KAPITEL 1 1 a kral Astyages bu k swójim nanam zgromaźony, a Cyrus wót Persiskeje jo swójo mócnaŕstwo dostał. 2 a Daniel jo se z kralom rozgranjał a bu pśedewšym swójim pśijaśelam pócesćony. 3 Babylonarje pak su měli małki, kenž jo se gronił Bel, a na njom su se kuždy źeń dwanasćo wjelikeje měry drobneje muki a styrźasća wójcow a šesć wobrědow wina wudali. 4 a kral jo se na njogo módlił a wšednje tam šeł, aby jogo pógnuł. A kral jo jomu źašo: Cogodla njetestujoš na Bels? 5 wón jo wótegronił a źašo: Dokulaž njesmějom bogowki zrownaś, kótarež su z rukoma gótowali, ale žywego Boga, njebjo a pjeršćenje stwórił a pśez wšo měso kněžy. 6 Da źašo kral k njomu: Njewěriš, až jo Belz žywy Bog? Njewiźiš, wjele kuždy źeń kusa a pijo? 7 Da jo se Daniel smjejkotał a źašo: Kral, njemól se, pśeto to jo nutśi jano glina a wence ruda, a wón njejo žednje nic jědł a pił. 8 Dań jo był kral gniwny a jo zawołał swójich duchownych a źašo jim: Gaž mě njegroniśo, chto to jo, kenž te wudawki póžrějo, ga wumrějośo. 9 gaž pak móžośo mě wopóznaś, až Bel je póžrě, ga buźo Daniel wumrěś, pśeto jo wólažcenje pśeśiwo Beloju powědał. A Daniel źašo kraloju: Jo se stało, ako sy to gronił. 10 duchownych wót Běłeje Góry pak jo było tśi aduše pódla jich žeńskich a źiśi. A kral jo šeł z Danielom do templa Běłeje Góry. 11 da su mjeršniki Běłeje Góry powědali: Lej, źomy wen! Ty pak, kral, połož měso a pśigótuj wino, zacyń źurja kšuśe a zazygl je ze swójskim zygelom. 12 a witśe, gaž nutś pśiźoš, gaž njenamakajoš, až jo Bel wšykno wobežrał, ga buźomy smjerś śerpjeś, abo ale Daniel, kenž wopak pśeśiwo nam powěda. 13 a wóni su źiwali mało na to, pśeto pód blidom su měli pótajmny zachod, pśez což su stawnje zastupili a toś te wěcy zjědli. 14 ako su něnto póśěgli, jo kral jěź pśed Běłohrodźe sajźił. Daniel pak jo swójogo denera pśikazał, popjeł dowjasć, a te su ju w pśibytnosći krala samego do cełego templa šli; pótom su šli wen, su zacynili źurja, zazyglowali z grodom krala a su wótejšli. 15 a w nocy su pśišli mjeršniki ze swójimi žeńskimi a źiśimi, ako su to cyniś woplěwali, a jěźeli a pili wšykno. 16 zajtša jo se kral zwignuł a Daniel z nim. 17 a kral jo powědał: Daniel, su zygle wugójte? A wón jo gronił: Jo, ow kral, wóni su wugójte. 18 a ako jo kral zupu wócynił, jo glědał na blido a jo wołał z lutym głosom: Wjeliki sy, o Bel, a pśi tebje njejo zewšym žedna wobšuda. 19 Da jo se Daniel smjał a jo krala kšuśe źaržał, wón njedejał nutś hyś, a źašo: Glědajśo něnto flaster a spomnjejo se derje, ceji stopy to su. 20 a kral źašo: Wiźim stopy muskich, žeńskich a źiśi. A to bu kral gniwny,
21 a wón jo wzeł duchownych ze swójimi žeńskimi a źiśimi, kótarež su jomu źurja pokazali, źo su nutś pśišli, a jěźeli, což jo na bliźe stojało. 22 a kral jo ju zabił a pśepódał Beloju namócy Danieloweje, kenž jo jogo a jogo templa skóńcował. 23 a na samskem městnje jo był wjelika plona, kótaruž su w Babylonje módlili. 24 a kral źašo Danieloju: Coš teke groniś, až jo to z Rudy? Lej, wón jo žywy, jě a pijo; wón jě a pijo; Njamóžoš groniś, až njejo žeden žywy Bog, togodla jogo na njogo módli. 25 Tam źašo Daniel k kraloju: »Cu Kněza, mójogo Boga, zapśědowaś, pśeto wón jo žywy Bog.« 26 daj mě pak dowólnosć, o kral, a ja budu toś ten plon bźez mjaca a kija wusmjerśiś. Kral groni: "Ja śi dajom dowólnosć." 27 a Daniel jo wzeł zmjatanu a tucne a włose a jo je gromaźe zwarił a jo študěrował z togo, kenž jo w pomsćenju plona zatkał, a plon jo se rozprěł w crjopach. A Daniel źašo: Lej, to su bogi, kótarež su jej naprěki. 28 ako su to słyšali, su se wjelgin znjeměrnjone a su se pśeśiwo kraloju a powědali: Kral jo se Judu stał, a wón jo Belta znicył, wón jo plona wusmjerśił a mjeršnika wusmjerśił. 29 Datśili su ku kraloju a powědali: Wumóž nas, Daniel, howacej śi zabłyštajomy a twój dom. 30 ako jo něnto kral wiźeł, až su jogo jogo zatłocyli, jo wón jim Daniel pśepódał: 31 jo jogo chyśił do lawoweje jamy, źož jo wóstał šesć dnjow. 32 a w jamje jo było sedym lawow, a wóni su jim kuždy źeń dwa kadawera a dwě wójcy dali, kótarež njejsu se jim pótom dali, aby Daniela póžrěś mógali. 33 pak jo było w žydojstwje profet, kenž jo gronił Habbacuc, kenž jo měł gjarnc warjone a klěb w škli złamał a jo kśěł na pólo hyś, aby jen skibkam pśinjasł. 34 Janźel janźelow kněza pak źašo k Habbacucoju: Źi a njas młyn, kótaryž maš, do Babylona Daniela, kenž jo w lawowej jamje. 35 a Habbacuc źašo: Kněžo, njejsom Babylon žednje wiźeł; Ja teke njewěm, źo jo jama. 36 a janźel Kněza jo jogo pśi kronje wzeł a jo jogo za włose jogo głowneje ruki wzeł a jo jen pśez móc swójogo ducha w Babylonje pśez jamu wulapnuł. 37 a Habbacuc jo zawołał a źašo: O Daniel, Daniel, wzej to młyn, kótaryž jo śi Bog pósłał. 38 a Daniel źašo: Ty sy se myslił na móju myslony, o Bog, a ty njejsy teke tych spušćił, kenž śi pytaju a lubuju. 39 Da jo se Daniel zwignuł a jědł, a janźel kněza jo Habbacuc ned zasej na swójo městno sajźił. 40 Dnjach sedymego dnja jo chójźił kral, aby Daniela k woblutowanju pśišeł, a ako jo pśišeł do jamy, jo glědał nutś, a lej, Jo Sejźeł Daniel. 41 Da jo wołał kral z głosnym głosom a źašo: Wjeliki kněz, Bog Daniel, a nichten drugi mimo tebje njejo. 42 a wón jo jogo wuśěgnuł a jo chyśił zawinowarjow swójogo skazby do jamy, a wóni su se w jadnom wokognuśu pśed jogo woblicom zažerali.