An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha CAIBIDIL 1 1 Nuair a chuala Luluwa focail Cháin, ghuil sí agus chuaigh sí chuig a hathair agus a máthair, agus d’inis sí dóibh conas a mharaigh Cáin a dheartháir Ábel. 2 Ansin ghlaodh siad uile os ard agus thóg siad a nglórtha, agus bhuail siad a n-aghaidheanna, agus chaith siad deannach ar a gcinn, agus stróic siad a n-éadaí, agus chuaigh siad amach agus tháinig siad go dtí an áit inar maraíodh Ábal. 3 Agus fuair siad ina luí ar an talamh é, marbh, agus beithígh timpeall air; agus iad ag gol agus ag caoineadh mar gheall ar an bhfíréan seo. As a chorp, de bharr a íonachta, tháinig boladh spíosraí milse amach. 4 Agus d’iompair Ádhamh é, a dheora ag sileadh síos a aghaidh; agus chuaigh sé go dtí Uaimh na dTaisce, áit ar leagadh é, agus chuir sé spíosraí milse agus mirr faoi é. 5 Agus lean Ádhamh agus Éabha orthu ag adhlacadh é faoi bhrón mór ar feadh céad agus daichead lá. Bhí Ábal cúig bliana déag go leith d'aois, agus Cain seacht mbliana déag go leith. 6 Maidir le Cáin, nuair a bhí deireadh leis an mbrón ar son a dhearthár, ghabh sé a dheirfiúr Lúla agus phós sé í, gan chead óna athair ná óna mháthair; óir ní raibh siad in ann é a choinneáil uaithi, de bharr a gcroí trom. 7 Ansin chuaigh sé síos go bun an tsléibhe, amach ón ngairdín, in aice leis an áit inar mharaigh sé a dheartháir. 8 Agus bhí go leor crann torthaí agus crann foraoise san áit sin. Rug a dheirfiúr clann dó, a thosaigh ag iolrú de réir a chéile go dtí gur líon siad an áit sin. 9 Ach maidir le hÁdhamh agus Éabha, níor tháinig siad le chéile tar éis sochraid Áibéil, ar feadh seacht mbliana. Ina dhiaidh sin, áfach, d’fhás Éabha torrach; agus agus í torrach, dúirt Ádhamh léi “Tar, glacaimis ofráil agus ofrálaimis í do Dhia, agus iarraimis air leanbh álainn a thabhairt dúinn, inar féidir linn sólás a fháil, agus a bhféadfaimis a cheangal i bpósadh le deirfiúr Áibéil.” 10 Ansin d’ullmhaigh siad ofráil agus thug siad suas go dtí an altóir í, agus d’ofráil siad í os comhair an Tiarna, agus thosaigh siad ag impí air glacadh lena n-ofráil, agus sliocht maith a thabhairt dóibh. 11 Agus éist Dia le hÁdhamh agus ghlac sé lena ofráil. Ansin, rinne siad adhradh, Ádhamh, Éabha agus a n-iníon, agus tháinig siad síos go dtí Uaimh na dTaisce agus chuir siad lampa ann, le lasadh san oíche agus sa lá, os comhair chorp Ábail. 12 Lean Ádhamh agus Éabha orthu ag troscadh agus ag guí go dtí gur tháinig am Éabha le go saorfaí í, nuair a dúirt sí le hÁdhamh: "Is mian liom dul go dtí an uaimh sa charraig, le breith inti." 13 Agus dúirt sé, “Imigh leat agus tabhair leat d’iníon le freastal ort; ach fanfaidh mé sa Uaimh Taisce seo os comhair chorp mo mhic Ábel.”
14 Ansin d’éist Éabha le hÁdhamh, agus d’imigh sí féin agus a hiníon. Ach d’fhan Ádhamh leis féin i bPaimh na dTaisce. CAIBIDIL 2 1 Agus rug Éabha mac a bhí go hálainn ó thaobh cuma agus cuma de. Bhí a áilleacht cosúil le háilleacht a athar Ádhaimh, níos áille fós. 2 Ansin fuair Éabha sólás nuair a chonaic sí é, agus d’fhan sí ocht lá san uaimh; ansin chuir sí a hiníon chuig Ádhamh le rá leis teacht agus an leanbh a fheiceáil agus ainm a thabhairt dó. Ach d’fhan an iníon ina áit in aice le corp a dearthár, go dtí gur fhill Ádhamh. Rinne sí amhlaidh. 3 Ach nuair a tháinig Ádhamh agus a chonaic sé cuma mhaith an linbh, a áilleacht agus a chruth foirfe, rinne sé lúcháir air agus fuair sé sólás as Ábal. Ansin thug sé Seth mar ainm ar an leanbh, rud a chiallaíonn “gur chuala Dia mo ghuí agus gur shaor sé mé ó mo thrioblóid.” Ach ciallaíonn sé freisin “cumhacht agus neart.” 4 Ansin, tar éis d’Ádhamh ainm a thabhairt don leanbh, d’fhill sé ar Uaimh na dTaisce; agus chuaigh a iníon ar ais chuig a máthair. 5 Ach d’fhan Éabha ina uaimh go dtí go raibh daichead lá caite, nuair a tháinig sí go dtí Ádhamh, agus thug sí léi an leanbh agus a hiníon. 6 Agus tháinig siad go habhainn uisce, áit ar nigh Ádhamh agus a iníon iad féin, de bharr a mbrón ar Ábal; ach nigh Éabha agus an naíonán le haghaidh íonúcháin. 7 Ansin d’fhill siad, agus ghlac siad ofráil, agus chuaigh siad go dtí an sliabh agus d’ofráil siad í, ar son an linbh; agus ghlac Dia lena n-ofráil, agus chuir sé a bheannacht orthu, agus ar a mac Seth; agus tháinig siad ar ais go dtí Uaimh na dTaisce. 8 Maidir le hAdhamh, níor aithin sé a bhean chéile Éabha arís, ar feadh a shaoil; agus níor rugadh aon sliocht uathu a thuilleadh; ach an cúigear sin amháin, Cáin, Luluva, Ábel, Aklia, agus Set. 9 Ach mhéadaigh Seth i méid agus i neart; agus thosaigh sé ag troscadh agus ag guí go dícheallach. CAIBIDIL 3 1 Maidir lenár n-athair Ádhamh, ag deireadh seacht mbliana ón lá a scaradh é óna bhean chéile Éabha, bhí éad ar Shátan leis nuair a chonaic sé é scartha uaithi ar an mbealach seo; agus rinne sé iarracht é a chur ina chónaí léi arís. 2 Ansin d’éirigh Ádhamh agus chuaigh sé suas os cionn Uaimh na dTaisce; agus lean sé air ag codladh ann oíche i ndiaidh oíche. Ach a luaithe a bhí solas ann gach lá tháinig sé síos go dtí an uaimh, chun guí ann agus chun beannacht a fháil uaithi. 3 Ach nuair a tháinig an tráthnóna chuaigh sé suas ar dhíon na huaimhe, áit ar chodail sé leis féin, ar eagla go mbeadh Sátan ina bhua air. Agus d’fhan sé mar sin ar leithligh ar feadh tríocha naoi lá. 4 Ansin nuair a chonaic Sátan, fuath gach maitheasa, Ádhamh ina aonar mar sin, ag troscadh agus ag guí, thaispeáin sé dó i bhfoirm mná áille, a tháinig agus a sheas os a chomhair in oíche an daicheadú lá, agus dúirt leis:-
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
5 "A Ádhaimh, ó bhí cónaí ort sa uaimh seo, tá síocháin mhór faighte againn uait, agus tá do ghuíthe tar éis teacht chugainn, agus tá sólás faighte againn fút." 6 "Ach anois, a Ádhaimh, ó chuaigh tú suas thar dhíon na huaimhe le codladh, bhí amhras orainn fút, agus tháinig brón mór orainn mar gheall ar do scaradh ó Éabha. Ach arís, nuair a bhíonn tú ar dhíon na huaimhe seo, doirttear do phaidir amach, agus fánaíonn do chroí ó thaobh go taobh." 7 "Ach nuair a bhí tú sa uaimh, bhí do ghuí cosúil le tine bailithe le chéile; tháinig sé anuas orainn, agus fuair tú suaimhneas." 8 "Ansin bhrón mé freisin faoi do chlann atá scartha uait; agus is mór mo bhrón faoi dhúnmharú do mhic Ábel; óir ba fíréan é; agus beidh brón ar gach duine faoi fhear fíréan." 9 "Ach bhí áthas orm faoi bhreith do mhic Seth; ach tar éis tamaill bhig bhí brón mór orm faoi Éabha, mar is í mo dheirfiúr í. Óir nuair a chuir Dia codladh domhain ort, agus a tharraing sé amach as do thaobh í, thug sé amach mé léi freisin. Ach thóg sé í trína cur leatsa, agus í ag ísliú mé." 10 "Bhí áthas orm faoi mo dheirfiúr as í a bheith leat. Ach bhí gealltanas tugtha ag Dia dom roimhe sin, agus dúirt sé, 'Ná bíodh brón ort; nuair a rachaidh Ádhamh suas ar dhíon Uaimh na dTaisce, agus go mbeidh sé scartha óna bhean chéile Éabha, cuirfidh mé chuige thú, ceanglóidh tú leis i bpósadh, agus beirfidh tú cúigear clainne dó, mar a rug Éabha cúigear dó.'" 11 "Agus anois, féach! tá gealltanas Dé domsa comhlíonta; óir is é a chuir chugat mé don bhainis; mar má phósann tú mé, beidh clann níos fearr agus níos fearr agam duit ná clann Éabha." 12 "Ach fós, níl thú ach i do ógánach; ná críochnaigh d'óige sa saol seo i mbrón; ach caith laethanta d'óige i ngáirdeachas agus i bpléisiúr. Óir is gann do laethanta agus is mór do thriail. Bí láidir; críochnaigh do laethanta sa saol seo i lúcháir. Beidh áthas orm ionat, agus beidh tú ag lúcháir liom ar an mbealach seo, agus gan eagla." 13 “Éirigh suas, mar sin, agus comhlíon ordú do Dé,” ansin tharraing sí i ngar do Ádhamh, agus chuir sí a barróg air. 14 Ach nuair a chonaic Ádhamh go raibh sí chun é a shárú, ghuigh sé go fonnmhar chuig Dia é a shaoradh uaithi. 15 Ansin chuir Dia a Bhriathar chuig Ádhamh, ag rá, "A Ádhamh, is é an figiúr sin an té a gheall an Dia agus an tsólás duit; níl sé fabhrach i do leith; ach taispeánann sé é féin duit tráth amháin i bhfoirm mná; tráth eile, i gcosúlacht aingil; tráth eile, i gcosúlacht nathrach; agus tráth eile, i gcosúlacht dé; ach ní dhéanann sé sin ach chun d'anam a scrios. 16 "Anois, dá bhrí sin, a Ádhaimh, agus mé ag tuiscint do chroí, shaor mé thú go minic óna lámha; d’fhonn a thaispeáint duit gur Dia trócaireach mé; agus gur mian liom do leas, agus nach mian liom do scrios." CAIBIDIL 4 1 Ansin d’ordaigh Dia do Shátan é féin a thaispeáint d’Ádhamh go soiléir, ina chruth uafásach féin. 2 Ach nuair a chonaic Ádhamh é, tháinig eagla air, agus chrith sé nuair a chonaic sé é. 3 Agus dúirt Dia le hÁdhamh, “Féach ar an diabhal seo, agus ar a chuma uafásach, agus bíodh a fhios agat gurb é a
thug ort titim ó ghile go dorchadas, ó shíocháin agus ó scíth go saothar agus ó mhíshuaimhneas. 4 Agus féach, a Ádhaimh, airsan a dúirt faoi féin gur Dia é! An féidir le Dia a bheith dubh? An nglacfadh Dia foirm mná? An bhfuil aon duine níos láidre ná Dia? Agus an féidir é a shárú? 5 "Féach, mar sin, a Ádhaimh, agus féach air ceangailte i do láthair, san aer, gan a bheith in ann teitheadh! Dá bhrí sin, deirim leat, ná bíodh eagla ort roimhe; feasta tabhair aire duit féin, agus bí cúramach leis, cibé rud a dhéanfaidh sé duit." 6 Ansin thiomáin Dia Sátan ó láthair Ádhaimh, a neartaigh sé, agus a thug sólás dá chroí, ag rá leis, “Téigh síos go dtí Uaimh na dTaisce, agus ná scar tú féin ó Éabha; cuirfidh mé deireadh le gach fonn ainmhíoch ionat.” 7 Ón uair sin amach, d’imigh sé ó Ádhamh agus Éabha, agus bhain siad taitneamh as suaimhneas de réir ordú Dé. Ach níor dhein Dia a leithéid d’aon duine de shliocht Ádhaimh; ach d’Ádhamh agus Éabha amháin. 8 Ansin rinne Ádhamh adhradh i láthair an Tiarna, as é a shaoradh, agus as a phian a chur ar leataobh. Agus tháinig sé anuas ó bharr na huaimhe, agus chónaigh sé le hÉabha mar a bhí roimhe. 9 Chuir sé seo deireadh leis an daichead lá a raibh sé scartha ó Éabha. CAIBIDIL 5 1 Maidir le Seth, nuair a bhí sé seacht mbliana d'aois, bhí a fhios aige an mhaith agus an t-olc, agus bhí sé seasta ag troscadh agus ag guí, agus chaith sé a chuid oícheanta uile ag achainí ar Dhia le haghaidh trócaire agus maithiúnais. 2 Chomh maith leis sin, nuair a thug sé a ofráil suas gach lá, níos mó ná mar a dhéanadh a athair; óir bhí cuma dheas air, cosúil le haingeal Dé. Bhí croí maith aige freisin, agus choinnigh sé cáilíochtaí is fearr a anama: agus ar an gcúis sin thug sé a ofráil suas gach lá. 3 Agus bhí Dia sásta lena ofráil; ach bhí sé sásta lena íonacht freisin. Agus lean sé air ag déanamh toil Dé, agus toil a athar agus a mháthar, go dtí go raibh sé seacht mbliana d'aois. 4 Ina dhiaidh sin, agus é ag teacht anuas ón altóir, tar éis dó a ofráil a chríochnú, thaispeáin Sátan dó i riocht aingil álainn, lonrach le solas; agus bata solais ina láimh aige, agus crios solais timpeall air féin. 5 Chuir sé fáilte roimh Shéth le gáire álainn, agus thosaigh sé ag mealladh é le focail dheasa, ag rá leis, “A Shéth, cén fáth a bhfuil tú i do chónaí sa sliabh seo? Óir tá sé garbh, lán de chlocha agus de ghaineamh, agus de chrainn gan aon toradh maith orthu; fásach gan áitribh agus gan bailte; gan aon áit mhaith le cónaí ann. Ach teas, tuirse agus trioblóid atá ann ar fad.” 6 Dúirt sé freisin, "Ach maireann muid in áiteanna áille, i ndomhan eile seachas an talamh seo. Tá ár ndomhan geal agus tá ár riocht den scoth; tá ár mná níos deise ná aon cheann eile; agus ba mhaith liom go bpósfá, a Sheth, duine acu; mar feicim go bhfuil tú álainn le breathnú, agus sa tír seo níl aon bhean amháin atá maith go leor duit. Thairis sin, níl ach cúig anam i ngach duine a chónaíonn ar an domhan seo." 7 "Ach inár saol tá an-chuid fear agus cailíní ann, agus iad uile níos áille ná a chéile. Dá bhrí sin, ba mhaith liom tú a
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
bhogadh as seo, ionas go bhfeicfeá mo ghaolta agus go bpósfá cibé duine is mian leat." 8 "Fanfaidh tú liomsa ansin agus beidh tú i do shuaimhneas; líonfar thú le glóir agus le solas, mar atáimidne." 9 "Fanfaidh tú inár saol. agus gheobhaidh tú scíth ón saol seo agus óna thrua; ní bheidh tú lag ná tuirseach arís choíche; ní thabharfaidh tú suas ofráil choíche, ná ní iarrfaidh tú trócaire; óir ní dhéanfaidh tú peaca níos mó, ná ní ligfidh paisean duit tionchar a imirt." 10 "Agus má éisteann tú leis an méid a deirim, pósfaidh tú ceann de mo iníonacha; óir ní peaca é sin a dhéanamh linne; ní mheastar gur mian ainmhíoch é ach an oiread." 11 "Óir níl aon Dia againn inár saol; ach is déithe muid uile; is den solas muid uile, neamhaí, cumhachtach, láidir agus glórmhar." CAIBIDIL 6 1 Nuair a chuala Seth na focail seo, chuir sé iontas air, agus chlaon sé a chroí i dtreo chaint fhealltach Shátain, agus dúirt sé leis, "An ndúirt tú go bhfuil domhan eile cruthaithe ná seo; agus créatúir eile níos áille ná na créatúir atá ar an saol seo?" 2 Agus dúirt Sátan, “Sea; féach, chuala tú mé; ach molfaidh mé iad agus a mbealaí i do chloisteáil fós.” 3 Ach dúirt Seth leis, “Chuir do chuid cainte iontas orm; agus an cur síos álainn atá déanta agat air ar fad. 4 "Ach ní féidir liom dul leat inniu; ní go dtí go rachaidh mé chuig m'athair Ádhamh agus chuig mo mháthair Éabha, agus go n-inseoidh mé dóibh gach a ndúirt tú liom. Ansin má thugann siad cead dom dul leat, tiocfaidh mé." 5 Dúirt Seth arís, “Tá eagla orm aon rud a dhéanamh gan chead m’athar agus m’mháthar, ar eagla go ndéanfainn bás cosúil le mo dheartháir Cáin, agus cosúil le m’athair Ádhamh, a sháraigh aithne Dé. Ach féach, is eol duit an áit seo; tar agus buail liom anseo amárach.” 6 Nuair a chuala Sátan é seo, dúirt sé le Seth, “Mura ninseoidh tú do d’athair Ádhamh an rud a dúirt mé leat, ní ligfidh sé duit teacht liom. 7 Ach éist liom; ná habair le d’athair agus le d’mháthair cad a dúirt mé leat; ach tar liom inniu, chuig ár ndomhan; áit a bhfeicfidh tú rudaí áille agus a mbainfidh tú taitneamh asat féin ansin, agus a bheidh tú ag baint taitnimh as an lá seo i measc mo chlann, ag féachaint orthu agus ag baint do sháith de ghreann; agus ag déanamh níos mó lúcháire i gcónaí. Ansin tabharfaidh mé ar ais go dtí an áit seo thú amárach; ach más fearr leat fanacht liom, bíodh sé mar sin." 8 Ansin d’fhreagair Seth, “Tá spiorad m’athar agus mo mháthar crochta orm; agus má fholaíonn mé uathu lá éigin, gheobhaidh siad bás, agus measfaidh Dia mé ciontach as peaca ina gcoinne. 9 "Agus mura mbeadh a fhios acu gur tháinig mé go dtí an áit seo chun mo ofráil a thabhairt suas dó, ní scaradh siad uaim ar feadh uair an chloig; agus ní rachainn go dtí aon áit eile, mura gceadódh siad dom. Ach caitheann siad go hanchineálta liom, mar go dtagaim ar ais chucu go tapaidh." 10 Ansin dúirt Sátan leis, “Cad a tharlóidh duit má fholaíonn tú tú féin uathu oíche amháin, agus má fhilleann tú orthu ag breacadh an lae?” 11 Ach nuair a chonaic Seth an chaoi ar lean sé air ag caint, agus nach dtréigfeadh sé é, rith sé, agus chuaigh sé suas go
dtí an altóir, agus shín sé a lámha amach chuig Dia, agus d’iarr sé saoradh uaidh. 12 Ansin chuir Dia a Bhriathar uaidh, agus mhallaigh sé Sátan, a theith uaidh. 13 Ach maidir le Seth, chuaigh sé suas go dtí an altóir, ag rá seo ina chroí. “Is í an altóir áit na híobairtí, agus tá Dia ann; loiscfidh tine dhiaga í; mar sin ní bheidh Sátan in ann dochar a dhéanamh dom, agus ní thabharfaidh sé mé ar shiúl as sin.” 14 Ansin tháinig Seth anuas ón altóir agus chuaigh sé chuig a athair agus a mháthair, áit a raibh sé ar an mbealach, ag tnúth le guth a chloisteáil; óir bhí sé tamall caite. 15 Ansin thosaigh sé ag insint dóibh cad a tharla dó ó Shátan, i bhfoirm aingil. 16 Ach nuair a chuala Ádhamh a scéal, phóg sé a aghaidh, agus thug sé rabhadh dó i gcoinne an aingil sin, ag insint dó gurbh é Sátan a thaispeáin dó mar sin. Ansin thug Ádhamh Seth leis, agus chuaigh siad go dtí Uaimh na dTaisce, agus rinne siad áthas inti. 17 Ach ó an lá sin amach níor scar Ádhamh ná Éabha leis riamh, cibé áit a rachadh sé, bíodh sé ag lorg a ofrála nó ag lorg aon ní eile. 18 Tharla an comhartha seo do Shét nuair a bhí sé naoi mbliana d’aois. CAIBIDIL 7 1 Nuair a chonaic ár n-athair Ádhamh go raibh croí foirfe ag Seth, ba mhian leis pósadh; ar eagla go dtiocfadh an namhaid chuige arís agus go mbeadh an lámh in uachtar aige air. 2 Dúirt Ádhamh lena mhac Set, “Is mian liom, a mhic, go bpósfá do dheirfiúr Aklia, deirfiúr Áibil, ionas go mbeireadh sí clann duit, a líonfaidh an domhan, de réir ghealltanas Dé dúinn. 3 "Ná bíodh eagla ort, a mhic; níl aon náire ann. Is mian liom go bpósfá, ar eagla go mbuafaidh an namhaid ort." 4 Níor theastaigh ó Sheth pósadh, áfach; ach i ngéilleadh dá athair agus dá mháthair, níor dúirt sé focal. 5 Mar sin phós Ádhamh é le Aklia. Agus bhí sé cúig bliana déag d'aois. 6 Ach nuair a bhí sé fiche bliain d’aois, ghin sé mac, ar thug sé Enos air; agus ina dhiaidh sin ghin sé clann eile seachas é féin. 7 Ansin d’fhás Enos aníos, phós sé, agus ghin sé Cáinán. 8 D’fhás Cainan freisin aníos, phós sé, agus ghin Mahalaleel. 9 Rugadh na haithreacha sin le linn shaol Ádhaimh, agus bhí cónaí orthu cois Uaimh na dTaisce. 10 Ansin bhí laethanta Ádhaimh naoi gcéad tríocha bliain, agus laethanta Mhahalaleel céad. Ach nuair a d’fhás Mahalaleel suas, ba bhreá leis troscadh, paidreacha agus saothair chrua, go dtí gur tháinig deireadh laethanta ár nathar Ádhaimh. CAIBIDIL 8 1 Nuair a chonaic ár n-athair Ádhamh go raibh a dheireadh ag druidim, ghlaoigh sé ar a mhac Seth, a tháinig chuige in Uaimh na dTaisce, agus dúirt sé leis:-
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
2 "A Sheth, a mhic, tabhair chugam do chlann agus clann do chlann, ionas go ndoirtfidh mé mo bheannacht orthu sula bhfaighidh mé bás." 3 Nuair a chuala Seth na focail seo óna athair Ádhamh, d’imigh sé uaidh, agus shil sé deora ar a aghaidh, agus bhailigh sé a chlann agus clann a chlann le chéile, agus thug sé chuig a athair Ádhamh iad. 4 Ach nuair a chonaic ár n-athair Ádhamh iad ina thimpeall, ghuil sé nuair a bhí air a bheith scartha uathu. 5 Agus nuair a chonaic siad é ag gol, ghuil siad go léir le chéile, agus thit siad ar a aghaidh ag rá, “Conas a scarfar uainn thú, a athair? Agus conas a ghlacfaidh an talamh leat agus a cheiltfidh sé thú ónár súile?” Mar sin a chaoin siad go mór, agus i bhfocail chosúla. 6 Ansin bheannaigh ár n-athair Ádhamh iad uile, agus dúirt sé le Seth, tar éis dó iad a bheannú:7 "A Sheth, a mhic, tá a fhios agat an saol seo -- go bhfuil sé lán bróin agus tuirse; agus tá a fhios agat gach a tháinig orainn, ó na trialacha a rinneamar ann. Dá bhrí sin, ordaím duit anois sna focail seo: neamhchiontacht a choinneáil, a bheith íon agus cóir, agus muinín a bheith agat as Dia; agus gan brath ar chainteanna Shátain, ná ar na taibhsí ina dtaispeánfaidh sé é féin duit." 8 Ach coinnigh na haithne a thugaim duit inniu; ansin tabhair iad do do mhac Éanós; agus lig Éanós iad a thabhairt dá mhac Cáinán; agus Cáinán dá mhac Mahalaleel; ionas go mairfidh an t-aithne seo go daingean i measc do chlann uile. 9 "A Sheth, a mhic, a luaithe a bheidh mé marbh, tóg mo chorp agus measc é le mirr, aló agus cassia, agus fág mé anseo san Uaimh Taisce seo ina bhfuil na comharthaí seo go léir a thug Dia dúinn ón ngairdín." 10 "A mhic, tiocfaidh tuile feasta agus cuirfidh sí an iomarca brú ar gach créatúr, agus ní fhágfar ach ocht nanam as." 11 "Ach, a mhic, lig dóibh siúd a fhágfaidh sé as measc do chlann an uair sin, mo chorp a thabhairt leo amach as an uaimh seo; agus nuair a bheidh sé tugtha acu leo, lig don duine is sine ina measc a ordú dá chlann mo chorp a chur i long go dtí go mbeidh an tuile socraithe, agus go dtiocfaidh siad amach as an long." 12 Ansin tógfaidh siad mo chorp agus leagfaidh siad i lár na talún é, go gairid tar éis dóibh a bheith sábháilte ó uiscí na tuile. 13 "Óir is i lár na talún a leagfar mo chorp; tiocfaidh Dia as sin agus sábhálfaidh sé ár ngaolta uile." 14 "Ach anois, a Shét, a mhic, cuir tú féin i gceannas ar do phobal; tabhair aire dóibh agus déan faire orthu in eagla Dé; agus treoraigh iad ar an mbealach maith, ordaigh dóibh troscadh le Dia; agus cuir in iúl dóibh nach ceart dóibh éisteacht le Sátan, ar eagla go scriosfadh sé iad." 15 "Ansin, arís, scar do chlann agus clann do chlann ó chlann Cháin; ná lig dóibh meascadh leo sin choíche, ná bíodh teagmháil acu leo ina gcuid focal ná ina gcuid gníomhartha." 16 Ansin lig Ádhamh a bheannacht anuas ar Shét, agus ar a chlann, agus ar chlann a chlann uile. 17 Ansin chas sé ar a mhac Set, agus ar Éabha a bhean chéile, agus dúirt sé leo, “Coimeád an t-ór seo, an túis seo, agus an mirr seo, a thug Dia dúinn mar chomhartha; óir sna laethanta atá le teacht, beidh tuile ag cur thar maoil ar an gcruthú ar fad. Ach iad siúd a rachaidh isteach san áirc,
tabharfaidh siad leo an t-ór, an túis agus an mirr, mar aon le mo chorp; agus leagfaidh siad an t-ór, an túis agus an mirr, mar aon le mo chorp i lár na talún. 18 "Ansin, tar éis tamaill fhada, déanfar creach ar an gcathair ina bhfuil an t-ór, an túis agus an mirr le mo chorp. Ach nuair a chreachadh é, tógfar an t-ór, an túis agus an mirr leis an gcreach a choimeádtar; agus ní rachaidh aon cheann díobh amú go dtí go dtiocfaidh Briathar Dé, déanta daonna; nuair a ghlacfaidh ríthe iad, agus a thairgfidh siad dó, ór mar chomhartha gur Rí é; túis, mar chomhartha gur Dia neamh agus talamh é; agus mirr, mar chomhartha a pháis." 19 "Fuar freisin, mar chomhartha go bhfuil sé tar éis Sátan agus ár naimhde uile a shárú; túis mar chomhartha go néireoidh sé ó mhairbh, agus go n-ardófar é os cionn rudaí ar neamh agus rudaí ar talamh; agus mirr, mar chomhartha go n-ólfaidh sé gall searbh; agus go mbraithfidh sé pianta ifrinn ó Shátan." 20 "Agus anois, a Shét, a mhic, féach, nocht mé duit rúndiamhra ceilte, a nocht Dia dom. Coinnigh mo aithne, ar do shon féin, agus ar son do mhuintire," CAIBIDIL 9 1 Nuair a chríochnaigh Ádhamh a aithne do Shét, scaoileadh a ghéaga, chaill a lámha agus a chosa a chumhacht go léir, rinneadh balbh dá bhéal, agus stop a theanga ag labhairt ar fad. Dhún sé a shúile agus thug sé an deora uaidh. 2 Ach nuair a chonaic a chlann go raibh sé marbh, chaith siad iad féin air, fir agus mná, sean agus óg, ag gol. 3 Tharla bás Ádhaimh ag deireadh naoi gcéad tríocha bliain a mhair sé ar an talamh; ar an gcúigiú lá déag de Bharmúde, tar éis ríomh phointe na gréine, ag an naoú uair. 4 Ba é an Aoine é, an lá céanna ar cruthaíodh é, agus ar ar scíth a ligean; agus ba é an uair chéanna a fuair sé bás agus an uair a tháinig sé amach as an ngairdín. 5 Ansin chuir Seth faoi fhilleadh maith é, agus chuir sé balsam air le neart spíosraí milse, ó chrainn naofa agus ón Sliabh Naofa; agus leagadh a chorp ar an taobh thoir den uaimh, taobh na túise; agus chuir sé lampa lasrach os a chomhair. 6 Ansin sheas a chlann os a chomhair ag gol agus ag caoineadh air an oíche ar fad go breacadh an lae. 7 Ansin chuaigh Seth agus a mhac mór Enos, agus Cainan mac Enos, amach agus thug siad leo íobairtí maithe le tabhairt don Tiarna, agus tháinig siad chuig an altóir ar a d’ofráil Ádhamh bronntanais do Dhia, nuair a rinne sé íobairt. 8 Ach dúirt Éabha leo “Fan go dtí go n-iarrfaimid ar Dhia ar dtús glacadh lenár n-ofráil, agus anam Ádhaimh, a sheirbhíseach, a choinneáil aige, agus é a thabhairt suas chun sosa.” 9 Agus sheas siad uile suas agus rinne siad urnaí. CAIBIDIL 10 1 Agus nuair a bhí a n-urnaí críochnaithe acu, tháinig Briathar Dé agus thug sé sólás dóibh i dtaobh a n-athar Ádhaimh. 2 Ina dhiaidh sin, thug siad a mbronntanais dóibh féin agus dá n-athair.
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
3 Agus nuair a bhí a n-ofráil críochnaithe acu, tháinig Briathar Dé chuig Set, an duine ba shine ina measc, ag rá leis, “A Set, Set, Set, trí huaire. Mar a bhí mé le d’athair, mar sin a bheidh mé leatsa, go dtí go gcomhlíonfar an gealltanas a thug mé dó—d’athair ag rá, Seolfaidh mé mo Bhriathar agus sábhálfaidh mé thú féin agus do shliocht.” 4 Ach maidir le d’athair Ádhamh, coinnigh an aithne a thug sé duit; agus scar do shliocht ó shliocht Cháin do dhearthár." 5 Agus tharraing Dia a Bhriathar siar ó Shét. 6 Ansin tháinig Seth, Éabha agus a gclann anuas ón sliabh go dtí Uaimh na dTaisce. 7 Ach ba é Ádhamh an chéad duine a fuair bás i dtír Éidin, in Uaimh na dTaisce; óir níor fuair aon duine bás roimhe ach a mhac Ábal, a fuair bás maraithe. 8 Ansin d’éirigh clann Ádhaimh uile suas, agus ghuil siad thar a n-athair Ádhaimh, agus d’ofráil siad íobairtí dó, céad agus daichead lá. CAIBIDIL 11 1 Tar éis bhás Ádhaimh agus Éabha, scar Set a chlann agus clann a chlann ó chlann Cháin. Chuaigh Cáin agus a shliocht síos agus chónaigh siad siar, faoin áit inar mharaigh sé a dheartháir Ábel. 2 Ach chónaigh Seth agus a chlann ó thuaidh ar shliabh Uaimh na dTaisce, le bheith gar dá n-athair Ádhamh. 3 Agus sheas Seth an fear is sine, ard agus maith, le hanam breá agus intinn láidir, i gceannas ar a phobal; agus thug sé aire dóibh i neamhchiontacht, i n-aithrí agus i macántacht, agus níor lig sé d’aon duine acu dul síos chuig clann Cháin. 4 Ach mar gheall ar a n-íonacht féin, tugadh "Clann Dé" orthu, agus bhí siad in éineacht le Dia, in ionad na sluaite aingeal a thit; óir lean siad orthu ag moladh Dé, agus ag canadh sailm dó, ina n-uaimh - Uaimh na dTaisce. 5 Ansin sheas Seth os comhair chorp a athar Ádhaimh, agus a mháthar Éabha, agus ghuigh sé oíche agus lá, agus d’iarr sé trócaire air féin agus ar a chlann; agus nuair a bheadh deacracht éigin aige le leanbh, go dtabharfadh sé comhairle dó. 6 Ach níor thaitin obair thalmhaí le Seth ná a chlann, ach thug siad iad féin do rudaí neamhaí; óir ní raibh aon rud eile ina n-intinn ach moladh, dordghuaillíocht agus sailm do Dhia. 7 Dá bhrí sin, chloisidís guthanna na n-aingeal i gcónaí ag moladh agus ag glóiriú Dé; ón taobh istigh den ghairdín, nó nuair a chuir Dia iad ar thuras, nó nuair a bhíodar ag dul suas go neamh. 8 Óir chuala agus chonaic Seth agus a chlann na haingil sin, de bharr a n-íonachta féin. Ansin, arís, ní raibh an gairdín i bhfad os a gcionn, ach cúig bhabhta déag spioradálta amháin. 9 Anois is ionann cubhad spioradálta amháin agus trí chubhad duine, cúig chubhad is daichead san iomlán. 10 Bhí cónaí ar Seth agus a chlann ar an sliabh faoi bhun an ghairdín; níor chuir siad síol, agus níor bhain siad an fhómhar; níor oibrigh siad aon bhia don chorp, fiú cruithneacht; ach ofrálacha amháin. D'ith siad na torthaí agus na gcrann blasta a d'fhás ar an sliabh inar chónaigh siad. 11 Ansin, dhéanadh Set troscadh go minic gach daichead lá, mar a rinne a chlann ba shine freisin. Óir bhíodh boladh na
gcrann sa ghairdín ag muintir Set nuair a shéideadh an ghaoth sa treo sin. 12 Bhí siad sásta, neamhchiontach, gan eagla tobann, ní raibh éad, drochghníomh, fuath ina measc. Ní raibh paisean ainmhíoch ann; ní raibh focail ghránna ná mallacht ag teacht as béal ina measc; ná drochchomhairle ná calaois. Óir níor mhionnaigh fir an ama sin riamh, ach faoi chúinsí deacra, nuair a bhí ar dhaoine mionnú, mhionnaigh siad ar fhuil Ábail an fhíréan. 13 Ach chuir siad iallach ar a gclann agus ar a mná gach lá sa uaimh troscadh agus guí, agus adhradh a dhéanamh don Dia is Airde. Bheannaigh siad iad féin i gcorp a n-athar Ádhaimh, agus d’ung siad iad féin leis. 14 Agus rinne siad amhlaidh go dtí gur tháinig deireadh Shét i ngar. CAIBIDIL 12 1 Ansin ghlaoigh Set, an fíréan, ar a mhac Enos, agus ar Chéinán mac Enos, agus ar Mhahalaleel mac Chéinán, agus dúirt sé leo:— 2 "Ó tharla go bhfuil mo dheireadh ag druidim liom, ba mhaith liom díon a thógáil os cionn na haltóra chun bronntanais a ofráil." 3 D’éist siad lena ordú agus chuaigh siad amach, iad uile, idir shean agus óg, agus d’oibrigh siad go dian air, agus thóg siad díon álainn ar an altóir. 4 Agus ba é smaoineamh Shet agus é ag déanamh amhlaidh go dtiocfadh beannacht ar a chlann ar an sliabh; agus go dtabharfadh sé ofráil dóibh roimh a bhás. 5 Ansin nuair a bhí tógáil an dín críochnaithe, d’ordaigh sé dóibh íobairtí a dhéanamh. D’oibrigh siad go dícheallach orthu seo, agus thug siad chuig a n-athair Seth iad a ghlac leo agus a d’ofráil iad ar an altóir; agus d’iarr sé ar Dhia glacadh lena n-íobairtí, trócaire a dhéanamh ar anamacha a chlann, agus iad a choinneáil ó láimh Shátain. 6 Agus ghlac Dia lena ofráil, agus chuir sé a bheannacht air féin agus ar a chlann. Agus ansin thug Dia gealltanas do Shéth, ag rá, "Ag deireadh na gcúig lá go leith móra, a thug mé gealltanas duit féin agus do d'athair, cuirfidh mé mo Bhriathar chugam agus sábhálfaidh mé thú féin agus do shliocht." 7 Ansin bhuail Seth agus a chlann, agus clann a chlann, le chéile, agus tháinig siad anuas ón altóir, agus chuaigh siad go dtí Uaimh na dTaisce - áit ar ghuigh siad, agus ar bheannaigh siad iad féin i gcorp ár n-athar Ádhaimh, agus ar ung siad iad féin leis. 8 Ach d’fhan Seth i Uaimh na dTaisce ar feadh cúpla lá, agus ansin d’fhulaing sé—fulangais go dtí an bás. 9 Ansin tháinig Enos, a chéadghin mac, chuige, agus Cainán a mhac, agus Mahalalel mac Cainán, agus Iarád mac Mahalalel, agus Enoch mac Iarád, lena mná céile agus a gclann chun beannacht a fháil ó Shet. 10 Ansin ghuigh Set os a gcionn, agus bheannaigh sé iad, agus chuir sé a mhionn orthu trí fhuil Ábel an fhíréan, ag rá, “Impím oraibh, a chlann, gan ligean d’aon duine agaibh dul anuas ón Sliabh naofa agus íon seo. 11 Ná bíodh comhluadar agaibh le clann Cháin an dúnmharfóra agus an pheacaigh, a mharaigh a dheartháir; óir tá a fhios agaibh, a chlann, go dteithimid uaidh, agus óna pheaca uile lenár neart go léir, mar gur mharaigh sé a dheartháir Ábal."
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
12 Tar éis dó seo a rá, bheannaigh Seth Éanós, a chéadghin mac, agus d’ordaigh sé dó go rialta freastal in íonacht os comhair chorp ár n-athar Ádhaimh, ar feadh a shaoil; ansin, freisin, dul ó am go ham chuig an altóir a thóg Seth. Agus d’ordaigh sé dó a phobal a bheathú i bhfíréantacht, i mbreithiúnas agus in íonacht ar feadh a shaoil. 13 Ansin scaoileadh géaga Shét; chaill a lámha agus a chosa a chumhacht go léir; d’éirigh a bhéal balbh agus ní raibh sé in ann labhairt; agus thug sé an deora suas agus fuair sé bás an lá i ndiaidh a naoi gcéad agus a dó dhéag bliain; ar an seachtú lá is fiche den mhí Áibíb; agus Enoch fiche bliain d’aois ag an am sin. 14 Ansin chuir siad corp Shét go cúramach, agus chuir siad balsam air le spíosraí milse, agus chuir siad é i bPluais na dTaisce, ar thaobh deas chorp ár n-athar Ádhaimh, agus chaoin siad é ar feadh daichead lá. Thairg siad bronntanais dó, mar a rinne siad dár n-athair Ádhaimh. 15 Tar éis bhás Sheth, d’éirigh Enos i gceannas ar a mhuintir, a chothaigh sé i bhfíréantacht agus i mbreithiúnas, mar a d’ordaigh a athair dó. 16 Ach faoin am a raibh ocht gcéad is fiche bliain d'aois ag Enos, bhí sliocht mór ag Cain; óir phós siad go minic, agus iad tugtha do na mianta ainmhithe; go dtí gur líonadh an talamh faoi bhun an tsléibhe leo. CAIBIDIL 13 1 Sna laethanta sin bhí Lámach an dall ina chónaí, duine de chlann Cháin. Bhí mac aige darbh ainm Atun, agus bhí go leor eallaigh ag an mbeirt acu. 2 Ach bhíodh sé de nós ag Lamech iad a chur ag beathú le haoire óg, a dhéanfadh aire dóibh; agus nuair a thiocfadh sé abhaile tráthnóna, ghuil sé os comhair a sheanathar, agus os comhair a athar Atun agus a mháthar Hazina, agus dúirt sé leo, "Maidir liomsa, ní féidir liom na beithigh sin a bheathú liom féin, ar eagla go ngoidfeadh duine cuid acu uaim, nó go maródh sé mé ar a son." Óir i measc chlann Cháin, bhí go leor robála, dúnmharaithe agus peaca. 3 Ansin ghabh Lámach trua dó, agus dúirt sé, “Go deimhin, nuair a bheadh sé ina aonar, d’fhéadfadh fir na háite seo é a shárú.” 4 D’éirigh Láiméch, agus thóg sé bogha a choinnigh sé ó bhí sé ina óige sular tháinig dall air, agus thóg sé saigheada móra, agus clocha míne, agus slabhra a bhí aige, agus chuaigh sé amach sa pháirc leis an aoire óg, agus shuigh sé é féin taobh thiar den eallach; agus an t-aoire óg ag faire ar an eallach. Mar sin a rinne Láiméch ar feadh go leor laethanta. 5 Idir an dá linn, ó chaith Dia uaidh é, agus ó mhallaigh sé crith agus uafás air, ní raibh sé in ann socrú síos ná suaimhneas a fháil in aon áit amháin; ach d’imigh sé ó áit go háit. 6 Agus é ag fánaíocht, tháinig sé chuig mná céile Lámhic, agus d’fhiafraigh sé díobh faoi. Dúirt siad leis, “Tá sé sa pháirc leis an eallach.” 7 Ansin chuaigh Cáin á lorg; agus nuair a tháinig sé isteach sa pháirc, chuala an t-aoire óg an torann a rinne sé, agus an eallach ag teacht le chéile roimhe. 8 Ansin dúirt sé le Lámhic, “A thiarna, an beithíoch fhiáin nó robálaí é sin?” 9 Agus dúirt Lámheic leis, “Tabhair le fios dom cén treo a fhéachann sé, nuair a thiocfaidh sé aníos.”
10 Ansin lúb Lámhaic a bhogha, chuir saighead air, agus chuir sé cloch sa slabhra, agus nuair a tháinig Cáin amach ón tír mhór, dúirt an t-aoire le Lámhaic, “Lámhaigh, féach, tá sé ag teacht.” 11 Ansin scaoil Lámhech saighead ar Cháin agus bhuail sé ina thaobh é. Agus bhuail Lámhech é le cloch as a slabhra, a thit ar a aghaidh, agus a bhain amach a dhá shúil; ansin thit Cáin láithreach agus fuair sé bás. 12 Ansin tháinig Lámhic agus an t-aoire óg suas chuige, agus fuair siad ina luí ar an talamh é. Agus dúirt an t-aoire óg leis, “Is é Cáin ár seanathair é, a mharaigh tú, a thiarna!” 13 Ansin bhí brón ar Lamech faoi, agus le searbhas a bhróin, bhuail sé a lámha le chéile, agus bhuail sé ceann an óig le a bhos cothrom, a thit amhail is dá mba marbh é; ach cheap Lamech gur cleas a bhí ann; mar sin thóg sé cloch agus bhuail sé é, agus bhris sé a cheann go dtí gur fuair sé bás. CAIBIDIL 14 1 Nuair a bhí Enos naoi gcéad bliain d'aois, bhailigh clann Set agus Cháinín uile, agus a chéadghin, lena mná céile agus lena gclann, timpeall air, ag iarraidh beannacht uaidh. 2 Ansin ghuigh sé os a gcionn agus bheannaigh sé iad, agus chuir sé a mhionn orthu i ngeall ar fhuil Ábail an fhíréan ag rá leo, “Ná lig d’aon duine dár gclann dul anuas ón Sliabh Naofa seo, agus ná déanaidís comhluadar le clann Cháin an dúnmharfóra.” 3 Ansin ghlaoigh Enos ar a mhac Cainan agus dúirt leis, “Féach, a mhic, agus socraigh do chroí ar do phobal, agus bunaigh iad i bhfíréantacht agus i neamhchiontacht; agus seas ag freastal os comhair chorp ár n-athar Ádhaimh, uile laethanta do shaoil.” 4 Ina dhiaidh sin chuaigh Enos i dtost, naoi gcéad ochtó cúig bliana d'aois; agus chuir Cainan faoi chois é, agus chuir sé i bPluais na dTaisce é ar thaobh clé a athar Ádhaimh; agus rinne sé ofrálacha dó, de réir nós a shinsear. CAIBIDIL 15 1 Tar éis bhás Enos, sheas Cainan i gceannas ar a phobal i bhfíréantacht agus i neamhchiontacht, mar a d’ordaigh a athair dó; lean sé air ag fónamh os comhair chorp Ádhaimh, taobh istigh d’Uaimh na dTaisce. 2 Ansin nuair a bhí naoi gcéad agus deich mbliana beo aige, tháinig fulaingt agus crá croí air. Agus nuair a bhí sé ar tí dul i dtost, tháinig na haithreacha uile chuige, lena mná céile agus lena gclann, agus bheannaigh sé iad, agus chuir sé mionn orthu i bhfuil Ábel an fhíréan, ag rá leo, “Ná lig d’aon duine agaibh dul anuas ón Sliabh Naofa seo; agus ná déanaigí comhluadar le clann Cháin an dúnmharfóra.” 3 Fuair Mahalalel, a chéadghin mac, an t-ordú seo óna athair, a bheannaigh é agus a fuair bás. 4 Ansin chuir Mahalaleel é le spíosraí milse agus chuir sé i gcré é i bPluais na dTaisce, lena shinsear; agus d’ofráil siad íobairtí dó, de réir nós a sinsear. CAIBIDIL 16 1 Ansin sheas Mahalaleel os cionn a mhuintire, agus chothaigh sé iad i bhfíréantacht agus i neamhchiontacht,
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
agus d’fhéach sé orthu le feiceáil nach raibh aon chaidreamh acu le clann Cháin. 2 Lean sé air ag guí agus ag freastal os comhair chorp ár nathar Ádhaimh, ag iarraidh trócaire Dé air féin agus ar a mhuintir; go dtí go raibh sé ocht gcéad seachtó bliain d'aois nuair a thit tinneas air. 3 Ansin bhailigh a chlann uile chuige, le bualadh leis, agus le beannacht a iarraidh orthu uile, sular fhág sé an saol seo. 4 Ansin d’éirigh Mahalalel agus shuigh sé ar a leaba, a dheora ag sileadh síos a aghaidh, agus ghlaoigh sé ar a mhac ba shine Iarád, a tháinig chuige. 5 Phóg sé a aghaidh ansin agus dúirt leis, “A Iarád, a mhic, cuirim mionn ort os a chomhair a rinne neamh agus talamh, faire a choinneáil ar do phobal, agus iad a bheathú i bhfíréantacht agus i neamhchiontacht; agus gan ligean d’aon duine acu dul anuas ón Sliabh Naofa seo go clann Cháin, ar eagla go rachadh sé amú leo. 6 "Éist, a mhic, feasta tiocfaidh scrios mór ar an talamh seo mar gheall orthu; beidh fearg ar Dhia leis an domhan, agus scriosfaidh sé iad le huiscí." 7 "Ach tá a fhios agam freisin nach n-éistfidh do chlann leat, agus go rachaidh siad anuas ón sliabh seo agus go mbeidh caidreamh acu le clann Cháin, agus go rachaidh siad féin amú leo." 8 "A mhic! múin dóibh, agus tabhair aire dóibh, ionas nach mbeidh aon chiontacht ort mar gheall orthu." 9 Dúirt Mahalaleel freisin lena mhac Iarád, “Nuair a gheobhaidh mé bás, balsamaigh mo chorp agus cuir i leataobh é i bPluais na dTaisce, in aice le coirp m’athar; ansin seas in aice le mo chorp agus guigh le Dia; agus tabhair aire dóibh, agus comhlíon do mhinistreacht os a gcomhair, go dtí go dtéann tú féin i suaimhneas.” 10 Ansin bheannaigh Mahalaleel a chlann uile; agus ansin luigh sé síos ar a leaba, agus chuaigh sé i suaimhneas cosúil lena shinsear. 11 Ach nuair a chonaic Iaréd go raibh a athair Mahalalel marbh, ghuil sé agus bhrón sé, agus thug sé barróg agus phóg sé a lámha agus a chosa; agus rinne a chlann uile amhlaidh. 12 Agus chuir a chlann balsamú air go cúramach, agus leag siad é le hais choirp a athar. Ansin d’éirigh siad, agus chaoin siad é daichead lá. CAIBIDIL 17 1 Ansin choinnigh Iarád aithne a athar, agus d’éirigh sé mar leon os cionn a mhuintire. Chothaigh sé iad i bhfíréantacht agus i neamhchiontacht, agus d’ordaigh sé dóibh gan aon rud a dhéanamh gan a chomhairle. Óir bhí eagla air fúthu, ar eagla go rachaidís chuig clann Cháin. 2 Cén fáth ar thug sé orduithe dóibh arís agus arís eile; agus lean sé air ag déanamh amhlaidh go dtí deireadh an ceithre chéad ochtó cúigiú bliain dá shaol. 3 Ag deireadh na mblianta sin, tháinig an comhartha seo chuige. Agus Iéarad ina sheasamh cosúil le leon os comhair chorp a shinsear, ag guí agus ag tabhairt rabhaidh dá mhuintir, bhí éad ar Shátan leis, agus chruthaigh sé taibhse álainn, mar ní ligfeadh Iéarad dá chlann aon rud a dhéanamh gan a chomhairle. 4 Ansin, tháinig Sátan chuige in éineacht le tríocha fear dá shluaite, i riocht fear deas; Sátan féin an duine ba shine agus ba airde ina measc, agus féasóg bhreá air.
5 Sheas siad ag béal na huaimhe agus ghlaoigh siad ar Iáred as an uaimh. 6 Tháinig sé amach chucu agus fuair sé iad cosúil le fir bhreátha, lán de sholas agus de mhór-áilleacht. Chuir a náilleacht agus a gcuma iontas air; agus smaoinigh sé leis féin an raibh siad de chlann Cháin. 7 Dúirt sé ina chroí freisin, “Ós rud é nach féidir le clann Cháin teacht suas go barr an tsléibhe seo, agus nach bhfuil aon duine acu chomh hálainn agus atá siad seo; agus i measc na bhfear seo níl aon duine de mo ghaolta - is strainséirí iad.” 8 Ansin bheannaigh Iarád agus a chéile, agus dúirt sé leis an duine ba shine acu, “A athair, mínigh dom an t-iontas atá ionat, agus inis dom cé hiad seo atá leat; óir is cosúil le fir aisteacha iad i mo thuairimse.” 9 Ansin thosaigh an seanóir ag caoineadh, agus ghuil an chuid eile leis; agus dúirt sé le Iarád: “Is mise Ádhamh a chruthaigh Dia ar dtús; agus seo é Ábal mo mhac, a mharaigh a dheartháir Cáin, a chuir Sátan ina chroí chun é a mharú. 10 "Seo mo mhac Set, mar sin, a d'iarr mé ar an Tiarna, a thug dom é, chun sólás a thabhairt dom in ionad Ábel." 11 "Mar sin, is é seo mo mhac Éanós mac Shét, agus is é an duine eile Cáinán mac Éanós, agus is é an duine eile Mahalaleel mac Cáinán, d'athair." 12 Ach d’fhan Iárad ag déanamh iontais faoina gcuma, agus faoin gcaoi ar chaint an tseandóra leis. 13 Ansin dúirt an seanóir leis, “Ná bíodh iontas ort, a mhic; tá cónaí orainn sa talamh ó thuaidh ón ngairdín, a chruthaigh Dia roimh an domhan. Ní ligfeadh sé dúinn maireachtáil ann, ach chuir sé sinn istigh sa ghairdín, faoina bhfuil sibh anois ina gcónaí. 14 "Ach tar éis dom an peaca sin a dhéanamh, thug Sé mé amach as, agus fágadh mé i mo chónaí sa uaimh seo; tháinig trioblóidí móra agus géara orm; agus nuair a bhí mo bhás ag druidim, d'ordaigh mé do mo mhac Seth aire mhaith a thabhairt dá mhuintir; agus is é seo mo ordú le tabhairt ó dhuine go duine, go dtí deireadh na nglún atá le teacht." 15 "Ach, a Iaréad, a mhic, tá cónaí orainn i réigiúin áille, agus tusa anseo i nguais, mar a dúirt d'athair Mahalaleel liom; ag rá liom go dtiocfaidh tuile mhór agus go mbacfaidh sí an domhan ar fad." 16 "Dá bhrí sin, a mhic, agus eagla orm ar bhur son, d’éirigh mé agus thug mé mo chlann liom, agus tháinig mé anseo chun cuairt a thabhairt ort féin agus ar do chlann; ach fuair mé thú i do sheasamh sa uaimh seo ag gol, agus do chlann scaipthe timpeall an tsléibhe seo, sa teas agus sa chruachás." 17 "Ach, a mhic, agus muid ag dul amú agus ag teacht chomh fada seo, fuair muid fir eile faoin sliabh seo; a chónaíonn i dtír álainn, lán de chrainn agus de thorthaí, agus de gach sórt glasraí; tá sé cosúil le gairdín; ionas nuair a fuair muid iad cheapamar gur sibhse a bhí iontu; go dtí gur inis d'athair Mahalaleel dom nach raibh siad den sórt sin." 18 "Anois, dá bhrí sin, a mhic, éist le mo chomhairle, agus téigh síos chucu, tusa agus do chlann. Gheobhaidh sibh scíth ón bpian seo go léir ina bhfuil sibh. Ach mura dtéann tú síos chucu, éirigh, tabhair do chlann linn, agus tar linn chuig ár ngairdín; mairfidh sibh inár dtír álainn, agus
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
gheobhaidh sibh scíth ón trioblóid seo go léir, atá á hiompar agaibh anois, tusa agus do chlann." 19 Ach nuair a chuala Iarád an chaint seo ón seanóir, chuir sé iontas air féin; agus chuaigh sé anonn is anall, ach ag an nóiméad sin ní bhfuair sé aon duine dá chlann. 20 Ansin d’fhreagair sé agus dúirt leis an seanóir, “Cén fáth a bhfuil tú i bhfolach go dtí an lá inniu?” 21 Agus d’fhreagair an seanóir, “Mura mbeadh d’athair tar éis é a insint dúinn, ní bheadh a fhios againn é.” 22 Ansin chreid Iárad gur fíor a chuid focal. 23 Mar sin dúirt an seanóir sin le Iaréad, “Cén fáth ar chas tú timpeall, a dhuine uasail?” Agus dúirt sé, “Bhí mé ag lorg duine de mo chlann, le hinsint dó faoi mo dhul leat, agus faoina dteacht anuas chuig na daoine a raibh tú ag caint liom fúthu.” 24 Nuair a chuala an seanóir rún Iaréid, dúirt sé leis, “Lig don rún sin faoi láthair, agus tar linn; feicfidh tú ár dtír; má thaitníonn an talamh ina gcónaímid leat, fillfimid anseo agus tabharfaimid do theaghlach linn. Ach mura dtaitníonn ár dtír leat, fillfidh tú ar ais chuig do áit féin.” 25 Agus d’áitigh an seanóir ar Iared imeacht sula dtiocfadh ceann dá chlann chun comhairle eile a thabhairt dó. 26 Ansin tháinig Iarád amach as an uaimh agus chuaigh sé leo, agus ina measc. Agus thug siad sólás dó, go dtí gur shroich siad barr sliabh mhic Cháin. 27 Ansin dúirt an seanóir le duine dá chompánaigh, “Tá rud éigin dearmadta againn ag béal na huaimhe, agus sin an t-éadach roghnaithe a thugamar linn chun Jared a chur air.” 28 Dúirt sé ansin le duine acu, “Téigh ar ais, tusa, duine éigin; agus fanfaimid leat anseo, go dtí go dtiocfaidh tú ar ais. Ansin cuirfimid éadaí ar Iarád agus beidh sé cosúil linne, maith, dathúil, agus oiriúnach le teacht linn isteach inár dtír.” 29 Ansin chuaigh an ceann sin ar ais. 30 Ach nuair a bhí sé achar gearr uaidh, ghlaoigh an seanóir air agus dúirt leis, “Fan go dtí go dtiocfaidh mé aníos agus go labhróidh mé leat.” 31 Ansin sheas sé ina sheasamh, agus chuaigh an seanóir suas chuige agus dúirt leis, “Rud amháin a d’fhágamar i ndearmad ag an uaimh, is é seo é - an lampa a dhóitear istigh inti a mhúchadh, os cionn na gcorp atá inti. Ansin tar ar ais chugainn, go tapaidh.” 32 D’imigh an duine sin, agus tháinig an seanóir ar ais chuig a chomrádaithe agus chuig Iaréad. Agus tháinig siad anuas ón sliabh, agus Iaréad leo; agus d’fhan siad ag tobar uisce, in aice le tithe chlann Cháin, agus d’fhan siad lena gcomrádaí go dtí gur thug sé an t-éadach do Iaréad. 33 Ansin, an té a chuaigh ar ais go dtí an uaimh, mhúch sé an lampa, agus tháinig sé chucu agus thug sé taibhse leis agus thaispeáin sé dóibh é. Agus nuair a chonaic Jared é, chuir sé iontas air faoina áilleacht agus a ghrásta, agus rinne sé áthas ina chroí ag creidiúint gur fíor é ar fad. 34 Ach agus iad ag fanacht ann, chuaigh triúr acu isteach i dtithe mhic Cháin, agus dúirt siad leo, “Tabhair bia dúinn inniu ag an tobar uisce, le go n-íosfaimid féin agus dár gcomrádaithe.” 35 Ach nuair a chonaic mic Cháin iad, chuir siad iontas orthu agus cheap siad: “Is áille iad seo le breathnú orthu, agus ní fhacamar a leithéid riamh cheana.” Mar sin d’éirigh siad agus tháinig siad leo go dtí an tobar uisce, chun a gcomrádaithe a fheiceáil.
36 Fuair siad chomh hálainn sin iad gur ghlaodh siad os ard faoina n-áiteanna ag iarraidh ar dhaoine eile teacht le chéile agus breathnú ar na créatúir áille seo. Ansin bhailigh fir agus mná timpeall orthu. 37 Ansin dúirt an seanóir leo, “Is strainséirí muid in bhur dtír, tabhair bia agus deoch blasta dúinn, sibhse agus bhur mná, le go n-éireoidh libh.” 38 Nuair a chuala na fir sin na focail seo ón seanóir, thug gach mac de chuid Cháin a bhean chéile leo, agus thug mac eile a iníon leo, agus mar sin tháinig go leor ban chucu; gach duine acu ag labhairt le Iarád ar a shon féin nó ar son a mhná céile; iad uile mar a chéile. 39 Ach nuair a chonaic Iaréd a ndearna siad, scaoil a anam féin uathu; níor bhlais sé a gcuid bia ná a gcuid deoch. 40 Chonaic an seanóir leid agus é ag scaradh uathu, agus dúirt sé leis, "Ná bíodh brón ort; is mise an seanóir mór, mar a fheicfidh tú mé ag déanamh, déan mar an gcéanna leatsa." 41 Ansin leath sé a lámha amach agus rug sé ar cheann de na mná, agus rinne cúigear dá chompánaigh an rud céanna os comhair Iaréd, ionas go ndéanfadh sé mar a rinne siad. 42 Ach nuair a chonaic Iarád iad ag déanamh masla, ghuil sé agus dúirt sé ina intinn, Ní dhearna m’aithreacha a leithéid riamh. 43 Ansin leath sé a lámha amach agus ghuigh sé le croí díograiseach, agus le go leor gol, agus d’impigh sé ar Dhia é a shaoradh óna lámha. 44 Chomh luath agus a thosaigh Iárad ag guí nár theith an seanóir lena chomrádaithe; óir ní fhéadfaidís fanacht in áit urnaí. 45 Ansin chas Iarád timpeall ach ní raibh sé in ann iad a fheiceáil, ach fuair sé é féin ina sheasamh i measc chlann Cháin. 46 Ansin ghuil sé agus dúirt sé, “A Dhia, ná scrios mé leis an sliocht seo, a thug m’aithreacha rabhadh dom fúthu; óir anois, a Thiarna Dia, shíl mé gurbh iad m’aithreacha iad siúd a tháinig chun solais dom; ach fuair mé amach gur deamhain iad, a mheall mé leis an taibhse álainn seo, go dtí gur chreid mé iad. 47 "Ach anois iarraim ort, a Dhia, mé a shaoradh ón slua seo, ina bhfuilim i mo chónaí anois, mar a shaor tú mé ó na deamhain sin. Seol d'aingeal chun mé a tharraingt amach as a measc; óir níl an chumhacht agam féin éalú uathu." 48 Nuair a bhí paidir Iarád críochnaithe aige, chuir Dia a aingeal ina measc, a rug Iarád agus a chuir ar an sliabh é, agus a thaispeáin an bealach dó, a thug comhairle dó, agus ansin d’imigh uaidh. CAIBIDIL 18 1 Bhíodh clann Iaréid ag tabhairt cuairte air uair i ndiaidh uaire, chun a bheannacht a fháil agus chun a chomhairle a iarraidh ar gach rud a rinne siad; agus nuair a bhíodh obair le déanamh aige, rinne siad dó í. 2 Ach an uair seo nuair a chuaigh siad isteach san uaimh ní bhfuair siad Iaréad, ach fuair siad an lampa múchta, agus coirp na n-aithreacha caite thart, agus guthanna ag teacht uathu trí chumhacht Dé, ag rá, "Mheall Sátan ár mac i dtaibhse, ag iarraidh é a scrios, mar a scrios sé ár mac Cáin." 3 Dúirt siad freisin, “A Thiarna Dia neimhe agus talún, saor ár mac ó láimh Shátain, a rinne taibhse mhór
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
bhréagach os a chomhair,” Labhair siad freisin faoi nithe eile, trí chumhacht Dé. 4 Ach nuair a chuala clann Iaréid na guthanna seo, tháinig eagla orthu, agus sheas siad ag gol a n-athar; óir ní raibh a fhios acu cad a tharla dó. 5 Agus chaoin siad air an lá sin go dtí luí na gréine. 6 Ansin tháinig Iáred agus aghaidh bhrónach air, trua in intinn agus i gcorp, agus brónach mar gheall ar a bheith scartha ó choirp a shinsear. 7 Ach agus é ag druidim leis an uaimh, chonaic a chlann é, agus rith siad go dtí an uaimh, agus chroch siad ar a mhuineál, ag gol, agus ag rá leis, "A athair, cá raibh tú, agus cén fáth ar fhág tú sinn, mar nár ghnách leat a dhéanamh?" Agus arís, "A athair, nuair a d'imigh tú, chuaigh an lampa os cionn choirp ár n-aithreacha amach, caitheadh na coirp thart, agus tháinig guthanna uathu." 8 Nuair a chuala Iárad seo, ghabh brón air agus chuaigh sé isteach sa uaimh; agus fuair sé na coirp scaipthe thart, an lampa múchta, agus na haithreacha féin ag guí ar a shaoradh ó láimh Shátain. 9 Ansin thit Iárad ar na coirp agus chuir a mbarróg orthu, agus dúirt sé, “A shinsear, trí bhur n-idirghuí, lig do Dhia mé a shaoradh ó láimh Shátain! Agus impím oraibh go niarrfadh Dia orm a choinneáil agus fanacht uaidh go dtí lá mo bháis.” 10 Ansin stad na guthanna go léir ach amháin guth ár nathar Ádhaimh, a labhair le Jared trí chumhacht Dé, díreach mar a labhródh duine lena chomhghleacaí, ag rá, "A Jared, a mhic, tabhair bronntanais do Dhia as ucht tú a shaoradh ó láimh Shátain; agus nuair a thabharfaidh tú na hofrálacha sin, bíodh sé amhlaidh go n-ofrálfaidh tú iad ar an altóir ar a ndearna mé hofráil. Ansin freisin, bí cúramach le Sátan; óir mheall sé mé go minic lena thaibhsí, ag iarraidh mé a scrios, ach shaor Dia mé as a láimh." 11 "Ordaigh do do phobal a bheith ar a n-aire ina choinne; agus ná scoir choíche de bheith ag ofráil bronntanais do Dhia." 12 Ansin tháinig tost ar ghlór Ádhaimh freisin; agus chuir Iarad agus a chlann iontas air seo. Ansin leag siad na coirp mar a bhí siad ar dtús; agus sheas Iarad agus a chlann ag guí an oíche sin ar fad, go dtí breacadh an lae. 13 Ansin rinne Iarád ofráil agus d’ofráil sé ar an altóir í, mar a d’ordaigh Ádhamh dó. Agus é ag dul suas go dtí an altóir, ghuigh sé chun Dé trócaire agus maithiúnas a pheaca, i dtaobh an lampa a mhúchadh. 14 Ansin thaispeáin Dia do Iéarad ar an altóir agus bheannaigh sé é féin agus a chlann, agus ghlac sé lena nofrálacha; agus d’ordaigh sé do Iéarad cuid den tine naofa ón altóir a thógáil, agus leis an lampa a lasadh a shoilse corp Ádhaimh. CAIBIDIL 19 1 Ansin nocht Dia dó arís an gealltanas a thug sé d’Ádhamh; mhínigh sé na 5500 bliain dó, agus nocht sé dó rúndiamhair a theachta ar an talamh. 2 Agus dúirt Dia le Iaréad, “Maidir leis an tine sin a thóg tú ón altóir chun an lampa a lasadh leis, fanfaidh sí leat chun solas a thabhairt do na coirp; agus ná lig di teacht amach as an uaimh go dtí go dtiocfaidh corp Ádhaimh amach aisti. 3 Ach, a Iaréd, tabhair aire don tine, go ndófaidh sí go geal sa lampa; ná téigh amach as an uaimh arís, go dtí go
bhfaighidh tú ordú trí fhís, agus ní i dtaibhse, nuair a fheicfidh tú í. 4 "Ansin tabhair ordú arís do do mhuintir gan caidreamh a bheith acu le clann Cháin, agus gan a mbealaí a fhoghlaim; óir is mise Dia nach bhfuil grá aige do fhuath ná do ghníomhartha éagóra." 5 Thug Dia go leor aitheanta eile do Iarád freisin, agus bheannaigh sé é. Agus ansin tharraing sé a Bhriathar siar uaidh. 6 Ansin tháinig Iarád i ngar dó lena chlann, thug sé tine leis, agus tháinig sé anuas go dtí an uaimh, agus las sé an lampa os comhair chorp Ádhaimh; agus thug sé aithne dá phobal mar a dúirt Dia leis a dhéanamh. 7 Tharla an comhartha seo do Iarád ag deireadh a cheithre chéad caoga bliain; mar a tharla go leor míorúiltí eile, ní dhéanaimid taifeadadh orthu. Ach ní dhéanaimid taifeadadh ach ar an gceann seo ar mhaithe le giorracht, agus chun gan ár scéal a fhadú. 8 Agus lean Iarád air ag múineadh a chlann ar feadh ochtó bliain; ach ina dhiaidh sin thosaigh siad ag sárú na n-aithne a thug sé dóibh, agus ag déanamh go leor rudaí gan a chomhairle. Thosaigh siad ag dul anuas ón Sliabh Naofa duine i ndiaidh a chéile, agus ag meascadh le clann Cháin, i gcomhaltachtaí salacha. 9 Anois, an chúis ar chuaigh clann Iaréid síos an Sliabh Naofa, seo é, a nochtfaimid daoibh anois. CAIBIDIL 20 1 Tar éis do Cháin dul síos go dtí tír na cré dorcha, agus a chlann a bheith iomadúil ann, bhí duine acu, Genún mac Lámheach an daill a bhí mar ainm air, a mharaigh Cáin. 2 Ach maidir leis an Genun seo, tháinig Sátan isteach ann ina óige; agus rinne sé trumpaí agus adharca éagsúla, agus uirlisí téad, ciombail agus sailtéirí, agus cláirsí agus cláirsí, agus feadóga; agus sheinn sé orthu i gcónaí agus ag gach uair. 3 Agus nuair a sheinn sé orthu, tháinig Sátan isteach iontu, ionas gur chualathas fuaimeanna áille agus binne as a measc, a chuir iontas ar an gcroí. 4 Ansin bhailigh sé sluaite ar sluaite le himirt orthu; agus nuair a sheinn siad, thaitin sé le clann Cháin, a las iad féin le peaca eatarthu féin, agus a dhóigh mar le tine; agus Sátan ag lasadh a gcroíthe, a chéile, agus ag méadú an dúil ina measc. 5 Mhúin Sátan do Genun deoch láidir a thabhairt amach as an mbaile freisin; agus bhíodh an Genun seo ag tabhairt sluaite le chéile i dtithe óil; agus thug sé gach sórt torthaí agus bláthanna ina lámha; agus d’ól siad le chéile. 6 Mar sin mhéadaigh an Genun seo peaca go mór; ghníomhaigh sé le bród freisin, agus mhúin sé do chlann Cháin gach cineál olc is gránna a dhéanamh, nárbh eol dóibh; agus chuir sé i mbun gníomhartha iomadúla iad nárbh eol dóibh roimhe sin. 7 Ansin nuair a chonaic Sátan gur ghéill siad do Genun agus gur éist siad leis i ngach a ndúirt sé leo, rinne sé áthas mór air, agus mhéadaigh sé tuiscint Genun, go dtí gur ghlac sé iarann agus gur rinne sé airm chogaidh leis. 8 Ansin nuair a bhí siad ar meisce, mhéadaigh an fuath agus an dúnmharú ina measc; bhain fear amháin foréigean as fear eile chun olc a mhúineadh dó, ag tabhairt a chlann uaidh agus ag truailliú iad os a chomhair.
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
9 Agus nuair a chonaic fir go raibh siad buailte, agus daoine eile nár cuireadh faoi chois, tháinig siadsan a raibh buailte chuig Genún, ghlac siad tearmann leis, agus rinne sé a chomhghuaillithe díobh. 10 Ansin mhéadaigh an peaca ina measc go mór; go dtí gur phós fear a dheirfiúr féin, nó a iníon, nó a mháthair, agus daoine eile; nó iníon deirfiúr a athar, ionas nach raibh aon idirdhealú gaolmhaireachta ann a thuilleadh, agus nach raibh a fhios acu a thuilleadh cad is cion ann; ach rinne siad go holc, agus thruaillíodh an talamh le peaca, agus chuir siad fearg ar Dhia an Bhreithimh, a chruthaigh iad. 11 Ach bhailigh Genun sluaite ar sluaite le chéile, a sheinn ar chorn agus ar na huirlisí eile go léir a luadh cheana, ag bun an tSléibhe Naofa; agus rinne siad amhlaidh d’fhonn go gcloisfeadh clann Shét a bhí ar an tSléibhe Naofa é. 12 Ach nuair a chuala clann Shét an torann, chuir siad iontas orthu, agus tháinig siad i ngrúpaí, agus sheas siad ar bharr an tsléibhe chun breathnú ar an méid a bhí thíos; agus rinne siad amhlaidh ar feadh bliana iomláin. 13 Nuair a chonaic Genun, ag deireadh na bliana sin, go raibh siad á mealladh chuige de réir a chéile, chuaigh Sátan isteach ann agus mhúin sé dó conas earraí ruaimnithe a dhéanamh d’éadaí de phatrúin éagsúla, agus chuir sé ar a chumas cramoisi agus corcra a ruaimniú agus a leithéid. 14 Agus bhailigh mic Cháin, a rinne seo go léir, agus a lonraigh in áilleacht agus in éadaí áille, le chéile ag bun an tsléibhe i nglóir, le hadharca agus le gúnaí áille, agus rásaí capall, ag déanamh gach sórt gráine. 15 Idir an dá linn, ghuigh clann Shét, a bhí ar an Sliabh Naofa, agus mhol siad Dia, in áit na sluaite aingeal a thit; dá bhrí sin thug Dia "aingil" orthu, mar gur bhain sé antaitneamh astu. 16 Ach ina dhiaidh sin, níor choinnigh siad a aithne a thuilleadh, ná níor choinnigh siad an gealltanas a thug sé dá n-aithreacha; ach lig siad scíth óna dtroscadh agus óna nurnaí, agus ó chomhairle Iaréad a n-athar. Agus lean siad orthu ag bailiú le chéile ar bharr an tsléibhe, chun breathnú ar chlann Cháin, ó mhaidin go tráthnóna, agus ar a raibh á dhéanamh acu, ar a gcuid éadaí agus ornáidí áille. 17 Ansin d’fhéach clann Cháin suas ó thíos, agus chonaic siad clann Shét ina seasamh ina sluaite ar bharr an tsléibhe; agus ghlaoigh siad orthu teacht anuas chucu. 18 Ach dúirt clann Shé leo ón airde, “Níl a fhios againn an bealach.” Ansin chuala Genún mac Lámheach iad ag rá nach raibh a fhios acu an bealach, agus smaoinigh sé air féin conas a d’fhéadfadh sé iad a thabhairt anuas. 19 Ansin thaispeáin Sátan dó san oíche, ag rá, “Níl aon bhealach acu teacht anuas ón sliabh ar a bhfuil cónaí orthu; ach nuair a thiocfaidh siad amárach, abair leo, ‘Tagaigí go dtí taobh thiar an tsléibhe; gheobhaidh sibh ansin bealach srutha uisce, a shroicheann síos go bun an tsléibhe, idir dhá chnoc; taraigí anuas an bealach sin chugainn.’” 20 Ansin nuair a tháinig an lá, shéid Genun na cornaí agus bhuail sé na drumaí faoin sliabh, mar ba ghnách leis. Chuala clann Shét é, agus tháinig siad mar a dhéanadh siad. 21 Ansin dúirt Genún leo ó thíos, “Téigí go dtí taobh thiar an tsléibhe, gheobhaidh sibh an bealach le teacht anuas ann.” 22 Ach nuair a chuala clann Shét na focail seo uaidh, chuaigh siad ar ais isteach san uaimh go dtí Iaréd, chun a insint dó gach a raibh cloiste acu.
23 Ansin nuair a chuala Iaréd é, chuir sé brón air; óir bhí a fhios aige go mbeadh siad ag sárú a chomhairle. 24 Ina dhiaidh sin bhailigh céad fear de chlann Shét le chéile, agus dúirt siad eatarthu féin, “Tagaigí, rachaimis síos go clann Cháin, agus féachaimis cad a dhéanann siad, agus bímis ag sult leo.” 25 Ach nuair a chuala Iaréd an méid sin faoin gcéad fear, corraíodh a anam féin, agus bhí a chroí cráite. Ansin d’éirigh sé le fonn mór, agus sheas sé ina measc, agus thug sé mionn dóibh ar fhuil Ábel an fhíréan, “Ná lig d’aon duine agaibh dul anuas ón sliabh naofa agus íon seo, inar ordaigh ár n-aithreacha dó cónaí.” 26 Ach nuair a chonaic Iaréd nár ghlac siad lena bhriathra, dúirt sé leo, “A chlann mhaith, neamhchiontach agus naofa, bíodh a fhios agaibh nuair a rachaidh sibh anuas ón sliabh naofa seo, nach ligfidh Dia daoibh filleadh air arís.” 27 Thug sé mionn orthu arís, ag rá, “Mionnaím iad as bás ár n-athar Ádhaimh, agus as fuil Ábail, Shét, Éanóis, Chéinán, agus Mahalaleel, go n-éistfidís liom, agus gan dul anuas ón sliabh naofa seo; óir a luaithe a fhágfaidh sibh é, beidh sibh i bhur n-áitreabh na beatha agus na trócaire; agus ní thabharfar ‘clann Dé’ oraibh feasta, ach ‘clann an diabhail’.” 28 Ach níor éist siad lena bhriathra. 29 Bhí Enoch fásta cheana féin an tráth sin, agus ina dhíograis do Dhia, d’éirigh sé agus dúirt sé, “Éistigí liom, a chlann Shét, beag agus mór, nuair a sháraíonn sibh aithne ár n-aithreacha agus nuair a théann sibh anuas ón sliabh naofa seo, ní thiocfaidh sibh aníos anseo arís go deo.” 30 Ach d’éirigh siad in aghaidh Enoch, agus níor éist siad lena bhriathra, ach chuaigh siad anuas ón Sliabh Naofa. 31 Agus nuair a d’fhéach siad ar iníonacha Cháin, ar a náilleacht, agus ar a lámha agus a gcosa ruaimnithe le dath, agus maisiúcháin tatúite ar a n-aghaidheanna, lasadh tine an pheaca iontu. 32 Ansin chuir Sátan cuma an-álainn orthu i súile mhic Shét, mar a chuir sé cuma na ndea-ghiúise ar mhic Shét i súile iníonacha Cháin, ionas gur tharraing iníonacha Cháin aird ar mhic Shét mar ainmhithe fiáine, agus ar mhic Shét ar iníonacha Cháin, go dtí gur dhein siad gráin leo. 33 Ach tar éis dóibh titim sa salachar seo, d’fhill siad ar an mbealach a raibh siad tagtha, agus rinne siad iarracht dul suas an Sliabh Naofa. Ach níorbh fhéidir leo, mar bhí clocha an tsléibhe naofa sin ag lasadh mar thine rompu, agus dá bharr sin ní raibh siad in ann dul suas arís. 34 Agus bhí fearg ar Dhia leo, agus ghabh sé aithrí astu mar gur tháinig siad anuas ón nglóir, agus dá bharr sin gur chaill siad nó gur thréig siad a n-íonacht nó a neamhchiontacht féin, agus gur thit siad i ndroch-thruailliú an pheaca. 35 Ansin chuir Dia a Bhriathar chuig Iarád, ag rá, “Seo do chlann, ar thug tú ‘Mo chlann’ orthu - féach, sháraigh siad m’ordú, agus chuaigh siad síos go dtí áit chónaithe an scriosta agus an pheaca. Seol teachtaire chucu siúd atá fágtha, ionas nach rachaidh siad síos agus nach gcaillfear iad.” 36 Ansin ghuil Iarád os comhair an Tiarna, agus d’iarr sé trócaire agus maithiúnas air. Ach ba mhian leis go nimeodh a anam óna chorp, seachas na focail seo ó Dhia a chloisteáil faoi dhul anuas a chlann ón Sliabh Naofa.
An Dara Leabhar Ádhaimh agus Éabha
37 Ach lean sé ordú Dé, agus shearmonaigh sé dóibh gan dul anuas ón sliabh naofa sin, agus gan caidreamh a bheith acu le clann Cháin. 38 Ach níor thug siad aird ar a theachtaireacht, agus níor géilleadh siad dá chomhairle. CAIBIDIL 21 1 Ina dhiaidh sin bhailigh dream eile le chéile, agus chuaigh siad chun aire a thabhairt dá ndeartháireacha; ach fuair siad bás chomh maith leo féin. Agus mar sin a bhí sé, dream i ndiaidh dreama, go dtí nár fágadh ach cúpla acu. 2 Ansin tháinig tinneas ar Iarád le brón, agus bhí a bhreoiteacht chomh dona sin gur tháinig lá a bháis i ngar dó. 3 Ansin ghlaoigh sé ar Enoch a mhac ba shine, agus ar Mhetusalah mac Enoch, agus ar Lámhech mac Mhetusalah, agus ar Naoi mac Lámhech. 4 Agus nuair a tháinig siad chuige, ghuigh sé os a gcionn agus bheannaigh sé iad, agus dúirt sé leo, “Is mic fíréanta, neamhchiontacha sibh; ná téigí anuas ón sliabh naofa seo; óir féach, chuaigh bhur gclann agus clann bhur gclann anuas ón sliabh naofa seo, agus tá siad scartha ón sliabh naofa seo, trína n-anáil ghránna agus trí shárú aithne Dé. 5 "Ach tá a fhios agam, trí chumhacht Dé, nach bhfágfaidh sé sibh ar an sliabh naofa seo, mar gur sháraigh bhur gclann a ordú agus ordú ár n-aithreacha, a fuair muid uathu." 6 "Ach, a mhic, tabharfaidh Dia sibh go tír choimhthíoch, agus ní fhillfidh sibh arís choíche chun an gairdín seo agus an sliabh naofa seo a fheiceáil le bhur súile." 7 "Dá bhrí sin, a mhic, socraígí bhur gcroí oraibh féin, agus coinnigh aithne Dé atá libh. Agus nuair a théann sibh ón sliabh naofa seo, isteach i dtír choimhthíoch nach bhfuil aithne agaibh air, tabhair libh corp ár n-athar Ádhaimh, agus leis na trí bhronntanas agus na tairiscintí luachmhara seo, eadhon, an t-ór, an túis, agus an mirr; agus lig dóibh a bheith san áit a leagfar corp ár n-athar Ádhaimh." 8 "Agus chucu siúd agaibh a fhágfar, a mhic, tiocfaidh Briathar Dé, agus nuair a rachaidh sé amach as an tír seo tabharfaidh sé leis corp ár n-athar Ádhaimh, agus leagfaidh sé é i lár na talún san áit ina ndéanfar slánú." 9 Ansin dúirt Naoi leis, “Cé hé an duine againn a fhágfar?” 10 Agus d’fhreagair Iarád, “Is tusa an té a fhágfar. Agus tógfaidh tú corp ár n-athar Ádhaimh as an uaimh, agus cuirfidh tú san áirc é leat nuair a thiocfaidh an tuile.” 11 "Agus do mhac Sem, a thiocfaidh amach as do leasraí, is é a leagfaidh corp ár n-athar Ádhaimh i lár na talún, san áit as a dtiocfaidh slánú." 12 Ansin chas Iarád ar a mhac Enoch, agus dúirt leis, “A mhic, fan sa uaimh seo, agus déan seirbhís dhícheallach os comhair chorp ár n-athar Ádhaimh ar feadh laethanta do shaoil; agus beathaigh do phobal i bhfíréantacht agus i neamhchiontacht.” 13 Agus níor labhair Iárad a thuilleadh. Scaoileadh a lámha, dúnadh a shúile, agus chuaigh sé isteach i suaimhneas cosúil lena shinsear. Tharla a bhás sa trí chéad seasca bliain de chuid Naoi, agus sa naoi gcéad ochtó a naoú bliain dá shaol féin; ar an dara lá déag de Thakhsas ar an Aoine. 14 Ach nuair a fuair Iarád bás, shruth deora síos a aghaidh de bharr a bhróin mhóir, ar son chlann Shét, a thit ina laethanta.
15 Ansin chaoin Enoch, Methusalá, Lámech agus Naoi, an ceathrar seo, air; chuir siad balsamú air go cúramach, agus ansin chuir siad i bpluais na dTaisce é. Ansin d’éirigh siad agus chaoin siad air daichead lá. 16 Agus nuair a bhí na laethanta bróin sin thart, bhí Enoch, Methusalah, Lamech agus Naoi fós i mbrón croí, mar gur imigh a n-athair uathu, agus ní fhaca siad é níos mó. CAIBIDIL 22 1 Ach choinnigh Enoch ordú Iaréad a athar, agus lean sé air ag fónamh sa uaimh. 2 Is é an tEanoch seo a tharla go leor míorúiltí dó, agus a scríobh leabhar cáiliúil freisin; ach ní féidir na míorúiltí sin a insint san áit seo. 3 Ansin ina dhiaidh sin, chuaigh clann Shét ar strae agus thit siad, iad féin, a gclann agus a mná céile. Agus nuair a chonaic Enoch, Methusalah, Lamech agus Naoi iad, d’fhulaing a gcroí de bharr a dtitim i n-amhras lán d’easpa creidimh; agus ghuil siad agus d’iarr siad trócaire Dé, chun iad a chaomhnú, agus chun iad a thabhairt amach as an nglúin olc sin. 4 Lean Enoch ar aghaidh ina aireacht i láthair an Tiarna ar feadh trí chéad ochtó a cúig bliain, agus ag deireadh na tréimhse sin thuig sé, trí ghrásta Dé, go raibh sé i gceist ag Dia é a bhaint den talamh. 5 Ansin dúirt sé lena mhac, “A mhic, tá a fhios agam go bhfuil sé i gceist ag Dia uiscí na Tuile a thabhairt ar an talamh, agus ár gcruthú a scrios. 6 "Agus is sibhse na rialóirí deireanacha ar an bpobal seo ar an sliabh seo; óir tá a fhios agam nach bhfágfar aon duine agaibh le clann a ghiniúint ar an sliabh naofa seo; agus ní bheidh aon duine agaibh i gceannas ar chlann a mhuintire; agus ní fhágfar aon dream mór agaibh ar an sliabh seo." 7 Dúirt Enoch leo freisin, “Faire ar bhur n-anamacha, agus coinnigh go daingean le heagla Dé agus le seirbhís dó, agus adhraigh é le creideamh díreach, agus déan seirbhís dó i bhfíréantacht, i neamhchiontacht agus i mbreithiúnas, in aithrí agus in íonacht freisin.” 8 Nuair a chríochnaigh Enoch a chuid aitheanta dóibh, thug Dia ón sliabh sin é go tír na beatha, go dtí áit chónaithe na bhfíréan agus na ndaoine roghnaithe, áit chónaithe Pharthais na lúcháire, i solas a shroicheann suas go neamh; solas atá lasmuigh de sholas an tsaoil seo; óir is é solas Dé é, a líonann an domhan ar fad, ach nach féidir le haon áit a choinneáil. 9 Mar sin, toisc go raibh Enoch i solas Dé, fuair sé é féin lasmuigh de rochtain an bháis; go dtí go mbeadh Dia ag iarraidh air bás a fháil. 10 Níor fhan aon duine dár n-aithreacha ná dá gclann ar an sliabh naofa sin, ach amháin an triúr sin, Methusalá, Lámach agus Naoi. Óir chuaigh an chuid eile go léir anuas ón sliabh agus thit siad i bpeaca le clann Cháin. Dá bhrí sin cuireadh cosc orthu an sliabh sin a úsáid, agus níor fhan aon duine air ach an triúr sin.