou wéi Sodom a Gomorra an d'Stied ronderëm si op déiselwecht Manéier, déi sech un d'Zucht an no friem Fleesch gaang, als Beispill gesat ginn, während se d'Rache vum éiwege Feier leiden. 8 Op déiselwecht Aart a Weis verschounen dës dreckeg Dreemen d'Fleesch, veruechten d'Herrschaft a schwätzen Béis vun der Dignitéit. 9 Awer den Äerzengel Michael, wéi hie mam Däiwel gestridden huet, datt hien iwwer de Kierper vum Moses gestridden huet, huet net huet sech net getraut eng Verleumdung géint hien ze bréngen, mä huet gesot: Den Här bestrooft dech. 10 Awer si schwätzen Béis vun de Saachen, déi se net wëssen; mee wat se vun Natur kennen, wéi brutal Béischt, doduerch zerstéieren se sech. 11 Wee hinnen! well si sinn op de Wee vum Kain gaang a gierlech no de Feeler vum Bileam gelaf fir Belounung, a gestuerwen am Widdersproch vum Core. 12 Dëst si Flecken op deng Léiftfester, wa se mat dir feieren, sech ouni Angscht ernähren: Wolleken si si ouni Waasser, duerch de Wand gedroen; Beem deenen hir Uebst verschwënnt, ouni Uebst, zweemol dout, zum Wuerzelen ofgerappt; 13 Roserei Wellen vum Mier, Schaum hir eege Schimmt; Wanderstären, zu deenen d'Däischtert vun der Däischtert ass fir ëmmer bewahrt. 14 An den Enoch, de siwente vum Adam, huet och iwwer si profetéiert a gesot: Kuck, den Här kënnt mat zéngdausende vu seng Hellegen, 15 fir all Uerteel auszeféieren an all déi Béis ënner hinne vun all hire béisen Doten ze veruerteelen déi si béis engagéiert hunn, a vun all hir haarde Rieden, déi béis Sënner géint hie geschwat hunn. 16 Dëst sinn Murmurer, Beschwerer, déi no hiren eegene Lust wandelen; an hire Mond schwätze grouss Opreegung Wierder, mat Bewonnerung fir Leit ze profitéieren. 17 Awer, Léif, erënnert un d'Wierder, déi virdru vun den Apostele vun eisem Här Jesus Christus geschwat goufen; 18 Wéi si dir gesot hunn, datt et an der leschter Zäit musse Spotter ginn, déi no hiren eegene Béisen Lust muss goen. 19 Dëst sinn déi, déi sech sensuell trennen, ouni de Geescht. 20 Awer Dir, Léifsten, baut Iech selwer op Ärem hellege Glawen op, wann Dir am Hellege Geescht biet, 21 Halt Iech an der Léift vu Gott, wärend Dir d'Barmhäerzegkeet vun eisem Här Jesus Christus erwaart bis den éiwegt Liewen. 22 A mat e puer hunn Matgefill, wat en Ënnerscheed mécht: 23 An anerer retten mat Angscht, andeems se se aus dem Feier zéien; haassen souguer d'Kleedung, déi vum Fleesch gefierft ass. 24 An un deen, dee fäeg ass dech ze falen an dech onbestänneg virum Gesiicht vu senger Herrlechkeet ze presentéieren mat grousser Freed gesat, 25 Dem eenzege weise Gott, eisem Retter, si Herrlechkeet a Majestéit, Herrschaft a Kraaft, elo a fir ëmmer. Amen

185

Offenbarung KAPITEL 1 1 D’Offenbarung vu Jesus Christus, déi Gott him ginn huet, fir senge Dénger Saachen ze weisen, déi geschwënn musse geschéien; an hien huet geschéckt an et duerch säin Engel zu sengem Knecht John bezeechent: 2 Deen d'Wuert vu Gott a vum Zeegnes vu Jesus Christus a vun allem wat hie gesinn huet. 3 Geseent ass deen, dee liest, an déi, déi d'Wierder vun dëser Profezeiung héieren, an déi Saache behalen, déi dra geschriwwen sinn: well d'Zäit ass op der Hand. 4 De Johannes un déi siwe Kierchen, déi an Asien sinn: Gnod sief dir, a Fridden, vun deem, deen ass, an dee war, an dee kënnt; a vun de siwe Geeschter, déi viru sengem Troun sinn; 5 A vu Jesus Christus, deen de treie Zeien ass, an den Éischte vun den Doudegen, an de Prënz vun de Kinneke vun der Äerd. Un him, deen eis gär huet an eis vun eise Sënnen a sengem eegene Blutt gewäsch huet, 6 An huet eis Kinneken a Priister fir Gott a säi Papp gemaach; him sief Herrlechkeet an Herrschaft fir ëmmer an ëmmer. Amen. 7 Kuck, hie kënnt mat Wolleke; an all Ae wäert him gesinn, an och déi, déi him duerchgestrachenem hunn: an all Famill vun der Äerd wäert weineg wéinst him. Trotzdem, Amen. 8 Ech sinn den Alpha an den Omega, den Ufank an d'Enn, seet den Här, deen ass, an deen war, an déi kommen ass, den Allmächtegen. 9 Ech John, deen och Äre Brudder, a Begleeder an der Tribulatioun, an am Räich a Gedold vu Jesus Christus, war op der Insel déi Patmos genannt gëtt, fir d'Wuert vu Gott, a fir d'Zeegnes vu Jesus Christus. 10 Ech war am Geescht am Dag vum Här, an hunn hannert mir eng grouss Stëmm héieren, wéi vun enger Trompett, 11 Soen: Ech sinn den Alpha an den Omega, den Éischten an dee leschte: an: Wat Dir gesitt, schreiwt an engem Buch, a schéckt et un déi siwe Kierchen, déi an Asien sinn; bis Ephesus, an Smyrna, an Pergamos, an Thyatira, an Sardis, an Philadelphia, an Laodicea. 12 An ech hunn mech ëmgedréit fir d'Stëmm ze gesinn, déi mat mir geschwat huet. A ginn ëmgedréint, Ech hunn siwen gëllen Käerzenhirstellung gesinn; 13 An an der Mëtt vun de siwe Käerzestänn ee wéi de Mënschejong, gekleet mat engem Kleedungsstéck bis op de Fouss, a mat engem gëllene Gürtel ëm d'Papps ëmgëtt. 14 Säi Kapp a seng Hoer ware wäiss wéi Woll, sou wäiss wéi Schnéi; a seng Ae ware wéi eng Flam vu Feier; 15 A seng Féiss wéi fein Messing, wéi wa se an engem Uewen verbrannt hunn; a seng Stëmm wéi de Klang vu ville Waasser. 16 An hien hat a senger rietser Hand siwe Stären: a vu sengem Mond ass e schaarf zweeschneidegt Schwäert erausgaang: a säi Gesiicht war wéi d'Sonn a senger Kraaft schéngt. 17 A wéi ech hie gesinn hunn, sinn ech als dout op seng Féiss gefall. An hien huet seng riets Hand op mech geluecht, a sot zu mir: Fäert net; Ech sinn déi éischt an déi lescht:

186

18 Ech sinn deen, dee lieft an dout war; a kuck, ech liewen fir ëmmer, Amen; an hunn d'Schlëssel vun der Hell a vum Doud. 19 Schreift d'Saachen, déi Dir gesinn hutt, an d'Saachen, déi sinn, an d'Saachen, déi duerno wäerte sinn; 20 D'Geheimnis vun de siwe Stären, déi Dir a menger rietser Hand gesinn hutt, an déi siwe gëllene Käerzestänn. Déi siwe Stäre sinn d'Engelen vun de siwe Kierchen: an déi siwe Käerzestänn, déi Dir gesinn hutt, sinn déi siwe Kierchen. KAPITEL 2 1 Un den Engel vun der Kierch vun Ephesus schreift; Dës Saache seet hien, deen déi siwe Stären a senger rietser Hand hält, deen an der Mëtt vun de siwe gëllene Käerzestänn trëppelt; 2 Ech kennen deng Wierker, an deng Aarbecht, an deng Gedold, a wéi Dir déi béis net droe kënnt: an du hues déi probéiert, déi soen, si sinn Apostelen, an net sinn, an hu se Ligener fonnt: 3 An Dir hutt gedroen, an hu Gedold, a fir mäin Numm huet Dir geschafft, an net geschwächt. 4 Trotzdem hunn ech e bësse géint dech, well Dir Är éischt Léift verlooss hutt. 5 Denk also drun, vu wou s du gefall bass, a berouegt, a maacht déi éischt Wierker; oder soss kommen ech séier bei dech, a wäert däi Käerzenhirstellung aus senger Plaz ewechhuelen, ausser Dir berouegt. 6 Awer dëst hutt Dir, datt Dir d'Doten vun den Nicolaitans haasst, déi ech och haassen. 7 Wien en Ouer huet, loosst hien héieren wat de Geescht zu de Kierchen seet; Dem deen iwwerwonne wäert ech ginn vum Bam vum Liewen ze iessen, deen an der Mëtt vum Paradäis vu Gott ass. 8 An den Engel vun der Kierch zu Smyrna schreift; Dës Saache seet déi éischt an déi lescht, déi dout war a lieweg ass; 9 Ech kennen Deng Wierker, an Tribulatioun an Aarmut, (awer du bass räich) an ech kennen d'Lastering vun deenen, déi soen, si sinn Judden, an net sinn, mä sinn d'Synagog vum Satan. 10 Fäert näischt vun deene Saachen, déi Dir leiden wäert: kuck, den Däiwel wäert e puer vun iech an de Prisong geheien, fir datt Dir probéiert gin kann; an Dir wäert Tribulatioun zéng Deeg hunn: sidd trei bis den Doud, an ech ginn dir eng Kroun vum Liewen. 11 Wien en Ouer huet, loosst hien héieren wat de Geescht zu de Kierchen seet; Deen deen iwwerwënnt, wäert net vum zweeten Doud verletzt ginn. 12 An den Engel vun der Kierch zu Pergamos schreift; Dës Saache seet deen, deen de schaarfe Schwäert mat zwee Kanten huet; 13 Ech kennen deng Wierker, a wou Dir wunnt, och wou de Sëtz vum Satan ass: an du hält mäi Numm fest an hues mäi Glawen net verleegnen, och an deenen Deeg, wou den Antipas mäi treie Märtyrer war, deen ënnert Iech ëmbruecht gouf, wou de Satan wunnt. 14 Awer ech hunn e puer Saache géint dech, well Dir hutt déi do, déi d'Léier vum Bileam halen, deen de Balac geléiert huet, e Stoussblock virun de Kanner vun Israel ze werfen, fir Saachen ze iessen, déi un d'Gëtter geaffert sinn, an Auszuucht ze maachen.

Offenbarung

15 Also hutt Dir och déi, déi d'Léier vun den Nicolaitans halen, wat ech haassen. 16 Berouegt; oder soss kommen ech séier bei dech, a kämpfe géint si mam Schwert vu mengem Mond. 17 Wien en Ouer huet, loosst hien héieren wat de Geescht zu de Kierchen seet; Dem, deen iwwerwonne wäert, ginn ech vum verstoppte Manna ze iessen, a ginn him e wäisse Steen, an am Steen en neien Numm geschriwwen, dee kee weess, deen ze retten, deen et kritt. 18 An den Engel vun der Kierch zu Thyatira schreift; Dës Saache seet de Jong vu Gott, deen seng Aen huet wéi eng Flam vu Feier, a seng Féiss si wéi fein Messing; 19 Ech kennen deng Wierker, a Charity, an Déngscht, a Glawen, an Deng Gedold, an Deng Wierker; an déi lescht méi wéi déi éischt. 20 Trotzdem hunn ech e puer Saache géint dech, well Dir déi Fra Jezebel, déi sech selwer eng Prophetess nennt, leet, meng Dénger ze léieren a ze verféieren, fir Auszuucht ze maachen, a Saachen ze iessen, déi un Idolen geaffert sinn. 21 An ech hunn hir Plaz ginn, fir sech vun hirer Zucht ze berouegen; a si huet sech net berouegt. 22Kuckt, ech wäert hatt an e Bett geheien, an déi, déi Ehebriecher mat hatt maachen, a grousser Verréngerung, ausser si berouegen sech vun hiren Doten. 23 An ech wäert hir Kanner mam Doud ëmbréngen; an all d'Kierche solle wëssen, datt ech deen sinn, deen d'Nier an d'Häerzer sicht: an ech wäert jidderee vun iech ginn no Äre Wierker. 24Awer zu dir soen ech, an de Rescht an Thyatira, souvill, déi dës Léier net hunn, an déi d'Tiefe vum Satan net kennen, wéi se schwätzen; Ech wäert Iech keng aner Laascht leeën. 25 Mee dat, wat dir schonn hutt, haalt fest bis ech kommen. 26 An deen, deen iwwerwënnt, a meng Wierker bis zum Enn hält, him wäert ech Muecht iwwer d'Natiounen ginn: 27 An hie soll hinnen mat engem Staang vun Eisen regéieren; wéi d'Gefässer vun engem Potter solle si gebrach ginn, sou wéi ech vu mengem Papp krut. 28 An ech ginn him de Moiesstär. 29 Wien en Ouer huet, loosst hien héieren, wat de Geescht zu de Kierchen seet.

6 Wien en Ouer huet, loosst hien héieren wat de Geescht zu de Kierchen seet. 7 An den Engel vun der Kierch zu Philadelphia schreift; Dës Saache seet deen, deen helleg ass, deen, deen wouer ass, deen de Schlëssel vum David huet, deen opmaacht, a kee Mënsch schléisst; an zou, a kee Mënsch mécht op; 8 Ech kennen deng Wierker: kuck, ech hunn virun Iech eng oppen Dier gesat, a kee Mënsch kann se zoumaachen: well Dir hutt e bësse Kraaft, an Dir hutt mäi Wuert behalen, an hutt mäi Numm net verleegnen. 9Kuckt, ech wäert se aus der Synagog vum Satan maachen, déi soen datt si Judden sinn, an net sinn, awer léien; kuck, ech wäert se maachen fir ze kommen a virun Äre Féiss ze bidden, a fir ze wëssen datt ech dech gär hunn. 10 Well Dir d'Wuert vu menger Gedold behalen hutt, wäert ech dech och vun der Stonn vun der Versuchung halen, déi iwwer d'ganz Welt kommen wäert, fir déi ze probéieren, déi op der Äerd wunnen. 11Kuckt, ech kommen séier: haalt dat fest, wat Dir hutt, datt kee Mënsch Är Kroun hëlt. 12 Deen, deen iwwerwënnt, wäert ech e Pilier am Tempel vu mengem Gott maachen, an hie wäert net méi erausgoen: an ech wäert op hien den Numm vu mengem Gott schreiwen, an den Numm vun der Stad vu mengem Gott, dat ass nei Jerusalem. , deen aus dem Himmel vu mengem Gott erofgeet: an ech wäert mäi neien Numm op him schreiwen. 13 Wien en Ouer huet, loosst hien héieren wat de Geescht zu de Kierchen seet. 14 An den Engel vun der Kierch vun de Laodiceans schreift; Dës Saache seet den Amen, de treien a richtegen Zeien, den Ufank vun der Schafung vu Gott; 15 Ech kennen deng Wierker, datt Dir weder kal nach waarm bass: Ech géift Dir kal oder waarm wiers. 16 Also, well Dir labber sidd, a weder kal nach waarm, wäert ech dech aus mengem Mond spuen. 17 Well Dir sot: Ech si räich, a si mat Wueren eropgaang, an ech brauch näischt; a weess net, datt Dir ellent, a miserabel, an aarm, a blann, an plakeg sidd: 18 Ech roden dech, fir vu mir Gold ze kafen, déi am Feier gepréift ass, fir datt Dir räich sidd; a wäiss Kleedung, fir datt Dir gekleet sidd, an datt d'Schimmt vun Ärer Plakegkeet net erschéngt; a salft deng Aen mat Aensalve, fir datt Dir gesi kënnt. 19 Souvill wéi ech gär hunn, bestrofen ech a bestroofen ech: sief also eifreg, a berou. 20Kuckt, ech stinn bei der Dier a klopfen: wann iergendeen meng Stëmm héiert an d'Dier opmaacht, da kommen ech bei hien eran, a wäert mat him iessen, an hie mat mir. 21 Deem, deen iwwerwënnt, wäert ech ginn, mat mir op mengem Troun ze sëtzen, sou wéi ech och iwwerwonne sinn, a si mat mengem Papp op säin Troun gesat. 22 Wien en Ouer huet, loosst hien héieren, wat de Geescht zu de Kierchen seet.

KAPITEL 3 1 A schreift dem Engel vun der Kierch zu Sardis; Dës Saache seet hien, deen déi siwe Geeschter vu Gott huet, an déi siwe Stären; Ech kennen deng Wierker, datt Dir en Numm hutt, datt Dir liewt, an dout sidd. 2 Sidd oppassen, a stäerkt déi Saachen, déi bleiwen, déi bereet sinn ze stierwen: well ech hunn Är Wierker net perfekt viru Gott fonnt. 3 Denk also drun, wéi s du ugeholl an héieren hues, an haalt fest a béit. Wanns du also net oppassen, da kommen ech op dech als Déif, an du wësse net wéi eng Stonn ech op dech kommen. 4 Du hues e puer Nimm och a Sardis, déi hir Kleeder net beschiedegt hunn; a si wäerte mat mir a Wäiss goen: well si wäerte sinn. 5 Deen, deen iwwerwannt, dee soll a wäisse Kleedung gekleet ginn; an ech wäert säin Numm net aus dem Buch vum Liewen läschen, mee ech wäert säin Numm virun mengem Papp a virun sengen Engelen zouginn.

KAPITEL 4 1 Duerno hunn ech gekuckt, a kuck, eng Dier gouf am Himmel opgemaach: an déi éischt Stëmm, déi ech héieren hunn, war wéi eng Trompett, déi mat mir schwätzt; dee gesot huet: Komm heihinner, an ech wäert dir Saachen weisen, déi duerno musse sinn.

187

Offenbarung

2 An direkt war ech am Geescht: a kuck, en Troun gouf am Himmel gesat, an een souz um Troun. 3 An deen, dee souz, sollt kucken wéi e Jaspis an e Sardinesteen: an et war e Reebou ronderëm den Troun, a Siicht wéi e Smaragde. 4 A ronderëm den Troun ware véier an zwanzeg Sëtzer: an op de Sëtzer hunn ech véier an zwanzeg Eelst gesinn, déi sëtzen, a wäiss Kleedung gekleet; an si haten op hire Kapp Kroune vu Gold. 5 An aus dem Troun sinn Blëtz an Donner a Stëmmen fortgaang: an et ware siwe Feierlampen, déi virum Troun gebrannt hunn, déi déi siwe Geeschter vu Gott sinn. 6 A virum Troun war e Mier vu Glas wéi Kristall: an an der Mëtt vum Troun, a ronderëm den Troun, ware véier Béischt voller Aen virun an hannendrun. 7 An dat éischt Béischt war wéi e Léiw, an dat zweet Béischt wéi e Kallef, an dat drëtt Béischt hat e Gesiicht wéi e Mënsch, an dat véiert Béischt war wéi e fléien Adler. 8 An déi véier Béischt hate jidderee sechs Flilleke ronderëm sech; a si ware voller Aen dobannen: a si raschten net Dag an Nuecht, a soten: Helleg, helleg, helleg, Här Gott Allmächteg, dee war, an ass, a wäert kommen. 9 A wann déi Béischt d'Herrlechkeet an d'Éier an de Merci ginn dem, deen um Troun souz, dee fir ëmmer an ëmmer lieft, 10 Déi véier an zwanzeg Eelst falen virun deem, deen um Troun souz, a bidden deen, dee fir ëmmer an ëmmer lieft, a werfen hir Krounen virum Troun a soen: 11 Du bass wiirdeg, O Här, Herrlechkeet an Éier a Kraaft ze kréien: well Dir alles erschaf hutt, a fir Är Freed sinn se a goufe geschaf.

9 A si hunn en neit Lidd gesongen, a gesot: Du bass wiirdeg d'Buch ze huelen an d'Siegel dovun opzemaachen: well du bass ëmbruecht, an hues eis Gott erléist duerch däi Blutt aus all Famill, an Zong, a Leit, an Natioun; 10 An Dir hutt eis zu eise Gott Kinneken a Priister gemaach: a mir wäerten op der Äerd regéieren. 11 An ech hunn gesinn, an ech héieren d'Stëmm vu villen Engelen ronderëm den Troun an d'Déieren an den Eelsten: an d'Zuel vun hinnen war zéngdausendfach zéngdausend, an dausende vun dausende; 12 Mat enger haarder Stëmm sot: Würdeg ass d'Lämmche, dat geschloe gouf, fir Kraaft a Räichtum, a Wäisheet, a Kraaft, an Éier, an Herrlechkeet a Segen ze kréien. 13 An all Kreatur, déi am Himmel ass, an op der Äerd, an ënner der Äerd, an déi, déi am Mier sinn, an all déi an hinnen sinn, hunn héieren, datt ech soen: Segen an Éier, an Herrlechkeet a Kraaft. un deen, deen um Troun sëtzt, an un d'Lämmche fir ëmmer an ëmmer. 14 An déi véier Déieren soten: Amen. An déi véier an zwanzeg Eelst sinn erofgefall an hunn deen, dee fir ëmmer an ëmmer lieft, veréiert. KAPITEL 6 1 An ech hunn gesinn, wéi d'Lämmche ee vun de Sigel opgemaach huet, an ech hunn héieren, wéi et de Geräischer vum Donner war, ee vun de véier Béischt seet: Kommt a kuckt. 2 An ech hunn gesinn, a kuck e wäisse Päerd: an deen op hie souz, hat e Bogen; an eng Kroun gouf him ginn: an hien ass erausgaang ze iwwerwannen an ze iwwerwannen. 3 A wéi hien dat zweet Sigel opgemaach huet, hunn ech dat zweet Déier héieren soen: Kommt a kuckt. 4 An do ass en anert Päerd erausgaang, dat rout war: a Kraaft gouf him ginn, deen drop souz, fir de Fridden vun der Äerd ze huelen, an datt si sech ëmbrénge sollen: an et gouf him e grousst Schwäert ginn. 5 A wéi hien dat drëtt Sigel opgemaach huet, hunn ech dat drëtt Déier héieren soen: Kommt a kuckt. An ech hunn gesinn, a kuckt e schwaarzt Päerd; an deen op him souz, hat e Pair vu Gläichgewiicht an der Hand. 6 An ech hunn eng Stëmm an der Mëtt vun de véier Déieren héieren soen: Eng Mooss vu Weess fir e Penny, an dräi Mooss Gerste fir e Penny; a kuckt, du hues den Ueleg an de Wäin net verletzt. 7 A wéi hien dat véiert Sigel opgemaach huet, hunn ech d'Stëmm vum véierte Déier héieren soen: Kommt a kuckt. 8 An ech hunn gekuckt, a kuck e blass Päerd: a säin Numm, deen op hie souz, war den Doud, an d'Häll ass mat him gefollegt. A Kraaft gouf hinnen iwwer de véierten Deel vun der Äerd ginn, fir mat Schwäert ëmzebréngen, a mat Honger, a mam Doud, a mat de Béischt vun der Äerd. 9 A wéi hien de fënneften Sigel opgemaach huet, hunn ech ënner dem Altor d'Séile vun deenen gesinn, déi fir d'Wuert vu Gott ëmbruecht goufen, a fir d'Zeegnes, déi si gehal hunn: 10 A si hunn mat enger haarder Stëmm geruff a gesot: Wéi laang, O Här, helleg a wouer, riicht Dir eis Blutt net op déi, déi op der Äerd wunnen? 11 A wäiss Kleeder goufe jidderee vun hinnen ginn; an et gouf hinnen gesot, datt si nach eng kleng Saison sollte

KAPITEL 5 1 An ech hunn an der rietser Hand vun deem gesinn, deen um Troun souz, e Buch geschriwwen an op der Récksäit, mat siwe Sigel versiegelt. 2 An ech hunn e staarken Engel gesinn, dee mat enger haarder Stëmm verkënnegt huet: Wien ass et wäert, d'Buch opzemaachen an d'Dichtungen dovun ze léisen? 3 A kee Mënsch am Himmel, nach op der Äerd, weder ënner der Äerd, konnt d'Buch opmaachen, weder dorop kucken. 4 An ech hu vill gekrasch, well kee Mënsch wiirdeg fonnt gouf, d'Buch opzemaachen an ze liesen, an och net drop ze kucken. 5 An ee vun den Eelsten huet zu mir gesot: Wein net: kuck, de Léiw vum Stamm vu Juda, de Wuerzel vum David, huet sech duerchgesat fir d'Buch opzemaachen an déi siwe Sigel dovun ze verléieren. 6 An ech hunn ugekuckt, a kuck, an der Mëtt vum Troun a vun de véier Déieren, an an der Mëtt vun den Eelsten, stung e Lamm wéi et geschloe gouf, mat siwen Hénger a siwen Aen, déi siwe Geeschter sinn. vu Gott op d'ganz Äerd geschéckt. 7 An hien ass komm an huet d'Buch aus der rietser Hand vun deem, deen um Troun souz, erausgeholl. 8 A wéi hien d'Buch geholl huet, sinn déi véier Déieren a véier an zwanzeg Eelst virum Lämmchen erofgefall, mat jidderee vun hinnen Harfen a gëllene Fläschen voller Geroch, déi d'Gebieder vun den Hellegen sinn.

188

Offenbarung

raschten, bis hir Matknecht och an hir Bridder, déi ëmbruecht solle wéi se waren, erfëllt ginn. 12 An ech hunn gesinn, wéi hien dat sechsten Sigel opgemaach huet, a kuck, et gouf e grousst Äerdbiewen; an d'Sonn gouf schwaarz wéi Säck vun Hoer, an de Mound gouf wéi Blutt; 13 An d'Stäre vum Himmel sinn op d'Äerd gefall, sou wéi e Figebam hir onzäiteg Feigen werft, wann se vun engem staarke Wand gerëselt gëtt. 14 An den Himmel ass fortgaang wéi eng Schrëftroll, wann se zesummegerullt ass; an all Bierg an Insel goufen aus hire Plazen geplënnert. 15 An d'Kinneke vun der Äerd, an de Groussen, an de Räichen, an de Chef Kapitän, an de Mächtegen, an all Knecht, an all fräie Mann, verstoppt sech an den Hënn an an de Fielsen vun de Bierger; 16 A sot zu de Bierger a Fielsen: Falt op eis, a verstoppt eis virum Gesiicht vun deem, deen um Troun sëtzt, a virun der Roserei vum Lämmche: 17 Fir de groussen Dag vu senger Roserei ass komm; a ween soll da stoen?

11 An all d'Engelen stoungen ronderëm den Troun, an ëm déi Eelst an déi véier Béischt, a si virum Troun op hir Gesiichter gefall, a Gott veréiert, 12 Gesot: Amen: Segen, an Herrlechkeet, a Wäisheet, an Thanksgiving, an Éier, a Kraaft, a Kraaft, sinn eise Gott fir ëmmer an ëmmer. Amen. 13 An ee vun den Eelsten huet geäntwert, a sot zu mir: Wat sinn dat, déi a wäiss Kleeder opgestallt sinn? a wou koumen se? 14 An ech sot zu him: Här, Dir wësst. An hie sot zu mir: Dëst sinn déi, déi aus der grousser Verréngerung erauskoum, an hunn hir Kleeder gewäsch an hunn se wäiss am Blutt vum Lämmche gemaach. 15 Dofir sinn si virum Troun vu Gott, an déngen hien Dag an Nuecht a sengem Tempel: an deen, deen um Troun sëtzt, wäert ënnert hinnen wunnen. 16 Si wäerten net méi hongereg an net méi duuschten; weder soll d'Sonn op hinnen hell, nach keng Hëtzt. 17 Fir d'Lämmchen, dat an der Mëtt vum Troun ass, wäert se fidderen, a wäert se op lieweg Quelle vu Waasser féieren: a Gott wäert all Tréinen aus hiren Ae wëschen.

KAPITEL 7

KAPITEL 8

1 An no dëse Saachen hunn ech véier Engele gesinn, déi op de véier Ecker vun der Äerd stinn, déi véier Wand vun der Äerd halen, fir datt de Wand net op d'Äerd bléist, nach op d'Mier, nach op kee Bam. 2 An ech hunn en aneren Engel gesinn aus dem Osten eropklammen, mat dem Sigel vum liewege Gott: an hien huet mat enger haarder Stëmm zu de véier Engele geruff, deenen et geschenkt gouf, d'Äerd an d'Mier ze schueden: 3 A sot: Verletzt d'Äerd net, weder d'Mier, nach d'Beem, bis mir d'Dénger vun eisem Gott an hire Stiermer versiegelt hunn. 4 An ech hunn d'Zuel vun hinnen héieren, déi versiegelt waren: an et goufen honnert a véierzegvéierdausend vun all de Stämme vun de Kanner vun Israel versiegelt. 5 Aus dem Stamm vu Juda goufen zwielefdausend versiegelt. Aus dem Stamm vu Ruben goufen zwielefdausend versiegelt. Aus dem Stamm vu Gad goufen zwielefdausend versiegelt. 6 Vum Stamm vun Aser goufen zwielefdausend versiegelt. Vun de Stamm vun Nepthalim goufen zwielef dausend versiegelt. Aus dem Stamm vu Manasses goufen zwielefdausend versiegelt. 7 Vum Stamm vum Simeon goufen zwielefdausend versiegelt. Vun de Stamm vu Levi goufen zwielefdausend versiegelt. Aus dem Stamm vun Issachar goufen zwielefdausend versiegelt. 8 Vum Stamm vun Zabulon goufen zwielefdausend versiegelt. Aus dem Stamm vum Joseph goufen zwielefdausend versiegelt. Vun de Stamm Benjamin goufen zwielefdausend versiegelt. 9 Duerno hunn ech gesinn, a kuck, eng grouss Villfalt, déi kee Mënsch ziele konnt, vun allen Natiounen, a Familljen, a Leit, a Sproochen, stoungen virum Troun a virum Lämmchen, gekleet mat wäisse Kleeder a Palmen. an hiren Hänn; 10 An huet mat enger haarder Stëmm geruff a gesot: Erléisung un eise Gott, deen um Troun sëtzt, an dem Lämmchen.

1 A wéi hien dat siwente Sigel opgemaach huet, gouf et Rou am Himmel ongeféier eng hallef Stonn. 2 An ech hunn déi siwen Engelen gesinn, déi viru Gott stoungen; an hinnen siwen Trompette ginn. 3 An en aneren Engel ass komm a stoung um Altor, mat engem gëllenen Brennecher; an et gouf him vill Räucherstäerkt ginn, fir datt hien et mat de Gebieder vun allen Hellegen um gëllenen Altor, dee virum Troun stoung, offréiere sollt. 4 An de Rauch vun der Räucherstäerkt, déi mat de Gebieder vun den Hellegen koum, ass viru Gott aus dem Engel senger Hand eropgaang. 5 An den Engel huet d'Rannercher geholl, an huet et mam Feier vum Altor gefüllt, an huet et op d'Äerd gehäit: an et waren Stëmmen, an Donner, a Blëtz, an en Äerdbiewen. 6 An déi siwen Engelen, déi déi siwen Trompetten haten, hunn sech bereet fir ze kléngen. 7 Den éischten Engel huet geklongen, an do ass Hagel a Feier mat Blutt gemëscht, a si goufen op d'Äerd gegoss: an den drëtten Deel vun de Beem gouf verbrannt, an all gréng Gras gouf verbrannt. 8 An den zweeten Engel huet geklongen, a wéi et wier e grousse Bierg, dee mam Feier brennt, gouf an d'Mier gegoss: an den drëtten Deel vum Mier gouf Blutt; 9 An den drëtten Deel vun de Kreaturen, déi am Mier waren, a Liewen haten, ass gestuerwen; an den drëtten Deel vun de Schëffer goufen zerstéiert. 10 An den drëtten Engel huet geklongen, an et ass e grousse Stär vum Himmel gefall, wéi et eng Lampe war, an et ass op den drëtten Deel vun de Flëss an op d'Waasserbrunnen gefall; 11 An den Numm vum Stär gëtt Wormwood genannt: an den drëtten Deel vum Waasser gouf Wormwood; a vill Männer stierwen vum Waasser, well se batter gemaach goufen. 12 An de véierten Engel huet geklongen, an den drëtten Deel vun der Sonn ass geschloe ginn, an den drëtten Deel vum Mound, an den drëtten Deel vun de Stären; sou wéi

189

Offenbarung

den drëtten Deel vun hinnen däischter war, an den Dag blénkt net fir en drëtten Deel dovun, an d'Nuecht och. 13 An ech hunn gesinn an héieren en Engel fléien duerch d'Mëtt vum Himmel, a seet mat enger haarder Stëmm: Wee, wee, wee, den Awunner vun der Äerd duerch déi aner Stëmme vun der Trompett vun den dräi Engelen, déi sinn nach ze kléngen! KAPITEL 9 1 An de fënneften Engel huet geklongen, an ech hunn e Stär vum Himmel op d'Äerd gesinn, an him gouf de Schlëssel vum Buedemlosen Gruef kritt. 2 An hien huet de Buedem ouni Buedem opgemaach; an do ass en Damp aus dem Gruef opgestan, wéi den Damp vun engem groussen Uewen; an d'Sonn an d'Loft goufen däischter wéinst dem Damp vum Pit. 3 An et koumen aus dem Rauch Locusten op der Äerd eraus: an hinnen ass Muecht ginn, wéi d'Scorpions vun der Äerd Muecht hunn. 4 An et gouf hinnen Uerder, datt si net d'Gras vun der Äerd schueden sollen, weder keng gréng Saach, nach kee Bam; awer nëmmen déi Männer, déi net de Sigel vu Gott an hire Stiermer hunn. 5 An hinne gouf et gegeben, datt si se net ëmbrénge sollten, mee datt si fënnef Méint gefoltert ginn: an hir Péng war wéi d'Péng vun engem Skorpion, wann hien e Mann schloe. 6 An deenen Deeg sollen d'Mënsche den Doud sichen, a wäert et net fannen; a wäert wëllen stierwen, an den Doud wäert vun hinnen flüchten. 7 An d'Form vun de Locusten ware wéi Päerd, déi op d'Schluecht bereet waren; an op hire Käpp waren wéi et Krounen wéi Gold, an hir Gesiichter waren wéi d'Gesiichter vu Männer. 8 A si haten Hoer wéi d'Hoer vun de Fraen, an hir Zänn waren wéi d'Zänn vu Léiwen. 9 A si haten Broschtplacke, wéi et Broschtplacke vun Eisen waren; an de Klang vun hire Flilleke war wéi de Klang vu Wagonen vu ville Päerd, déi an d'Schluecht lafen. 10 A si haten Schwänz wéi Skorpiounen, an et waren Steng an hire Schwänz: an hir Kraaft war de Männer fënnef Méint ze schueden. 11 A si haten e Kinnek iwwer si, deen den Engel vum Buedemlosen Gruef ass, deem säin Numm an der Hebräescher Zong Abaddon ass, awer op der griichescher Zong huet säin Numm Apollyon. 12 Ee Wee ass vergaangen; an, kuck, et kommen zwee wee méi no. 13 An de sechsten Engel huet geklongen, an ech hunn eng Stëmm aus de véier Hénger vum gëllenen Altor héieren, dee viru Gott ass, 14 Si sot zum sechsten Engel, deen d'Trompett hat: Los déi véier Engelen, déi am grousse Floss Euphrat gebonnen sinn. 15 An déi véier Engele goufen entlooss, déi fir eng Stonn, an en Dag, an e Mount an e Joer virbereet waren, fir den drëtten Deel vun de Mënschen ëmzebréngen. 16 An d'Zuel vun der Arméi vun de Reider waren zweehonnertdausend: an ech hunn d'Zuel vun hinnen héieren. 17 An esou hunn ech d'Päerd an der Visioun gesinn, an déi, déi op si souzen, mat Brüste vu Feier, a vu Jacinth a Schwefel: an d'Käpp vun de Päerd ware wéi d'Käpp vu

190

Léiwen; an aus hirem Mond erausginn Feier an Damp a Schwefel. 18 Vun dësen dräi gouf den drëtten Deel vun de Männer ëmbruecht, duerch d'Feier, an duerch den Damp, an duerch de Schwefel, deen aus hirem Mond erausgaang ass. 19 Fir hir Kraaft ass an hirem Mond, an an hire Schwänz: well hir Schwänz waren wéi Schlaangen, an haten Käpp, a mat hinnen verletzen se. 20 An de Rescht vun de Männer, déi net vun dëse Plagen ëmbruecht goufen, hu sech awer net ëm d'Wierker vun hiren Hänn berouegt, fir datt se net den Däiwel unzebidden, an Idole vu Gold, a Sëlwer, a Messing, a Steen, an aus Holz: déi weder ka gesinn, nach héieren, nach goen: 21 Weder hu si sech vun hire Morden, nach vun hiren Zauberer, nach vun hirer Zucht, nach vun hiren Déifstall berouegt. KAPITEL 10 1 An ech hunn en anere mächtegen Engel gesinn aus dem Himmel erofkommen, mat enger Wollek gekleet: an e Reebou war op sengem Kapp, a säi Gesiicht war wéi d'Sonn, a seng Féiss als Feiersäulen: 2 An hien hat a senger Hand e klengt Buch opgemaach: an hien huet säi rietse Fouss op d'Mier gesat, a säi lénkse Fouss op d'Äerd, 3 An huet mat enger haarder Stëmm gekrasch, wéi wann e Léiw brëllt: a wéi hien gekrasch huet, siwen Donner hunn hir Stëmmen ausgeschwat. 4 A wéi déi siwen Donner hir Stëmmen ausgedréckt hunn, war ech amgaang ze schreiwen: an ech hunn eng Stëmm aus dem Himmel héieren, déi zu mir sot: Versiegelt déi Saachen, déi déi siwen Donner ausgedréckt hunn, a schreiw se net. 5 An den Engel, deen ech um Mier an op der Äerd gesinn hunn, huet seng Hand an den Himmel opgehuewen, 6 A geschwuer bei deem, dee fir ëmmer an ëmmer lieft, deen den Himmel erschaf huet, an d'Saachen, déi dra sinn, an d'Äerd, an d'Saachen, déi dra sinn, an d'Mier, an d'Saachen, déi dra sinn, datt et Zäit sollt sinn. net méi: 7 Awer an den Deeg vun der Stëmm vum siwenten Engel, wann hien ufänkt ze kléngen, sollt d'Geheimnis vu Gott fäerdeg sinn, wéi hien seng Dénger de Prophéiten erkläert huet. 8 An d'Stëmm, déi ech vum Himmel héieren hunn, huet erëm zu mir geschwat a gesot: Gitt an huelt dat klengt Buch, dat opgemaach ass an der Hand vum Engel, deen um Mier an op der Äerd steet. 9 An ech sinn bei den Engel gaang an hunn zu him gesot: Gëff mir dat klengt Buch. An hie sot zu mir: Huelt et an ies et op; an et wäert Äre Bauch bitter maachen, awer et wäert an Ärem Mond séiss wéi Hunneg sinn. 10 An ech hunn dat klengt Buch aus dem Engel senger Hand geholl an et giess; an et war a mengem Mond séiss wéi Hunneg: a soubal ech et giess hunn, war mäi Bauch batter. 11 An hie sot zu mir: Du muss erëm viru ville Vëlker profetéieren, an Natiounen, a Sproochen, a Kinneken.

Offenbarung

KAPITEL 11 1 An et gouf mir e Riet wéi eng Staang ginn: an den Engel stoung a sot: Stitt op, a moosst den Tempel vu Gott, an den Altor, an déi, déi dohinner bidden. 2 Awer den Haff, deen ouni den Tempel ass, léisst eraus, a moosst et net; well et gëtt den Heiden ginn: an déi helleg Stad solle si zwee an véierzeg Méint ënner Fouss trëppelen. 3 An ech wäert meng zwee Zeien Muecht ginn, a si wäerten dausend zweehonnert a siechzeg Deeg profetéieren, an Säckkleed gekleet. 4 Dëst sinn déi zwee Olivebeem, an déi zwee Käerzestänn, déi virum Gott vun der Äerd stinn. 5 A wann iergendeen hinnen schueden wäert, da geet d'Feier aus hirem Mond eraus an versléiert hir Feinde: a wann iergendeen hinnen schuede wäert, da muss hien op dës Manéier ëmbruecht ginn. 6 Dës hu Kraaft fir den Himmel zou ze maachen, datt et net an den Deeg vun hirer Profezeiung reent: an hunn Muecht iwwer Waasser fir se a Blutt ze maachen an d'Äerd mat all de Plagen ze schloen, sou dacks wéi se wëllen. 7 A wann se hir Zeegnes fäerdeg hunn, wäert d'Béischt, dat aus dem Buedemlosen Pit eropkënnt, Krich géint si maachen, a wäert se iwwerwannen an ëmbréngen. 8 An hir Doudeger sollen op der Strooss vun der grousser Stad leien, déi geeschteg Sodom an Ägypten genannt gëtt, wou och eisen Här gekräizegt gouf. 9 A si vun de Leit a Familljen a Sproochen an Natiounen sollen hir Doudeg Kierper dräi Deeg an en halleft gesinn, a sollen hir Doudeg Kierper net an Griewer leeën. 10 An déi, déi op der Äerd wunnen, wäerte sech iwwer si freeën, a si lëschteg maachen, a wäerte Kaddoe fir een aneren schécken; well dës zwee Prophéiten déi gefoltert hunn, déi op der Äerd wunnen. 11 An no dräi an en halleft Deeg ass de Geescht vum Liewen vu Gott an si komm, a si stoungen op hire Féiss; a grouss Angscht ass op déi gefall, déi se gesinn hunn. 12A si hunn eng grouss Stëmm vum Himmel héieren, déi zu hinnen seet: Kommt heihinner. A si sinn an den Himmel an enger Wollek eropgaang; an hir Feinde hunn se gesinn. 13 An déi selwecht Stonn gouf et e grousst Äerdbiewen, an den zéngten Deel vun der Stad ass gefall, an am Äerdbiewen si vu Männer siwe dausend ëmbruecht ginn: an d'Iwwerreschter goufen erschreckt, an hunn dem Gott vum Himmel Éier ginn. 14 Den zweete Wee ass vergaangen; a kuck, den drëtte Wee kënnt séier. 15 An de siwenten Engel huet geklongen; an et ware grouss Stëmmen am Himmel, déi gesot hunn: D'Kinnekräicher vun dëser Welt sinn d'Kinnekräicher vun eisem Här a vu sengem Christus ginn; an hie wäert fir ëmmer an ëmmer regéieren. 16 An déi véier an zwanzeg Eelst, déi viru Gott op hire Sëtzer souzen, sinn op d'Gesiicht gefall, an hunn Gott veréiert, 17 Soen: Mir soen Iech Merci, O Här Gott, Allmächteg, deen ass, a war, a Konscht ze kommen; well du hues dech deng grouss Muecht geholl an hu regéiert. 18 An d'Natioune ware rosen, an Är Roserei ass komm, an d'Zäit vun den Doudegen, datt se beurteelt ginn, an datt Dir deng Dénger, d'Prophéiten, an den Hellegen, an deenen, déi

191

Ären Numm fäerten, Belounung ginn. kleng a grouss; a sollen déi zerstéieren, déi d'Äerd zerstéieren. 19 An den Tempel vu Gott gouf am Himmel opgemaach, an et gouf a sengem Tempel d'Ark vu sengem Testament gesinn: an et waren Blëtz, a Stëmmen, an Donner, an en Äerdbiewen, a grousse Hagel. KAPITEL 12 1 An et ass e grousst Wonner am Himmel erschéngt; eng Fra mat der Sonn gekleet, an de Mound ënner hire Féiss, an op hirem Kapp eng Kroun vun zwielef Stären: 2 A si, déi mat Kand war, huet gekrasch, an der Gebuert gebuer, an huet e Péng geliwwert. 3 An et ass en anert Wonner am Himmel erschéngt; a kuck e grousse roude Draach, mat siwe Käpp an zéng Hénger, a siwe Krounen op seng Käpp. 4 A säi Schwanz huet den drëtten Deel vun de Stäre vum Himmel gezunn, an huet se op d'Äerd gegoss: an den Draach stoung virun der Fra, déi prett war fir geliwwert ze ginn, fir hiert Kand ze versenken soubal et gebuer gouf. 5 A si huet e Mann Kand erausbruecht, deen all Natiounen mat enger Staang vun Eisen regéieren soll: an hirem Kand war zu Gott a sengem Troun ageholl. 6 An d'Fra ass an d'Wüst geflücht, wou si eng Plaz vu Gott preparéiert huet, fir datt si hir do dausend zweehonnert a siechzeg Deeg fiddere sollten. 7 An et war Krich am Himmel: De Michael a seng Engele hu géint den Draach gekämpft; an den Draach huet gekämpft a seng Engelen, 8 An huet net gewonnen; och hir Plaz gouf net méi am Himmel fonnt. 9 An de groussen Draach gouf erausgehäit, déi al Schlaang, genannt Däiwel an Satan, déi d'ganz Welt täuscht: hie gouf op d'Äerd erausgehäit, a seng Engele si mat him erausgehäit. 10 An ech hunn eng haart Stëmm héieren, déi am Himmel seet: Elo ass d'Erléisung a Kraaft komm, an d'Kinnekräich vun eisem Gott, an d'Kraaft vu sengem Christus: well den Uklo vun eise Bridder ass erofgehäit, deen se virun eisem Gott Dag virgeworf huet. an Nuecht. 11 A si hunn hien duerch d'Blutt vum Lämmche iwwerwonnen, an duerch d'Wuert vun hirem Zeegnes; a si hunn hiert Liewe bis zum Doud net gär. 12 Dofir freet iech, dir Himmel, an dir, déi an hinnen wunnen. Wee den Awunner vun der Äerd a vum Mier! well den Däiwel ass bei Iech erofkomm, mat grousser Roserei, well hie weess datt hien nëmmen eng kuerz Zäit huet. 13 A wéi den Draach gesinn huet, datt hien op d'Äerd gegoss gouf, huet hien d'Fra verfollegt, déi d'Kand gebuer huet. 14 An der Fra goufen zwee Flilleke vun engem groussen Adler geschenkt, fir datt si an d'Wüst fléien, an hir Plaz, wou si fir eng Zäit an Zäiten an eng hallef Zäit vum Gesiicht vun der Schlaang ernärt gëtt. 15 An d'Schlaang huet aus sengem Mond Waasser wéi eng Iwwerschwemmung no der Fra erausgehäit, fir datt hien hir aus der Iwwerschwemmung bruecht huet. 16 An d'Äerd huet der Fra gehollef, an d'Äerd huet hire Mond opgemaach, an huet d'Flëssegkeet opgeschloen, déi den Draach aus sengem Mond erausgehäit huet.

Offenbarung

17 An den Draach war rosen op d'Fra, an ass gaang fir Krich mat dem Rescht vun hirem Som ze maachen, déi d'Geboter vu Gott halen an d'Zeegnes vu Jesus Christus hunn.

18 Hei ass Wäisheet. Loosst deen, deen Verständnis huet, d'Zuel vum Déier zielen: well et ass d'Zuel vun engem Mann; a seng Zuel ass sechshonnert sechssechzeg a sechs. KAPITEL 14

KAPITEL 13 1 An ech stoungen um Sand vum Mier, an hunn e Béischt aus dem Mier gesinn, mat siwe Käpp an zéng Hénger, an op sengen Hénger zéng Krounen, an op senge Käpp den Numm vu Gotteslästerung. 2 An dat Déier, dat ech gesinn hunn, war wéi e Leopard, a seng Féiss ware wéi d'Féiss vun engem Bier, a säi Mond wéi de Mond vun engem Léiw: an den Draach huet him seng Kraaft a säi Sëtz a grouss Autoritéit ginn. 3 An ech hunn ee vu senge Käpp gesinn wéi en zum Doud blesséiert war; a seng déidlech Wound gouf geheelt: an d'ganz Welt huet sech no dem Déier gefrot. 4 A si hunn den Draach unzebieden, deen dem Béischt d'Muecht ginn huet: a si hunn d'Béischt ugebeet, a gesot: Wien ass dem Béischt wéi? wien kann mat him Krich maachen? 5 An et gouf him e Mond ginn, dee grouss Saachen a Gotteslästere schwätzt; a Kraaft gouf him ginn fir zwee an véierzeg Méint weiderzemaachen. 6 An hien huet säi Mond opgemaach a Gotteslästerung géint Gott, fir säin Numm a säin Tabernakel ze blaspheméieren, an déi, déi am Himmel wunnen. 7 An et gouf him gegeben fir Krich mat den Hellegen ze maachen an se ze iwwerwannen: a Kraaft gouf him iwwer all Familljen, a Sproochen an Natiounen ginn. 8 An all déi, déi op der Äerd wunnen, sollen hien unbidden, deenen hir Nimm net am Buch vum Liewen vum Lämmche geschriwwe sinn, vun der Grënnung vun der Welt. 9 Wann iergendeen en Ouer huet, loosst hien héieren. 10 Wien a Gefaangenschaft féiert, soll a Gefaangenschaft goen: deen, dee mam Schwert ëmbréngt, muss mam Schwert ëmbruecht ginn. Hei ass d'Gedold an de Glawe vun den Hellegen. 11 An ech hunn en anert Déier gesinn aus der Äerd erauskommen; an hien hat zwee Hoer wéi e Lämmche, an hien huet wéi en Draach geschwat. 12 An hien huet all d'Kraaft vum éischten Déier virun him ausgeübt, a mécht d'Äerd an déi, déi do wunnen, dat éischt Déier unzebidden, deem seng déidlech Wound geheelt gouf. 13 An hie mécht grouss Wonner, sou datt hien Feier vum Himmel op d'Äerd an d'Ae vun de Mënsche mécht, 14 A täuscht déi, déi op der Äerd wunnen, mat deene Wonner, déi hie Kraaft hat an de Siicht vum Déier ze maachen; a sot zu deenen, déi op der Äerd wunnen, datt si dem Déier e Bild maache sollten, dat duerch e Schwert blesséiert huet an gelieft huet. 15 An hien hat d'Muecht d'Bild vum Déier d'Liewen ze ginn, fir datt d'Bild vum Déier souwuel schwätzt, a verursaache soll, datt sou vill, déi d'Bild vum Déier net unzebidden, ëmbruecht ginn. 16 An hien bréngt all, souwuel kleng a grouss, räich an aarm, fräi an obligatoresch, eng Mark an hirer rietser Hand ze kréien, oder an hir Stir: 17 An datt kee Mënsch ka kafen oder verkafen, ausser deen, deen d'Mark hat, oder den Numm vum Déier, oder d'Zuel vu sengem Numm.

192

1 An ech hunn gekuckt, a kuck, e Lämmche stoung um Bierg Zion, a mat him honnert véieranzwanzegdausend, mat sengem Papp säin Numm an hire Stir geschriwwen. 2 An ech hunn eng Stëmm vum Himmel héieren, wéi d'Stëmm vu ville Waasser, a wéi d'Stëmm vun engem groussen Donner: an ech hunn d'Stëmm vun de Harper héieren, déi mat hiren Harpen lauschteren: 3 A si sangen wéi en neit Lidd virum Troun, a virun de véier Déieren, an den Eelsten: a kee Mënsch konnt dat Lidd léieren, awer déi honnert a véierzegdausend, déi vun der Äerd erléist goufen. 4 Dëst sinn déi, déi net mat Frae beschiedegt goufen; fir si Jongfraen. Dëst sinn déi, déi dem Lämmche verfollegen, egal wou e geet. Dës goufen aus de Mënschen erléist, déi éischt Fruucht fir Gott an dem Lämmchen. 5 An an hirem Mond gouf kee Schlecht fonnt: well si sinn ouni Schold virum Troun vu Gott. 6 An ech hunn en aneren Engel gesinn an der Mëtt vum Himmel fléien, deen dat éiwegt Evangelium huet fir déi ze priedegen, déi op der Äerd wunnen, an all Natioun, a Famill, an Zong, a Leit, 7 Mat haarder Stëmm sot: Fäert Gott, a gitt him Éier; well d'Stonn vu sengem Uerteel ass komm: a veréiert deen, deen den Himmel gemaach huet, an d'Äerd, an d'Mier an d'Waasserbrunnen. 8 An do ass en aneren Engel gefollegt, a sot: Babylon ass gefall, ass gefall, déi grouss Stad, well si all d'Natiounen vum Wäin vun der Roserei vun hirer Zucht drénken huet. 9 An den drëtten Engel ass hinnen nogaang, a sot mat enger haarder Stëmm: Wann iergendeen d'Béischt a säi Bild unbiedt, a seng Mark op seng Stir oder a senger Hand kritt, 10 Dee selwechte soll vum Wäin vun der Roserei vu Gott drénken, deen ouni Mëschung an d'Coupe vu senger Roserei gegoss gëtt; an hie wäert mat Feier a Schwefel gefoltert ginn a Präsenz vun den hellege Engelen, an a Präsenz vum Lämmchen: 11 An den Damp vun hirer Péng klëmmt fir ëmmer an ëmmer op: a si hu kee Rescht Dag nach Nuecht, déi d'Béischt a säi Bild unzebidden, a wien d'Mark vu sengem Numm kritt. 12 Hei ass d'Gedold vun den Hellegen: hei sinn déi, déi d'Geboter vu Gott halen an de Glawe vu Jesus. 13 An ech hunn eng Stëmm vum Himmel héieren, déi zu mir sot: Schreift, Geseent sinn déi Doudeg, déi am Här stierwen vun elo un: Jo, seet de Geescht, fir datt si vun hirer Aarbecht raschten; an hir Wierker verfollegen hinnen. 14 An ech hunn gekuckt, a kuck eng wäiss Wollek, an op der Wollek souz een wéi de Mënschejong, op sengem Kapp eng gëlle Kroun, an a senger Hand eng scharf Sichel. 15 An en aneren Engel ass aus dem Tempel erauskomm, a rifft mat enger haarder Stëmm zu deem, deen op der Wollek souz: Dréckt deng Sichel an a mëscht: well d'Zäit ass komm fir dech ze schneiden; well d'Ernte vun der Äerd ass reift.

Offenbarung

16 An deen, deen op der Wollek souz, huet seng Sichel op d'Äerd gedréckt; an d'Äerd gouf ernimmt. 17 An en aneren Engel ass aus dem Tempel erauskomm, deen am Himmel ass, an hien huet och eng schaarf Sichel. 18 An en aneren Engel ass aus dem Altor erauskomm, deen Muecht iwwer Feier hat; an huet mat engem haart Gejäiz zu deen, deen déi schaarf Sichel hat, geruff, a gesot: Dréckt däi schaarf Sichel an, a sammelt d'Cluster vum Wäibau vun der Äerd; fir hir Drauwe si voll reift. 19 An den Engel huet seng Sichel an d'Äerd gedréckt, an d'Rebe vun der Äerd gesammelt, an et an d'grouss Wäipress vun der Roserei vu Gott geheit. 20 An d'Wäipress gouf ouni d'Stad getrëppelt, a Blutt ass aus der Wäinpress erausgaang, souguer bis op d'Päerdsbrëller, am Raum vun dausend a sechshonnert Felder. KAPITEL 15 1 An ech hunn en anert Zeechen am Himmel gesinn, grouss a wonnerbar, siwen Engelen, déi déi siwe leschte Plagen hunn; well an hinnen ass de Roserei vu Gott opgefëllt. 2 An ech hunn gesinn wéi et e Mier vu Glas mat Feier vermëscht war: an déi, déi d'Victoire iwwer d'Béischt gewonnen haten, an iwwer säi Bild, an iwwer seng Mark, an iwwer d'Zuel vu sengem Numm, stinn um Mier vu Glas. , d'Harfe vu Gott hunn. 3 A si sangen d'Lidd vum Moses, dem Knecht vu Gott, an d'Lidd vum Lämmchen, a soen: Grouss a wonnerbar sinn Är Wierker, Här Gott, Allmächteg; gerecht a wouer sinn Är Weeër, du Kinnek vun den Hellegen. 4 Wien wäert dech net fäerten, O Här, an däi Numm verherrlechen? well du bass nëmmen helleg: fir all Natiounen wäert kommen a fir Iech unzebidden; well deng Uerteeler sinn manifestéiert. 5 An duerno hunn ech gekuckt, a kuck, den Tempel vum Tabernakel vum Zeegnes am Himmel ass opgemaach ginn: 6 An déi siwen Engele sinn aus dem Tempel erauskomm, mat de siwe Plagen, an purem a wäissem Lengen gekleet, an hir Broscht mat gëllene Gürtel ëmgürtelt. 7 An ee vun de véier Déieren huet de siwen Engele siwe gëllene Fläschen voller der Roserei vu Gott ginn, dee fir ëmmer an ëmmer lieft. 8 An den Tempel war gefëllt mat Damp aus der Herrlechkeet vu Gott, a vu senger Muecht; a kee Mënsch konnt an den Tempel kommen, bis déi siwe Plage vun de siwen Engelen erfëllt waren. KAPITEL 16 1 An ech hunn eng grouss Stëmm aus dem Tempel héieren, déi zu de siwen Engelen sot: Gitt Är Weeër, a gitt d'Fläschen vun der Roserei vu Gott op d'Äerd. 2 An deen Éischten ass gaang an huet seng Fläsch op d'Äerd gegoss; an et ass e lauter a schlëmme Wound op d'Männer gefall, déi d'Mark vum Déier haten, an op déi, déi säi Bild veréiert hunn. 3 An den zweeten Engel huet seng Fläsch op d'Mier gegoss; an et gouf wéi d'Blutt vun engem Doudegen: an all lieweg Séil ass am Mier gestuerwen.

193

4 An den drëtten Engel huet seng Fläsch op d'Flëss an d'Waasserbrunnen gegoss; a si goufen Blutt. 5 An ech hunn den Engel vun de Waasser héieren soen: Du bass gerecht, O Här, deen bass, a war, a wäert sinn, well Dir esou beuerteelt hues. 6 Well si hunn d'Blutt vun den Hellegen a Prophéiten vergoss, an du hues hinnen Blutt ginn ze drénken; fir si wiirdeg. 7 An ech hunn en aneren aus dem Altor héieren soen: Och esou, Här Gott, Allmächteg, wouer a gerecht sinn Är Uerteeler. 8 An de véierten Engel huet seng Fläsch op d'Sonn gegoss; a Kraaft gouf him ginn fir Männer mat Feier ze brennen. 9 An d'Mënsche goufen mat grousser Hëtzt gebrannt, an hunn den Numm vu Gott geläscht, deen d'Muecht iwwer dës Plagen huet: a si hu sech net berouegt fir him Herrlechkeet ze ginn. 10 An de fënneften Engel huet seng Fläsch op de Sëtz vum Déier gegoss; a säi Räich war voller Däischtert; a si hunn hir Zong vu Péng geknascht, 11 An huet de Gott vum Himmel geläscht wéinst hire Péng an hire Wounds, an huet sech net vun hiren Doten berouegt. 12 An de sechsten Engel huet seng Fläsch op de grousse Floss Euphrat gegoss; an d'Waasser dovun ass gedréchent, fir datt de Wee vun de Kinneke vum Oste virbereet ka ginn. 13 An ech hunn dräi onrein Séilen gesinn wéi Fräschen aus dem Mond vum Draach, an aus dem Mond vum Déier, an aus dem Mond vum falsche Prophéit. 14 Well si sinn d'Geeschter vun Däiwel, déi Wonner maachen, déi op d'Kinneke vun der Äerd a vun der ganzer Welt erausgoen, fir se an d'Schluecht vum groussen Dag vum Allmächtege Gott ze sammelen. 15 Kuck, ech kommen als Déif. Geseent ass deen, dee kuckt a seng Kleeder behält, fir datt hien net plakeg geet, a si gesinn seng Schimmt. 16 An hien huet si versammelt op eng Plaz, déi op der hebräescher Zong Armageddon genannt gëtt. 17 An de siwenten Engel huet seng Fläsch an d'Loft gegoss; an et koum eng grouss Stëmm aus dem Tempel vum Himmel, vum Troun, a sot: Et ass gemaach. 18 An et waren Stëmmen, an Donner, a Blëtz; an et gouf e grousst Äerdbiewen, wéi et net war zënter datt d'Mënsche op der Äerd waren, sou staark en Äerdbiewen, a sou grouss. 19 An déi grouss Stad war an dräi Deeler opgedeelt, an d'Stied vun den Natiounen sinn gefall: a grouss Babylon ass an Erënnerung virun Gott komm, fir hir de Coupe vum Wäin vun der fierceness vu senger Roserei ze ginn. 20 An all Insel ass fortgelaf, an d'Bierger goufen net fonnt. 21 An et ass op d'Mënsche gefall e groussen Hagel aus dem Himmel, all Steen iwwer d'Gewiicht vun engem Talent: an d'Mënschen hunn Gott geläscht wéinst der Plo vum Hagel; well d'Plo dovun war immens grouss. KAPITEL 17 1 An do ass ee vun de siwen Engele komm, déi déi siwe Fläschen haten, an huet mat mir geschwat, a sot zu mir: Komm heihinner; Ech wäert Iech d'Uerteel vun der grousser Hoer weisen, déi op ville Waasser sëtzt: 2 Mat deenen d'Kinneke vun der Äerd Zucht gemaach hunn, an d'Awunner vun der Äerd mam Wäin vun hirer Zucht gedronk ginn.

Offenbarung

3 Also huet hien mech am Geescht an d'Wüst fortgefouert: an ech hunn eng Fra gesinn op engem Scharlachroute Béischt, voller Nimm vu Gotteslästerung, mat siwe Käpp an zéng Hénger. 4 An d'Fra war a purpurroude a Scharlachrout ageriicht, a mat Gold a Edelsteier a Pärelen dekoréiert, mat engem gëllene Coupe an hirer Hand voller Abominatiounen a Schmutzegkeet vun hirer Zucht: 5 An op hir Stir war en Numm geschriwwen: Rätsel, BABYLON D'GROUSS, D'MAMM VUN HARLOTEN AN ABOMINATIOUNEN VUN DER Äerd. 6 An ech hunn d'Fra gesinn, gedronk mam Blutt vun den Hellegen, a mam Blutt vun de Märtyrer vum Jesus: a wéi ech hatt gesinn hunn, hunn ech mech mat grousser Bewonnerung gefrot. 7 An den Engel sot zu mir: Firwat hutt Dir Staunen? Ech wäert Iech d'Geheimnis vun der Fra soen, a vum Déier, dat hir dréit, dat huet déi siwe Käpp an zéng Hénger. 8 D'Béischt, dat Dir gesinn hutt, war an ass net; a wäerten aus dem Buedemlosen Pit eropgoen an an d'Verléiere goen: an déi, déi op der Äerd wunnen, wäerte sech wonneren, deenen hir Nimm net am Buch vum Liewen vun der Grënnung vun der Welt geschriwwen sinn, wa se d'Béischt gesinn, dat war, an ass net, an awer ass. 9 An hei ass de Geescht, dee Wäisheet huet. Déi siwe Käpp si siwe Bierger, op deenen d'Fra sëtzt. 10 An et gi siwe Kinneken: fënnef si gefall, an een ass, an deen aneren ass nach net komm; a wann hien kënnt, muss hien eng kuerz Plaz weider. 11 An dat Déier, dat war an net ass, och hien ass den aachten, an ass vun de siwen, a geet an d'Pertion. 12 An déi zéng Hénger, déi Dir gesinn hutt, sinn zéng Kinneken, déi nach kee Räich kritt hunn; mee kréien Muecht als Kinneken eng Stonn mat der Déier. 13 Dës hunn ee Geescht, a sollen dem Déier hir Kraaft a Kraaft ginn. 14 Dës solle Krich mam Lämmche maachen, an d'Lämmche wäert se iwwerwannen: well hien ass den Här vun den Hären, a Kinnek vun de Kinneken: an déi, déi mat him sinn, sinn genannt, a gewielt a trei. 15 An hie sot zu mir: D'Waasser, déi Dir gesinn hutt, wou d'Hoer sëtzt, si sinn Vëlker, a Villen, an Natiounen, a Sproochen. 16 An déi zéng Hénger, déi Dir op d'Béischt gesinn hutt, dës sollen d'Hoer haassen, a wäerten hir desoléiert an plakeg maachen, a sollen hiert Fleesch iessen, a verbrennen se mam Feier. 17 Well Gott huet an hiren Häerzer geluecht fir säi Wëllen z'erfëllen, an averstanen ze sinn, an hiert Räich dem Béischt ze ginn, bis d'Wierder vu Gott erfëllt sinn. 18 An d'Fra, déi Dir gesinn hutt, ass déi grouss Stad, déi iwwer d'Kinneke vun der Äerd regéiert.

3 Fir all Natiounen hunn vum Wäin vun der Roserei vun hirem Zucht gedronk, an d'Kinneke vun der Äerd hunn Zucht mat hir gemaach, an d'Händler vun der Äerd sinn duerch den Iwwerfloss vun hire Köstlechkeeten räich ginn. 4 An ech hunn eng aner Stëmm vum Himmel héieren, a sot: Kommt aus hir, mäi Vollek, fir datt dir net vun hire Sënnen deelhëllt, an datt dir net vun hire Plage kritt. 5 Fir hir Sënnen hunn den Himmel erreecht, a Gott huet hir Ongerechtegkeeten erënnert. 6 Belount hatt, sou wéi si Iech belount huet, an verduebelt hir duebel no hire Wierker: an der Coupe, déi si gefëllt huet, fëllt hir duebel. 7 Wéi vill si huet sech selwer verherrlecht, a lecker gelieft, sou vill Péng an Trauer ginn hir: well si seet an hirem Häerz: Ech sëtzen eng Kinnigin, a si keng Witfra, a wäert keng Trauer gesinn. 8 Dofir sollen hir Plagen an engem Dag kommen, Doud, a Trauer, an Hongersnout; a si soll ganz mat Feier verbrannt ginn: fir staark ass den Här Gott, deen hir Riichter. 9 An d'Kinneke vun der Äerd, déi Zucht gemaach hunn a lecker mat hir geliewt hunn, wäerten hatt beschwéieren a beschwéieren iwwer hatt, wann se den Damp vun hirem Verbrenne gesinn, 10Staaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa8688888.aaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaeeeeeeeeeeeeee e Stad Babylon, dei mächteg Stad! well an enger Stonn ass däi Uerteel komm. 11 An d'Händler vun der Äerd wäerte kräischen a traueren iwwer hatt; well kee Mënsch keeft hir Wueren méi: 12 De Wueren aus Gold, a Sëlwer, an Edelsteier, a Pärelen, a feine Linnen, a Purpur, a Seid, a Scharlachrout, an all däin Holz, an all Manéier Schëffer vun Elfebeen, an all Manéier Schëffer vun wäertvollt Holz , a vu Messing, an Eisen, a Marmer, 13 An Zimt, an Geroch, an Sallef, a Wierch, a Wäin, an Ueleg, a fein Miel, a Weess, a Béischt, a Schof, a Päerd, a Waggonen, a Sklaven, a Séilen vu Mënschen. 14 An d'Uebst, déi deng Séil gär huet, sinn vun dir fortgaang, an all Saachen, déi lecker a gutt waren, sinn vun dir fortgaang, an Dir wäert se guer net méi fannen. 15 D'Händler vun dëse Saachen, déi vun hirem räich gemaach gi sinn, wäerte vu wäitem stoen aus der Angscht virun hirer Péng, a kräischen a kräischen, 16 A sot: Och, ach, déi grouss Stad, déi mat feine Léngen, a Purpur, a Scharlachrout gekleet war, a mat Gold, an Edelsteier a Pärelen dekoréiert war! 17 Well an enger Stonn ass sou grousse Räichtum zu Néng komm. An all Schiffmeeschter, an d'ganz Gesellschaft vu Schëffer, a Séifuerer, a sou vill wéi den Handel iwwer Mier, stoungen wäit ewech, 18 A si hunn geruff, wéi se den Damp vun hirem verbrenne gesinn hunn, a gesot: Wéi eng Stad ass dës grouss Stad wéi! 19 A si hunn Stëbs op hire Kapp gegoss, a gekrasch, gekrasch a gekrasch, a soten: Och, ach, déi grouss Stad, an där all déi Schëffer am Mier räich gemaach goufen, wéinst hirer Käschten! well an enger Stonn ass si desoléiert gemaach. 20 Freet Iech iwwer hatt, du Himmel, an dir helleg Apostelen a Prophéiten; well Gott huet dech op hir rächen. 21 Un e mächtegen Engel huet e Steen opgeholl wéi e grousse Millesteen, an huet en an d'Mier gegoss a gesot:

KAPITEL 18 1 An no dëse Saachen hunn ech en aneren Engel gesinn aus dem Himmel erofkommen, mat grousser Kraaft; an d'Äerd gouf mat senger Herrlechkeet erliichtert. 2 An hien huet staark mat enger staarker Stëmm geruff, a gesot: Babylon déi Grouss ass gefall, ass gefall, an ass d'Haus vun den Däiwel ginn, an d'Haft vun all béise Geescht, an e Käfeg vun all onreinen an haassende Vugel.

194

Offenbarung

Sou soll déi grouss Stad Babylon mat Gewalt ofgerappt ginn, a wäert guer net méi fonnt ginn. 22 An d'Stëmm vun Harpers, a Museker, a vun Päiperleken, an Trompettisten, wäert guer net méi an dir héieren ginn; a keen Handwierker, vu wéi engem Handwierk hien och ass, wäert méi bei dir fonnt ginn; an de Klang vun engem Millstone wäert guer net méi an dir héieren; 23 An d'Liicht vun enger Käerz soll guer net méi an dir schéngen; an d'Stëmm vum Bräitchemann a vun der Braut wäert guer net méi an dir héieren ginn: well Är Händler waren déi grouss Männer vun der Äerd; well duerch deng Zauberer goufen all Natiounen verfouert. 24 An an hir gouf d'Blutt vu Prophéiten a vun Hellegen fonnt, a vun all deenen, déi op der Äerd ëmbruecht goufen. KAPITEL 19 1 An no dëse Saachen hunn ech eng grouss Stëmm vu ville Leit am Himmel héieren, a sot: Alleluia; Erléisung, an Herrlechkeet, an Éier, a Kraaft, dem Här eise Gott: 2 Fir wouer a gerecht sinn seng Uerteeler: well hien huet déi grouss Hoer beuerteelt, déi d'Äerd mat hirer Zucht korrupt huet an d'Blutt vu senge Dénger vun hirer Hand rächen huet. 3 An erëm soten si: Halleluja. An hiren Damp ass fir ëmmer an ëmmer opgestan. 4 An déi véier an zwanzeg Eelst an déi véier Béischt sinn erofgefall an hunn Gott veréiert, deen um Troun souz, a gesot: Amen; Halleluja. 5 An eng Stëmm ass aus dem Troun erauskomm, a sot: Lueft eise Gott, all seng Dénger, an dir, déi him fäerten, souwuel kleng wéi grouss. 6 An ech hunn héieren wéi et d'Stëmm vun enger grousser Villfalt war, a wéi d'Stëmm vu ville Waasser, a wéi d'Stëmm vu staarken Donner, a seet: Alleluia, well den Här Gott, den Allmächtege regéiert. 7 Loosst eis frou sinn a freeën eis, a ginn him Éier: well d'Hochzäit vum Lämmche ass komm, a seng Fra huet sech prett gemaach. 8 A si gouf zouginn, datt si a feine Léngen, propper a wäiss ageriicht soll ginn: well dat feint Lengen ass d'Gerechtegkeet vun den Hellegen. 9 An hie sot zu mir: Schreift, Geseent sinn déi, déi op d'Hochzäit vum Lämmche geruff ginn. An hie sot zu mir: Dëst sinn déi richteg Aussoe vu Gott. 10 An ech sinn op seng Féiss gefall fir hien ze bidden. An hie sot zu mir: Kuckt, Dir maacht et net: Ech sinn Äre Matbierger, a vun Äre Bridder, déi d'Zeegnes vu Jesus hunn: Gott unzebidden: well d'Zeegnes vu Jesus ass de Geescht vun der Profezeiung. 11 An ech gesinn den Himmel opgemaach, a kuck e wäiss Päerd; an deen op him souz, gouf trei a wouer genannt, an a Gerechtegkeet beurteelt hien a mécht Krich. 12 Seng Ae ware wéi eng Feierflamm, an um Kapp ware vill Krounen; an hien hat en Numm geschriwwen, datt kee Mënsch wosst, mee hien selwer. 13 An hie war mat engem Kleed gekleet, deen a Blutt getippt ass: a säin Numm ass Gottes Wuert genannt. 14 An d'Arméien, déi am Himmel waren, sinn him op wäiss Päerd gefollegt, mat feine Léngen gekleet, wäiss a propper.

15 A vu sengem Mond geet e schaarfe Schwäert, fir datt hien d'Natiounen domat schloe soll: an hie wäert se mat enger Eisestang regéieren: an hien trëppelt d'Wäipress vun der Fierheet an der Roserei vum Allmächtege Gott. 16 An hien huet op sengem Kleed an op sengem Oberschenkel en Numm geschriwwen: KENG VUN KENG, AN HÄR VUN HÄR. 17 An ech hunn en Engel gesinn an der Sonn stoen; an hien huet mat enger haarder Stëmm geruff, a sot zu all de Vullen, déi an der Mëtt vum Himmel fléien: Kommt a versammelt Iech op d'Iessen vum grousse Gott; 18 Fir datt Dir d'Fleesch vu Kinneken iesse kënnt, an d'Fleesch vun de Kapitänen, an d'Fleesch vu Mächtegen, an d'Fleesch vu Päerd, a vun deenen, déi op hinnen sëtzen, an d'Fleesch vun alle Mënschen, souwuel fräi wéi kleng a grouss. 19 An ech hunn d'Béischt gesinn, an d'Kinneke vun der Äerd, an hir Arméien, versammelt fir Krich géint hien ze maachen, deen um Päerd souz, a géint seng Arméi. 20 An d'Béischt gouf geholl, a mat him de falsche Prophéit, dee virun him Wonner gemaach huet, mat deenen hien déi täuscht huet, déi d'Mark vum Déier kritt hunn, an déi, déi säi Bild veréiert hunn. Dës béid goufen lieweg an e Séi vu Feier gegoss, déi mat Schwefel brennt. 21 An d'Iwwerreschter goufen mam Schwert vun deem, deen um Päerd souz, ëmbruecht, dat Schwäert aus sengem Mond erausgaang ass: an all d'Vullen ware mat hirem Fleesch gefëllt. KAPITEL 20 1 An ech hunn en Engel vum Himmel gesinn erofkommen, deen de Schlëssel vum Buedemlosen Gruef an eng grouss Kette an der Hand huet. 2 An hien huet den Draach, déi al Schlaang, deen den Däiwel an de Satan ass, an den Draach gehalen an hien dausend Joer gebonnen, 3 A werft hien an den Buedemlosen Pit, a schléisst him zou, a setzt e Sigel op him, fir datt hien d'Natiounen net méi täusche soll, bis déi dausend Joer erfëllt sinn: an duerno muss hien eng kleng Saison geléist ginn. 4 An ech hunn Trounen gesinn, a si souzen op hinnen, an Uerteel gouf hinnen ginn: an ech hunn d'Séilen vun deenen gesinn, déi fir den Zeien vu Jesus gekäppt goufen, a fir d'Wuert vu Gott, an déi d'Béischt net ugeéiert haten, weder säi Bild, weder hat säi Mark op hire Stiermer oder an hiren Hänn kritt; a si hunn dausend Joer mat Christus gelieft a regéiert. 5 Awer de Rescht vun den Doudegen hunn net erëm gelieft, bis déi dausend Joer fäerdeg waren. Dëst ass déi éischt Operstéiungszeen. 6 Geseent an helleg ass deen, deen un der éischter Operstéiungszeen deelhëllt: op esou den zweeten Doud huet keng Kraaft, awer si solle Priister vu Gott a vu Christus sinn, a wäerte mat him dausend Joer regéieren. 7 A wann déi dausend Joer ofgelaaf sinn, wäert de Satan aus sengem Prisong entlooss ginn, 8 A wäert erausgoen fir d'Natiounen ze täuschen, déi an de véier Véierel vun der Äerd sinn, Gog a Magog, fir se zesummen ze sammelen fir de Kampf: d'Zuel vun deenen ass wéi de Sand vum Mier.

195

Offenbarung

9 A si sinn op d'Breet vun der Äerd eropgaang, an hunn d'Lager vun den Hellegen ëmginn an déi beléifte Stad: a Feier ass vu Gott aus dem Himmel erofgaang an huet se verschlësselt. 10 An den Däiwel, deen si täuscht huet, gouf an de Séi vu Feier a Schwefel gegoss, wou d'Béischt an de falsche Prophéit sinn, a wäerten Dag an Nuecht fir ëmmer an ëmmer gefoltert ginn. 11 An ech hunn e grousse wäissen Troun gesinn, an deen, deen drop souz, vun deem säi Gesiicht d'Äerd an den Himmel fortgelaf sinn; an et gouf keng Plaz fir si fonnt. 12 An ech hunn déi Doudeg gesinn, kleng a grouss, virun Gott stoen; an d'Bicher goufen opgemaach: an en anert Buch gouf opgemaach, dat ass d'Buch vum Liewen: an déi Doudeg goufen aus deene Saachen beurteelt, déi an de Bicher geschriwwe goufen, no hire Wierker. 13 An d'Mier huet déi Doudeg opginn, déi dran waren; an den Doud an d'Häll hunn déi Doudeg ausgeliwwert, déi an hinnen waren: a si goufen all Mënsch no hire Wierker beurteelt. 14 An den Doud an d'Häll goufen an de Séi vum Feier gegoss. Dëst ass den zweeten Doud. 15 A wien net am Buch vum Liewen geschriwwen fonnt gouf, gouf an de Séi vum Feier gegoss. KAPITEL 21 1 An ech hunn en neien Himmel an eng nei Äerd gesinn: fir den éischten Himmel an déi éischt Äerd sinn fortgaang; an et war kee Mier méi. 2 An ech, de Johannes, hunn déi helleg Stad gesinn, nei Jerusalem, vu Gott aus dem Himmel erofkommen, bereet wéi eng Braut, déi fir hire Mann geschmiert ass. 3 An ech hunn eng grouss Stëmm aus dem Himmel héieren, déi seet: Kuck, den Tabernakel vu Gott ass bei de Mënschen, an hie wäert mat hinnen wunnen, a si wäerte säi Vollek sinn, a Gott selwer wäert mat hinnen sinn, an hire Gott sinn. 4 A Gott wäert all Tréinen aus hiren Ae wëschen; an et wäert keen Doud méi ginn, weder Trauer, nach Gejäiz, an et wäert kee Péng méi ginn: well déi fréier Saache sinn vergaangen. 5 An deen, deen um Troun souz, sot: Kuck, ech maachen alles nei. An hie sot zu mir: Schreift: well dës Wierder si wouer a trei. 6 An hie sot zu mir: Et ass gemaach. Ech sinn Alpha an Omega, den Ufank an den Enn. Ech ginn him, deen Duuscht ass, vum Quell vum Waasser vum Liewen fräi. 7 Deen deen iwwerwënnt, wäert alles ierwen; an ech wäert säi Gott sinn, an hie wäert mäi Jong sinn. 8 Awer déi ängschtlech, an net gleeweg, an déi abominabel, a Mäerder, an Horemongers, an Zauberer, an Götzen, an all Ligener, hunn hiren Deel am Séi, dee mat Feier a Schwefel brennt: dat ass den zweeten Doud. 9 An do ass ee vun de siwen Engelen bei mech komm, déi déi siwe Fläschen voller siwe leschte Plagen haten, a mat mir geschwat a gesot: Komm hei, ech wäert dir d'Braut weisen, d'Fra vum Lämmchen. 10 An hien huet mech am Geescht op e groussen an héije Bierg fort, an huet mir déi grouss Stad gewisen, déi helleg Jerusalem, aus dem Himmel vu Gott erofgeet,

196

11 D'Herrlechkeet vu Gott ze hunn: an hiert Liicht war wéi e wäertvollste Steen, och wéi e Jaspissteen, kloer wéi Kristall; 12 An hat eng Mauer grouss an héich, an hat zwielef Tore, an an de Paarte zwielef Engelen, an Nimm op se geschriwwen, déi sinn d'Nimm vun den zwielef Stämme vun de Kanner vun Israel: 13 Am Osten dräi Paarte; am Norden dräi Paarte; am Süden dräi Paarte; an am Westen dräi Paarte. 14 An d'Mauer vun der Stad hat zwielef Fundamenter, an an hinnen d'Nimm vun den zwielef Apostele vum Lämmche. 15 An deen, dee mat mir geschwat huet, hat e gëllene Riet, fir d'Stad ze moossen, an hir Paarte, an hir Mauer. 16 An d'Stad läit véiereckege, an d'Längt ass sou grouss wéi d'Breet: an hien huet d'Stad mam Riet gemooss, zwielefdausend Felder. D'Längt an d'Breet an d'Héicht dovun sinn gläich. 17 An hien huet hir Mauer gemooss, honnert a véierzegvéierzeg Alen, no der Mooss vun engem Mann, dat ass, vum Engel. 18 An d'Gebai vun der Mauer war aus Jaspis: an d'Stad war purem Gold, wéi e kloert Glas. 19 An d'Fundamenter vun der Mauer vun der Stad goufen mat all Zort vun Edelsteier garnéiert. Déi éischt Fondatioun war Jaspis; déi zweet, Saphir; déi drëtt, eng Chalcedon; déi véiert, e Smaragd; 20 De fënneften, Sardonyx; de sechsten, sardius; de siwenten, Chrysolit; den aachten, beryl; den néngten, en Topaz; den zéngten, e Chrysoprasus; der eeleften, engem jacinth; den zwieleften, en Amethyst. 21 An déi zwielef Tore waren zwielef Pärelen; all puer Paart war vun enger Pärel: an der Strooss vun der Stad war purem Gold, wéi et transparent Glas war. 22 An ech hunn keen Tempel do gesinn: well den Här Gott, Allmächteg, an d'Lämmche sinn den Tempel dovun. 23 An d'Stad huet d'Sonn net gebraucht, weder vum Mound, fir dran ze blénken: well d'Herrlechkeet vu Gott huet se erliichtert, an d'Lämmche ass hir Liicht. 24 An d'Natiounen vun deenen, déi gerett gi sinn, wäerten am Liicht dovun wandelen: an d'Kinneke vun der Äerd bréngen hir Herrlechkeet an Éier an et. 25 An d'Tore dovunner sollen am Dag guer net zougemaach ginn: well et gëtt keng Nuecht do. 26 A si wäerten d'Herrlechkeet an d'Éier vun den Natiounen an et bréngen. 27 An et soll op kee Weis eppes an et kommen, datt defileth, weder alles Wierker Abomination, oder mécht eng Ligen: mä déi, déi am Buch vum Lämmche vum Liewen geschriwwen sinn. KAPITEL 22 1 An hien huet mir e pure Floss vu Waasser vum Liewen gewisen, kloer wéi Kristall, aus dem Troun vu Gott a vum Lämmche erausgaang. 2 An der Mëtt vun der Strooss, an op béide Säiten vum Floss, war de Bam vum Liewen, deen zwielef Aarte vu Friichten huet, an all Mount hir Uebst erginn huet: an d'Blieder vum Bam ware fir d'Heelung vu d'Natiounen.

Offenbarung

3 An et wäert kee Fluch méi sinn: awer den Troun vu Gott a vum Lämmche wäert dra sinn; a seng Dénger sollen him déngen: 4 A si sollen säi Gesiicht gesinn; a säin Numm soll an hire Stiermer sinn. 5 An do wäert keng Nuecht ginn; a si brauche keng Käerz, weder Liicht vun der Sonn; well den Här Gott gëtt hinnen Liicht: a si wäerten fir ëmmer an ëmmer regéieren. 6 An hie sot zu mir: Dës Aussoe sinn trei a wouer: an den Här Gott vun den hellege Prophéiten huet säin Engel geschéckt, fir seng Dénger ze weisen, wat geschwënn muss gemaach ginn. 7 Kuck, ech kommen séier: geseent ass deen, deen d'Aussoe vun der Profezeiung vun dësem Buch hält. 8 An ech, de Johannes, hunn dës Saache gesinn an hunn se héieren. A wéi ech héieren a gesinn hunn, sinn ech erofgefall fir virun de Féiss vum Engel ze bidden, deen mir dës Saache gewisen huet. 9 Du sot hien zu mir: Kuckt, Dir maacht et net: well ech sinn Äre Matbierger, a vun Äre Bridder de Prophéiten, a vun deenen, déi d'Aussoe vun dësem Buch halen: Gott unzebidden. 10 An hie sot zu mir: Sigel net d'Aussoe vun der Profezeiung vun dësem Buch: well d'Zäit ass op der Hand. 11 Deen, deen ongerecht ass, loosst hien nach ëmmer ongerecht sinn: an deen, deen dreckeg ass, loosst hien nach ëmmer dreckeg sinn: an deen, dee gerecht ass, loosst hien nach ëmmer gerecht sinn: an deen, deen helleg ass, loosst hien nach ëmmer helleg sinn. 12 A kuck, ech kommen séier; a meng Belounung ass mat mir, fir all Mënsch ze ginn no wéi seng Aarbecht wäert sinn. 13 Ech sinn den Alpha an den Omega, den Ufank an den Enn, den Éischten an de leschte. 14 Geseent sinn déi, déi seng Geboter maachen, fir datt si Recht op de Bam vum Liewen hunn, a kënnen duerch d'Paart an d'Stad eragoen. 15 Well dobausse sinn Hënn, an Zauberer, an Horemongers, a Mäerder, an Götzenier, a jidderee, deen eng Ligen gär huet a mécht. 16 Ech Jesus hunn mäin Engel geschéckt fir Iech dës Saachen an de Kierchen ze bestätegen. Ech sinn d'Wurzel an d'Nofolger vum David, an den hellen a Mueresstär. 17 An de Geescht an d'Braut soen: Komm. A loosst deen, deen héiert, soen: Komm. A loosst deen deen Duuscht huet kommen. A wien et wëll, loosst hien d'Waasser vum Liewen fräi huelen. 18 Well ech bestätegen all Mënsch, deen d'Wierder vun der Profezeiung vun dësem Buch héiert: Wann iergendeen un dës Saache bäidréit, da wäert Gott him d'Plagen addéieren, déi an dësem Buch geschriwwen sinn: 19 A wann iergendeen aus de Wierder vum Buch vun dëser Profezeiung wäert ewechhuelen, Gott wäert säin Deel aus dem Buch vum Liewen an aus der helleg Stad ewechhuelen, a vun de Saachen, déi an dësem Buch geschriwwen sinn. 20 Deen, deen dës Saache beweist, seet: Ech kommen sécher séier. Amen. Trotzdem, komm, Här Jesus. 21 D'Gnod vun eisem Här Jesus Christus sief mat iech all. Amen.

197