Danielo ĈAPITRO 1 1 En la tria jaro de la regado de Jehojakim, reĝo de Judujo, venis Nebukadnecar, reĝo de Babel, al Jerusalemo kaj sieĝis ĝin. 2 Kaj la Eternulo transdonis en lian manon Jehojakimon, reĝon de Judujo, kaj parton de la vazoj de la domo de Dio; kaj li alportis ilin en la landon Ŝinar, en la domon de sia dio, kaj li alportis la vazojn en la trezorejon de sia dio. 3 Kaj la reĝo diris al Aŝpenaz, la estro de siaj eŭnukoj, ke li alkonduku el la Izraelidoj, el la reĝa idaro, kaj el la princoj; 4 infanojn sendifektajn, belajn, kompetentajn en ĉia saĝo, ruzajn en scio, komprenemajn sciencojn, kapablajn servi en la reĝa palaco, kaj al kiuj oni lernigu la sciencon kaj la lingvon de la Ĥaldeoj. 5 Kaj la reĝo difinis por ili ĉiutagan porcion de la manĝaĵoj de la reĝo, kaj de la vino, kiun li trinkadis; tiel li nutris ilin dum tri jaroj, post kiuj ili povu servi antaŭ la reĝo. 6 Inter ili estis el la idoj de Jehuda: Daniel, Hananja, Miŝael, kaj Azarja; 7 al kiuj la estro de la eŭnukoj donis nomojn; ĉar li donis al Daniel la nomon Beltŝacar, al Hananja Ŝadrah, al Miŝael Meŝaĥ, kaj al Azarja Abednego. 8 Sed Daniel decidis en sia koro, ke li ne malpurigos sin per la manĝaĵoj de la reĝo, nek per la vino, kiun ĉi tiu trinkas; tial li petis la korteganon, ke li ne malpurigu sin. 9 Dio akiris favoron kaj amon por Daniel ĉe la estro de la eŭnukoj. 10 Kaj la estro de la eŭnukoj diris al Daniel: Mi timas mian sinjoron, la reĝon, kiu mem destinis por via manĝaĵo kaj via trinkaĵo; kial li vidu viajn vizaĝojn pli malbonaj ol la knaboj de via samideano? Tiam vi faros, ke mi damaĝu mian kapon antaŭ la reĝo. 11 Tiam Daniel diris al Melcar, kiun la estro de la eŭnukoj starigis super Daniel, Hananja, Miŝael, kaj Azarja: 12 Mi petas vin, provu viajn servantojn dum dek tagoj; kaj ili donu al ni legomojn por manĝi kaj akvon por trinki. 13 Tiam rigardu antaŭ vi niajn grafojn, kaj la vizaĝon de la knaboj, kiuj manĝas la manĝaĵon de la reĝo; kaj agu kun viaj servantoj kiel vi vidas. 14 Kaj li konsentis kun ili en tiu afero, kaj provis ilin dum dek tagoj. 15 Kaj post dek tagoj iliaj kalkuloj aspektis pli belaj kaj pli grasaj ol ĉiuj infanoj, kiuj manĝis la parton de la manĝaĵo de la reĝo. 16 Tiel Melcar forprenis ilian parton de la viando kaj la vinon, kiun ili devis trinki, kaj donis al ili legomojn. 17 Koncerne al tiuj kvar infanoj Dio donis al ili scion kaj kompetentecon pri ĉia klerigado kaj saĝeco; kaj Daniel havis komprenon pri ĉiaj vizioj kaj sonĝoj. 18 Kiam pasis la tempo, kiun la reĝo difinis por ilia enkonduko, la estro de la eŭnukoj alkondukis ilin al Nebukadnecar. 19 Kaj la reĝo parolis kun ili; kaj inter ili ĉiuj troviĝis neniu simila al Daniel, Hananja, Miŝael, kaj Azarja; kaj ili stariĝis antaŭ la reĝo. 20 Kaj rilate al ĉiuj aferoj de saĝo kaj kompreno, kiujn la reĝo demandis de ili, li trovis ilin kelkfoje pli bonaj, ol ĉiuj magiistoj kaj sorĉistoj, kiuj estis en lia tuta regno.
21 Daniel daŭris ĝis la unua jaro de la reĝo Ciro. ĈAPITRO 2 1 En la dua jaro de la regado de Nebukadnecar Nebukadnecar havis sonĝojn, per kiuj lia spirito maltrankviliĝis, kaj li ne dormis. 2 Tiam la reĝo ordonis voki la magiistojn, astrologojn, sorĉistojn, kaj Ĥaldeojn, por ke ili diru al la reĝo liajn sonĝojn. Kaj ili venis kaj stariĝis antaŭ la reĝo. 3 Kaj la reĝo diris al ili: Mi sonĝis sonĝon, kaj mia spirito maltrankviliĝis, por scii la sonĝon. 4 Tiam la Ĥaldeoj respondis al la reĝo en la siria lingvo: Ho reĝo, vivu eterne! diru la sonĝon al viaj servantoj, kaj ni klarigos ĝian signifon. 5 La reĝo respondis kaj diris al la Ĥaldeoj: La afero estas malaperinta de mi; se vi ne diros al mi la sonĝon kun ĝia signifo, vi estos disŝiritaj en pecojn, kaj viaj domoj estos ruinigitaj. 6 Sed se vi rakontos la sonĝon kaj ĝian signifon, vi ricevos de mi donacojn kaj rekompencon kaj grandan honoron; tial montru al mi la sonĝon kaj ĝian signifon. 7 Ili denove respondis kaj diris: La reĝo diru la sonĝon al siaj servantoj, kaj ni klarigos ĝian signifon. 8 La reĝo respondis kaj diris: Mi certe scias, ke vi volas gajni tempon, ĉar vi vidas, ke la afero malaperis el mi. 9 Sed se vi ne diros al mi la sonĝon, tio restos por vi unu afero: ĉar vi preparis por paroli antaŭ mi mensogajn kaj malverajn vortojn, ĝis la tempo ŝanĝiĝos. Tial rakontu al mi la sonĝon, por ke mi sciiĝu, ke vi povas klarigi al mi ĝian signifon. 10 La Ĥaldeoj respondis al la reĝo kaj diris:Ne ekzistas sur la tero homo, kiu povus plenumi la aferon de la reĝo; tial ne ekzistas reĝo, nek estro, nek reganto, kiu postulus similan aferon de iu magiisto, astrologo, aŭ Ĥaldeo. 11 Kaj malofta afero estas, kiun la reĝo postulas, kaj neniu alia povas tion montri al la reĝo, krom la dioj, kies loĝejo ne estas kun karno. 12 Pro tio la reĝo forte koleris kaj furiozis, kaj ordonis pereigi ĉiujn saĝulojn de Babel. 13 Kaj la dekreto eliris, ke la saĝuloj estu mortigitaj; kaj oni serĉis Danielon kaj liajn kamaradojn, por esti mortigitaj. 14 Tiam Daniel respondis kun konsilo kaj saĝo al Arjoĥ, la estro de la reĝaj korpogardistoj, kiu eliris, por mortigi la saĝulojn de Babel; 15 Li respondis kaj diris al Arjoĥ, la altrangulo de la reĝo: Kial estas tiel rapida dekreto de la reĝo? Tiam Arjoĥ rakontis la aferon al Daniel. 16 Tiam Daniel eniris kaj petis la reĝon, ke li donu al li templimon, kaj ke li klarigu al la reĝo la klarigon. 17 Daniel iris al sia domo, kaj rakontis la aferon al siaj kunuloj Hananja, Miŝael, kaj Azarja. 18 ke ili petu la kompatemon de la Dio de la ĉielo pri tiu kaŝito, por ke Daniel kaj liaj kamaradoj ne pereu kun la aliaj saĝuloj de Babel. 19 Tiam la kaŝito malkaŝiĝis al Daniel en nokta vizio. Tiam Daniel benis la Dion de la ĉielo. 20 Daniel respondis kaj diris: Estu benata la nomo de Dio por ĉiam kaj eterne; ĉar al li apartenas saĝo kaj forto. 21 Kaj Li ŝanĝis tempojn kaj jarojn; Li forigis reĝojn kaj starigis reĝojn; Li donis saĝon al la saĝuloj kaj scion al la komprenantoj;