La Perdita Ŝafo, La Perdita Monero, kaj la Malŝparema Filo Luko 15:1-32 1 Tiam ĉiuj impostistoj kaj pekuloj alproksimiĝis al li, por aŭskulti lin. 2 Kaj la Fariseoj kaj la skribistoj murmuris, dirante: Ĉi tiu akceptas pekulojn kaj manĝas kun ili. 3 Kaj li parolis al ili ĉi tiun parabolon, dirante: 4 Kiu el vi, havante cent ŝafojn kaj perdigante unu el ili, ne lasas la naŭdek naŭ en la dezerto kaj iras, serĉante tiun, kiu perdiĝis, ĝis li ĝin trovos? 5 Kaj trovinte ĝin, li ĝin metas sur siajn ŝultrojn, ĝojante. 6 Kaj reveninte hejmen, li kunvokas siajn amikojn kaj najbarojn, dirante al ili: Ĝoju kun mi, ĉar mi trovis mian ŝafon, kiu estis perdita. 7 Mi diras al vi, ke tiel same estos ĝojo en la ĉielo pro unu pekulo, kiu pentas, pli ol pro naŭdek naŭ justuloj, kiuj ne bezonas penton. 8 Aŭ kiu virino, havante dek arĝentajn monerojn, se ŝi perdas unu moneron, ne ekbruligas lampon kaj balaas la domon kaj serĉas diligente, ĝis ŝi ĝin trovos? 9 Kaj trovinte ĝin, ŝi vokas siajn amikinojn kaj najbarinojn, dirante: Ĝoju kun mi, ĉar mi trovis la draŝejon, kiun mi perdis. 10 Tiel same mi diras al vi, ke estas ĝojo antaŭ la anĝeloj de Dio pro unu pekulo, kiu pentas. 11 Kaj li diris: Unu viro havis du filojn; 12 Kaj la pli juna el ili diris al sia patro: Patro, donu al mi la parton de la havo, kiu apartenas al mi. Kaj li dividis inter ili sian vivrimedojn. 13 Kaj ne post multaj tagoj la pli juna filo, kolektinte ĉion, forvojaĝis en malproksiman landon, kaj tie malŝparis sian havon per diboĉa vivado. 14 Kaj kiam li jam elspezis ĉion, granda malsato okazis en tiu lando; kaj li komencis havi mankon. 15 Kaj li iris, kaj aliĝis al unu el la loĝantoj de tiu lando; kaj ĉi tiu lin sendis sur liajn kampojn, por paŝti porkojn. 16 Kaj li deziris plenigi sian ventron per la karoboj, kiujn la porkoj manĝis; kaj neniu donis al li. 17 Kaj rekonsciiĝinte, li diris: Kiom da dungitoj de mia patro havas panon abunde, sed mi pereas de malsato! 18 Mi leviĝos kaj iros al mia patro, kaj mi diros al li: Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi, 19 Kaj mi jam ne plu meritas esti nomata via filo; faru min kiel unu el viaj dungitoj.
1
20 Kaj li leviĝis, kaj venis al sia patro; sed kiam li estis ankoraŭ malproksime, lia patro lin vidis kaj kortuŝiĝis, kaj kuris, kaj falis sur lian kolon kaj kisis lin. 21 Kaj la filo diris al li: Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi, kaj mi jam ne meritas esti nomata via filo. 22 Sed la patro diris al siaj servistoj: Alportu la plej bonan robon, kaj lin vestu, kaj metu ringon sur lian manon kaj ŝuojn sur liajn piedojn; 23 Kaj alportu la grasigitan bovidon kaj buĉu ĝin, kaj ni manĝu kaj gaju; 24 Ĉar ĉi tiu mia filo estis mortinta, kaj denove vivas; li estis perdita, kaj estas trovita; kaj ili komencis ĝoji. 25 Sed lia pli aĝa filo estis sur la kampo; kaj kiam li venis kaj alproksimiĝis al la domo, li aŭdis muzikon kaj dancadon. 26 Kaj li alvokis unu el la servistoj, kaj demandis, kio signifas ĉi tiuj aferoj. 27 Kaj li diris al li: Via frato venis, kaj via patro buĉis la grasigitan bovidon, ĉar li lin ricevis sana kaj sekura. 28 Kaj li koleris, kaj ne volis eniri; tial lia patro eliris, kaj lin petegis. 29 Kaj li responde diris al sia patro: Jen, tiom da jaroj mi servas vin, kaj mi neniam malobeis vian ordonon, kaj tamen vi neniam donis al mi kapridon, por ke mi festu kun miaj amikoj; 30 Sed tuj kiam venis ĉi tiu via filo, kiu formanĝis vian havon kun malĉastistinoj, vi buĉis por li la grasigitan bovidon. 31 Kaj li diris al li: Filo, vi estas ĉiam kun mi, kaj ĉio, kion mi havas, estas via. 32 Estis konvene, ke ni festu kaj ĝoju; ĉar ĉi tiu via frato estis mortinta, kaj denove vivas; kaj estis perdita, kaj estas trovita.
2