Samson: Lifðu sterkt, deyðu sterkari Dómarabókin 13 1 Ísraelsmenn gjörðu enn það sem illt var í augum Drottins, og Drottinn gaf þá í hendur Filista í fjörutíu ár. 2 Maður að nafni Manóa var frá Sorea, af ætt Daníta. Kona hans var óbyrja og ól ekki börn. 3 Þá birtist engill Drottins konunni og sagði við hana: „Sjá, þú ert ófrjó og hefur ekki fætt, en þú munt þunguð verða og son fæða.“ 4 Gæt þér því nú, drekk ekki vín né áfengan drykk og et ekkert óhreint. 5 Því sjá, þú munt þunguð verða og fæða son, og rakvél skal ekki koma á höfuð hans, því að sveinninn skal vera Guðs nasítei frá móðurlífi, og hann mun byrja að frelsa Ísrael úr höndum Filista. 6 Þá kom konan og sagði manni sínum frá þessu og sagði: „Guðsmaður kom til mín, og ásýnd hans var eins og engill Guðs, mjög hræðilegur. En ég spurði hann ekki, hvaðan hann væri, og hann sagði mér ekki nafn sitt.“ 7 En hann sagði við mig: „Sjá, þú munt þunguð verða og fæða son. Drekk nú hvorki vín né áfengan drykk og et ekkert óhreint, því að barnið skal vera Guðs nasítei frá móðurlífi til dauðadags.“ 8 Þá bað Manóa Drottin og sagði: „Æ, Drottinn minn, lát guðsmanninn, sem þú sendir, koma aftur til okkar og kenna okkur, hvað við eigum að gera við barnið, sem fæðast mun.“ 9 Og Guð hlýddi á bænir Manóa, og engill Guðs kom aftur til konunnar, er hún sat úti á víðavangi, en Manóa, maður hennar, var ekki með henni. 10 Þá hraðaði konan sér og hljóp og sagði manni sínum frá þessu og sagði við hann: „Sjá, maðurinn, sem kom til mín um daginn, hefur birst mér.“ 11 Þá reis Manóa upp og fór á eftir konu sinni. Hann kom til mannsins og sagði við hann: „Ert þú maðurinn, sem talaði við konuna?“ Hann svaraði: „Það er ég.“ 12 Þá sagði Manóa: „Lát nú orð þín rætast. Hvernig eigum vér að skipa sveininum og hvernig eigum vér að fara með hann?“ 13 Þá sagði engill Drottins við Manóa: „Hún skal gæta sín fyrir öllu því, sem ég sagði konunni.“ 14 Hún má ekkert eta, sem kemur af vínviði, né drekka vín né áfengan drykk né eta neitt óhreint. Hún skal halda allt það, sem ég bauð henni.
1
Samson: Lifðu sterkt, deyðu sterkari
15 Þá sagði Manóa við engil Drottins: „Leyfðu okkur að halda þér kyrrum, þangað til við höfum útbúið þér geit.“ 16 Þá sagði engill Drottins við Manóa: „Þótt þú tefir mig, þá et ég ekki af brauði þínu. Ef þú vilt færa brennifórn, þá skaltu færa hana Drottni.“ Því að Manóa vissi ekki, að hann var engill Drottins. 17 Þá sagði Manóa við engil Drottins: „Hvað heitir þú? Þegar orð þín rætast, megum við sýna þér heiður?“ 18 Þá sagði engill Drottins við hann: „Hví spyr þú svo um nafn mitt, fyrst það er leyndarmál?“ 19 Þá tók Manóa geit og matfórn og færði það Drottni á klett. Engillinn gjörði undursamlegt verk, og Manóa og kona hans horfðu á. 20 Þegar loginn steig upp af altarinu til himins, steig engill Drottins upp í altarisloganum. Og Manóa og kona hans litu á hann og féllu fram á ásjónur sínar til jarðar. 21 En engill Drottins birtist ekki framar Manóa og konu hans. Þá vissi Manóa að það var engill Drottins. 22 Og Manóa sagði við konu sína: „Vér munum vissulega deyja, því að vér höfum séð Guð.“ 23 En kona hans sagði við hann: „Ef Drottinn hefði þóknast að deyða okkur, þá hefði hann hvorki þegið brennifórn né matfórn af okkur, né hefði hann sýnt okkur allt þetta né sagt okkur slíkt eins og nú.“ 24 Og konan ól son og nefndi hann Samson. Og barnið óx upp og Drottinn blessaði það. 25 Og andi Drottins tók að knýja hann stundum í herbúðum Dans milli Sorea og Estaóls.
Dómarabókin 14 1 Samson fór niður til Timna og sá þar konu eina af dætrum Filista. 2 Þá fór hann heim og sagði föður sínum og móður frá þessu og sagði: „Ég hef séð konu í Timna, eina af dætrum Filista. Fáðu mér hana nú að konu.“ 3 Þá sögðu faðir hans og móðir við hann: „Er engin kona meðal dætra bræðra þinna eða meðal alls fólks míns, að þú farir að taka þér konu af óumskornum Filistum?“ Samson sagði við föður sinn: „Fáðu mér hana, því að hún geðjast mér vel.“ 4 En faðir hans og móðir vissu ekki, að þetta var frá Drottni, að hann leitaði færis gegn Filistum, því að á þeim tíma réðu Filistar yfir Ísrael. 5 Þá fór Samson ásamt faðir hans og móður ofan til Timna, og er þeir komu að víngörðum Timna, öskraði ungt ljón á móti honum. 6 Þá kom andi Drottins yfir hann, og hann reif hann sundur eins og hann rífur sundur kið, og hann hafði ekkert í hendi sér. En hann sagði hvorki föður sínum né móður sinni frá því, sem hann hafði gjört. 7 Þá fór hann ofan og talaði við konuna, og hún geðjaðist Samson vel. 8 Og eftir nokkurn tíma sneri hann aftur til að sækja hana og vék við til að sjá hræ ljónsins, og sjá, þá var býflugnasvermur og hunang í hræinu. 9 Og hann tók það í hendur sér og hélt áfram að át. Síðan fór hann til föður síns og móður og gaf þeim, og þau átu. En hann sagði þeim ekki frá því, að hann hefði tekið hunangið úr ljónshræinu. 10 Þá fór faðir hans ofan til konunnar, og Samson gjörði þar veislu, því að svo voru ungu mennirnir vanir að gjöra. 11 Og er þeir sáu hann, komu þeir með þrjátíu félaga til að vera með honum. 12 Þá sagði Samson við þá: „Ég mun nú leggja fyrir ykkur gátu. Ef þið ráðið hana mér innan sjö veisludaganna og finnum hana, þá mun ég gefa ykkur þrjátíu sængurföt og þrjátíu skiptafatnað.“ 13 En ef þér getið ekki sagt mér það, þá skuluð þér gefa mér þrjátíu sængurföt og þrjátíu haldna skikkju.“ Þá sögðu þeir við hann: „Setjið fram gátu ykkar, svo að vér megum heyra hana.“ 14 Og hann sagði við þá: „Fæða kom frá etandanum og sæta frá sterkum.“ Og þeir gátu ekki ráðið gátuna í þrjá daga.
2
Samson: Lifðu sterkt, deyðu sterkari
15 Og á sjöunda degi sögðu þær við konu Samsonar: „Lokkaðu mann þinn til að segja okkur gátuna, ella brennum við þig og hús föður þíns í eldi. Hefurðu ekki kallað á okkur til að taka það sem við eigum? Er það ekki svo?“ 16 Þá grét kona Samsonar frammi fyrir honum og sagði: „Þú hatar mig aðeins og elskar mig ekki. Þú hefur borið upp gátu fyrir fólk mitt og ekki sagt mér hana.“ Hann sagði við hana: „Sjá, ég hef hvorki sagt hana föður mínum né móður, og ætti ég þá að segja hana þér?“ 17 Og hún grét frammi fyrir honum þá sjö daga, sem veislan stóð yfir. Og á sjöunda degi sagði hann henni gátuna, því að hún hafði haft sársauka í honum. Og hún sagði börnum þjóðar sinnar gátuna. 18 Þá sögðu borgarmenn við hann sjöunda daginn fyrir sólsetur: „Hvað er sætara en hunang og hvað er sterkara en ljón?“ Hann sagði við þá: „Ef þér hefðuð ekki plægt með kvígu minni, hefðuð þér ekki fundið gátu mína.“ 19 Þá kom andi Drottins yfir hann, og hann fór niður til Askalon og drap þrjátíu menn af þeim, tók herfang þeirra og gaf þeim, sem ráðið höfðu gátuna, klæðnað í hátíðarklæðnað. Þá blossaði reiði hans upp og hann fór heim til föður síns. 20 En kona Samsons var gefin förunauti hans, sem hann hafði haft að vini sínum.
Dómarabókin 15 1 Nokkru síðar, um hveitiuppskerutímann, kom Samson til konu sinnar með geit og sagði: „Ég vil ganga inn til konu minnar inn í svefnherbergið.“ En faðir hennar leyfði honum ekki að fara inn. 2 Þá sagði faðir hennar: „Ég hélt sannlega, að þú hefðir hatað hana algjörlega, og því gaf ég hana brúðarkonu þinni. Er yngri systir hennar ekki fegurri en hún? Taktu hana í hennar stað.“ 3 Og Samson sagði um þá: „Nú verð ég sýknlausari en Filistar, þótt ég gjöri þeim illt.“ 4 Samson fór og veiddi þrjú hundruð refi, tók eldfagna og sneri hölum við hala og setti eldfagna á milli tveggja hala. 5 Og er hann hafði kveikt í bjöllunum, lét hann þá renna í kornstöng Filista og brenndi bæði kornstöngina og kornstöngina, víngarðana og ólífutrjána. 6 Þá sögðu Filistar: „Hver hefur gjört þetta?“ Þeir svöruðu: „Samson, tengdasonur Timnítans, því að hann hafði tekið konu hans og gefið hana brúðarkonu sinni.“ Þá fóru Filistar upp og brenndu hana og föður hennar í eldi. 7 Samson sagði við þá: „Þótt þér hafið gjört þetta, þá mun ég hefna mín á yður, og eftir það mun ég hætta.“ 8 Og hann laust þá í læri og mjöðm, og fór síðan ofan og settist að efst á Etamklettinum. 9 Þá fóru Filistar upp og settu herbúðir sínar í Júda og dreifðu sér í Lehí. 10 Þá sögðu Júdamenn: „Hví eruð þér komnir í móti oss?“ Þeir svöruðu: „Vér erum komnir til að binda Samson og fara með hann eins og hann hefur farið með oss.“ 11 Þá fóru þrjú þúsund manns af Júda upp á Etam-klettstind og sögðu við Samson: „Veistu ekki, að Filistar drottna yfir okkur? Hvað hefur þú gjört okkur þetta?“ Hann sagði við þá: „Eins og þeir gjörðu mér, svo hefi ég gjört þeim.“ 12 Þeir sögðu við hann: „Vér erum komnir niður til að binda þig og framselja þig í hendur Filista.“ Samson sagði við þá: „Vér sverjið mér að ráðast ekki á mig sjálfir.“ 13 Þeir svöruðu honum: „Nei, vér munum binda þig fast og framselja þig í hendur þeirra, en vér munum ekki drepa þig.“ Þá bundu þeir hann með tveimur nýjum böndum og drógu hann upp af klettinum. 14 Og er hann kom til Lehí, æptu Filistar í móti honum. Þá kom andi Drottins yfir hann, og böndin, sem voru um armleggi hans, urðu eins og brunninn hör, og fjötrar hans losnuðu af höndum hans. 15 Og hann fann nýjan kjálka úr ösnu, rétti út hönd sína og tók hann og drap með honum þúsund manns. 16 Og Samson sagði: „Með asnakjálka, hrúgu á hrúgu, með asnakjálka hefi ég drepið þúsund menn.“
3
Samson: Lifðu sterkt, deyðu sterkari
17 Og er hann hafði lokið máli sínu, kastaði hann kjálkanum úr hendi sér og kallaði þennan stað Ramatlehí. 18 Og hann var mjög þyrstur og ákallaði Drottin og sagði: „Þú hefur gefið þessa miklu hjálp í hendur þjóns þíns, og nú á ég að deyja úr þorsta og falla í hendur óumskorinna?“ 19 En Guð klauf hol í kjálkanum og þar rann vatn. Og er hann hafði drukkið, kom andi hans aftur og hann lifnaði við. Þess vegna nefndi hann það En-Hakkóre, og heitir það enn í dag í Lehí. 20 Hann dæmdi Ísrael í tuttugu ár á dögum Filistea.
Dómarabókin 16 1 Þá fór Samson til Gasa og sá þar vændiskonu og gekk inn til hennar. 2 Og Gasabúum var sagt: „Samson er kominn hingað.“ Þeir umkringdu hann og gættu hans alla nóttina í borgarhliðinu og voru kyrrlátir alla nóttina og sögðu: „Að morgni, þegar degi rennur, munum við drepa hann.“ 3 Og Samson lá þar til miðnættis, en um miðnætti reis hann upp, greip í dyrnar á borgarhliðinu og í báða súlurnar og fór burt með slagbröndurnar og allt saman, lagði þær á herðar sér og bar þær upp á hæðina sem er gegnt Hebron. 4 Og síðar bar svo við, að hann elskaði konu í Sórekdal, sem Dalíla hét. 5 Þá komu höfðingjar Filista til hennar og sögðu við hana: „Lokkaðu hann og sjáðu, í hverju hans mikli styrkur liggur og með hverjum hætti vér fáum sigrast á honum, svo að vér getum bundið hann til að kúga hann. Vér munum gefa þér hver ellefu hundruð silfurpeninga.“ 6 Þá sagði Dalíla við Samson: „Seg mér, í hverju þinn mikli styrkur liggur og með hverju megi binda þig til að kvelja þig.“ 7 Þá sagði Samson við hana: „Ef þeir binda mig með sjö grænum leggjum, sem aldrei hafa þornað, þá verð ég máttlaus og eins og hver annar maður.“ 8 Þá færðu höfðingjar Filista henni sjö græna feld, sem óþurrnuðust, og hún batt hann með þeim. 9 Nú voru menn í launsát hjá henni í svefnherberginu. Þá sagði hún við hann: „Filistar yfir þig, Samson!“ Þá braut hann sundur þræðina, eins og stráþráður slitnar þegar hann kemst í snertingu við eld. Þannig varð ekki vart við afl hans. 10 Þá sagði Dalíla við Samson: „Sjá, þú hefur blekkt mig og logið að mér. Seg mér nú, með hverju þú verður bundinn.“ 11 Og hann sagði við hana: „Ef þeir binda mig með nýjum reipum, sem aldrei hafa verið notaðar, þá verð ég veikburða og eins og hver annar maður.“ 12 Þá tók Dalíla ný reipi og batt hann með þeim og sagði við hann: „Filistar eru yfir þér, Samson!“ Og þar voru launsátur í herberginu. Þá sleit hann þau af höndum sér eins og þráður væri tekinn af. 13 Þá sagði Dalíla við Samson: „Hingað til hefir þú blekkt mig og logið að mér. Seg mér, með hverju þú verður bundinn.“ Hann sagði við hana: „Ef þú vefur sjö hárlokka höfuðs míns við vefinn.“ 14 Og hún festi það með naglanum og sagði við hann: „Filistar eru yfir þér, Samson!“ Þá vaknaði hann af svefninum og fór burt með bjálkanaglanum og vefnum. 15 Þá sagði hún við hann: „Hvernig getur þú sagt: Ég elska þig!“ Þar sem hjarta þitt er ekki með mér? Þú hefur nú hædt mig þrisvar sinnum og ekki sagt mér, í hverju mikill máttur þinn liggur. 16 Og svo bar við, er hún lagði á hann dag eftir dag með orðum sínum og lagði á hann, svo að sál hans varð dauðans kvalin, 17 Þá sagði hann henni allt hjarta sitt og sagði við hana: „Enginn rakvél hefur komið á höfuð mitt, því að ég hefi verið Guðs nasítei frá móðurlífi. Ef ég læt raka mig, þá mun kraftur minn hverfa frá mér og ég mun veikjast og verða eins og hver annar maður.“ 18 Þegar Dalíla sá, að hann hafði sagt henni allt hjarta sitt, sendi hún og lét kalla höfðingja Filista og lét segja henni: „Komið nú, því að hann hefur sagt mér allt hjarta sitt.“ Þá komu höfðingjar Filista til hennar og höfðu peninga með sér.
4
Samson: Lifðu sterkt, deyðu sterkari
19 Og hún lét hann sofa á kné sér og kallaði á mann og lét hann raka af sér sjö hárlokkana. Og hún tók að þjá hann, og máttur hans hvarf frá honum. 20 Þá sagði hún: „Filistar eru yfir þér, Samson.“ Þá vaknaði hann og sagði: „Ég mun fara út eins og fyrri skiptin og hrista mig.“ En hann vissi ekki að Drottinn var vikinn frá honum. 21 En Filistar tóku hann höndum, stungu út augun á honum og fóru með hann niður til Gasa og bundu hann með eirfjötrum, og hann malaði korn í dýflissunni. 22 En hárið á höfði hans fór að vaxa aftur eftir að hann hafði verið rakaður. 23 Þá söfnuðust höfðingjar Filista sér saman til að færa Dagón, guði sínum, mikla fórn og fagna, því að þeir sögðu: „Guð vor hefur selt Samson, óvin vorn, í hendur vorar.“ 24 Og er fólkið sá hann, lofaði það guð sinn, því að það sögði: „Guð okkar hefur gefið óvin okkar í hendur okkar og eyðileggjandi lands okkar, sem hefur drepið marga af okkur.“ 25 Og er þeir voru orðnir glaðir sögðu þeir: „Kallið á Samson, svo að hann megi skemmta okkur.“ Þá kölluðu þeir á Samson úr dýflissunni, og hann skemmti þeim og settu hann á milli súlnanna. 26 Þá sagði Samson við sveininn, sem hélt í hönd hans: „Leyfðu mér að þreifa á súlunum, sem húsið stendur á, svo að ég geti stutt mig við þær.“ 27 Nú var húsið fullt af körlum og konum, og allir höfðingjar Filista voru þar, og uppi á þakinu voru um þrjú þúsund karlar og konur, sem horfðu á meðan Samson skemmti sér. 28 Þá kallaði Samson til Drottins og sagði: „Drottinn Guð, minnst þú mín og styrk mig, Guð minn, aðeins í þetta skiptið, svo að ég megi hefna mín á Filistum fyrir bæði augu mín.“ 29 Og Samson greip um báða miðsúlurnar, sem húsið stóð á og það var stutt á, annan með hægri hendi sér og hinn með vinstri. 30 Þá sagði Samson: „Lát mig deyja með Filistum.“ Þá laut hann af öllum mætti, og húsið hrundi yfir höfðingjana og yfir allt fólkið, sem þar var. Þannig voru fleiri þeir sem hann drap við dauðann en þeir sem hann hafði drepið meðan hann lifði. 31 Þá komu bræður hans og allt ættlið föður hans ofan, tóku hann og fluttu hann upp og jörðuðu hann milli Sorea og Estaóls í gröf Manóa föður síns. Hann dæmdi Ísrael í tuttugu ár.
Umsögn Sagan af Samson, sem er að finna í Dómarabókinni, köflum 13 til 16 í King James Biblíunni, er ein dramatískasta frásögnin í Ritningunni. Hún lýsir lífi manns sem andi Guðs gæddi yfirnáttúrulegum styrk, en er samt hrjáður af persónulegum veikleikum, andlegum málamiðlunum og hörmulegu falli sem fylgt er eftir af endanlega lausn.
1. hluti: Sundurliðun frásagnar vers fyrir vers 13. kafli: Boðun og fæðing Samsonar Vers 1–5: Ísrael gjörir aftur það sem illt er í augum Drottins, sem leiðir til fjörutíu ára kúgunar Filistea. Engill Drottins birtist ófrjóri konu Manóa (af ættkvísl Dans) og boðar að hún muni verða þunguð og fæða son. Hann mun verða nasítei Guðs frá móðurlífi og hann mun byrja að frelsa Ísrael úr höndum Filistea. Vers 6–14: Kona Manóa lýsir heimsókn sinni til eiginmanns síns. Manóa biður engilinn að koma aftur til að leiðbeina þeim um hvernig eigi að ala upp barnið. Engillinn birtist aftur og ítrekar reglur nasírea: móðirin verður að halda sig frá víni, áfengum drykkjum og óhreinum mat og rakvél skal aldrei snerta höfuð drengsins.
5
Samson: Lifðu sterkt, deyðu sterkari
Vers 15–23: Manóa færir geit sem brennifórn. Engillinn stígur upp til himins í loga altarisins og opinberar guðdómlega persónu sína. Manóa óttast að þau muni deyja vegna þess að þau hafa séð Guð, en kona hans fullvissar hann um að ef Drottinn hefði ætlað að deyða þau, hefði hann ekki þegið fórn þeirra né sýnt þeim þessa hluti. Vers 24–25: Konan fæðir son og nefnir hann Samson . Barnið vex upp og Drottinn blessar það. Andi Drottins byrjar að knýja það stundum í Mahane Dan , milli Sora og Estaóls. 14. kafli: Hjónabandið og gátan Vers 1–4: Samson fer niður til Timna, sér konu frá Filistum og krefst þess að foreldrar hans fái sér hana fyrir konu. Foreldrar hans mótmæla því að giftast konu af óumskornum Filistum, en textinn bendir á að þetta hafi verið frá Drottni , sem leitaði tilefnis gegn Filistum, sem þá réðu ríkjum í Ísrael. Vers 5–9: Á leiðinni til Timna öskrar ungt ljón á Samson. Andi Drottins kemur yfir hann og hann rífur ljónið í sundur berhendis eins og það væri geit. Seinna snýr hann aftur og finnur býflugnasverm og hunang í hræinu. Hann borðar hunangið og gefur foreldrum sínum án þess að segja þeim hvaðan það kemur. Vers 10–20: Samson heldur brúðkaupsveislu með þrjátíu Filisteskum félögum. Hann setur fram gátu sem byggir á veðmáli: „Úr etaranum kom matur og úr hinum sterka kom sæta.“ Filistar gátunnar, sem þeir gátu ekki leyst á þremur dögum, ógna brúði Samsonar og neyða hana til að fá hann til að svara henni. Hún grætur þar til hann segir henni frá því og hún opinberar það mönnunum. Reiður yfir svikum þeirra drepur Samson þrjátíu Filisteamenn frá Askalon til að greiða veðmálið, yfirgefur konu sína í reiði og snýr aftur til föður síns á meðan konan er gefin bestmanni hans. 15. kafli: Hefnd, kjálkabeinið og frelsun Vers 1–8: Á hveitiuppskerunni heimsækir Samson konu sína með kiðling, en kemst að því að faðir hennar hefur gefið hana félaga sínum og býður yngri systur hennar í staðinn. Í reiði veiðir Samson þrjú hundruð refi , bindur þá hala við hala með eldsvoða á milli og sleppir þeim í kornrækt, víngarða og ólífulunda Filista og brennir þá alveg. Í hefnd brenna Filistar konu Samsons og tengdaföður til bana. Samson sver hefnd, slátrar fjölda Filista („mjöðm og læri með miklum mannfalli“) og hörfar til Etamkletts. Vers 9–13: Filistar setja upp herbúðir í Júda til að finna Samson. Þrjú þúsund manns frá Júda fara að Etamkletti af ótta við hefnd Filista gegn þeim. Þeir binda Samson með tveimur nýjum reipum og afhenda hann óvininum. Vers 14–20: Þegar Samson nálgast Filisteana í Lehí og fagnar sigri, kemur andi Drottins yfir hann. Reipin á örmum hans verða eins og hör brennt í eldi og fjötrar hans bráðna af. Hann finnur ferskt kjálkabein úr asna og slær niður þúsund Filistea. Síðan, þyrstur af þorsta, hrópar hann til Guðs; Guð rífur hol í Lehí og vatn streymir út til að lífga hann við (staðurinn nefndur En-Hakkóre ). Samson dæmdi Ísrael á dögum Filistea í tuttugu ár .
6
Samson: Lifðu sterkt, deyðu sterkari
16. kafli: Dalíla, útlegð og endanlegur sigur Vers 1–3: Samson fer til Gasa, heimsækir vændiskonu og verður fyrir gildru Gasabúa sem ætla að drepa hann í dögun. Um miðnætti rís Samson upp, rífur af borgarhliðunum súlur ásamt báðum súlum og slánni, lyftir þeim á herðar sér og ber þá upp á hæðina fyrir framan Hebron. Vers 4–14: Samson verður ástfanginn af Delílu í Sórekdal. Höfðingjar Filista múta henni með gífurlegu silfri til að uppgötva leyndarmál hins mikla styrks hans. Delíla yfirheyrir hann ítrekað: Fyrsta lygin: Bind mig með sjö grænum þráðum sem aldrei hafa þornað, og ég mun veikjast. (Mistök; hann slítur þá eins og þráð). Önnur lygin: Bindið mig fast með nýjum reipum sem aldrei hafa verið teknir í. (Mistök; hann slítur þau af höndum sér eins og þráð). Þriðja lygin: Vefðu sjö hárlokka höfuðs míns með vefstólnum. (Mistök; hann dregur burt nagla og bjálka). Vers 15–22: Samson, sem er úrvinda af daglegum gráti hennar og nöldri, segir henni loksins sannleikann: rakvél hefur aldrei snert höfuð hans, því að hann er nasítei Guðs frá fæðingu; ef höfuð hans er rakað, mun kraftur hans yfirgefa hann. Dalíla vaggar honum til svefns á hnjánum, kallar á mann til að raka af sér sjö hárlokkana og kúgar hann. Filistar stinga út augu hans, binda hann í eirfjötrum og neyða hann til að mala korn í fangelsinu í Gasa. Á meðan byrjar hár hans að vaxa aftur. Vers 23–31: Höfðingjar Filista safnast saman til að færa guði sínum Dagóni mikla fórn og fagna því að guð þeirra hafi selt óvininn í hendur þeirra. Þeir færa blindan Samson inn á völlinn til að gera grín að honum. Samson biður drenginn sem leiðir hann að láta hann þreifa á súlunum sem styðja musterið. Samson biður innilega til Guðs um eina lokaköstu til að hefna fyrir blindu augun sín og styrkir sig upp að miðsúlunum tveimur. Með öflugu ýti og hrópar: „Lát mig deyja með Filistum!“ , húsið hrynur og fleiri Filistar deyja í dauða hans en á allri ævi hans. Fjölskylda hans sækir lík hans og grefur hann milli Sora og Estaóls.
2. hluti: Lykilatriði og lífsnotkun 1. Hættan á siðferðilegum og andlegum málamiðlunum Lærdómurinn: Samson lék sér ítrekað að eldinum. Hann braut reglulega nasireaheit sín (snerti lík, hafði samskipti við óhreinar erlendar konur og lét undan holdlegum girndum sínum). Hann gerði ráð fyrir að guðleg gjöf hans veitti honum friðhelgi fyrir persónulegri synd. Lífsreynsla: Andlegar gjafir, hæfileikar eða leiðtogastöður undanþiggja engan frá siðferðilegri ábyrgð. Óheftar smáar málamiðlanir, leyndar syndir og réttlæting grafa smám saman undan persónulegu heiðarleika og leiða til andlegs blinds bletts þar sem varnarleysi fer fram hjá fólki þar til stórslys dynur yfir. 2. Guð notar gallaða ílát til að ná fram tilgangi sínum Lærdómurinn: Þrátt fyrir mikla galla Samsons, hvatvísi og sjálfsánægju, notaði Guð hann sem verkfæri til að stöðva kúgun Filistea. Frá upphafi vann Guð með uppreisnargjörnum ákvörðunum Samsons að því að uppfylla endurlausnaráætlun sína fyrir Ísrael.
7
Samson: Lifðu sterkt, deyðu sterkari
Lífsnotkun: Þótt Guð sé alvaldur og geti unnið í gegnum veikleika og mistök manna, hefur óhlýðni alvarlegar afleiðingar. Náð frelsar, en hún afmáir ekki sársauka og ör af slæmum ákvörðunum. Við ættum að leitast við að þjóna Guði af heilshugar hlýðni frekar en að reiða okkur á náð hans til að bjarga okkur úr kæruleysi. 3. Kraftur vígslunnar og uppspretta sannrar styrks Lærdómurinn: Styrkur Samsonar var aldrei í raun líkamlegur vöðvi; það var yfirnáttúrulegur kraftur tengdur beint sáttmálasambandi hans við Guð, táknað með hollustu hans við Nasareut. Þegar hár hans var klippt – ekki vegna þess að hárið hefði töframátt, heldur vegna þess að það táknaði endanlega uppgjöf hans á sáttmálahollustu – fór andi Drottins frá honum. Lífsreynsla: Sannur andlegur styrkur, seigla og áhrif koma alfarið frá því að vera tengd Guði. Þegar við slítum skuldbindingu okkar við hann og reiðum okkur á okkar eigin auðlindir, finnum við okkur andlega máttlaus, varnarlaus og í þrældómi veraldlegra afla. 4. Iðrun, endurreisn og lokamiskunn Guðs Lærdómurinn: Jafnvel eftir að hafa lent í botninum – blindur, auðmýktur og malað korn í fangaklefa – upplifði Samson viðsnúning. Mikilvægast var að hárið á honum fór að vaxa aftur . Á síðustu stundu sinni sneri Samson sér aftur til Guðs í örvæntingarfullri bæn og Guð svaraði honum og veitti honum styrk til að uppfylla endanlega köllun sína. Lífsbeiting: Það er aldrei of seint að snúa aftur til Guðs. Sama hversu djúpt þú hefur fallið, hversu illa þú hefur gert málamiðlanir eða hversu brotið líf þitt er, Guð er Guð endurreisnar. Iðrandi hjarta og lokabæn um uppgjöf getur samt fundið miskunn og tilgang í höndum hans.
8