Xedeón, un home poderoso e valente Xuíces 6 1 Os fillos de Israel fixeron o mal aos ollos do Señor, e o Señor entregounos nas mans de Madián durante sete anos. 2 E a man de Madián prevaleceu contra Israel; e por mor dos madianitas, os fillos de Israel fixeron covas nos montes, covas e fortalezas. 3 E aconteceu que, cando Israel sementaba, subían os madianitas, os amalequitas e os fillos do leste; estes subían contra eles. 4 Acamparon contra eles e destruíron os froitos da terra ata Gaza, sen deixar ningún sustento para Israel, nin ovellas, nin bois, nin asnos. 5 Pois subiron co seu gando e as súas tendas, e viñeron coma saltóns en multitude; porque tanto eles como os seus camelos eran innumerables; e entraron na terra para destruíla. 6 Israel empobreceu moito por mor dos madianitas, e os fillos de Israel clamaron ao Señor. 7 E aconteceu que, cando os fillos de Israel clamaron ao Señor por mor dos madianitas, 8 Que o Señor enviou un profeta aos fillos de Israel, que lles dixo: Así di o Señor, Deus de Israel: Eu vos fixen subir de Exipto e saqueivos da casa de servidume; 9 Libreivos da man dos exipcios e da man de todos os que vos oprimían, expulseinos de diante de vós e deivos a súa terra; 10 E eu díxenvos: Eu son o Señor, o voso Deus; non temades os deuses dos amorreos, na terra dos cales habitades; pero non obedecestes a miña voz. 11 E veu un anxo do Señor e sentouse debaixo dunha aciñeira que había en Ofra, que pertencía a Ioás o abiezrita; e o seu fillo Xedeón mallaba trigo no lagar para escondelo dos madianitas. 12 E aparecéuselle o anxo do Señor e díxolle: O Señor está contigo, home valente e valeroso. 13 E Xedeón díxolle: «Ai, meu Señor, se o Señor está connosco, por que nos aconteceu todo isto? E onde están todos os seus milagres que os nosos pais nos contaron, dicindo: Non nos sacou o Señor de Exipto? Pero agora o Señor abandonounos e entregounos nas mans dos madianitas». 14 E o Señor mirouno e díxolle: Vai con esta túa forza e salvarás a Israel da man dos madianitas. Non te enviou eu?
1
Xedeón, un home poderoso e valente
15 E díxolle: «Meu Señor, con que salvarei a Israel? Velaquí que a miña familia é pobre en Manasés, e eu son o máis pequeno na casa do meu pai». 16 E o Señor díxolle: Eu estarei contigo, e derrotarás os madianitas coma se fosen un só home. 17 E el díxolle: Se atopei graza aos teus ollos, móstrame un sinal de que estás falando comigo. 18 Non te vaias de aquí, por favor, ata que eu chegue a ti e traia a miña ofrenda e a poña diante de ti. E el respondeu: "Agardarei ata que volvas". 19 E Xedeón entrou e preparou un cabrito e uns pans sen fermento dun efa de fariña; puxo a carne nunha cesta, e o caldo nunha pota, e trouxollo debaixo da aciñeira, e presentoullo. 20 E o anxo de Deus díxolle: «Colle a carne e os bolos sen fermento, colócaos enriba desta rocha e verte o caldo». E el fíxoo así. 21 Entón o anxo do Señor estendeu o extremo do bastón que tiña na man e tocou a carne e os bolos sen fermento; e xurdiu lume da rocha e consumiu a carne e os bolos sen fermento. Entón o anxo do Señor desapareceu da súa vista. 22 E cando Xedeón se decatou de que era un anxo do Señor, dixo Xedeón: Ai, Señor Deus! Porque vin un anxo do Señor cara a cara. 23 E o Señor díxolle: Paz contigo; non temas, non morrerás. 24 Entón Xedeón edificou alí un altar ao Señor, e chamouno Xehová, o que aínda está en Ofra dos abiezritas. 25 E aconteceu aquela noite que o Señor lle dixo: «Colle o boi novo do teu pai, o segundo boi de sete anos, derruba o altar de Baal que ten o teu pai e corta o bosque que está ao seu carón. 26 E constrúe un altar ao Señor, o teu Deus, enriba desta rocha, no lugar indicado; colle o segundo touro e ofrece un holocausto coa leña do bosque que cortarás. 27 Entón Xedeón tomou dez homes dos seus servos e fixo como o Señor lle dixera. E como tiña medo á casa do seu pai e aos homes da cidade, non podía facelo de día, fíxoo de noite. 28 E cando os homes da cidade se levantaron cedo pola mañá, viron que o altar de Baal estaba derrubado, e o bosque que estaba ao seu carón estaba cortado, e o segundo boi foi sacrificado sobre o altar que fora construído. 29 E dixéronse uns aos outros: «Quen fixo isto?». E cando preguntaron e preguntaron, responderon: «Xedeón, fillo de Ioás, fixo isto». 30 Entón os homes da cidade dixéronlle a Ioás: «Saca o teu fillo, para que morra, porque derrubou o altar de Baal e cortou o bosque que había ao seu carón». 31 E Ioás dixo a todos os que estaban contra el: «Defendedes vós a Baal? Salvaredes o asunto? O que o defenda, que sexa morto mentres aínda é de mañá. Se é un deus, que se defenda a si mesmo, porque derrubaron o seu altar». 32 Por iso aquel día chamouno Xerubaal, dicindo: «Que Baal pleitee contra el, porque derrubou o seu altar». 33 Entón reuníronse todos os madianitas, os amalequitas e os fillos do leste, e cruzaron o río e acamparon no val de Iezreel. 34 Pero o Espírito do Señor veu sobre Xedeón, que tocou a trompeta; e Abiézer reuniuse tras el. 35 E enviou mensaxeiros por todo Manasés, que tamén se reuniron tras el; e enviou mensaxeiros a Aser, a Zebulón e a Naftalí, que subiron ao seu encontro. 36 E Xedeón díxolle a Deus: «Se queres salvar a Israel pola miña man, como dixeches, 37 Velaquí que vou poñer un velo de la no aro; se o orballo está só no velo e queda seco en toda a terra, saberei que salvarás a Israel pola miña man, como dixeches. 38 E así foi: levantouse cedo ao día seguinte, espremeu o velo e espremeu o orballo del, cheándolle unha cunca de auga. 39 E Xedeón díxolle a Deus: «Non se acenda a túa ira contra min, se falarei só esta vez. Déixame probar, por favor, só esta vez co vellón; que quede seco só sobre o vellón, e que haxa orballo sobre toda a terra». 40 E Deus fixo así aquela noite: só o velo ficou seco e había orballo en toda a terra.
2
Xedeón, un home poderoso e valente
Xuíces 7 1 Entón Xerubaal, que é Xedeón, e toda a xente que estaba con el, levantáronse cedo e acamparon xunto á fonte de Harod. O exército dos madianitas estaba ao norte deles, xunto ao outeiro de Moreh, no val. 2 E o Señor díxolle a Xedeón: «A xente que está contigo é demasiado numerosa para que eu poida entregar os madianitas nas súas mans, non sexa que Israel se gabe contra min, dicindo: A miña propia man salvoume». 3 Agora, pois, faille saber ao pobo: «Calquera que teña medo e receo, que volva e marche cedo do monte de Galaad». E volveron do pobo vinte e dous mil homes, e quedaron dez mil. 4 E o Señor díxolle a Xedeón: «Aínda é demasiado pobo; baixaos á auga, e alí os probarei. E acontecerá que aquel de quen che diga: Este irá contigo, irá contigo; e aquel de quen che diga: Este non irá contigo, non irá». 5 Entón baixou o pobo á auga, e o Señor díxolle a Xedeón: «A todo aquel que lamba a auga coa lingua, coma lambe o can, poralo á parte; e a todo aquel que se axeonlle para beber». 6 E o número dos que lamberon a auga, levándoa man á boca, foron trescentos homes; pero todo o resto do pobo axeonllouse para beber auga. 7 E o Señor díxolle a Xedeón: «Cos trescentos homes que lamberon a auga salvaréivos e entregarei os madianitas na túa man; e que todo o demais pobo vaia cada un ao seu lugar». 8 Entón o pobo colleu as provisións e as trompetas, e mandou a todo o resto de Israel, cada un á súa tenda, e retivo aqueles trescentos homes. E o exército de Madián estaba debaixo del no val. 9 E aconteceu aquela noite que o Señor lle dixo: «Levántate e baixa ao campamento, porque o entreguei nas túas mans». 10 Mais se tes medo de baixar, baixa ao campamento con Fura, o teu servo. 11 E escoitarás o que din; e despois as túas mans fortaleceranse para baixar ao campamento. Entón baixou el co seu criado Furah ao extremo dos homes armados que estaban no campamento. 12 Os madianitas, os amalequitas e todos os fillos do leste estaban estendidos no val coma saltóns en multitude; e os seus camelos eran innumerables, coma a area da beira do mar en multitude. 13 Cando chegou Xedeón, un home lle contou un soño ao seu compañeiro, dicindo: «Soñei un soño: unha torta de cebada caía no campamento de Madián e chegaba a unha tenda, golpeouna e caeu, derrubándoa, e a tenda quedou para abaixo». 14 E o seu compañeiro respondeu e dixo: Isto non é outra cousa que a espada de Xedeón, fillo de Ioás, un home de Israel, porque Deus entregou nas súas mans a Madián e todo o exército. 15 E aconteceu que, cando Xedeón ouviu a narración do soño e a súa interpretación, prostrouno e volveu ao campamento de Israel, e dixo: «Levantadevos, porque o Señor entregou nas vosas mans o campamento de Madián». 16 E dividiu os trescentos homes en tres grupos, e puxolles unha trompeta na man a cada un, con cántaros baleiros e lámpadas dentro dos cántaros. 17 E díxolles: "Mirádeme e facede o mesmo. Cando eu chegue fóra do campamento, faredes vós o que eu faga". 18 Cando eu toque a trompeta, eu e todos os que estean comigo, entón vós tocade as trompetas arredor de todo o campamento, e gritade: A espada do Señor e de Xedeón! 19 Xedeón e os cen homes que ían con el chegaron á saída do campamento ao comezo da garda da medianoite; acababan de poñer a garda; e tocaron as trompetas e romperon os cántaros que tiñan nas mans. 20 E as tres compañías tocaron as trompetas e romperon os cántaros, e sostiñan as lámpadas na man esquerda e as trompetas na dereita para tocar con elas, e berraron: A espada do Señor e de Xedeón! 21 E permaneceron cada un no seu lugar arredor do campamento; e todo o exército correu, e gritou, e fuxiu.
3
Xedeón, un home poderoso e valente
22 E os trescentos tocaron as trompetas, e o Señor dirixiu a espada de cada home contra o seu compañeiro, mesmo en todo o campamento; e o campamento fuxiu a Bet-Sitá en Zererat, e á fronteira de Abel-Meholah, ata Tabbat. 23 Os homes de Israel reuníronse de Naftalí, de Aser e de todo Manasés, e perseguiron os madianitas. 24 Xedeón enviou mensaxeiros por todo o monte de Efraím, dicindo: «Baixade contra os madianitas e tomade as augas ata Bet-Bara e o Xordán». Entón xuntáronse todos os homes de Efraím e tomaron as augas ata Bet-Bara e o Xordán. 25 E tomaron a dous príncipes dos madianitas, a Oreb e a Zeeb, e mataron a Oreb na rocha de Oreb, e a Zeeb no lagar de Zeeb; e perseguiron a Madián, e levaron as cabezas de Oreb e Zeeb a Xedeón, que estaba ao outro lado do Xordán.
Xuíces 8 1 E os homes de Efraím dixéronlle: «Por que nos trataches así, para non nos chamar cando fuches loitar contra os madianitas?». E eles reprendérono duramente. 2 E díxolles: «Que fixen eu agora en comparación con vós? Non é mellor a colleita das uvas de Efraím que a colleita de Abiézer?» 3 Deus puxo nas vosas mans os príncipes de Madián, Oreb e Zeeb. Que puiden eu facer en comparación con vós? Entón a súa ira contra el amainou despois de dicir isto. 4 Chegou Xedeón ao Xordán e pasou, el e os trescentos homes que ían con el, cansos, pero perseguíndoos. 5 E díxolles aos homes de Sucot: «Dádelle, por favor, pan á xente que me segue, porque están cansos, e eu perseguindo a Zebah e a Salmuna, reis de Madián». 6 E os príncipes de Sucot dixeron: «Están agora as mans de Zebah e Salmuna na túa man, para que deamos pan ao teu exército?» 7 E dixo Xedeón: «Cando o Señor entregue a Zebah e a Salmuna na miña man, esgazarei a vosa carne coas espiñas do deserto e coas silvas». 8 E subiu de alí a Penuel e díxolles o mesmo; e os homes de Penuel respondéronlle como lle responderan os homes de Sucot. 9 E tamén lles dixo aos homes de Penuel: Cando volva en paz, derrubarei esta torre. 10 Zebah e Salmuna estaban en Carcor, e os seus exércitos con eles, uns quince mil homes, todos os que quedaran de todo o exército dos fillos do leste; pois caeron cento vinte mil homes que sacaban espada. 11 E subiu Xedeón polo camiño dos que vivían en tendas, ao leste de Nobah e Jogbehah, e derrotou o exército, que estaba seguro. 12 E cando Zebah e Salmuna fuxiron, el perseguiunos e capturou os dous reis de Madián, Zebah e Salmuna, e desbaratou todo o exército. 13 Xedeón, fillo de Ioás, volveu da batalla antes de que saíse o sol, 14 E colleu a un mozo dos homes de Sucot e preguntoulle, e este describiulle os príncipes de Sucot e os seus anciáns, setenta e dezasete homes. 15 E chegou aos homes de Sucot, e dixo: Velaquí Zébah e Salmuna, cos que me reprendistes, dicindo: Están agora as mans de Zébah e Salmuna na túa man, para que deamos pan aos teus homes que están cansos? 16 E colleu os anciáns da cidade, e espiñas do deserto e silvas, e con elas ensinou aos homes de Sucot. 17 Derrubou a torre de Penuel e matou os homes da cidade. 18 Entón preguntoulles a Zébah e a Salmuna: «Que clase de homes eran os que matades en Tabor?». Eles responderon: «Como ti, así eran; cada un parecía fillo dun rei». 19 E el respondeu: Eran meus irmáns, fillos da miña nai. Vive o Señor, que se os tivesedes deixado con vida, non vos mataría.
4
Xedeón, un home poderoso e valente
20 E díxolle a Ieter, o seu primoxénito: «Levántate e mátaos». Pero o rapaz non sacou a espada, porque tiña medo, porque aínda era un rapaz. 21 Entón Zebah e Salmuna dixeron: «Levántate e cárranos, porque como é o home, así é a súa forza». E Xedeón levantouse e matou a Zebah e a Salmuna, e quitoulles os adornos que levaban no pescozo dos seus camelos. 22 Entón os homes de Israel dixéronlle a Xedeón: «Goberna sobre nós, ti, o teu fillo e o fillo do teu neto, porque nos libraches da man de Madián». 23 E Xedeón díxolles: Eu non reinarei sobre vós, nin o meu fillo reinará sobre vós. O Señor reinará sobre vós. 24 E Xedeón díxolles: «Unha cousa vos pido: que cada un me dea uns pendentes da súa presa. (Pois levaban pendentes de ouro, porque eran ismaelitas.) 25 E responderon: Darémolos de boa gana. E estenderon un manto, e cada un botou nel os pendentes da súa presa. 26 E o peso dos pendentes de ouro que pediu era de mil setecentos siclos de ouro; sen contar os adornos, as colares e as roupas de púrpura que levaban os reis de Madián e as cadeas que levaban ao pescozo dos seus camelos. 27 E Xedeón fixo un efod con el e púxoo na súa cidade, en Ofra; e todo Israel prostituíuse alí tras el; o cal converteuse nunha trampa para Xedeón e para a súa casa. 28 Así foi sometido Madián diante dos fillos de Israel, de xeito que non volveron alzar a cabeza. E o país estivo en tranquilidade corenta anos nos días de Xedeón. 29 Ierubaal, fillo de Ioás, foi e viviu na súa casa. 30 Xedeón tivo setenta fillos, porque tiña moitas mulleres. 31 E a súa concubina, que estaba en Xequem, tamén lle deu un fillo, ao que chamou Abimélec. 32 Xedeón, fillo de Ioás, morreu nunha boa vellez e foi enterrado no sepulcro do seu pai Ioás, en Ofra dos abiezritas. 33 E aconteceu que, en canto morreu Xedeón, os fillos de Israel volveron prostituírse tras os Baalín, e fixeron de Baalberit o seu deus. 34 E os fillos de Israel non se lembraron do Señor, o seu Deus, que os librara das mans de todos os seus inimigos de arredor. 35 Tampouco lle mostraron bondade á casa de Xerubaal, é dicir, a Xedeón, segundo toda a bondade que este fixera a Israel.
Desglose verso por verso A historia de Xedeón nos capítulos 6 a 8 de Xuíces é unha das narracións máis fascinantes da Biblia. Narra o ciclo de rebelión e opresión dunha nación, a chamada reticente e temerosa dun heroe improbable, unha milagrosa vitoria militar acadada con só 300 homes e as complexas consecuencias do éxito.
Capítulo 6: A opresión, a chamada e a preparación Versículos 1–6 (A opresión madianita): Porque Israel fixo o mal aos ollos do Señor, Deus entregounos nas mans de Madián durante sete anos. Os madianitas, os amalequitas e os fillos do leste devastaron a terra, destruíndo colleitas e gando, obrigando aos israelitas a agocharse en covas, covas e montañas. Versículos 7–10 (A reprensión profética): Cando Israel clamou ao Señor por mor dos madianitas, Deus enviou un profeta para lembrarlles a súa graza: como os sacara de Exipto e lles ordenara que non temesen aos deuses dos amorreos; con todo, non obedeceran a súa voz.
5
Xedeón, un home poderoso e valente
Versículos 11–16 (Aparece o anxo do Señor): O anxo do Señor veu e sentouse debaixo dun carballo en Ofra, que pertencía a Ioás o abiezrita. O seu fillo, Xedeón , estaba mallando trigo xunto ao lagar para escondelo dos madianitas. O anxo declarou: "O Señor está contigo, home valente e valeroso". Xedeón cuestionou isto, sinalando a pobreza de Israel e o seu propio baixo status na casa do seu pai. O Señor asegurouno, dicindo: "Certamente estarei contigo". Versículos 17–24 (O sinal de aceptación): Xedeón pediu un sinal para demostrar que era realmente Deus quen falaba, preparando carne e bolos sen fermento. Cando o anxo tocou a ofrenda coa punta do seu bastón, xurdiu lume da rocha e consumiuna, e o anxo desapareceu. Ao decatarse de quen era, Xedeón temeu pola súa vida, pero o Señor díxolle: «Paz contigo; non temas: non morrerás». Xedeón construíu alí un altar chamado Xehová-shalom (O Señor é Paz). Versículos 25–32 (Destrución do altar de Baal): Esa mesma noite, Deus díxolle a Xedeón que tomase o segundo touro do seu pai e derrubase o altar de Baal, cortando a arboleda (Asera) que estaba ao seu carón. Xedeón fíxoo pola noite con dez servos por medo á súa familia e aos homes da cidade. Cando foi descuberto á mañá seguinte, a xente da cidade esixiu a súa morte, pero Ioás defendeuno dicindo: "Defenderás a Baal?... que el defenda a súa propia causa". Por iso, Xedeón foi chamado Xerubbaal ("Que Baal defenda contra el"). Versículos 33–35 (O espírito de Deus dá poder a Xedeón): Os madianitas e os amalequitas reuníronse e acamparon no val de Jezreel. «O espírito do Señor veu sobre Xedeón» (literalmente vestiuno), e este tocou unha trompeta, reunindo os clans de Abiezer, Aser, Zebulón e Naftalí para seguilo. Versículos 36–40 (O sinal do vellón): Aínda buscando tranquilidade, Xedeón pediulle a Deus un sinal usando un vellón de la. Primeiro, pediu orballo só no vellón mentres o chan permanecese seco; Deus concedeullo. Despois, pediu que o vellón estivese seco mentres o chan tivese orballo; Deus tamén o fixo.
Capítulo 7: O exército diminuído e a vitoria sobre Madián Versículos 1–3 (Redución do exército): Xerubbaal (Xideón) e o seu exército acamparon preto do pozo de Harod, mentres que os madianitas estaban ao norte. Deus díxolle a Xedeón que o pobo era demasiado numeroso , para que Israel non se gloriase por riba de Deus. Deus ordenoulle a Xedeón que anunciase que calquera persoa temerosa podía marchar. 22.000 homes marcharon , deixando 10.000 atrás. Versículos 4–8 (A proba da auga): Deus dixo que aínda había demasiados. Díxolle a Xedeón que os baixase á auga, onde os separaría. Os que lamberon a auga coas linguas coma un can (300 homes) foron apartados. Os que se axeonllaron para beber foron enviados para a casa. Con só 300 homes, Deus prometeu entregar a Madián nas mans de Xedeón. Versículos 9–15 (O soño madianita): Esa noite, Deus díxolle a Xedeón que baixase ao campamento inimigo porque llo entregara nas súas mans. Acompañado polo seu servo Furah, Xedeón ouviu por casualidade a un soldado madianita contándolle ao seu compañeiro un soño sobre un bolo de pan de cebada que caía sobre o exército de Madián, golpeando unha tenda de xeito que esta se derrubaba. O outro soldado interpretouno: "Isto non é outra cousa que a espada de Xedeón... porque Deus entregou a Madián nas súas mans". Adorando a Deus, Xedeón volveu cos seus homes con confianza.
6
Xedeón, un home poderoso e valente
Versículos 16–22 (A estratexia das lámpadas e os cántaros): Xedeón dividiu os 300 homes en tres grupos. Deulles a cada un unha trompeta, un cántaro baleiro e unha tocha (lámpada) dentro do cántaro . Rodeando o campamento pola noite, tocaron as trompetas, romperon os cántaros, sostiñan as tochas na man esquerda e as trompetas na dereita e berraron: «A espada do Señor e de Xedeón!». O pánico apoderouse do campamento madianita, e o Señor dirixiu a espada de cada home contra o seu compañeiro por todo o exército. Versículos 23–25 (A persecución): Homes de Israel de Naftalí, Aser e Manasés perseguiron os madianitas que fuxían. Xedeón enviou mensaxeiros a través do monte Efraín para capturar as augas diante deles en Bet-Barah e Xordán, capturando e executando a dous príncipes madianitas, Oreb e Zeeb , cuxas cabezas trouxeron de volta a Xedeón.
Capítulo 8: A persecución, os conflitos e as consecuencias Versículos 1–3 (Unha resolución diplomática con Efraín): Os homes de Efraín queixáronse amargamente de non ser chamados antes para loitar. Xedeón respondeu con humildade e tacto: "Que fixen eu agora en comparación con vós? Non é mellor a colleita das uvas de Efraín que a colleita de Abiezer?". A súa suave resposta apagou a súa ira. Versículos 4–9 (Rexeitamento en Sucot e Penuel): Xedeón e os seus 300 homes exhaustos cruzaron o río Xordán na persecución dos reis madianitas restantes, Zebah e Zalmuna. Pedíronlles aos anciáns de Sucot e Penuel pan para alimentar as tropas cansadas, pero os líderes burláronse de Xedeón e negáronse, dicindo que aínda non capturaran os reis. Xedeón advertiulles que volvería para castigalos con espiñas e silvas. Versículos 10–17 (Castigo e captura): Xedeón sorprendeu o exército madianita restante e capturou os reis Zebah e Zalmuna . Ao seu regreso, disciplinou os anciáns de Sucot usando espiñas e silvas do deserto, e derrubou a torre de Penuel e matou os homes da cidade. Versículos 18–21 (O destino dos reis): Xedeón preguntoulles a Zebah e Zalmuna que clase de homes mataron en Tabor, descubrindo que eran os seus propios irmáns. Ordenoulle ao seu fillo máis vello, Jether, que os matase, pero o rapaz tiña medo porque aínda era novo. Os dous reis pedíronlle entón a Xedeón que os matase el mesmo, e Xedeón matounos, quitando os adornos de media lúa dos pescozos dos seus camelos. Versículos 22–27 (O efod de ouro e o abandono de Israel): Israel intentou facer de Xedeón e da súa liñaxe gobernantes hereditarios, pero Xedeón rexeitou firmemente, declarando: "O Señor gobernará sobre vós". Non obstante, Xedeón fixo unha petición: que cada home lle desen un pendente do seu botín. Recolleu 1.755 siclos de ouro e fixo un efod , colocándoo na súa cidade de Ofra. Tragicamente, todo Israel prostituíuse tras el alí , e converteuse nunha trampa para Xedeón e a súa casa. Versículos 28–35 (A morte de Xedeón e o esquecemento de Israel): Madián foi sometido e a terra tivo repouso durante 40 anos en vida de Xedeón. Xedeón morreu nunha boa vellez e foi enterrado no sepulcro do seu pai Ioás. Inmediatamente despois da súa morte, os israelitas volveron ao adulterio espiritual, adorando a Baal-Berit e deixando de mostrar bondade á casa de Xerubaal (Xedeón) por todo o ben que fixera.
7
Xedeón, un home poderoso e valente
Leccións clave da historia de Xedeón Deus usa o improbable e o débil: Xedeón comezou agochándose con medo e vía o seu clan como o máis débil de Manasés. Deus reduciu deliberadamente o seu exército de 32.000 a 300 para demostrar que a vitoria provén do poder divino, non da forza humana. Paciencia coa dúbida humana: Deus atendeu as profundas inseguridades de Xedeón e as súas peticións de sinais (o lume e o vellón) cunha paciencia e unha graza incribles, construíndo a súa fe paso a paso con suavidade. O verdadeiro liderado implica humildade: Xedeón xestionou con éxito a fráxil política tribal (pacificando os efraimitas) e rexeitou rotundamente o poder real, recoñecendo que só Deus debía gobernar sobre Israel. O perigo de ceder no éxito: Malia as súas incribles vitorias, a creación do efod de ouro por parte de Xedeón converteuse nunha trampa espiritual (idolatría) para a súa familia e nación, o que demostra que a vixilancia espiritual é necesaria mesmo, e especialmente, despois dun gran triunfo.
8