Ehud, an Feallmharfóir Clé-Láimhe Breithiúna 3:12-30 12 Agus rinne clann Iosrael olc arís i súile an Tiarna: agus neartaigh an Tiarna Eglon rí Mhóáb in aghaidh Iosrael, mar gur rinne siad olc i súile an Tiarna. 13 Agus bhailigh sé clann Ammon agus Amalec chuige, agus chuaigh sé agus bhuail sé Iosrael, agus ghabh sé seilbh ar chathair na gcrann pailme. 14 Agus rinne clann Iosrael seirbhís d’Eglon rí Mhóáb ar feadh ocht mbliana déag. 15 Ach nuair a ghlaoigh clann Iosrael ar an Tiarna, thóg an Tiarna fuascailteoir suas dóibh, Ehúd mac Gheara, Beiniáimíteach, fear clélámhach: agus chuir clann Iosrael bronntanas leis chuig Eglon rí Mhóáb. 16 Ach rinne Éahúd daga dó féin a raibh dhá fhaobhar air, cubhad ar fhad; agus cheangail sé faoina éadaí é ar a leis dheas. 17 Agus thug sé an bronntanas go hEglon rí Mhóáb: agus fear an-ramhar ab ea Eglon. 18 Agus nuair a bhí deireadh aige leis an mbronntanas a thairiscint, scaoil sé leis na daoine a bhí ag iompar an bhronntanais. 19 Ach d’fhill sé féin ó na cairéil a bhí le Gilgal agus dúirt sé, “Tá teachtaireacht rúnda agam chugat, a rí.” Dúirt sé, “Fan i do thost.” Agus d’imigh gach duine a bhí ina sheasamh leis uaidh. 20 Agus tháinig Éahúd chuige; agus é ina shuí i seomra samhraidh, a bhí aige féin ina aonar. Agus dúirt Éahúd, “Tá teachtaireacht agam ó Dhia chugat.” Agus d’éirigh sé as a shuíochán. 21 Agus shín Ehúd amach a lámh chlé, agus thóg sé an daga óna leis dheas, agus sháigh sé ina bholg é: 22 Agus chuaigh an lámh isteach freisin i ndiaidh na linne; agus dhún an saill ar an lann, ionas nach bhféadfadh sé an daga a tharraingt as a bholg; agus tháinig an salachar amach. 23 Ansin chuaigh Ehúd amach tríd an bpóirse, agus dhún sé doirse an tseomra suí air, agus chuir sé glas orthu. 24 Nuair a bhí sé imithe amach, tháinig a shearbhóntaí; agus nuair a chonaic siad, féach, go raibh doirse an tseomra suí faoi ghlas, dúirt siad, Is cinnte go gclúdaíonn sé a chosa ina sheomra samhraidh. 25 Agus d’fhan siad go dtí gur náirigh siad iad: agus, féach, níor oscail sé doirse an tseomra; dá bhrí sin ghlac siad eochair, agus d’oscail siad iad: agus, féach, bhí a dtiarna tite marbh ar an talamh.
1
Ehud, an Feallmharfóir Clé-Láimhe
26 Agus d’éalaigh Éahúd agus iad ag fanacht, agus chuaigh sé thar na cairéil, agus d’éalaigh sé go Seirát. 27 Agus nuair a shroich sé, shéid sé trumpa i sliabh Ephraim, agus chuaigh clann Iosrael anuas leis ón sliabh, agus é féin rompu. 28 Agus dúirt sé leo, “Leanaigí i mo dhiaidh, óir thug an Tiarna bhur naimhde, na Moáibigh, i bhur láimh.” Agus chuaigh siad síos ina dhiaidh, agus ghabh siad áthanna na Iordáine i dtreo Mhóáib, agus níor lig siad d’aon duine dul tharstu. 29 Agus mharaigh siad de Mhóáb an uair sin thart ar dheich míle fear, fir chróga agus fir ghaisce go léir; agus níor éalaigh aon duine. 30 Mar sin cuireadh Moáb faoi smacht Iosrael an lá sin. Agus bhí suaimhneas ag an tír ar feadh ochtó bliain.
Miondealú Véarsa ar Véarsa Véarsaí 12-14 (Timthriall an Pheaca agus an Fhoréigin): Déanann na hIosraeilítigh olc arís i radharc an Tiarna. Mar thoradh air sin, neartaíonn Dia Eglon, rí Mhóáb. I gcomhghuaillíocht leis na hAmónaigh agus na hAmalécítigh, buaileann Eglon Iosrael, gabhann sé Cathair na bPailm (Iericho), agus cuireann sé iallach ar Iosrael dul i ndaoirse chrua ar feadh 18 mbliana. Véarsaí 15-16 (Éirí Amach Éahúd): Glaonn Iosrael ar Dhia ag lorg cabhrach. Ardaíonn Dia fuascailteoir: Éahúd, fear clé-láimhe ó threibh Bheniamin, a roghnaítear chun ómós a iompar chuig an Rí Eglon. Ullmhaíonn Éahúd daga saincheaptha le dhá thaobh (thart ar fhad láimhe) agus ceanglaíonn sé go daingean é dá leis dheas faoina éadaí. Véarsaí 17-23 (An Feallmharú): Tugann Ehud an ómós d’Eglon, atá thar a bheith trom. Tar éis dó na hiompróirí ómóis a scaoileadh saor, filleann Ehud ar an rí, ag maíomh go raibh teachtaireacht rúnda dhiaga aige. Nuair a bhí sé ina aonar sa seomra uachtarach fionnuar, tharraing Ehud an t-arm i bhfolach lena lámh chlé agus sháigh sé isteach i mbolg Eglon é, ag fágáil an lann ar fad - an láimhseáil agus gach rud - leabaithe sa rí. Véarsaí 24-26 (An Éalú): Tagann seirbhísigh Eglon sa deireadh, faigheann siad na doirse faoi ghlas, agus glacann siad leis nach bhfuil an rí ach ag déanamh faoisimh dó féin go príobháideach. Tugann a leisce fada dóthain ama d’Ehud na doirse a ghlasáil, sleamhnú thar na gardaí slándála, agus éalú go sábháilte i dtreo Séireá. Véarsaí 27-30 (Bua agus Síocháin): Nuair a shroich siad cnoc Ephraim, shéid Ehud trumpa chun na hIosraeilítigh a bhailiú le chéile. Threoraigh sé iad chun átha Abhainn na hIordáine a ghabháil, ag gearradh bealaí éalaithe Mhóáb. Ruaig na hIosraeilítigh 10,000 laoch láidir Moábach, ag cur Moáb faoi chois agus ag daingniú 80 bliain síochána don tír.
Príomhcheachtanna ón Scéal Úsáideann Dia Ionstraimí Neamhdhóchúla: Bhí tréith fhisiciúil Ehud (a bheith clé-láimhe) ina buntáiste oirbheartaíochta a sheachnaigh seiceálacha slándála caighdeánacha deasláimhe go hiomlán. Gníomh ag Gabháil le Creideamh: Bhí gá le hidirghabháil dhiaga le haghaidh saortha, in éineacht le misneach dána, pleanáil straitéiseach agus cur i gcrích pras Ehud.
2
Ehud, an Feallmharfóir Clé-Láimhe
Costas na Sásamhachta: Leagann an scéal béim ar an timthriall tragóideach athfhillteach i mBreithiúna áit a mbíonn síocháin ina cúis le neamhshuim spioradálta, rud a fhágann go mbíonn daoirse agus leatrom inseachanta ann.
3