Faroese - Wisdom of Solomon

CHAPTER 1 1 kærleiki, tú/gert/gera tað, sum verður døma av jørðini: hugsa um Harrin við einum góðum (heart,) og í einfaldan hátt av hjarta leita eftir honum.

2 For hann verður funnin av teimum, sum freista hann ikki; og hon er ikki so væl fyri, at hon ikki hevur álit á honum.

3 For froward tankar skilja frá Guði: og hansara vald, tá ið tað er roynt, reproveth.

4 For inn í eina malicious sál, skal ikki koma inn; ella býr í kroppinum, sum er evni til synd.

5 For holy anda av discipline fer at flýggja, og taka úr tankar, sum eru uttan at skilja, og fer ikki at halda, tá ið tað ikki er neyðugt at koma inn.

6 For vísdóm er ein elska anda; og fer ikki at fáa eitt sindur av sínum orðum: til Gud er vitni til hansara rein, og ein sannur beholder av hjarta sínum, og ein hoyrirer av tunguni.

7 For Spiritin av Harrinum fylla heimin: og tað, sum inniheldur alt, sum inniheldur alt, sum hevur vitan um røddina.

8 tí, at hann tosar, kann ikki krógva seg: hvørki skal krógva seg, tá ið tað revsar seg, pass við honum.

9 For inquisition skal verða gjørd til counsels of ungodly: og ljóðið av hansara orðum skal koma til Harrin fyri at fáa fatur á sínum óndum.

10 For oyrað á øvundsjúku hoyrir alt: og larmurin av murmuring er ikki krógvað.

11 Tí varware av murmuring, sum er óprofitable; og halda tunguna frá rygginum: tí at har er einki orð, sum skal fara til nought: og munnin, sum belieth slayeth sál.

12 Seek ikki deyðan í errorinum hjá tær: og tak ikki á tær sjálvum/sjálvari við arbeiði tínum/tykkara.

13 For Gud gjørdi ikki deyðan: hvørki hann hevur gleði í tí, sum hann hevði livað.

14 For hann skapti alt, sum tey kundu havt: og ættarliðið av heiminum vóru heilsuful; og har er eingin eitur í teimum, ella kongsríkin av deyðanum á jørðini: 15 (For rætt er ódeyði:) 16 men ungodly menn við sínum arbeiði og orð, sum kallast til teirra: tá ið tey hildu, at tey hildu, at tey ikki vóru til staðar, og gjørdi tað, tí tey eru verd at taka lut við tí.

CHAPTER 2 1 For ungodly segði, orsøkin til at hava verið saman við sær sjálvum, men ikki eitt rætt, okkara lív er stutt og tedious, og í deyðanum av einum manni, sum ikki var har, sum var kent fyri at hava komið aftur úr grøvinum.

2 For vit eru fødd í øllum ævintýrum: og vit skulu vera herafter, sum um vit ongantíð høvdu verið: til anda í okkara nostrils er sum roykja, og eitt sindur spark í okkara hjarta: 3, sum verður sløkt, okkara kroppur verður gjørd til økj, og okkara anda skal hvørva sum bleyta luft, 4 Og okkara navn skal gloymst í tíð, og eingin maður skal hava okkara arbeiði í remembrance, og okkara lív skal fara avstað sum eitt skýggj, og skal vera dispersed sum ein mist, sum er koyrt burtur við tí, sum er koyrt burtur við sólini, og basa við hitanum harof.

5 For okkara tíð er ein sera skugga, sum fer avstað; og eftir okkara enda er eingin aftur: tí tað er skjótt læst, so at eingin maður kemur aftur.

6 kom/komið tí, lat/latið okkum njóta tað góða, sum eru til staðar: og lat okkum fara at brúka tað, sum í ungdómum.

7 Lat okkum fylla okkum sjálvi við costly víni og salve: og lat onga blómu av vár passinum við okkum: 8 Lat okkum krúnuna okkum við rósum, áðrenn tey eru saman við: 9 Lat/Latið okkum ikki fara uttan hansara part av okkara voluptuousness: lat okkum fara avstað til okkara gleði.

10 Lat okkum halda tey fátæku mannin, lat okkum ikki eyka einkjuna, ella reverence tann fornari hárið av teimum, sum eru 10 ára gomul.

11 Lat/Latið okkara styrki vera lógina hjá rættvísi: tí at tað er, sum ikki er vert at vera.

12 tí lat okkum liggja í at bíða eftir rættum; av tí at hann ikki er fyri okkara ferð, og hann er reinur at gera okkara útbúgving: hann er uppi í okkara útbúgving, og tað er ikki neyðugt hjá okkum at gera okkara útbúgving.

13 Hann professeth fyri at hava vitan um Gud: og hann kallar seg sjálvan barnið hjá Harrinum.

14 hann var gjørdur til at reprove okkara tankar.

15 hann er sorgarfullur, hóast hann ikki er til at hyggja at lívinum: tí at hann ikki er sum onnur menn, hansara mátar eru av einum øðrum móta.

16 Vit eru mett at honum sum diskin: hann helt seg frá okkara mátar, sum frá filthiness: hann úttala, at hann er liðugur við at vera signaður, og ger tað, at Gud er pápi hansara.

17 Lat okkum vita, um hansara orð eru sonn: og lat okkum prógva, hvat skal henda í endanum av honum.

18 For um tann bara maðurin er sonur Guðs, fer hann at hjálpa honum, og bera hann úr hondini á fíggindarum sínum.

19 Lat okkum kanna hann við hóasttefulness og píning, at vit kunnu kenna hansara meekness, og prógva hansara tol.

20 Lat/Latið okkum forða honum við einum skommligum deyða: fyri at siga, at hann skal vera virdur.

21 Slíkt, sum tey ímyndaðu sær, og vóru lumpað: fyri teirra egnu ónd.

22 As for gátur hjá Gudi, vistu tey ikki: hvørki vónaði, at tey skuldu fáa eina løn fyri at fáa eina løn fyri at geva sær far um.

23 For Gud skapti mann at vera ódeyði, og fekk hann at vera ein mynd av sínum egnu ævir.

24 kortini gjøgnum envy av devilinum kom deyðan inn í heimin: og tey, sum halda á hansara lið, finna tað.

CHAPTER 3 1 men sálin í rættum eru í hondini á Guði, og har skal eingin plága tey.

2 í eygsjón av tí, sum tey sóu út til at doyggja: og fráferð teirra er tikin til vanlukku, 3 Og teirra fara frá okkum til at vera fullkomin: men tey eru í friði.

4 Fyri hóast teir/tær/tey verða revsað í eygsjón av monnum, er teirra vón full av ódeyði.

5 Og at hava verið eitt sindur jagstraður, skulu tey vera sera løn: fyri Gud prógvaði tey, og fann tey verdar fyri seg sjálvan.

6 As gull í furnace hath hann royndi tey, og fekk tey sum eitt brendi tilboð.

7 Og í løtuni, tá ið teir/tær/tey skulu skína, og renna til og fro sum sparkar millum stubble.

8 teir/tær/tey skulu døma tjóðir, og hava dominion yvir fólkið, og Harrin skal nakrantíð.

9 teir/tær/tey, sum hava álit á honum, skal skilja sannleikan: og so sum at vera trúgvur/trúgv við honum: til at gera tað, og hann hevur lagt í hansara halgimenni, og hann hevur lagt í hansara elect.

10 men tann óodly skal verða revsað eftir sínum egnu hugflog, sum hava mist tað rætta, og forsaken Harrin.

11 For, sumso vanvirða vísdóm og nurture, hann er ólukkuligur, og teirra vón er til fánýtis, teirra arbeiði, og teirra arbeiði er ikki førur fyri: 12 teirra konur eru býtt, og børn teirra eru órein: 13 teirra avrik er bannað. Hvarfore signi er tað, sum ikki er kent, sum ikki er kent, sum ikki er kent, tá hon skal hava frukt í vitjan.

14 And signi er eunuch, sum við hondunum, sum ikki hevur gjørt, ella ímyndaði sær, at tað er ein serligur, sum ikki skal fáast við sær, og ein av teimum, sum hevur álit á, og ein, sum hevur gjørt, sum er, at hann ikki hevur gjørt.

15 For glorious er fruktin av góðum arbeiði: og rótin av vísdómi skal ongantíð detta burtur.

16 As fyri børnini hjá vaksin, skulu tey ikki koma til teirra fullkomileika, og tað, sum ikki er, at tey skulu vera til staðar.

17 For hóast teir/tær/tey liva leingi, skulu teir/tær/tey ikki vera mett: og teirra seinasta aldur skulu vera uttan at vera.

18 or, um teir/tær/tey doyggja skjótt, hava teir/tær/tey onga vón, hvørki ugga í dag.

19 For ræðuligt er endin á tí órætta ættarliðið.

CHAPTER 4 1 Betri tað er at hava eingi børn, og at hava dygd: til memorial harof er ódeyði: tí tað er kent við Gud, og við monnum.

2 tá ið tað er til staðar, taka menn dømi um tað; og tá ið tað er farið, ynskja tey tað: tað er í einum krútum, og sigur, at nakrantíð er komin til sigur, striving fyri undefiled løn.

3 men tann multiplingin av tí, sum ikki skal gera, ella taka djúpt av bastardum, ella lá nakað skjótt.

4 For hóast teir/tær/tey blóma í greinar í eina tíð; hóast teir/tær/tey ikki standa í seinasta lagi, skulu teir/tær/tey verða skelkað av vindinum, og gjøgnum vindin, sum teir/tær/tey skulu vera settar/setar/seta út av vindinum.

5 The imperfect greinar skulu verða brotin av, teirra frukt unprofitable, ikki búgvin at eta, ja, møta fyri einki.

6 For børn verða vorðin av óbrúki, eru vitni til at vera vitni ímóti foreldrunum í dómsviðgerðini.

7 men hóast tað rætta verður forðaði fyri deyðanum, skal hann hvíla seg.

8 For heiðurliga aldur er ikki hatta, sum stendur í langa tíð, ella tað er máta av fleiri ár.

9 men vísdómur er tann grái hárið, og eitt óspott lív er gamalt.

10 hann fegin um Gud, og var væl dámdur av honum: so at hann búði millum syndara, hann var týddur.

11 ja ferð var hann tikin burtur, so at óndur skuldi alter hansara skilja, ella deceit beguile hansara sál.

12 For bewitching av óargaliginess doth obscure ting, sum eru ærlig; og reika av concupiscence doth undermine tann einfalda sinni.

13 Hann, verður fullkomin í stuttari tíð, framdi langa tíð: 14 For sál hansara fegin um Harrin: tí hevur hann ikki tikið hann burtur millum tey óndu.

15 Hetta fólkið sá, og skilti tað ikki, hvørki legði tey upp í hesum sinni, at hansara yndi og náði er saman við sínum halgimenni, og at hann hevur virðing fyri at hava virðing fyri sínum valdi.

16 Soleiðis er tað rætta, sum er deyður, skal døma, sum liva; og ungdómur, sum er skjótt fullkomin, og gomul ára gamal/gomul.

17 For tey skulu síggja endan á tí vísa, og skal ikki skilja, hvat Gud í hansara counsel hath decreed av honum, og til tað, sum er liðugt, og tað, sum er liðugt, at harrin hevur sett hann í tryggleika.

18 teir/tær/tey fara at síggja hann, og vanvirða hann; men Gud skal flenna teimum til at scorn: og tey skulu herafter vera ein vile carcase, og ein reproach millum tey deyðu fyri nakrantíð longur.

19 For hann skal renna teir/tær/tey, og kastaði teir/tær/tey niður, at teir/tær/tey skulu vera málleys; og hann skal taka teir/tær/tey úr grunninum; og teir/tær/tey skulu vera fullkomiliga lagt burtur, og vera í sorg; og teirra minni skal doyggja.

20 Og tá ið teir/tær/tey løgdu konturnar upp á teirra syndir, skulu teir/tær/tey koma við ótta: og teirra egnu íquities skal sannføra teir/tær/tey um andlitið.

CHAPTER 5 1 So skal rætta maðurin standa í stórum djarvur, áðrenn andlitið á honum, og gjørdi hann ikki eina kontu av sínum týtum.

2 tá ið teir/tær/tey síggja tað, skulu teir/tær/tey vera stúrin um ræðuliga ótta, og skulu vera ovfarin av tí løgna av hansara salvation, so langt yvir alt, sum teir/tær/tey leitaðu eftir.

3 Og teir/tær/tey iðra og groaning fyri at siga við sær sjálvum, hetta var hann, sum vit høvdu onkuntíð í derision, og eitt orðatakið av reproach: 4 Vit býttlingar hansara lív, og hansara enda var at vera uttan at vera: 5 Hvussu er hann nummar millum børnini hjá Gudi, og hansara nógv er millum halgimenni!

6 tí hava vit ikki verið á veg til sannleikan, og ljósið av rættum, sum ikki er til okkum, og sólin av rættum reistist ikki á okkum.

7 Vit eru í okkum sjálvum/sjálvari á veg til ónd og oyðileggja: yeah, vit eru farin ígjøgnum oyðimørkini, har vit ikki eru á veg: men sum fyri Harrin, vit hava ikki kent tað.

8 Hvat hevur errin av okkum? ella hvat gott hevur ríkidømi við okkara vaunting við okkum?

9 alt hatta er deyð sum ein skugga, og sum eitt post, sum hevur gjørt av; 10 Og sum eitt skip, sum gongur yvir aldurini á vatninum, sum tá ið tað er farið framvið, so er tað ikki funnið, at tað ikki kann finnast, hvørki leiðway av keel í aldur; 11 Or sum tá ein fuglur, sum er farin ígjøgnum luftina, er eingin atken av hennara hátt at vera funnin, men ljósið, sum er bukaður av hennara

veingir og partur av teimum, er farið ígjøgnum, og har er eingin tekin um, hvar hon fór at vera funnin; 12 Or sum tá ein pílur er skotin í einum marki, tað er ein partur av luftini, sum beinanvegin kemur aftur, so at ein maður kann ikki vita, hvar tað fór ígjøgnum: 13 Even so vit á eins hátt, so skjótt sum vit vóru fødd, byrjaði at tekna okkara enda, og hevði einki tekin um at honw; men vóru nýttir í okkara egnu óndleika.

14 For vón um, at tað ikki er sum støv, sum er blást burtur við vindinum; sum ein tunnur froth, sum er koyrt avstað við storminum; sum roykurin, sum er dispersur her og har við einum tempest, og fór avstað sum remembrance av einum gesti, sum tarrieth men ein dag.

15 men tann rætta livandi fyri nakrantíð longur; teirra løn er eisini saman við Harrinum, og tað er tað mest, sum tey hava við teimum mest High.

16 tí skulu teir/tær/tey fáa eitt glor, og ein vakur krúnuna frá Harrinum hjá Harrinum: til høgru hond, skal hann dekka teir/tær/tey, og við sínum armi skal hann verja teir/tær/tey.

17 hann skal taka honum sína øvundsjúku fyri at gera armin, og ger tað, sum hann hevndi seg fyri hevnd.

18 hann skal seta seg í rætt sum ein bróstplate, og satt avgerð í staðin fyri ein hjálm.

19 hann skal taka holiness fyri ein ósigur.

20 hansara álvarsliga wrath skal hann hvassast fyri eitt svørð, og heimurin skal berjast við hann ímóti tí óvíst.

21 Then skal rætta málið, sum torubolts fara uttanlands; og úr skýggjunum, sum frá einum brunni, skulu tey flúgva til mark.

22 And heystones full av wrath skal verða tveittur sum ein steinur, og vatnið av sjónum skal øði ímóti teimum, og vatnflóðini skal ræðuliga drukna tey.

23 ja, ein kanska vindur skal reisa seg upp ímóti teimum, og sum ein ódn skal stoyta tey burtur: soleiðis íquity skal leggja spilla alla jørðina, og sjúk at fáast við at gera tað, sum er, at tað snýr seg um.

CHAPTER 6 1 Hear tí, O ye kongar, og skilja; Lær/Lærið teg/tykkum, at dømar eru dómaran á jørðini.

2 Gev/Gevið oyrað, tú/hevur/hava regluna, og æru í multitude av tjóðum.

3 For power er givið tær/tykkum/tygum av Harrinum, og tað er tað, sum skal royna at gera, og leita eftir tínum/tykkara/tygara counselum.

4 av tí at hann var ráð í sínum kongsríki, hevur tú ikki dømd eina rætt, ella helt lógina, ella gekk eftir counsel av Guði;

5 Horribly og skjótt skal hann koma á teg: til ein hvassan avgerð, skal vera fyri teimum, sum eru í høgum støðum.

6 For náði fer skjótt at fyrigeva tað óreinur: men kanska menn skulu vera kanska píndur.

7 For hann, sum er Harrin, skal óttast, at eingin maður er, hvørki skal hann standa í einumwe av nøkrum manni: til hann hevur gjørt tað lítla og frálíkt, og tað er ein lítil maður, og tað er ein lítil maður, sum ikki er bangin fyri øllum.

8 men ein eymur dómsviðgerð skal koma á kanska.

9 Unto tú tí, O kongar, eg tosi, at tú kanst læra vísdóm, og ikki detta burtur.

10 Fyri teir/tær/tey, sum halda hol, skal vera dømd: og teir/tær/tey hava lært slíkt at svara.

11 Hvarfore setti tín kærleika á míni orð; ynski teir/tær/tey, og tú/skalt/skulu læra.

12 Wisdom er glor, og ongantíð fánath burtur: yeah, hon er lætt at síggja tey, sum elska hana, og fann av slíkum sum leita eftir henni.

13 hon forðar teimum, at ynski hennara, í at gera seg sjálva fyrst.

14, sumso leita eftir henni tíðliga, skal ikki hava nakað gott travail: tí hann skal finna hana, sum situr við dyrnar.

15 To halda, at tí at hon er fullkomileika av vísdómi: og sumso ureth fyri hana skal skjótt vera uttan at leggja í hana.

16 For hon goeth um at søkja so sum eru verdar, at hon er verdur at gera tað, sum hon er í øllum førum, og hitti tey á hvørjum hátt.

17 For sera satt byrjan av henni er ynski um discipline; og umsorgan fyri disciplin er kærleiki; 18 Og kærleiki er at halda hennara lógir; og at geva honum ikki lógir, er tað, sum hon hevur gjørt, er tað, sum hann hevur gjørt.

19 And incorruption maketh us nær við Gud: 20 tí, sum ynski um vísdómin hevur við sær til eitt kongsríki.

21 Um gleði tín/tykkara/tygara gleði er í hásætinum og sceptres, O ye kongar av fólkinum, sum tú/kanst/kunnu nakrantíð gera.

22 As for vísdóm, hvat hon er, og hvussu hon kom upp, fari eg at siga tær, og fer ikki at goyma teg/tykkum/tygum frá byrjanini av hennara nativity, og taka vitan um hana til ljós, og fer ikki at klára sannleikan.

23 hvørki fari eg við consuming envy; fyri ein slíkan mann skal ikki hava nakað við vísdómi.

24 men multitude av tí vísa er vælferðin í heiminum: og ein vísur kongur er tann, sum er uppi í fólkinum.

25 Receive tí instruction gjøgnum míni orð, og tað skal gera tær gott.

CHAPTER 7 1 eg eri eisini ein deyði maður, sum var ein deyði maður, sum var gjørdur av honum, sum var fyrst gjørdur av jørðini, sum var gjørdur av jørðini, og tað var fyrsta gjørt av jørðini, sum var gjørdur av jørðini, og tað var fyrsta gjørt av jørðini, sum var gjørdur av jørðini, og tað var fyrsta gjørt av jørðini, sum var gjørdur av jørðini, og 2 Og í mammu míni var móta til at vera í tíggju mánaðir, tá ið tað var vorðið í blóði, og tað var tað, sum kom við svøvni, og gleðin, sum kom við svøvni.

3 Og tá eg var føddur/fødd, teknaði eg í vanligum luft, og datt á jørðina, sum er av náttúruna, og tann fyrsta røddin, sum eg fullkomiliga græt, sum øll onnur gjørdu.

4 eg var sjúkrarøktarfrøðingur í swadling klæðum, og tað við at leggja í.

5 For har er eingin kongur, sum hevði nakað annað byrjan av føði.

6 Fyri øll menn hava ein inngongd í lívinum, og sum fara út.

7 Hvarfore eg bað, og skilti, at eg fekk meg: Eg ringdi til Gud, og anda av vísdómi kom til mín.

8 mær dámar betur hana áðrenn sceptres og trótar, og metti ríkidømi einki í saman við hana.

9 hvørki samanborið, at eg ikki havi nakað dýrt stein, tí alt gull í virðing fyri henni er sum eitt sindur sand, og silvur skal telja sum clay áðrenn hana.

10 eg elskaði hana omanfyri heilsu og vakurleika, og valdi at hava hana í staðin fyri ljós: til ljósið, sum kom frá henni ongantíð.

11 alt gott saman kom til mín við henni, og óteljandi ríkidømi í hennara hondum.

12 Og eg gleðiðist í teimum øllum, tí vísdómur fór áðrenn tey: og eg visti ikki, at hon var mamma teirra.

13 eg lærdi íðin, og samskifta við hana liberala: Eg krógvi hana ikki.

14 For hon er ein dýrgripur, sum ongantíð dumpar: sum tey brúka, gerast vinir hjá Gudi, at vera commended fyri gávur, sum koma frá at læra.

15 Gud hevur givið mær at tosa, sum eg hevði, og at gera tað, sum er at hitta meg: tí tað er hann, sum hevur gjørt, og beinleiðis er tað, sum eg havi gjørt.

16 For í hondini eru bæði vit og okkara orð; Øll vísdómur eisini, og vitan um arbeiði.

17 For hann hevur givið mær ávísar vitan um tað, sum eru, navn, fyri at vita, hvussu heimurin var gjørdur, og skurðviðgerðin av elementunum: 18 The byrjar, enda, og mitt í tíðum: alterations av sólini, og broytingin av árstíðunum: 19 The circuits of ár, og starvið av stjørnur:

20 lyndi til at liva verur, og skinnið av villum: harðskapi av vindum, og orsøkin til, at menn: margfeldi av plantum og dygdum: 21 Og alt slíkt sum eru antin loyndarmál ella manifest, tey vita.

22 For vísdóm, sum er arbeiði í øllum tingum, lærdi meg: til í hennara er ein, sum ikki kann gera tað, sum ikki er til reiðar at gera tað, sum ikki er til reiðar at gera tað, sum ikki er til reiðar at gera tað, sum ikki er til reiðar at gera tað gott, sum ikki kann gera tað gott, sum ikki kann gera tað gott, sum ikki kann gera tað gott, sum ikki kann gera gott, til reiðar at gera tað gott, sum ikki kann gera gott, og tað er ikki gott at gera tað gott, sum ikki kann gera tað gott, sum ikki kann gera tað gott, sum ikki kann gera tað gott 23 Kind til man, fastfast, vísur/vís í, at øll vald, yvirsee alt, og fara ígjøgnum alt, reint, og flestu subtil, andar.

24 For vísdóm er meira at flyta seg enn nakað uppskot: hon gongur ígjøgnum alt tað, sum hon hevur orsøk til.

25 For hon er andin av Guði, og ein rein ávirkan rennur frá tí, sum er, at hon ikki kann gera tað, sum hon kann gera.

26 For hon er tann bjarta ljósið, sum nakrantíð hevur gjørt, at tað ikki er ein av gudi, og myndin av hansara góðu.

27 Og at vera men ein, hon kann gera alt tað, og hon verður verandi í sær sjálvum, hon ger alt nýtt: og í øllum øldir koma inn í hol.

28 For Gud elskar eingin uttan hann, sum er við vísdómi.

29 For hon er vakrari enn sólin, og omanfyri allar stjørnur: at vera samanborið við ljósið, er hon funnin áðrenn tað.

30 For eftir hetta koma nátt: men last skal ikki sigra ímóti vísdómi.

CHAPTER 8 1 Wisdom røkkaeth frá einum enda til eitt annað: og søtt, sum hon bíleggur alt.

2 eg elskaði hana, og leitaði eftir henni úr mínum ungdómi, eg ynskti at gera hana til mín maka, og eg var ein kærleiki av hennara vakurleika.

3 í tí, at hon er conversant við Gud, hon magnifieth her nobility: ja, Harrin av øllum, sum hon elskaði hana.

4 For hon er privy til gátur um vitan um Gud, og ein kærleika av hansara arbeiði.

5 If ríkidømi er ein, sum er ynskir at vera ynskir í hesum lívinum; Hvat er ríkari enn vísdómur, hatta arbeiðir alt?

6 And if prudence arbeiði; Hvør av øllum, sum er meira snildur arbeiði, enn hon?

7 Og um ein maður elskar rætt, eru dygdir: fyri hon lærir, at hon lærir seg, rættvísi og fortitude: sum eru sovorðið ting, sum menn kunnu hava einki meira vinning í sínum lívi.

8 Um ein maður ynskir nógvar royndir, veit hon, at tað er eitt gott hugskot, og tað, sum er at koma: hon veit, at hon er komin, og kann gera tað, sum er vorðið myrkt: hon forseth tekin og undur, og tað, sum er, at hon er komin: hon veit, at hon er komin, og tað, sum hon kann gera.

9 tí, eg vildi taka hana til mín at búgva saman við mær, vita, at hon fór at vera ein góður, og ein ugga í góðum tingum og sorg.

10 For hennara sake, eg skal hava estimation millum multitude, og tað er so, at eg eri ungur/ung.

11 eg skal finnast av einum skjótum conceit í avgerð, og skal vera hávirdur í tí stóra monnum.

12 tá eg haldi tunguna, skulu tey bide mína frítíð, og tá eg tosi, skulu tey geva mær gott oyra: um eg tosi nógv, tey skulu leggja hendurnar á munnin.

13 meiraover av tí, sum eg skal røkka, og lat meg vera við at gera tað, sum nakrantíð er, at eg nakrantíð kann koma eftir mær.

14 eg skal seta fólkið í gongd, og tjóðir skulu vera evni til mín.

15 Horrible tyrar skulu vera bangin, tá ið tey gera, men hoyra um meg; Eg skal finnast væl millum multitude, og valiant í kríggi.

16 Eftir, at eg komi inn í húsini hjá mær, fari eg at taka mær av løttum við henni: til hennara samrøðu. og at búgva saman við hennara sorg, men mirth og gleði.

17 nú, tá eg hugsaði um hesi tingini í mær sjálvum/sjálvari, og hugsaði um tey í hjarta mínum, hvussu tað skal vera alt, sum eg havi gjørt.

18 Og stór gleði er, at tað er at hava hennara vinalag; og í hennara hondum eru ófintar ríkidømi; og í venjing við henni, prudence; og í at tosa við hana, eina góða frágreiðing; Eg fór um at søkja, hvussu eg skuldi taka hana til mín.

19 For eg var eitt stuttligt barn, og hevði ein góðan anda.

20 ja heldur, at eg var góður/góð, kom eg inn í ein kropp.

21 ongantíð kortini, tá eg varnaðist, at eg ikki kundi røkka henni, uttan Gud gav henni; og tað var eitt vísdóm at vita, hvørs gáva hon var; Eg bað um Harrin, og býflugur leitaði eftir honum, og við øllum mínum hjarta, eg segði,

CHAPTER 9 1 O Gud hjá pápa mínum, og Harrin av náði, sum hevur gjørt alt við tínum orði, 2 And ordained man gjøgnum vísdómin hjá tær, at hann skuldi havt dominion over verur, sum tú hevur gjørt, 3 And order heimin eftir at vera rættvísur og rættvísur, og framdi við einum rættum hjarta: 4 Gev/Gevið mær vísdóm, sum situreth av tínum/tykkara/tygara t. og vraka meg ikki millum børn tínar: 5 For eg tín tænari og sonur tín/tykkara/tygara hond, sum er ein stuttan persónur, og ov ungur/ung til at skilja, og ov ungur/ung til at skilja, at tú/ert/eru ov ungur/ung/ungir/ungar/ung til at skilja, og ov ung/ung/ungir/ungar/ung til at skilja, og ov ung/ung/ungir/ungar/ung til at skilja, og ov ung/ung/ungir/ungar/ung til at skilja, og ov ung/ung/ungir/ 6 Fyri ein maður verður ongantíð so fullkomin millum børnini hjá monnum, hóast vísdómurin hjá tær ikki er saman við honum, skal hann ikki vera mettur.

7 tú hevur valt meg at vera kongur hjá tær, og ein døma av synir tínum og døtur: 8 tú/hevur/hava fingið boð um at byggja eitt templið á tínum/tykkara holyi, og ein altar í býnum, har tú/hevur/hava gjørt tað, sum tú/hevur/hava gjørt av byrjanini.

9 Og vísdómur var við tær: sum veiteth tín arbeiði, og var til staðar, tá ið tú/gjørdi/gjørdu heimin, og visti, hvat var góðtikin í tínum/tykkara eygum, og rætt í tínum/tykkara/tygara týtum.

10 O send hana út úr tínum holy himni, og frá tí, sum tú/kanst/kunnu vera til staðar við mær, at eg kann vita, hvat er at gera.

11 For hon veiteth og skilja alt tað, og hon skal føra meg edrúan í mínum at gera, og tað er í hennara valdi.

12 So skal mítt arbeiði vera góðtikin, og so skal eg døma tín/tykkara/tygara fólk, og vera verdur at sita í pápa mínum.

13 Fyri hvønn mann er hann, sum kann kenna counsel av Guði? ella hvør kann hugsa, hvat Harrin er?

14 For tankar um deyði menn eru ólukkulig, og okkara tól eru men óviss.

15 For mutur kroppin trýsti á sálina, og jørðiny tabernacle vigareth niður í huga, sum museth á nógvum tingum.

16 Og nóg illa gera vit eitt rætt í tí, sum eru á jørðini, og við at finna vit tað, sum eru áðrenn okkum: men tað, sum eru í himlinum, sum hava leitað eftir?

17 Og tín counsel, sum hevur kent, uttan tú gevur vísdóm, og send tín Holy Spirit frá omanfyri?

18 For so mátar av teimum, sum búðu á jørðini, vóru broytt, og menn lærdu tað, sum eru til staðar, og vóru bjargað ígjøgnum vísdóm.

CHAPTER 10 1 Hon varðveita fyrsta pápan í heiminum, sum var skapt einsamallur, og kom við honum út úr fallinum, og kom við honum út úr fallinum, og kom við honum út úr fallinum.

2 Og gav honum vald til at stýra øllum.

3 men tá ið tað var ikki rætt, fór hann burtur frá henni í øðini, fór hann eisini í skinn, har hann drap beiggja sín.

4 For, hvørs orsøk til jørðina verður druknað við vatnflóðini, vísdómi aftur, og beinleiðis beinleiðis, og beinleiðis av tí, sum er í einum lítlum virði.

5 meiraover, tjóðir í teirra óndu samansvørjing, fann hon út av tí rætta, og varðveita hann, uttan so at Gud, og helt hann sterkan ímóti sínum moytum.

6 tá ið ungodly doyði, kom hon fram við tí rætta manninum, sum flýddi úr eldinum, sum datt niður á fimm býir.

7 Of, hvørs óreina er sjálvt fyri hendan dagin, sum roykir, er ein roynd, og plantur, sum ongantíð koma til búna: og ein, sum stendur í salti, er ein av salti.

8 Fyri at meta um ikki vísdóm, vóru tey ikki bara so særd, at tey vistu ikki tað, sum vóru góð; men eisini fór aftan fyri teir/tær/tey til heimin, so at teir/tær/tey ikki kundu krógva seg, so at teir/tær/tey ikki kundu krógva seg.

9 men vísdómur kom frá pínu teimum, sum vóru til hennara.

10 tá ið tann rætta flýddi frá beiggja sínum, og hon gjørdi hann í høgru leið, hon gjørdi hann til ta kongsríki av Guði, og gav honum vitan um holy ting, gjørdi hann ríkur í hansara ferðast, og multiplied fruktina av hansara týtum.

11 í covetousness av slíkum sum undir honum, sum hon stóð við honum, og gjørdi hann ríkan.

12 Hon verjiði hann frá fíggindum sínum, og helt hann trygt frá teimum, sum lá í bíða, og í einum eymum stríði, sum hon gav honum sigur; Hann veit kanska, at tað er sterkari enn alt.

13 tá ið rætta var selt, fekk hon hann ikki, men kom við honum frá sin: hon fór niður við honum í pit, 14 og fór frá honum ikki í bond, fyrr enn hon kom við honum, og valdi ímóti teimum, sum vóru ákærd fyri tey, sum vóru ákærd fyri hann, hon hevði ákærd hann, og gav honum perpetual.

15 hon kom við rættum fólkum og gav teimum skyldina frá tjóðini, sum kúgaði tey.

16 hon kom inn í sálina hjá Harrinum, og við at standa ræðuligar kongar í undur og tekin; 17 Rendered til rætta eina løn av teirra týtum, og var ikki til at gera tey til ein dag, og eitt ljós av stjørnum í nátt; 18 kom við teimum gjøgnum Reyða havið, og førdi tey ígjøgnum nógv vatn: 19 men hon druknaði fíggindar teirra, og kastaði tey upp úr botninum á djúpum.

20 tí, at tað var rætt, at tú/hevur/hava gjørt tað, og rósti títt/tykkara/tygara navn, og tað var ein av teimum, sum bardist fyri teimum.

21 For vísdómin læt munnin upp á býtta, og gjørdi tunguna av teimum, sum ikki kunnu tosa.

CHAPTER 11 1 Hon vælaði sítt arbeiði í hondini á heilaga profetinum.

2 teir/tær/tey fóru ígjøgnum ørviti, sum ikki var búgva, og setti tjaldið í støðum, har eingin máti.

3 teir/tær/tey stóðu ímóti fíggindum sínum, og vóru hevnd av teirra mótum.

4 tá ið teir/tær/tey vóru tyst, ringdu teir/tær/tey á teg/tykkum, og vatn fekk teir/tær/tey út úr flinty rock, og teirra tystur var sløkt úr hørðum steininum.

5 Fyri tað, sum fíggindar teirra vóru revsað, av tí sama tey høvdu brúk fyri.

6 For í staðin fyri ein perpetual renna ánna við blóði, 7 For a manifest reproof of hatta commandment, harby barnið vóru slain, tú gavst at gera tey av vatni við einum merkir, sum tey vónaðu ikki fyri: 8 Declaring av hasum tystinum, hvussu tú/hevði/høvdu revsað teirra mótstøðufólk.

9 For tá ið teir/tær/tey royndu albeit men í náði, vistu teir/tær/tey, hvussu teir/tær/tey vóru dømd í einum øðrum hátt enn bara.

10 Fyri hesi, sum tú/gjørdi/gjørdu, og royn/roynið, sum ein pápi: men hin, sum ein álvarsamur kongur, tú/gjørdi/gjørdu og revsa.

11 um teir/tær/tey vóru burtur ella nú, vóru teir/tær/tey eins.

12 For ein dupult sorg kom á teir/tær/tey, og ein groaning fyri remembrance av tingum.

13 For tá ið teir/tær/tey hoyrdu av sínum egnu revsing, høvdu teir/tær/tey nakrar kenslu av Harrinum.

14 For, sum tey virdu við vanvirða, tá ið hann var leingi, áðrenn hann var tveittur út av tí, sum tey sóu, tá ið tey sóu, hvat tey komu at standa, tá ið tey sóu.

15 men til býttu tól teirra, har tey vóru lumpað, har tey vóru lumpað, og vile beasts, tú//tygum hevur/hava fingið eitt multitude av órímiligum beasts á teimum fyri hevnd;

16, at tey kanska vita, at harwithal ein maður synda, av sama eisini skal hann verða revsaður.

17 For tín/tykkara/tygara almáttugi hond, sum gjørdi heimin av máli uttan form, vildi ikki senda millum teir/tær/tey.

18 Or ókent vill beasts, full av øði, nýggjly skapti, anda út antin ein fiery vapour, ella skitin luktar av spjad roykja, ella skjóta ræðuligar sparkles úr eygunum: 19 Hvarof ikki bara skaða kann dispatch tey í senn, men eisini tann ræðuliga sjónin, sum oyðileggur tey.

20 ja, og uttan hesar/hesar/hesi eru kanska vorðin niður við einum ódámligum, sum er vorðið við einum, og spjatt uttanlands gjøgnum andan hjá tær/tykkum: men tú/hevur/hava fingið boð um alt, sum tú/hevur/hava fingið boð um.

21 For tú kanstst honw tína stóra styrki, tá ið tú vilt; og hvør kann standa ímóti tum armi?

22 For allan heimin áðrenn teg er sum eitt sindur korn av javnvág, ja, sum ein dropi av morgun dew, sum fall niður á jørðina.

23 men tú/hevur/hava ikki náði á øllum; fyri teg/tykkum kanst/kunnu gera alt, og blinka eftir syndir, tí tey áttu at gjørt tað, tí tey áttu at gjørt.

24 Fyri teg elskar alt tað, sum er, og tað, sum tú/hevur/hava gjørt: til ongantíð hevði/høvdu tú/gjørt nakað, um tú/hevði/høvdu gjørt tað.

25 Og hvussu kundi nakað havt endurt, um tað ikki hevði verið tín vilja? ella verið varðveitt, um ikki ringdi av tær?

26 men tú/ert/eru eyka: tí tey eru tín/tykkara/tygara, sum tú/elskar/elska.

CHAPTER 12 1 For tunn í øllum tingum er í øllum tingum.

2 tí, at tú/kanst/kunnu trúgva teimum við lítlum og lítlum, sum særa tey við at seta teir/tær/tey í remembrance, har teir/tær/tey hava firtin, at teir/tær/tey kunnu trúgva tær/tykkum/tygum, at teir/tær/tey kunnu trúgva tær/tykkum/tygum, at teir/tær/tey kunnu trúgva tær/tykkum/tygum, at teir/tær/tey kunnu trúgva tær/tykkum/tygum, at teir/tær/tey kunnu trúgva tær/tykkum/tygum, at teir/tær/tey kunnu trúgva tær/tykkum/tygum, at teir/tær/tey kunnu trúgva tær/tykkum/tygum, at teir/tær 3 For tað var tín vilja at oyðileggja av hondunum á pápa okkara bæði teimum gomlu íbúgvarunum í tínum/tykkara holy jørð, 4, sum tú hataði fyri at gera tað mesta av heks, og óndur offur; 5 Og eisini tey merciless drápsmaður av børnum, og devourers av manni hjá manninum, og veitslan av blóði, og veitslan av blóði,

6 uttan teirra priests úr teimum, sum vóru settar, og foreldrini, sum drap við sínum egnu hondum, sum drap við sínum egnu hondum: 7 hatta landið, sum tú/hevur/hava virðing fyri øllum øðrum, kann fáa eitt verd av Guði.

8 kortini, hóast tey, sum tú/hevur/hava fingið, og gjørdi/gjørdu tú//tygum, til at oyðileggja teir/tær/tey við lítlum og lítlum.

9 ikki, at tú/ikki vart/vóru førur/før fyri at hava við sær sjálvum/tykkum/tygum, ella við einum hørðum orði: 10 men executing tínar/tykkara avgerð um teir/tær/tey við lítlum og lítlum, tú/gavst/góvu teimum eitt óargaligt ættarlið, og tað var ikki eitt óargaligt ættarlið, og tað var tað, at teir/tær/tey ongantíð høvdu broytt teir/tær/tey, og at teir/tær/tey høvdu ongantíð verið broytt.

11 For tað var ein bannað at síggja frá byrjanini; Hvørki tú/vart/vóru bangin fyri, at nakar maður gav teimum fyrigeving fyri hasi tingini, har tey syndaði.

12 Fyri hvør skal siga, hvat hevur tú ikki gjørt? ella hvør skal standa ímóti tínum/tykkara avgerð? ella hvør skal ákæra teg fyri tjóðir, sum doyggja, sum tú/hevur/hava gjørt? ella hvør skal koma at standa ímóti tær, fyri at vera hevnd fyri tey óbrúku menn?

13 For hvørki er nakar Gud, men tú leggur í alt, sum tú kanska hevur gjørt, at tú kanska ikki hevur gjørt tað, sum tú/kanst/kunnu.

14 hvørki skal kongur ella harðskapur vera førur fyri at seta andlitið ímóti tær/tykkum/tygum, sum tú/hevur/hava revsað.

15 Forsomuchn, sum tú/hevur/hava uppiborið at vera revsaður/revsað, so tú/hevur/hava uppiborið at vera revsaður/revsað.

16 Fyri tín vald er byrjanin til rættvíst, og tí at tú/gert/gera alt, sum tú/gert/gera.

17 For tá menn fara ikki at trúgva, at tú/ert/eru fullur/full av einum fullum valdi, tú/veitst/vita, at tú/veitst/vita, at tú//tygum gert/gera tað, sum tú//tygum veitst/vita, at tú//tygum fert/fara at trúgva, at tú//tygum fert/fara at trúgva, at tú//tygum fert/fara at trúgva, at tú//tygum fert/fara at trúgva, 18 men tú, mastering tín vald, døma við at døma, og bíleggja okkum við stórari tænastu: til tú kanstest brúka vald, tá tú vilt.

19 men av slíkum arbeiði hevur tú ikki lært teg/tykkum, at tann bara maðurin skuldi verið merciful, og hevur/hava tú/ikki gjørt børn tínar/tykkara til at vera ein góður vón, sum tú/gevur/geva tær/tykkum/tygum far um syndir.

20 For um tú//tygum gjørdi/gjørdu, at tú//tygum gjørdi/gjørdu, at tú//tygum kundi/kundu verið saman við teimum, har teir/tær/tey kundu verið send frá teirra illvilja:

21 uttan hvussu stór circumspection gjørdist tú døma tín egna synir, unto, hvørs pápi tú hevur tikið eið, og gjørdi covenants av góðum lyfti?

22 tí, haras tú/gert/gera okkum, so er tað, at tú//tygum skalt/skulu leita eftir, tá ið vit skulu meta um, at tú//tygum skalt/skulu hugsa um tín/tykkara/tygara góða, og tá ið vit eru dømd, áttu vit at leita eftir náði.

23 Hvarfore, haras menn hava búð dissolutely og unrighteously, tú hevur ikki píndur tey við sínum egnu abominations.

24 For tey fóru sumstray sera langt á mátar, og helt tey til gudar, sum sjálvt millum tey, sum vóru vanvirðandi, vóru tey, sum børn, sum ikki skiltu.

25 Tí at teir/tær/tey, sum til børn uttan at brúka orsøk, tú/sendi/søgdu tær/tykkum/tygum eina avgerð um at spotta teir/tær/tey.

26 men teir/tær/tey høvdu ikki verið broytt av hasum rætta, har hann dallied við teimum, skal kenna seg verdan av Guði.

27 For, leita eftir tí, sum tey høvdu ilt í, tá ið tey vóru revsað, tað er, tí tey hildu, at tey hildu, at tey hildu, at tey vóru gudar; Nú verða revsað í teimum, tá ið tey sóu tað, viðgekk tey, at hann var tann sonni Gud, sum áðrenn tey noktaðu at vita: og tí komu ógvuliga nógv á teimum.

CHAPTER 13 1 Surely til fánýtis eru allir menn av lyndi, sum eru óvitandi um Gud, og kundi ikki sleppa undan tí góða, sum eru sæð hann, sum er: hvørki við at hugsa um, at tey ikki eru til staðar; 2 men metti antin eld, ella vindur, ella tann sýtt luft, ella sirkulin av stjørnunum, ella harðligt vatn, ella ljósið av himlinum, til at vera gudar, sum govern heimin.

3 uttan hvørs vakurleika, um tey vóru ovurfegin um at vera gudar; Lat/Latið teir/tær/tey vita, hvussu nógv betri Harrin hjá teimum er: fyri fyrsta rithøvundurin av vakurleika.

4 men um tey vóru ovfarin av teirra valdi og dygd, lat tey skilja av teimum, hvussu nógv kundi hann gera tað.

5 For av tí stóra og vakurleikanum í verunum, sum ger tey, er at síggja.

6 men enn fyri hetta eru tey minni at fáa skyldina: tí tey peradventure err, søkja Gud, og desirous at finna hann.

7 Fyri at vera conversant í hansara arbeiði, sum tey leita eftir honum, og trúgva, at tey síggja: tí tað er vakurt, sum eru sæð.

8 Hvussubeit eru tey hvørki fyri at vera fyrigeving.

9 For um tey vóru før fyri at vita so nógv, at tey kundu mál við heimin; Hvussu funnu teir/tær/tey ikki fyrr enn Harrin har?

10 men ólukkulig eru teir/tær/tey, og í deyðum tingum er teirra vón, sum kalla teir/tær/tey, sum eru til staðar, gull og silvur, til honw list í, og líkjast av beasts, ella ein steinur fyri einki, arbeiðið hjá einum fornari hond.

11 nú ein timburmaður, sum datt í timber, eftir at hann hevur sæð eitt træ, sum vardi fyri endamálið, og tók alt tað, sum vardi um, og hath.

12 Og eftir at hava verið noktað av sínum arbeiði at lata seg í kjøt, hath fylti seg sjálvan; 13 Og taka sera noktar millum tey, sum ikki brúka, at vera ein av træ, og full av knútum, hevur hann einki annað at gera, tá ið hann hevði einki annað at gera, og gjørdi tað av tí, sum hann hevði gjørt, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, tá ið hann hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað, og tað var ein maður, sum ikki hevði gjørt tað 14 Or gjørdi tað sum eitt sindur av vile beast, laying tað yvir við vermilion, og við at mála tað reytt, og dekkar hvørt stað harin; 15 And tá hann hevði gjørt eitt hent kamar til tað, setti hann í ein múr, og gjørdi tað skjótt við jarni: 16 For hann gav tí, at tað kanska ikki fall, visti, at tað var ikki før fyri at hjálpa sær sjálvum; fyri tað er ein mynd, og hevur brúk fyri hjálp: 17 So ger hann bøn fyri sínar góðu, tí kona hansara og børn, og skammast ikki at tosa við hatta, sum ikki hevur lív.

18 For heilsa hann ringir til hatta, sum er veik: fyri lívið at biðja um, at tað er deyð; fyri at hjálpa til, at tað er í minsta lagi at hjálpa: og til eina góða ferð, sum hann spyr, at hann ikki kann seta ein fót fram: 19 Og fyri at vinna og fáa tað gott, og fyri góða framgongd hansara, spyreth evni at gera av honum, tað er tað mest ikki før fyri at gera nakað.

CHAPTER 14 1 aftur, ein fyrireikar seg til at sigla, og um at fara ígjøgnum tað, sum er, ring til eitt stykki av træ meira rotin enn vessel, sum bar hann.

2 For verily ynski um at fáa upp á hatta, og arbeiðið bygdi tað av sínum førleikum.

3 men tín/tykkara/tygara útvega, O pápi, governeth tað: til tú/hevur/hava gjørt ein máta í sjónum, og ein tryggur leið í aldur; 4 Honwing, at tú kanst spara frá øllum vanda: Ja, hóast ein maður fór á sjógvin uttan list.

5 ongantíð hevði tú ikki gjørt tað, sum arbeiðir fyri vísdómi tínum, skuldi verið í einum lítlum stykki av træ, og tí at menn gera sítt lív til eitt lítið stykki av træ, og tað er eitt lítið sindur av træ, og tað er ikki neyðugt hjá tær/tykkum/tygum at gera.

6 For í tí gamla tíð, tá ið errin av teimum, sum vóru í einum veikum, og fór avstað í einum veikum ættarliði, og fór avstað til allar øldir.

7 For signi er træið, har tað er rættvíst.

8 men hatta, sum er gjørt við hondum, er tað sama sum hann gjørdi tað: hann, tí hann gjørdi tað; og tað, tí tað var spilt, varð tað kallað gud.

9 For ungodly og hansara ungodliness eru bæði eins og hatar Gud. 10 Fyri tað, sum er gjørt, skal revsast saman við honum, sum gjørdi tað.

111 tí, hóast tað snýr seg um, at Gentiles skal vera ein vitjan: tí í tí, at Gud er vorðin ein, og tað, sum er, og ein snare til føturnar hjá monnum, og ein snare til føturnar hjá gudi.

12 For at finna út av fyrimyndum var byrjanin til andaliga, og uppfinningin av teimum, sum vóru í lívinum.

13 For hvørki vóru teir/tær/tey frá byrjanini, skulu teir/tær/tey nakrantíð vera fyri nakrantíð.

14 For til fánýtis av monnum, sum tey komu inn í heimin, og tí skulu tey koma stutt til eitt enda.

15 For ein pápi, sum vardi við untimely syrgdi, tá ið hann hevur gjørt eina mynd av sínum barni skjótt, nú var hann sum ein gud, sum var ein deyður maður, og kom til tey, sum vóru undir honum.

16 Thus í processi av tíð var ein óbrúkur, sum var hildin sum ein lóg, og grøv myndir vóru til.

17, sum menn ikki kundu gera, tí tey vóru til staðar, tí tey vóru burtur, tí tey tóku av, at tey vóru til staðar, og gjørdi eina mynd av einum kongi, sum tey gjørdu, til endan av hesum, sum tey kundu smikra hann, sum um hann var til staðar.

18 Also singular diligence of artificer hjálpti at seta seg fram til meira.

19 For hann, peradventure fúsur at gera eina í myndugleika, noyddi allar sínar evni at gera tað besta móta.

20 Og so multitude, allured av yndi av arbeiðinum, tók hann nú til ein gud, sum eitt sindur áðrenn var, men heiðurligur.

21 Og hetta var eitt høvi at lumpa heimin: til menn, sum sita antin calamity ella tyranny, gjørdi ascribe unto steinar og partabrøv ícommunicable name.

22 meiraover hetta var ikki nóg mikið til teirra, at tey eru í vitan um Gud; men har tey búðu í stóra krígnum, sum vóru so stór, sum tey vóru, sum vóru í friði.

23 For meðan tey slew børn síni í offur, ella brúkti loyndarmál ce, ella gjørdi revellings av løgin rites; 24 teir/tær/tey hildu hvørki lív ella hjúnalag longur, men antin ein slew ein annan traiterously, ella syrgdi hann av vaksin.

25 So, at har vóru í øllum monnum uttan undantøk blóð, mansl dóttur, stuldur, og dissimulation, rotin, unfaithfulness, tumults, perjury, 26 Disquieting av góðum monnum, gloyma av góðum verður, defiling av sálum, skifta av slag, etingarólag í hjúnabandi, vaksin og skomm.

27 For tilbiður av fyrimyndum ikki at verða nevndur, er byrjanin, orsøkin, og endan, av øllum óndum.

28 Fyri antin eru teir/tær/tey ill, tá ið teir/tær/tey eru ill, ella liva órættvíst, ella annað lættliga fyri seg sjálvan/sjálva.

29 For ísomuch sum teirra álit er í fyrimynd, sum ikki hava lív; Hóast teir/tær/tey svørja skeivt, síggja teir/tær/tey ikki út til at vera særd.

30 Hvussubeit fyri bæði elvir til, at tey bara vóru revsað: bæði tí tey hildu ikki væl um Gud, geva honum ikki væl at gera tað, og eisini órættvíst svór í deceit, despising holiness.

31 For tað er ikki valdin hjá teimum, sum tey svørja: men tað er bara hevnd av syndara, sum revsa altíð.

CHAPTER 15 1 men tú, O Gud, list og satt, longsuffering, og í náði bíleggja alt, 2 For um vit sin, eru vit tunn, vita tín vald: men vit fara ikki at vita, at vit eru taldir.

3 Fyri at vita, at tú/ert/eru fullkomin rættvísur/rættvís: ja, fyri at vita, at tín/tykkara vald er tann, sum tú/veitst/vita.

4 For hvørki gjørdi tað óreina uppfinningin av monnum, ella ein mynd, sum sá við diverslitum, málarin hjá málarinum; 5 The sjón, harof enticeth býttlingar at ynskja eftir tí, og so tey ynskja sær, at ein deyður mynd, sum ikki anda.

6 bæði teir/tær/tey gera teir/tær/tey, sum ynskja teimum, og teir/tær/tey eru verdar at hava slíkt at líta á.

7 For potter, tempering soft jørðina, mótaeth hvønn vesel við nógvum tænastu til okkara tænastu: ja, av sama clay hann ger bæði vesels, sum serve fyri at rudda, og eins og tað, sum eisini er, at gera, men tað, sum er, at tað, sum er, at døma.

8 Og seta seg í starv, tá ið hann var komin aftur, tá ið hann var komin, hóast hann var eitt sindur, áðrenn hann var gjørdur av jørðini, og við einum lítlum tíð eftir at koma aftur til tað sama, tá ið hann var lændur.

9 Notwithstanding hansara er, ikki at hann skal hava nógv at gera, ella at lívið er stutt: men stremba eftir at excel gullsmiths og silvursmiths, og endaavoureth at gera sum arbeiðsfólkini í týtum, og telja tað, sum hann skal gera.

10 hjarta hansara er økk, hansara vón er meira vile enn jørðin, og hansara lív av minni virði enn clay: 11 Forasmuch, sum hann visti ikki, at hann gjørdi, og hann gav honum eina virkin sál, og andaði í einum livandi anda.

12 men teir/tær/tey telja okkara lív, og okkara tíð her er ein marknaður fyri at vinna: til, siga teir/tær/tey, at vit mugu fáa hvønn máta, hóast tað er av óndum.

13 For hendan mannin, sum av jørðini, sum er í jørðini, og grøv, vita, at hann er til at særa seg sjálvan yvir øll onnur.

14 Og allir fíggindarnir hjá tær, sum halda teimum í evni, eru flestu býtt, og eru meira ólukkulig enn sera vøkur.

15 For teir/tær/tey telja allar fyrimyndirnar hjá hitanum, sum hvørki hava brúk fyri at síggja, ella nøs til at tekna anda, ella oyru fyri at hoyra, ella fingrar av hondum til at handfara; og sum fyri føtur teirra, eru tey sein at fara.

16 For maður gjørdi tey, og hann lænti sín egna anda: men eingin maður kann gera ein gud sum ein gud.

17 For at vera deyði, hann arbeiðir eitt deyð við óndum hondum: tí hann er betri enn tað, sum hann tilbiður: haras hann búði einaferð, men tey ongantíð.

18 ja, teir/tær/tey tilbáðu hasar/tær/tey eisini, at teir/tær/tey eru mest hatar: fyri at vera saman, summi eru verri enn onnur.

19 hvørki eru teir/tær/tey vøkur, so nógv sum at vera ynskir í virðing fyri at vera: men teir/tær/tey fóru uttan rós av Guði og hansara vælsignilsi.

CHAPTER 16 1 tí, sum vóru teir/tær/tey revsað, og av tí, at teir/tær/tey vóru revsað.

2 í staðin fyri tað, sum revsing, hevur við at gera, at tú/hevur/hava gjørt tað, sum tú/hevur/hava gjørt, hóast tú/hevur/hava hug at gera.

3 Til endan á, at teir/tær/tey, sum teir/tær/tey mugu hava, kann vera fyri at síggja, at teir/tær/tey mugu hava brúk fyri, at teir/tær/tey mugu hava brúk fyri, at teir/tær/tey mugu hava brúk fyri, at teir/tær/tey mugu hava brúk fyri, at teir/tær/tey mugu hava brúk

fyri, at teir/tær/tey mugu hava brúk fyri, at teir/tær/tey mugu hava brúk fyri, at teir/tær/ men hesar, líða penury fyri eitt stutt pláss, kann vera partur av einum løginum smakki.

4 For tað var requisite, at á teimum venja tyranny skuldi komið penury, sum tey ikki kundu sleppa undan: men til hesar skuldi bara verið, hvussu fíggindar teirra vóru píndur.

5 For tá ið ræðuliga harður av beasts kom á hesum, og tey fóru til gongu við stingunum av serpentum, tín/tykkara/tygara wrath endured ikki fyri nakrantíð: 6 men teir/tær/tey vóru stúrin um eina lítla árstíð, at teir/tær/tey kundu verið ein lítil árstíð, sum teir/tær/tey kundu havt eitt tekin um, at teir/tær/tey skuldu seta teir/tær/tey í eina lítla tíð.

7 For hann, sum vendi sær sjálvum móti tí, var ikki bjargað av tí, sum hann sá, men av tær, sum list Saviour av øllum.

8 Og í hesum, sum tú/hevur/hava gjørt, at tú//tygum hevur/hava gjørt tað, sum er tú//tygum, sum ber/bera teg/tykkum/tygum frá øllum óndum: 9 For teir/tær/tey bíta av grasi og flýgur, hvørki var har, sum tey vóru verdar at verða revsað av slíkum.

10 men synir tínar/tykkara ikki vóru sera tenn av venomous drekar: til tín náði var nakrantíð av teimum, og lekja tey.

11 For tey vóru stakk, at tey skuldu minnast tín orð; og vóru skjótt bjargað, at ikki datt í djúpum gloymt, kunnu tey kanska vera continua av tínum/tykkara góðu.

12 For tað var hvørki hennarab, ella mollifying plaister, sum kom aftur til heilsuna: men títt orð, O Lord, sum hannaleth alt.

13 For tú hevur ikki vald til lívið og deyðan: tú/hevur/hava fingið portrið aftur.

14 A man sanniliga drepaeth gjøgnum hansara illvilja: og anda, tá ið tað er farið fram, kom aftur.

Hvørgin sálin fekk aftur at koma aftur.

15 men tað er ikki møguligt at flýggja við tær.

16 For ungodly, at noktaði at vita teg, vóru scourged av styrki av tunnum armi: við løginum regni, og undir brúsu, vóru tey ikki kundu sleppa undan, og gjøgnum eld vóru tey nýtt.

17 For, sum er mest at undrast á, at eldurin hevði meira noyða í vatninum, sum quencheth alt: til heimin berjasteth fyri rætta.

18 For onkuntíð var eldurin mitigated, at tað kanska ikki brenna upp, at tað var sent ímóti tí, sum ikki men seg sjálvan/sjálva síggja kanska og skilja, at teir/tær/tey vóru persecutir við Guði.

19 Og í eina aðra tíð, sum tað brennur, sjálvt í vatni yvir valdini, sum tað kann oyðileggja fruktirnar av einum órættvísum landi.

20 í staðin fyri, hvar tú/hevur/hava fingið fatur á mati, og gjørdi/gjørdu tey úr himni, uttan at tey

vóru før fyri at vera nøgdur/nøgd við hvønn mann, og samdur/samd við hvønn smakk.

21 For tín sustenance lýstu títt/tykkara søtleika, og sita til matarlystin hjá tær/tykkum/tygum, tempered seg til hvønn mann.

22 men kava og ís endurd eldin, og bráðnaði ikki, at tey kundu vita, at eldurin brennandi í heinum, og sparki í regninum, oyðilegði fruktirnar av fíggindunum.

23 men hetta aftur gloymdi enntá sína egnu styrki, at tann rætta kundi verið eingin.

24 For veruna, sum tæna tær, sum list, sum gera, at hann er ímóti tí, sum ikki hevur gjørt, og einbateth hansara styrki fyri at fáa fatur á tær, sum hevur álit á tær.

25 Tí, hóast tað var alt, sum var neyðugt hjá tær/tykkum, og var obedient til tín/tykkara/tygara, sum ikki hevði brúk fyri teimum, sum høvdu brúk fyri: 26, at børn tín, O Lord, sum tú elskar, kann vita, at tað ikki veksur av fruktum, sum ikki er tað, sum tú/hevur/hava álit á, at tú/hevur/hava álit á tær/tykkum/tygum, sum tú/hevur/hava álit á tær/tykkum/tygum.

27 For, sum ikki varð oyðilagt av eldinum, var vermur við einum lítlum sólbeam, skjótt bráðnaði burtur: 28, at tað kann vera kent, at vit mugu forða sólini at geva tær takk, og í dag.

29 For vón um unthankful skal smelta burtur sum veturin hjá veturin, og skal renna avstað sum unprofitable vatn.

CHAPTER 17 1 For stór eru tínar/tykkara avgerð, og kunnu ikki vísa: tí at tú/hevur/hava fingið sálir.

2 For tá ið óbrúki menn hildu, at tey hildu, at tey vóru í holunum; Teir/tær/tey vóru afturlatin í húsunum, fangarnir í myrkrinum, og fettered við bondunum í einum longum kvøldi, lá har útlegd frá ævigt.

3 For meðan teir/tær/tey skuldu lúgva í loyndum sínum, vóru teir/tær/tey spjaddar undir einum myrkum veili, sum vóru ræðuliga ovfarin, og stúrin við løginum apparitions.

4 For hvørki horninum, sum helt teimum frá ótta: men ljóð, sum av vatni, sum ljóðaði um tey, og syrgiligt sjónir komu til teirra við tungum tum.

5 No power av eldinum kann geva teimum ljós: hvørki kundi tað bjarta eld á stjørnunum, sum eru ræðuligar um náttina.

6 bara har kom til teirra ein eld, sum var sera ræðuligt: fyri at vera nógv ræðslusligin, tey hildu, at tað var verri enn tey sóu, at tey ikki sóu.

7 As for villingarsjónir av list gand, vóru tey sett niður, og teirra vaunting í vísdómi var reproved við skomm.

8 Fyri teir/tær/tey, sum lovaði at koyra burtur frá eini sjúku sál, vóru sjúk av ótta, verdur at vera flenti at.

9 For hóast einki ræðuligt var bangin fyri teimum; hóast hann var bangin fyri at vera bangin fyri, at hann fór framvið, og hansara serpents, 10 teir/tær/tey doyðu av ótta, noktaði fyri, at teir/tær/tey sóu luftina, sum ikki kundu sleppa undan.

11 For óreina, dømdur av hennara egnu vitni, er sera timorous, og at vera trýsti við samvitsku, altíð forsøgnin.

12 For ótta er einki annað enn ein svíkjari av succours, sum orsøkin til at bjóða.

13 Og væntar frá viðin, at vera minni, telur fávitskuna meira enn orsøkin til, sum hava við sær.

14 men teir/tær/tey svóvu sama svøvn ta náttina, sum var sanniliga førur fyri, og sum kom á teir/tær/tey út úr botninum.

15 vóru partur av vexed við monstrous apparitions, og partly svímaði, teirra hjarta, sum ikki var bangin fyri, og ikki leitaði eftir, kom á tey.

16 So tá, sumsoever har datt niður, var straitly helt, lat aftur í einum fongsli uttan jarni, 17 For um hann var maðurman, ella hon var ein, ella ein, sum var á vøllinum, var hann av teimum, og endurd, at neyðugt, sum ikki kundi sleppa undan: tí tey vóru øll bundin av einum ketu av myrkri.

18 Um tað var ein floyta vind, ella eitt melodious ljóð av fuglum millum tey, sum breiða seg, ella eitt gott fall av vatni, sum vóru harðliga, ella eitt sætt av vatni, ella eitt gott ljóð 19 Or eitt ræðuligt ljóð av steinum, ella ein renna, sum ikki kundi síggjast av skipping beasts, ella ein brølandi rødd av flestu villum, ella ein rebounding afturljóð frá tómum fjøllunum; Hesi tingini gjørdu tey til at swoon fyri ótta.

20 For allan heimin sólar við klárum ljósi, og eingin var forðaði í teirra arbeiði: 21 yvir teir/tær/tey vóru bara breiddi eina tunga nátt, eina mynd av hasum myrkrinum, sum skuldi fingið teir/tær/tey: men enn vóru teir/tær/tey meira enn myrkrið.

CHAPTER 18 1 kortini hevði tú eitt sera gott ljós, hvørs rødd tey hoyra, og ikki at síggja teirra skap, tí tey høvdu eisini liðið tað sama, tey høvdu talt tey glað.

2 men fyri, at teir/tær/tey ikki høvdu sært teir/tær/tey nú, sum teir/tær/tey høvdu gjørt, áðrenn teir/tær/tey høvdu verið fíggindar.

3 í staðin fyri, hvar tú/gavst/góvu teimum ein brennandi eld, bæði fyri at vera ein guide av ókent ferð, og ein óhazasligur sól fyri at undirhildin teir/tær/tey.

4 For teir/tær/tey vóru verdar at verða tikin av ljósi og í myrkri, sum hevði hildið synir tínar/tykkara, sum ikki var verdur at fáa fatur á heiminum.

5 Og tá ið teir/tær/tey høvdu gjørt av at slay babes av halgimenninum, eitt barn, sum var sett fram, og bjargaði, til at seta teir/tær/tey burtur úr teimum, og oyðilegði teir/tær/tey heilt í einum kanska vatni.

6 Of ta náttina vóru pápa okkara certified afore, sum vissaði seg um, hvat eið tey høvdu givið credence, tey kundu verið av góðum lívi.

7 So av tínum fólkum varð góðtikin bæði salvation av rættum, og tað, sum fíggindarnir vóru góðtikin av fíggindarum.

8 For harwith tú/gjørdi/gjørdu okkara mótstøðufólk, av sama slag av tí, sum tú/hevði/høvdu ringt til.

9 For rætta børnini hjá góðum monnum gjørdu ofra í loyndum, og við einum consenti, sum gjørdi eina heila lóg, sum vardi at vera sum partur av teimum somu góðu og óndum, pápi nú syngja út av sangunum.

10 men á hinum síðuni ljóðaði ein sjúkan eftir at gráta av fíggindunum, og eitt lamentandi ljóð var framd uttanlands til børn, sum vóruwailed.

11 The master og tænari vóru revsað eftir ein hátt; og sum kongur, so leið tann felags persónurin.

12 So tey øll vóru saman við einum slagi av deyðanum; Hvørki livandi vóru nóg mikið til at jarða teir/tær/tey: í eina løtu, sum var oyðilagt av teimum.

13 For haras tey ikki høvdu trúð nøkrum av orsøk til enchantments; Á fyrstabornu, viðgekk tey, at hetta fólkið var synir Guðs.

14 For meðan alt var í friðarligum tøgn, og tað var í nátt, og tað var í hennara týtu skeið, meðan alt var í friðarligum tøgn, og tað var í friðarligum tøgn, og tað var í hennara tíð.

15 Thine Almighty word leyp niður úr himni úr himni, sum ein harður maður í kríggi, sum ein harður maður í kríggi, sum ein ógvusligur maður 16 And kom við tær/tykkum/tygum, sum eitt hvassan svørð, og stóð upp fylti alt við deyðanum; og tað nam við himmalin, men tað stóð á jørðini.

17 So knappliga sjónir av ræðuligum dreymum, sum vóru eymur, og ræðslur komu á teir/tær/tey, sum ikki vóru til.

18 Og ein tveittur her, og eitt annað har, hon var deyð, hon gjørdi orsøkina til deyða hansara.

19 For dreymar, sum stúrdi teimum fyrieshew hetta, so at tey skuldu um, og ikki vita, hví tey vóru ein av teimum.

20 ja, tastingin av deyðanum nam við rætta, og har var ein av teimum, sum vardi í 20: men wrath endured ikki leingi.

21 Forn gav mannin skyldina, uttan so at maðurin gjørdi skund, og stóð fram at verja tey; og tók skjaldin av sínum rætta ministry, sjálvt bøn, og propitiation av ícense, setti seg ímóti wrath, og so kom við calamity til eitt enda, declaring, at hann var tín tænari.

22 So hann kom yvir oyðileggja, ikki við styrki av kroppinum, ella noyða vápn, men við einum orði subdu hann, sum revsaði, alleging eið og covenants gjørdi við pápas.

23 For tá ið tey deyðu vóru nú vorðin niður av einum øðrum, sum stóð millum, hann varð verandi í wrath, og partur av vegnum til at liva.

24 For í longum var alt heimin, og í fýra røð av steinunum var tann, sum pápi tín, og tín/tykkara/tygara hátign á høvdinum.

25 Unto hesar oyðileggjaer gav pláss, og var bangin fyri teimum: til tað var nóg mikið, at tey bara smakkaðu av wrath.

CHAPTER 19 1 As for ungodly, wrath kom á tey uttan náði, tí hann visti, áðrenn hann visti, hvat tey fóru at gera; 2 Hvussu teir/tær/tey høvdu givið teimum far um at fara, og sendi teimum so nógv burtur, høvdu teir/tær/tey latið teir/tær/tey.

3 For meðan teir/tær/tey enn vóru syrgdir og gjørdu lamentation í grøvini hjá teimum deyðu, teir/tær/tey løgdu eina aðra býttu skipan, og halda teir/tær/tey sum teir/tær/tey høvdu verið burtur.

4 For lagnuna, har tey vóru verdar, teknaði tey til hetta endan, og fekk tey at gloyma tað, sum longu var hent, at tey kundu gera tað, sum tey kundu gera, sum tey høvdu hug at gera.

5 Og at tín fólk kunnu klára ein undurfullan hátt: men tey finna kanska ein løgin deyða.

6 For alt tað, sum var í hansara rætta slag, var móta aftur, at sita í tí, sum vóru givið teimum, at børn tín/tykkara kundu verið hildið uttan skaða: 7 As navn, eitt skýggj skugga á camp; og hvar vatn stóð áðrenn, turt land kom; og út úr Reyða sjónum er ein máti uttan impediment; og út úr harðligum streami eitt grønt øki: 8 Hvar, sum vóru øll fólk, sum vóru verjir við hondini, síggja tína/tykkara undurfullu undur.

9 For teir/tær/tey fóru í stórum ross, og leyp sum lambs, praising teg, O Lord, sum hevði borið teir/tær/tey.

10 For teir/tær/tey vóru enn ímóti tí, sum vóru gjørt, meðan teir/tær/tey gjørdu, hvussu teir/tær/tey komu

fram í staðin fyri neyt, og hvussu áin var sett upp í staðin fyri fisk.

11 men aftaná, at teir/tær/tey sóu eitt nýtt ættarlið av fowls, tá ið teir/tær/tey bóðu um kjøt.

12 For quails kom upp til teirra frá sjónum til teirra nøgd.

13 And revsing kom á syndararnar ikki uttan fyrrverandi tekin um at hava gjørt tað, sum tey høvdu gjørt, bara eftir at tey høvdu fingið eitt sindur meira hart og hata atburð móti fremmandum.

14 For Sodomites ikki fekk hasar, sum tey vistu ikki, tá ið tey komu: men hesar vinir komu til bondage, sum hevði væl uppiborið tey.

15 And ikki bara so, men peradventure eitt sindur av virðing skal vera av teimum, tí tey brúktu fremmandafólk ikki vinarlig: 16 men hesar sera illa við teimum, sum tey høvdu fingið við veitslu, og vóru longu gjørd til at hava gjørt tað sama lógir við teimum.

17 tí, hóast tað var blind, vóru hesar stricken, sum tey vóru við dyrnar hjá tí rætta manninum: tá ið tað var, at hann var í ræðuligum myrkri, og hvør, sum vardi í sínum egnu hurðum.

18 For elementini vóru broytt í sær sjálvum av einum slagi av samljóði, sum í einum psaltery viðmerkingar broyta navnið á tuneinum, og kortini ljóðar altíð; tað kann væl skiljast av tí, sum hevur gjørt.

19 For jørðina vóru gjørd til vatny, og tað, sum áðrenn svam í vatninum, fór nú á jørðina.

20 eldurin hevði vald í vatninum, gloymdi sína egnu dygd: og vatnið fyri at gera sítt egna lyndi.

21 On hin síðuna, eldurin burturspilt ikki tað, sum tey gingu har, hóast tey gingu har; Hvørki bráðnaði teir/tær/tey ísakalt kjøt, sum var av lyndi til at bráðna.

22 For í øllum tingum, O Lord, tú gjørdi tað, sum tú/gjørdi/gjørdu, og glorify tey, hvørki gjørdi/gjørdu tú/lættliga við teimum: men gjørdi/gjørdu tú//tygum í hvørja ferð og stað.