Sansón: Vive forte, morre máis forte Xuíces 13 1 Os fillos de Israel volveron facer o mal aos ollos do Señor, e o Señor entregounos nas mans dos filisteos durante corenta anos. 2 Había un home de Zorah, da familia dos danitas, chamado Manoah; a súa muller era estéril e non dera a luz. 3 E o anxo do Señor aparecéuselle á muller e díxolle: "Mira, es estéril e non dás a luz; pero concibirás e darás a luz un fillo". 4 Agora, pois, ten coidado, por favor, de non beber viño nin bebidas fortes, e non comer nada impuro. 5 Porque concibirás e darás a luz un fillo, e a navalla non lle pasará pola cabeza, porque o neno será nazareo para Deus desde o ventre materno, e el comezará a librar a Israel da man dos filisteos. 6 Entón a muller foi e díxolle ao seu marido, dicindo: Un home de Deus veu a min, e o seu rostro era coma o rostro dun anxo de Deus, moi terrible; pero non lle preguntei de onde era, nin me dixo o seu nome. 7 Pero el díxome: Velaquí que concibirás e darás a luz un fillo; e agora non bebas viño nin bebida forte, nin comas cousa impura, porque o neno será nazireo para Deus desde o ventre ata o día da súa morte. 8 Entón Manoah implorou ao Señor, e dixo: "Agora meu Señor, que o home de Deus que enviaches volva a nós e nos ensine o que debemos facer co neno que vai nacer". 9 E Deus escoitou a voz de Manoah; e o anxo de Deus volveu á muller mentres ela estaba sentada no campo; pero Manoah, o seu marido, non estaba con ela. 10 A muller correu axiña e díxolle ao seu marido: «Apareceume o home que veu verme o outro día». 11 E Manóah levantouse e foi tras a súa muller, e chegou onde estaba o home, e díxolle: "Es ti o home que falou coa muller?" E el respondeu: "Eu son". 12 E dixo Manoah: «Agora que se cumpran as túas palabras. Como debemos ordenarlle ao neno e como debemos facer con el?» 13 E o anxo do Señor díxolle a Manoah: «Que se garde de todo o que lle dixen á muller». 14 Non pode comer nada que saia da vide, nin beber viño nin bebida forte, nin comer nada impuro; que garde todo o que lle mandei.
1
Sansón: Vive forte, morre máis forte
15 E Manoah díxolle ao anxo do Señor: «Prógoche que te deteñamos ata que che preparemos un cabrito». 16 E o anxo do Señor respondeu a Manoah: «Aínda que me deteñas, non comerei do teu pan; e se queres ofrecer un holocausto, ofreceralo ao Señor». Porque Manoah non sabía que era un anxo do Señor. 17 E Manoah preguntoulle ao anxo do Señor: "Cal é o teu nome, para que, cando se cumpran as túas palabras, poidamos honrarte?" 18 E o anxo do Señor díxolle: Por que preguntas así polo meu nome, sendo que é secreto? 19 Entón Manoah colleu un cabrito cunha ofrenda de comida e ofreceuna sobre unha rocha ao Señor; e o anxo fixo unha marabilla, e Manoah e a súa muller miraron. 20 Pois aconteceu que, cando a chama subiu cara ao ceo desde o altar, o anxo do Señor subiu na chama do altar. E Manoah e a súa muller vírono, e caeron rostro en terra. 21 Mais o anxo do Señor non se lles volveu aparecer a Manoah nin á súa muller. Entón Manoah soubo que era un anxo do Señor. 22 E Manóah díxolle á súa muller: "Morreremos de seguro, porque vimos a Deus". 23 Pero a súa muller díxolle: "Se o Señor quixese matarnos, non aceptaría das nosas mans un holocausto e unha ofrenda de carne, nin nos mostraría todas estas cousas, nin nos contaría nesta ocasión cousas coma estas". 24 E a muller deu a luz un fillo, e chamouno Sansón. E o neno creceu, e o Señor bendiciuno. 25 E o Espírito do Señor comezou a movelo ás veces no campamento de Dan, entre Zorah e Extaol.
Xuíces 14 1 Sansón baixou a Timnat e viu nela unha muller das fillas dos filisteos. 2 E subiu e díxollo a seu pai e á súa nai, dicindo: Vin unha muller en Timnat das filas dos filisteos. Agora, pois, tómaa para min por muller. 3 Entón o seu pai e a súa nai dixéronlle: «Non hai ningunha muller entre as fillas dos teus irmáns ou entre todo o meu pobo, para que vaias tomar por muller unha dos filisteos incircuncisos?». E Sansón respondeu a seu pai: «Tómaa, porque me agrada». 4 Mais seu pai e súa nai non sabían que aquilo viña do Señor, e que buscaba unha ocasión contra os filisteos, porque naquel tempo os filisteos dominaban Israel. 5 Entón Sansón baixou a Timnat, o seu pai e a súa nai, e chegaron ás viñas de Timnat. E velaquí que un león novo ruxiu contra el. 6 E o Espírito do Señor veu sobre el con forza, e esgazouno coma se esgazaría un cabrito, sen nada na man; pero non lle contou ao seu pai nin á súa nai o que fixera. 7 E baixou e falou coa muller, e ela gustoulle moito a Sansón. 8 Despois dun tempo volveu para collela, e desviouse para ver o cadáver do león; e velaquí que había un enxame de abellas e mel no cadáver do león. 9 E colleu nas súas mans, e seguiu comendo, e volveu onde era o seu pai e a súa nai, e deulles, e eles comeron; pero non lles dixo que tomara o mel do cadáver do león. 10 Entón baixou o seu pai onde estaba a muller, e Sansón fixo alí un banquete, porque así eran os mozos os que facían. 11 E aconteceu que, cando o viron, trouxeron trinta compañeiros para que estivesen con el. 12 Sansón díxolles: «Vouvos propoñer unha adiviña. Se mo podedes resolver dentro dos sete días da festa e a descubrides, dareivos trinta roupas de abrigo e trinta mudas de roupa. 13 Pero se non mo podedes dicir, darédesme trinta mantas e trinta mudas de roupa. E eles dixéronlle: "Propón o teu enigma, para que o escoitemos". 14 E díxolles: «Do comedor saíu a comida, e do forte saíu a dozura». E non puideron explicar o enigma en tres días.
2
Sansón: Vive forte, morre máis forte
15 E aconteceu que o sétimo día dixéronlle á muller de Sansón: «Persuade ao teu marido para que nos revele o enigma, para que non te queimen a ti e á casa do teu pai. Chamástesnos para quitar o que temos? Non é así?» 16 A muller de Sansón chorou diante del, e dixo: «Só me odias e non me amas. Propuxécheslles un enigma aos fillos do meu pobo e non mo dixeches». El respondeulle: «Mira, non llo dixen a meu pai nin a miña nai, e terei que cho dixer a ti?» 17 E ela chorou diante del os sete días que durou o banquete; e aconteceu que o sétimo día el llo explicou, porque ela o increpaba; e ela explicou o enigma aos fillos do seu pobo. 18 E os homes da cidade dixéronlle o sétimo día, antes de que se puxese o sol: «Que hai máis doce que o mel? E que hai máis forte que un león?». E el respondeu: «Se non arasedes coa miña vaca, non resolveríades o meu enigma». 19 E o Espírito do Señor veu sobre el, e baixou a Ascalón, e matou trinta homes deles, e colleu o seu botín, e deu roupa de cambio aos que explicaron o enigma. E a súa ira acendeuse, e subiu á casa do seu pai. 20 Mais a muller de Sansón foi dada ao seu compañeiro, a quen este usara como a súa amiga.
Xuíces 15 1 Pouco despois, no tempo da sega do trigo, Sansón visitou á súa muller cun cabrito e dixo: «Irei á miña muller na habitación». Pero o pai dela non o deixou entrar. 2 E o pai dela dixo: Eu pensaba que a odiabas por completo; por iso lla dei á túa amiga. Non é a súa irmá máis nova máis fermosa ca ela? Tómaa, por favor, no seu lugar. 3 E Sansón dixo sobre eles: Agora serei máis inocente que os filisteos, aínda que lles cause desgraza. 4 Sansón foi e colleu trescentos raposos, colleu aguias, uniu rabo con rabo e puxo unha aguia no medio, entre os dous rabos. 5 E despois de poñerlle lume ás teas, deixou que fosen cara aos campos de cultivo dos filisteos, e queimou tanto os matollos coma o millo, as viñas e as oliveiras. 6 Entón os filisteos dixeron: «Quen fixo isto?». E responderon: «Sansón, xenro do timnita, porque lle quitou a muller e lla deu ao seu compañeiro». E os filisteos subiron e queimáronse con ela e co seu pai. 7 E Sansón díxolles: "Aínda que fixestes isto, eu vingaréime de vós, e despois diso deixarei de facelo". 8 E feriunos pola cadeira e a coxa cunha gran matanza; e baixou e habitou no cumio da rocha de Etam. 9 Entón subiron os filisteos e acamparon en Xudá, e estendéronse por Lehí. 10 Os homes de Xudá dixeron: «Por que subides contra nós?». Eles responderon: «Vimos atar a Sansón e facerlle o mesmo que el nos fixo». 11 Entón tres mil homes de Xudá subiron ao cumio da rocha de Etam e dixéronlle a Sansón: «Non sabes que os filisteos gobernan sobre nós? Que é isto que nos fixeches?». El respondeulles: «Como eles me fixeron a min, así lles fixen eu a eles». 12 E dixéronlle: «Baixamos para atarte e entregarte nas mans dos filisteos». Sansón díxolles: «Xurademe que non me atacaredes vós mesmos». 13 E eles respondéronlle: «Non, senón que te ataremos con forza e te entregaremos nas súas mans; pero de certo non te mataremos». E atárono con dúas cordas novas e subírono da rocha. 14 Cando chegou a Lehí, os filisteos berraron contra el; e o espírito do Señor veu con forza sobre el, e as cordas que levaba nos brazos convertéronse coma liño queimado polo lume, e as súas ligaduras soltáronse das súas mans. 15 Atopou unha queixada de burro nova, estendeu a man, colleuna e matou con ela mil homes. 16 E Sansón dixo: "Cunha mandíbula de burro, moreas e moreas, cunha mandíbula de burro matei mil homes".
3
Sansón: Vive forte, morre máis forte
17 E aconteceu que, cando acabou de falar, botou fóra a mandíbula da man e chamou aquel lugar Ramatlehi. 18 E tivo moita sede, e invocou ao Señor, e dixo, Ti puxeches esta gran liberación nas mans do teu servo. E agora morrerei de sede e caerei nas mans dos incircuncisos? 19 Pero Deus abriu un oco que había na mandíbula, e saíu auga; e despois de beber, volveu o seu espírito e reviviu. Por iso chamou a aquel lugar En-hacoré, que está en Lehí ata hoxe. 20 E xulgou a Israel nos días dos filisteos vinte anos.
Xuíces 16 1 Entón Sansón foi a Gaza, viu alí unha prostituta e achegouse a ela. 2 E lles dixeron aos gazitas: «Sansón chegou aquí». Rodeárono e estivo á espreita toda a noite na porta da cidade, e estiveron calados toda a noite, dicindo: «Mañá, cando sexa de día, matarémolo». 3 Sansón estivo durmido ata a medianoite, e levantouse á medianoite, colleu as portas da porta da cidade e os dous postes, e marchou con eles, con tranca e todo, e púxoos aos seus ombreiros, e levounos ao cumio dun outeiro que está diante de Hebrón. 4 E aconteceu despois que amou a unha muller do val de Sorek, chamada Dalila. 5 E os príncipes dos filisteos subiron a ela e dixéronlle: «Seducio e mira en que reside a súa gran forza e como podemos prevalecer contra el, para atalo e aflixilo; e darémosche cada un de nós mil cen pezas de prata». 6 E Dalila preguntoulle a Sansón: «Dime, por favor, en que reside a túa gran forza e con que te poderían atar para aflixirte». 7 Sansón díxolle: «Se me atan con sete cordas verdes que nunca se secaran, volvereime débil e coma calquera outro home». 8 Entón os príncipes dos filisteos trouxéronlle sete cordas verdes que non se secaran, e ela atouno con elas. 9 Había homes á espreita con ela na cámara. E ela díxolle: «Os filisteos están enriba de ti, Sansón». E el rompeu os cordóns coma se rompe un fío de estopa ao tocar o lume. Polo tanto, non se soubo a súa forza. 10 E Dalila díxolle a Sansón: "Mira, burlácheste de min e dixéchesme mentiras. Agora, dime, por favor, con que te poden atar". 11 E el díxolle: Se me atan con cordas novas, que nunca se usaron, volverei débil e serei coma calquera outro home. 12 Dalila colleu cordas novas, atouno con elas e díxolle: «Os filisteos están enriba de ti, Sansón». Había xente á espreita na cámara. E Sansón rompeu as cordas dos seus brazos coma un fío. 13 E Dalila díxolle a Sansón: «Ata aquí burlácheste de min e dixéchesme mentiras. Dime con que te poderían atar». E el respondeulle: «Se teces os sete guechos da miña cabeza coa tea». 14 E ela suxeitouna coa estaca, e díxolle: Os filisteos están enriba de ti, Sansón. E el espertou do seu sono e foi coa estaca da viga e coa malla. 15 E ela díxolle: Como podes dicir que te amo, cando o teu corazón non está comigo? Burlácheste de min estas tres veces e non me dixeches en que reside a túa gran forza. 16 E aconteceu que, como ela o apremiaba cada día coas súas palabras e o instigaba, de tal xeito que a súa alma estaba aflixida ata a morte, 17 El lle revelou todo o seu corazón e díxolle: «Non pasou navalla pola miña cabeza, porque son nazareo para Deus desde o ventre da miña nai. Se me rapan, a miña forza abandonaráme, debilitareime e serei coma calquera outro home». 18 Cando Dalila viu que lle revelara todo o seu corazón, mandou chamar os príncipes dos filisteos, dicindo: «Subide esta vez, porque me revelou todo o seu corazón». Entón os príncipes dos filisteos subiron a ela, traendo cartos nas súas mans.
4
Sansón: Vive forte, morre máis forte
19 E fíxoo durmir sobre os seus xeonllos; e chamou a un home, e fíxolle rapar os sete guedellos da súa cabeza; e comezou a aflixilo, e a súa forza desapareceu del. 20 E ela dixo: «Os filisteos están enriba de ti, Sansón». E el espertou do seu sono e dixo: «Sairei como as outras veces e sacudireime». E non sabía que o Señor se apartara del. 21 Mais os filisteos o agarraron, sacáronlle os ollos e levárono a Gaza, atárono con cadeas de bronce; e el moía na prisión. 22 Porén, o cabelo da súa cabeza comezou a medrar de novo despois de ser rapado. 23 Entón os príncipes dos filisteos reuníronse para ofrecer un gran sacrificio a Dagón, o seu deus, e para celebrar, porque dixeron: «O noso deus entregou nas nosas mans a Sansón, o noso inimigo». 24 E cando o pobo o viu, louvou o seu deus, porque dixeron: O noso deus entregou nas nosas mans o noso inimigo, o destrutor do noso país, que matou a moitos de nós. 25 E aconteceu que, cando os seus corazóns estaban alegres, dixeron: "Chamade a Sansón, para que nos faga divertirnos". E chamaron a Sansón da prisión; e el fíxoos divertir, e colocárono entre as columnas. 26 E Sansón díxolle ao rapaz que o sostiña da man: «Déixame tocar os piares sobre os que se asenta a casa e apoiarme neles». 27 A casa estaba chea de homes e mulleres; e estaban alí todos os príncipes dos filisteos; e había no tellado uns tres mil homes e mulleres que observaban mentres Sansón se divertía. 28 E Sansón invocou ao Señor, e dixo: Oh Señor Deus, lémbrate de min, por favor, e dame forzas, oh Deus, só esta vez, para que poida vingarme dos filisteos polos meus dous ollos. 29 Sansón agarrou os dous piares do medio sobre os que se sustentaba a casa e sobre os que se sustentaba, un coa man dereita e o outro coa esquerda. 30 E dixo Sansón: «Morrarei cos filisteos». E inclinouse con todas as súas forzas, e a casa caeu sobre os señores e sobre todo o pobo que había nela. Así que os mortos que matou ao morrer foron máis numerosos que os que matou en vida. 31 Entón baixaron os seus irmáns e toda a casa do seu pai, e levárono, e subírono, e enterrárono entre Zorah e Extaol no sepulcro do seu pai Manoah. E xulgou a Israel vinte anos.
Comentario A historia de Sansón, que se atopa nos capítulos 13 a 16 de Xuíces da Biblia King James (KJV), é unha das narracións máis dramáticas das Escrituras. Narra a vida dun home dotado de forza sobrenatural polo Espírito de Deus, pero atormentado por debilidades persoais, compromisos espirituais e unha tráxica caída seguida da redención final.
Parte 1: Desglose narrativo verso por verso Capítulo 13: A Anunciación e o Nacemento de Sansón Versículos 1–5: Israel volve facer o mal aos ollos do Señor, o que resulta en corenta anos de opresión por parte dos filisteos. O Anxo do Señor aparécese á esposa estéril de Manoah (da tribo de Dan), anunciando que concibirá e dará a luz un fillo. El será nazareo para Deus desde o ventre materno e comezará a liberar a Israel da man dos filisteos. Versículos 6–14: A muller de Manoah relata a visita ao seu marido. Manoah reza para que o Anxo volva para instruílos sobre como criar o neno. O Anxo aparece de novo, reiterando as restricións nazareas: a nai debe absterse de viño, bebidas fortes e comida impura, e ningunha navalla debe tocar nunca a cabeza do neno.
5
Sansón: Vive forte, morre máis forte
Versículos 15–23: Manoah ofrece un cabrito como holocausto. O anxo ascende ao ceo na chama do altar, revelando a súa identidade divina. Manoah teme que morran porque viron a Deus, pero a súa muller tranquilízao dicindo que se o Señor tivese a intención de matalos, non tería aceptado a súa ofrenda nin lles tería mostrado estas cousas. Versículos 24–25: A muller dá a luz un fillo e chámalle Sansón . O neno medra e o Señor bendíceo. O Espírito do Señor comeza a movelo ás veces en Mahaneh-Dan , entre Zorah e Extaol. Capítulo 14: O matrimonio e o enigma Versículos 1–4: Sansón baixa a Timnat, ve unha muller filistea e esixe que os seus pais a contraten por esposa. Os seus pais protestan por casar cunha muller dos filisteos incircuncisos, pero o texto sinala que isto foi do Señor , que buscou unha ocasión contra os filisteos, que daquela dominaban Israel. Versículos 5–9: Camiño de Timnat, un león novo ruxe contra Sansón. O Espírito do Señor vén con poder sobre el e esgaza o león coas mans espidas coma se fose un cabrito. Máis tarde, regresa e atopa un enxame de abellas e mel no cadáver do león. Come o mel e dálle un pouco aos seus pais sen dicirlles a súa orixe. Versículos 10–20: Sansón organiza unha festa de vodas con trinta compañeiros filisteos. Propón un enigma baseado nunha aposta: «Do comedor saíu a carne e do forte saíu a dozura». Incapaces de resolvelo en tres días, os filisteos ameazan á noiva de Sansón, obrigándoa a sacarlle a resposta. Ela chora ata que el llo conta, e ela llo revela aos homes. Enfurecido pola súa traizón, Sansón mata a trinta homes filisteos de Ascalón para pagar a aposta, abandona á súa muller enfadado e regresa á casa do seu pai mentres a súa muller é entregada ao seu padriño. Capítulo 15: Vinganza, o maxilar e liberación Versículos 1–8: Durante a colleita do trigo, Sansón visita á súa muller cun cabrito, só para descubrir que o pai dela lla dera á súa compañeira e lle ofreceu á súa irmá máis nova. Enfurecido, Sansón atrapa trescentos raposos , átaos rabo con rabo con teas de lume polo medio e libéraos no millo, nas viñas e nas oliveiras dos filisteos, queimándoos por completo. En vinganza, os filisteos queiman á muller e ao sogro de Sansón ata a morte. Xurando vinganza, Sansón masacra a un gran número de filisteos ("cadeira e coxa cunha gran matanza") e retírase á rocha de Etam. Versículos 9–13: Os filisteos acampan en Xudá para atopar a Sansón. Tres mil homes de Xudá van á rocha de Etam, temendo represalias dos filisteos contra eles mesmos. Atan a Sansón con dúas cordas novas e entrégano ao inimigo. Versículos 14–20: Cando Sansón se achega aos filisteos en Lehi gritando triunfante, o Espírito do Señor vén sobre el con forza. As cordas dos seus brazos vólvense coma liño queimado no lume, e as súas ligaduras derrétense. Atopa a mandíbula fresca dun burro e abate a mil filisteos. Despois, consumido pola sede, clama a Deus; Deus fai un oco en Lehi e a auga sae a borbotóns para revivilo (chamando o lugar En-hacoré ). Sansón xulga a Israel nos días dos filisteos durante vinte anos . Capítulo 16: Dalila, cativerio e vitoria final Versículos 1–3: Sansón vai a Gaza, visita unha prostituta e cae nunha trampa dos gazitas que planean matalo ao amencer. Á medianoite, Sansón levántase, arrinca as portas da cidade dos seus
6
Sansón: Vive forte, morre máis forte
postes xunto cos dous postes e o ferrollo, lévaas aos seus ombreiros e lévaas ata o cumio do outeiro que hai diante de Hebrón. Versículos 4–14: Sansón namórase de Dalila no val de Sorek. Os señores dos filisteos subórnana con inmensas cantidades de prata para descubrir o segredo da súa gran forza. Dalila interrógao repetidamente: Primeira mentira: Átame con sete cordas verdes (cordas de arco húmidas) que nunca se secaran, e serei débil. (Fracasa; el rómpeas coma fío). Segunda mentira: Átame forte con cordas novas que nunca estiveron ocupadas. (Fracasa; rómpeas dos brazos coma un fío). Terceira mentira: tece os sete guedellos da miña cabeza coa malla do tear. (Falla; arranca o alfinete e a viga). Versículos 15–22: Cansado polo seu pranto e as súas inquedanzas diarias, Sansón finalmente cóntalle a verdade absoluta: unha navalla nunca lle tocou a cabeza, porque é nazareo para Deus desde o nacemento; se lle rapan a cabeza, as súas forzas o abandonarán. Dalila arréao de xeonllos, chama a un home para que lle rape os sete cabelos e someteo. Os filisteos sácanlle os ollos, átano con grilletes de bronce e obrígano a moer gran na prisión de Gaza. Mentres tanto, o seu cabelo comeza a crecer de novo. Versículos 23–31: Os señores dos filisteos reúnense para un gran sacrificio ao seu deus Dagón , celebrando que o seu deus entregou o seu inimigo nas súas mans. Traen a un Sansón cego á area para burlarse del. Sansón pídelle ao rapaz que o guía que o deixe tocar os piares que sosteñen o templo. Rezando fervorosamente a Deus para que lle dea unha última onda de forza para vingar os seus dous ollos cegos, Sansón apóiase contra os dous piares centrais. Cun poderoso empurrón gritando: "¡Deixádeme morrer cos filisteos!" , a casa derrúbase, matando máis filisteos na súa morte que durante toda a súa vida. A súa familia recupera o seu corpo e entérrao entre Zorah e Extaol.
Parte 2: Leccións clave e aplicacións na vida 1. O perigo do compromiso moral e espiritual A lección: Sansón xogaba repetidamente co lume. Violaba habitualmente os seus votos de nazareo (tocar cadáveres, interactuar con mulleres estranxeiras impuras e satisfacer as súas paixóns carnais). Asumía que o seu don divino lle outorgaba inmunidade ao pecado persoal. Aplicación na vida: Os dons, talentos ou postos de liderado espirituais non eximen a ninguén da responsabilidade moral. Os pequenos compromisos sen control, os pecados secretos e as racionalizacións erosionan gradualmente a integridade persoal, o que leva a un punto cego espiritual onde a vulnerabilidade pasa desapercibida ata que golpea unha catástrofe. 2. Deus usa recipientes imperfectos para cumprir os seus propósitos A lección: Malia os enormes defectos, a impulsividade e a autocomplacencia de Sansón, Deus usouno como instrumento para frear a opresión filistea. Desde o principio, Deus obrou a través das decisións rebeldes de Sansón para cumprir o seu plan redentor para Israel. Aplicación á vida: Aínda que Deus é soberano e pode obrar a través da debilidade e o fracaso humanos, a desobediencia ten consecuencias graves. A graza redime, pero non borra a dor nin as
7
Sansón: Vive forte, morre máis forte
cicatrices das malas eleccións. Debemos esforzarnos por servir a Deus con obediencia sincera en lugar de confiar na súa graza para que nos saque dunha vida imprudente. 3. O poder da consagración e a fonte da verdadeira forza A lección: A forza de Sansón nunca foi realmente muscular; era unha capacitación sobrenatural ligada directamente á súa relación de alianza con Deus, simbolizada pola súa dedicación nazarea. Cando lle cortaron o cabelo —non porque o cabelo tivese propiedades máxicas, senón porque representaba a súa rendición final da lealdade á alianza—, o Espírito do Señor apartouse del. Aplicación á vida: A verdadeira forza espiritual, a resiliencia e o impacto proveñen enteiramente de permanecer conectados con Deus. Cando rompemos o noso compromiso con El e confiamos nos nosos propios recursos, atopámonos espiritualmente impotentes, vulnerables e escravizados polas forzas mundanas. 4. Arrepentimento, restauración e a misericordia final de Deus A lección: Mesmo despois de tocar fondo —cego, humillado e moendo gran nunha cela—, Sansón experimentou un cambio de rumbo. Fundamentalmente, o seu cabelo comezou a crecer de novo . Nos seus últimos momentos, Sansón volveu a Deus en oración desesperada, e Deus respondeu, dándolle a forza para cumprir a súa vocación definitiva. Aplicación á vida: Nunca é demasiado tarde para volver a Deus. Non importa o profundo que caíches, o mal que fixeches compromisos ou o rota que se sinta a túa vida, Deus é un Deus de restauración. Un corazón arrepentido e unha oración final de rendición aínda poden atopar misericordia e propósito nas súas mans.
8