Gideon, e mächtege Mann vu Courage Riichter 6 1 An d'Kanner vun Israel hunn dat Béist an den Ae vum Här gemaach; an den Här huet si siwe Joer an d'Hand vun de Midianer iwwerginn. 2 An d'Hand vun de Midianiter huet Israel iwwerwältegt: an d'Kanner vun Israel hunn sech wéinst de Midianiter d'Hielen an de Bierger, an d'Höhlen an d'Festunge gebaut. 3 An esou ass et geschitt, wéi Israel geséit hat, datt d'Midianiter eropkoumen, an d'Amalekiter, an d'Kanner vum Osten, och déi sinn géint si eropkomm; 4 An si hunn géint si belagert an den Ubau vum Land zerstéiert, bis Dir op Gaza kommt, an hunn kee Liewensënnerhalt fir Israel iwwerlooss, weder Schof, nach Ochs oder Iesel. 5 Well si koumen mat hirem Véi an hiren Zelter erop, a si koumen wéi Heeschrecken a Villzuel; well souwuel si wéi och hir Kamelen onzueleg waren; a si sinn an d'Land komm fir et ze zerstéieren. 6 An Israel war wéinst de Midianiter staark verarmt; an d'Kanner vun Israel hunn zum Här geruff. 7 An et ass geschitt, wéi d'Kanner vun Israel wéinst de Midianiter zum Här geruff hunn, 8 Datt den Här e Prophet bei d'Kanner vun Israel geschéckt huet, deen zu hinne sot: Sou seet den Här, de Gott vun Israel: Ech hunn iech aus Ägypten eropgefouert an aus dem Knechthaus erausgefouert; 9 An ech hunn iech aus der Hand vun den Ägypter a vun all deenen, déi iech ënnerdréckt hunn, befreit, an hunn se virun iech verdriwwen an iech hiert Land ginn; 10 An ech hunn zu iech gesot: Ech sinn den Här, äre Gott; fäert net d'Gëtter vun den Amoriter, an deem hirem Land dir wunnt; awer dir hutt menger Stëmm net gelauschtert. 11 An do koum en Engel vum Här a setzt sech ënner enger Eech, déi zu Ofra war, déi dem Joasch, dem Abiesriter, gehéiert huet; a säi Jong Gideon huet Weess an der Wäipress gedrescht, fir en virun de Midianiter ze verstoppen. 12 An den Engel vum Här ass him erschéngen a sot zu him: Den Här ass mat dir, du tapfere Mann. 13 An de Gideon sot zu him: "O mäin Här, wann den Här mat eis ass, firwat ass eis dat alles iwwerfall? A wou sinn all seng Wonner, vun deenen eis Pappen eis erzielt hunn, andeems se gesot hunn: 'Huet den Här eis net aus Ägypten erausgefouert?' Mee elo huet den Här eis verlooss an eis an d'Hänn vun de Midianiter iwwerginn."
1
Gideon, e mächtege Mann vu Courage
14 An den Här huet hien ugekuckt a gesot: "Géi mat dëser Kraaft, an du solls Israel aus der Hand vun de Midianiter retten. Hunn ech dech net geschéckt?" 15 An hien huet zu him gesot: "O mäin Här, woumat soll ech Israel retten? Kuckt, meng Famill ass aarm zu Manasse, an ech sinn dee Geringsten a mengem Papp sengem Haus." 16 An den Här sot zu him: Ech wäert sécher mat dir sinn, an du wäerts d'Midianiter wéi ee Mann schloe. 17 An hien huet zu him gesot: "Wann ech elo Gnod an dengen Ae fonnt hunn, da weis mir e Zeechen, datt du mat mir schwätzts." 18 Géi net vun hei fort, bis ech bei dech kommen a mäi Kaddo bréngen an et dir virleeën. An hien huet gesot: Ech bleiwen, bis du zeréck kënns. 19 An de Gideon ass eran gaangen an huet e Béckchen virbereet, an ongeheiert Kuchen aus enger Efa Miel; d'Fleesch huet hien an e Kuerf geluecht, an d'Zooss huet hien an en Dëppen gemaach, an huet se him ënner der Eechen erausbruecht an se virgestallt. 20 An den Engel vu Gott sot zu him: "Huel d'Fleesch an d'ongeheizt Brout, lee se op dëse Fiels a schëdd d'Zooss driwwer." An hien huet dat gemaach. 21 Dunn huet den Engel vum Här d'Spëtzt vum Staf, deen a senger Hand war, erausgestreckt an d'Fleesch an d'ongeheizt Brout ugegraff; an et ass Feier aus dem Fiels opgestan an huet d'Fleesch an d'ongeheizt Brout verbraucht. Dunn ass den Engel vum Här aus sengem Ae verschwonnen. 22 Wéi de Gideon gemierkt huet, datt et en Engel vum Här war, sot hien: "Ach, Härgott! Well ech hunn en Engel vum Här vun Angesicht zu Angesicht gesinn." 23 An den Här sot zu him: Fridden sief dir; fäert net, du wäerts net stierwen. 24 Dunn huet de Gideon do dem Här en Altor gebaut an en Jehovas-Schalom genannt; bis haut ass en nach an der Ofra vun den Abiesriter. 25 An der selwechter Nuecht sot den Här zu him: "Huel de jonken Oss vun dengem Papp, den zweeten Oss, deen siwe Joer al ass, an zerstéier den Altor vum Baal, deen dengem Papp gehéiert, an hak den Aascht, deen niewendrun steet, of. 26 A baut dem Här, Ärem Gott, en Altor op der Spëtzt vun dësem Fiels, op der virgeschriwwener Plaz, an huel den zweeten Ochs a bréngt e Brandopfer mat dem Holz vum Aascht, deen Dir ofhuele sollt. 27 Dunn huet de Gideon zéng Männer vu senge Dénger geholl an huet gemaach, wéi den Här him gesot hat. Well hien Angscht virum Haus vu sengem Papp an de Männer vun der Stad hat, an et net iwwer Dag maache konnt, huet hien et an der Nuecht gemaach. 28 Wéi d'Männer vun der Stad fréi moies opgestan sinn, hu si gesinn, datt den Altor vum Baal ofgerappt war, an d'Aise, déi niewendrun stoung, ofgeholzt gouf, an den zweeten Ochs gouf op den Altor, deen opgeriicht gi war, geoffert. 29 An si soten een zum aneren: "Wien huet dat gemaach?" An nodeems si nogefrot a gefrot hunn, soten si: "De Gideon, de Jong vum Joasch, huet dat gemaach." 30 Dunn hunn d'Männer vun der Stad zum Joasch gesot: "Bréng däi Jong eraus, fir datt hie stierwe kann, well hien den Altor vum Baal ofgerappt an de Bëschwee, deen niewendrun stoung, ofgeholzt huet." 31 An de Joasch sot zu all deenen, déi géint hie stoungen: Wëllt Dir fir de Baal plädéieren? Wëllt Dir hie retten? Wien fir hie plädéiere wëll, soll ëmbruecht ginn, ier et nach moies ass. Wann hie Gott ass, soll hie fir sech selwer plädéieren, well säin Altor ofgerappt gouf. 32 Dofir huet hien hien un deem Dag Jerubbaal genannt a gesot: "De Baal soll géint hie streiden, well hie säin Altor ofgerappt huet." 33 Dunn hunn sech all d'Midianiter, d'Amalekiter an d'Kanner vum Osten zesummegefaasst, si sinn iwwergaangen a si hunn am Dall vu Jesreel gelagert. 34 Mä de Geescht vum Här ass iwwer de Gideon komm, an hien huet an der Trompett geblosen; an den Abieser huet sech hannert him versammelt.
2
Gideon, e mächtege Mann vu Courage
35 An hien huet Boten duerch ganz Manasse geschéckt; déi och no him versammelt goufen; an hien huet Boten no Asher, Sebulon a Naftali geschéckt; an si sinn eropgaang fir hinnen ze entgéintzetrieden. 36 An de Gideon sot zu Gott: "Wann Dir Israel duerch meng Hand rett, wéi Dir gesot hutt, 37 Kuckt, ech leeën e Wollfleesch op de Buedem; a wann den Tau nëmmen op dem Fleesch ass, an et op der ganzer Äerd drëchen ass, dann weess ech, datt du Israel duerch meng Hand retten wäerts, sou wéi du gesot hues. 38 An et war sou: well hien ass de Moien fréi opgestan, huet d'Vlies zesummegedréckt an den Tau aus dem Vlies erausgepresst, eng Schossel voller Waasser. 39 An de Gideon sot zu Gott: "Loos däi Roserei net géint mech opreegen, an ech wäert nëmmen dës Kéier schwätzen. Loos mech et just dës Kéier mam Vlies beweisen; et soll elo nëmmen um Vlies dréche sinn, an um ganze Buedem soll et Tau sinn." 40 An déi Nuecht huet Gott dat gemaach: et war nëmmen um Vlies dréchen, an um ganze Buedem war Tau.
Riichter 7 1 Dunn sinn de Jerubbaal, dat ass de Gideon, an all d'Leit, déi mat him waren, fréi opgestan an hunn sech beim Quell vun Harod gelagert, sou datt d'Lager vun de Midianiter op der Nordseit vun hinnen, beim Hiwwel vu Moreh, am Dall war. 2 An den Här sot zum Gideon: D'Leit, déi mat dir sinn, sinn ze vill, fir datt ech d'Midianiter an hir Hand iwwerginn, soss kéint Israel sech géint mech rühmen a soen: Meng eegen Hand huet mech gerett. 3 Also, elo, verkënnegt an den Oueren vum Vollek a sot: Wien Angscht huet a sech erschreckt, soll fréi vum Bierg Gilead zréckkommen a fortgoen. An zweeanzwanzeg Dausend vum Vollek sinn zréckkomm; an et sinn zéng Dausend bliwwen. 4 An den Här sot zum Gideon: "D'Leit sinn nach ze vill; bréng se erof bei d'Waasser, an ech wäert se do fir dech probéieren; an et wäert sinn, dee vun deem ech zu dir soen: 'Dëse soll mat dir goen, dee soll mat dir goen; a wien ech zu dir soen: 'Dëse soll net mat dir goen, dee soll net goen.'" 5 Dunn huet hien d'Leit bei d'Waasser erofgefouert; an den Här sot zum Gideon: Jiddereen, deen d'Waasser mat senger Zong schléckt, wéi en Hond schléckt, deen solls du eleng stellen; sou solls du jiddereen, deen sech op d'Knéie béit fir ze drénken. 6 An d'Zuel vun deenen, déi geläpft hunn, an hir Hand un de Mond geluecht hunn, war dräihonnert Mann; awer all déi aner Leit hunn sech op d'Knéie verbeugt fir Waasser ze drénken. 7 An den Här sot zum Gideon: Duerch déi dräihonnert Männer, déi geläpft hunn, wäert ech iech retten an d'Midianiter an deng Hand iwwerginn; an all déi aner Leit sollen all Mann op seng Plaz goen. 8 Dunn huet d'Vollek d'Versuergung an hir Trompetten an d'Hand geholl; an hien huet all déi aner Israeliten a säin Zelt geschéckt, an huet déi dräihonnert Männer behalen; an de Lager vu Midian war ënner him am Dall. 9 An der selwechter Nuecht sot den Här zu him: "Stee op a gitt erof an d'Lager, well ech hunn et an denger Hand iwwerginn." 10 Mee wann Dir Angscht hutt erofzegoen, da gitt mat Ärem Dénger Phura erof an d'Lager. 11 An du solls lauschteren, wat si soen; an duerno wäerten deng Hänn gestäerkt ginn, fir an d'Lager erofzegoen. Dunn ass hien zesumme mat sengem Dénger Phura erofgaang, bis bei d'Baussent vun de bewaffnete Männer, déi am Lager waren. 12 An d'Midianiter, d'Amalekiter an all d'Kanner vum Osten hunn am Dall geluecht wéi Heeschreechen a senger Villzuel; an hir Kamele ware sou vill wéi de Sand um Mier. 13 Wéi de Gideon ukomm war, huet e Mann sengem Frënd en Dram erzielt a gesot: "Kuckt, ech hat en Dram, an do ass e Gerstebroutkuch an d'Lager vun de Midianer gefall, an ass bei en Zelt komm,
3
Gideon, e mächtege Mann vu Courage
an huet et geschloen, sou datt et ëmgefall ass, an et ëmgekippt huet, sou datt d'Zelt op der Plaz louch." 14 An säi Frënd huet geäntwert a gesot: Dëst ass näischt anescht wéi d'Schwäert vum Gideon, dem Jong vum Joasch, engem Mann vun Israel; well Gott huet d'Midianer an de ganze Militär a seng Hand iwwerginn. 15 An et ass sou geschitt, wéi de Gideon d'Erzielung vum Dram an seng Interpretatioun héieren huet, datt hien ugebetet huet, an ass zréck an d'Lager vun Israel gaangen a sot: "Stitt op, well den Här huet d'Lager vu Midian an är Hand ginn." 16 An hien huet déi dräihonnert Männer an dräi Kompanien opgedeelt, an huet jidderengem eng Trompett an d'Hand ginn, mat eidele Kruge, a Luuchten an de Kruge. 17 An hien huet zu hinnen gesot: Kuckt mech un, a maacht datselwecht; a wann ech baussent dem Lager kommen, da maacht Dir, wéi ech et maachen. 18 Wann ech an all déi, déi mat mir sinn, an der Trompett blosen, da blosst och dir an den Trompeten ronderëm de ganze Lager a sot: D'Schwäert vum Här a vum Gideon. 19 Sou koumen de Gideon an déi honnert Männer, déi mat him waren, um Ufank vun der mëttlerer Wuecht un d'Baussensäit vum Lager; an si haten d'Wuecht eréischt nei opgestallt; an si hunn an den Trompeten geblosen an d'Kruche, déi si an der Hand haten, zerstéiert. 20 An déi dräi Kompanien hunn an den Trompeten geblosen, d'Kruche zerstéiert an d'Luuchten an hirer lénkser Hand an d'Trompeten an hirer rietser Hand gehalen, fir domat ze blosen; a si hunn geruff: "D'Schwäert vum Här a vum Gideon." 21 An si stoungen all Mann op senger Plaz ronderëm de Camp; an de ganze Lager ass gerannt, huet gekrasch a fortgelaf. 22 An déi dräihonnert hunn an den Trompeten geblosen, an den Här huet all Mënsch säi Schwäert géint säi Géigner geriicht, an dat ganzt Arméi. D'Arméi ass op Bet-Sitta bei Sererat geflücht, an op d'Grenz vun Abel-Mehola, op Tabbat. 23 An d'Männer vun Israel hunn sech aus Naftali, Aser a ganz Manasse versammelt a si hunn d'Midianiter verfollegt. 24 An de Gideon huet Boten duerch de ganze Bierg vun Ephraim geschéckt a gesot: "Kommt géint d'Midianiter erof a besetzt virun hinnen d'Waasser bis Bethbara an de Jordan." Dunn hunn sech all d'Männer vun Ephraim versammelt a besetzt d'Waasser bis Bethbara an de Jordan. 25 An si hunn zwéi Prinzess vun de Midianiter gefaangen, den Oreb an de Seeb; an si hunn den Oreb um Fiels Oreb ëmbruecht, an de Seeb hunn si bei der Wäipress vum Seeb ëmbruecht, an hunn d'Midianer verfollegt, an d'Käpp vum Oreb a vum Seeb bei de Gideon op der anerer Säit vum Jordan bruecht.
Riichter 8 1 D'Männer vun Ephraim soten zu him: "Firwat hues du eis sou gemaach, datt du eis net geruff hues, wéi du géint d'Midianiter kämpfe gelooss hues?" An si hunn sech schaarf mat him gestridden. 2 An hien huet zu hinnen gesot: "Wat hunn ech elo am Verglach mat iech gemaach? Ass d'Drauwepflanzung vun Ephraim net besser wéi d'Drauwepflanzung vum Abieser?" 3 Gott huet d'Prinzessin vu Midian, den Oreb an de Seeb, an är Hänn ginn; a wat konnt ech am Verglach mat iech maachen? Dunn huet hire Roserei géint hie gestillt, wéi hien dat gesot hat. 4 De Gideon koum bei de Jordan a war domat eriwwer, hie an déi dräihonnert Männer, déi mat him waren. Si waren erschöpft a verfollegten se awer. 5 An hien huet zu de Männer vu Sukkot gesot: "Gitt dem Vollek, dat mir noleeft, Brout, well si sinn midd, an ech verfollegen de Sebah an de Salmunna, d'Kinneke vu Midian." 6 An d'Prinzesse vu Sukkot soten: "Sinn d'Hänn vum Sebah a vum Salmunna elo an Ärer Hand, datt mir Ärer Arméi Brout solle ginn?"
4
Gideon, e mächtege Mann vu Courage
7 An de Gideon sot: Dofir, wann den Här de Sebah an de Salmunna a meng Hand gëtt, da wäert ech äert Fleesch mat den Dären aus der Wüst an mat Distelen zerräissen. 8 An hien ass vun do erop op Penuel gaangen, an huet datselwecht mat hinne gesot: an d'Männer vu Penuel hunn him geäntwert, sou wéi d'Männer vu Sukkot him geäntwert haten. 9 An hien huet och zu de Männer vu Penuel gesot: "Wann ech a Fridden zréckkommen, wäert ech dësen Tuerm ofbriechen." 10 De Sebah an de Salmunna ware zu Karkor, an hir Arméie mat hinnen, ongeféier fofzéngdausend Mann, all déi vun all den Arméie vun de Kanner vum Osten iwwereg bliwwe sinn; well et sinn honnertzwanzegdausend Männer gefall, déi d'Schwäerter gezu hunn. 11 De Gideon ass eropgaang, iwwer de Wee vun deenen, déi an Zelter gewunnt hunn, ëstlech vun Nobah a Jogbeha, an huet d'Arméi geschloen, well d'Arméi sécher war. 12 Wéi de Sebah an de Salmunna geflücht sinn, huet hien se verfollegt, déi zwee Kinneke vu Midian, de Sebah an de Salmunna, gefaange geholl an de ganze Militär zerstéiert. 13 An de Gideon, de Jong vum Joasch, ass virum Sonnenopgang aus der Schluecht zréckkomm, 14 An hien huet e jonke Mann vun de Männer vu Sukkot gefaangen a bei him nogefrot; an hien huet him d'Prinzessinne vu Sukkot an déi Eelst dovun beschriwwen, also siwwenzeg Männer. 15 An hien ass bei d'Männer vu Sukkot komm a sot: "Kuckt, do sinn de Sebah an de Salmunna, mat deenen Dir mech beschimpft hutt a gesot hutt: 'Sinn d'Hänn vum Sebah a vum Salmunna elo an Ärer Hand, datt mir Äre Männer, déi midd sinn, Brout solle ginn?'" 16 An hien huet déi Eelst vun der Stad, an Dornen aus der Wüst a Distelen geholl, an domat huet hien d'Männer vu Sukkot geléiert. 17 An hien huet den Tuerm vu Penuel ofgerappt an d'Männer vun der Stad ëmbruecht. 18 Dunn huet hien zum Sebah an zum Salmunna gesot: "Wat fir Männer waren dat, déi Dir zu Tabor ëmbruecht hutt?" An si hunn geäntwert: "Wéi du bass, sou waren och si; jidderee vun hinnen huet sech wéi d'Kanner vun engem Kinnek ausgesinn." 19 An hien huet gesot: Si ware meng Bridder, d'Sënne vu menger Mamm. Sou wéi den Här lieft, wann Dir se liewe gelooss hätt, géif ech Iech net ëmbréngen. 20 An hien huet zum Jether, sengem éischte Jong, gesot: "Stéi op a schluecht se ëm." Mä de Jong huet säi Schwäert net gezunn, well hie gefaart huet, well hie nach e Jong war. 21 Dunn hunn de Sebah an de Salmunna gesot: "Stee op a fällt op eis un, well wéi de Mann ass, sou ass seng Kraaft." An de Gideon ass opgestan an huet de Sebah an de Salmunna ëmbruecht an huet d'Kreatiounen ewechgeholl, déi un den Hälser vun hire Kamellen waren. 22 Dunn hunn d'Männer vun Israel zum Gideon gesot: "Herrscher iwwer eis, du an däi Jong an och de Jong vun dengem Jong, well du hues eis aus der Hand vun de Midianer gerett." 23 An de Gideon sot zu hinnen: Ech wäert net iwwer iech regéieren, a mäi Jong wäert och net iwwer iech regéieren; den Här wäert iwwer iech regéieren. 24 An de Gideon sot zu hinnen: "Ech géif iech eppes froen, datt jidderee vun iech d'Ouerréng vu sengem Bäit gëtt. (Si haten gëllen Ouerréng, well si Ismaelitter waren.) 25 An si hunn geäntwert: „Mir ginn hinnen dat gären.“ An si hunn e Kleed ausgebreet an all Mann d'Ouerréng vu sengem Bäit dran gehäit. 26 An d'Gewiicht vun den gëllene Ouerréng, déi hie gefrot huet, war dausend siwwenhonnert Schekel Gold, ausser Bijouen, Halsbänner a purpurroude Kleeder, déi d'Kinneke vu Midian unhaten, an ausser de Ketten, déi ëm den Hals vun hire Kamelen waren. 27 An de Gideon huet en Efod doraus gemaach an en a senger Stad, zu Ofra, opgestallt; an ganz Israel ass dohinner gaangen an huet him nogehuet; an dat ass dem Gideon a sengem Haus zu enger Fal ginn. 28 Sou goufe Midian virun de Kanner vun Israel ënnerworf, sou datt si hir Käpp net méi gehuewen hunn. An d'Land war véierzeg Joer laang roueg an de Deeg vum Gideon. 29 An de Jerubbaal, de Jong vum Joasch, ass gaangen an huet a sengem eegenen Haus gewunnt.
5
Gideon, e mächtege Mann vu Courage
30 An de Gideon hat siwwenzeg Jongen, déi aus sengem Kierper gebuer goufen, well hie vill Fraen hat. 31 A seng Konkubin, déi zu Sichem war, huet him och e Jong gebuer, deem säin Numm hien Abimelech genannt huet. 32 An de Gideon, de Jong vum Joasch, ass am héijen Alter gestuerwen a gouf am Graf vu sengem Papp Joasch an der Ofra vun den Abiesriter begruewen. 33 An et ass geschitt, soubal de Gideon gestuerwen war, sinn d'Kanner vun Israel erëm zréckgaangen, si sinn hannert de Baalim gehoret ginn, a si hunn de Baal-Berith zu hirem Gott gemaach. 34 An d'Kanner vun Israel hunn net un den Här, hirem Gott, geduecht, deen si aus der Hand vun all hire Feinde ronderëm gerett hat: 35 Si hunn dem Haus vum Jerubbaal, dem Gideon, keng Frëndlechkeet gewisen, sou wéi hien Israel gutt gemaach hat.
Vers-fir-Vers Opdeelung D'Geschicht vum Gideon an de Riichter Kapitel 6 bis 8 ass eng vun de spannendsten Erzielungen an der Bibel. Si erzielt de Kreeslaf vun der Rebellioun an der Ënnerdréckung vun enger Natioun, dem zéckenden an ängschtleche Ruff vun engem onwahrscheinlechen Held, engem wonnerbare militäresche Victoire, deen mat nëmmen 300 Männer erreecht gouf, an de komplexe Folge vum Erfolleg.
Kapitel 6: D'Ënnerdréckung, de Ruff an d'Virbereedung Verse 1–6 (D'Ënnerdréckung vun de Midianiter): Well Israel dat Béist an den Ae vum Här gemaach huet, huet Gott si siwe Joer laang an d'Hand vun de Midianiter iwwerginn. D'Midianiter, d'Amalekiter an d'Kanner vum Osten hunn d'Land verwüst, Ernte a Véi zerstéiert an d'Israeliten gezwongen, sech an Höhlen, Grotten a Bierger ze verstoppen. Verse 7–10 (Déi prophetesch Schimpf): Wéi Israel wéinst de Midianiter zum Här geruff huet, huet Gott e Prophet geschéckt, fir si un seng Gnod z'erënneren – wéi hien si aus Ägypten erausgefouert an hinnen gebueden huet, d'Gëtter vun den Amoriter net ze fäerten – awer si haten senger Stëmm net gefollegt. Verse 11–16 (Den Engel vum Här erschéngt): Den Engel vum Här koum a souz ënner enger Eech zu Ofra, déi dem Joasch, dem Abiezriter, gehéiert huet. Säi Jong, de Gideon , huet Weess bei der Wäipress gedrëscht, fir en virun de Midianiter ze verstoppen. Den Engel huet erkläert: "Den Här ass mat dir, du tapfere Mann." De Gideon huet dat a Fro gestallt a weist op d'Aarmut vun Israel a säin eegenen niddrege Status am Haus vu sengem Papp. Den Här huet him verséchert a gesot: "Ech wäert sécher mat dir sinn." Verse 17–24 (D'Zeeche vun der Akzeptanz): De Gideon huet no engem Zeeche gefrot, fir ze beweisen, datt et wierklech Gott war, deen geschwat huet, andeems hien Fleesch a Brout mat ongeheischter Brout virbereet huet. Wéi den Engel d'Offer mat der Spëtzt vu sengem Staaf beréiert huet, ass Feier aus dem Fiels opgestan an huet et verschléngt, an den Engel ass verschwonnen. Wéi de Gideon realiséiert huet, wien et war, huet hien ëm säi Liewen gefaart, awer den Här sot zu him: "Fridden sief dir; keng Angscht: du solls net stierwen." De Gideon huet do en Altor gebaut, deen den Numm Jehova-shalom (Den Här ass Fridden) genannt gouf.
6
Gideon, e mächtege Mann vu Courage
Verse 25–32 (Zerstéierung vum Altor vum Baal): Déi selwecht Nuecht huet Gott dem Gideon gesot, hie soll den zweete Stéier vu sengem Papp huelen an den Altor vu sengem Papp fir de Baal ofrappen, andeems hien den hëlzene Gaard (Asjera) niewendrun ofhacken. De Gideon huet dat an der Nuecht mat zéng Dénger gemaach, aus Angscht viru senger Famill an de Leit vun der Stad. Wéi d'Leit den nächsten Moien entdeckt goufen, hunn si säin Doud gefuerdert, awer de Joasch huet hie verdeedegt a gesot: "Wëllt Dir fir de Baal plädéieren?... hie soll fir seng eege Saach plädéieren." Dofir gouf de Gideon Jerubbaal genannt ("De Baal soll géint hie plädéieren"). Verse 33–35 (De Geescht vu Gott gëtt dem Gideon Kraaft): D'Midianiter an d'Amalekiter hunn sech versammelt a sech am Dall vu Jesreel gelagert. "De Geescht vum Här ass iwwer de Gideon komm" (wuertwiertlech huet hien ugedoen), an hien huet eng Trompett geblosen an d'Clanen Abieser, Asher, Sebulon an Naftali versammelt, fir him nozekommen. Verse 36–40 (D'Zeeche vum Vlies): Nach ëmmer op der Sich no Berouegung, huet de Gideon Gott ëm e Zeechen mat engem Vlies aus Woll gefrot. Als éischt huet hien nëmmen den Tau um Vlies gefrot, während de Buedem dréche war; Gott huet dat zougestanen. Duerno huet hien gefrot, datt de Vlies dréche soll sinn, während de Buedem Tau huet; Gott huet dat och gemaach.
Kapitel 7: Déi ausgedënnt Arméi an de Victoire iwwer Midian Verse 1–3 (D'Arméi auszebauen): De Jerubbaal (Gideon) a seng Arméi hunn no beim Quell vun Harod campéiert, während d'Midianiter am Norden waren. Gott sot dem Gideon, datt d'Leit ze vill wieren , fir datt Israel sech net iwwer Gott Éier géif behaapten. Gott huet dem Gideon den Instruktioun ginn, unzekënnegen, datt jiddereen, deen Angscht huet, fortgoe kéint. 22.000 Männer sinn fortgaangen , an hunn 10.000 hannerlooss. Verse 4–8 (Den Test vum Waasser): Gott sot, et wieren nach ze vill. Hie sot dem Gideon, hie soll se erof bei d'Waasser bréngen, wou hie se trennen géif. Déi, déi d'Waasser mat hirer Zong wéi en Hond geläpft hunn (300 Männer), goufen ausernee gesat. Déi, déi sech erofgekniet hunn fir ze drénken, goufen heemgeschéckt. Mat nëmmen 300 Männer huet Gott versprach, Midian an d'Hänn vum Gideon ze iwwerginn. Verse 9–15 (Den Dram vun de Midianiter): An där Nuecht huet Gott dem Gideon gesot, hie soll an d'Feindlager goen, well hie se him iwwerginn hat. Begleet vu sengem Dénger Phura huet de Gideon e midianitesche Soldat héieren, wéi hien sengem Begleeder en Dram erzielt huet, iwwer e Gerstebroutkuch, deen an d'Lager vu Midian gefall ass an en Zelt getraff huet, sou datt et zesummegebrach ass. Den anere Soldat huet et interpretéiert: "Dëst ass näischt anescht wéi dem Gideon säi Schwäert... well Gott huet d'Midianer a seng Hand iwwerginn." De Gideon huet Gott ugebiet a mat Vertrauen zu senge Männer zréckgaangen. Verse 16–22 (D'Strategie vun de Luuchten a Kruge): De Gideon huet déi 300 Männer an dräi Kompanien opgedeelt. Hie huet jidderengem eng Trompett, eng eidel Krug an eng Fackel (Luucht) an der Krug ginn . Si hunn d'Lager an der Nuecht ëmkreest, an d'Trompeten geblosen, d'Kruge gebrach, d'Fackelen an hirer lénkser Hand an d'Trompeten an hirer rietser Hand gehalen a geruff: "D'Schwäert vum Här a vum Gideon." Panik huet de Midianiterlager gepackt, an den Här huet d'Schwäert vun all Mann géint säi Matbierger am ganze Lager geriicht. Verse 23–25 (D'Verfollegung): Männer vun Israel aus Naftali, Asher a Manasse hunn déi flüchteg Midianiter verfollegt. De Gideon huet Boten iwwer de Bierg Ephraim geschéckt, fir d'Waasser virun
7
Gideon, e mächtege Mann vu Courage
hinnen zu Beth-Bara an dem Jordan z'erueweren, an huet zwéi midianitesch Prënzen, den Oreb an de Seeb , gefaange geholl an higeriicht, deenen hir Käpp si dem Gideon zréckbruecht hunn.
Kapitel 8: D'Verfollegung, d'Konflikter an d'Nofolleg Verse 1–3 (Eng diplomatesch Resolutioun mam Ephraim): D'Männer vun Ephraim hunn sech batter beklot, datt si net méi fréi zum Kampf geruff gi waren. De Gideon huet mat Demut an Takt geäntwert: "Wat hunn ech elo am Verglach mat iech gemaach? Ass d'Drauwepflanzung vun Ephraim net besser wéi d'Drauwepflanzung vum Abiezer?" Seng mëll Äntwert huet hire Roserei ofgedréit. Verse 4–9 (Verweigerung zu Sukkot a Penuel): De Gideon a seng erschöpft 300 Männer sinn de Jordan iwwerquert, fir déi verbleiwen midianitesch Kinneken, Sebah a Salmunna, ze verfollegen. Si hunn d'Ältesten vu Sukkot a Penuel ëm Brout gefrot, fir déi erschöpft Truppen ze ernähren, awer d'Cheffen hunn de Gideon verspott a refuséiert, well se gesot hunn, si hätten d'Kinneken nach net gefaange geholl. De Gideon huet si gewarnt, datt hie géif zréckkommen, fir si mat Dären an Distelen ze bestrofen. Verse 10–17 (Strofe a Gefaangenam): De Gideon huet déi verbleiwen Midianiter iwwerrascht an d'Kinneke Sebah a Salmunna gefaange geholl . Bei senger Réckrees huet hien d'Ältesten vu Sukkot mat Wüstendornen a Distelen disziplinéiert, an hien huet den Tuerm vu Penuel ofgerappt an d'Männer vun der Stad ëmbruecht. Verse 18–21 (D'Schicksal vun de Kinneken): De Gideon huet de Sebah an de Salmunna gefrot, wat fir Männer si zu Tabor ëmbruecht hätten, an huet festgestallt, datt et seng eege Bridder wieren. Hie sot sengem eelste Jong, dem Jether, hie soll se ëmbréngen, mä de Jong hat Angscht, well hie nach jonk war. Déi zwee Kinneken hunn de Gideon dann gefrot, si selwer ëmzebréngen, an de Gideon huet si ëmbruecht andeems hien d'Halbmounddekoratioune vun den Hälser vun hire Kamellen geholl huet. Verse 22–27 (Den gëllene Ephod an den Ënnergang vun Israel): Israel huet probéiert, de Gideon a seng Nokommes zu ierfleche Herrscher ze maachen, mä de Gideon huet refuséiert a gesot: "Den Här wäert iwwer iech regéieren." Mä de Gideon huet eng Ufro gestallt: datt jidderee vun hinnen en Ouerréng aus hirem Geplëmmt géif ginn. Hien huet 1.755 Schekel Gold gesammelt an en Ephod gemaach , deen hien a senger Stad Ofra gestallt huet. Trageschweis ass ganz Israel do no him gehoret , an et gouf eng Fal fir de Gideon a säin Haus. Verse 28–35 (Dem Gideon säin Doud an d'Vergiessenheet vun Israel): Midian gouf ënnerworf, an d'Land hat 40 Joer Rou wärend dem Gideon sengem Liewe. De Gideon ass am gudden Alter gestuerwen a gouf am Graf vu sengem Papp Joasch begruewen. Direkt no sengem Doud sinn d'Israeliten zréck zum spirituellen Ehebriech gaangen, hunn Baal-Berith ugebiet a verpasst, dem Haus vum Jerubbaal (Gideon) Frëndlechkeet ze weisen, fir all dat Gutt, wat hie gemaach hat.
Schlëssellektioune vun der Geschicht vum Gideon Gott benotzt dat Onwahrscheinlecht an dat Schwach: De Gideon huet sech ufanks aus Angscht verstoppt a säi Clan als de schwaachsten a Manasse ugesinn. Gott huet seng Arméi bewosst vun 32.000 op 300 reduzéiert fir ze beweisen, datt de Victoire vun der göttlecher Kraaft kënnt, net vun der mënschlecher Kraaft.
8
Gideon, e mächtege Mann vu Courage
Gedold mat mënschlechen Zweiwel: Gott ass dem Gideon seng déif Onsécherheeten a Fuerderungen no Zeeche (d'Feier an d'Vlies) mat onheemlecher Gedold a Gnod begéint, andeems hien säi Glawen Schrëtt fir Schrëtt sanft opgebaut huet. Richteg Leedung bedeit Demut: De Gideon huet erfollegräich fragil Stammespolitik geréiert (d'Ephraimiter berouegt) an huet kinneklech Muecht blat refuséiert, andeems hien unerkannt huet, datt Gott eleng iwwer Israel regéiere soll. D'Gefor vum Kompromëss beim Erfolleg: Trotz senge onglawleche Victoiren ass d'Schafung vum gëllene Efod duerch de Gideon zu enger spiritueller Fal (Gëtzendéngscht) fir seng Famill a Natioun ginn, wat beweist, datt spirituell Wachsamkeet och - a besonnesch - no engem grousse Triumph néideg ass.
9