Galician - The Reality of Hell

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28

Pentateuco e Historia Porque un lume acendeuse na miña ira, e arderá ata o fondo do inferno, e consumirá a terra cos seus froitos, e incendiará os alicerces dos montes. Deuteronomio 32:22 As mágoas do inferno me rodearon, as trampas da morte prexudicáronme; na miña angustia invoquei ao Señor e clamei ao meu Deus; e el ouviu a miña voz dende o seu templo, e o meu clamor chegou aos seus oídos. 2 Samuel 22:6-7

Poesía Poderás atopar a Deus buscando? Poderás atopar o Todopoderoso ata a súa perfección? É tan alto como o ceo; que podes facer? Máis profundo que o inferno; que podes saber? Xob 11:7-8 O inferno está espido diante del, e a destrución non ten cuberta. Xob 26:6 Os malvados serán levados ao inferno, e todas as nacións que esquecen a Deus. Salmos 9:17 Porque non deixarás a miña alma no inferno, nin permitirás que o teu Santo vexa a corrupción.

Salmos 16:10 As mágoas do inferno me rodearon, as trampas da morte prexudicáronme. Salmos 18:5 Que a morte os apodere deles, e que baixen vivos ao inferno; porque a maldade está nas súas moradas e entre eles. Salmos 55:15 Porque grande é a túa misericordia para min; e libraches a miña alma do abismo do inferno. Salmos 86:13 As mágoas da morte me rodearon, e as mágoas do inferno apoderáronse de min; atopei angustia e dor.

Salmos 116:3 Se subo ao ceo, alí estás; se me deito no inferno, velaquí que alí estás. Salmos 139:8

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 Porque os beizos da muller allea destilan coma o favo de mel, e a súa boca é máis suave que o aceite; mais o seu fin é amargo coma o absinto, afiado coma unha espada de dobre fío. Os seus pés baixan á morte, e os seus pasos aférranse ao inferno. Proverbios 5:3-5 Escoitádeme, pois, fillos, e prestade atención ás palabras da miña boca. Non deixes que o teu corazón se desvíe polos seus camiños, non te desvíes polos seus sendeiros. Porque ela fixo caer a moitos feridos; si, moitos homes fortes foron asasinados por ela. A súa casa é o camiño ao inferno, que baixa ás cámaras da morte. Proverbios 7:24-27 Unha muller parva é ruidosa: é sinxela e non sabe nada. Porque senta á porta da súa casa, nun asento nos lugares altos da cidade, para chamar aos viaxeiros que andan polos seus camiños rectos. Que o simple entre aquí; e en canto ao que carece de entendemento, ela díxolle: As augas roubadas son doces, e o pan comido en segredo é agradable. Pero el non sabe que alí hai mortos, nin que os seus hóspedes están nas profundidades do inferno. Proverbios 9:13-18 O inferno e a destrución están diante do Señor: canto máis os corazóns dos fillos dos homes? O camiño da vida está arriba para o sabio, para que se afaste do inferno de abaixo. Proverbios 15:11,24 Non lle negues a corrección ao neno, porque se o golpeas coa vara, non morrerá. Golpearao coa vara e librarás a súa alma do inferno. Proverbios 23:13-14 O inferno e a destrución nunca están cheos; así os ollos do home nunca están satisfeitos. Proverbios 27:20

Profecía Polo tanto, o inferno ensanchou a súa boca sen medida; e a súa gloria, a súa multitude, a súa pompa e o que se alegra descenderán a el. Isaías 5:14 O inferno de abaixo móvese por ti para saír ao teu encontro á túa chegada; esperta por ti os mortos, mesmo a todos os príncipes da terra; ergue dos seus tronos a todos os reis das nacións. Con todo, serás levado ao inferno, aos bordos da fosa. Isaías 14:9,15 Porque dixestes: Fixemos un pacto coa morte e co inferno temos un acordo; cando pase o azoute desbordante, non chegará a nós; porque fixemos da mentira o noso refuxio e agochamosnos na falsidade. E o voso pacto coa morte será anulado, e o voso acordo co inferno non subsistirá; cando pase o azoute desbordante, seredes pisoteados por el. Isaías 28:15,18 E fuches ao rei con ungüento, e multiplicaches os teus perfumes, e enviaches os teus mensaxeiros lonxe, e abaixacheste ata o inferno. Isaías 57:9 Fixen tremer as nacións ao ruído da súa caída, cando o botei ao inferno cos que baixan á fosa; e todas as árbores do Edén, as escollidas e mellores do Líbano, todas as que beben auga, serán consoladas nos abismos da terra. Tamén baixaron ao inferno con el, cos que foron asasinados pola espada; e os que eran o seu brazo, os que habitaban á súa sombra no medio das nacións. Ezequiel 31:16-17

2

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 Os fortes entre os poderosos falarán con el desde o medio do inferno cos que o axudan: baixaron, xacen incircuncisos, mortos pola espada. E non xacerán cos poderosos que caeron entre os incircuncisos, que baixaron ao inferno coas súas armas de guerra; e puxeron as súas espadas debaixo das súas cabezas, pero as súas iniquidades estarán sobre os seus ósos, aínda que foron o terror dos poderosos na terra dos vivos. Ezequiel 32:21,27 Aínda que caven no inferno, de alí a miña man os levará; aínda que suban ao ceo, de alí os baixarei.

Amós 9:2 E dixo: «Clamei ao Señor pola miña aflición, e el ouviume; desde as entrañas do inferno clamei, e ti escoitaches a miña voz». Xonás 2:2 Si, tamén, porque transgrede co viño, é un home arrogante, non se queda na casa, que agranda o seu desexo como o inferno, e é como a morte, e non se pode saciar, senón que reúne arredor del todas as nacións, e amontoa para si todos os pobos. Habacuc 2:5

Evanxeos e Actos Pero eu dígovos que calquera que se enfade co seu irmán sen causa, estará en perigo de xuízo; e calquera que lle diga ao seu irmán: "Raca", estará en perigo do sanedrío; pero calquera que lle diga: "Parvo", estará en perigo do inferno. E se o teu ollo dereito te fai tropezar, arráncao e tírao de ti; porque é mellor para ti que se perda un dos teus membros, e non que todo o teu corpo sexa botado ao inferno. E se a túa man dereita te fai tropezar, córtaa e tíraa de ti; porque é mellor para ti que se perda un dos teus membros, e non que todo o teu corpo sexa botado ao inferno. Mateo 5:22,29-30 E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 E ti, Cafarnaún, que es elevada ata o ceo, serás baixada ata o inferno; porque se os milagres que se fixeron en ti se tivesen feito en Sodoma, permanecería ata hoxe. Mateo 11:23 E eu dígoche que ti es Pedro, e sobre esta pedra edificarei a miña igrexa; e as portas do inferno non prevalecerán contra ela. Mateo 16:18 E se o teu ollo te fai tropezar, arráncao e tírao de ti. Mellor che vale entrar na vida cun só ollo que, tendo dous ollos, ser botado ao lume do inferno. Mateo 18:9 Ai de vós, escribas e fariseos, hipócritas!, que percorredes mar e terra para facer un prosélito, e cando o tedes, facedes o dobre de fillo do inferno ca vós mesmos. Serpes, raza de víboras, como podedes escapar da condena do inferno? Mateo 23:15,33 E se a túa man te fai tropezar, córtaa. Mellor che vale entrar manco na vida que con dúas mans ir ao inferno, ao lume que nunca se apagará. E se o teu pé te fai tropezar, córtao. Mellor che vale entrar coxo na vida que con dous pés ser botado ao inferno, ao lume que nunca se apagará. E se o teu ollo te fai tropezar, arráncao. Mellor che vale entrar no Reino de Deus cun só ollo que con dous ollos ser botado ao lume do inferno. Marcos 9:43,45,47 E ti, Cafarnaún, que es elevada ata o ceo, serás abatida ata o inferno. Lucas 10:15

3

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 Pero eu vos avisarei de antemán a quen debedes temer: Temede a aquel que, despois de matar, ten poder de botar ao inferno; si, dígovos: temede a el. Lucas 12:5 E no inferno levantou os ollos, estando en tormentos, e viu a Abraham de lonxe, e a Lázaro no seu seo. Lucas 16:23 Porque non deixarás a miña alma no inferno, nin permitirás que o teu Santo vexa a corrupción. El, vendo isto de antemán, falou da resurrección de Cristo, que a súa alma non foi deixada no inferno, nin a súa carne viu a corrupción. Feitos 2:27,31

Epístolas e Apocalipse E a lingua é lume, un mundo de iniquidade; así é a lingua entre os nosos membros, que contamina todo o corpo e incendia o curso da natureza; e é prendida polo lume do inferno. Santiago 3:6 Porque se Deus non perdoou os anxos que pecaron, senón que os lanzou ao inferno e os entregou a cadeas de escuridade, para seren reservados para o xuízo, 2 Pedro 2:4 Eu son o que vivo, e estiven morto; e velaquí, estou vivo para sempre. Amén; e teño as chaves do inferno e da morte. Apocalipse 1:18 E vin, e vin un cabalo pálido; e o nome do que o montaba era Morte, e o Inferno seguíao. E déuselles poder sobre a cuarta parte da terra, para matar con espada, e con fame, e con morte, e coas bestas da terra. Apocalipse 6:8 E o mar entregou os mortos que había nel; e a morte e o Hades entregaron os mortos que había neles; e foron xulgados cada un segundo as súas obras. E a morte e o Hades foron lanzados ao lago de lume.

Esta é a segunda morte. Apocalipse 20:13-14

Apócrifos As miñas mans cubrirante, para que os teus fillos non vexan o inferno. 2 Esdras 2:29 Quizais me digas: Nunca baixei ás profundidades, nin aínda ao inferno, nin subín ao ceo. 2 Esdras 4:8 A raíz do mal está selada de vós, a debilidade e a polilla están agochadas de vós, e a corrupción fuxiu ao inferno para ser esquecida: 2 Esdras 8:53 Porque el azouta e ten piedade; leva ao inferno e fai subir de novo; e non hai quen poida escapar da súa man. Tobías 13:2 Porque ti tes poder sobre a vida e a morte: ti guías ás portas do inferno e traes de novo arriba.

Sabedoría de Salomón 16:13 Pero eles durmiron o mesmo sono aquela noite, que foi realmente intolerable, e que lles veu das profundidades do inevitable inferno, Sabedoría de Salomón 17:14 4

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 O camiño dos pecadores está aplanado con pedras, pero ao final está o pozo do inferno. Eclesiástico 21:10 Unha oración de Xesús, fillo de Sirac. Dareite grazas, oh Señor e Rei, e louvareite, oh Deus, meu Salvador. Dou louvanza ao teu nome. Porque ti es o meu defensor e o meu axudante, e preservaches o meu corpo da destrución, e da trampa da lingua calumniadora, e dos beizos que inventan mentiras, e fuches o meu axudante contra os meus adversarios. E librachesme, segundo a multitude das túas misericordias e a grandeza do teu nome, dos dentes dos que estaban listos para devorarme, e das mans dos que buscaban a miña vida, e das moitas aflicións que padecía; da afogación do lume por todas partes, e do medio do lume que non acendín; das profundidades das entrañas do inferno, dunha lingua impura e das palabras mentireiras. Por unha acusación ao rei dunha lingua inxusta, a miña alma achegouse ata a morte, a miña vida estaba preto do inferno de abaixo. Rodeáronme por todas partes, e non había home que me axudase. Busquei o socorro dos homes, pero non o houbo. Entón pensei na túa misericordia, oh Señor, e nos teus feitos antigos, como libras os que esperan en ti e os salvas das mans dos teus inimigos. Eclesiástico 51:1-8 Ananías, Azarías e Misael, bendicide o Señor: loádeo e exaltádeo por riba de todo para sempre, porque nos librou do inferno e nos salvou da man da morte, e nos librou do medio do forno e da chama ardente; mesmo do medio do lume librounos. Oración de Azarías 1:66

Enoc E naqueles días a terra tamén devolverá o que lle foi confiado, e o Xeol tamén devolverá o que recibiu, e o Inferno devolverá o que debe. Enoc 51:1

Libros perdidos da Biblia Evanxeo de Nicodemo 13 1 Oh, Señor Xesús e Pai, que es Deus, e tamén a resurrección e a vida dos mortos, dános permiso para declarar os teus misterios, que vimos despois da morte, pertencentes á túa cruz; porque xuramos polo teu nome.

2 Porque lles prohibiches aos teus servos declarar as cousas secretas que foron realizadas polo teu poder divino no inferno.

3 Cando fomos colocados cos nosos pais nas profundidades do inferno, na escuridade da negrura, de súpeto apareceu a cor do sol como o ouro, e unha substancial luz de cor púrpura iluminaba o lugar.

4 Nese intre, Adán, o pai de toda a humanidade, con todos os patriarcas e profetas, alegrouse e dixo: Esa luz é o autor da luz eterna, que prometeu trasladarnos á luz eterna.

5 Entón o profeta Isaías exclamou e dixo: Esta é a luz do Pai e do Fillo de Deus, segundo a miña profecía, cando vivía na terra.

6 A terra de Zabulón e a terra de Neftali, alén do Xordán, pobo que andaba na escuridade, viu unha gran luz; e para os que habitaban na rexión da sombra da morte, xurdiu a luz. E agora veu e iluminounos aos que estabamos na morte.

7 E mentres todos nos alegrabamos pola luz que brillaba sobre nós, o noso pai Simeón veu entre nós e, felicitando a toda a compañía, dixo: Glorificade ao Señor Xesucristo, o Fillo de Deus.

8 A quen collín nos meus brazos cando era un neno no templo, e, movido polo Espírito Santo, díxenlle e recoñecín: Que agora os meus ollos viron a túa salvación, que preparaches diante da face de todos os pobos, luz para iluminar as nacións e gloria do teu pobo Israel.

5

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 9 Todos os santos que estaban nas profundidades do inferno, ao escoitar isto, alegráronse aínda máis.

10 Despois apareceu un coma un pequeno ermitán, e todos lle preguntaron: "Quen es ti?"

11 Ao que el respondeu: Eu son a voz do que clama no deserto, Xoán Bautista e o profeta do Altísimo, que foi antes da súa chegada para preparar o seu camiño, para dar o coñecemento da salvación ao seu pobo para o perdón dos pecados.

12 E eu, Xoán, cando vin a Xesús vindo a min, movido polo Espírito Santo, dixen: Velaquí o Cordeiro de Deus, velaquí aquel que quita os pecados do mundo.

13 E bauticeino no río Xordán, e vin o Espírito Santo descendendo sobre el en forma de pomba, e oín unha voz do ceo que dicía: Este é o meu Fillo amado, en quen me complazo.

14 E agora, mentres eu ía diante del, baixei aquí para facervos saber que o Fillo de Deus nos visitará a próxima vez e, coma o amencer dende o ceo, virá a nós, que estamos na escuridade e na sombra da morte.

Evanxeo de Nicodemo 14 1 Pero cando o primeiro home, o noso pai Adán, ouviu estas cousas, que Xesús fora bautizado no Xordán, chamou ao seu fillo Set e díxolle: 2 Declara aos teus fillos, os patriarcas e profetas, todas as cousas que escoitaches de Miguel, o arcanxo, cando te enviei ás portas do Paraíso, para suplicar a Deus que me unxise a cabeza cando estivese enfermo.

3 Entón Set, achegándose aos patriarcas e profetas, dixo: Eu Set, cando estaba rezando a Deus ás portas do Paraíso, vin aparecerme o anxo do Señor, Miguel, dicindo: Son enviado a ti polo Señor; son designado para presidir sobre os corpos humanos.

4 Dígoche, Set, non lle reces a Deus con bágoas nin lle implores o aceite da árbore da misericordia para unxir ao teu pai Adán para a súa dor de cabeza; 5 Porque non poderás obtelo de ningún xeito ata o último día e os últimos tempos, é dicir, ata que pasen cinco mil e cincocentos anos.

6 Entón Cristo, o Fillo de Deus máis misericordioso, virá á terra para resucitar o corpo humano de Adán e, ao mesmo tempo, para resucitar os corpos dos mortos, e cando veña será bautizado no Xordán: 7 Entón, co aceite da súa misericordia, unxirá a todos os que crean nel; e o aceite da súa misericordia continuará ás xeracións futuras, para aqueles que nacerán da auga e do Espírito Santo para vida eterna.

8 E cando nese momento o Fillo de Deus, Cristo Xesús, baixe á terra, introducirá o noso pai Adán no Paraíso, na árbore da misericordia.

9 Cando todos os patriarcas e profetas escoitaron todas estas cousas de Set, alegráronse aínda máis.

Evanxeo de Nicodemo 15 1 Mentres todos os santos estaban de alegría, velaquí que Satán, o príncipe e capitán da morte, díxolle ao príncipe do inferno: 2 Prepárate para recibir ao propio Xesús de Nazaret, que se gabou de ser o Fillo de Deus, e con todo era un home con medo á morte, e dixo: A miña alma está triste ata a morte.

3 Ademais, fixo moitos danos a min e a moitos outros; porque aqueles aos que ceguei e coxos e tamén aos que atormentei con varios demos, curounos coa súa palabra; si, e aqueles aos que che trouxen mortos, quítaos pola forza.

4 A isto o príncipe do inferno respondeu a Satán: Quen é ese príncipe tan poderoso, e con todo, un home que teme á morte?

5 Pois todos os potentados da terra están suxeitos ao meu poder, aos que ti sometiches co teu poder.

6 Mais se é tan poderoso na súa natureza humana, afirmoche en verdade que é todopoderoso na súa natureza divina, e ninguén pode resistir o seu poder.

6

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 7 Polo tanto, cando dixo que tiña medo á morte, pretendía atraparte, e desgraciado será para ti por séculos eternos.

8 Entón, respondendo Satán, díxolle ao príncipe do inferno: Por que dubidaches e tivestes medo de recibir a ese Xesús de Nazaret, o teu e meu adversario?

9 En canto a min, o tentei e incitei ao meu pobo ancián, os xudeus, con celo e ira contra el?

10 Afiei a lanza para o seu sufrimento; mesturei o fel e o vinagre e ordeneille que o bebese; preparei a cruz para crucificalo e os cravos para atravesar as mans e os pés de Ibis; e agora que a súa morte está preto, traereino aquí, suxeito tanto a ti como a min.

11 Entón, respondendo o príncipe do inferno, dixo: «Acabas de dicirme que me levou os mortos pola forza».

12 Aqueles que foron retidos aquí ata que volvan vivir na terra, foron levados de aquí, non polo seu propio poder, senón por oracións feitas a Deus, e o seu Deus todopoderoso levounos de min.

13 Quen é, pois, ese Xesús de Nazaret, que coa súa palabra quitou os mortos de min sen oración a Deus?

14 Quizais sexa o mesmo que me levou a Lázaro, morto catro días despois, cheiraba mal e estaba podre, e de quen eu tiven posesión como morto, pero el resucitouno co seu poder.

15 Satán respondeu ao príncipe do inferno: «É o mesmo home, Xesús de Nazaret».

16 Cando o príncipe do inferno oíu isto, díxolle: «Conxúrote polos poderes que tes e os meus, que non mo traias».

17 Porque cando oín falar do poder da súa palabra, tremei de medo, e toda a miña impía compañía foi ao mesmo tempo perturbada; 18 E non puidemos deter a Lázaro, senón que se axitou a si mesmo e, con todos os sinais de malicia, afastouse de nós ao instante; e a mesma terra, na que estaba o cadáver de Lázaro, axiña o deixou vivo.

19 E agora sei que el é Deus Todopoderoso, quen pode realizar tales cousas, quen é poderoso no seu dominio e poderoso na súa natureza humana, quen é o Salvador da humanidade.

20 Non traiades, pois, a esta persoa aquí, porque el liberará a todos aqueles que teño presos por incredulidade e atados coas cadeas dos seus pecados, e conduciráos á vida eterna.

Evanxeo de Nicodemo 16 1 E mentres Satán e o príncipe do inferno discutían así entre si, de súpeto ouviuse unha voz coma de trono e de ventos que dicía: «Alzade as vosas portas, príncipes; e levantádevos, portas eternas, e entrará o Rei da Gloria».

2 Cando o príncipe do inferno ouviu isto, díxolle a Satán: «Apártate de min e sae das miñas moradas; se es un guerreiro poderoso, loita contra o Rei da Gloria. Pero que tes que ver con el?

3 E botouno fóra das súas moradas.

4 E o príncipe díxolles aos seus impíos oficiais: «Pechade as portas de bronce da crueldade e asegurádeas con barras de ferro, e loitade con valentía para que non sexamos feitos prisioneiros».

5 Pero cando toda a compañía dos santos oíu isto, falaron cunha voz forte de ira ao príncipe do inferno: 6 Abre as túas portas para que entre o Rei da Gloria.

7 E o divino profeta David exclamou dicindo: Non profeticei eu, cando estaba na terra, e dixen: Oh, que os homes loasen ao Señor pola súa bondade e polas súas marabillosas obras para cos fillos dos homes?

8 Porque el quebrou as portas de bronce e cortou os ferrollos de ferro. Tomounos por mor da súa iniquidade, e por mor da súa iniquidade foron aflixidos.

9 Despois disto, outro profeta, o santo Isaías, falou do mesmo xeito a todos os santos: Non vos profeticei eu ben cando vivía na terra?

10 Vivirán os mortos, e resucitarán os que están nas súas tumbas, e alegraranse os que están na terra; porque o orballo que vén do Señor traerá a eles a liberación.

7

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 11 E dixen noutro lugar: «Oh morte, onde está a túa vitoria? Oh morte, onde está o teu aguillón?»

12 Cando todos os santos escoitaron estas cousas ditas por Isaías, dixéronlle ao príncipe do inferno: Abre agora as túas portas e quita os teus ferrollos, porque agora estarás atado e non terás poder.

13 Entón ouviuse unha gran voz, coma o son dun trono, que dicía: «Alzade as vosas portas, príncipes; e erguídevos, portas do inferno, e entrará o Rei da Gloria».

14 O príncipe do inferno, ao percibir a mesma voz repetida, exclamou coma se o ignorase: «Quen é ese Rei da Gloria?

15 David respondeu ao príncipe do inferno e dixo: «Entendo as palabras desa voz, porque as pronunciei polo seu espírito. E agora, como xa dixen antes, dígoche que o Señor é forte e poderoso, o Señor poderoso na batalla; el é o Rei da Gloria e o Señor no ceo e na terra.

16 Mirou para escoitar os xemidos dos prisioneiros e para liberar os condenados á morte.

17 E agora, príncipe inmundo e apestoso do inferno, abre as túas portas para que entre o Rei da Gloria; porque el é o Señor do ceo e da terra.

18 Mentres David falaba isto, apareceu o Señor poderoso en forma de home e iluminou aqueles lugares que antes estiveran na escuridade, 19 E rompeu as cadeas que antes non se podían romper; e co seu poder invencible visitou os que vivían na profunda escuridade pola iniquidade e na sombra da morte polo pecado.

Evanxeo de Nicodemo 17 1 A Morte impía e os seus crueis oficiais, ao escoitar estas cousas, foron apoderados de medo nos seus distintos reinos, ao ver a claridade da luz, 2 E Cristo mesmo apareceu de súpeto nas súas moradas; entón gritaron e dixeron: Estamos atados por ti; pareces que pretendes a nosa confusión ante o Señor.

3 Quen es ti, que non tes ningún sinal de corrupción, senón esa brillante aparencia que é unha proba completa da túa grandeza, da que aínda pareces non prestar atención?

4 Quen es ti, tan poderoso e tan débil, tan grande e tan pequeno, un soldado vil e, con todo, de primeira liña, que pode mandar en calidade de servo como un soldado común?

5 O Rei da Gloria, morto e vivo, aínda que unha vez asasinado na cruz?

6 Que xacías morto na tumba e baixaches vivo ata nós, e na túa morte todas as criaturas tremeron e todas as estrelas foron movidas, e agora tes a túa liberdade entre os mortos e causas alboroto ás nosas lexións?

7 Quen es ti, que liberas os cativos que estaban encadeados polo pecado orixinal e os traes á súa antiga liberdade 8 Quen es ti, que espallas unha luz tan gloriosa e divina sobre aqueles que foron cegados pola escuridade do pecado?

9 Do mesmo xeito, todas as lexións de demos foron presas do mesmo horror, e co medo máis sumiso berraron, dicindo: 10 De onde vén, oh Xesucristo, que es un home tan poderoso e glorioso en maxestade, tan brillante que non ten mancha e tan puro que non ten crime? Pois ese mundo inferior da terra, que sempre estivo ata agora sometido a nós, e do que recibimos tributos, nunca nos enviou antes un home morto tan morto, nunca enviou agasallos como estes aos príncipes do inferno.

11 Quen es, pois, ti, que con tanta coraxe entras nas nosas moradas e non só non tes medo de ameazarnos cos maiores castigos, senón que tamén te esforzas por rescatar a todos os demais das cadeas nas que os temos presos?

12 Quizais sexas ti ese Xesús, de quen Satanás lle dixo agora ao noso príncipe que pola morte na cruz ibas recibir o poder da morte.

13 Entón o Rei da Gloria, pisoteando a morte, agarrou o príncipe do inferno, privouno de todo o seu poder e levou consigo ao noso pai terreal Adán para a súa gloria.

8

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 Evanxeo de Nicodemo 18 1 Entón o príncipe do inferno colleu a Satán e, con gran sinal, díxolle: Oh, príncipe da destrución, autor da derrota e do desterro de Belcebú, escarnio dos anxos de Deus e aborrecido por todas as persoas xustas! Que te levou a actuar así?

2 Quixeches crucificar o Rei da Gloria e, coa súa destrución, fixéchesnos promesas de grandes vantaxes, pero como un tolo ignorabas o que estabas a facer.

3 Pois velaquí agora que Xesús de Nazaret, co brillo da súa gloriosa divindade, pon en fuga todos os horribles poderes da escuridade e da morte; 4 Derrubou as nosas prisións de arriba a abaixo, despediu a todos os cativos, liberou a todos os que estaban presos, e todos os que antes adoitaban xemir baixo o peso dos seus tormentos agora nos insultan, e estamos a piques de ser derrotados polas súas oracións.

5 Os nosos dominios impíos están sometidos e ningunha parte da humanidade queda agora baixo o noso dominio, pero, por outra banda, todos eles desafíannos audazmente; 6 Aínda que antes os mortos nunca se atrevían a comportarse insolentemente con nós, nin, estando prisioneiros, podían estar nunca alegres.

7 Oh, Satán, príncipe de todos os malvados, pai dos impíos e abandonados, por que intentaches esta fazaña, xa que os nosos prisioneiros estiveron ata agora sempre sen a máis mínima esperanza de salvación e vida?

8 Mais agora ningún deles xemela xamais, nin hai a menor aparición dunha bágoa nas súas caras.

9 Oh, príncipe Satán, gran gardián das rexións infernais, todas as vantaxes que adquiriches coa árbore prohibida e a perda do Paraíso, agora perdiches co madero da cruz; 10 E a túa felicidade expirou entón, cando crucificaches a Xesucristo, o Rei da Gloria.

11 Actuaste contra o teu propio interese e o meu, como percibirás axiña por eses grandes tormentos e castigos infinitos que estás a piques de sufrir.

12 Oh, Satán, príncipe de todo mal, autor da morte e fonte de todo orgullo, primeiro deberías ter investigado os crimes malvados de Xesús de Nazaret, e entón terías descuberto que non era culpable de ningunha falta digna de morte.

13 Por que te atreveches, sen razón nin xustiza, a crucificalo, e trouxeches ás nosas rexións a unha persoa inocente e xusta, e con iso perdiches a todos os pecadores, impíos e inxustos do mundo enteiro?

14 Mentres o príncipe do inferno lle falaba así a Satán, o Rei da Gloria díxolle a Belcebú: «Príncipe do inferno, Satán, o príncipe estará suxeito ao teu dominio para sempre, no lugar de Adán e dos seus fillos xustos, que son meus».

Evanxeo de Nicodemo 19 1 Entón Xesús estendeu a man e dixo: Vinde a min, todos vós, os meus santos, que fostes creados á miña imaxe, que fostes condenados pola árbore do froito prohibido, e polo demo e a morte; 2 Vive agora pola madeira da miña cruz; o demo, o príncipe deste mundo, é vencido, e a morte é conquistada.

3 Entón, axiña, todos os santos uníronse baixo a man do Deus Altísimo; e o Señor Xesús colleu a man de Adán e díxolle: Paz sexa contigo e con toda a túa xusta posteridade, que é miña.

4 Entón Adán, prostrado aos pés de Xesús, dirixiuse a el con bágoas, en voz alta e con humildade, dicindo: 5 Louvaréite, Señor, porque me exaltaches e non fixeches que os meus inimigos se alegrasen por min.

Señor, meu Deus, clamei a ti e ti curáchesme.

6 Señor, sacaches a miña alma da tumba; mantivéchesme con vida para que non baixase á fosa.

7 Cantádelle ao Señor, todos os seus santos, e dadelle grazas pola lembranza da súa santidade.

Porque a súa ira dura só por un momento; no seu favor está a vida.

9

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 8 Do mesmo xeito, todos os santos, postrados aos pés de Xesús, dixeron a unha soa voz: Viñeches, oh Redentor do mundo, e cumpriches todas as cousas que predixeches pola lei e os teus santos profetas.

9 Redimiches os vivos pola túa cruz e baixaches a nós para que, coa morte da cruz, nos librases do inferno e da morte polo teu poder.

10 Oh, Señor, así como puxeches as bandeiras da túa gloria no ceo e erixiches o sinal da túa redención, a túa cruz na terra!, así, Señor, pon o sinal da vitoria da túa cruz no inferno, para que a morte xa non teña dominio.

11 Entón o Señor, estendendo a man, fixo o sinal da cruz sobre Adán e sobre todos os seus santos.

12 E agarrando a Adán pola súa man dereita, ascendeu do inferno, e todos os santos de Deus seguírono.

13 Entón o profeta David exclamou con valentía e dixo: «Cantádelle ao Señor un cántico novo, porque fixo cousas marabillosas; a súa dereita e o seu santo brazo déronlle a vitoria».

14 O Señor deu a coñecer a súa salvación, manifestou a súa xustiza aos ollos das nacións.

15 E toda a multitude dos santos respondeu, dicindo: Esta honra teñen todos os seus santos. Amén.

Louvado sexa o Señor.

16 Despois, o profeta Habacuc exclamou e dixo: Saíches para salvar o teu pobo, si, para salvar o teu pobo.

17 E todos os santos dixeron: Bendito sexa o que vén en nome do Señor, porque o Señor nos iluminou. Este é o noso Deus para sempre e para sempre; reinará sobre nós polos séculos da eternidade. Amén.

18 Do mesmo xeito, todos os profetas pronunciaron as cousas sagradas da súa loanza e seguiron ao Señor.

Evanxeo de Nicodemo 20 1 Entón o Señor, collendo a Adán pola man, entregouno a Miguel o arcanxo; e este levounos ao Paraíso, cheo de misericordia e gloria; 2 E dous homes moi anciáns atopáronse con eles, e os santos preguntáronlles: Quen sodes vós, que aínda non estivestes connosco no inferno e tivestes os vosos corpos colocados no Paraíso?

3 Un deles respondeu: «Eu son Enoc, que fun trasladado pola palabra de Deus; e este home que está comigo é Elías o tishbita, que foi trasladado nun carro de lume».

4 Aquí estivemos ata agora, e non probamos a morte, pero agora estamos a piques de volver coa chegada do Anticristo, armados con sinais e milagres divinos, para enfrontarnos a el na batalla, e ser asasinados por el en Xerusalén, e ser levados vivos de novo ás nubes, despois de tres días e medio.

5 E mentres os santos Enoch e Elías relataban isto, velaquí que chegou outro home cunha figura miserable, levando o sinal da cruz sobre os seus ombreiros.

6 E cando o viron todos os santos, dixéronlle: Quen es ti? Porque o teu rostro é coma o dun ladrón; e por que levas unha cruz aos teus ombreiros?

7 Ao que el respondeu, dixo: «Dicides ben, porque eu fun un ladrón que cometeu toda clase de maldades na terra».

8 E os xudeus crucificáronme con Xesús; e observei as cousas sorprendentes que aconteceron na creación na crucifixión do Señor Xesús.

9 E eu cría que era o Creador de todas as cousas e o Rei Todopoderoso; e receille, dicindo: Señor, lémbrate de min cando chegues ao teu reino.

10 Ao instante, atendeu a miña súplica e díxome: «De verdade che digo que hoxe estarás comigo no Paraíso».

11 E deume este sinal da cruz dicindo: Leva isto e vai ao Paraíso; e se o anxo que é o gardián do Paraíso non te admite, móstralle o sinal da cruz e dille: Xesucristo, que agora está crucificado, envioume aquí a ti.

10

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 12 Cando fixen isto e lle contei todas estas cousas ao anxo que é o gardián do Paraíso, e el escoitounas, abriu axiña as portas, introduciume e colocoume á dereita no Paraíso, 13 Dicindo: Quédate aquí un pouco, ata que entre Adán, o pai de toda a humanidade, con todos os seus fillos, que son os santos e xustos servos de Xesucristo, que foi crucificado.

14 Cando escoitaron todo este relato do ladrón, todos os patriarcas dixeron a unha soa voz: Bendito sexas, oh Deus Todopoderoso, Pai da bondade eterna e Pai das misericordias, que mostraches tanto favor aos que eran pecadores contra el, e os levaches á misericordia do Paraíso, e os colocaches entre as túas grandes e espirituais provisións, nunha vida espiritual e santa. Amén.

Descendeu aos infernos, ao terceiro día resucitou de entre os mortos; Do Credo dos Apóstolos Porque o Señor di: Seredes coma ovellas no medio dos lobos. Pedro respondeu e dixo: E se os lobos despedazan as ovellas? Xesús díxolle a Pedro: Non deixedes que as ovellas teman os lobos despois da morte. E tampouco vós temades os que vos matan, e despois diso non teñen máis que vos poidan facer; senón temede a aquel que despois de vós mortos ten poder para botar tanto a alma como o corpo no inferno. 2 Clemente aos Corintios 3:2

Libros esquecidos do Edén Entón chegou a Palabra de Deus a Adán e díxolle: Oh Adán, en canto ao que dis: Lévame a unha terra onde hai descanso, non é outra terra que esta, senón o reino dos ceos onde só hai descanso. Pero non podes entrar nela neste momento, senón só despois de que o teu xuízo pase e se cumpra. Entón fareite subir ao reino dos ceos, a ti e á túa descendencia xusta; e dareiche a ti e a eles o descanso que pides neste momento. E se dixeses: Dáme da Auga da Vida para que poida beber e vivir, non pode ser hoxe, senón o día en que eu descenda ao inferno e rompa as portas de bronce e esmague en anacos os reinos de ferro. Entón, con misericordia, salvarei a túa alma e as almas dos xustos para darlles descanso no meu xardín. E iso será cando chegue o fin do mundo. 1 Libro de Adán e Eva 42:1-6 Deus díxolle tamén a Adán: Mira este lume aceso por Satán arredor da túa cova; mira esta marabilla que te rodea; e sabe que te rodeará tanto a ti como á túa descendencia, cando escoites a súa orde; que te atormentará con lume; e que baixarás ao inferno despois de que esteas morto. 1 Libro de Adán e Eva 45:9 Entón o Señor Deus díxolle a Adán: «Oh Adán, temes a calor do lume por unha noite, pero como será cando habites no inferno?». 1 Libro de Adán e Eva 49:4 Xa que, cando comín da árbore por primeira vez, El botoume do xardín a esta terra estraña, e privoume da miña brillante natureza, e trouxo a morte sobre min. Se, entón, fago isto, El cortará a miña vida da terra, e lanzarame ao inferno, e alí atormentarame durante moito tempo. 1 Libro de Adán e Eva 71:2 Entón Adán deixou que a súa bendición descendese sobre Set, e sobre os seus fillos, e sobre todos os fillos dos seus fillos. Entón volveuse cara ao seu fillo Set e cara a Eva, a súa muller, e díxolles: Gardade este ouro, este incenso e esta mirra, que Deus nos deu como sinal; porque nos días que virán, un diluvio asolagará toda a creación. Pero os que entren na arca levarán consigo o ouro, o incenso e a mirra, xunto co meu corpo; e depositarán o ouro, o incenso e a mirra, co meu corpo no medio da terra. Entón, despois de moito tempo, a cidade na que se atopan o ouro, o incenso e a mirra co meu

11

A realidade do inferno E non temades aos que matan o corpo, pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode destruír a alma e o corpo no inferno. Mateo 10:28 corpo, será saqueada. Pero cando sexa estragada, o ouro, o incenso e a mirra serán coidados co botín que se garda; e nada deles perecerá, ata que veña a Palabra de Deus, feita home; cando os reis os tomen e lle ofrezan ouro en sinal de que é Rei; incenso, en sinal de ser Deus do ceo e da terra; e mirra, en sinal da súa paixón. Ouro tamén, como sinal da súa derrota contra Satán e todos os nosos inimigos; incenso como sinal de que resucitará de entre os mortos e será exaltado por riba das cousas do ceo e das cousas da terra; e mirra, en sinal de que beberá fel amargo e sentirá as dores do inferno por parte de Satán. E agora, oh Set, fillo meu, velaquí que che revelei misterios ocultos que Deus me revelou. Garda o meu mandamento, para ti e para o teu pobo. 2 Libro de Adán e Eva 8:16-20 E medín toda a terra, os seus montes e todos os outeiros, campos, árbores, pedras, ríos, todas as cousas existentes que escribín, a altura desde a terra ata o sétimo ceo, e cara abaixo ata o inferno máis profundo, e o lugar do xuízo, e o inferno moi grande, aberto e choroso. Segredos de Enoc 40:9 Vin os gardas e os gardas das portas do inferno de pé, coma grandes serpes, e as súas caras coma lámpadas apagadas, e os seus ollos de lume, os seus dentes afiados, e vin todas as obras do Señor, como son correctas, mentres que as obras do home son algunhas boas e outras malas, e nas súas obras coñécense os que menten malvadamente. Segredos de Enoc 42:1 E o seu fin foi a destrución, e foi ao inferno. Porque quen cava unha fosa para o seu irmán, caerá nela; e quen tende trampas, quedará atrapado nelas. Historia de Ahicar 7:58

12