Skip to main content

Galician - Hannah the Mother of Samuel

Page 1

Ana, a nai de Samuel 1 Samuel 1 1 Había un home de Ramataim-Sofim, do monte Efraím, chamado Elcanah, fillo de Xeroham, fillo de Elihú, fillo de Tohú, fillo de Suf, efrateo. 2 Tiña dúas mulleres; unha chamábase Ana e a outra Penina. Penina tiña fillos, pero Ana non. 3 E este home subía da súa cidade todos os anos para adorar e ofrecer sacrificios ao Señor dos Exércitos en Xiloh. E estaban alí os dous fillos de Elí, Hofní e Finees, sacerdotes do Señor. 4 Cando chegou o momento en que Elcanah ofreceu a ofrenda, deulle porcións á súa muller Peninah e a todos os seus fillos e fillas. 5 Pero a Ana deulle unha porción digna, porque amaba a Ana; pero o Señor a deixara fráxil. 6 E a súa adversaria tamén a irritou moito, para irritala, porque o Señor lle pechara o ventre. 7 E así facía ano tras ano, cando ela subía á casa do Señor, así a provocaba; por iso choraba e non comía. 8 Entón Elcana, o seu marido, díxolle: «Hana, por que choras? E por que non comes? E por que estás triste? Non son eu mellor para ti ca dez fillos?» 9 Entón Ana levantouse despois de comer e beber en Xiloh. O sacerdote Elí estaba sentado nun asento xunto a un poste do templo do Señor. 10 E ela estaba chea de amargura na alma, e rezou ao Señor, e chorou moito. 11 E ela fixo un voto, e dixo: Oh Señor dos Exércitos, se te fixas na aflición da túa serva e te lembras de min, e non te esqueces da túa serva, senón que lle das un fillo varón, entón eu o darei ao Señor todos os días da súa vida, e non pasará navalla pola súa cabeza. 12 E aconteceu que, mentres ela continuaba orando diante do Señor, Elí fixouse na súa boca. 13 Ana falaba no seu corazón; só se movían os beizos, pero non se lle oía a voz; por iso Elí pensou que estaba bébeda. 14 E Elí díxolle: "Ata cando estarás bébeda? Deixa de beber o viño". 15 Respondeu Ana: «Non, meu señor. Son unha muller de espírito triste. Non bebín viño nin bebida forte, senón que derramei a miña alma diante do Señor». 16 Non teñas á túa serva por filla de Belial, porque con motivo da abundancia da miña queixa e da miña dor falei ata agora.

1


Ana, a nai de Samuel

17 Elí respondeu e díxolle: «Vai en paz, e que o Deus de Israel che conceda a petición que lle fixeches». 18 E ela dixo: «Que a túa serva atope graza aos teus ollos». E a muller foi polo seu camiño, comeu e o seu rostro xa non estaba triste. 19 Levantáronse cedo pola mañá e adoraron diante do Señor; logo volveron e chegaron á súa casa en Ramah. Elcana coñeceu a Ana, a súa muller, e o Señor lembrouse dela. 20 Cando Ana concibiu, chegou o momento de dar a luz un fillo, e chamouno Samuel, porque lle pedín ao Señor. 21 E o home Elcana subiu con toda a súa casa para ofrecerlle ao Señor o sacrificio anual e o seu voto. 22 Mais Ana non subiu, porque lle dixera ao seu marido: «Non subirei ata que o neno sexa destetado; entón o traerei para que se presente diante do Señor e quede alí para sempre». 23 E Elcana, o seu marido, díxolle: «Fai o que che pareza ben; espera ata que o destetes; só que o Señor cumpra a súa palabra». Así que a muller ficou, e deu o peito ao seu fillo ata que o destetou. 24 E despois de destetalo, levouno con ela con tres bois, unha efa de fariña e unha botella de viño, e levouno á casa do Señor en Xiloh. E o neno era pequeno. 25 E sacrificaron un boi e trouxeron o neno a Elí. 26 E ela dixo: «Ai, meu señor, así como vive a túa alma, meu señor, eu son a muller que estaba aquí ao teu carón, orando ao Señor». 27 Por este neno roguei, e o Señor concedeume a petición que lle fixen. 28 Polo tanto, tamén o prestei ao Señor; mentres viva, será prestado ao Señor. E alí adorou ao Señor.

1 Samuel 2 1 E Ana rezou, e dixo: O meu corazón alegra no Señor, o meu corno é exaltado no Señor; a miña boca está ensanchada contra os meus inimigos, porque me alegro na túa salvación. 2 Non hai ninguén santo coma o Señor, porque non hai ninguén fóra de ti, nin hai rocha coma o noso Deus. 3 Non fales máis con tanta arrogancia; non deixes que a arrogancia saia da túa boca, porque o Señor é un Deus de coñecemento, e por el pesan as accións. 4 Os arcos dos homes fortes están rotos, e os que tropezan están cinxidos de forza. 5 Os que estaban fartos alugábanse por pan, e os que tiñan fame deixaban de ter fillos; a estéril deu a luz sete, e a que tiña moitos fillos debilitouse. 6 O Señor mata e dá vida; baixa á Sepulcra e fai subir. 7 O Señor empobrece e enriquece, humilla e exalta. 8 El levanta o pobre do po e levanta o mendigo do esterco, para sentalo cos príncipes e para herdalo o trono da gloria; porque os piares da terra son do Señor, e sobre eles puxo o mundo. 9 El gardará os pés dos seus santos, e os malvados calarán na escuridade; porque ninguén prevalecerá pola súa forza. 10 Os inimigos do Señor serán esmagados; dende o ceo tronará contra eles; o Señor xulgará os confíns da terra; dará forza ao seu rei e exaltará o corno do seu unxido.

Comentario A historia de Ana, que se atopa nos capítulos 1 e 2 de 1 Samuel , é unha das narracións bíblicas máis poderosas sobre a tristeza, a oración persistente, a fe e a vindicación divina.

Parte 1: Desglose verso por verso da historia de Hannah 1 Samuel Capítulo 1: Tristeza, oración e promesa 2


Ana, a nai de Samuel

Versículos 1–2 (Elcana e as súas dúas esposas): A historia comeza presentando a Elcana, un levita do monte Efraín, e as súas dúas esposas: Penina (que tiña fillos) e Ana (que era estéril). Versículos 3–5 (Culto e favoritismo anual): A familia viaxa anualmente para adorar e sacrificar ao Señor dos Exércitos en Silo. Aínda que Penina ten fillos, Elcana dálle a Ana unha "porción digna" (ou dobre porción) porque a ama profundamente, a pesar de que o Señor lle pechou o ventre. Versículos 6–8 (A provocación de Penina): Penina burlase e provoca constantemente a Ana por mor da súa esterilidade, o que a fai chorar e rexeitar a comida. Elcana intenta consolala con palabras tenras ( "Non son eu mellor para ti ca dez fillos?" ), pero o corazón de Ana segue pesado. Versículos 9–11 (A amarga oración e o voto de Ana): Despois dunha comida en Silo, Ana, profundamente aflixida, levántase e vai ao templo. Chorando amargamente, reza ao Señor e fai un voto: se Deus lle dá un fillo varón, dedicarao ao Señor para todos os días da súa vida, e ningunha navalla tocará xamais a súa cabeza. Versículos 12–14 (o erro de xuízo de Elí): Mentres Ana continúa orando en silencio no seu corazón (só se moven os seus beizos, pero non se oe ningunha voz), Elí, o sumo sacerdote, obsérvaa e supón erroneamente que está bébeda, dicíndolle que garde o viño. Versículos 15–16 (Defensa de Ana): Ana corrixe respectuosamente a Elí, explicándolle que non está bébeda de viño, senón que é unha "muller de espírito triste" que estivo derramando a súa alma ante o Señor con gran queixa e dor. Versículos 17–18 (A bendición de Elí e a paz de Ana): Elí responde cunha bendición: «Vai en paz, e que o Deus de Israel che conceda a petición que lle pediches». O rostro de Ana cambia inmediatamente; vai polo seu camiño, come e xa non está triste. Versículos 19–20 (O nacemento de Samuel): A familia celebra o culto á mañá seguinte e regresa á casa en Ramah. Elcanah coñece á súa muller Anah, e o Señor lembra dela. Ela concibe e dá a luz un fillo, ao que chama Samuel (que significa "Escoitado por Deus"), dicindo: "Porque llo pedín ao Señor". Versículos 21–23 (Quedando na casa ata o destete): Cando Elcana sube a Silo para o sacrificio anual, Ana queda na casa, declarando que só irá despois de que o neno sexa destetado, para poder presentalo permanentemente diante do Señor. Elcana apoia a súa decisión. Versículos 24–28 (Cumprindo o voto): Unha vez destetado Samuel, Ana lévao á casa do Señor en Siloh xunto cunha ofrenda xenerosa (tres bois, fariña e viño). Ela lémbralle a Elí a muller que estaba rezando xunto a el anos antes, declara que este é o neno polo que rezou e préstao ao Señor mentres viva.

1 Samuel Capítulo 2:1–10: O cántico de Acción de Grazas de Ana Versículos 1–3 (Alegrándose na santidade de Deus): Ana prodúcese unha oración profética de loanza. O seu corazón alégrase no Señor, o seu corno é exaltado e ela regocíxase na súa salvación. Declara que non hai ninguén santo coma o Señor, nin rocha coma El. Versículos 4–5 (A inversión das circunstancias humanas): Ana celebra a soberanía de Deus sobre a fortuna humana: os arcos dos homes poderosos están rotos, os tropezantes están cinxidos de forza,

3


Ana, a nai de Samuel

os fartos teñen que alugarse para conseguir pan, e a estéril deu a luz a sete fillos mentres que a que tiña moitos fillos languidece. Versículos 6–8 (O poder de Deus sobre a vida e a morte): O Señor mata e dá vida; baixa á tumba e saca. Levanta o pobre do po e levanta o mendigo do esterco para colocalo entre os príncipes, porque os piares da terra pertencen ao Señor. Versículos 9–10 (A protección dos xustos): Deus garda os pés dos seus santos, pero os malvados calarán na escuridade, porque ninguén prevalecerá pola súa forza. O Señor xulgará os confíns da terra, dará forza e exaltará o corno do seu unxido.

Parte 2: Leccións clave e aplicacións na vida 1. Honestidade radical na oración A lección: Ana non agochou a súa dor tras unha linguaxe relixiosa e educada. Chorou amargamente, derramou a súa alma e expuxo a súa dor crua ante Deus. Aplicación á vida: Deus invítanos a levarlle directamente as nosas emocións auténticas (tristeza, frustración, amargura e anhelo). Non necesitas limpar as túas emocións antes de falar con Deus; El xestiona a dor sincera mellor que ninguén. 2. Superar o xuízo e a incomprensión dos demais A lección: Mesmo un líder espiritual (Elí) xulgou mal a Ana, acusándoa de embriaguez cando en realidade estaba en profunda comuñón con Deus. Ana non se desquitou nin argumentou á defensiva; aclarou a súa posición con humildade e respecto. Aplicación á vida: Cando a xente malinterprete os teus motivos, as túas loitas ou os teus momentos tranquilos de batalla espiritual, mantén a compostura. Mantén o foco en Deus en lugar de defenderte ante cada crítica. 3. Confiando en Deus máis alá do avance (integridade dos votos) A lección: Despois de rezar tan desesperadamente por un fillo, Ana cumpriu a súa promesa, entregando de boa gana o seu fillo tan esperado ao servizo do Señor no templo unha vez que este fose destetado. Aplicación á vida: Cando Deus responde ás nosas oracións máis profundas, é doado aferrarse firmemente á bendición como se fose unha posesión propia. Ana lémbranos que debemos aferrarnos ás nosas bendicións con liberdade, lembrando que todo o que recibimos vén de Deus e, en última instancia, está destinado a honralo. 4. Converter o sufrimento nun canto de eloxio A lección: A historia de Ana pasa do choro silencioso no capítulo 1 a unha canción de vitoria profética e esvelta no capítulo 2. O seu foco pasou por completo da súa humillación pasada ao carácter e a soberanía definitivos de Deus.

4


Ana, a nai de Samuel

Aplicación na vida: A dor ten data de caducidade, pero a adoración perdura. Cando Deus te axude a superar unha tempada de probas ou responda a unha oración tan esperada, deixa que a túa resposta sexa un testemuño da súa bondade que anime aos demais. Conclusión clave: A viaxe de Ana ensínanos que ningunha época de esterilidade ou humillación é permanente nas mans de Deus. El ve os esquecidos, escoita os berros silenciosos dos corazóns rotos e é capaz de converter o loito en danza.

5


Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook