ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ ຜ້ ູ ພິພາກສາ 13 1 ແລະ ຊາວອິດສະຣາເອນໄດ້ເຮັດຊົ່ ວຕ່ໍ ພຣະພັ ກຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າອີກ; ແລະ ພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນສ່ີ ສິບປີ. 2 ແລະ ມີຊາຍຄົ ນໜ່ຶ ງມາຈາກເມືອງໂຊຣາ, ເຊ່ິ ງເປັນຄອບຄົ ວຂອງຊາວດານ, ຊ່ື ວ່າ ມາໂນອາ; ແລະ ພັ ນລະຍາຂອງລາວເປັນຫມັ ນ, ແລະ ບ່ໍ ມີລູກ. 3 ແລະ ທູດສະຫວັ ນຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ປະກົ ດຕ່ໍ ຜ້ ູ ຍິງຄົ ນນັ້ ນ ແລະ ເວ້ົ າກັ ບນາງວ່າ, “ເບ່ິ ງແມ, ເຈ້ົ າເປັນຫມັ ນ ແລະ ຈະບ່ໍ ສາມາດມີລູກໄດ້, ແຕ່ເຈ້ົ າຈະຖືພາ ແລະ ຈະເກີດລູກຊາຍ.” 4 ບັ ດນີ້ຈົ່ ງລະວັ ງຕົ ວ, ຂ້າພະເຈ້ົ າຂໍຮ້ອງທ່ານ, ແລະຢ່າດ່ື ມເຫຼ້ົ າແວງ ຫຼື ເຄ່ື ອງດ່ື ມທ່ີ ມີແຮງ, ແລະຢ່າກິນອາຫານທ່ີ ບ່ໍ ສະອາດ. 5 ເພາະ, ຈົ່ ງເບ່ິ ງ, ເຈ້ົ າຈະຖືພາ, ແລະ ຈະເກີດລູກຊາຍ; ແລະ ຈະບ່ໍ ມີມີດໂກນໜວດຢູ່ເທິງຫົ ວຂອງລາວ; ເພາະວ່າເດັກນ້ອຍຈະເປັນນາຊາເຣັດຂອງພຣະເຈ້ົ າຕັ້ ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງແມ່; ແລະ ລາວຈະເລ່ີ ມປົດປ່ອຍອິດສະລາເອນໃຫ້ພົ້ ນຈາກມືຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນ. 6 ຍິງ ຄົ ນ ນັ້ ນ ໄດ້ ມາ ບອກ ຜົ ວ ຂອງ ຕົ ນ ວ່າ, “ຄົ ນ ຂອງ ພຣະ ເຈ້ົ າ ໄດ້ ມາ ຫາ ຂ້ອຍ, ແລະ ໜ້າ ຕາ ຂອງ ເພ່ິ ນ ຄື ກັ ບ ໜ້າ ຕາ ຂອງ ທູດ ສະ ຫວັ ນ, ເປັນ ຕາ ໜ້າ ຢ້ານ ຫລາຍ. ແຕ່ ຂ້ອຍ ບ່ໍ ໄດ້ ຖາມ ເພ່ິ ນ ວ່າ ເພ່ິ ນ ມາ ຈາກ ໃສ, ແລະ ເພ່ິ ນ ກໍ ບ່ໍ ໄດ້ ບອກ ຊ່ື ຂອງ ເພ່ິ ນ ໃຫ້ ຂ້ອຍ ຮ້ ູ . 7 ແຕ່ເພ່ິ ນໄດ້ກ່າວກັ ບຂ້າພະເຈ້ົ າວ່າ, ຈົ່ ງເບ່ິ ງ, ເຈ້ົ າຈະຖືພາ ແລະ ຈະອອກລູກຊາຍ; ແລະ ບັ ດນີ້ຢ່າດ່ື ມເຫຼ້ົ າແວງ ຫຼື ເຄ່ື ອງດ່ື ມທ່ີ ມີທາດເຫຼ້ົ າ, ແລະ ຢ່າກິນສ່ິ ງທ່ີ ບ່ໍ ສະອາດ; ເພາະວ່າເດັກນ້ອຍຈະເປັນນາຊາຣີດຂອງພຣະເຈ້ົ າຕັ້ ງແຕ່ທ້ອງແມ່ຈົ ນເຖິງມື້ທ່ີ ລາວຕາຍ. 8 ແລ້ວມາໂນອາກໍອ້ອນວອນພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າວ່າ, “ໂອ້ ພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍໃຫ້ຄົ ນຂອງພຣະເຈ້ົ າຜ້ ູ ທ່ີ ພຣະອົ ງໄດ້ສົ່ ງມາຫາພວກຂ້ານ້ອຍອີກ ແລະ ສອນພວກຂ້ານ້ອຍວ່າ ພວກຂ້ານ້ອຍຄວນເຮັດແນວໃດກັ ບເດັກນ້ອຍທ່ີ ຈະເກີດມານີ້.”
1
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
9 ພຣະເຈ້ົ າຊົ ງຟັງສຽງຂອງມາໂນອາ ແລະ ທູດສະຫວັ ນຂອງພຣະເຈ້ົ າໄດ້ມາຫາຜ້ ູ ຍິງຄົ ນນັ້ ນອີກ ໃນຂະນະນາງນັ່ ງຢູ່ໃນທົ່ ງນາ ແຕ່ມາໂນອາຜົ ວຂອງນາງບ່ໍ ໄດ້ຢູ່ກັ ບນາງ. 10 ແລະ ຜ້ ູ ຍິງ ໄດ້ ຟ້າວ ແລ່ນ ໄປ ບອກ ຜົ ວ ຂອງ ຕົ ນ, ແລະ ບອກ ລາວ ວ່າ, ຈົ່ ງ ເບ່ິ ງ, ຊາຍ ຄົ ນ ນັ້ ນ ໄດ້ ມາ ປະກົ ດ ຕ່ໍ ຂ້ອຍ, ຜ້ ູ ທ່ີ ມາ ຫາ ຂ້ອຍ ມື້ ກ່ອນ. 11 ແລະ ມາໂນອາ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕາມເມຍຂອງລາວໄປຫາຊາຍຄົ ນນັ້ ນ ແລະ ຖາມລາວວ່າ, “ເຈ້ົ າແມ່ນຜ້ ູ ຊາຍທ່ີ ເວ້ົ າກັ ບຜ້ ູ ຍິງຄົ ນນັ້ ນບໍ?” ລາວຕອບວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ.” 12 ແລະ ມາໂນອາ ເວ້ົ າວ່າ, “ບັ ດນີ້ ຂໍໃຫ້ຄໍ າເວ້ົ າຂອງເຈ້ົ າກາຍເປັນຈິງ. ພວກເຮົາຈະສັ່ ງເດັກນັ້ ນແນວໃດ, ແລະ ພວກເຮົາຄວນປະຕິບັ ດຕ່ໍ ລາວແນວໃດ?” 13 ແລະ ທູດສະຫວັ ນຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ກ່າວກັ ບມາໂນອາວ່າ, “ຈົ່ ງລະວັ ງຕົ ວໃຫ້ດີ ຕ່ໍ ທຸກສ່ິ ງທ່ີ ເຮົາໄດ້ບອກຜ້ ູ ຍິງຄົ ນນັ້ ນ.” 14 ນາງບ່ໍ ຄວນກິນສ່ິ ງໃດໆທ່ີ ມາຈາກເຄືອອະງຸ່ນ, ທັ ງບ່ໍ ໃຫ້ດ່ື ມເຫຼ້ົ າແວງ ຫຼື ເຄ່ື ອງດ່ື ມທ່ີ ມີແຮງ, ແລະ ຢ່າກິນສ່ິ ງທ່ີ ບ່ໍ ສະອາດ: ທຸກສ່ິ ງທ່ີ ເຮົາສັ່ ງນາງ, ນາງຈົ່ ງປະຕິບັ ດຕາມ.” 15 ແລະ ມາໂນອາ ໄດ້ເວ້ົ າກັ ບທູດສະຫວັ ນຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າວ່າ, “ຂ້າພະເຈ້ົ າຂໍອ້ອນວອນທ່ານ, ໃຫ້ພວກເຮົາກັ ກຂັ ງທ່ານໄວ້ຈົ ນກວ່າພວກເຮົາຈະໄດ້ຈັ ດແຈງລູກແກະໃຫ້ທ່ານ.” 16 ແລະທູດສະຫວັ ນຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ກ່າວກັ ບມາໂນອາວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າເຈ້ົ າຈະກັ ກຂັ ງຂ້ອຍໄວ້, ຂ້ອຍກໍຈະບ່ໍ ກິນອາຫານຂອງເຈ້ົ າ; ແລະຖ້າເຈ້ົ າຢາກຖວາຍເຄ່ື ອງເຜົາບູຊາ, ເຈ້ົ າຕ້ອງຖວາຍມັ ນແກ່ພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າ. ເພາະມາໂນອາບ່ໍ ຮ້ ູ ວ່າລາວເປັນທູດສະຫວັ ນຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າ. 17 ແລະ ມາໂນອາ ໄດ້ຖາມທູດສະຫວັ ນຂອງ ພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າ ວ່າ, “ເຈ້ົ າຊ່ື ຫຍັ ງ, ເພ່ື ອວ່າເມ່ື ອຖ້ອຍຄໍ າຂອງເຈ້ົ າເກີດຂຶ້ນ ພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ໃຫ້ກຽດແກ່ເຈ້ົ າ?” 18 ແລະ ທູດສະຫວັ ນຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ກ່າວກັ ບເພ່ິ ນວ່າ, ເປັນຫຍັ ງເຈ້ົ າຈ່ຶ ງຖາມຊ່ື ຂອງເຮົາແບບນີ້, ເພາະມັ ນເປັນຄວາມລັ ບ? 19 ດັ່ ງນັ້ ນ ມາໂນອາຈ່ຶ ງເອົາລູກແບ້ໂຕໜ່ຶ ງພ້ອມກັ ບເຄ່ື ອງບູຊາເປັນເມັດ ແລະ ຖວາຍມັ ນເທິງໂງ່ນຫີນແກ່ພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າ ແລະ ທູດສະຫວັ ນກໍໄດ້ກະທໍ າການອັ ດສະຈັ ນ; ແລະ ມາໂນອາ ແລະ ພັ ນລະຍາຂອງລາວໄດ້ເບ່ິ ງ. 20 ເມ່ື ອແປວໄຟພ່ ຸ ງຂຶ້ນຈາກແທ່ນບູຊາຂຶ້ນສ່ ູ ທ້ອງຟ້າ ທູດສະຫວັ ນຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປໃນແປວໄຟຂອງແທ່ນບູຊາ. ມາໂນອາກັ ບພັ ນລະຍາຂອງລາວໄດ້ແນມເບ່ິ ງ ແລະ ກົ້ ມໜ້າລົ ງເຖິງພື້ນດິນ. 21 ແຕ່ ທູດ ສະຫວັ ນ ຂອງ ພຣະ ຜ້ ູ ເປັນ ເຈ້ົ າ ບ່ໍ ໄດ້ ມາ ປະກົ ດ ຕ່ໍ ມາ ໂນ ອາ ແລະ ເມຍ ຂອງ ລາວ ອີກ ຕ່ໍ ໄປ ແລ້ວ ມາ ໂນ ອາ ຈ່ຶ ງ ຮ້ ູ ວ່າ ຕົ ນ ເອງ ເປັນ ທູດ ສະຫວັ ນ ຂອງ ພຣະ ຜ້ ູ ເປັນ ເຈ້ົ າ. 22 ແລະ ມາໂນອາ ໄດ້ ກ່າວ ກັ ບ ເມຍ ຂອງຕົ ນ ວ່າ, “ພວກເຮົາ ຈະ ຕາຍ ຢ່າງ ແນ່ນອນ, ເພາະ ພວກເຮົາ ໄດ້ ເຫັນ ພຣະເຈ້ົ າ.” 23 ແຕ່ເມຍຂອງລາວໄດ້ເວ້ົ າກັ ບລາວວ່າ, “ຖ້າພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າພໍໃຈທີ່ຈະຂ້າພວກເຮົາ, ພຣະອົ ງຄົ ງຈະບໍ່ຮັ ບເຄື່ອງບູຊາເຜົາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາພືດຜົ ນຈາກພວກເຮົາ, ແລະ ພຣະອົ ງຄົ ງຈະບໍ່ສະແດງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນ, ແລະ ໃນເວລານີ້ພຣະອົ ງຄົ ງຈະບໍ່ບອກພວກເຮົາເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້.” 24 ແລະ ຍິງ ຄົ ນ ນັ້ ນ ໄດ້ ເກີດ ລູກ ຊາຍ ຄົ ນ ໜຶ່ງ ແລະ ຕັ້ ງ ຊື່ ໃຫ້ ລາວ ວ່າ ແຊມຊັ ນ ເດັກ ນັ້ ນ ໄດ້ ໃຫຍ່ ຂຶ້ນ ແລະ ພຣະ ຜ້ ູ ເປັນ ເຈ້ົ າ ໄດ້ ອວຍ ພອນ ລາວ. 25 ແລະ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ເລີ່ມເຄື່ອນໄຫວເພິ່ນເປັນບາງຄັ້ ງຄາວຢູ່ໃນຄ້າຍຂອງດານ ລະຫວ່າງໂຊຣາ ແລະ ເອຊະຕາໂອນ.
2
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
ຜ້ ູ ພິພາກສາ 14 1 ແລະ ແຊມຊັ ນ ໄດ້ລົ ງໄປເມືອງທິມນາດ ແລະ ໄດ້ເຫັນຍິງຄົ ນໜຶ່ງໃນເມືອງທິມນາດ ເຊິ່ງເປັນລູກສາວຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນ. 2 ລາວຈຶ່ງຂຶ້ນມາບອກພໍ່ແລະແມ່ວ່າ, “ພໍ່ໄດ້ເຫັນຍິງສາວຟີລິດສະຕິນຄົ ນໜຶ່ງຢູ່ໃນເມືອງຕິມນາດ; ບັ ດນີ້ຈົ່ ງໄປເອົານາງມາໃຫ້ພໍ່ເປັນເມຍ.” 3 ແລ້ວພໍ່ແລະແມ່ຂອງລາວກໍໄດ້ເວ້ົ າກັ ບລາວວ່າ, “ໃນບັ ນດາລູກສາວຂອງພີ່ນ້ອງຂອງເຈ້ົ າ ຫຼື ໃນບັ ນດາປະຊາຊົ ນທັ ງໝົ ດຂອງຂ້ອຍ ບໍ່ມີຜ້ ູ ຍິງຄົ ນໃດບໍທີ່ເຈ້ົ າໄປແຕ່ງງານກັ ບຊາວຟີລິດສະຕິນທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັ ດອະໄວຍະວະເພດ?” ແລະແຊມຊັ ນໄດ້ເວ້ົ າກັ ບພໍ່ຂອງລາວວ່າ, “ໄປເອົານາງມາໃຫ້ຂ້ອຍ ເພາະນາງເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍພໍໃຈ.” 4 ແຕ່ພໍ່ແລະແມ່ຂອງລາວບໍ່ຮ້ ູ ວ່າມັ ນເປັນຍ້ອນພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າທີ່ລາວຊອກຫາໂອກາດຕໍ່ຕ້ານຊາວຟີລິດສະຕິນ: ເພາະວ່າໃນເວລານັ້ ນຊາວຟີລິດສະຕິນມີອໍ ານາດເໜືອອິດສະຣາເອນ. 5 ແລ້ວແຊມຊັ ນພ້ອມທັ ງພ່ໍ ແມ່ຂອງລາວກໍໄດ້ລົ ງໄປເມືອງຕິມນາດ ແລະມາຮອດສວນອະງຸ່ນຂອງເມືອງຕິມນາດ ແລະເບ່ິ ງແມ, ມີສິງໂຕໜຸ່ມໂຕໜ່ຶ ງຮ້ອງໃສ່ລາວ. 6 ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ສະເດັດມາສະຖິດຢູ່ເທິງເພ່ິ ນຢ່າງມີລິດເດດ, ເພ່ິ ນຈ່ຶ ງຈີກຕົ ວລູກແກະອອກຄືກັ ບຈີກລູກແບ້, ແຕ່ເພ່ິ ນບ່ໍ ມີຫຍັ ງຢູ່ໃນມືເລີຍ: ແຕ່ເພ່ິ ນບ່ໍ ໄດ້ບອກພ່ໍ ແມ່ຂອງເພ່ິ ນວ່າເພ່ິ ນໄດ້ເຮັດຫຍັ ງລົ ງໄປ. 7 ແລະ ລາວກໍລົ ງໄປລົ ມກັ ບຜ້ ູ ຍິງຄົ ນນັ້ ນ ແລະ ນາງກໍພໍໃຈກັ ບແຊມຊັ ນຫຼາຍ. 8 ແລະຕ່ໍ ມາບ່ໍ ດົ ນ ລາວກໍກັ ບໄປຮັ ບນາງ, ແລະລາວກ່ໍ ຫັ ນໄປເບ່ິ ງຊາກສິງໂຕ: ແລະເບ່ິ ງແມ, ມີຝູງເຜິ້ງ ແລະ ນໍ້ າເຜິ້ງຢູ່ໃນຊາກສິງໂຕ. 9 ແລະ ເພ່ິ ນ ໄດ້ ຈັ ບ ເອົາ ນໍ້ າ ເຜິ້ງ ໄວ້ ໃນ ມື, ແລະ ກິນ ຕ່ໍ ໄປ, ແລະ ກັ ບ ມາ ຫາ ພ່ໍ ແມ່, ແລະ ເພ່ິ ນ ໄດ້ ໃຫ້ ພວກ ເພ່ິ ນ, ແລະ ພວກ ເພ່ິ ນ ກໍ ໄດ້ ກິນ: ແຕ່ ເພ່ິ ນ ບ່ໍ ໄດ້ ບອກ ພວກ ເພ່ິ ນ ວ່າ ເພ່ິ ນ ໄດ້ ເອົາ ນໍ້ າ ເຜິ້ງ ອອກ ຈາກ ຊາກ ສິງ. 10 ດັ່ ງນັ້ ນ ພ່ໍ ຂອງລາວຈ່ຶ ງລົ ງໄປຫາຍິງນັ້ ນ ແລະ ແຊມຊັ ນກໍໄດ້ຈັ ດງານລ້ຽງຢູ່ທ່ີ ນັ້ ນ ເພາະພວກຊາຍໜຸ່ມເຄີຍເຮັດແບບນັ້ ນ. 11 ແລະ ເມ່ື ອພວກເຂົາເຫັນລາວ, ພວກເຂົາກໍນໍ າເອົາເພ່ື ອນສາມສິບຄົ ນມາຢູ່ກັ ບລາວ. 12 ແລະ ແຊມຊັ ນ ໄດ້ເວ້ົ າກັ ບພວກເຂົາວ່າ, “ດຽວນີ້ຂ້ອຍຈະຖາມພວກເຈ້ົ າວ່າ ຖ້າພວກເຈ້ົ າສາມາດບອກຄວາມໝາຍໃຫ້ຂ້ອຍຟັງພາຍໃນເຈັດມື້ຂອງງານລ້ຽງ ແລະ ຊອກຫາຄໍ າຕອບໄດ້ ຂ້ອຍຈະໃຫ້ຜ້າປູບ່ອນນອນສາມສິບຜືນ ແລະ ເສື້ອຜ້າສາມສິບຜືນແກ່ພວກເຈ້ົ າ. 13 ແຕ່ຖ້າພວກເຈ້ົ າບອກຄວາມຈິງໃຫ້ຂ້ອຍບ່ໍ ໄດ້, ພວກເຈ້ົ າຕ້ອງເອົາຜ້າປູບ່ອນນອນສາມສິບຜືນ ແລະ ເສື້ອຜ້າສາມສິບຜືນໃຫ້ຂ້ອຍ. ພວກເຂົາເວ້ົ າກັ ບລາວວ່າ, “ບອກຄວາມໝາຍຂອງເຈ້ົ າມາ, ເພ່ື ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຟັງ.” 14 ແລະ ເພ່ິ ນໄດ້ກ່າວກັ ບພວກເຂົາວ່າ, “ຊີ້ນອອກມາຈາກຜ້ ູ ກິນ, ແລະ ຫວານອອກມາຈາກຜ້ ູ ແຂງແຮງ.” ແລະ ພວກເຂົາບ່ໍ ສາມາດແກ້ຄວາມໝາຍຂອງຄໍ າປິດສະໜາໄດ້ພາຍໃນສາມມື້. 15 ແລະ ໃນມື້ທີເຈັດ, ພວກເຂົາເວ້ົ າກັ ບເມຍຂອງແຊມຊັ ນວ່າ, “ຈົ່ ງຊັ ກຊວນຜົ ວຂອງເຈ້ົ າໃຫ້ບອກຄວາມໝາຍນັ້ ນໃຫ້ພວກເຮົາຟັງ, ຢ້ານວ່າພວກເຮົາຈະເຜົາເຈ້ົ າ ແລະ ເຮືອນຂອງພ່ໍ ເຈ້ົ າດ້ວຍໄຟ. ເຈ້ົ າໄດ້ເອີ້ນພວກເຮົາມາເພ່ື ອເອົາສ່ິ ງທ່ີ ພວກເຮົາມີບໍ? ບ່ໍ ແມ່ນບໍ?” 16 ແລະ ເມຍຂອງແຊມຊັ ນໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຕ່ໍ ໜ້າລາວວ່າ, “ເຈ້ົ າພຽງແຕ່ກຽດຊັ ງຂ້ອຍ ແລະ ບ່ໍ ຮັ ກຂ້ອຍ; ເຈ້ົ າໄດ້ເລົ່ າປິດສະໜາໃຫ້ປະຊາຊົ ນຂອງຂ້ອຍຟັງ ແຕ່ບ່ໍ ໄດ້ບອກຂ້ອຍ.” ລາວເວ້ົ າກັ ບນາງວ່າ, “ຂ້ອຍຍັ ງບ່ໍ ໄດ້ບອກພ່ໍ ຫຼື ແມ່ຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ຂ້ອຍຄວນບອກເຈ້ົ າບໍ?” 17 ນາງໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຕ່ໍ ໜ້າລາວຕະຫຼອດເຈັດມື້ ໃນຂະນະທ່ີ ງານລ້ຽງຂອງພວກເຂົາດໍ າເນີນຢູ່. ແລະ ໃນວັ ນທີເຈັດ ລາວກໍບອກນາງ ເພາະນາງເຮັດໃຫ້ລາວເຈັບໃຈ ແລະ ນາງໄດ້ບອກຄວາມໝາຍນັ້ ນໃຫ້ປະຊາຊົ ນຂອງນາງຟັງ.
3
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
18 ໃນມື້ທີເຈັດກ່ອນຕາເວັນຕົ ກດິນ, ຊາວເມືອງໄດ້ຖາມລາວວ່າ, "ມີຫຍັ ງຫວານກວ່ານໍ້ າເຜິ້ງ? ແລະ ມີຫຍັ ງແຂງແຮງກວ່າສິງ?" ລາວຕອບພວກເຂົາວ່າ, "ຖ້າພວກເຈ້ົ າບ່ໍ ໄດ້ໄຖດ້ວຍງົ ວແມ່ຂອງຂ້ອຍ, ພວກເຈ້ົ າກ່ໍ ຄົ ງບ່ໍ ຮ້ ູ ຄໍ າຕອບຂອງຂ້ອຍໄດ້." 19 ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ສະເດັດມາສະຖິດຢູ່ກັ ບເພ່ິ ນ, ເພ່ິ ນໄດ້ລົ ງໄປເມືອງອາຊເກໂລນ, ແລະຂ້າຊາວເມືອງສາມສິບຄົ ນ, ແລະຍຶດເອົາຊັ ບສົ ມບັ ດຂອງພວກເຂົາ, ແລະມອບເຄ່ື ອງນຸ່ງຫົ່ ມໃຫ້ແກ່ຜ້ ູ ທ່ີ ແກ້ຄວາມໝາຍຂອງຄໍ າປິດສະໜານັ້ ນ. ແລະຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງເພ່ິ ນໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແລະເພ່ິ ນໄດ້ຂຶ້ນໄປເຮືອນພ່ໍ ຂອງເພ່ິ ນ. 20 ແຕ່ເມຍຂອງແຊມຊັ ນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ເພ່ື ອນຂອງລາວ, ຜ້ ູ ທ່ີ ລາວເຄີຍໃຊ້ເປັນເພ່ື ອນຂອງລາວ.
ຜ້ ູ ພິພາກສາ 15 1 ແຕ່ຕ່ໍ ມາບ່ໍ ດົ ນ, ໃນລະດູເກັບກ່ຽວເຂ້ົ າສາລີ, ແຊມຊັ ນໄດ້ໄປຢາມເມຍຂອງລາວພ້ອມກັ ບລູກແບ້ ແລະ ລາວເວ້ົ າວ່າ, “ຂ້ອຍຈະໄປນອນກັ ບເມຍຂອງຂ້ອຍທ່ີ ຫ້ອງ.” ແຕ່ພ່ໍ ຂອງນາງບ່ໍ ຍອມໃຫ້ລາວເຂ້ົ າໄປ. 2 ແລະພ່ໍ ຂອງນາງເວ້ົ າວ່າ, “ພ່ໍ ຄິດວ່າເຈ້ົ າກຽດຊັ ງນາງຢ່າງສິ້ນເຊີງ; ດັ່ ງນັ້ ນພ່ໍ ຈ່ຶ ງຍົ ກນາງໃຫ້ເພ່ື ອນຂອງເຈ້ົ າ: ນ້ອງສາວຂອງນາງບ່ໍ ງາມກວ່ານາງບໍ? ຂໍຮ້ອງເຈ້ົ າຮັ ບເອົານາງໄປ, ຂ້ອຍຂໍຮ້ອງເຈ້ົ າ, ແທນນາງ.” 3 ແລະ ແຊມຊັ ນ ໄດ້ ກ່າວເຖິງ ພວກເຂົາວ່າ, “ບັ ດນີ້ ຂ້ອຍ ຈະ ບ່ໍ ມີ ຄວາມຜິດ ຫຼາຍກວ່າ ຊາວ ຟີລິດສະຕິນ, ເຖິງວ່າ ຂ້ອຍ ຈະ ເຮັດ ໃຫ້ ພວກເຂົາ ບ່ໍ ພໍ ໃຈ.” 4 ແລະ ແຊມຊັ ນ ໄດ້ໄປຈັ ບໝາຈອກສາມຮ້ອຍໂຕ, ແລະ ໄດ້ເອົາດ້າມໄຟ, ແລະ ຫັ ນຫາງຫາງກັ ບຫາງ, ແລະ ເອົາດ້າມໄຟໄວ້ລະຫວ່າງຫາງສອງຫາງ. 5 ແລະ ເມ່ື ອ ເພ່ິ ນ ໄດ້ ຈຸດ ໄຟ ໄໝ້ ແລ້ວ, ເພ່ິ ນ ໄດ້ ປ່ອຍ ມັ ນ ລົ ງ ໄປ ໃນ ທົ່ ງ ນາ ຂອງ ຊາວ ຟີລິດ ສະຕິນ, ແລະ ເຜົາ ຟັກ ເຂ້ົ າ ແລະ ເຂ້ົ າ ທ່ີ ຍັ ງ ຄ້າງ ຢູ່, ພ້ອມ ທັ ງ ສວນ ອະງຸ່ນ ແລະ ຫມາກ ກອກ ເທດ. 6 ພວກຟີລິດສະຕິນຈ່ຶ ງຖາມວ່າ, “ໃຜເປັນຜ້ ູ ເຮັດແບບນີ້?” ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ແຊມຊັ ນ ລູກເຂີຍຂອງຊາວທິມນາ ເພາະລາວໄດ້ເອົາເມຍຂອງລາວໄປໃຫ້ເພື່ອນຂອງລາວ.” ແລະ ພວກຟີລິດສະຕິນຈຶ່ງໄດ້ມາເຜົານາງກັ ບພໍ່ຂອງນາງດ້ວຍໄຟ. 7 ແລະ ແຊມຊັ ນ ໄດ້ ກ່າວ ກັ ບ ພວກ ເຂົາ ວ່າ, ເຖິງ ແມ່ນ ວ່າ ພວກ ເຈ້ົ າ ໄດ້ ເຮັດ ແບບ ນີ້ ແລ້ວ, ແຕ່ ຂ້ອຍ ຈະ ຖືກ ແກ້ ແຄ້ນ ໃຫ້ ພວກ ເຈ້ົ າ, ແລະ ຫຼັງ ຈາກ ນັ້ ນ ຂ້ອຍ ຈະ ຢຸດ. 8 ແລະ ລາວໄດ້ຟັນພວກເຂົາຢ່າງໜັ ກໜ່ວງ, ແລະ ລາວໄດ້ລົ ງໄປອາໄສຢູ່ເທິງຍອດໂງ່ນຫີນເອຕາມ. 9 ແລ້ວຊາວຟີລິດສະຕິນກໍຂຶ້ນໄປຕັ້ ງຄ້າຍຢູ່ໃນແຂວງຢູດາ ແລະ ກະຈາຍຕົ ວຢູ່ໃນເມືອງເລຮີ. 10 ແລະ ຄົ ນຢູດາຖາມວ່າ, “ເປັນຫຍັ ງພວກເຈ້ົ າຈຶ່ງມາຕໍ່ສູ້ ພວກເຮົາ?” ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາມາເພື່ອມັ ດແຊມຊັ ນ, ເພື່ອເຮັດກັ ບລາວຄືກັ ບທີ່ລາວໄດ້ເຮັດກັ ບພວກເຮົາ.” 11 ແລ້ວຊາຍຢູດາສາມພັ ນຄົ ນໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງຍອດໂງ່ນຫີນເອຕາມ ແລະ ເວ້ົ າກັ ບແຊມຊັ ນວ່າ, “ເຈ້ົ າບໍ່ຮ້ ູ ບໍວ່າຊາວຟີລິດສະຕິນເປັນຜ້ ູ ປົກຄອງພວກເຮົາ? ເຈ້ົ າໄດ້ເຮັດຫຍັ ງກັ ບພວກເຮົາ?” ລາວຕອບວ່າ, “ພວກເຂົາເຮັດກັ ບຂ້ອຍແນວໃດ, ຂ້ອຍກໍ່ເຮັດກັ ບພວກເຂົາແນວໃດ.” 12 ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວກັ ບລາວວ່າ, “ພວກເຮົາມາເພື່ອມັ ດເຈ້ົ າ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ມອບເຈ້ົ າໄວ້ໃນມືຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນ.” ແລະ ແຊມຊັ ນໄດ້ກ່າວກັ ບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ ງສາບານກັ ບຂ້ອຍວ່າພວກເຈ້ົ າເອງຈະບໍ່ຂ້າຂ້ອຍ.” 13 ແລະ ພວກເຂົາເວ້ົ າກັ ບລາວວ່າ, “ບໍ່; ແຕ່ພວກເຮົາຈະມັ ດເຈ້ົ າໄວ້ຢ່າງແໜ້ນໜາ ແລະ ມອບເຈ້ົ າໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ພວກເຮົາຈະບໍ່ຂ້າເຈ້ົ າຢ່າງແນ່ນອນ.” ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງມັ ດລາວດ້ວຍເຊືອກໃໝ່ສອງເສ້ັ ນ, ແລະ ນໍ າລາວຂຶ້ນມາຈາກໂງ່ນຫີນ. 14 ແລະ ເມື່ອລາວມາຮອດເມືອງລີໄຮ, ຊາວຟີລິດສະຕິນໄດ້ຮ້ອງໂຮຕໍ່ຕ້ານລາວ; ແລະ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ສະເດັດມາເທິງລາວຢ່າງມີພະລັ ງ, ແລະ ເຊືອກທີ່ຢູ່ເທິງແຂນຂອງລາວກາຍເປັນຄືກັ ບຜ້າປ່ານທີ່ຖືກໄໝ້ດ້ວຍໄຟ, ແລະ ເຊືອກຂອງລາວກໍ່ຫລຸດອອກຈາກມືຂອງລາວ.
4
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
15 ແລະ ລາວ ໄດ້ ພົ ບ ກະດູກ ຄາງ ລາ ໃໝ່, ແລະ ຍ່ື ນ ມື ອອກ ໄປ ຈັ ບ ເອົາ ກະດູກ ນັ້ ນ, ແລະ ຂ້າ ຄົ ນ ໜ່ຶ ງ ພັ ນ ຄົ ນ ດ້ວຍ ກະດູກ ຄາງ ລາ ນັ້ ນ. 16 ແລະ ແຊມຊັ ນ ໄດ້ ກ່າວ ວ່າ, “ດ້ວຍ ກະດູກ ຄາງລາ, ເປັນ ກອງໆຊ້ອນກັ ນ, ດ້ວຍ ຄາງລາ ຂ້ອຍ ໄດ້ ຂ້າ ຄົ ນ ພັ ນ ຄົ ນ.” 17 ແລະ ເຫດການໄດ້ບັ ງເກີດຂຶ້ນເມ່ື ອເພ່ິ ນເວ້ົ າຈົ ບແລ້ວ, ເພ່ິ ນຈ່ຶ ງໄດ້ໂຍນກະດູກຄາງກະໄຕອອກຈາກມືຂອງເພ່ິ ນ, ແລະ ເອີ້ນສະຖານທ່ີ ນັ້ ນວ່າ ຣາມາທາເລໄຮ. 18 ແລະ ເພ່ິ ນຫິວນໍ້ າຢ່າງໜັ ກ, ແລະ ໄດ້ອ້ອນວອນຕ່ໍ ພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າ, ແລະ ໄດ້ກ່າວວ່າ, ພຣະອົ ງໄດ້ມອບການປົດປ່ອຍອັ ນຍ່ິ ງໃຫຍ່ນີ້ໄວ້ໃນມືຂອງຜ້ ູ ຮັ ບໃຊ້ຂອງພຣະອົ ງ: ແລະ ບັ ດນີ້ ຂ້ານ້ອຍຄວນຈະຕາຍຍ້ອນຄວາມຫິວນໍ້ າ, ແລະ ຕົ ກຢູ່ໃນມືຂອງຜ້ ູ ທ່ີ ບ່ໍ ໄດ້ຕັ ດອະໄວຍະວະບໍ? 19 ແຕ່ພຣະເຈ້ົ າໄດ້ແຍກຮູໜ່ຶ ງທ່ີ ຢູ່ໃນຄາງ, ແລະ ນໍ້ າກໍໄຫຼອອກມາຈາກບ່ອນນັ້ ນ; ແລະ ເມ່ື ອເພ່ິ ນໄດ້ດ່ື ມແລ້ວ, ວິນຍານຂອງເພ່ິ ນກໍກັ ບຄືນມາ, ແລະ ເພ່ິ ນກ່ໍ ຟື້ນຄືນຊີວິດ; ດັ່ ງນັ້ ນ ເພ່ິ ນຈ່ຶ ງໄດ້ຕັ້ ງຊ່ື ມັ ນວ່າ ເອນຮັ ກໂຄເຣ, ຊ່ຶ ງຢູ່ໃນລີໄຮຈົ ນເຖິງທຸກມື້ນີ້. 20 ແລະ ເພ່ິ ນໄດ້ປົກຄອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນ.
ຜ້ ູ ພິພາກສາ 16 1 ແລ້ວແຊມຊັ ນກໍໄປເມືອງກາຊາ ແລະໄດ້ເຫັນຍິງໂສເພນີຄົ ນໜ່ຶ ງຢູ່ທ່ີ ນັ້ ນ ລາວຈ່ຶ ງເຂ້ົ າໄປນອນກັ ບນາງ. 2 ແລະ ມີຂ່າວວ່າຊາວເມືອງກາຊາເວ້ົ າວ່າ, “ແຊມຊັ ນມາຮອດແລ້ວ.” ພວກເຂົາຈ່ຶ ງລ້ອມລາວໄວ້ ແລະ ດັ ກຈັ ບລາວຢູ່ປະຕູເມືອງຕະຫຼອດຄືນ ແລະ ງຽບສະຫງັ ດຕະຫຼອດຄືນ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ໃນຕອນເຊ້ົ າ, ເມ່ື ອຕາເວັນຂຶ້ນ, ພວກເຮົາຈະຂ້າລາວ.” 3 ແລະ ແຊມຊັ ນນອນຈົ ນຮອດທ່ຽງຄືນ, ແລະ ຕ່ື ນຂຶ້ນໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ແລະ ເອົາປະຕູປະຕູເມືອງ, ແລະ ເສົາສອງອັ ນ, ແລະ ເອົາໄປກັ ບພວກມັ ນ, ຄານປະຕູ ແລະ ທັ ງໝົ ດ, ແລະ ວາງໄວ້ເທິງບ່າຂອງລາວ, ແລະ ແບກພວກມັ ນຂຶ້ນໄປເທິງຍອດເນີນພູທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເມືອງເຮັບໂຣນ. 4 ແລະ ເຫດການໄດ້ບັ ງເກີດຂຶ້ນຕໍ່ມາ, ລາວຮັ ກຜ້ ູ ຍິງຄົ ນໜຶ່ງຢູ່ໃນຮ່ອມພູໂຊເຣັກ, ນາງມີຊື່ວ່າ ເດລີລາ. 5 ແລະ ພວກເຈ້ົ ານາຍຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນໄດ້ມາຫານາງ ແລະ ເວ້ົ າກັ ບນາງວ່າ, “ຈົ່ ງລ້ໍ ລວງລາວ, ແລະ ເບິ່ງວ່າລາວມີກໍ າລັ ງອັ ນຍິ່ງໃຫຍ່ຢູ່ໃສ, ແລະ ພວກເຮົາຈະເອົາຊະນະລາວໄດ້ດ້ວຍວິທີໃດ, ເພື່ອພວກເຮົາຈະສາມາດມັ ດລາວໄວ້ເພື່ອທໍລະມານລາວ.” ແລະ ພວກເຮົາຈະເອົາເງິນໃຫ້ເຈ້ົ າແຕ່ລະຄົ ນໜຶ່ງພັ ນໜຶ່ງຮ້ອຍຫຼຽນ.” 6 ແລະ ເດລີລາ ໄດ້ເວ້ົ າກັ ບແຊມຊັ ນວ່າ, “ບອກຂ້ອຍແດ່ວ່າເຈ້ົ າມີກໍ າລັ ງອັ ນຍິ່ງໃຫຍ່ຢູ່ໃສ, ແລະ ເຈ້ົ າຈະຖືກຜູກມັ ດດ້ວຍສິ່ງໃດເພື່ອທໍລະມານເຈ້ົ າ?” 7 ແລະ ແຊມຊັ ນ ໄດ້ ບອກ ນາງ ວ່າ, ຖ້າ ພວກເຂົາ ມັ ດ ຂ້ອຍ ດ້ວຍ ເຊືອກ ສີຂຽວ ເຈັດ ເສ້ັ ນ ທີ່ ບໍ່ ເຄີຍ ແຫ້ງ, ຂ້ອຍ ຈະ ອ່ອນ ເພຍ ແລະ ເປັນ ຄື ຄົ ນ ອື່ນ. 8 ແລ້ວພວກເຈ້ົ ານາຍຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນກໍເອົາເຊືອກສີຂຽວເຈັດເສ້ັ ນທີ່ຍັ ງບໍ່ທັ ນແຫ້ງມາໃຫ້ນາງ ແລະ ນາງໄດ້ມັ ດລາວໄວ້. 9 ຂະນະນັ້ ນ ມີຜ້ ູ ຊາຍກໍ າລັ ງດັ ກຊຸ້ມຢູ່ກັ ບນາງຢູ່ໃນຫ້ອງ. ນາງຈຶ່ງເວ້ົ າກັ ບລາວວ່າ, “ແຊມຊັ ນ, ພວກຟີລິດສະຕິນມາຫາເຈ້ົ າແລ້ວ.” ລາວຈຶ່ງຫັ ກເຊືອກຄືກັ ບດ້າຍທີ່ຂາດເມື່ອຖືກໄຟໄໝ້. ດັ່ ງນັ້ ນຈຶ່ງບໍ່ມີໃຜຮ້ ູ ວ່າລາວມີກໍ າລັ ງຫຼາຍປານໃດ. 10 ແລະ ເດລີລາ ໄດ້ເວ້ົ າກັ ບແຊມຊັ ນວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຈ້ົ າໄດ້ເຍາະເຍີ້ຍຂ້ອຍ ແລະ ເວ້ົ າຕົ ວະຂ້ອຍ. ບອກຂ້ອຍແດ່, ຂ້ອຍຂໍຮ້ອງເຈ້ົ າວ່າ ເຈ້ົ າຈະຖືກມັ ດດ້ວຍສິ່ງໃດ?” 11 ແລະ ລາວ ໄດ້ ເວ້ົ າກັ ບ ນາງ ວ່າ, ຖ້າ ພວກເຂົາ ມັ ດ ຂ້ອຍ ດ້ວຍ ເຊືອກ ໃໝ່ ທີ່ ບໍ່ເຄີຍ ໃຊ້, ແລ້ວ ຂ້ອຍ ຈະ ອ່ອນ ເພຍ ແລະ ເປັນ ຄື ຄົ ນ ອື່ນ.
5
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
12 ດັ່ ງນັ້ ນ ເດລີລາ ຈ່ຶ ງເອົາເຊືອກໃໝ່ມາມັ ດລາວ ແລະ ກ່າວກັ ບລາວວ່າ, “ແຊມຊັ ນເອີຍ, ພວກຟີລິດສະຕິນກໍ າລັ ງມາຫາເຈ້ົ າ.” ແລະ ມີຄົ ນລີ້ຢູ່ໃນຫ້ອງນັ້ ນ. ລາວຈ່ຶ ງຫັ ກເຊືອກເຫຼ່ົ ານັ້ ນອອກຈາກແຂນຂອງລາວຄືກັ ບດ້າຍ. 13 ແລະ ເດລີລາ ໄດ້ເວ້ົ າກັ ບແຊມຊັ ນວ່າ, “ເຈ້ົ າຍັ ງເຍາະເຍີ້ຍຂ້ອຍ ແລະ ເວ້ົ າຕົ ວະຂ້ອຍຢູ່ຈົ ນເຖິງຕອນນີ້. ບອກຂ້ອຍແດ່ວ່າເຈ້ົ າຈະຖືກມັ ດດ້ວຍຫຍັ ງ?” ລາວຕອບນາງວ່າ, “ຖ້າເຈ້ົ າເອົາຜົ ມເຈັດປອຍຂອງຂ້ອຍມາຖັ ກດ້ວຍໃຍ.” 14 ແລະ ນາງໄດ້ມັ ດມັ ນໄວ້ດ້ວຍເຂັມ ແລະ ບອກລາວວ່າ, “ຊາວຟີລິດສະຕິນມາຫາເຈ້ົ າແລ້ວ, ແຊມຊັ ນ.” ລາວກ່ໍ ຕ່ື ນຂຶ້ນຈາກການນອນ ແລະ ໄດ້ອອກໄປພ້ອມກັ ບເຂັມຂອງທ່ອນໄມ້ ແລະ ໃຍແກ້ວນໍ າດ້ວຍ. 15 ແລະ ນາງໄດ້ເວ້ົ າກັ ບລາວວ່າ, “ເຈ້ົ າເວ້ົ າໄດ້ແນວໃດວ່າ, ‘ຂ້ອຍຮັ ກເຈ້ົ າ,’ ໃນເມ່ື ອໃຈຂອງເຈ້ົ າບ່ໍ ໄດ້ຢູ່ກັ ບຂ້ອຍ? ເຈ້ົ າໄດ້ເຍາະເຍີ້ຍຂ້ອຍເຖິງສາມເທ່ື ອແລ້ວ, ແລະ ເຈ້ົ າບ່ໍ ໄດ້ບອກຂ້ອຍວ່າຄວາມເຂ້ັ ມແຂງອັ ນຍ່ິ ງໃຫຍ່ຂອງເຈ້ົ າຢູ່ໃສ.” 16 ແລະ ເມ່ື ອນາງໄດ້ຊັ ກຊວນລາວທຸກໆມື້ດ້ວຍຄໍ າເວ້ົ າຂອງນາງ, ຈົ ນວ່າຈິດວິນຍານຂອງລາວທ້ໍ ຖອຍໃຈຈົ ນຕາຍ; 17 ລາວບອກນາງທັ ງໝົ ດໃນໃຈຂອງລາວວ່າ, “ບ່ໍ ເຄີຍມີດໂກນຢູ່ເທິງຫົ ວຂອງຂ້ອຍເລີຍ; ເພາະຂ້ອຍເປັນນາຊາເຣັດຕ່ໍ ພຣະເຈ້ົ າຕັ້ ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງແມ່: ຖ້າຂ້ອຍຖືກໂກນ, ຄວາມເຂ້ັ ມແຂງຂອງຂ້ອຍຈະຫາຍໄປ, ແລະຂ້ອຍຈະອ່ອນແຮງ, ແລະຄືກັ ບຜ້ ູ ຊາຍຄົ ນອ່ື ນໆ.” 18 ແລະ ເມ່ື ອ ເດລີລາ ເຫັນວ່າລາວໄດ້ບອກຄວາມຈິງທັ ງໝົ ດຂອງລາວແກ່ນາງແລ້ວ, ນາງໄດ້ໃຊ້ຄົ ນໄປເອີ້ນພວກເຈ້ົ ານາຍຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນມາ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ເຊີນມາເທ່ື ອນີ້ເທ່ື ອດຽວ, ເພາະລາວໄດ້ບອກຄວາມຈິງທັ ງໝົ ດຂອງລາວໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ.” ແລ້ວພວກເຈ້ົ ານາຍຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນກໍມາຫານາງ, ແລະ ນໍ າເອົາເງິນມາໃຫ້. 19 ແລະ ນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ລາວນອນຢູ່ເທິງຫົ ວຂອງນາງ; ແລະ ນາງໄດ້ເອີ້ນຜ້ ູ ຊາຍມາ, ແລະ ນາງໄດ້ໃຫ້ລາວໂກນຜົ ມເຈັດປົມຂອງລາວ; ແລະ ນາງເລ່ີ ມຂົ່ ມເຫັງລາວ, ແລະ ຄວາມເຂ້ັ ມແຂງຂອງລາວກ່ໍ ຫາຍໄປຈາກລາວ. 20 ແລະ ນາງ ເວ້ົ າ ວ່າ, “ຊາວ ຟີ ລິດ ສະ ຕິນ ມາ ຫາ ເຈ້ົ າ ແລ້ວ, ແຊມຊັ ນ.” ລາວ ໄດ້ ຕ່ື ນ ຂຶ້ນ ຈາກ ການ ນອນ ຫຼັບ ແລະ ເວ້ົ າ ວ່າ, “ຂ້ອຍ ຈະ ອອກ ໄປ ຄື ແຕ່ ກ່ອນ ແລະ ສັ່ ນ ຕົ ວ ເອງ.” ແລະ ລາວ ບ່ໍ ຮ້ ູ ວ່າ ພຣະ ຜ້ ູ ເປັນ ເຈ້ົ າ ໄດ້ ປະ ຖິ້ມ ລາວ ໄປ ແລ້ວ. 21 ແຕ່ຊາວຟີລິດສະຕິນໄດ້ຈັ ບລາວ, ແລະເຈາະຕາຂອງລາວອອກ, ແລະ ນໍ າລາວລົ ງມາທ່ີ ເມືອງກາຊາ, ແລະ ມັ ດລາວດ້ວຍໂສ້ທອງເຫລືອງ; ແລະ ລາວໄດ້ໂມ້ເຂ້ົ າຢູ່ໃນຄຸກ. 22 ແຕ່ ຫຼັງ ຈາກ ໂກນ ຜົ ມ ແລ້ວ ຜົ ມ ຂອງ ລາວ ກໍ ເລ່ີ ມ ງອກ ຂຶ້ນ ມາ ອີກ. 23 ແລ້ວພວກເຈ້ົ ານາຍຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນກໍໄດ້ເຕ້ົ າໂຮມກັ ນເພ່ື ອຖວາຍເຄ່ື ອງບູຊາອັ ນຍ່ິ ງໃຫຍ່ແກ່ພະດາໂກນພະຂ ອງພວກເຂົາ ແລະ ເພ່ື ອຊົ ມຊ່ື ນຍິນດີ ເພາະພວກເຂົາເວ້ົ າວ່າ, “ພະຂອງພວກເຮົາໄດ້ມອບແຊມຊັ ນສັ ດຕູຂອງພວກເຮົາໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຮົາແລ້ວ.” 24 ແລະ ເມ່ື ອປະຊາຊົ ນເຫັນເພ່ິ ນ, ພວກເຂົາກ່ໍ ສັ ນລະເສີນພຣະເຈ້ົ າຂອງພວກເຂົາ: ເພາະພວກເຂົາເວ້ົ າວ່າ, ພຣະເຈ້ົ າຂອງພວກເຮົາໄດ້ມອບສັ ດຕູຂອງພວກເຮົາໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ຜ້ ູ ທໍ າລາຍປະເທດຂອງພວກເຮົາ, ຜ້ ູ ທ່ີ ຂ້າພວກເຮົາຫຼາຍຄົ ນ. 25 ແລະ ເມ່ື ອໃຈຂອງພວກເຂົາມີຄວາມສຸກແລ້ວ ພວກເຂົາຈ່ຶ ງເວ້ົ າວ່າ, “ຈົ່ ງເອີ້ນແຊມຊັ ນມາ, ເພ່ື ອລາວຈະໃຫ້ພວກເຮົາຫຼິ້ນກັ ນ.” ພວກເຂົາຈ່ຶ ງເອີ້ນແຊມຊັ ນອອກມາຈາກຄຸກ; ແລະ ລາວກ່ໍ ໃຫ້ພວກເຂົາຫຼິ້ນກັ ນ; ແລະ ພວກເຂົາກ່ໍ ວາງລາວໄວ້ລະຫວ່າງເສົາ. 26 ແລະ ແຊມຊັ ນ ໄດ້ ເວ້ົ າ ກັ ບ ຊາຍ ໜຸ່ມ ທ່ີ ຈັ ບ ມື ລາວ ວ່າ, “ຂໍ ອະນຸຍາດ ໃຫ້ ຂ້ອຍ ຄ້ ຸ ນ ເສົາ ທ່ີ ເຮືອນ ຕັ້ ງ ຢູ່, ເພ່ື ອ ຂ້ອຍ ຈະ ໄດ້ ພິງ ເສົາ ນັ້ ນ.” 27 ບັ ດນີ້ເຮືອນນັ້ ນເຕັມໄປດ້ວຍຜ້ ູ ຊາຍແລະຜ້ ູ ຍິງ; ແລະເຈ້ົ ານາຍທັ ງໝົ ດຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນກໍຢູ່ທ່ີ ນັ້ ນ; ແລະຢູ່ເທິງຫລັ ງຄາປະມານສາມພັ ນຄົ ນທັ ງຊາຍແລະຍິງ, ຜ້ ູ ທ່ີ ເບ່ິ ງແຊມຊັ ນກໍ າລັ ງຫຼິ້ນຢູ່.
6
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
28 ແລະ ແຊມຊັ ນໄດ້ອ້ອນວອນຕ່ໍ ພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າວ່າ, “ໂອ້ ພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າ, ຂໍໂຜດລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍອະທິຖານວ່າ, ແລະ ຂໍໂຜດໃຫ້ກໍ າລັ ງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍອະທິຖານວ່າ, ພຽງແຕ່ຄັ້ ງນີ້ເທ່ົ ານັ້ ນ, ໂອ້ ພຣະເຈ້ົ າ, ເພ່ື ອວ່າຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ແກ້ແຄ້ນຊາວຟີລິດສະຕິນ ສໍ າລັ ບຕາທັ ງສອງຂ້າງຂອງຂ້ານ້ອຍ.” 29 ແລະ ແຊມຊັ ນ ໄດ້ ຈັ ບ ເສົາ ກາງ ສອງ ຕົ້ ນ ທ່ີ ເຮືອນ ຕັ້ ງ ຢູ່ ແລະ ທ່ີ ມັ ນ ຖືກ ຍົ ກ ຂຶ້ນ ມາ, ມື ຂວາ ໂຕ ໜ່ຶ ງ ແລະ ມື ຊ້າຍ ອີກ ໂຕ ໜ່ຶ ງ. 30 ແລະ ແຊມຊັ ນເວ້ົ າວ່າ, “ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຕາຍກັ ບຊາວຟີລິດສະຕິນເຖີດ.” ແລະ ລາວໄດ້ກົ້ ມຫົ ວລົ ງດ້ວຍກໍ າລັ ງທັ ງໝົ ດຂອງລາວ; ແລະ ເຮືອນຫຼັງນັ້ ນໄດ້ພັ ງລົ ງມາທັ ບພວກເຈ້ົ ານາຍ ແລະ ຜ້ ູ ຄົ ນທັ ງໝົ ດທ່ີ ຢູ່ໃນນັ້ ນ. ດັ່ ງນັ້ ນ, ຄົ ນທ່ີ ລາວຂ້າໃນຂະນະທ່ີ ລາວຍັ ງມີຊີວິດຢູ່ຈ່ຶ ງຫຼາຍກວ່າຜ້ ູ ທ່ີ ລາວຂ້າໃນຂະນະທ່ີ ລາວຍັ ງມີຊີວິດຢູ່. 31 ແລ້ວພວກພ່ີ ນ້ອງຂອງລາວ ແລະ ຄອບຄົ ວທັ ງໝົ ດຂອງພ່ໍ ຂອງລາວໄດ້ລົ ງມາ ແລະ ຮັ ບສົ ບຂອງລາວຂຶ້ນມາ ແລະ ຝັງສົ ບໄວ້ລະຫວ່າງເມືອງໂຊຣາ ແລະ ເມືອງເອຊະຕາໂອນ ໃນບ່ອນຝັງສົ ບຂອງມາໂນອາພ່ໍ ຂອງລາວ. ແລະ ລາວໄດ້ປົກຄອງອິດສະຣາເອນຊາວປີ.
ຄຳ າເຫັນ ເລ່ື ອງລາວຂອງແຊມສັ ນ, ທ່ີ ພົ ບໃນ ຜ້ ູ ພິພາກສາບົ ດທີ 13 ຫາ 16 ຂອງຄໍ າພີໄບເບິນສະບັ ບຄິງເຈມສ (KJV), ແມ່ນໜ່ຶ ງໃນເລ່ື ອງລາວທ່ີ ໜ້າຕ່ື ນເຕ້ັ ນທ່ີ ສຸດໃນພຣະຄໍ າພີ. ມັ ນບັ ນທຶກຊີວິດຂອງຜ້ ູ ຊາຍຜ້ ູ ໜ່ຶ ງທ່ີ ໄດ້ຮັ ບພະລັ ງທ່ີ ເໜືອທໍ າມະຊາດຈາກພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈ້ົ າ, ແຕ່ກໍຍັ ງປະສົ ບກັ ບຄວາມອ່ອນແອສ່ວນຕົ ວ, ການປະນີປະນອມທາງວິນຍານ, ແລະ ຄວາມລົ້ ມເຫຼວທ່ີ ໂສກເສ້ົ າຕາມມາດ້ວຍການໄຖ່ບາບໃນທ່ີ ສຸດ.
ພາກທີ 1: ການວິເຄາະເລ່ື ອງລາວຕາມບົ ດກະວີ ບົ ດທີ 13: ການປະກາດ ແລະ ການເກີດຂອງແຊມຊັ ນ ຂ້ຳ 1–5: ອິດສະລາເອນເຮັດຄວາມຊົ່ ວຮ້າຍໃນสายพระเนตรຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າອີກຄັ້ ງ, ເຊິ່ງສົ່ ງຜົ ນໃຫ້ຊາວຟີລິດສະຕິນຖືກກົ ດຂີ່ຂົ່ ມເຫັງເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ທູດສະຫວັ ນຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ປະກົ ດຕົ ວຕໍ່ພັ ນລະຍາທີ່ເປັນໝັ ນຂອງມາໂນອາ (ຈາກເຜົ່າດານ), ໂດຍປະກາດວ່ານາງຈະຖືພາແລະເກີດລູກຊາຍ. ລາວຈະເປັນ ຊາວນາຊາເຣັດຂອງພຣະເຈ້ົ າຕັ້ ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງ , ແລະລາວຈະເລ່ີ ມຊ່ວຍກ້ ູ ອິດສະລາເອນໃຫ້ພົ້ ນຈາກກໍ າມືຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນ. ຂ້ຳ ທີ 6–14: ພັ ນລະຍາຂອງມາໂນອາເລົ່ າເລ່ື ອງການຢ້ຽມຢາມຜົ ວຂອງນາງ. ມາໂນອາອະທິຖານຂໍໃຫ້ທູດສະຫວັ ນກັ ບມາເພ່ື ອສັ່ ງສອນພວກເຂົາກ່ຽວກັ ບວິທີການລ້ຽງດູເດັກ. ທູດສະຫວັ ນໄດ້ປະກົ ດຕົ ວອີກຄັ້ ງ, ໂດຍເນ້ັ ນໜັ ກເຖິງຂ້ໍ ຫ້າມຂອງຊາວນາຊາເຣັດ: ແມ່ຕ້ອງງົ ດເຫຼ້ົ າແວງ, ເຄ່ື ອງດ່ື ມທ່ີ ມີແຮງ, ແລະອາຫານທ່ີ ບ່ໍ ສະອາດ, ແລະຢ່າໃຫ້ມີດໂກນໜວດແຕະຫົ ວຂອງເດັກຊາຍເດັດຂາດ. ຂ້ຳ 15–23: ມາໂນອາຖວາຍລູກແກະເປັນເຄ່ື ອງບູຊາເຜົາ. ທູດສະຫວັ ນໄດ້ຂຶ້ນສ່ ູ ສະຫວັ ນໃນແປວໄຟຂອງແທ່ນບູຊາ, ເປີດເຜີຍຕົ ວຕົ ນອັ ນສັ ກສິດຂອງພຣະອົ ງ. ມາໂນອາຢ້ານວ່າພວກເຂົາຈະຕາຍເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະເຈ້ົ າ, ແຕ່ພັ ນລະຍາຂອງລາວໄດ້ຮັ ບປະກັ ນລາວວ່າຖ້າພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າຕັ້ ງໃຈທ່ີ ຈະຂ້າພວກເຂົາ, ພຣະອົ ງຈະບ່ໍ ຍອມຮັ ບເຄ່ື ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາ ຫຼື ສະແດງສ່ິ ງເຫຼ່ົ ານີ້ໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ.
7
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
ຂ້ຳ ທີ 24–25: ຜ້ ູ ຍິງໄດ້ເກີດລູກຊາຍຄົ ນໜ່ຶ ງ ແລະ ຕັ້ ງຊ່ື ໃຫ້ລາວ ວ່າ ແຊມຊັ ນ . ເດັກນ້ອຍໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ແລະ ພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າອວຍພອນລາວ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າເລ່ີ ມເຄ່ື ອນໄຫວລາວໃນບາງຄັ້ ງໃນ ມະຫາເນດານ , ລະຫວ່າງໂຊຣາ ແລະ ເອຊະຕາໂອນ. ບົ ດທີ 14: ການແຕ່ງງານ ແລະ ປິດສະໜາ ຂ້ຳ 1–4: ແຊມຊັ ນລົ ງໄປເມືອງທິມນາດ, ເຫັນຜ້ ູ ຍິງຊາວຟີລິດສະຕິນຄົ ນໜ່ຶ ງ, ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພ່ໍ ແມ່ຂອງລາວຊອກຫານາງມາເປັນເມຍ. ພ່ໍ ແມ່ຂອງລາວຄັ ດຄ້ານການແຕ່ງງານກັ ບຜ້ ູ ຍິງຈາກຊາວຟີລິດສະຕິນທ່ີ ບ່ໍ ໄດ້ຕັ ດອະໄວຍະວະ, ແຕ່ຂ້ໍ ຄວາມໄດ້ລະບຸວ່າ ນີ້ແມ່ນຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າ , ຜ້ ູ ທ່ີ ຊອກຫາໂອກາດຕ່ໍ ຕ້ານຊາວຟີລິດສະຕິນ, ຜ້ ູ ທ່ີ ໃນເວລານັ້ ນໄດ້ຄອບຄອງອິດສະຣາເອນ. ຂ້ຳ 5–9: ໃນເສ້ັ ນທາງໄປເມືອງທິມນາດ, ສິງໂຕໜຸ່ມໂຕໜ່ຶ ງໄດ້ຮ້ອງຄໍ າລາມໃສ່ແຊມຊັ ນ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ສະເດັດມາເທິງລາວຢ່າງມີອໍ ານາດ, ແລະລາວໄດ້ຈີກສິງໂຕດ້ວຍມືເປ່ົ າຄືກັ ບວ່າມັ ນເປັນລູກແກະ. ຕ່ໍ ມາ, ລາວໄດ້ກັ ບຄືນມາແລະພົ ບຝູງເຜິ້ງແລະນໍ້ າເຜິ້ງຢູ່ໃນຊາກສິງໂຕ. ລາວໄດ້ກິນນໍ້ າເຜິ້ງແລະເອົາໃຫ້ພ່ໍ ແມ່ຂອງລາວໂດຍບ່ໍ ໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າມາຈາກໃສ. ຂ້ຳ 10–20: ແຊມຊັ ນໄດ້ຈັ ດງານລ້ຽງແຕ່ງງານກັ ບເພື່ອນຮ່ວມທາງຊາວຟີລິດສະຕິນສາມສິບຄົ ນ. ລາວໄດ້ເລົ່ າປິດສະໜາທີ່ມີການພະນັ ນວ່າ: "ຊີ້ນອອກມາຈາກຜ້ ູ ກິນ, ແລະ ນໍ ້ າຫວານອອກມາຈາກຜ້ ູ ແຂງແຮງ." ໂດຍບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ພາຍໃນສາມມື້, ຊາວຟີລິດສະຕິນໄດ້ຂົ່ ມຂູ່ເຈ້ົ າສາວຂອງແຊມຊັ ນ, ບັ ງຄັ ບໃຫ້ນາງຊັ ກຊວນລາວໃຫ້ຕອບ. ນາງຮ້ອງໄຫ້ຈົ ນກວ່າລາວຈະບອກນາງ, ແລະ ນາງໄດ້ເປີດເຜີຍມັ ນໃຫ້ຜ້ ູ ຊາຍຟັງ. ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນກັ ບການທໍລະຍົ ດຂອງພວກເຂົາ, ແຊມຊັ ນໄດ້ຂ້າຊາຍຟີລິດສະຕິນສາມສິບຄົ ນຈາກເມືອງອາຊເກໂລນເພື່ອຈ່າຍການພະນັ ນ, ປະຖິ້ມພັ ນລະຍາຂອງລາວດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, ແລະ ກັ ບຄືນໄປເຮືອນພໍ່ຂອງລາວ ໃນຂະນະທີ່ພັ ນລະຍາຂອງລາວຖືກມອບໃຫ້ເພື່ອນສະໜິດຂອງລາວ. ບົ ດທີ 15: ການແກ້ແຄ້ນ, ກະດູກຄາງກະໄຕ, ແລະ ການປົດປ່ອຍ ຂ້ຳ 1–8: ໃນລະຫວ່າງການເກັບກ່ຽວເຂ້ົ າສາລີ, ແຊມຊັ ນໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມພັ ນລະຍາຂອງລາວພ້ອມກັ ບລູກນ້ອຍ, ແຕ່ພົ ບວ່າພໍ່ຂອງນາງໄດ້ມອບນາງໃຫ້ເພື່ອນຂອງລາວ ແລະ ສະເໜີນ້ອງສາວຂອງນາງແທນ. ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, ແຊມຊັ ນໄດ້ຈັ ບ ໝາຈອກສາມຮ້ອຍໂຕ , ມັ ດຫາງຫາງໃສ່ກັ ນດ້ວຍດ້າມໄຟ, ແລະ ປ່ອຍພວກມັ ນລົ ງໃນເຂ້ົ າສາລີ, ສວນອະງຸ່ນ, ແລະ ສວນໝາກກອກເທດຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນ, ເຜົາພວກມັ ນໃຫ້ໝົ ດ. ເພື່ອແກ້ແຄ້ນ, ຊາວຟີລິດສະຕິນໄດ້ເຜົາພັ ນລະຍາ ແລະ ພໍ່ເຖ້ົ າຂອງແຊມຊັ ນຈົ ນຕາຍ. ໂດຍສາບານແກ້ແຄ້ນ, ແຊມຊັ ນໄດ້ຂ້າຊາວຟີລິດສະຕິນຈໍ ານວນຫຼວງຫຼາຍ ("ສະໂພກ ແລະ ຂາດ້ວຍການຂ້າຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ") ແລະ ຖອຍໄປທີ່ໂງ່ນຫີນເອຕາມ. ຂ້ຳ ທີ 9–13: ຊາວຟີລິດສະຕິນຕັ້ ງຄ້າຍຢູ່ໃນຢູດາເພ່ື ອຊອກຫາແຊມຊັ ນ. ຊາຍຊາວຢູດາສາມພັ ນຄົ ນໄປທ່ີ ໂງ່ນຫີນເອຕາມ, ຍ້ອນຢ້ານການແກ້ແຄ້ນຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນ. ພວກເຂົາມັ ດແຊມຊັ ນດ້ວຍ ເຊືອກໃໝ່ສອງເສ້ັ ນ ແລະ ມອບລາວໃຫ້ສັ ດຕູ. ຂ້ຳ ທີ 14–20: ໃນຂະນະທ່ີ ແຊມຊັ ນເຂ້ົ າຫາຊາວຟີລິດສະຕິນທ່ີ ເລຮີດ້ວຍສຽງຮ້ອງດ້ວຍໄຊຊະນະ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ສະເດັດມາເທິງລາວຢ່າງມີອໍ ານາດ. ເຊືອກທ່ີ ແຂນຂອງລາວກາຍເປັນຄືກັ ບຜ້າປ່ານທ່ີ ຖືກໄຟໄໝ້, ແລະສາຍຮັ ດຂອງລາວກ່ໍ ລະລາຍອອກ. ເມ່ື ອພົ ບ
8
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
ກະດູກຄາງລາທ່ີ ຍັ ງ ເຫຼືອຢູ່, ລາວໄດ້ຕີຊາວຟີລິດສະຕິນລົ ງ. ຫຼັງຈາກນັ້ ນ, ຍ້ອນຫິວນໍ້ າຫຼາຍ, ລາວໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະເຈ້ົ າ; ພຣະເຈ້ົ າໄດ້ແຍກບ່ອນຫວ່າງໃນເລໄຮ, ແລະນໍ້ າກ່ໍ ພ່ ຸ ງອອກມາເພ່ື ອຟື້ນຟູລາວ (ຕັ້ ງຊ່ື ສະຖານທ່ີ ນັ້ ນວ່າ ເອນ-ຮັ ກໂກເຣ ). ແຊມຊັ ນໄດ້ພິພາກສາຊາວອິດສະລາເອນໃນສະໄໝຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນເປັນເວລາ ຊາວປີ . ບົ ດທີ 16: ເດລີລາ, ການເປັນຊະເລີຍ, ແລະ ໄຊຊະນະສຸດທ້າຍ ຂ້ຳ 1–3: ແຊມຊັ ນໄປເມືອງກາຊາ, ໄປຢ້ຽມຢາມຍິງໂສເພນີຄົ ນໜ່ຶ ງ, ແລະ ຖືກດັ ກໂດຍຊາວກາຊາຜ້ ູ ທ່ີ ວາງແຜນທ່ີ ຈະຂ້າລາວໃນຕອນເຊ້ົ າມືດ. ຮອດທ່ຽງຄືນ, ແຊມຊັ ນລຸກຂຶ້ນ, ຈີກປະຕູເມືອງອອກພ້ອມກັ ບເສົາສອງຕົ້ ນ ແລະ ຮາວ, ຍົ ກພວກມັ ນຂຶ້ນເທິງບ່າຂອງລາວ, ແລະ ແບກພວກມັ ນຂຶ້ນໄປເທິງຍອດເນີນພູຕ່ໍ ໜ້າເມືອງເຮບໂຣນ. ຂ້ຳ ທີ 4–14: ແຊມຊັ ນໄດ້ຕົ ກຫລຸມຮັ ກກັ ບ ເດລີລາ ໃນຮ່ອມພູໂຊເຣັກ. ເຈ້ົ ານາຍຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນໄດ້ໃຫ້ສິນບົ ນແກ່ນາງດ້ວຍເງິນຈໍ ານວນຫຼວງຫຼາຍເພ່ື ອຄົ້ ນພົ ບຄວາມລັ ບຂອງຄວາມ ເຂ້ັ ມແຂງອັ ນຍ່ິ ງໃຫຍ່ຂອງລາວ. ເດລີລາໄດ້ຖາມລາວຊໍ້ າແລ້ວຊໍ້ າອີກວ່າ:
ຄໍ າຕົ ວະທໍ າອິດ: ມັ ດຂ້ອຍດ້ວຍ ເຊືອກສີຂຽວເຈັດເສ້ັ ນ (ເຊືອກໜ້າທະນູປຽກ) ທີ່ບໍ່ເຄີຍແຫ້ງ, ແລະຂ້ອຍຈະອ່ອນແຮງ. (ລົ້ ມເຫຼວ; ລາວຂາດມັ ນຄືກັ ບດ້າຍ). ຄໍ າຕົ ວະຂໍ້ທີສອງ: ມັ ດຂ້ອຍໃຫ້ແໜ້ນດ້ວຍ ເຊືອກໃໝ່ ທ່ີ ບ່ໍ ເຄີຍມີຄົ ນໃຊ້. (ລົ້ ມເຫຼວ; ລາວດຶງມັ ນອອກຈາກແຂນຂອງລາວຄືກັ ບດ້າຍ). ຄໍ າຕົ ວະທີສາມ: ທໍ ຫົ ວຂອງຂ້ອຍທັ ງເຈັດປົມ ດ້ວຍໃຍຂອງທໍຜ້າ. (ລົ້ ມເຫຼວ; ລາວດຶງເຂັມແລະຄານອອກ). ຂ້ຳ 15–22: ດ້ວຍຄວາມອິດເມ່ື ອຍຈາກການຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ການຈົ່ ມທຸກໆມື້ຂອງນາງ, ໃນທ່ີ ສຸດແຊມຊັ ນກໍບອກຄວາມຈິງທ່ີ ແທ້ຈິງໃຫ້ນາງຟັງວ່າ: ມີດໂກນບ່ໍ ເຄີຍແຕະຫົ ວຂອງລາວເລີຍ, ເພາະລາວເປັນຊາວນາຊາເຣັດຂອງພຣະເຈ້ົ າຕັ້ ງແຕ່ເກີດ; ຖ້າຫົ ວຂອງລາວຖືກໂກນ, ຄວາມເຂ້ັ ມແຂງຂອງລາວຈະຫາຍໄປ. ເດລີລາໄດ້ກົ້ ມຫົ ວລາວໃຫ້ນອນຄຸເຂ່ົ າລົ ງ, ເອີ້ນຊາຍຄົ ນໜ່ຶ ງໃຫ້ໂກນຜົ ມເຈັດເສ້ັ ນຂອງລາວອອກ, ແລະ ປາບປາມລາວ. ຊາວຟີລິດສະຕິນໄດ້ຄວັ ດຕາຂອງລາວອອກ, ມັ ດລາວດ້ວຍໂສ້ທອງເຫລືອງ, ແລະ ບັ ງຄັ ບໃຫ້ລາວ ບົ ດເຂ້ົ າຢູ່ໃນຄຸກ ໃນກາຊາ. ໃນຂະນະດຽວກັ ນ, ຜົ ມຂອງລາວເລ່ີ ມງອກຄືນມາ. ຂ້ຳ ທີ 23–31: ພວກເຈ້ົ ານາຍຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນໄດ້ເຕ້ົ າໂຮມກັ ນເພື່ອຖວາຍບູຊາອັ ນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ພະເຈ້ົ າ ດາກອນ ຂອງພວກເຂົາ , ໂດຍສະຫຼອງວ່າພະເຈ້ົ າຂອງພວກເຂົາໄດ້ມອບສັ ດຕູຂອງພວກເຂົາໄວ້ໃນມືຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົານໍ າເອົາແຊມຊັ ນຕາບອດເຂ້ົ າມາໃນສະໜາມກິລາເພ່ື ອເຍາະເຍີ້ຍລາວ. ແຊມຊັ ນຂໍໃຫ້ເດັກຊາຍນໍ າພາລາວໃຫ້ລາວຮ້ ູ ສຶກເຖິງເສົາຫຼັກທ່ີ ຮອງຮັ ບວິຫານ. ອະທິຖານຢ່າງຈິງຈັ ງຕ່ໍ ພຣະເຈ້ົ າເພ່ື ອຂໍກໍ າລັ ງສຸດທ້າຍເພ່ື ອແກ້ແຄ້ນຕາທັ ງສອງຂ້າງທ່ີ ຕາບອດຂອງລາວ, ແຊມຊັ ນໄດ້ຢືນຕິດກັ ບເສົາຫຼັກສອງອັ ນ. ດ້ວຍການຍ້ ູ ຢ່າງແຮງກ້າໂດຍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, " ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຕາຍໄປກັ ບຊາວຟີລິດສະຕິນ!" , ເຮືອນໄດ້ພັ ງທະລາຍລົ ງ, ຂ້າຊາວຟີລິດສະຕິນຫຼາຍຄົ ນໃນຄວາມຕາຍຂອງລາວຫຼາຍກວ່າຕະຫຼອດຊີວິດຂອງລາວ. ຄອບຄົ ວຂອງລາວໄດ້ເອົາສົ ບຂອງລາວໄປຝັງໄວ້ລະຫວ່າງໂຊຣາ ແລະ ເອສຕາໂອນ.
9
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
ພາກທີ 2: ບົ ດຮຽນທ່ີ ສຳ າຄັ ນ ແລະ ການນຳ າໃຊ້ໃນຊີວິດ 1. ອັ ນຕະລາຍຂອງການປະນີປະນອມທາງດ້ານສິນທຳ າ ແລະ ທາງວິນຍານ ບົ ດຮຽນ: ແຊມຊັ ນຫຼິ້ນກັ ບໄຟຊໍ້ າແລ້ວຊໍ້ າອີກ. ລາວໄດ້ລະເມີດຄໍ າສາບານຂອງຊາວນາຊາເຣັດເປັນປະຈໍ າ (ແຕະຕ້ອງຊາກສົ ບທ່ີ ຕາຍແລ້ວ, ພົ ວພັ ນກັ ບຜ້ ູ ຍິງຕ່າງປະເທດທ່ີ ບ່ໍ ສະອາດ, ແລະ ປ່ອຍວາງຄວາມຕັ ນຫາທາງກາຍຂອງລາວ). ລາວສົ ມມຸດວ່າຂອງປະທານອັ ນສູງສົ່ ງຂອງລາວເຮັດໃຫ້ລາວມີພູມຕ້ານທານຕ່ໍ ບາບສ່ວນຕົ ວ. ການນຳ າໃຊ້ໃນຊີວິດ: ຂອງປະທານທາງວິນຍານ, ພອນສະຫວັ ນ, ຫຼື ຕໍ າແໜ່ງຜ້ ູ ນໍ າບ່ໍ ໄດ້ຍົ ກເວ້ັ ນຜ້ ູ ໃດຈາກຄວາມຮັ ບຜິດຊອບທາງສິນທໍ າ. ການປະນີປະນອມເລັ ກໆນ້ອຍໆທ່ີ ບ່ໍ ມີການຄວບຄຸມ, ບາບລັ ບໆ, ແລະ ການຫາເຫດຜົ ນຈະຄ່ອຍໆກັ ດເຊາະຄວາມຊ່ື ສັ ດສ່ວນຕົ ວ, ນໍ າໄປສູ່ຈຸດບອດທາງວິນຍານບ່ອນທ່ີ ຄວາມອ່ອນແອຈະບ່ໍ ມີໃຜສັ ງເກດເຫັນຈົ ນກວ່າໄພພິບັ ດຈະເກີດຂຶ້ນ. 2. ພຣະເຈ້ົ າໃຊ້ພາຊະນະທີ່ມີຂ້ຳ ບົ ກພ່ອງເພື່ອບັ ນລຸຈຸດປະສົ ງຂອງພຣະອົ ງ ບົ ດຮຽນ: ເຖິງວ່າຈະມີຂ້ໍ ບົ ກຜ່ອງອັ ນໃຫຍ່ຫຼວງ, ຄວາມກະຕືລືລົ້ ນ, ແລະ ຄວາມເອົາແຕ່ໃຈຕົ ນເອງຂອງແຊມຊັ ນ, ພຣະເຈ້ົ າໄດ້ໃຊ້ລາວເປັນເຄ່ື ອງມືເພ່ື ອຄວບຄຸມການກົ ດຂ່ີ ຂົ່ ມເຫັງຂອງຊາວຟີລິດສະຕິນ. ຕັ້ ງແຕ່ເລ່ີ ມຕົ້ ນ, ພຣະເຈ້ົ າໄດ້ເຮັດວຽກຜ່ານທາງເລືອກທ່ີ ກະບົ ດຂອງແຊມຊັ ນເພ່ື ອເຮັດໃຫ້ແຜນການໄຖ່ຂອງພຣະອົ ງສໍ າລັ ບຊາວອິດ ສະລາເອນສໍ າເລັ ດ. ການນຳ າໃຊ້ໃນຊີວິດ: ໃນຂະນະທ່ີ ພຣະເຈ້ົ າມີອໍ ານາດສູງສຸດ ແລະ ສາມາດເຮັດວຽກຜ່ານຄວາມອ່ອນແອ ແລະ ຄວາມລົ້ ມເຫຼວຂອງມະນຸດ, ການບ່ໍ ເຊ່ື ອຟັງນໍ າມາເຊ່ິ ງຜົ ນສະທ້ອນທ່ີ ຮ້າຍແຮງ. ພຣະຄຸນໄຖ່ບາບ, ແຕ່ມັ ນບ່ໍ ໄດ້ລຶບລ້າງຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຮອຍແປ້ວຂອງການເລືອກທ່ີ ບ່ໍ ດີ. ພວກເຮົາຄວນພະຍາຍາມຮັ ບໃຊ້ພຣະເຈ້ົ າດ້ວຍການເຊ່ື ອຟັງຢ່າງສຸດໃຈ ແທນທ່ີ ຈະເພ່ິ ງພາພຣະຄຸນຂອງພຣະອົ ງເພ່ື ອຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ ນຈາກການດໍ າລົ ງຊີວິດທ່ີ ບ່ໍ ລະມັ ດລະວັ ງ. 3. ພະລັ ງຂອງການອຸທິດຕົ ນ ແລະ ແຫ່ ຼ ງກຳ າເນີດຂອງຄວາມເຂ້ັ ມແຂງທີ່ແທ້ຈິງ ບົ ດຮຽນ: ຄວາມເຂ້ັ ມແຂງຂອງແຊມສັ ນບ່ໍ ເຄີຍແມ່ນກ້າມຊີ້ນທາງຮ່າງກາຍ; ມັ ນແມ່ນຄວາມສາມາດທ່ີ ເໜືອທໍ າມະຊາດທ່ີ ຜູກມັ ດໂດຍກົ ງກັ ບສາຍພົ ວພັ ນທາງພັ ນທະສັ ນຍາຂອງລາວກັ ບພຣະເ ຈ້ົ າ, ເຊ່ິ ງເປັນສັ ນຍາລັ ກຂອງການອຸທິດຕົ ນຂອງຊາວນາຊາເຣັດຂອງລາວ. ເມ່ື ອຜົ ມຂອງລາວຖືກຕັ ດ ບ່ໍ ແມ່ນຍ້ອນວ່າຜົ ມມີຄຸນສົ ມບັ ດມະຫັ ດສະຈັ ນ, ແຕ່ຍ້ອນວ່າມັ ນເປັນຕົ ວແທນຂອງການຍອມຈໍ ານົ ນສຸດທ້າຍຂອງລາວຕ່ໍ ຄວາມຈົ ງຮັ ກພັ ກດີທາງພັ ນທະສັ ນຍາ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜ້ ູ ເປັນເຈ້ົ າໄດ້ອອກຈາກລາວ. ການນຳ າໃຊ້ໃນຊີວິດ: ຄວາມເຂ້ັ ມແຂງທາງວິນຍານທ່ີ ແທ້ຈິງ, ຄວາມຢືດຢຸ່ນ, ແລະ ຜົ ນກະທົ ບແມ່ນມາຈາກການເຊ່ື ອມຕ່ໍ ກັ ບພຣະເຈ້ົ າຢ່າງສົ ມບູນ. ເມ່ື ອພວກເຮົາທໍ າລາຍຄໍ າໝັ້ ນສັ ນຍາຂອງພວກເຮົາຕ່ໍ ພຣະອົ ງ ແລະ ເພ່ິ ງພາອາໄສຊັ ບພະຍາກອນຂອງຕົ ນເອງ, ພວກເຮົາຈະພົ ບວ່າຕົ ນເອງບ່ໍ ມີພະລັ ງທາງວິນຍານ, ມີຄວາມສ່ຽງ, ແລະ ເປັນທາດຂອງກໍ າລັ ງທາງໂລກ. 4. ການກັ ບໃຈ, ການຟື້ນຟູ, ແລະ ຄວາມເມດຕາຄັ້ ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈ້ົ າ ບົ ດຮຽນ: ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກຕົ ກຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຕໍ່ າທີ່ສຸດ—ຕາບອດ, ຖືກດູຖູກ, ແລະ ຖືກບົ ດເຂ້ົ າຢູ່ໃນຄຸກ— ແຊມສັ ນກໍໄດ້ປະສົ ບກັ ບການປ່ຽນແປງ. ສິ່ງສໍ າຄັ ນ, ຜົ ມຂອງລາວເລີ່ມງອກອີກຄັ ້ ງ .
10
ແຊມຊັ ນ: ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ, ຕາຍໃຫ້ເຂ້ັ ມແຂງ
ໃນຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍຂອງລາວ, ແຊມສັ ນໄດ້ຫັ ນກັ ບໄປຫາພຣະເຈ້ົ າດ້ວຍການອະທິຖານຢ່າງສິ້ນຫວັ ງ, ແລະ ພຣະເຈ້ົ າໄດ້ຕອບ, ໂດຍປະທານຄວາມເຂ້ັ ມແຂງໃຫ້ລາວເພ່ື ອເຮັດສໍ າເລັ ດໜ້າທ່ີ ການເອີ້ນສຸດທ້າຍຂອງລາວ. ການນຳ າໃຊ້ໃນຊີວິດ: ມັ ນບ່ໍ ເຄີຍຊ້າເກີນໄປທ່ີ ຈະກັ ບຄືນໄປຫາພຣະເຈ້ົ າ. ບ່ໍ ວ່າທ່ານຈະຕົ ກຕໍ່ າໄປໄກປານໃດ, ທ່ານໄດ້ປະນີປະນອມຢ່າງຮ້າຍແຮງປານໃດ, ຫຼື ຊີວິດຂອງທ່ານຈະຮ້ ູ ສຶກແຕກແຍກແນວໃດ, ພຣະເຈ້ົ າເປັນພຣະເຈ້ົ າແຫ່ງການຟື້ນຟູ. ຫົ ວໃຈທ່ີ ກັ ບໃຈ ແລະ ການອະທິຖານສຸດທ້າຍເພ່ື ອຍອມຈໍ ານົ ນຍັ ງສາມາດພົ ບຄວາມເມດຕາ ແລະ ຈຸດປະສົ ງໃນພຣະຫັ ດຂອງພຣະອົ ງ.
11