Skip to main content

Faroese - The Epistle of Ignatius to the Magnesians

Page 1

Brævið hjá Ignatiusi til Magnesar

11 Men eg kann ongantíð halda, at slíkir hava góða samvitsku, tí teir ikki eru savnaðir saman eftir Guds boði.

KAPITTUL 1

1 Tá ið alt hevur ein enda, eru hesi bæði líkasæl sett fyri okkum, deyðin og lívið. og hvør skal fara til sítt rætta stað. 2 Tí eins og tað eru tvey sløg av myntum, annað av Guði, annað av heiminum; og hvør av hesum hevur sína rættu áskrift inngraverað á seg; so er eisini her. 3 Tey vantrúgvandi eru av hesum heimi; men tey trúgvandi hava við næstakærleika karakter Guds faðirs við Jesusi Kristi: av honum, um vit ikki eru sinnað at doyggja eftir líki hansara líðing, so er lív hansara ikki í okkum. 4 Tí, sum eg havi sæð tykkum øll í trúgv og kærleika; Eg áminni tykkum um at gera alt í guddómligum samtykki; 5 Biskupur tykkara, sum leiðir í Guds stað; tykkara presbytarar í stað ápostlanna ráðs; og deknar tykkara, sum mær eru mest kærir, hava latið tænastu Jesu Krists; sum var Faðirin fyri allar tíðir, og vísti seg í endanum fyri okkum. 6 Tí gavið tí sama heilaga kós og ansa eftir, at tit øll virða hvør annan; men elska tit øll hvør annan í Kristi Jesusi! 7 Lat einki vera, sum kann gera sundur ímillum tykkara; men verið saman við byskupi tykkara, og teimum, sum stýra tykkum, at vera tykkara fyrimynd og leiðbeining á veg til ódeyðiligu. 8 Eins og Harrin ikki gjørdi nakað uttan Faðirin, tí hann var sameindur við hann; hvørki av sær sjálvum ella av ápostlum sínum, so gera tit heldur ikki nakað uttan biskup tykkara og stjórnarleiðarar. 9 Roynið heldur ikki at lata nakað tykjast skynsamt fyri tykkum sjálvum; 10 Men tá ið vit eru komin saman í sama stað, hava vit eina felags bøn; ein bøn; eitt hug; ein vón; eitt í kærleika, og í gleði óspilta. 11 Tað er ein Harri, Jesus Kristus, sum einki er betri enn honum. Tí koma tit øll saman sum í eitt Guðs tempul; sum við einum altari, sum við einum Jesusi Kristi; sum stavar frá einum faðir, og er til í einum, og er afturkomin til ein.

1 Ignatius er ok heitir Theophorus; til hinar sælu kirkiu af miskunn guds fodur i Jesu Kristi vår frelsara: i hverjum eg heilsi kirkiu, er er i Magnesia nærri Mæander: ok ynski henni allra gledi i gudi fodur ok i Jesu Kristi. 2 Tá ið eg hoyrdi um vælskipaða kærleika og kærleika tykkara í Gudi, sum vóru full av gleði, ynskti eg nógv at tala til tykkum í trúnni á Jesus Kristus. 3 Tí at eg havi verið hildin verdur at fáa eitt stórt navn, heilsi eg kirkjunum í teimum fongum, sum eg havi; ynskjandi í teimum samleika bæði av likami og anda Jesu Krists, okkara æviga lív: eins og eisini av trúgv og kærleika, sum einki er fyrimunur til: men serliga av Jesusi og Faðirinum, sum í honum um vit líða undir allar skaðar høvdingans av hesum for senda heimi, og sleppa undan, skulu vit njóta Gud. 4 Av tí at eg tá havi verið dømdur verdur at síggja tykkum, av Dámasi tykkara framúrskarandi biskupi; og av ydrum sera verdugu presbitum, Bassus ok Apollonius; og av medtænara mínum Sotio, dekninum; 5 Hann gleðist um hann, tí at hann er undirgivin biskupi sínum, sum fyri náði Guds, og fyri stjórnini sum fyri lóg Jesu Krists; Eg avgjørdi at skriva til tykkum. 6 Þvi mun ydr ok þat sættazt eigi at nýta byskup þinn of kunnliga um ungdóms hans; men at geva honum alla virðing eftir kraft Guds Faðirs; eins og eg síggi, at heilagir presbytarar tykkara gera: ikki at hugsa um aldur hansara, sum sanniliga er til útsjóndar ungur; en sva sæmt þeim, er vitrigir eru i gudi, undirgevandi honum edr sagt eigi honum, helldr fadir drottins vors Jesu Krists, byskupi oss alla. 7 J)vi mun ydr skylda med allri einlæti, at lýda byskupi ydrum; til heiðurs honum, hvørs gleði er, at tit gera tað. 8 Tí at tann, sum ikki ger tað, svikar ikki biskupin, sum hann sær, men forræðir hann, sum ikki er sjónligur. Tí hvat sum helst av hesum slagnum verður gjørt, hugleiðir tað ikki um menniskjað, men um Gud, sum veit loyndarmál í hjarta okkara. 9 Tað er tí sømiligt, at vit ikki bert verða kallað kristin, men vera so. 10 Sum summi kalla sín landsstýrismann, biskup; men tó gera alt uttan hann.

KAPITTUL 2

KAPITTUL 3 1 Verið ikki villaður av fremmandum lærum; heldur ikki við gomlum ævintýrum, sum eru óvinnandi. Tí um vit framvegis halda fram at liva eftir jødisku lógini, játta vit sjálvi, at vit ikki hava fingið náði. Tí sjálvt teir heilagastu profetarnir livdu eftir Kristi Jesusi.


2 Og fyri hesa orsøk vórðu tey forfylgd við innblástri av náði hansara, fyri at sannføra tey vantrúgvandi og ólýðin um, at tað er ein Gud, sum hevur opinberað seg við Jesusi Kristi, soni sínum; sum er hansara æviga orð, sum ikki kemur úr tøgn, sum í øllum lutum dámdi honum, sum sendi hann. 3 Tí komu tey, sum vóru uppvaksin í hesum gomlu lógunum, tó til nýggja vónina: teir ikki longur halda hvíludagar, men halda Harrans dag, har lív okkara er uppvaksin við honum og við deyða hansara, sum enn summi avnokta : 4 (Við hesum loyndardómi eru vit førd til trúgv og tí bíða eftir, at vit skulu verða funnin at vera lærisveinar Jesu Krists, einasti meistari okkara.) 5 Hvussu skulu vit kunna liva øðrvísi enn hann, hvørs lærusveinar sjálvir profetarnir vóru, av andanum væntaðu hann sum meistara sín? 6 Og tí reisti hann, sum tey rættvíst bíðaðu eftir, tá ið hann var komin, tey upp frá deyðum. 7 Latið okkum tá ikki vera ókenslulig fyri hansara góðsku; tí skuldi hann havt viðgjørt okkum eftir verkum okkara, so høvdu vit ikki havt nakra veru. 8 Tí skulu vit gerast lærusveinar hansara, læra okkum at liva eftir reglum kristindómsins; tí at hvør tann, sum er kallaður við øðrum navni uttan hetta, er hann ikki av Guði. 9 Leggið tí tað gamla, súra og illa syrgið til viks; og verða tit broytt til tað nýggja syrgið, sum er Jesus Kristus. 10 Verið tit saltaðir í honum, fyri at nakar tykkara millum skal verða spiltur; tí av smangi tykkara skulu tit verða dømdir. 11 Tað er absurt at nevna Jesus Kristus, og at jødisera. Tí kristna trúgvin fevndi ikki um jødan, men jødan tann kristna; fyri at hvør tungumál, sum trúði, kundi verða savnað saman til Guðs. 12 Hetta skrivi eg tykkum, elskaði mín; ikki at eg veit um nakran tykkara millum, sum liggur undir hesum villum; men sum ein av teimum minstu av tykkum vil eg ávara tykkum, so at tit ikki falla í snerrurnar av falslæru. 13 men at tit verða fult lærd í føðing og líðing og uppreisn Jesu Krists, vón okkara. er fullt var i tima rikis Pontius Pilatus, ok þat mest sannlega ok vist ok fra hverjum gud forbæti, at nockurr ydr skylldi snua. KAPITTUL 4 1 Eg má tí fáa gleði av tykkum í øllum lutum, um eg skal vera tað verdur. Tí hóast eg eri bundin, so eri eg tó ikki verdur at verða samanborin við ein av tykkum, sum eru í frælsi. 2 Eg veit, at tit eru ikki øvund; tí at tit hava Jesus Kristus í hjørtu tykkara.

3 Og serliga tá ið eg rósi tykkum, veit eg, at tit skammast, eins og tað stendur: «Hin rættvísi dømir seg sjálvan!» 4 Latið tykkum tí staðfest í læru Harra várs og ápostla hansara; fyri at tit kunnu gangast bæði í likami og anda, í trúgv og kærleika, í Soninum og í Faðirinum og í Heilaga Andanum: í upphavi og endanum. 5 Saman med ydrum mesta byskupi ok vel gerda andliga koronu presbyterium ydar ok diakonum ydrum, er eptir gudi ero. 6 Verið biskupi tykkara og hvørjum øðrum undirgivin, eins og Jesus Kristus fyri faðirinum, eftir holdinum, og ápostlarnir bæði Kristi og Faðirinum og Heilaga Andanum, fyri at tit kunnu verða sameindir bæði í likam og anda. 7 Av tí at eg veit, at tit eru full av Gudi, tí havi eg stutt eggjað tykkum. 8 Verið minnist um meg í bønum tykkara, so at eg kann nærkast Gudi og kirkjuni, sum er í Sýria, sum eg ikki eri verdur at verða kallaður frá. 9 Tí at eg havi brúk fyri tykkara felagsbønum í Guði og kærleika tykkara, fyri at samkoman í Sária kann verða hildin verd at nørast av kirkju tykkara. 10 Efesusbrævið úr Smyrna heilsa tykkum, haðani eg skrivi til tykkara, sum eg eri her til Guds dýrd, eins og tit eru, sum í øllum lutum hava frískað meg, saman við Polykarpi, biskupi í heiminum. Smyrnæar. 11 Hinir samkomurnar í Jesu Kristi heiður, heilsa tykkum. 12 Farvæl og veri tit styrkt í Guðs samleika, njótið óskiljandi anda hansara, sum er Jesus Kristus.


Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook
Faroese - The Epistle of Ignatius to the Magnesians by Filipino Tracts and Literature Society Inc. - Issuu