Gídeon, hraustur maður Dómarabókin 6 1 Ísraelsmenn gjörðu það sem illt var í augum Drottins, og Drottinn gaf þá í hendur Midíans í sjö ár. 2 Og Midíanítar urðu Ísrael yfirsterkari, og Ísraelsmenn gjörðu sér hellana, sem eru á fjöllunum, hella og víggirti vegna Midíaníta. 3 Og er Ísrael hafði sáð, komu Midíanítar, Amalekítar og Austurbyggjar, jafnvel þeir komu í móti þeim. 4 Og þeir settu herbúðir gegn þeim og eyddu gróðri landsins alla leið til Gasa og létu enga lífsviðurværi eftir handa Ísrael, hvorki sauðfé, naut né asna. 5 Því að þeir komu upp með fénað sinn og tjöld sín, og þeir komu eins og engisprettur að fjölda, því að bæði þeir og úlfaldar þeirra voru óteljandi, og þeir fóru inn í landið til að eyða það. 6 Ísrael var mjög fátækur vegna Midíaníta, og Ísraelsmenn hrópuðu til Drottins. 7 Þegar Ísraelsmenn hrópuðu til Drottins vegna Midíaníta, 8 að Drottinn sendi spámann til Ísraelsmanna, sem sagði við þá: „Svo segir Drottinn, Ísraels Guð: Ég leiddi yður út af Egyptalandi og út úr þrælahúsinu. 9 Ég frelsaði ykkur úr höndum Egypta og úr höndum allra þeirra, sem kúguðu ykkur, og rak þá burt undan ykkur og gaf ykkur land þeirra. 10 Og ég sagði við yður: Ég er Drottinn, Guð yðar. Óttist ekki guði Amoríta, í þeim landi þér búið. En þér hafið ekki hlýtt minni röddu. 11 Þá kom engill Drottins og settist undir eik, sem var í Ofra, er Jóas Abíesríti átti, og Gídeon sonur hans þreskti hveiti í vínþröng til að fela það fyrir Midíanítum. 12 Þá birtist honum engill Drottins og sagði við hann: „Drottinn er með þér, þú hetja og meistara.“ 13 Þá sagði Gídeon við hann: „Æ, herra minn, ef Drottinn er með oss, hví hefur þá allt þetta yfir okkur komið? Og hvar eru öll hans kraftaverk, þau er feður vorir sögðu oss frá, er þeir sögðu: Leiði Drottinn oss ekki út af Egyptalandi? En nú hefur Drottinn yfirgefið oss og selt oss í hendur Midíaníta.“ 14 Þá leit Drottinn til hans og sagði: „Far í þessum mætti þínum og þú munt frelsa Ísrael úr höndum Midíaníta. Hefi ég ekki sent þig?“
1
Gídeon, hraustur maður
15 Og hann sagði við hann: „Æ, Drottinn minn, með hverju á ég að frelsa Ísrael? Sjá, fjölskylda mín er fátæk í Manasse, og ég er minnstur í ætt föður míns.“ 16 Þá sagði Drottinn við hann: „Sannlega mun ég vera með þér, og þú munt sigra Midíaníta eins og einn maður.“ 17 Og hann sagði við hann: „Ef ég hef fundið náð í augum þínum, þá sýn mér tákn þess að þú talar við mig.“ 18 Far þú ekki héðan, fyrr en ég kem til þín og færi þér gjöf mína og set hana fyrir þig.“ Hann sagði: „Ég mun bíða, þangað til þú kemur aftur.“ 19 Þá gekk Gídeon inn og tilreiddi geit og ósýrðar kökur úr efu af hveiti. Hann setti kjötið í körfu og lét soðið í pott og bar það út til hans undir eikina og bar það fram. 20 Þá sagði engill Guðs við hann: „Tak kjötið og ósýrðu kökurnar, legg það á þennan klett og hell soðinu yfir.“ Og hann gjörði svo. 21 Þá rétti engill Drottins út staf sinn, sem hann hafði í hendi sér, og snart kjötið og ósýrðu kökurnar. Þá gekk eldur upp úr klettinum og eyddi kjötinu og ósýrðu kökunum. Þá hvarf engill Drottins sjónum hans. 22 Og er Gídeon skildi, að það var engill Drottins, sagði Gídeon: „Vei, Drottinn Guð! Því að ég hef séð engil Drottins augliti til auglitis.“ 23 Og Drottinn sagði við hann: „Friður sé með þér, óttast ekki, þú munt ekki deyja.“ 24 Þá reisti Gídeon þar Drottni altari og nefndi það Jahve-shalom. Það er enn í dag í Ofra Abíesríta. 25 Þá sömu nótt sagði Drottinn við hann: „Tak ungan uxa föður þíns, annan uxann, sjö ára gamlan, og ríf niður Baalsaltarið, sem föður þinn á, og högg niður aseríuna, sem hjá því stendur. 26 Og reistu Drottni Guði þínum altari efst á þessum kletti, á tilsettum stað, og taktu annan uxann og fórnaðu honum brennifórn með viðnum úr aserunni sem þú höggvar niður. 27 Þá tók Gídeon tíu menn af þjónum sínum og gjörði eins og Drottinn hafði sagt honum. Og af því að hann óttaðist ættlið föður síns og borgarmenn, svo að hann gat ekki gjört þetta á daginn, gjörði hann það á nóttunni. 28 Þegar borgarmenn risu árla morguns, sjá, þá hafði Baalsaltari verið rifið niður, aserinn, sem stóð hjá því, högginn niður og annar uxinn fórnað á altarinu, sem þá hafði verið reist. 29 Þá sögðu þeir hver við annan: „Hver hefur gjört þetta?“ Og er þeir rannsökuðu málið og spurðu, sögðu þeir: „Gídeon Jóasson hefur gjört þetta.“ 30 Þá sögðu borgarmenn við Jóas: „Leið þú fram son þinn, svo að hann megi deyja, því að hann hefur rifið Baalsaltarið og höggvið niður aseríuna, sem var hjá því.“ 31 Þá sagði Jóas við alla þá, sem stóðu gegn honum: „Ætlið þér að sækjast eftir Baals máli? Ætlið þér að bjarga honum? Sá sem vill sækjast eftir honum, skal líflátinn verða áður en enn er morgunn. Ef hann er guð, þá sæki hann sjálfum sér, af því að altari hans hefur verið rifið niður.“ 32 Þess vegna kallaði hann hann á þeim degi Jerúbbaal og sagði: „Baal eigi að sækja mál gegn honum, af því að hann hefur rifið altari hans.“ 33 Þá söfnuðust allir Midíanítar, Amalekítar og austurbyggjar saman, fóru yfir um og settu herbúðir sínar í Jesreeldal. 34 En andi Drottins kom yfir Gídeon, og hann blés í lúðurinn, og Abíeser safnaðist saman til fylgdar við hann. 35 Og hann sendi sendiboða um allan Manasse, og þeir safnaðust einnig með honum, og hann sendi sendiboða til Assers, Sebúlons og Naftalí, og þeir komu upp til móts við þá. 36 Þá sagði Gídeon við Guð: „Ef þú vilt frelsa Ísrael fyrir mína hönd, eins og þú hefur sagt, 37 Sjá, ég legg ullarreyfi á gólfið, og ef dögg fellur á reyfinu einu og jörðin verður þurr, þá veit ég að þú munt frelsa Ísrael fyrir mína hönd, eins og þú hefur heitið. 38 Og svo varð. Hann reis árla morguninn eftir, þrýsti reyfinu saman og kreisti dögg úr því, skál fulla af vatni.
2
Gídeon, hraustur maður
39 Þá sagði Gídeon við Guð: „Reiði þín skal ekki upptendrast gegn mér, þótt ég eigi að tala aðeins í þetta skiptið. Leyf mér að reyna þetta aðeins í þetta skiptið með reyfinu. Látið nú eitt reyfið vera þurrt en jörðin öll dögg falla.“ 40 Og Guð gjörði svo þessa nótt: því að þurrt var á reyfinu einu og dögg var á allri jörðinni.
Dómarabókin 7 1 Þá reis Jerúbbaal, það er Gídeon, og allt fólkið, sem með honum var, árla ár og settu upp herbúðir sínar við Haródbrunn. Her Midíaníta var norðan megin við þá, við Mórehæð í dalnum. 2 Þá sagði Drottinn við Gídeon: „Fólkið, sem með þér er, er of margt til þess að ég geti gefið Midíaníta í hendur þeirra, ella geti Ísrael stært sig gegn mér og sagt: ,Mín eigin hönd hefur frelsað mig.'“ 3 Far því nú og kunngjör í eyru fólksins og seg: Hver sem hræddur er og skelfist, snúi aftur og fari snemma af Gíleaðfjalli. Þá sneru tuttugu og tvær þúsundir manna aftur af fólkinu, en tíu þúsundir manna eftir voru. 4 Þá sagði Drottinn við Gídeon: „Fólkið er enn of margt. Leið þú þá niður að vatninu, og ég mun reyna þá þar fyrir þig. Sá sem ég segi um við þig: ,Þessi skal með þér fara, hann skal með þér fara, og hver sem ég segi við þig: ,Þessi skal ekki með þér fara, hann skal ekki fara.'" 5 Þá leiddi hann fólkið niður að vatninu. Þá sagði Drottinn við Gídeon: „Hvern þann sem sleppir vatninu með tungunni eins og hundur sleppir, skalt þú láta sér standa, og eins hvern þann sem leggst á kné til að drekka.“ 6 Og þeir sem löktu vatnið og settu höndina að munninum voru þrjú hundruð manns, en allt hitt fólkið laut á kné til að drekka vatn. 7 Þá sagði Drottinn við Gídeon: „Með þeim þremur hundruðum mönnum, sem lappað hafa, mun ég frelsa yður og gefa Midíaníta í hendur þér. En allt hitt fólkið má fara, hver heim til sín.“ 8 Þá tók fólkið vistir og lúðra sína. Og hann sendi allan Ísrael, hvern heim til sín, og hélt þessum þrjú hundruð mönnum eftir. Her Midíansmanna var fyrir neðan hann í dalnum. 9 Og sömu nóttina sagði Drottinn við hann: „Rís þú upp og far niður í herbúðirnar, því að ég hef gefið þær í hendur þér.“ 10 En ef þú óttast að fara niður, farðu þá með Púra, þjóni þínum, niður í herbúðirnar. 11 Og þú skalt hlýða á, hvað þeir segja, og eftir það munu hendur þínar styrkjast til að fara niður í herbúðirnar. Þá fór hann niður með Púra, þjóni sínum, að úthlið vopnaðra manna, sem voru í herbúðunum. 12 Midíanítar, Amalekítar og allir austurbyggjar lágu um dalinn eins og engisprettur að fjölda, og úlfaldar þeirra voru óteljandi, eins og sandur við sjávarsíðuna að fjölda. 13 Þegar Gídeon kom þangað, þá var maður nokkur sem sagði félaga sínum draum og mælti: „Mig dreymdi draum. Byggbrauðskaka veltist inn í herbúðir Midíansmanna og kom að tjaldi og sló það svo að það féll og hvolfdi því um koll, svo að tjaldið lá kyrrt.“ 14 Þá svaraði samferðamaður hans og sagði: „Þetta er ekkert annað en sverð Gídeons Jóassonar, Ísraelsmanns, því að Guð hefur gefið Midíanít og allan herinn í hans hendur.“ 15 Þegar Gídeon heyrði frásögnina af draumnum og þýðingu hans, þá féll hann fram og sneri aftur til herbúða Ísraels og sagði: „Rísið upp, því að Drottinn hefur gefið herbúðir Midíans í yðar hendur.“ 16 Og hann skipti þessum þrjú hundruð mönnum í þrjá hópa og gaf hverjum manni lúður í höndina, tómar krukkur og lampa inni í krukkunum. 17 Og hann sagði við þá: „Lítið á mig og gerið eins. Og þegar ég kem út fyrir herbúðirnar, þá skuluð þér gjöra eins og ég gjöri.“ 18 Þegar ég blæs í lúðurinn, ég og allir þeir sem með mér eru, þá skuluð þér einnig blása í lúðrana umhverfis allar herbúðirnar og hrópa: Sverð Drottins og Gídeons!
3
Gídeon, hraustur maður
19 Þá kom Gídeon og þau hundrað menn, sem með honum voru, að útkanti herbúðanna í upphafi miðvaktarinnar, og höfðu þeir rétt nýlega sett varðstöðuna, og þeir þeyttu lúðrana og brutu krukkurnar, sem þeir höfðu í höndum sér. 20 Þá þeyttu þrír hóparnir lúðrana og brutu krukkuna og héldu lampunum í vinstri hendi sér og lúðrunum í hægri hendi sér til að blása í. Þeir hrópuðu: „Sverð Drottins og Gídeons!“ 21 Og þeir stóðu hver á sínum stað umhverfis herbúðirnar, en allur herinn hljóp til og hrópaði og flýði. 22 Þá þeyttu þrjú hundruð lúðrana, og Drottinn beindi sverðum hvers manns gegn öðrum, um allan herinn. Og herinn flýði til Bet Sitta í Sererat og að landamærum Abel Mehóla, til Tabbat. 23 Þá söfnuðust Ísraelsmenn saman úr Naftalí, Asser og öllum Manasse og eltu Midíaníta. 24 Gídeon sendi sendiboða um öll Efraímfjall og lét segja: „Farið ofan á móti Midíanítum og herfangið vatnið allt að Betbara og Jórdan.“ Þá söfnuðust allir Efraímítar saman og herfanguðu vatnið allt að Betbara og Jórdan. 25 Þeir tóku tvo höfðingja Midíaníta, Óreb og Seeb, og drápu Óreb á Órebs klettinum, og Seeb drápu þeir við Seebs vínþröng, eltu Midíaníta og færðu höfuð Órebs og Seebs til Gídeons hinumegin Jórdanar.
Dómarabókin 8 1 Þá sögðu Efraímsmenn við hann: „Hví gerðir þú oss svo vel, að þú kallaðir oss ekki, þegar þú fórst að berjast við Midíaníta?“ Og þeir deildu harkalega við hann. 2 Og hann sagði við þá: „Hvað hefi ég nú gjört í samanburði við yður? Er ekki vínberjatínsla Efraíms betri en vínberjatínsla Abíesers?“ 3 Guð hefur gefið höfðingja Midíans, Óreb og Seeb, í yðar hendur. Hvað gat ég gjört í samanburði við yður? Þá sefnaði reiði þeirra gegn honum, er hann hafði mælt þetta. 4 Gídeon kom þá að Jórdan og fór yfir, hann og þau þrjú hundruð manns, sem með honum voru, þreyttir og eltu þá enn. 5 Og hann sagði við mennina í Súkkót: „Gefið brauðhleifa þeim sem fylgja mér, því að þeir eru þreyttir og ég elti Seba og Salmúna, konunga Midíans.“ 6 Þá sögðu höfðingjarnir í Súkkót: „Eru Seba og Salmúna nú í þinni hendi, svo að vér eigum að gefa her þínum brauð?“ 7 Þá sagði Gídeon: „Þegar Drottinn gefur Seba og Salmúna í hendur mér, þá mun ég rífa hold yðar með þyrnum eyðimerkurinnar og þistlum.“ 8 Þaðan fór hann upp til Penúel og talaði við þá á sama hátt. Og mennirnir í Penúel svöruðu honum eins og mennirnir í Súkkót höfðu svarað honum. 9 Og hann sagði einnig við mennina í Penúel: „Þegar ég kem aftur heill á húfi, mun ég rífa niður þennan turn.“ 10 Seba og Salmúna voru í Karkor og herlið þeirra með þeim, um fimmtán þúsund manns, allir þeir sem eftir voru af öllum herliði Austurlanda, því að þar féllu hundrað og tuttugu þúsund vopnaðra manna. 11 Og Gídeon fór upp eftir tjaldbúaleiðinni, austan við Nóba og Jogbeha, og vann sigur á hernum, því að herinn var óhultur. 12 Þegar Seba og Salmúna flýðu, elti hann þá og tók höndum báða konunga Midíans, Seba og Salmúna, og lagði allan herinn í uppnám. 13 Og Gídeon Jóasson sneri aftur úr bardaganum áður en sólin var uppreist, 14 Og hann náði ungum manni af íbúum Súkkót og spurði hann, og hann lýsti fyrir honum höfðingjum Súkkót og öldungum þess, sjötíu og sautján manna. 15 Þá kom hann til manna í Súkkót og sagði: „Sjáið, þar eru Seba og Salmúna, sem þér ávítuðuð mig fyrir og sögðuð: Eru Seba og Salmúna nú í hendi þér, svo að vér eigum að gefa brauð þreyttum mönnum þínum?“
4
Gídeon, hraustur maður
16 Og hann tók öldunga borgarinnar, þyrna eyðimerkurinnar og þistla og fræddi mennina í Súkkót með þeim. 17 Hann reif niður turninn í Penúel og drap borgarbúa. 18 Þá sagði hann við Seba og Salmúna: „Hvers konar menn voru þeir, sem þér drápuð við Tabor?“ Þeir svöruðu: „Þeir voru eins og þú, allir í líkingu við konungssyni.“ 19 Og hann sagði: „Þeir voru bræður mínir, synir móður minnar. Svo sannarlega sem Drottinn lifir, ef þið hefðuð látið þá lifa, þá hefði ég ekki drepið ykkur.“ 20 Þá sagði hann við Jeter, frumgetinn son sinn: „Rís upp og drep þá.“ En sveinninn dró ekki sverðið sitt, því að hann óttaðist, því að hann var enn unglingur. 21 Þá sögðu Seba og Salmúna: „Rís þú upp og ráðst á okkur, því að eins og maðurinn er, svo er afl hans.“ Þá reis Gídeon upp og drap Seba og Salmúna og tók skartgripina, sem voru á hálsum úlfaldanna þeirra. 22 Þá sögðu Ísraelsmenn við Gídeon: „Drottna þú yfir oss, bæði þú og sonur þinn og sonarsonur þinn, því að þú hefir frelsað oss úr höndum Midíans.“ 23 Þá sagði Gídeon við þá: „Ég mun ekki drottna yfir yður, og sonur minn mun ekki heldur drottna yfir yður. Drottinn mun drottna yfir yður.“ 24 Þá sagði Gídeon við þá: „Ég bið yður að gefa mér hver eyrnalokka úr herfangi sínu.“ (Þeir höfðu gullhringalokka því að þeir voru Ísmaelítar.) 25 Þeir svöruðu: „Vér gefum þeim fúslega.“ Þá breiddu þeir út skikkju og köstuðu í hana hver eyrnalokkum sínum úr herfangi. 26 Og þyngd gullhringjanna, sem hann bað um, var eitt þúsund og sjö hundruð siklar gulls, auk skrautsins, kraganna og purpuraklæðanna, sem konungar Midíans höfðu borið, og auk keðjanna, sem voru um hálsa úlfaldanna. 27 Gídeon gjörði úr því efod og setti hann upp í borg sinni, í Ofra, og allur Ísrael tók þar framhjáhald með honum, og varð það Gídeon og húsi hans að tálsnöru. 28 Þannig voru Midíanítar að velli lagðir fyrir Ísraelsmönnum, svo að þeir hófu ekki höfuð sín framar. Og landið var í kyrrð í fjörutíu ár á dögum Gídeons. 29 Þá fór Jerúbbaal Jóasson og settist að í húsi sínu. 30 Og Gídeon átti sjötíu sonu af útlimum hans, því að hann átti margar konur. 31 Og hjákona hans, sem var í Síkem, ól honum einnig son, og hann nefndi hann Abímelek. 32 Og Gídeon Jóasson andaðist í góðum elli og var grafinn í gröf Jóasar föður síns, í Ofra Abíesríta. 33 Og er Gídeon var dáinn, sneru Ísraelsmenn aftur og tóku framhjáhald með Baölum og gjörðu Baal-Berít að guði sínum. 34 Og Ísraelsmenn minntust ekki Drottins, Guðs síns, sem hafði frelsað þá úr höndum allra óvina þeirra allt í kring. 35 Þeir sýndu ekki heldur ætt Jerúbbaals, Gídeons, góðvild, eins og allt það góða sem hann hafði sýnt Ísrael.
Sundurliðun vers fyrir vers Sagan af Gídeon í Dómarabókinni, kafla 6 til 8, er ein sú áhrifamesta í Biblíunni. Hún lýsir uppreisnar- og kúgunarhring þjóðar, ófúsu og óttaslegnu kalli ólíklegrar hetju, undraverðum hernaðarsigri sem náðist með aðeins 300 mönnum og flóknum afleiðingum sigursins.
6. kafli: Kúgunin, kallið og undirbúningurinn Vers 1–6 (Kúgun Midíaníta): Vegna þess að Ísrael gjörði það sem illt var í augum Drottins, gaf Guð þá í hendur Midíaníta í sjö ár. Midíanítar, Amalekítar og austurbyggjar eyðilögðu landið, eyddu uppskeru og búfénaði og neyddu Ísraelsmenn til að fela sig í hellum, hellum og á fjöllum.
5
Gídeon, hraustur maður
Vers 7–10 (Spámannleg ávítur): Þegar Ísrael hrópaði til Drottins vegna Midíaníta sendi Guð spámann til að minna þá á náð sína – hvernig hann leiddi þá út úr Egyptalandi og bauð þeim að óttast ekki guði Amoríta – en þeir höfðu ekki hlýtt röddu hans. Vers 11–16 (Engill Drottins birtist): Engill Drottins kom og settist undir eik í Ofra, sem Jóas Abíesríti átti. Sonur hans, Gídeon , var að þreskja hveiti í vínþröng til að fela það fyrir Midíanítum. Engillinn lýsti yfir: „Drottinn er með þér, þú hetja af hugrekki.“ Gídeon véfengdi þetta og benti á fátækt Ísraels og lága stöðu sína í ætt föður síns. Drottinn fullvissaði hann og sagði: „Sannlega mun ég vera með þér.“ Vers 17–24 (Merki um viðtöku): Gídeon bað um tákn til að sanna að það væri sannarlega Guð sem talaði, að hann útbjó kjöt og ósýrð brauð. Þegar engillinn snerti fórnina með stafsoddinum sínum, steig eldur upp úr klettinum og eyddi henni, og engillinn hvarf. Gídeon áttaði sig á hver það var og óttaðist um líf sitt, en Drottinn sagði við hann: „Friður sé með þér, óttast ekki, þú munt ekki deyja.“ Gídeon reisti þar altari sem hét Jehova-shalom (Drottinn er friður). Vers 25–32 (Eyðilegging Baalsaltaris): Sama nótt sagði Guð Gídeon að taka annan uxa föður síns og rífa niður altari föður síns, Baalsaltari, og höggva niður Aséru-lundinn við hliðina á honum. Gídeon gerði þetta um nóttina með tíu þjónum af ótta við fjölskyldu sína og borgarmenn. Þegar borgarbúar fundust morguninn eftir kröfðust þeir dauða hans, en Jóas varði hann og sagði: „Ætlið þið að berjast fyrir Baal? ... hann skal berjast fyrir sínu máli.“ Vegna þessa var Gídeon nefndur Jerúbbaal („Baal skal berjast gegn honum“). Vers 33–35 (Andi Guðs gefur Gídeon kraft): Midíanítar og Amalekítar söfnuðust saman og settu upp herbúðir sínar í Jesreeldal. „Andi Drottins kom yfir Gídeon“ (bókstaflega klæddi hann) og hann blés í lúður og safnaði saman ættum Abíesers, Assers, Sebúlons og Naftalí til að fylgja sér. Vers 36–40 (Tákn reyfsins): Í leit að huggun bað Gídeon Guð um tákn með ullarreifi. Fyrst bað hann um dögg á reyfinu á meðan jörðin væri þurr; Guð veitti það. Næst bað hann um að reyfið væri þurrt á meðan jörðin væri með dögg; Guð gerði það líka.
7. kafli: Þynnti herinn og sigurinn yfir Midían Vers 1–3 (Að þrengja herinn): Jerúbbaal (Gídeon) og her hans settu upp herbúðir nálægt Haródbrunni, en Midíanítar voru fyrir norðan. Guð sagði Gídeon að fólkið væri of margt , svo að Ísrael gæti ekki neytt dýrðar yfir Guði. Guð fyrirskipaði Gídeon að tilkynna að hver sem er hræddur gæti farið. 22.000 menn fóru og skildu 10.000 eftir. Vers 4–8 (Prófun vatnsins): Guð sagði að þeir væru enn of margir. Hann sagði Gídeon að leiða þá niður að vatninu þar sem hann myndi aðgreina þá. Þeir sem lappuðu vatnið með tungunni eins og hundur (300 menn) voru settir í sundur. Þeir sem krupu niður til að drekka voru sendir heim. Með aðeins 300 menn lofaði Guð að gefa Midían í hendur Gídeons. Vers 9–15 (Draumur Midíans): Um nóttina sagði Guð Gídeon að fara niður í óvinabúðirnar því að hann hefði gefið þær í hendur hans. Í fylgd með þjóni sínum Fúra heyrði Gídeon midíanítískan hermann segja félaga sínum draum um byggbrauðsköku sem steyptist inn í herbúðir Midíans og lenti á tjaldi svo að það hrundi. Hinn hermaðurinn túlkaði drauminn: „Þetta er ekkert annað en sverð Gídeons ... því að Guð hefur gefið Midíans í hans hendur.“ Gídeon tilbað Guð og sneri aftur til manna sinna af sjálfstrausti.
6
Gídeon, hraustur maður
Vers 16–22 (Aðferðin með lampa og krukkum): Gídeon skipti 300 mönnunum í þrjá hópa. Hann gaf hverjum manni lúður, tóma krukku og kyndil (lampa) inni í krukkunni . Þeir umkringdu herbúðirnar á nóttunni, þeyttu lúðrana, brutu krukkurnar, héldu kyndlunum í vinstri hönd sér og lúðrunum í hægri hönd sér og hrópuðu: „Sverð Drottins og Gídeons.“ Ótti greip herbúðir Midíaníta og Drottinn beindi sverðum hvers manns gegn öðrum í herbúðunum. Vers 23–25 (Eltingin): Ísraelsmenn frá Naftalí, Asser og Manasse eltu flóttamenn Midíaníta. Gídeon sendi sendiboða yfir Efraímfjall til að ná vötnunum fyrir framan þá við Bet-Bara og Jórdan. Hann handtók tvo midíanska höfðingja, Óreb og Seeb , og færðu höfuð þeirra til Gídeons.
8. kafli: Eftirförin, átökin og afleiðingarnar Vers 1–3 (Diplómatísk lausn við Efraím): Efraímsmenn kvörtuðu sárlega yfir því að þeir hefðu ekki verið kallaðir fyrr til bardaga. Gídeon svaraði auðmjúklega og háttvíslega: „Hvað hefi ég nú gert í samanburði við ykkur? Er ekki vínberjatínsla Efraíms betri en vínberjaárgangur Abíesers?“ Mjúkt svar hans stöðvaði reiði þeirra. Vers 4–9 (Höfnun í Súkkót og Penúel): Gídeon og hans 300 þreyttu menn fóru yfir Jórdan í áhlaupi á eftir eftirlifandi Midíanítakonungunum, Seba og Salmúna. Þeir báðu öldunga Súkkót og Penúel um brauð til að fæða þreytta hermennina, en leiðtogarnir hæddu Gídeon og neituðu og sögðu að þeir hefðu ekki enn náð konungunum. Gídeon varaði þá við því að hann myndi snúa aftur til að refsa þeim með þyrnum og þistlum. Vers 10–17 (refsing og handtaka): Gídeon kom eftirlifandi her Midíaníta á óvart og tók konungana Seba og Salmúna til fanga . Þegar hann sneri aftur agaði hann öldungana í Súkkót með þyrnum og þistlum úr eyðimörkinni, reif niður turninn í Penúel og drap menn borgarinnar. Vers 18–21 (Örlög konunganna): Gídeon spurði Seba og Salmúna hvers konar menn þeir hefðu drepið við Tabor og uppgötvaði að þeir voru hans eigin bræður. Hann skipaði elsta syni sínum, Jeter, að drepa þá, en drengurinn var hræddur því hann var enn ungur. Konungarnir báðu þá Gídeon að drepa þá sjálfur og Gídeon drap þá með því að taka hálfmánaskreytingarnar af hálsum úlfaldanna þeirra. Vers 22–27 (Gullhökullinn og fall Ísraels): Ísrael reyndi að gera Gídeon og ætt hans að erfðastjórnendum, en Gídeon neitaði staðfastlega og lýsti yfir: „Drottinn mun ríkja yfir ykkur.“ Gídeon bað þó um eitt: að hver maður gæfi honum eyrnalokk úr herfangi sínu. Hann safnaði 1.755 siklum gulls og bjó til hökull og setti hann í borg sína Ofra. Því miður fór allur Ísrael að stunda hórdóm með honum þar og það varð Gídeon og ætt hans að snara. Vers 28–35 (Dauði Gídeons og gleymska Ísraels): Midíanít var undirokað og landið hafði frið í 40 ár á meðan Gídeon lifði. Gídeon lést í góðum elli og var grafinn í gröf Jóasar föður síns. Strax eftir dauða hans sneru Ísraelsmenn aftur til andlegs hórdóms, dýrkuðu Baal-Berit og sýndu ekki húsi Jerúbbaals (Gídeons) góðvild fyrir allt það góða sem hann hafði gert.
Lykilatriði úr sögu Gídeons Guð notar ólíklegustu og veiku: Gídeon byrjaði á því að fela sig í ótta og leit á ættina sína sem þá veikustu í Manasse. Guð minnkaði her sinn vísvitandi úr 32.000 í 300 til að sanna að sigurinn kæmi frá guðlegum krafti, ekki mannlegum mætti.
7
Gídeon, hraustur maður
Þolinmæði gagnvart efasemdum manna: Guð mætti djúpum óöryggi Gídeons og beiðnum hans um tákn (eldinn og reyfið) með ótrúlegri þolinmæði og náð og byggði varlega upp trú hans skref fyrir skref. Sönn forysta felur í sér auðmýkt: Gídeon tókst að stjórna brothættum ættbálkastjórnmálum með góðum árangri (til að friða Efraímíta) og hafnaði alfarið konungsvaldi, viðurkennandi að Guð einn ætti að ríkja yfir Ísrael. Hættan á málamiðlun í velgengni: Þrátt fyrir ótrúlega sigra sína varð sköpun Gídeons á gullna efodinum andleg gildra (skurðgoðadýrkun) fyrir fjölskyldu hans og þjóð, sem sannaði að andleg árvekni er nauðsynleg jafnvel - og sérstaklega - eftir mikinn sigur.
8