Γεδεών, ένας δυνατός άνδρας γενναίας Κριτές 6 1 Και οι γιοι Ισραήλ έπραξαν πονηρά ενώπιον του Κυρίου· και ο Κύριος τους παρέδωσε στο χέρι του Μαδιάμ για επτά χρόνια. 2 Και το χέρι του Μαδιάμ υπερίσχυσε ενάντια στον Ισραήλ· και εξαιτίας των Μαδιανιτών, οι γιοι Ισραήλ έκαναν για τον εαυτό τους σπηλιές στα βουνά, και σπηλιές, και οχυρά. 3 Και αφού έσπειρε ο Ισραήλ, ανέβηκαν οι Μαδιανίτες, και οι Αμαληκίτες, και οι γιοι της ανατολής, ανέβηκαν εναντίον τους· 4 Και στρατοπέδευσαν εναντίον τους, και κατέστρεψαν τα γεννήματα της γης μέχρι να φτάσουν στη Γάζα, και δεν άφησαν τροφή στον Ισραήλ, ούτε πρόβατα ούτε βόδια ούτε γαϊδούρια. 5 Διότι ανέβηκαν με τα κτήνη τους και τις σκηνές τους, και ήρθαν σαν ακρίδες σε πλήθος· επειδή, αυτοί και οι καμήλες τους ήταν αναρίθμητοι· και μπήκαν στη γη για να την καταστρέψουν. 6 Και ο Ισραήλ εξαθλιώθηκε σφόδρα εξαιτίας των Μαδιανιτών· και οι γιοι Ισραήλ βόησαν προς τον Κύριο. 7 Και έγινε, όταν οι γιοι Ισραήλ κραύγασαν προς τον Κύριο εξαιτίας των Μαδιανιτών, 8 ότι ο Κύριος έστειλε έναν προφήτη στους γιους Ισραήλ, ο οποίος τους είπε: Έτσι λέει Κύριος ο Θεός του Ισραήλ: Εγώ σας ανέβασα από την Αίγυπτο, και σας έβγαλα από τον οίκο της δουλείας· 9 Και σας έσωσα από το χέρι των Αιγυπτίων, και από το χέρι όλων εκείνων που σας καταδυνάστευαν, και τους έδιωξα από μπροστά σας, και σας έδωσα τη γη τους· 10 Και σας είπα: Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας· μη φοβάστε τους θεούς των Αμορραίων, στη γη των οποίων κατοικείτε· αλλά δεν υπακούσατε στη φωνή μου. 11 Και ήρθε ένας άγγελος του Κυρίου, και κάθισε κάτω από μια βελανιδιά, που ήταν στην Οφρά, η οποία ανήκε στον Ιωάς τον Αβιεζερίτη· και ο γιος του ο Γεδεών αλώνιζε σιτάρι στο πατητήρι, για να το κρύψει από τους Μαδιανίτες. 12 Και ο άγγελος του Κυρίου φάνηκε σε αυτόν και του είπε: Ο Κύριος είναι μαζί σου, ανδρείε δυνατός. 13 Και ο Γεδεών του είπε: Κύριέ μου, αν ο Κύριος είναι μαζί μας, γιατί λοιπόν μας συνέβησαν όλα αυτά; Και πού είναι όλα τα θαύματά του, που μας διηγήθηκαν οι πατέρες μας, λέγοντας: Δεν μας
1
Γεδεών, ένας δυνατός άνδρας γενναίας
ανέβασε ο Κύριος από την Αίγυπτο; Αλλά τώρα ο Κύριος μας εγκατέλειψε, και μας παρέδωσε στα χέρια των Μαδιανιτών. 14 Και ο Κύριος τον επιθεώρησε και είπε: Πήγαινε με αυτή τη δύναμή σου, και θα σώσεις τον Ισραήλ από το χέρι των Μαδιανιτών· δεν σε απέστειλα εγώ; 15 Και είπε προς αυτόν: Κύριέ μου, με τι θα σώσω τον Ισραήλ; Δες, η οικογένειά μου είναι φτωχή στον Μανασσή, και εγώ είμαι ο ελάχιστος στο σπίτι του πατέρα μου. 16 Και ο Κύριος είπε προς αυτόν: Εγώ βέβαια θα είμαι μαζί σου, και θα πατάξεις τους Μαδιανίτες σαν έναν άνθρωπο. 17 Και είπε προς αυτόν· Αν τώρα βρήκα χάρη ενώπιόν σου, δώσε μου ένα σημάδι ότι εσύ μιλάς μαζί μου. 18 Μη αναχωρήσεις από εδώ, παρακαλώ, μέχρις ότου έρθω σε σένα, και φέρω το δώρο μου, και το βάλω μπροστά σου. Και είπε: Θα μείνω μέχρι να επιστρέψεις. 19 Και ο Γεδεών μπήκε μέσα και ετοίμασε ένα κατσίκι και άζυμα ψωμάκια από ένα εφά αλεύρι· το κρέας το έβαλε σε ένα καλάθι, και το ζωμό το έβαλε σε μια χύτρα, και το έφερε έξω προς αυτόν κάτω από τη βελανιδιά, και το πρόσφερε. 20 Και ο άγγελος του Θεού είπε προς αυτόν: Πάρε το κρέας και τα άζυμα ψωμιά, και βάλε αυτά πάνω σε τούτη την πέτρα, και χύσε το ζωμό. Και έκανε έτσι. 21 Τότε ο άγγελος του Κυρίου άπλωσε την άκρη της ράβδου που ήταν στο χέρι του και άγγιξε το κρέας και τα άζυμα· και ανέβηκε φωτιά από την πέτρα, και κατέφαγε το κρέας και τα άζυμα· τότε ο άγγελος του Κυρίου έφυγε από μπροστά του. 22 Και καθώς ο Γεδεών γνώρισε ότι ήταν άγγελος Κυρίου, είπε: Αλίμονο, Κύριε Θεέ! Γιατί είδα άγγελο Κυρίου πρόσωπο με πρόσωπο. 23 Και ο Κύριος είπε προς αυτόν: Ειρήνη σε σένα· μη φοβάσαι· δεν θα πεθάνεις. 24 Τότε ο Γεδεών έχτισε εκεί θυσιαστήριο στον Κύριο, και το ονόμασε Γιαχβέ-σαλόμ· μέχρι σήμερα είναι ακόμα στην Οφρά των Αβιεζεριτών. 25 Και την ίδια νύχτα ο Κύριος του είπε: «Πάρε το νεαρό μοσχάρι του πατέρα σου, το δεύτερο μοσχάρι επτά ετών, και γκρέμισε το θυσιαστήριο του Βάαλ, που έχει ο πατέρας σου, και έκοψε το άλσος που είναι κοντά του». 26 και οικοδομήσῃ θυσιαστήριον Κύριον τῷ Θεῷ σου ἐπὶ τῆς κορυφής τοῦτο τοῦ βράχου, ἐν τῷ ὑπογεγραμμένῳ τόπου, καὶ λάβε τὸν δεύτερον μοσχάριν καὶ προσέφερεν ὁλοκαύτωμα μετὰ τῶν ξύλων τοῦ ἅλους, τὰ ὁποῖα θέλεις κοπεῖ. 27 Τότε ο Γεδεών πήρε δέκα άνδρες από τους δούλους του, και έκανε όπως του είπε ο Κύριος· και επειδή φοβόταν την οικογένεια του πατέρα του, και τους άνδρες της πόλης, δεν μπορούσε να το κάνει αυτό την ημέρα, το έκανε τη νύχτα. 28 Και όταν οι άνδρες της πόλης σηκώθηκαν ενωρίς το πρωί, ιδού, το θυσιαστήριο του Βάαλ είχε γκρεμιστεί, και το άλσος που ήταν κοντά του είχε κοπεί, και το δεύτερο μοσχάρι είχε προσφερθεί πάνω στο θυσιαστήριο που είχε κατασκευαστεί. 29 Και είπαν ο ένας στον άλλον: Ποιος έκανε αυτό το πράγμα; Και όταν ρώτησαν και ρώτησαν, είπαν: Ο Γεδεών, ο γιος του Ιωάς, το έκανε αυτό. 30 Τότε οι άνδρες της πόλης είπαν στον Ιωάς: «Βγάλε έξω τον γιο σου, για να πεθάνει· επειδή, κατέστρεψε το θυσιαστήριο του Βάαλ, και έκοψε το άλσος που ήταν κοντά του». 31 Και ο Ιωάς είπε σε όλους όσους στέκονταν εναντίον του: Θα υπερασπιστείτε τον Βάαλ; Θα τον σώσετε; Όποιος υπερασπιστεί τον Βάαλ, ας θανατωθεί ενώ είναι ακόμα πρωί· αν είναι θεός, ας υπερασπιστεί τον εαυτό του, επειδή κάποιος γκρέμισε το θυσιαστήριό του. 32 Γι' αυτό, εκείνη την ημέρα τον ονόμασε Ιεροβάαλ, λέγοντας: Ας δικάσει ο Βάαλ εναντίον του, επειδή γκρέμισε το θυσιαστήριό του. 33 Τότε, όλοι οι Μαδιανίτες και οι Αμαληκίτες και οι γιοι της ανατολής συγκεντρώθηκαν, και πέρασαν, και στρατοπέδευσαν στην κοιλάδα Ιεζραέλ. 34 Και το Πνεύμα του Κυρίου ήρθε πάνω στον Γεδεών, και σάλπισε με σάλπιγγα· και ο Αβιέζερ συγκεντρώθηκε πίσω του.
2
Γεδεών, ένας δυνατός άνδρας γενναίας
35 Και έστειλε αγγελιοφόρους σε ολόκληρο τον Μανασσή· και αυτοί συγκεντρώθηκαν πίσω του· και έστειλε αγγελιοφόρους στον Ασήρ, και στον Ζαβουλών, και στον Νεφθαλί· και ανέβηκαν σε συνάντησή τους. 36 Και ο Γεδεών είπε στον Θεό: Αν θέλεις να σώσεις τον Ισραήλ διαμέσου του χεριού μου, όπως είπες, 37 Δες, εγώ θα βάλω ένα μαλλί στο αλώνι· και αν η δροσιά είναι μόνο στο μαλλί, και σε όλη τη γη γύρω είναι ξηρή, τότε θα ξέρω ότι θα σώσεις τον Ισραήλ με το χέρι μου, όπως είπες. 38 Και έγινε έτσι· επειδή, σηκώθηκε νωρίς την επόμενη μέρα, και έσφιξε το μαλλί, και στύψε τη δροσιά από το μαλλί, σαν μια λεκάνη γεμάτη νερό. 39 Και ο Γεδεών είπε στον Θεό: Ας μην ανάψει ο θυμός σου εναντίον μου, και θα μιλήσω μόνο μία φορά· ας δοκιμάσω, παρακαλώ, μόνο μία φορά με το μαλλί· ας μείνει τώρα ξηρό μόνο πάνω στο μαλλί, και πάνω σε όλη τη γη ας υπάρχει δροσιά. 40 Και ο Θεός έκανε έτσι εκείνη τη νύχτα· επειδή, μόνο το μαλλί ήταν ξηρό, και σε όλη τη γη υπήρχε δροσιά.
Κριτές 7 1 Τότε ο Ιεροβάαλ, που είναι ο Γεδεών, και όλος ο λαός που ήταν μαζί του, σηκώθηκαν πρωί και στρατοπέδευσαν κοντά στο πηγάδι του Αρώδ· και το στρατόπεδο των Μαδιανιτών ήταν βόρεια από αυτούς, κοντά στον λόφο Μορέχ, στην κοιλάδα. 2 Και ο Κύριος είπε στον Γεδεών: Ο λαός που είναι μαζί σου είναι πολύς, για να παραδώσω τους Μαδιανίτες στο χέρι τους, για να μην καυχηθεί ο Ισραήλ εναντίον μου, λέγοντας: Το χέρι μου με έσωσε. 3 Τώρα, λοιπόν, πήγαινε και κήρυξε στα αυτιά του λαού, λέγοντας: Όποιος φοβάται και δειλιάζει, ας επιστρέψει και ας αναχωρήσει νωρίς από το όρος Γαλαάδ. Και επέστρεψαν από τον λαό είκοσι δύο χιλιάδες, και έμειναν δέκα χιλιάδες. 4 Και ο Κύριος είπε στον Γεδεών: Ο λαός είναι ακόμα πολύς· κατέβασέ τους στο νερό, και εκεί θα τους δοκιμάσω για σένα· και όποιος σου πω: Αυτό θα έρθει μαζί σου, αυτός θα έρθει μαζί σου· και όποιος σου πω: Αυτό δεν θα έρθει μαζί σου, αυτός δεν θα πάει. 5 Και κατέβασε τον λαό στο νερό· και ο Κύριος είπε στον Γεδεών: Κάθε έναν που θα πιει νερό με τη γλώσσα του, όπως το πιει σκύλος, αυτόν θα τον βάλεις μόνος του· και κάθε έναν που θα σκύψει στα γόνατά του για να πιει. 6 Και ο αριθμός εκείνων που έπιναν, βάζοντας το χέρι τους στο στόμα τους, ήταν τριακόσιοι άνδρες· και όλος ο υπόλοιπος λαός γονάτισε για να πιει νερό. 7 Και ο Κύριος είπε στον Γεδεών: Διαμέσου των τριακόσιων ανδρών που ήπιαν με το στόμα μου θα σας σώσω, και θα παραδώσω τους Μαδιανίτες στην χείρα σου· και όλος ο άλλος λαός ας πάει, κάθε ένας στον τόπο του. 8 Και ο λαός πήρε τρόφιμα στα χέρια του, και τις σάλπιγγές του· και έστειλε όλο τον υπόλοιπο Ισραήλ, κάθε έναν στη σκηνή του, και κράτησε τους τριακόσιους άνδρες· και το στρατόπεδο του Μαδιάμ ήταν από κάτω του στην κοιλάδα. 9 Και την ίδια νύχτα ο Κύριος του είπε: Σήκω, κατέβα στο στρατόπεδο· επειδή, το παρέδωσα στο χέρι σου. 10 Αν όμως φοβάσαι να κατέβεις, κατέβα εσύ μαζί με τον Φουρά τον δούλο σου στο στρατόπεδο· 11 Και θα ακούσεις τι λένε· και ύστερα απ' όλα αυτά θα δυναμώσουν τα χέρια σου για να κατέβεις στο στρατόπεδο. Τότε κατέβηκε μαζί με τον Φουρά, τον δούλο του, στο εξωτερικό των ενόπλων που ήταν στο στρατόπεδο. 12 Και οι Μαδιανίτες και οι Αμαληκίτες και όλοι οι γιοι τής ανατολής κείτονταν στην κοιλάδα σαν ακρίδες σε πλήθος· και οι καμήλες τους ήταν αμέτρητες, σαν την άμμο κοντά στη θάλασσα σε πλήθος.
3
Γεδεών, ένας δυνατός άνδρας γενναίας
13 Και καθώς ήρθε ο Γεδεών, να, κάποιος άνθρωπος διηγήθηκε ένα όνειρο στον πλησίον του και είπε: «Δείτε, ονειρεύτηκα ένα όνειρο, και να, ένα κριθαρένιο ψωμί έπεσε μέσα στο στρατόπεδο του Μαδιάμ, και έφτασε σε μια σκηνή, και την χτύπησε, ώστε έπεσε, και την αναποδογύρισε, ώστε η σκηνή να μένει κατά μήκος. 14 Και ο σύντροφός του απάντησε και είπε: «Αυτή δεν είναι άλλη παρά η μάχαιρα του Γεδεών, του γιου του Ιωάς, ενός άνδρα από τον Ισραήλ· επειδή, στο χέρι του παρέδωσε ο Θεός τον Μαδιάμ και ολόκληρο το στράτευμα». 15 Και καθώς ο Γεδεών άκουσε την αφήγηση του ονείρου και την ερμηνεία του, προσκύνησε και επέστρεψε στο στρατόπεδο του Ισραήλ και είπε: Σηκωθείτε· επειδή, ο Κύριος παρέδωσε στο χέρι σας το στρατόπεδο του Μαδιάμ. 16 Και χώρισε τους τριακόσιους άνδρες σε τρία σώματα, και έδωσε από μία σάλπιγγα στο χέρι κάθε άνδρα, και άδειες στάμνες, και λύχνους μέσα στις στάμνες. 17 Και είπε προς αυτούς: Κοιτάξτε με, και κάντε το ίδιο· και ιδού, όταν έρθω στο εξωτερικό του στρατοπέδου, όπως κάνω εγώ, έτσι θα κάνετε και εσείς. 18 Όταν σαλπίσω με σάλπιγγα, εγώ και όλοι όσοι είναι μαζί μου, τότε σαλπίστε και εσείς με τις σάλπιγγες ολόγυρα από όλο το στρατόπεδο, και πείτε: Η μάχαιρα του Κυρίου και του Γεδεών. 19 Και ο Γεδεών, και οι εκατό άνδρες που ήταν μαζί του, ήρθαν στο εξωτερικό του στρατοπέδου στην αρχή της μεσαίας φυλακής· και μόλις είχαν τοποθετήσει τη φυλακή· και σάλπιξαν με τις σάλπιγγες, και έσπασαν τις στάμνες που ήταν στα χέρια τους. 20 Και οι τρεις λόχοι σάλπισαν με τις σάλπιγγες, και έσπασαν τις στάμνες, και κρατούσαν τις λυχνίες στα αριστερά τους χέρια, και τις σάλπιγγες στα δεξιά τους χέρια για να σαλπίζουν με αυτές· και φώναξαν: Η ρομφαία του Κυρίου, και του Γεδεών. 21 Και στάθηκαν κάθε ένας στη θέση του ολόγυρα από το στρατόπεδο· και ολόκληρο το στράτευμα έτρεξε, και κραύγασε, και έφυγε. 22 Και οι τριακόσιοι σάλπιξαν με τις σάλπιγγες, και ο Κύριος έστρεψε τη ρομφαία κάθε ανθρώπου ενάντια στον πλησίον του, σε ολόκληρο το στρατόπεδο· και το στρατόπεδο έφυγε στη Βαιθσιτά στη Ζερεράθ, και στα όρια της Αβελμεολά, μέχρι την Ταββάθ. 23 Και συγκεντρώθηκαν οι άνδρες Ισραήλ από τον Νεφθαλί, και από τον Ασήρ, και από ολόκληρο τον Μανασσή, και καταδίωξαν πίσω από τους Μαδιανίτες. 24 Και ο Γεδεών έστειλε αγγελιοφόρους σε όλο το βουνό Εφραϊμ, λέγοντας: Κατεβείτε ενάντια στους Μαδιανίτες, και πάρτε μπροστά τους τα νερά μέχρι τη Βαιθ-βαρά και τον Ιορδάνη. Τότε όλοι οι άνδρες του Εφραϊμ συγκεντρώθηκαν, και πάρθηκαν τα νερά μέχρι τη Βαιθ-βαρά και τον Ιορδάνη. 25 Και έπιασαν δύο άρχοντες των Μαδιανιτών, τον Ωρήβ και τον Ζηβ· και σκότωσαν τον Ωρήβ πάνω στον βράχο, και τον Ζηβ σκότωσαν στο πατητήρι του Ζηβ, και καταδίωξαν τον Μαδιάμ, και έφεραν τα κεφάλια του Ωρήβ και του Ζηβ στον Γεδεών πέρα από τον Ιορδάνη.
Κριτές 8 1 Και οι άνδρες του Εφραϊμ τού είπαν: Γιατί μας έκανες έτσι, ώστε να μην μας κάλεσες, όταν πήγες να πολεμήσεις με τους Μαδιανίτες; Και τον μάλωσαν σκληρά. 2 Και είπε προς αυτούς: Τι έκανα τώρα σε σύγκριση με εσάς; Δεν είναι το σταφύλιασμα του Εφραΐμ καλύτερο από τον τρύγο του Αβιέζερ; 3 Ο Θεός παρέδωσε στα χέρια σας τους άρχοντες της Μαδιάμ, τον Ωρήβ και τον Ζηβ· και τι μπόρεσα να κάνω σε σύγκριση με εσάς; Τότε κόπασε η οργή τους εναντίον του, όταν τα είπε αυτά. 4 Και ο Γεδεών ήρθε στον Ιορδάνη, και πέρασε, αυτός και οι τριακόσιοι άνδρες που ήταν μαζί του, εξασθενημένοι, καταδιώκοντάς τους. 5 Και είπε στους άνδρες της Σοκχώθ: Δώστε, παρακαλώ, ψωμιά στον λαό που με ακολουθεί· επειδή, είναι εξασθενημένοι, και εγώ καταδιώκω πίσω από τον Ζεβεέ και τον Ζαλμανά, τους βασιλιάδες της Μαδιάμ.
4
Γεδεών, ένας δυνατός άνδρας γενναίας
6 Και οι άρχοντες της Σοκχώθ είπαν: Μήπως τα χέρια του Ζεβεέ και του Ζαλμανά είναι τώρα στο χέρι σου, για να δώσουμε ψωμί στο στρατό σου; 7 Και ο Γεδεών είπε: Γι' αυτό, όταν ο Κύριος παραδώσει τον Ζεβεέ και τον Ζαλμανά στο χέρι μου, τότε θα κατασπαράξω τις σάρκες σας με τα αγκάθια της ερήμου και με τα τριβόλια. 8 Και ανέβηκε από εκεί στη Φανουήλ, και τους είπε τα ίδια· και οι άνδρες της Φανουήλ του απάντησαν όπως του απάντησαν οι άνδρες της Σοκχώθ. 9 Και είπε επίσης στους άνδρες της Φανουήλ, λέγοντας: Όταν επιστρέψω με ειρήνη, θα γκρεμίσω αυτόν τον πύργο. 10 Ο δε Ζεβεέ και ο Ζαλμανά ήσαν εν Καρκώρ, και τα στρατεύματά τους μετ' αυτών, περίπου δεκαπέντε χιλιάδες άνδρες, όλοι όσοι είχαν απομείνει από όλα τα στρατεύματα των γιων της ανατολής· διότι έπεσαν εκατόν είκοσι χιλιάδες άνδρες τράβηκτες μάχαιρα. 11 Και ο Γεδεών ανέβηκε από τον δρόμο εκείνων που κατοικούσαν σε σκηνές ανατολικά της Νωβά και της Ιωγβεά, και πάταξε το στράτευμα· επειδή, το στράτευμα ήταν ασφαλές. 12 Και όταν ο Ζεβεέ και ο Ζαλμανά έφευγαν, αυτός τους καταδίωξε, και έπιασε τους δύο βασιλιάδες της Μαδιάμ, τον Ζεβεέ και τον Ζαλμανά, και κατατρόμαξε ολόκληρο το στράτευμα. 13 Και ο Γεδεών, ο γιος του Ιωάς, επέστρεψε από τη μάχη πριν ανατείλει ο ήλιος, 14 Και έπιασε έναν νέο από τους άνδρες της Σοκχώθ, και τον ρώτησε· και του περιέγραψε τους άρχοντες της Σοκχώθ, και τους πρεσβύτερους αυτής, εβδομήντα επτά άνδρες. 15 Και ήρθε στους άνδρες της Σοκχώθ και είπε: Δέστε, ο Ζεβέ και ο Ζαλμανά, για τους οποίους με ονειδίασατε, λέγοντας: Μήπως τα χέρια του Ζεβέ και του Ζαλμανά είναι τώρα στο χέρι σου, για να δώσουμε ψωμί στους άντρες σου που είναι αποκαμωμένοι; 16 Και πήρε τους πρεσβύτερους της πόλης, και αγκάθια της ερήμου και τριβόλια, και με αυτά δίδαξε τους άνδρες της Σοκχώθ. 17 Και κατέστρεψε τον πύργο της Φανουήλ, και θανάτωσε τους άνδρες της πόλης. 18 Τότε είπε στον Ζεβεέ και στον Ζαλμανά: Τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί που σκοτώσατε στο Θαβώρ; Και απάντησαν: Όπως εσύ, έτσι ήταν και αυτοί· κάθε ένας έμοιαζε με γιους βασιλιά. 19 Και είπε: Ήσαν αδελφοί μου, γιοι τής μητέρας μου· ζει Κύριος, αν τους είχατε αφήσει ζωντανούς, δεν θα σας θανάτωνα. 20 Και είπε στον Ιεθέρ, τον πρωτότοκο γιο του: Σήκω, και θανάτωσέ τους. Αλλά ο νέος δεν έβγαλε τη μάχαιρά του· επειδή, φοβόταν, επειδή ήταν ακόμα νέος. 21 Τότε ο Ζεβεέ και ο Ζαλμανά είπαν: Σήκω εσύ και έπεσε εναντίον μας· επειδή, όπως είναι ο άνθρωπος, έτσι είναι και η δύναμή του. Και σηκώθηκε ο Γεδεών, και πάταξε τον Ζεβεέ και τον Ζαλμανά, και αφαίρεσε τα στολίδια που ήταν στους λαιμούς των καμήλων τους. 22 Τότε οι άνδρες Ισραήλ είπαν στον Γεδεών: Κυβέρνησέ μας, εσύ και ο γιος σου, και ο γιος του γιου σου· επειδή, εσύ μας έσωσες από το χέρι του Μαδιάμ. 23 Και ο Γεδεών είπε προς αυτούς: Δεν θα βασιλεύσω εγώ επάνω σας ούτε ο γιος μου θα βασιλεύσει επάνω σας· ο Κύριος θα βασιλεύσει επάνω σας. 24 Και ο Γεδεών είπε προς αυτούς: Θα ήθελα να σας παρακαλέσω κάτι, να μου δώσετε κάθε ένας τα σκουλαρίκια του θηράματός του. (Γιατί είχαν χρυσά σκουλαρίκια, επειδή ήταν Ισμαηλίτες.) 25 Και αποκρίθηκαν: Θα τους δώσουμε ευχαρίστως. Και έστρωσαν ένα ένδυμα, και έριξαν μέσα σε αυτό κάθε ένας τα σκουλαρίκια του θηράματός του. 26 Και το βάρος των χρυσών σκουλαρικιών, που ζήτησε, ήταν χίλιοι επτακόσιοι σίκλοι χρυσού, εκτός από τα στολίδια, και τα περιλαίμια, και τα πορφυρά ενδύματα, που φορούσαν οι βασιλιάδες της Μαδιάμ, και εκτός από τις αλυσίδες που ήταν γύρω από τους λαιμούς των καμήλων τους. 27 Και ο Γεδεών έκανε εφόδ απ' αυτό, και το έβαλε στην πόλη του, στην Οφρά· και ολόκληρος ο Ισραήλ πήγε εκεί πόρνευσε πίσω του· το οποίο έγινε παγίδα στον Γεδεών, και στο σπίτι του. 28 Έτσι υποτάχθηκε ο Μαδιάμ μπροστά στους γιους Ισραήλ, ώστε δεν σήκωσαν πλέον το κεφάλι τους· και η γη ησυχάζει σαράντα χρόνια στις ημέρες του Γεδεών. 29 Και ο Ιεροβάαλ, ο γιος του Ιωάς, πήγε και κατοίκησε στο σπίτι του. 30 Και ο Γεδεών απέκτησε εβδομήντα γιους από την κοιλιά του· επειδή, είχε πολλές γυναίκες.
5
Γεδεών, ένας δυνατός άνδρας γενναίας
31 Και η παλλακή του, που ήταν στη Συχέμ, γέννησε κι αυτή σ' αυτόν έναν γιο, του οποίου το όνομα αποκάλεσε Αβιμέλεχ. 32 Και ο Γεδεών, ο γιος του Ιωάς, πέθανε σε καλά γεράματα, και θάφτηκε στον τάφο του Ιωάς του πατέρα του, στην Οφρά των Αβιεζεριτών. 33 Και καθώς πέθανε ο Γεδεών, οι γιοι Ισραήλ επέστρεψαν και πόρνευσαν πίσω από τον Βααλείμ, και έκαναν τον Βααλβερίθ θεό τους. 34 Και οι γιοι Ισραήλ δεν θυμήθηκαν τον Κύριο τον Θεό τους, που τους είχε ελευθερώσει από τα χέρια όλων των εχθρών τους, ολόγυρα· 35 Ούτε έδειξαν καλοσύνη στον οίκο του Ιεροβάαλ, δηλαδή στον Γεδεών, σύμφωνα με όλη την αγαθότητα που είχε κάνει στον Ισραήλ.
Ανάλυση στίχου προς στίχο Η ιστορία του Γεδεών στα κεφάλαια 6 έως 8 των Κριτών είναι μια από τις πιο συναρπαστικές αφηγήσεις της Βίβλου. Καταγράφει τον κύκλο της εξέγερσης και της καταπίεσης ενός έθνους, το απρόθυμο και φοβισμένο κάλεσμα ενός απρόβλεπτου ήρωα, μια θαυματουργή στρατιωτική νίκη που επιτεύχθηκε μόνο με 300 άνδρες και τις σύνθετες συνέπειες της επιτυχίας.
Κεφάλαιο 6: Η καταπίεση, το κάλεσμα και η προετοιμασία Στίχοι 1–6 (Η καταπίεση των Μαδιανιτών): Επειδή ο Ισραήλ έπραξε πονηρά ενώπιον του Κυρίου, ο Θεός τους παρέδωσε στο χέρι του Μαδιανίτη για επτά χρόνια. Οι Μαδιανίτες, οι Αμαληκίτες και τα παιδιά της ανατολής ερήμωσαν τη γη, καταστρέφοντας καλλιέργειες και ζώα, αναγκάζοντας τους Ισραηλίτες να κρύβονται σε φωλιές, σπηλιές και βουνά. Στίχοι 7–10 (Η Προφητική Επίπληξη): Όταν ο Ισραήλ κραύγασε στον Κύριο εξαιτίας των Μαδιανιτών, ο Θεός έστειλε έναν προφήτη για να τους υπενθυμίσει τη χάρη Του—πώς τους έβγαλε από την Αίγυπτο και τους πρόσταξε να μην φοβούνται τους θεούς των Αμορραίων—κι όμως δεν είχαν υπακούσει στη φωνή Του. Στίχοι 11–16 (Εμφάνιση του Άγγελου Κυρίου): Ο Άγγελος Κυρίου ήρθε και κάθισε κάτω από μια βελανιδιά στην Οφρά, η οποία ανήκε στον Ιωάς τον Αβιεζερίτη. Ο γιος του, ο Γεδεών , αλώνιζε σιτάρι στο πατητήρι για να το κρύψει από τους Μαδιανίτες. Ο Άγγελος δήλωσε: «Ο Κύριος είναι μαζί σου, ανδρείε δυνατό». Ο Γεδεών αμφισβήτησε αυτό, δείχνοντας τη φτώχεια του Ισραήλ και τη δική του χαμηλή θέση στο σπίτι του πατέρα του. Ο Κύριος τον διαβεβαίωσε, λέγοντας: «Σίγουρα θα είμαι μαζί σου». Στίχοι 17–24 (Το Σημάδι της Αποδοχής): Ο Γεδεών ζήτησε ένα σημάδι για να αποδείξει ότι μιλούσε πραγματικά ο Θεός, ετοιμάζοντας κρέας και άζυμα. Όταν ο Άγγελος άγγιξε την προσφορά με την άκρη του μπαστούνιου του, φωτιά ανέβηκε από τον βράχο και την κατέκαψε, και ο Άγγελος εξαφανίστηκε. Συνειδητοποιώντας ποιος ήταν, ο Γεδεών φοβήθηκε για τη ζωή του, αλλά ο Κύριος του είπε: «Ειρήνη σε σένα· μη φοβάσαι· δεν θα πεθάνεις». Ο Γεδεών έχτισε εκεί ένα βωμό που ονομάστηκε Ιεχωβά-σαλόμ (Ο Κύριος είναι Ειρήνη). Στίχοι 25–32 (Καταστροφή του Βωμού του Βάαλ): Την ίδια νύχτα, ο Θεός είπε στον Γεδεών να πάρει τον δεύτερο ταύρο του πατέρα του και να γκρεμίσει το βωμό του πατέρα του προς τον Βάαλ, κόβοντας το ξύλινο άλσος (Ασερά) δίπλα του. Ο Γεδεών το έκανε αυτό τη νύχτα με δέκα υπηρέτες από φόβο για την οικογένειά του και τους άνδρες της πόλης. Όταν ανακαλύφθηκαν το επόμενο πρωί, οι κάτοικοι της πόλης απαίτησαν τον θάνατό του, αλλά ο Ιωάς τον υπερασπίστηκε λέγοντας: «Θα
6
Γεδεών, ένας δυνατός άνδρας γενναίας
υπερασπιστείς τον Βάαλ;... ας υπερασπιστεί αυτός τη δική του υπόθεση». Εξαιτίας αυτού, ο Γεδεών ονομάστηκε Ιεροβάαλ («Ας υπερασπιστεί ο Βάαλ εναντίον του»). Στίχοι 33–35 (Το Πνεύμα του Θεού Ενδυναμώνει τον Γεδεών): Οι Μαδιανίτες και οι Αμαληκίτες συγκεντρώθηκαν και στρατοπέδευσαν στην κοιλάδα της Ιεζραέλ. «Το Πνεύμα του Κυρίου ήρθε πάνω στον Γεδεών» (κυριολεκτικά τον έντυσε), και σάλπισε, συγκεντρώνοντας τις φυλές του Αβιέζερ, του Ασήρ, του Ζαβουλών και του Νεφθαλί για να τον ακολουθήσουν. Στίχοι 36–40 (Το Σημάδι του Δέρματος): Αναζητώντας ακόμα καθησυχασμό, ο Γεδεών ζήτησε από τον Θεό ένα σημάδι χρησιμοποιώντας ένα μαλλί. Αρχικά, ζήτησε δροσιά μόνο στο μαλλί όσο το έδαφος παρέμενε στεγνό. Ο Θεός την παραχώρησε. Στη συνέχεια, ζήτησε το μαλλί να είναι στεγνό όσο το έδαφος είχε δροσιά. Ο Θεός το έκανε και αυτό.
Κεφάλαιο 7: Ο Αραιωμένος Στρατός και η Νίκη επί του Μαδιάμ Στίχοι 1–3 (Ταξινόμηση του Στρατού): Ο Ιεροβάαλ (Γεδεών) και ο στρατός του στρατοπέδευσαν κοντά στο πηγάδι του Χαρώδ, ενώ οι Μαδιανίτες ήταν στα βόρεια. Ο Θεός είπε στον Γεδεών ότι ο λαός ήταν πάρα πολύς , για να μην διεκδικήσει ο Ισραήλ δόξα για τον εαυτό του έναντι του Θεού. Ο Θεός έδωσε εντολή στον Γεδεών να ανακοινώσει ότι όποιος φοβόταν μπορούσε να φύγει. 22.000 άνδρες έφυγαν , αφήνοντας πίσω 10.000. Στίχοι 4–8 (Η Δοκιμασία του Νερού): Ο Θεός είπε ότι ήταν ακόμα πάρα πολλοί. Είπε στον Γεδεών να τους κατεβάσει στο νερό, όπου θα τους χώριζε. Όσοι ήπιαν το νερό με τη γλώσσα τους σαν σκύλος (300 άνδρες) χωρίστηκαν. Όσοι γονάτισαν για να πιουν στάλθηκαν στα σπίτια τους. Με μόνο 300 άνδρες, ο Θεός υποσχέθηκε να παραδώσει τον Μαδιάμ στα χέρια του Γεδεών. Στίχοι 9–15 (Το Όνειρο των Μαδιανιτών): Εκείνο το βράδυ, ο Θεός είπε στον Γεδεών να κατέβει στο εχθρικό στρατόπεδο επειδή το είχε παραδώσει στα χέρια του. Συνοδευόμενος από τον υπηρέτη του Φουρά, ο Γεδεών άκουσε έναν Μαδιανίτη στρατιώτη να λέει στον σύντροφό του ένα όνειρο για ένα ψωμί κριθαριού που έπεσε πάνω στο στρατόπεδο των Μαδιανιτών, χτυπώντας μια σκηνή με αποτέλεσμα να καταρρεύσει. Ο άλλος στρατιώτης το ερμήνευσε: «Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά το σπαθί του Γεδεών... γιατί στα χέρια του παρέδωσε ο Θεός τον Μαδιαν». Λατρεύοντας τον Θεό, ο Γεδεών επέστρεψε στους άντρες του με αυτοπεποίθηση. Στίχοι 16–22 (Η Στρατηγική των Λαμπτήρων και των Στάμνων): Ο Γεδεών χώρισε τους 300 άνδρες σε τρεις ομάδες. Έδωσε σε κάθε άνδρα μια σάλπιγγα, μια άδεια στάμνα και έναν πυρσό (λυχνάρι) μέσα στη στάμνα . Περικυκλώνοντας το στρατόπεδο τη νύχτα, σάλπιξαν με τις σάλπιγγες, έσπασαν τις στάμνες, κρατούσαν τους πυρσούς στα αριστερά τους χέρια και τις σάλπιγγες στα δεξιά τους και φώναξαν: «Το σπαθί του Κυρίου και του Γεδεών». Πανικός κατέλαβε το στρατόπεδο των Μαδιανιτών και ο Κύριος έστρεψε το σπαθί κάθε άνδρα εναντίον του συνανθρώπου του σε όλο το στράτευμα. Στίχοι 23–25 (Η Καταδίωξη): Άνδρες Ισραηλίτες από τον Νεφθαλί, τον Ασήρ και τον Μανασσή καταδίωξαν τους Μαδιανίτες που έφευγαν. Ο Γεδεών έστειλε αγγελιοφόρους κατά μήκος του όρους Εφραΐμ για να καταλάβουν τα νερά μπροστά τους στη Βαιθ-βαρά και τον Ιορδάνη, αιχμαλωτίζοντας και εκτελώντας δύο Μαδιανίτες πρίγκιπες, τον Ωρήβ και τον Ζηβ , των οποίων τα κεφάλια έφεραν πίσω στον Γεδεών.
7
Γεδεών, ένας δυνατός άνδρας γενναίας
Κεφάλαιο 8: Η καταδίωξη, οι συγκρούσεις και οι συνέπειες Στίχοι 1–3 (Διπλωματική Απόφαση με τον Εφραΐμ): Οι άνδρες του Εφραΐμ παραπονέθηκαν πικρά που δεν κλήθηκαν νωρίτερα να πολεμήσουν. Ο Γεδεών απάντησε με ταπεινότητα και διακριτικότητα: «Τι έκανα τώρα σε σύγκριση με εσάς; Δεν είναι καλύτερο το σταφύλιασμα του Εφραΐμ από τον τρύγο του Αβιέζερ;» Η απαλή απάντησή του απέτρεψε την οργή τους. Στίχοι 4–9 (Άρνηση στη Σοκχώθ και τη Φανουήλ): Ο Γεδεών και οι εξαντλημένοι 300 άντρες του διέσχισαν τον Ιορδάνη ποταμό καταδιώκοντας σθεναρά τους εναπομείναντες Μαδιανίτες βασιλιάδες, τον Ζεβέ και τον Ζαλμανά. Ζήτησαν από τους πρεσβύτερους της Σοκχώθ και της Φανουήλ ψωμί για να θρέψουν τα κουρασμένα στρατεύματα, αλλά οι ηγέτες κορόιδευαν τον Γεδεών και αρνήθηκαν, λέγοντας ότι δεν είχαν ακόμη αιχμαλωτίσει τους βασιλιάδες. Ο Γεδεών τους προειδοποίησε ότι θα επέστρεφε για να τους τιμωρήσει με αγκάθια και τριβόλια. Στίχοι 10–17 (Τιμωρία και Αιχμαλωσία): Ο Γεδεών αιφνιδίασε το υπόλοιπο στρατό των Μαδιανιτών και αιχμαλώτισε τους βασιλιάδες Ζεβέ και Ζαλμανά . Κατά την επιστροφή του, τιμώρησε τους πρεσβύτερους της Σοκχώθ χρησιμοποιώντας αγκάθια και τριβόλια της ερήμου, και γκρέμισε τον πύργο της Φανουήλ και σκότωσε τους άνδρες της πόλης. Στίχοι 18–21 (Η Μοίρα των Βασιλέων): Ο Γεδεών ρώτησε τον Ζεβεέ και τον Ζαλμανά τι είδους άντρες σκότωσαν στο Θαβώρ, ανακαλύπτοντας ότι ήταν οι ίδιοι οι αδελφοί του. Διέταξε τον μεγαλύτερο γιο του, τον Ιεθέρ, να τους σκοτώσει, αλλά το αγόρι φοβόταν επειδή ήταν ακόμα νέος. Οι δύο βασιλιάδες ζήτησαν στη συνέχεια από τον Γεδεών να τους χτυπήσει ο ίδιος, και ο Γεδεών τους σκότωσε, παίρνοντας τα στολίδια σε σχήμα ημισελήνου από τους λαιμούς των καμήλων τους. Στίχοι 22–27 (Το Χρυσό Εφόδ και η Παράλειψη του Ισραήλ): Ο Ισραήλ προσπάθησε να κάνει τον Γεδεών και την γενεαλογία του κληρονομικούς ηγεμόνες, αλλά ο Γεδεών αρνήθηκε σθεναρά, δηλώνοντας: «Ο Κύριος θα σας κυβερνήσει». Ωστόσο, ο Γεδεών ζήτησε κάτι: να του δώσει ο καθένας ένα σκουλαρίκι από τα λάφυρά του. Συνέλεξε 1.755 σίκλους χρυσού και έφτιαξε ένα εφόδ , τοποθετώντας το στην πόλη του, την Οφρά. Δυστυχώς, όλος ο Ισραήλ πορνεύτηκε εκεί για να το κυνηγήσει , και έγινε παγίδα για τον Γεδεών και το σπίτι του. Στίχοι 28–35 (Ο θάνατος του Γεδεών και η λήθη του Ισραήλ): Η Μαδιάμ υποτάχθηκε και η γη ησυχάστηκε για 40 χρόνια κατά τη διάρκεια της ζωής του Γεδεών. Ο Γεδεών πέθανε σε καλά γεράματα και θάφτηκε στον τάφο του πατέρα του, του Ιωάς. Αμέσως μετά τον θάνατό του, οι Ισραηλίτες επέστρεψαν στην πνευματική μοιχεία, λατρεύοντας τον Βάαλ-βερίθ και παραλείποντας να δείξουν καλοσύνη στον οίκο του Ιεροβάαλ (Γεδεών) για όλα τα καλά που είχε κάνει.
Βασικά μαθήματα από την ιστορία του Γεδεών Ο Θεός Χρησιμοποιεί τους Απίθανους και τους Αδύναμους: Ο Γεδεών ξεκίνησε κρυμμένος από φόβο και θεωρούσε τη φυλή του ως την πιο αδύναμη στον Μανασσή. Ο Θεός μείωσε σκόπιμα τον στρατό του από 32.000 σε 300 για να αποδείξει ότι η νίκη προέρχεται από τη θεϊκή δύναμη, όχι από την ανθρώπινη. Υπομονή με την Ανθρώπινη Αμφιβολία: Ο Θεός ανταποκρίθηκε στις βαθιές ανασφάλειες και τα αιτήματα του Γεδεών για σημάδια (τη φωτιά και το μαλλί) με απίστευτη υπομονή και χάρη, οικοδομώντας απαλά την πίστη του βήμα προς βήμα.
8
Γεδεών, ένας δυνατός άνδρας γενναίας
Η αληθινή ηγεσία συνεπάγεται ταπεινότητα: Ο Γεδεών διαχειρίστηκε με επιτυχία την εύθραυστη φυλετική πολιτική (κατευνάζοντας τους Εφραϊμίτες) και αρνήθηκε κατηγορηματικά τη βασιλική εξουσία, αναγνωρίζοντας ότι μόνο ο Θεός πρέπει να κυβερνά τον Ισραήλ. Ο Κίνδυνος του Συμβιβασμού στην Επιτυχία: Παρά τις απίστευτες νίκες του, η δημιουργία του χρυσού εφόδ από τον Γεδεών έγινε πνευματική παγίδα (ειδωλολατρία) για την οικογένεια και το έθνος του, αποδεικνύοντας ότι η πνευματική επαγρύπνηση είναι απαραίτητη ακόμη και —και ιδιαίτερα— μετά από έναν μεγάλο θρίαμβο.
9