La Dua Libro de Adamo kaj Eva ĈAPITRO 1 1 Kiam Luluwa aŭdis la vortojn de Kain, ŝi ploris kaj iris al sia patro kaj patrino, kaj rakontis al ili, ke Kain mortigis sian fraton Habelon. 2 Tiam ili ĉiuj laŭte ekkriis kaj levis siajn voĉojn, kaj frapis siajn vizaĝojn, kaj ĵetis polvon sur siajn kapojn, kaj disŝiris siajn vestojn, kaj eliris kaj venis al la loko, kie estis mortigita Habel. 3 Kaj ili trovis lin kuŝantan sur la tero, mortigitan, kaj bestojn ĉirkaŭ li; dum ili ploris kaj kriis pro tiu justulo. El lia korpo, pro sia pureco, eliris odoro de aromaĵoj. 4 Kaj Adam portis lin, liaj larmoj fluis sur lia vizaĝo; kaj iris al la Kaverno de Trezoroj, kie li kuŝigis lin kaj envolvis lin per aromaĵoj kaj mirho. 5 Kaj Adam kaj Eva restis enterigitaj en granda malĝojo cent kvardek tagojn. Habel havis dek kvin jarojn kaj duonon, kaj Kain dek sep jarojn kaj duonon. 6 Koncerne Kainon, kiam la funebro pro lia frato finiĝis, li prenis sian fratinon Luluwa kaj edziĝis kun ŝi, sen permeso de sia patro kaj patrino; ĉar ili ne povis malhelpi lin edziĝi kun ŝi pro sia pezo de la koro. 7 Li tiam malsupreniris al la piedo de la monto, for de la ĝardeno, proksime al la loko, kie li mortigis sian fraton. 8 Kaj tie estis multaj fruktarboj kaj arbararboj. Lia fratino naskis al li infanojn, kiuj siavice komencis multiĝi iom post iom ĝis ili plenigis tiun lokon. 9 Sed koncerne Adamon kaj Eva, ili ne kuniĝis post la funebro de Abel, dum sep jaroj. Post tio, tamen, Eva gravediĝis; kaj dum ŝi estis graveda, Adam diris al ŝi: "Venu, ni prenu oferon kaj oferu ĝin al Dio, kaj petu Lin doni al ni belan infanon, en kiu ni trovu konsolon, kaj kiun ni kunigu en geedzeco kun la fratino de Abel." 10 Tiam ili pretigis oferon kaj alportis ĝin al la altaro, kaj alportis ĝin antaŭ la Eternulon, kaj komencis petegi Lin akcepti ilian oferon, kaj doni al ili bonan idaron. 11 Kaj Dio aŭskultis Adamon kaj akceptis lian oferon. Tiam ili adorkliniĝis, Adamo, Eva, kaj sia filino, kaj malsupreniris al la Kaverno de Trezoroj kaj metis lampon en ĝin, por bruli nokte kaj tage, antaŭ la kadavro de Habel. 12 Tiam Adamo kaj Eva daŭre fastis kaj preĝis ĝis kiam venis la tempo de Eva por ŝia nasko, kiam ŝi diris al Adamo: "Mi volas iri al la kaverno en la roko, por naski en ĝi." 13 Kaj li diris: Iru, prenu vian filinon kun vi, kaj ŝi servu vin; mi restos en ĉi tiu Kaverno de Trezoroj antaŭ la kadavro de mia filo Habel. 14 Tiam Eva aŭskultis Adamon, kaj iris, ŝi kaj ŝia filino. Sed Adamo restis sola en la Kaverno de Trezoroj. ĈAPITRO 2 1 Kaj Eva naskis filon perfekte belan laŭ formo kaj vizaĝo. Lia beleco estis simila al tiu de lia patro Adam, tamen pli bela.
2 Tiam Eva konsoliĝis kiam ŝi vidis lin, kaj restis ok tagojn en la kaverno; tiam ŝi sendis sian filinon al Adamo por diri al li veni kaj vidi la infanon kaj nomi lin. Sed la filino restis en lia loko apud la korpo de sia frato, ĝis Adamo revenis. Ankaŭ ŝi faris tion. 3 Sed kiam Adam venis kaj vidis la belan aspekton de la infano, lian belecon kaj lian perfektan formon, li ĝojis pri li kaj konsoliĝis pri Habel. Kaj li donis al la infano la nomon Set, tio signifas: Dio aŭdis mian preĝon kaj savis min el mia sufero; sed ĝi signifas ankaŭ: potenco kaj forto. 4 Post kiam Adam donis nomon al la infano, li reiris al la Kaverno de Trezoroj; kaj lia filino reiris al sia patrino. 5 Sed Eva restis en sia kaverno, ĝis kvardek tagoj pasis, kiam ŝi venis al Adamo, kaj kunportis la infanon kaj sian filinon. 6 Kaj ili venis al rivero da akvo, kie Adam kaj lia filino lavis sin pro sia malĝojo pri Abel; sed Eva kaj la bebo lavis sin por puriĝo. 7 Tiam ili revenis, kaj prenis oferon, kaj iris al la monto kaj oferis ĝin por la bebo; kaj Dio akceptis ilian oferon, kaj sendis Sian benon sur ilin, kaj sur ilian filon Set; kaj ili revenis al la Kaverno de Trezoroj. 8 Adamo ne plu konis sian edzinon Eva dum sia tuta vivo; kaj li ne plu naskis idojn de ili, krom nur tiuj kvin: Kain, Luluva, Habel, Aklia kaj Set. 9 Sed Set kreskis laŭ staturo kaj forto; kaj li komencis fasti kaj preĝi fervore. ĈAPITRO 3 1 Koncerne nian patron Adam, post sep jaroj de la tago, kiam li disiĝis de sia edzino Eva, Satano enviis lin, kiam li vidis lin tiel apartigita de ŝi; kaj li penis igi lin vivi denove kun ŝi. 2 Tiam Adam leviĝis kaj supreniris super la Kavernon de Trezoroj; kaj daŭre dormis tie nokton post nokto. Sed tuj kiam tagiĝis ĉiutage li malsupreniris al la kaverno, por preĝi tie kaj ricevi benon de ĝi. 3 Sed kiam vesperiĝis li supreniris sur la tegmenton de la kaverno, kie li dormis sola, timante ke Satano lin superfortu. Kaj li restis tiel aparte tridek naŭ tagojn. 4 Tiam Satano, la malamanto de ĉia bono, kiam li vidis Adamon tiel sola, fastanta kaj preĝanta, aperis al li en la formo de bela virino, kiu venis kaj stariĝis antaŭ li en la nokto de la kvardeka tago, kaj diris al li:-5 "Ho Adamo, de la tempo kiam vi loĝis en ĉi tiu kaverno, ni spertis grandan pacon de vi, kaj viaj preĝoj atingis nin, kaj ni konsoliĝis pri vi. 6 "Sed nun, ho Adamo, kiam vi supreniris super la tegmenton de la kaverno por dormi, ni dubis pri vi, kaj granda malĝojo trafis nin pro via disiĝo de Eva. Sed denove, kiam vi estas sur la tegmento de ĉi tiu kaverno, via preĝo estas elverŝita, kaj via koro vagas de flanko al flanko." 7 "Sed kiam vi estis en la kaverno, via preĝo estis kiel fajro kolektita; ĝi malsupreniris al ni, kaj vi trovis ripozon. 8 “Tiam mi ankaŭ funebris pro viaj infanoj, kiuj estas disigitaj de vi; kaj mia malĝojo estas granda pro la mortigo de via filo Habel; ĉar li estis justa; kaj pro justulo ĉiu funebros. 9 "Sed mi ĝojis pri la naskiĝo de via filo Set; tamen post iom da tempo mi forte funebris pro Eva, ĉar ŝi estas mia fratino. Ĉar kiam Dio sendis profundan dormon sur vin kaj
La Dua Libro de Adamo kaj Eva
eltiris ŝin el via flanko, Li elkondukis ankaŭ min kun ŝi. Sed Li levis ŝin metante ŝin apud vi, dum Li malaltigis min." 10 Mi ĝojis pri mia fratino, ĉar ŝi estas kun vi. Sed Dio jam antaŭe promesis al mi, dirante: Ne malĝoju; kiam Adam iros sur la tegmenton de la Kaverno de Trezoroj kaj disiĝos de sia edzino Eva, mi sendos vin al li, kaj vi aliĝos al li per geedzeco, kaj naskos al li kvin infanojn, kiel Eva naskis al li kvin. 11 "Kaj nun, jen! la promeso de Dio al mi plenumiĝis; ĉar Li estas tiu, kiu sendis min al vi por la geedziĝo; ĉar se vi edziĝos kun mi, mi naskos al vi pli belajn kaj pli bonajn infanojn ol tiuj de Eva." 12 "Sed vi estas ankoraŭ nur junulo; ne finu vian junecon en ĉi tiu mondo en malĝojo; sed pasigu la tagojn de via juneco en ĝojo kaj plezuro. Ĉar viaj tagoj estas malmultaj kaj via provo estas granda. Estu forta; finu viajn tagojn en ĉi tiu mondo en ĝojo. Mi ĝojos pri vi, kaj vi ĝojos kun mi tiamaniere, kaj sen timo. 13 “Leviĝu do, kaj plenumu la ordonon de via Dio,” ŝi tiam alproksimiĝis al Adamo kaj ĉirkaŭprenis lin. 14 Sed kiam Adam vidis, ke ŝi lin venkos, li preĝis al Dio per arda koro, ke Li savu lin de ŝi. 15 Tiam Dio sendis Sian Vorton al Adamo, dirante: "Ho Adamo, tiu figuro estas tiu, kiu promesis al vi la Diecon kaj majeston; li ne estas favorema al vi; sed montras sin al vi iam en la formo de virino; alian momenton, en la simileco de anĝelo; alifoje, en la simileco de serpento; kaj alifoje, en la ŝajno de dio; sed li faras ĉion tion nur por detrui vian animon. 16 "Nun do, ho Adamo, komprenante vian koron, mi savis vin multfoje el liaj manoj; por montri al vi, ke mi estas kompatema Dio; kaj ke mi deziras al vi bonon, kaj ke mi ne deziras al vi pereon." ĈAPITRO 4 1 Tiam Dio ordonis al Satano montri sin al Adamo klare, en sia propra hida formo. 2 Sed kiam Adam lin vidis, li ektimis kaj tremis vidante lin. 3 Kaj Dio diris al Adamo: "Rigardu ĉi tiun diablon kaj lian abomenindan aspekton, kaj sciu, ke li estas tiu, kiu vin faligis el brilo en mallumon, el paco kaj ripozo en penon kaj mizeron. 4 Kaj rigardu, ho Adamo, lin, kiu diris pri si mem, ke li estas Dio! Ĉu Dio povas esti nigra? Ĉu Dio prenus la formon de virino? Ĉu ekzistas iu pli forta ol Dio? Kaj ĉu Li povas esti superfortita? 5 "Vidu do, ho Adamo, kaj rigardu lin ligitan en via ĉeesto, en la aero, nekapabla forkuri! Tial mi diras al vi, ne timu lin; de nun gardu vin kaj gardu vin kontraŭ li, en ĉio, kion li faros al vi." 6 Tiam Dio forpelis Satanon de antaŭ Adam, kiun Li fortigis, kaj kies koron Li konsolis, dirante al li: "Iru malsupren al la Kaverno de Trezoroj, kaj ne apartiĝu de Eva; Mi estingos en vi ĉian bestan volupton." 7 De tiu horo ĝi forlasis Adamon kaj Evon, kaj ili ĝuis ripozon laŭ la ordono de Dio. Sed Dio ne agis simile al iu ajn el la idaro de Adam, sed nur al Adamo kaj Eva. 8 Tiam Adam adorkliniĝis antaŭ la Eternulo, ĉar Li savis lin kaj demetis siajn pasiojn. Kaj li malsupreniris de super la kaverno kaj loĝis kun Eva kiel antaŭe.
9 Tio finis la kvardek tagojn de lia disiĝo de Eva. ĈAPITRO 5 1 Koncerne Set, kiam li estis sepjara, li konis bonon kaj malbonon, kaj konstante fastis kaj preĝis, kaj pasigis ĉiujn siajn noktojn petegante Dion por kompato kaj pardono. 2 Li ankaŭ fastis, kiam li alportis sian oferon ĉiutage, pli ol lia patro; ĉar li estis bela, kiel anĝelo de Dio. Li ankaŭ havis bonan koron, konservis la plej bonajn kvalitojn de sia animo: kaj tial li alportis sian oferon ĉiutage. 3 Kaj Dio plaĉis al lia ofero; sed Li ankaŭ plaĉis al lia pureco. Kaj li tiel daŭrigis plenumi la volon de Dio, kaj de sia patro kaj patrino, ĝis li estis sepjara. 4 Post tio, dum li malsupreniris de la altaro, fininte sian oferon, aperis al li Satano en la formo de bela anĝelo, brilanta per lumo; kun lumbastono en la mano, kaj li mem estis zonita per lumzono. 5 Li salutis Set-on per bela rideto kaj komencis trompi lin per belaj vortoj, dirante al li: "Ho Set, kial vi restas sur ĉi tiu monto? Ĉar ĝi estas malglata, plena de ŝtonoj kaj sablo, kaj de arboj sen bonaj fruktoj sur ili; dezerto sen loĝejoj kaj sen urboj; neniu bona loko por loĝi. Sed ĉio estas varmego, laceco kaj maltrankvilo." 6 Li diris plue: "Sed ni loĝas en belaj lokoj, en alia mondo ol ĉi tiu tero. Nia mondo estas luma kaj nia stato estas el la plej bonaj; niaj virinoj estas pli belaj ol ĉiuj aliaj; kaj mi deziras, ke vi, ho Set, edziĝu al unu el ili; ĉar mi vidas, ke vi estas bela, kaj en ĉi tiu lando ne ekzistas unu virino sufiĉe bona por vi. Krome, ĉiuj, kiuj vivas en ĉi tiu mondo, estas nur kvin animoj. 7 "Sed en nia mondo estas tre multaj viroj kaj multaj junulinoj, ĉiuj pli belaj unu ol alia. Mi do volas forigi vin de ĉi tie, por ke vi povu vidi miajn parencojn kaj edziniĝi al kiu ajn vi deziras." 8 "Vi tiam restos apud mi kaj estos en paco; vi estos plena de splendo kaj lumo, kiel ni estas." 9 "Vi restos en nia mondo kaj ripozos de ĉi tiu mondo kaj ĝia mizero; vi neniam plu sentos vin malforta kaj laca; vi neniam alportos oferon, nek petos kompaton; ĉar vi ne plu faros pekon, nek estos influata de pasioj. 10 Kaj se vi aŭskultos miajn vortojn, tiam vi edziĝos kun unu el miaj filinoj; ĉar ĉe ni ne estas peko fari tion, kaj ĝi ne estas kalkulata kiel besta volupto. 11 "Ĉar en nia mondo ni ne havas Dion; sed ni ĉiuj estas dioj; ni ĉiuj estas el la lumo, ĉielaj, potencaj, fortaj kaj gloraj." ĈAPITRO 6 1 Kiam Set aŭdis ĉi tiujn vortojn, li miris, kaj klinis sian koron al la perfida parolo de Satano, kaj diris al li: "Ĉu vi diris, ke ekzistas alia mondo kreita ol ĉi tiu; kaj aliaj estaĵoj pli belaj ol la estaĵoj, kiuj estas en ĉi tiu mondo?" 2 Kaj Satano diris: Jes; jen vi aŭdis min; sed mi ankoraŭ laŭdos ilin kaj iliajn vojojn en viaj oreloj. 3 Sed Set diris al li: Via parolo min mirigis, kaj via bela priskribo de ĉio. 4 "Tamen mi ne povas iri kun vi hodiaŭ; ne antaŭ ol mi iros al mia patro Adamo kaj al mia patrino Eva, kaj rakontos al ili ĉion, kion vi diris al mi. Tiam se ili donos al mi permeson iri kun vi, mi venos."
La Dua Libro de Adamo kaj Eva
5 Set diris denove: Mi timas fari ion sen la permeso de mia patro kaj patrino, por ke mi ne pereu kiel mia frato Kain, kaj kiel mia patro Adam, kiu malobeis la ordonon de Dio. Sed jen vi konas ĉi tiun lokon; venu kaj renkontu min ĉi tie morgaŭ. 6 Kiam Satano aŭdis tion, li diris al Set: Se vi diros al via patro Adam tion, kion mi diris al vi, li ne lasos vin veni kun mi. 7 Sed aŭskultu min; ne diru al via patro kaj patrino kion mi diris al vi; sed venu kun mi hodiaŭ, al nia mondo; kie vi vidos belajn aferojn kaj ĝuos vin tie, kaj ĝojos ĉi tiun tagon inter miaj infanoj, rigardante ilin kaj satiĝante per gajeco; kaj ĝoju ĉiam pli. Tiam mi revenigos vin al ĉi tiu loko morgaŭ; sed se vi preferus resti kun mi, tiel estu." 8 Kaj Set respondis kaj diris: La spirito de mia patro kaj de mia patrino pendas sur mi; kaj se mi kaŝiĝos de ili iun tagon, ili mortos, kaj Dio konsideros min kulpa pro mia peko kontraŭ ili. 9 "Kaj se ili ne scius, ke mi venis al ĉi tiu loko por alporti al ĝi mian oferon, ili ne apartiĝus de mi eĉ unu horon; nek mi irus al iu ajn alia loko, krom se ili permesus al mi. Sed ili traktas min tre afable, ĉar mi revenas al ili rapide." 10 Tiam Satano diris al li: Kio okazos al vi, se vi kaŝos vin de ili unu nokton kaj revenos al ili ĉe tagiĝo? 11 Sed Set, vidante ke li daŭre parolis kaj ke li ne forlasis lin, kuris kaj iris al la altaro kaj etendis siajn manojn al Dio kaj petis savon de Li. 12 Tiam Dio sendis Sian Vorton kaj malbenis Satanon, kiu forkuris de Li. 13 Sed Set iris al la altaro, dirante en sia koro jene: La altaro estas la loko de oferoj, kaj Dio estas tie; fajro de Dio ĝin formanĝos; do Satano ne povos min damaĝi kaj ne forprenos min de tie. 14 Tiam Set malsupreniris de la altaro kaj iris al sia patro kaj patrino, kiujn li trovis survoje, dezirante aŭdi lian voĉon; ĉar li atendis iom da tempo. 15 Tiam li komencis rakonti al ili kio okazis al li de Satano, sub la formo de anĝelo. 16 Sed kiam Adam aŭdis lian rakonton, li kisis lian vizaĝon kaj avertis lin kontraŭ tiu anĝelo, dirante al li, ke estis Satano, kiu tiel aperis al li. Tiam Adam prenis Set, kaj ili iris al la Kaverno de Trezoroj kaj ĝojis pri tio. 17 Sed de tiu tago Adamo kaj Eva neniam disiĝis de li, kien ajn li iris, ĉu por sia ofero aŭ por io ajn alia. 18 Tiu ĉi signo okazis al Set, kiam li havis la aĝon de naŭ jaroj. ĈAPITRO 7 1 Kiam nia patro Adam vidis, ke Set estis senmakula, li deziris, ke li edziĝu; por ke la malamiko ne aperu al li alian fojon kaj ne venku lin. 2 Tiam Adam diris al sia filo Set: Mi deziras, ho mia filo, ke vi edziĝu kun via fratino Aklia, fratino de Habel, por ke ŝi nasku al vi infanojn, kiuj replenigos la teron, laŭ la promeso de Dio al ni. 3 "Ne timu, ho mia filo; ne estas honto en tio. Mi deziras, ke vi edziĝu, pro timo, ke la malamiko ne superfortu vin." 4 Set tamen ne volis edziĝi; sed obeante sian patron kaj sian patrinon, li ne diris eĉ unu vorton. 5 Kaj Adam edzinigis lin al Aklia. Kaj li havis la aĝon de dek kvin jaroj.
6 Sed kiam li havis dudek jarojn, li naskigis filon, kiun li nomis Enoŝ; kaj poste naskigis aliajn infanojn krom li. 7 Tiam Enos kreskis, edziĝis, kaj naskigis Kenanon. 8 Kaj Kajinan ankaux kreskis, edzigxis, kaj naskigxis al li Mahalaleel. 9 Tiuj patroj naskiĝis dum la vivo de Adamo, kaj loĝis apud la Kaverno de Trezoroj. 10 Tiam la tagoj de Adam estis naŭcent tridek jaroj, kaj la tagoj de Mahalalel cent. Sed Mahalalel, kiam li plenkreskiĝis, amis faston, preĝadon kaj malfacilajn laborojn, ĝis la fino de la tagoj de nia patro Adam alproksimiĝis. ĈAPITRO 8 1 Kiam nia patro Adam vidis, ke lia fino alproksimiĝis, li vokis sian filon Set, kiu venis al li en la Kaverno de Trezoroj, kaj li diris al li:-2 "Ho Set, mia filo, alkonduku al mi viajn infanojn kaj la infanojn de viaj infanoj, por ke mi verŝu mian benon sur ilin antaŭ ol mi mortos." 3 Kiam Set aŭdis tiujn vortojn de sia patro Adam, li foriris de li, verŝis larmojn sur sian vizaĝon, kaj kolektis siajn infanojn kaj la infanojn de siaj infanoj, kaj alportis ilin al sia patro Adam. 4 Sed kiam nia patro Adam vidis ilin ĉirkaŭ si, li ploris pro la neceso esti apartigita de ili. 5 Kaj kiam ili vidis lin plori, ili ĉiuj ploris kune, kaj falis sur lian vizaĝon dirante: "Kiel vi estos apartigita de ni, ho nia patro? Kaj kiel la tero vin akceptos kaj kaŝos vin de niaj okuloj?" Tiel ili multe lamentis, kaj per similaj vortoj. 6 Tiam nia patro Adam benis ilin ĉiujn, kaj diris al Set, post kiam li benis ilin:-7 "Ho Set, mia filo, vi konas ĉi tiun mondon -- ke ĝi estas plena de malĝojo kaj laceco; kaj vi scias ĉion, kio trafis nin pro niaj provoj en ĝi. Mi tial nun ordonas al vi per ĉi tiuj vortoj: konservi senkulpecon, esti pura kaj justa, kaj fidi Dion; kaj ne apogi vin sur la parolojn de Satano, nek sur la aperoj, en kiuj li montros sin al vi." 8 Sed observu la ordonojn, kiujn mi donas al vi hodiaŭ; tiam donu ĝin al via filo Enos; kaj Enos donu ĝin al sia filo Kenan; kaj Kenan al lia filo Mahalalel; por ke ĉi tiu ordono restu firma inter ĉiuj viaj infanoj. 9 “Ho Set, mia filo, tuj kiam mi mortos, prenu mian korpon kaj ŝmiru ĝin per mirho, aloo kaj kasio, kaj lasu min ĉi tie en ĉi tiu Kaverno de Trezoroj, en kiu estas ĉiuj ĉi tiuj signoj, kiujn Dio donis al ni el la ĝardeno. 10 "Ho mia filo, de nun venos diluvo kaj superfortos ĉiujn kreitaĵojn, kaj lasos ekstere nur ok animojn. 11 “Sed, ho mia filo, tiuj, kiujn ĝi forlasos el viaj infanoj tiutempe, prenu mian korpon kun si el ĉi tiu kaverno; kaj kiam ili prenos ĝin kun si, la plej aĝa el ili ordonu al siaj infanoj meti mian korpon en ŝipon ĝis la inundo trankviliĝos, kaj ili eliros el la ŝipo. 12 Tiam ili prenos mian korpon kaj metos ĝin meze de la tero, baldaŭ post kiam ili estos savitaj el la akvoj de la diluvo. 13 Ĉar la loko, kie mia korpo estos metita, estas la mezo de la tero; Dio venos de tie kaj savos nian tutan familion. 14 “Sed nun, ho Set, mia filo, starigu vin ĉe la kapo de via popolo; paŝtu ilin kaj gardu ilin en timo de Dio; kaj konduku ilin laŭ la bona vojo, ordonu al ili fasti al Dio; kaj
La Dua Libro de Adamo kaj Eva
igu ilin kompreni, ke ili ne devas aŭskulti Satanon, por ke li ne detruu ilin. 15 "Tiam, denove, apartigu viajn infanojn kaj la infanojn de viaj infanoj de la infanoj de Kain; ne lasu ilin neniam miksiĝi kun ili, nek alproksimiĝu al ili, nek per iliaj vortoj nek per iliaj agoj." 16 Kaj Adam benis Set-on kaj liajn infanojn kaj ĉiujn infanojn de liaj infanoj. 17 Li tiam turnis sin al sia filo Set, kaj al sia edzino Eva, kaj diris al ili: Gardu ĉi tiun oron, ĉi tiun incenson, kaj ĉi tiun mirhon, kiujn Dio donis al ni kiel signon; ĉar en la venontaj tagoj diluvo superverŝos la tutan kreitaron. Sed tiuj, kiuj eniros en la arkeon, prenos kun si la oron, la incenson, kaj la mirhon, kune kun mia korpo; kaj ili metos la oron, la incenson, kaj la mirhon, kun mia korpo meze de la tero. 18 "Post longa tempo, la urbo, en kiu troviĝas la oro, la incenso kaj la mirho kun mia korpo, estos prirabita. Sed kiam ĝi estos difektita, la oro, la incenso kaj la mirho estos prenitaj kune kun la gardata militakiro; kaj nenio el ili pereos, ĝis venos la Vorto de Dio, fariĝinta homo; kiam reĝoj prenos ilin kaj oferdos al Li oron kiel signon de Lia esti Reĝo; incenson, kiel signon de Lia esti Dio de la ĉielo kaj la tero; kaj mirhon, kiel signon de Lia pasio." 19 "Malvarma ankaŭ, kiel signo de Lia venko super Satano, kaj ĉiuj niaj malamikoj; incenso kiel signo, ke Li leviĝos el la mortintoj, kaj estos levita super aferoj en la ĉielo kaj aferoj en la tero; kaj mirho, kiel signo, ke Li trinkos amaran galon; kaj sentos la dolorojn de infero de Satano. 20 Kaj nun, ho Set, mia filo, jen mi malkaŝis al vi kaŝitajn misterojn, kiujn Dio malkaŝis al mi. Observu mian ordonon, por vi kaj por via popolo,” ĈAPITRO 9 1 Kiam Adam finis sian ordonon al Set, liaj membroj malstreĉiĝis, liaj manoj kaj piedoj perdis ĉian potencon, lia buŝo mutiĝis, kaj lia lango tute ĉesis paroli. Li fermis siajn okulojn kaj forpasis. 2 Sed kiam liaj infanoj vidis, ke li mortis, ili ĵetis sin super lin, viroj kaj virinoj, maljunuloj kaj junuloj, plorante. 3 La morto de Adamo okazis je la fino de naŭcent tridek jaroj, kiujn li vivis sur la tero; en la dekkvina tago de Barmudeh, post la kalkulo de epakto de la suno, je la naŭa horo. 4 Estis vendredo, la sama tago en kiu li estis kreita, kaj en kiu li ripozis; kaj la horo en kiu li mortis, estis la sama kiel tiu en kiu li eliris el la ĝardeno. 5 Tiam Set bone lin envolvis kaj enbalzamigis lin per multe da aromaĵoj, el sanktaj arboj kaj de la Sankta Monto; kaj li metis lian korpon oriente de la interno de la kaverno, apud la incensejo; kaj li metis antaŭ li lampon, kiu daŭre brulis. 6 Tiam liaj infanoj staris antaŭ li, plorante kaj ĝemante pri li la tutan nokton ĝis la tagiĝo. 7 Tiam Set kaj la granda filo Enos, kaj Kenan, filo de Enos, eliris kaj prenis bonajn oferojn por prezenti al la Eternulo, kaj ili venis al la altaro, sur kiu Adam oferis donacojn al Dio, kiam li ofertis. 8 Sed Eva diris al ili: “Atendu ĝis ni unue petos Dion akcepti nian oferon, kaj konservi apud Si la animon de Adam, Lia servisto, kaj preni ĝin por ripozi.” 9 Kaj ĉiuj stariĝis kaj preĝis.
ĈAPITRO 10 1 Kaj kiam ili finis sian preĝon, la Vorto de Dio venis kaj konsolis ilin pri ilia patro Adamo. 2 Post tio ili alportis siajn donacojn por si kaj por sia patro. 3 Kaj kiam ili finis sian oferon, la Vorto de Dio venis al Set, la plej aĝa inter ili, dirante al li: "Ho Set, Set, Set, tri fojojn. Kiel Mi estis kun via patro, tiel ankaŭ Mi estos kun vi, ĝis la plenumiĝo de la promeso, kiun Mi faris al via patro, dirante: Mi sendos Mian Vorton kaj savos vin kaj vian idaron." 4 Sed koncerne vian patron Adam, observu la ordonon, kiun li donis al vi; kaj apartigu vian idaron de tiu de Kain, via frato.” 5 Kaj Dio retiris Sian Vorton de Set. 6 Tiam Set, Eva, kaj iliaj infanoj malsupreniris de la monto al la Kaverno de Trezoroj. 7 Sed Adam estis la unua, kies animo mortis en la lando Edena, en la Kaverno de Trezoroj; ĉar neniu mortis antaŭ li, krom lia filo Habel, kiu mortis murdita. 8 Tiam ĉiuj idoj de Adam leviĝis, kaj ploris pro sia patro Adam, kaj faris oferojn al li, cent kvardek tagojn. ĈAPITRO 11 1 Post la morto de Adam kaj Eva, Set apartigis siajn infanojn kaj la infanojn de siaj infanoj de la infanoj de Kain. Kain kaj lia idaro malsupreniris kaj loĝis okcidenten, sub la loko, kie li mortigis sian fraton Habel. 2 Sed Set kaj liaj infanoj loĝis norde sur la monto Kaverno de Trezoroj, por esti proksime al sia patro Adam. 3 Kaj Set, la pli aĝa, alta kaj bona, kun bela animo kaj forta menso, staris ĉe la kapo de sia popolo; kaj zorgis pri ili en senkulpeco, pento kaj humileco, kaj ne permesis al unu el ili malsupreniri al la infanoj de Kain. 4 Sed pro sia propra pureco, ili estis nomitaj "Infanoj de Dio", kaj ili estis kun Dio, anstataŭ la amasoj da anĝeloj kiuj falis; ĉar ili daŭrigis laŭdojn al Dio, kaj kantadon de psalmoj al Li, en sia kaverno - la Kaverno de Trezoroj. 5 Tiam Set staris antaŭ la korpo de sia patro Adamo kaj de sia patrino Eva, kaj preĝis nokte kaj tage, kaj petis kompaton por si kaj siaj infanoj; kaj ke kiam li havus ian malfacilan traktadon kun infano, Li donus al li konsilon. 6 Sed Set kaj liaj infanoj ne ŝatis teran laboron, sed dediĉis sin al ĉielaj aferoj; ĉar ili havis nenian alian penson ol laŭdojn, doksologiojn kaj psalmojn al Dio. 7 Tial ili ĉiam aŭdis la voĉojn de anĝeloj, laŭdantaj kaj glorantaj Dion; el interne de la ĝardeno, aŭ kiam ili estis senditaj de Dio por ia tasko, aŭ kiam ili supreniris al la ĉielo. 8 Ĉar Set kaj liaj infanoj, pro sia propra pureco, aŭdis kaj vidis tiujn anĝelojn. Sed, denove, la ĝardeno ne estis multe pli alta ol ili, sed nur ĉirkaŭ dek kvin spiritajn ulnojn. 9 Nun unu spirita ulno respondas al tri ulnoj de homo, entute kvardek kvin ulnoj. 10 Set kaj liaj infanoj loĝis sur la monto sub la ĝardeno; ili ne semis, nek rikoltis; ili ne faris manĝaĵon por la korpo. eĉ ne tritikon; sed nur oferojn. Ili manĝis de la fruktoj kaj de bongustaj arboj, kiuj kreskis sur la monto, kie ili loĝis. 11 Tiam Set fastis ĉiujn kvardek tagojn, kaj ankaŭ liaj plej aĝaj infanoj; ĉar la familio de Set flaris la odoron de la arboj en la ĝardeno, kiam la vento blovis tien.
La Dua Libro de Adamo kaj Eva
12 Ili estis feliĉaj, senkulpaj, sen subita timo, ne estis ĵaluzo, ne estis malbona ago, ne estis malamo inter ili. Ne estis besta pasio; el neniu buŝo inter ili eliris nek malbonaj vortoj nek malbeno; nek malbona konsilo nek fraŭdo. Ĉar la homoj de tiu tempo neniam ĵuris, sed sub malfacilaj cirkonstancoj, kiam homoj devis ĵuri, ili ĵuris per la sango de Habel, la justulo. 13 Sed ili devigis siajn infanojn kaj siajn virinojn ĉiutage en la kaverno fasti kaj preĝi, kaj adori la Plejaltan Dion. Ili benis sin en la korpo de sia patro Adam, kaj ŝmiris sin per ĝi. 14 Kaj ili faris tiel ĝis alproksimiĝis la fino de Set. ĈAPITRO 12 1 Tiam Set, la justulo, vokis sian filon Enoŝo, kaj Kenanon, filon de Enoŝo, kaj Mahalalelon, filon de Kenan, kaj diris al ili: 2 "Ĉar mia fino alproksimiĝas, mi volas konstrui tegmenton super la altaro, sur kiu oni alportas oferon." 3 Ili obeis lian ordonon kaj eliris, ĉiuj, kaj maljunuloj kaj junuloj, kaj laboris forte pri tio, kaj konstruis belan tegmenton super la altaro. 4 Kaj la intenco de Set tiel farante estis, ke beno venu sur liajn infanojn sur la monto; kaj ke li alportu oferon por ili antaŭ sia morto. 5 Kiam la konstruado de la tegmento estis finita, li ordonis al ili fari oferojn. Ili diligente laboris pri tio, kaj alportis ilin al Set, ilia patro, kiu prenis ilin kaj oferis ilin sur la altaro; kaj preĝis Dion akcepti iliajn oferojn, kompati la animojn de siaj infanoj, kaj gardi ilin kontraŭ la mano de Satano. 6 Kaj Dio akceptis lian oferon kaj sendis Sian benon sur lin kaj sur liajn infanojn. Kaj tiam Dio faris promeson al Set, dirante: "Post la fino de la kvin grandaj tagoj kaj duono, pri kiuj Mi promesis al vi kaj al via patro, Mi sendos Mian Vorton kaj savos vin kaj vian idaron." 7 Tiam Set kaj liaj infanoj, kaj la infanoj de liaj infanoj, kunvenis, kaj malsupreniris de la altaro, kaj iris al la Kaverno de Trezoroj -- kie ili preĝis, kaj benis sin en la korpo de nia patro Adam, kaj ŝmiris sin per ĝi. 8 Sed Set restis en la Kaverno de Trezoroj kelkajn tagojn, kaj poste suferis — suferojn ĝis la morto. 9 Tiam venis al li Enos, lia unuenaskita filo, kaj Kenan, lia filo, kaj Mahalalel, filo de Kenan, kaj Jared, filo de Mahalalel, kaj Ĥanoĥ, filo de Jared, kun iliaj edzinoj kaj infanoj, por ricevi benon de Set. 10 Tiam Set preĝis super ili kaj benis ilin kaj ĵurigis ilin per la sango de la justulo Habel, dirante: Mi petegas vin, miaj infanoj, ne lasu iun el vi malsupreniri de ĉi tiu sankta kaj pura monto. 11 Ne faru kunulecon kun la idoj de Kain, la mortiginto kaj pekulo, kiu mortigis sian fraton; ĉar vi scias, ho miaj infanoj, ke ni forkuras de li kaj de lia tuta peko per nia tuta forto, ĉar li mortigis sian fraton Habel. 12 Post dirado de tio, Set benis Enoŝon, lian unuenaskitan filon, kaj ordonis al li kutime servi pure antaŭ la korpo de nia patro Adam, dum ĉiuj tagoj de lia vivo; tiam ankaŭ iri kelkfoje al la altaro, kiun li Set konstruis. Kaj li ordonis al li paŝti sian popolon juste, juĝe kaj purece dum ĉiuj tagoj de lia vivo.
13 Tiam la membroj de Set malstreĉiĝis; liaj manoj kaj piedoj perdis ĉian potencon; lia buŝo mutiĝis kaj ne povis paroli; kaj li forpasis kaj mortis la tagon post sia naŭcentdek-dua jaro; en la dudek-sepa tago de la monato Abib; Ĥanoĥ tiam estis dudekjara. 14 Poste ili zorge volvis la korpon de Set, kaj enbalzamigis lin per aromaĵoj, kaj metis lin en la Kavernon de Trezoroj, dekstre de la korpo de nia patro Adam, kaj ili funebris pri li kvardek tagojn. Ili oferis donacojn por li, kiel ili faris por nia patro Adam. 15 Post la morto de Set Enos stariĝis ĉe la estro de sia popolo, kiun li nutris en justeco kaj juĝeco, kiel lia patro ordonis al li. 16 Sed kiam Enos havis la aĝon de okcent dudek jaroj, Kain havis grandan idaron; ĉar ili ofte geedziĝis, estante dependaj de bestaj voluptoj; ĝis la lando sub la monto pleniĝis de ili. ĈAPITRO 13 1 En tiu tempo vivis Lemeĥ, la blinda, el la filoj de Kain. Li havis filon, kies nomo estis Atun, kaj ili ambaŭ havis multe da brutoj. 2 Sed Lemeĥ kutimis sendi ilin paŝtiĝi kun juna paŝtisto, kiu zorgis pri ili; kaj kiu, revenante hejmen vespere, ploris antaŭ sia avo, kaj antaŭ sia patro Atun kaj sia patrino Hazina, kaj diris al ili: "Koncerne min, mi ne povas paŝti tiujn brutojn sola, por ke oni ne rabu iujn el ili de mi, aŭ mortigu min pro ili." Ĉar inter la infanoj de Kain estis multe da rabo, murdo kaj peko. 3 Tiam Lemeĥ lin kompatis, kaj diris: Vere, kiam li estas sola, la homoj de ĉi tiu loko povus esti superfortitaj. 4 Tiam Lemeĥ leviĝis, prenis pafarkon, kiun li konservis de sia juneco, antaŭ ol li blindiĝis, kaj li prenis grandajn sagojn kaj glatajn ŝtonojn kaj ŝnurĵetilon, kiun li havis, kaj iris al la kampo kun la juna paŝtisto kaj starigis sin malantaŭ la brutaro; dum la juna paŝtisto gardis la brutaron. Tiel faris Lemeĥ dum multaj tagoj. 5 Dume Kain, de post kiam Dio lin forpuŝis kaj malbenis lin per tremo kaj teruro, nek povis loĝi nek trovi ripozon en iu ajn loko; sed vagadis de loko al loko. 6 Dum sia vagado li venis al la edzinoj de Lemeĥ, kaj demandis ilin pri li. Ili diris al li: Li estas sur la kampo kun la brutoj. 7 Kaj Kain iris, por serĉi lin; kaj kiam li venis sur la kampon, la juna paŝtisto aŭdis lian bruon, kiun li faris, kaj la brutojn paŝtiĝantajn antaŭ li. 8 Tiam li diris al Lemeĥ: Ho mia sinjoro, ĉu tio estas sovaĝa besto aŭ rabisto? 9 Kaj Lemeĥ diris al li: Montru al mi, kien li rigardas, kiam li supreniras. 10 Tiam Lemeĥ streĉis sian pafarkon, direktis sagon sur ĝin, kaj metis ŝtonon en la ĵetilon. Kaj kiam Kain eliris el la kampo, la paŝtisto diris al Lemeĥ: Pafu! Jen li venas. 11 Tiam Lemeh pafis al Kain per sia sago kaj trafis lin en lian flankon. Kaj Lemeh frapis lin per ŝtono el sia ĵetilo, kiu falis sur lian vizaĝon kaj elbatis ambaŭ liajn okulojn; kaj Kain tuj falis kaj mortis. 12 Tiam Lemeĥ kaj la juna paŝtisto alproksimiĝis al li, kaj trovis lin kuŝantan sur la tero. Kaj la juna paŝtisto diris al li: Tio estas nia avo Kain, kiun vi mortigis, ho mia sinjoro!
La Dua Libro de Adamo kaj Eva
13 Tiam Lemeĥ bedaŭris tion, kaj pro la amareco de sia bedaŭro, li aplaŭdis siajn manojn kune, kaj frapis per sia plata manplato la kapon de la junulo, kiu falis kvazaŭ mortinta; sed Lemeĥ pensis, ke ĝi estas ŝajnigo; do li prenis ŝtonon kaj frapis lin, kaj frakasis lian kapon ĝis li mortis. ĈAPITRO 14 1 Kiam Enos havis la aĝon de naŭcent jaroj, kolektiĝis ĉirkaŭ li ĉiuj infanoj de Set, kaj Kenan, kaj lia unuenaskito, kaj iliaj edzinoj kaj infanoj, kaj petis lian benon. 2 Li tiam preĝis super ili kaj benis ilin, kaj ĵurigis ilin per la sango de Habel, la justulo, dirante al ili: "Ne lasu unu el viaj infanoj malsupreniri de ĉi tiu Sankta Monto, kaj ili ne faru kunulecon kun la infanoj de Kain, la mortiginto." 3 Tiam Enos vokis sian filon Kenan kaj diris al li: "Vidu, ho mia filo, kaj direktu vian koron al via popolo, kaj starigu ilin en justeco kaj senkulpeco; kaj staru servante antaŭ la korpo de nia patro Adam, ĉiujn tagojn de via vivo." 4 Post tio Enos ripozis, naŭcent okdek kvin jarojn aĝante; kaj Kenan lin volvis kaj metis lin en la Kavernon de Trezoroj maldekstre de lia patro Adam; kaj faris oferojn por li, laŭ la kutimo de liaj patroj. ĈAPITRO 15 1 Post la morto de Enos, Kenan staris ĉe la kapo de sia popolo en justeco kaj senkulpeco, kiel lia patro ordonis al li; li ankaŭ daŭre servis antaŭ la korpo de Adam, interne de la Kaverno de Trezoroj. 2 Kiam li vivis naŭcent dek jarojn, lin trafis sufero kaj aflikto. Kaj kiam li estis ronde eniri en ripozon, ĉiuj patroj kun iliaj edzinoj kaj infanoj venis al li, kaj li benis ilin kaj ĵurigis ilin per la sango de Habel, la justulo, dirante al ili: Neniu el vi malsupreniru de ĉi tiu sankta monto, kaj ne faru kunulecon kun la infanoj de Kain, la mortigisto. 3 Mahalalel, lia unuenaskita filo, ricevis ĉi tiun ordonon de sia patro, kiu lin benis kaj mortis. 4 Tiam Mahalalel enbalzamigis lin per aromaĵoj kaj metis lin en la kavernon de trezoroj kun liaj patroj; kaj ili faris por li oferojn laŭ la kutimo de siaj patroj. ĈAPITRO 16 1 Tiam Mahalalel staris super sia popolo, kaj paŝtis ilin en justeco kaj senkulpeco, kaj observis ilin por vidi, ke ili ne havis rilaton kun la idoj de Kain. 2 Li ankaŭ daŭrigis en la Kaverno de Trezoroj preĝante kaj servante antaŭ la korpo de nia patro Adam, petante Dion pri kompato por si kaj por sia popolo; ĝis li havis okcent sepdek jarojn, kiam li malsaniĝis. 3 Tiam ĉiuj liaj infanoj kolektiĝis ĉirkaŭ li, por vidi lin, kaj por peti lian benon sur ilin ĉiujn, antaŭ ol li forlasis ĉi tiun mondon. 4 Tiam Mahalalel leviĝis kaj sidiĝis sur sia lito, liaj larmoj fluis sur lia vizaĝo, kaj li vokis sian plej aĝan filon Jared, kiu venis al li. 5 Li tiam kisis lian vizaĝon kaj diris al li: "Ho Jared, mia filo, mi petegas vin je Tiu, kiu kreis la ĉielon kaj la teron, gardi vian popolon kaj nutri ilin en justeco kaj senkulpeco;
kaj ne lasi iun el ili malsupreniri de ĉi tiu Sankta Monto al la infanoj de Kain, por ke li ne pereu kun ili. 6 Aŭskultu, mia filo, de nun venos granda detruo sur ĉi tiun teron pro ili; Dio koleros kontraŭ la mondo kaj pereigos ilin per akvo. 7 Sed mi ankaŭ scias, ke viaj infanoj ne aŭskultos vin, kaj ke ili malsupreniros de ĉi tiu monto kaj interrilatos kun la infanoj de Kain, kaj ke ili pereos kun ili. 8 "Ho mia filo! instruu ilin kaj gardu ilin, por ke neniu kulpo alkroĉiĝu al vi pro ili." 9 Mahalalel diris plue al sia filo Jared: Kiam mi mortos, enbalzamigu mian korpon kaj metu ĝin en la Kavernon de Trezoroj, apud la korpoj de miaj patroj; tiam staru apud mia korpo kaj preĝu al Dio; kaj zorgu pri ili, kaj plenumu vian servon antaŭ ili, ĝis vi mem eniros ripozon. 10 Mahalalel benis ĉiujn siajn infanojn; kaj li kuŝiĝis kaj ripozis, kiel liaj patroj. 11 Sed kiam Jared vidis, ke lia patro Mahalalel mortis, li ploris kaj malĝojis, kaj ĉirkaŭprenis kaj kisis liajn manojn kaj liajn piedojn; kaj tiel faris ĉiuj liaj infanoj. 12 Kaj liaj infanoj lin zorge enbalzamigis kaj metis lin apud la kadavrojn de liaj patroj; kaj ili leviĝis kaj funebris pri li kvardek tagojn. ĈAPITRO 17 1 Tiam Jared plenumis la ordonon de sia patro, kaj leviĝis kiel leono super sia popolo. Li nutris ilin en justeco kaj senkulpeco, kaj ordonis al ili fari nenion sen lia konsilo. Ĉar li timis pri ili, ke ili ne iru al la idoj de Kain. 2 Tial li donis al ili ordonojn plurfoje; kaj daŭre faris tion ĝis la fino de la kvarcent okdek-kvina jaro de sia vivo. 3 Ĉe la fino de tiuj ĉi diritaj jaroj, venis al li ĉi tiu signo. Dum Jared staris kiel leono antaŭ la korpoj de siaj patroj, preĝante kaj avertante sian popolon, Satano enviis lin kaj faris belan aperon, ĉar Jared ne lasis siajn infanojn fari ion ajn sen lia konsilo. 4 Tiam aperis al li Satano kun tridek viroj el siaj armeoj, en formo de belaj viroj; Satano mem estis la pli aĝa kaj plej alta inter ili, kun bela barbo. 5 Ili stariĝis ĉe la enirejo de la kaverno, kaj vokis Jared-on el ĝia interno. 6 Li eliris al ili, kaj trovis ilin aspektantaj kiel belaj viroj, plenaj de lumo, kaj tre belaj. Li miris pri ilia beleco kaj ilia aspekto; kaj pensis en si, ĉu ili eble ne estas el la idoj de Kain. 7 Li diris en sia koro: Kiel la idoj de Kain ne povas supreniri sur la supron de ĉi tiu monto, kaj neniu el ili estas tiel bela, kiel ĉi tiuj aspektas, kaj inter ĉi tiuj homoj estas neniu el miaj parencoj — ili estas fremduloj. 8 Tiam Jared kaj ili interŝanĝis saluton, kaj li diris al la pli aĝa inter ili: "Ho mia patro, klarigu al mi la mirindaĵon, kiu estas en vi, kaj diru al mi, kiuj estas ĉi tiuj, kun vi; ĉar ili aspektas al mi kiel fremdaj homoj." 9 Tiam la pli aĝa ekploris, kaj la ceteraj ploris kun li; kaj li diris al Jared: Mi estas Adam, kiun Dio kreis unue; kaj ĉi tiu estas mia filo Habel, kiun mortigis lia frato Kain, en kies koron Satano metis la deziron mortigi lin. 10 Jen do mia filo Set, kiun mi petis de la Eternulo, kaj Li donis lin al mi, por konsoli min anstataŭ Habel.
La Dua Libro de Adamo kaj Eva
11 “Tiam ĉi tiu estas mia filo Enos, filo de Set, kaj tiu estas Kenan, filo de Enos, kaj tiu estas Mahalalel, filo de Kenan, via patro.” 12 Sed Jared restis miranta pri ilia aspekto, kaj pri la parolo de la pliaĝulo al li. 13 Tiam la pli aĝa diris al li: Ne miru, mia filo; ni loĝas en la lando norde de la ĝardeno, kiun Dio kreis antaŭ la mondo. Li ne permesis al ni loĝi tie, sed metis nin en la ĝardenon, sub kiu vi nun loĝas. 14 Sed post kiam mi pekis, Li eligis min el ĝi, kaj mi restis en ĉi tiu kaverno; grandaj kaj malbonaj suferoj trafis min; kaj kiam mia morto alproksimiĝis, mi ordonis al mia filo Set bone paŝti sian popolon; kaj ĉi tiu mia ordono estu transdonita de unu al alia, ĝis la fino de la estontaj generacioj. 15 “Sed, ho Jared, mia filo, ni vivas en belaj regionoj, dum vi vivas ĉi tie en mizero, kiel via patro Mahalaleel informis min; dirante al mi, ke granda diluvo venos kaj superfortos la tutan teron. 16 Tial, ho mia filo, timante pri vi, mi leviĝis kaj prenis miajn infanojn kun mi, kaj venis ĉi tien por ke ni vizitu vin kaj viajn infanojn; sed mi trovis vin starantan en ĉi tiu kaverno plorantan, kaj viajn infanojn disĵetitajn ĉirkaŭ ĉi tiu monto, en la varmego kaj en mizero. 17 “Sed, ho mia filo, kiam ni misvojiĝis kaj alvenis ĝis ĉi tie, ni trovis aliajn homojn sub ĉi tiu monto; kiuj loĝas en bela lando, plena de arboj kaj fruktoj, kaj ĉiuspecaj verdaĵoj; ĝi estas kiel ĝardeno; tiel ke kiam ni trovis ilin, ni pensis, ke ili estas vi; ĝis via patro Mahalaleel diris al mi, ke ili ne estas tiaj afero. 18 "Nun do, ho mia filo, aŭskultu mian konsilon, kaj iru al ili, vi kaj viaj infanoj. Vi ripozos de ĉi tiu tuta suferado, en kiu vi estas. Sed se vi ne iros al ili, tiam leviĝu, prenu viajn infanojn, kaj venu kun ni al nia ĝardeno; vi loĝos en nia bela lando, kaj vi ripozos de ĉi tiu tuta suferado, kiun vi kaj viaj infanoj nun portas." 19 Sed Jared, aŭdinte tiun parolon de la pliaĝulo, miris; kaj iris tien kaj reen, sed en tiu momento li trovis neniun el siaj infanoj. 20 Tiam li respondis kaj diris al la pliaĝulo: Kial vi kaŝis vin ĝis hodiaŭ? 21 Kaj la pli aĝa respondis: Se via patro ne dirus al ni, ni ne scius. 22 Tiam Jared kredis, ke liaj vortoj estas veraj. 23 Do tiu pliaĝulo diris al Jared: Kial vi turniĝis, tiu kaj tiu? Kaj li diris: Mi serĉis unu el miaj infanoj, por rakonti al li pri mia iro kun vi, kaj pri ilia veno al tiuj, pri kiuj vi parolis al mi. 24 Kiam la pliaĝulo aŭdis la intencon de Jared, li diris al li: "Lasu tiun celon nun, kaj venu kun ni; vi vidos nian landon; se la lando, en kiu ni loĝas, plaĉas al vi, ni kaj vi revenos ĉi tien kaj kunprenos vian familion. Sed se nia lando ne plaĉas al vi, vi revenos al via propra loko." 25 Kaj la pli aĝa instigis Jared-on iri antaŭ ol unu el liaj infanoj venus por konsili al li alie. 26 Jared do eliris el la kaverno kaj iris kun ili, kaj inter ili. Kaj ili konsolis lin, ĝis ili atingis la supron de la monto de la filoj de Kain. 27 Tiam la pli aĝa diris al unu el siaj kunuloj: "Ni forgesis ion ĉe la enirejo de la kaverno, kaj tio estas la elektita vesto, kiun ni alportis por vesti Jared-on per ĝi."
28 Li tiam diris al unu el ili: "Iru reen, vi, iu; kaj ni atendos vin ĉi tie, ĝis vi revenos. Tiam ni vestos Jared, kaj li estos kiel ni, bona, bela, kaj taŭga por veni kun ni en nian landon." 29 Tiam tiu reiris. 30 Sed kiam li estis iom malproksime, la pliaĝulo vokis lin kaj diris al li: Atendu, ĝis mi supreniros kaj parolos al vi. 31 Tiam li haltis, kaj la pliaĝulo alproksimiĝis al li kaj diris al li: Unu aferon ni forgesis en la kaverno, jenon: estingi la lampon, kiu brulas interne de ĝi, super la kadavroj, kiuj estas en ĝi. Poste revenu al ni rapide. 32 Tiu iris, kaj la pli aĝa revenis al siaj kunuloj kaj al Jared. Kaj ili malsupreniris de la monto, kaj Jared kun ili; kaj ili restis apud fontano de akvo, proksime al la domoj de la idoj de Kain, kaj atendis sian kunulon ĝis li alportis la veston por Jared. 33 Tiu, do, kiu reiris al la kaverno, estingis la lampon, kaj venis al ili kaj kunportis fantomon kaj montris ĝin al ili. Kaj kiam Jared vidis ĝin, li miris pri ĝia beleco kaj gracio, kaj ĝojis en sia koro kredante, ke ĉio estas vera. 34 Sed dum ili tie loĝis, tri el ili eniris en la domojn de la filoj de Kain, kaj diris al ili: Alportu al ni hodiaŭ manĝaĵon apud la fonto de akvo, por ke ni kaj niaj amikoj manĝu. 35 Kiam la filoj de Kain ilin vidis, ili miris pri ili, kaj diris: Ili estas belaj por vidi, kaj tiaj, kiajn ni neniam antaŭe vidis. Do ili leviĝis kaj venis kun ili al la fonto de akvo, por vidi siajn kunulojn. 36 Ili trovis ilin tiel belaj, ke ili laŭte kriis ĉirkaŭ iliaj lokoj, por ke aliaj kunvenu kaj venu rigardi tiujn belajn estaĵojn. Tiam ili kolektis ĉirkaŭ si virojn kaj virinojn. 37 Tiam la pliaĝulo diris al ili: Ni estas fremduloj en via lando; alportu al ni bonan manĝaĵon kaj trinkaĵon, vi kaj viaj virinoj, por ke ni refreŝigu nin ĉe vi. 38 Kiam tiuj viroj aŭdis ĉi tiujn vortojn de la pli aĝa, ĉiu el la filoj de Kain alkondukis sian edzinon, kaj alia alkondukis sian filinon, kaj tiel multaj virinoj venis al ili; ĉiu alparolis Jared aŭ por si mem aŭ por sia edzino; ĉiuj egale. 39 Sed kiam Jared vidis, kion ili faris, lia animo mem eltiris sin de ili; li ne gustumis ilian manĝaĵon nek ilian trinkaĵon. 40 La pliaĝulo vidis lin, kiam li sin eltiris de ili, kaj diris al li: "Ne estu malĝoja; mi estas la granda pliaĝulo, kiel vi vidos min fari, faru mem simile." 41 Tiam li etendis siajn manojn kaj prenis unu el la virinoj, kaj kvin el liaj kunuloj faris same antaŭ Jared, ke li faru kiel ili. 42 Sed kiam Jared vidis ilin fari fiadon, li ploris kaj diris en sia menso: Miaj patroj neniam faris tion similan. 43 Tiam li etendis siajn manojn kaj preĝis kun fervora koro, kaj kun multe da plorado, kaj petis Dion savi lin el iliaj manoj. 44 Apenaŭ Jared komencis preĝi, la pliaĝulo forkuris kun siaj kunuloj; ĉar ili ne povis resti en preĝloko. 45 Tiam Jared turniĝis sed ne povis vidi ilin, sed trovis sin staranta meze de la idoj de Kain. 46 Li tiam ploris kaj diris: “Ho Dio, ne pereigu min kune kun ĉi tiu gento, pri kiu miaj patroj avertis min; ĉar nun, ho mia Sinjoro Dio, mi pensis, ke tiuj, kiuj aperis al mi, estas miaj patroj; sed mi trovis, ke ili estas diabloj, kiuj allogis min per ĉi tiu bela apero, ĝis mi kredis ilin.
La Dua Libro de Adamo kaj Eva
47 "Sed nun mi petas Vin, ho Dio, savu min de ĉi tiu gento, inter kiu mi nun loĝas, kiel Vi savis min de tiuj diabloj. Sendu Vian anĝelon, por eltiri min el inter ili; ĉar mi mem ne havas la povon eskapi el inter ili." 48 Kiam Jared finis sian preĝon, Dio sendis Sian anĝelon mezen de ili, kiu prenis Jared kaj starigis lin sur la monton, montris al li la vojon, donis al li konsilon, kaj poste foriris de li.
preĝis al Dio por kompato kaj por pardono de sia peko, koncerne la estingiĝon de la lampo. 14 Tiam Dio aperis al Jared sur la altaro kaj benis lin kaj liajn infanojn, kaj akceptis iliajn oferojn; kaj ordonis al Jared preni el la sankta fajro de la altaro, kaj per ĝi ŝalti la lampon, kiu lumigis la korpon de Adamo.
ĈAPITRO 18
1 Tiam Dio denove malkaŝis al li la promeson, kiun Li faris al Adamo; Li klarigis al li la 5500 jarojn, kaj malkaŝis al li la misteron de Sia veno sur la teron. 2 Kaj Dio diris al Jared: “Koncerne tiun fajron, kiun vi prenis de la altaro por lumigi la lampon, ĝi restu kun vi por lumigi la kadavrojn; kaj ĝi ne eliru el la kaverno, ĝis la kadavro de Adamo eliros el ĝi. 3 Sed, ho Jared, zorgu pri la fajro, ke ĝi brulu hele en la lampo; nek eliru denove el la kaverno, ĝis vi ricevos ordonon per vizio, kaj ne en apero, kiam vidita de vi. 4 “Tiam ordonu denove al via popolo, ke ili ne havu rilatojn kun la idoj de Kain, kaj ne lernu iliajn vojojn; ĉar Mi estas Dio, kiu ne amas malamon kaj farojn de maljusteco.” 5 Dio donis ankaŭ multajn aliajn ordonojn al Jared, kaj benis lin. Kaj poste retiris Sian Vorton de li. 6 Tiam Jared alproksimiĝis kun siaj infanoj, prenis iom da fajro, kaj malsupreniris al la kaverno, kaj ekbruligis la lampon antaŭ la korpo de Adam; kaj li donis ordonojn al sia popolo, kiel Dio diris al li fari. 7 Ĉi tiu signo okazis al Jared ĉe la fino de lia kvarcent kvindeka jaro; kiel ankaŭ multaj aliaj mirindaĵoj, ni ne registras. Sed ni registras nur ĉi tiun por mallongigi, kaj por ne plilongigi nian rakonton. 8 Kaj Jared daŭre instruis siajn infanojn okdek jarojn; sed post tio ili komencis malobei la ordonojn, kiujn li donis al ili, kaj fari multajn aferojn sen lia konsilo. Ili komencis malsupreniri de la Sankta Monto unu post alia, kaj miksiĝi kun la infanoj de Kain, en malpuraj societoj. 9 Nun la kialo, pro kiu la infanoj de Jared malsupreniris la Sanktan Monton, estas jena, kiun ni nun malkaŝos al vi.
1 La infanoj de Jared kutimis viziti lin horon post horo, por ricevi lian benon kaj peti lian konsilon pri ĉio, kion ili faris; kaj kiam li havis taskon farendan, ili faris ĝin por li. 2 Sed ĉi-foje, kiam ili eniris la kavernon, ili ne trovis Jared, sed ili trovis la lampon estingita, kaj la korpojn de la patroj ĵetitaj ĉirkaŭe, kaj voĉoj venis de ili per la povo de Dio, kiuj diris: "Satano en apero trompis nian filon, volante detrui lin, kiel li detruis nian filon Kain." 3 Ili diris ankaŭ: Sinjoro, Dio de la ĉielo kaj la tero, savu nian filon el la mano de Satano, kiu faris grandan kaj falsan aperon antaŭ li. Ili ankaŭ parolis pri aliaj aferoj, per la povo de Dio. 4 Sed kiam la infanoj de Jared aŭdis tiujn voĉojn, ili timis, kaj staris plorante pro sia patro; ĉar ili ne sciis, kio okazis al li. 5 Kaj ili ploris pro li tiun tagon ĝis la sunsubiro. 6 Tiam venis Jared kun malĝoja vizaĝo, mizera en menso kaj korpo, kaj malĝoja pro tio, ke li estis apartigita de la korpoj de siaj patroj. 7 Sed kiam li alproksimiĝis al la kaverno, liaj infanoj lin vidis, kaj rapidis al la kaverno, kaj pendis sin sur lia kolo, kriante, kaj dirante al li: "Ho patro, kie vi estis, kaj kial vi forlasis nin, kiel vi ne kutimis fari?" Kaj denove: "Ho patro, kiam vi malaperis, la lampo super la korpoj de niaj patroj estingiĝis, la korpoj estis ĵetitaj ĉirkaŭen, kaj voĉoj venis el ili." 8 Kiam Jared aŭdis tion, li bedaŭris, kaj eniris la kavernon; kaj tie trovis la kadavrojn ĵetitajn ĉien, la lampon estingitan, kaj la patrojn mem preĝantajn por lia savo el la mano de Satano. 9 Tiam Jared falis sur la kadavrojn kaj ĉirkaŭprenis ilin, kaj diris: "Ho miaj patroj, per via propeto, Dio savu min el la mano de Satano! Kaj mi petegas vin peti Dion gardi min kaj teni min for de li ĝis la tago de mia morto." 10 Tiam ĉiuj voĉoj ĉesis krom la voĉo de nia patro Adamo, kiu parolis al Jared per la povo de Dio, same kiel oni parolus al sia samranga, dirante: "Ho Jared, mia filo, oferu donacojn al Dio pro tio, ke Li savis vin el la mano de Satano; kaj kiam vi alportas tiujn oferojn, estu, ke vi oferu ilin sur la altaron, sur kiu mi oferis. Tiam ankaŭ gardu vin kontraŭ Satano; ĉar li trompis min multfoje per siaj aperoj, volante detrui min, sed Dio savis min el lia mano. 11 "Ordonu al via popolo, ke ili gardu sin kontraŭ li; kaj neniam ĉesu oferi donacojn al Dio." 12 Tiam ankaŭ la voĉo de Adamo silentiĝis; kaj Jared kaj liaj infanoj miris pri tio. Tiam ili metis la korpojn tiaj, kiaj ili estis unue; kaj Jared kaj liaj infanoj staris preĝante la tutan nokton, ĝis la tagiĝo. 13 Tiam Jared faris oferon kaj oferis ĝin sur la altaro, kiel Adam ordonis al li. Kaj dum li supreniris al la altaro, li
ĈAPITRO 19
ĈAPITRO 20 1 Post kiam Kain malsupreniris en landon de malluma tero, kaj liaj infanoj multiĝis tie. Estis unu el ili, kies nomo estis Genun, filo de Lemeh, la blinda, kiu mortigis Kainon. 2 Sed koncerne ĉi tiun Genunon, Satano eniris lin en lia infanaĝo; kaj li faris diversajn trumpetojn kaj kornojn, kaj kordinstrumentojn, cimbalojn kaj psalteriojn, kaj lirojn kaj harpojn, kaj flutojn; kaj li ludis per ili ĉiam kaj je ĉiu horo. 3 Kaj kiam li ludis sur ili, Satano eniris en ilin, tiel ke el inter ili aŭdiĝis belaj kaj dolĉaj sonoj, kiuj ravis la koron. 4 Tiam li kolektis grupojn post grupoj por ludi sur ili; kaj kiam ili ludis, tio plaĉis al la idoj de Kain, kiuj ekflamis per peko inter si, kaj brulis kiel per fajro; dum Satano ekflamis iliajn korojn, unu kontraŭ la alia, kaj pliigis volupton inter ili. 5 Satano ankaŭ instruis Genunon alporti fortan trinkaĵon el maizo; kaj ĉi tiu Genuno kutimis kunvenigi grupojn post grupoj en trinkejoj; kaj alportis en iliajn manojn ĉiuspecajn fruktojn kaj florojn; kaj ili trinkis kune.
La Dua Libro de Adamo kaj Eva
6 Tiel ĉi tiu Genun multigis pekojn treege; li ankaŭ agis kun fiereco, kaj instruis la infanojn de Kain fari ĉiajn plej krudajn malbonaĵojn, kiujn ili ne konis; kaj instigis ilin fari multajn agojn, kiujn ili antaŭe ne konis. 7 Tiam Satano, kiam li vidis, ke ili cedis al Genun kaj aŭskultis lin en ĉio, kion li diris al ili, tre ĝojis, pliigis la komprenon de Genun, ĝis li prenis feron kaj per ĝi faris militajn armilojn. 8 Kiam ili ebriiĝis, pliiĝis inter ili malamo kaj murdo; unu viro perfortis alian, por instrui al li malbonon, prenante liajn infanojn kaj malpurigante ilin antaŭ li. 9 Kaj kiam la homoj vidis, ke ili estas venkitaj, kaj vidis aliajn, kiuj ne estas superfortitaj, la venkitoj venis al Genun, rifuĝis ĉe li, kaj li faris ilin siaj konfederaciuloj. 10 Tiam peko plimultiĝis inter ili tre multe; ĝis viro edziĝis kun sia propra fratino, aŭ filino, aŭ patrino, aŭ aliaj; aŭ kun la filino de la fratino de sia patro, tiel ke ne plu ekzistis diferenco de parenceco, kaj ili ne plu sciis, kio estas maljusteco; sed agis malbone, kaj la tero malpuriĝis per peko, kaj ili kolerigis Dion, la Juĝiston, kiu kreis ilin. 11 Sed Genun kunigis grupojn post grupoj, kiuj ludis kornojn kaj ĉiujn aliajn instrumentojn, kiujn ni jam menciis, ĉe la piedo de la Sankta Monto; kaj ili faris tion por ke la infanoj de Set, kiuj estis sur la Sankta Monto, aŭdu ĝin. 12 Kiam la filoj de Set aŭdis la bruon, ili miris, kaj venis laŭ grupoj kaj stariĝis sur la supro de la monto, por rigardi tiujn, kiuj estis malsupre; kaj ili faris tiel dum tuta jaro. 13 Kiam, ĉe la fino de tiu jaro, Genun vidis, ke ili iom post iom allogiĝas al li, Satano eniris en lin kaj instruis al li fari tinkturaĵojn por vestoj de diversaj desegnoj, kaj igis lin kompreni kiel tinkturi karmezinon kaj purpuron kaj kion ajn. 14 Kaj la filoj de Kain, kiuj faris ĉion ĉi tion kaj brilis per beleco kaj belegaj vestoj, kolektiĝis ĉe la piedo de la monto en splendo, kun kornoj kaj belegaj vestoj kaj ĉevalkuroj, farante ĉiaspecajn abomenindaĵojn. 15 Dume la infanoj de Set, kiuj estis sur la Sankta Monto, preĝis kaj laŭdis Dion, en la loko de la armeoj de anĝeloj, kiuj falis; tial Dio nomis ilin "anĝeloj", ĉar Li tre ĝojis pri ili. 16 Sed post tio ili jam ne plu observis Lian ordonon, nek tenis sin je la promeso, kiun Li faris al iliaj patroj; sed ili malstreĉiĝis de sia fastado kaj preĝado, kaj de la konsilo de ilia patro Jared. Kaj ili daŭre kunvenis sur la montopinto, por rigardi la infanojn de Kain, de mateno ĝis vespero, kaj kion ili faris, iliajn belajn vestojn kaj ornamaĵojn. 17 Tiam la filoj de Kain levis siajn okulojn de malsupre, kaj ekvidis la filojn de Set, starantajn grupe sur la supro de la monto; kaj ili vokis ilin, ke ili malsupreniru al ili. 18 Sed la infanoj de Set diris al ili de supre: Ni ne konas la vojon. Tiam Genun, filo de Lemeĥ, aŭdis ilin diri, ke ili ne konas la vojon, kaj li pripensis, kiel li povus ilin malsuprenigi. 19 Tiam aperis al li Satano nokte, dirante: Ili ne havas vojon malsupreniri de la monto, sur kiu ili loĝas; sed kiam ili venos morgaŭ, diru al ili: Iru al la okcidenta flanko de la monto; tie vi trovos la vojon de akva torento, kiu malsupreniras al la piedo de la monto inter du montetoj; malsupreniru tiun vojon al ni. 20 Tiam kiam tagiĝis, Genun blovis la kornojn kaj ludis la tamburojn sub la monto, kiel li kutimis. La infanoj de Set aŭdis ĝin, kaj venis kiel ili kutimis fari.
21 Tiam Genun diris al ili de malsupre: "Iru al la okcidenta flanko de la monto, tie vi trovos la vojon por malsupreniri." 22 Sed kiam la infanoj de Set aŭdis tiujn vortojn de li, ili reiris en la kavernon al Jared, por rakonti al li ĉion, kion ili aŭdis. 23 Kiam Jared tion aŭdis, li afliktiĝis; ĉar li sciis, ke ili malobeos lian konsilon. 24 Post tio kolektiĝis cent viroj el la idoj de Set, kaj diris unu al la alia: Venu, ni iru al la idoj de Kain, kaj vidu, kion ili faras, kaj ni ĝuu ilin. 25 Sed kiam Jared aŭdis tion pri la cent viroj, lia animo mem kortuŝiĝis, kaj lia koro afliktiĝis. Li tiam leviĝis kun granda fervoro, kaj stariĝis meze de ili, kaj ĵuris ilin per la sango de Habel, la justulo: "Neniu el vi malsupreniru de ĉi tiu sankta kaj pura monto, sur kiu niaj patroj ordonis al ĝi loĝi." 26 Sed kiam Jared vidis, ke ili ne akceptis liajn vortojn, li diris al ili: Ho miaj bonaj kaj senkulpaj kaj sanktaj infanoj, sciu, ke kiam vi malsupreniros de ĉi tiu sankta monto, Dio ne permesos al vi reiri al ĝi. 27 Li denove ĵurigis ilin, dirante: Mi ĵurigas per la morto de nia patro Adam, kaj per la sango de Abel, de Set, de Enos, de Kenan, kaj de Mahalalel, ke vi aŭskultu min kaj ne malsupreniru de ĉi tiu sankta monto; ĉar en la momento kiam vi forlasos ĝin, vi estos senigitaj de vivo kaj de kompato; kaj vi ne plu estos nomataj 'infanoj de Dio', sed 'infanoj de la diablo'. 28 Sed ili ne aŭskultis liajn vortojn. 29 Ĥanoĥ tiutempe jam estis plenaĝa, kaj en sia fervoro por Dio li leviĝis kaj diris: Aŭskultu min, ho filoj de Set, malgrandaj kaj grandaj — kiam vi malobeos la ordonon de niaj patroj kaj malsupreniros de ĉi tiu sankta monto — vi ne plu supreniros ĉi tien por ĉiam. 30 Sed ili leviĝis kontraŭ Ĥanoĥ, kaj ne aŭskultis liajn vortojn, kaj malsupreniris de la Sankta Monto. 31 Kaj kiam ili rigardis la filinojn de Kain, iliajn belajn figurojn, kaj iliajn manojn kaj piedojn kolorigitajn kaj tatuitajn per ornamaĵoj sur iliaj vizaĝoj, la fajro de peko ekbrulis en ili. 32 Tiam Satano faris ilin plej belaj antaŭ la filoj de Set, kiel ankaŭ faris la filojn de Set aspekti plej belaj antaŭ la okuloj de la filinoj de Kain, tiel ke la filinoj de Kain volupte ekamis la filojn de Set kiel abomenindajn bestojn, kaj la filoj de Set ekamis la filinojn de Kain, ĝis ili faris abomenindaĵon kun ili. 33 Sed post kiam ili tiel falis en tiun malpurigon, ili revenis laŭ la sama vojo, laŭ kiu ili venis, kaj provis supreniri la Sanktan Monton. Sed ili ne povis, ĉar la ŝtonoj de tiu sankta monto estis fajraj, kiuj brilis antaŭ ili, pro kio ili ne povis reiri supren. 34 Kaj Dio koleris kontraŭ ili, kaj pentis pri ili, ĉar ili malsupreniris de gloro, kaj tiel perdis aŭ forlasis sian propran purecon aŭ senkulpecon, kaj falis en la malpurigon de peko. 35 Tiam Dio sendis Sian Vorton al Jared, dirante: “Ĉi tiuj viaj infanoj, kiujn vi nomis 'Miaj infanoj', — jen ili malobeis Mian ordonon kaj malsupreniris al la loĝejo de pereo kaj peko. Sendu mesaĝiston al la restintoj, por ke ili ne malsupreniru kaj perdiĝu.” 36 Tiam Jared ploris antaŭ la Eternulo kaj petis Lin pri kompato kaj pardono. Sed li deziris, ke lia animo foriru de
La Dua Libro de Adamo kaj Eva
lia korpo, anstataŭ aŭdi ĉi tiujn vortojn de Dio pri la malsupreniro de liaj infanoj de la Sankta Monto. 37 Sed li sekvis la ordonon de Dio kaj predikis al ili, ke ili ne deiru de tiu sankta monto kaj ne havu rilatojn kun la infanoj de Kain. 38 Sed ili ne atentis lian vorton, kaj ne volis obei lian konsilon.
kavernon de trezoroj. Kaj ili leviĝis kaj funebris pri li kvardek tagojn. 16 Kaj kiam finiĝis tiuj tagoj de funebro, Ĥanoĥ, Metuŝelaĥ, Lemeĥ kaj Noa restis kun malĝojo en la koro, ĉar ilia patro foriris de ili, kaj ili lin ne plu vidis.
ĈAPITRO 21
1 Sed Ĥanoĥ plenumis la ordonon de sia patro Jared, kaj daŭre servis en la kaverno. 2 Estas tiu Ĥanoĥo, al kiu okazis multaj mirindaĵoj, kaj kiu ankaŭ verkis faman libron; sed tiuj mirindaĵoj ne rajtas esti rakontitaj ĉi tie. 3 Poste, la infanoj de Set erarvagis kaj falis, ili, iliaj infanoj kaj iliaj edzinoj. Kaj kiam Ĥanoĥ, Metuŝelaĥ, Lemeĥ kaj Noa vidis ilin, iliaj koroj suferis pro ilia falo en dubon plenan de nekredemo; kaj ili ploris kaj petis Dion kompaton, por ke Li konservu ilin kaj eligu ilin el tiu malbona generacio. 4 Ĥanoĥ daŭris en sia servado antaŭ la Eternulo tricent okdek kvin jarojn, kaj ĉe la fino de tiu tempo li konsciiĝis per la graco de Dio, ke Dio intencas forigi lin de la tero. 5 Li tiam diris al sia filo: “Ho mia filo, mi scias, ke Dio intencas alporti la akvojn de la Diluvo sur la teron kaj detrui nian kreaĵon. 6 “Kaj vi estas la lastaj regantoj super tiu popolo sur ĉi tiu monto; ĉar Mi scias, ke neniu restos al vi, kiu naskos infanojn sur ĉi tiu sankta monto, kaj neniu el vi regos super la infanoj de sia popolo, kaj neniu granda homamaso restos de vi sur ĉi tiu monto.” 7 Kaj Ĥanoĥ diris al ili: Gardu viajn animojn, kaj tenu vin firme en via timo antaŭ Dio kaj en via servado al Li, kaj adoru Lin kun rekta fido, kaj servu Lin en justeco, senkulpeco kaj juĝo, en pento kaj ankaŭ en pureco. 8 Kiam Ĥanoĥ finis siajn ordonojn al ili, Dio transportis lin de tiu monto al la lando de vivo, al la loĝejoj de la justuloj kaj de la elektitoj, la loĝejo de Paradizo de ĝojo, en lumo kiu atingas la ĉielon; lumo kiu estas ekster la lumo de ĉi tiu mondo; ĉar ĝi estas la lumo de Dio, kiu plenigas la tutan mondon, sed kiun neniu loko povas enhavi. 9 Tiel, ĉar Ĥanoĥ estis en la lumo de Dio, li trovis sin ekster la atingo de morto; ĝis Dio volis, ke li mortu. 10 Entute, neniu el niaj patroj aŭ iliaj infanoj restis sur tiu sankta monto, krom tiuj tri, Metuŝelaĥo, Lemeĥ kaj Noaĥo. Ĉar ĉiuj ceteraj malsupreniris de la monto kaj pekis kun la infanoj de Kaino. Tial ili estis malpermesitaj al tiu monto, kaj neniu restis sur ĝi krom tiuj tri viroj.
1 Post tio alia grupo kolektiĝis, kaj ili iris zorgi pri siaj fratoj; sed ili pereis same kiel ili. Kaj tiel okazis, grupo post grupo, ĝis restis nur kelkaj el ili. 2 Tiam Jared malsaniĝis pro malĝojo, kaj lia malsano estis tia, ke la tago de lia morto alproksimiĝis. 3 Kaj li nomis Ĥanoĥon sian plej unuenaskitan filon, kaj Metuŝelaĥon filo de Ĥanoĥ, kaj Lemeĥon filo de Metuŝelaĥo, kaj Noaĥon filo de Lemeĥo. 4 Kaj kiam ili venis al li, li preĝis super ili kaj benis ilin, kaj diris al ili: Vi estas justaj, senkulpaj filoj; ne malsupreniru de ĉi tiu sankta monto; ĉar jen viaj infanoj kaj la infanoj de viaj infanoj malsupreniris de ĉi tiu sankta monto kaj fremdiĝis de ĉi tiu sankta monto pro sia abomeninda volupto kaj malobeo de la ordono de Dio. 5 Sed mi scias, per la potenco de Dio, ke Li ne lasos vin sur ĉi tiu sankta monto, ĉar viaj infanoj malobeis Lian ordonon kaj tiun de niaj patroj, kiun ni ricevis de ili. 6 “Sed, ho miaj filoj, Dio vin forkondukos al fremda lando, kaj vi neniam plu revenos por vidi per viaj okuloj ĉi tiun ĝardenon kaj ĉi tiun sanktan monton. 7 "Tial, ho miaj filoj, atentu viajn proprajn, kaj observu la ordonon de Dio, kiu estas kun vi. Kaj kiam vi iros de ĉi tiu sankta monto en fremdan landon, kiun vi ne konas, prenu kun vi la korpon de nia patro Adam, kaj kun ĝi ĉi tiujn tri altvalorajn donacojn kaj oferojn, nome la oron, la incenson kaj la mirhon; kaj ili estu en la loko, kie kuŝos la korpo de nia patro Adam. 8 “Kaj al tiu el vi, kiu restos, ho miaj filoj, venos la Vorto de Dio, kaj kiam li eliros el ĉi tiu lando, li kunprenos la korpon de nia patro Adamo, kaj metos ĝin meze de la tero, la lokon, kie savo estos farita.” 9 Kaj Noa diris al li: Kiu el ni restos? 10 Kaj Jared respondis: Vi estas tiu, kiu restos. Kaj vi prenos la korpon de nia patro Adam el la kaverno kaj metos ĝin kun vi en la arkeon, kiam venos la diluvo. 11 "Kaj via filo Ŝem, kiu eliros el viaj lumboj, li estas tiu, kiu metos la korpon de nia patro Adamo meze de la tero, en la loko, de kie venos savo." 12 Tiam Jared turnis sin al sia filo Ĥanoĥ, kaj diris al li: "Vi, mia filo, restu en ĉi tiu kaverno, kaj servu diligente antaŭ la korpo de nia patro Adam dum ĉiuj tagoj de via vivo; kaj nutru vian popolon en justeco kaj senkulpeco." 13 Kaj Jared ne plu diris. Liaj manoj malstreĉiĝis, liaj okuloj fermiĝis, kaj li ripozis kiel siaj patroj. Lia morto okazis en la tricent sesdeka jaro de Noa, kaj en la naŭcent okdek naŭa jaro de lia propra vivo; la dekduan de Taĥsas, vendrede. 14 Sed kiam Jared mortis, larmoj fluis sur lia vizaĝo pro lia granda malĝojo, por la infanoj de Set, kiuj falis en liaj tagoj. 15 Tiam Ĥanoĥ, Metuŝelaĥ, Lemeĥ kaj Noa, ĉi tiuj kvar, ploris pri li kaj enbalzamigis lin zorge kaj metis lin en la
ĈAPITRO 22