Gideon, een dappere held Rechters 6 1 En de Israëlieten deden kwaad in de ogen van de HEER; en de HEER leverde hen zeven jaar lang over in de macht van Midian. 2 En de macht van de Midianieten overwon Israël; en vanwege de Midianieten bouwden de Israëlieten holen in de bergen, grotten en vestingen. 3 En zo gebeurde het, toen Israël gezaaid had, dat de Midianieten optrokken, en de Amalekieten, en de volken van het oosten, ja, zij trokken tegen hen op; 4 En zij sloegen hun kamp tegen hen op en vernietigden de oogst van het land, tot aan Gaza, en lieten niets meer over voor Israël, noch schapen, noch runderen, noch ezels. 5 Want zij kwamen met hun vee en hun tenten, en zij kwamen als sprinkhanen in aantal; zowel zij als hun kamelen waren ontelbaar. En zij trokken het land binnen om het te verwoesten. 6 Israël raakte zwaar verarmd door de Midianieten, en de Israëlieten riepen tot de HEER. 7 En het geschiedde, toen de kinderen van Israël tot de HEER riepen vanwege de Midianieten, 8 Dat de HEER een profeet zond naar de kinderen van Israël, die tot hen zei: Zo spreekt de HEER, de God van Israël: Ik heb u uit Egypte geleid en u uit het huis van slavernij bevrijd; 9 En Ik heb jullie bevrijd uit de hand van de Egyptenaren en uit de hand van allen die jullie onderdrukten, en Ik heb hen voor jullie uit verdreven en hun land aan jullie gegeven; 10 En ik zei tot u: Ik ben de HEER, uw God. Wees niet bevreesd voor de goden van de Amorieten, in wier land u woont, maar u hebt mijn stem niet gehoorzaamd. 11 En er kwam een engel van de HEER, die ging zitten onder een eik in Ofra, die toebehoorde aan Joas de Abiezriet; en zijn zoon Gideon dorsde tarwe bij de wijnpers, om het voor de Midianieten te verbergen. 12 En de engel van de HEER verscheen aan hem en zei tegen hem: De HEER is met u, dappere man. 13 Gideon zei tegen hem: O mijn Heer, als de HEER met ons is, waarom is ons dan dit alles overkomen? En waar zijn al zijn wonderen waarover onze vaderen ons vertelden, die zeiden: Heeft de HEER ons niet uit Egypte geleid? Maar nu heeft de HEER ons verlaten en ons overgeleverd aan de Midianieten.
1
Gideon, een dappere held
14 En de HEER keek hem aan en zei: Ga heen met deze kracht van jou en je zult Israël redden uit de hand van de Midianieten; heb Ik je niet gezonden? 15 En hij zei tot hem: O mijn Heer, waarmee zal ik Israël redden? Zie, mijn familie is arm in Manasse, en ik ben de minste in het huis van mijn vader. 16 En de HEER zei tegen hem: Voorwaar, Ik zal met u zijn, en u zult de Midianieten als één man verslaan. 17 En hij zei tegen hem: Als ik nu genade heb gevonden in uw ogen, toon mij dan een teken dat u met mij spreekt. 18 Ga alstublieft niet weg voordat ik bij u terugkom en mijn geschenk breng en het u voorleg. En hij zei: Ik zal hier blijven tot u terugkomt. 19 Gideon ging naar binnen en maakte een geitje klaar, en ongezuurde koeken van een efa meel. Het vlees deed hij in een mand, de bouillon in een pot, en hij bracht het naar hem toe onder de eik en bood het hem aan. 20 En de engel van God zei tegen hem: Neem het vlees en de ongezuurde koeken, leg ze op deze rots en giet de bouillon eroverheen. En hij deed het. 21 Toen stak de engel van de HEER het uiteinde van zijn staf uit en raakte daarmee het vlees en de ongezuurde koeken aan. Er kwam vuur uit de rots, dat het vlees en de ongezuurde koeken verteerde. Daarna verdween de engel van de HEER uit zijn zicht. 22 Toen Gideon besefte dat het een engel van de HEER was, zei hij: Ach, HEER God! Want ik heb een engel van de HEER van aangezicht tot aangezicht gezien. 23 En de HEER zei tot hem: Vrede zij met u; wees niet bevreesd, u zult niet sterven. 24 Toen bouwde Gideon daar een altaar voor de HEER en noemde het Jehovahshalom; tot op de dag van vandaag staat het nog steeds in Ofra van de Abiezrieten. 25 En het geschiedde diezelfde nacht, dat de HEER tot hem zei: Neem de jonge stier van je vader, de tweede stier van zeven jaar oud, en breek het altaar van Baäl af dat je vader heeft, en hak het bos om dat ernaast staat. 26 En bouw een altaar voor de HEER, uw God, bovenop deze rots, op de daarvoor bestemde plaats, en neem de tweede stier en breng een brandoffer met het hout van het bos dat u zult omhakken. 27 Toen nam Gideon tien van zijn dienaren mee en deed zoals de HEER hem had gezegd. Hij vreesde namelijk het huisgezin van zijn vader en de mannen van de stad, en daarom kon hij het niet overdag doen, dus deed hij het 's nachts. 28 Toen de mannen van de stad 's morgens vroeg opstonden, zie, het altaar van Baäl was omvergeworpen, het bos dat ernaast stond was omgehakt, en de tweede stier was geofferd op het altaar dat was opgericht. 29 En ze zeiden tegen elkaar: Wie heeft dit gedaan? En toen ze navraag deden, zeiden ze: Gideon, de zoon van Joas, heeft dit gedaan. 30 Toen zeiden de mannen van de stad tegen Joas: Breng uw zoon naar buiten, zodat hij kan sterven, want hij heeft het altaar van Baäl omvergeworpen en het bos dat ernaast stond omgehakt. 31 En Joas zei tegen allen die zich tegen hem verzetten: ‘Zullen jullie Baäl verdedigen? Zullen jullie hem sparen? Wie voor hem pleit, die moet ter dood gebracht worden terwijl het nog ochtend is. Als hij een god is, laat hij dan voor zichzelf pleiten, want iemand heeft zijn altaar omvergeworpen.’ 32 Daarom riep hij hem die dag bij Jerubbaäl en zei: Laat Baäl tegen hem pleiten, want hij heeft zijn altaar omvergeworpen. 33 Toen verzamelden alle Midianieten, Amalekieten en volken uit het oosten zich, trokken naar de vallei van Jizreël en sloegen daar hun tenten op. 34 Maar de Geest van de HEER kwam over Gideon, en hij blies op een trompet; en Abiezer volgde hem. 35 En hij zond boodschappers uit door heel Manasse, dat zich ook achter hem verzamelde. Hij zond ook boodschappers uit naar Aser, naar Zebulon en naar Naftali, en zij kwamen hen tegemoet. 36 Gideon zei tegen God: Als U Israël door mijn hand wilt redden, zoals U gezegd hebt,
2
Gideon, een dappere held
37 Zie, Ik zal een wollen vlies op de grond leggen; en als er alleen dauw op het vlies ligt, en de rest van de aarde droog is, dan zal Ik weten dat u Israël door mijn hand zult redden, zoals u gezegd hebt. 38 En het geschiedde zo: want hij stond de volgende ochtend vroeg op, trok de vacht bijeen en wrong de dauw eruit, een kom vol water. 39 Gideon zei tegen God: ‘Laat uw toorn niet tegen mij ontbranden, en ik zal slechts één keer spreken: laat mij, alstublieft, slechts één keer de proef op de pels doen; laat het nu alleen op de pels droog zijn, en laat er dauw op de hele grond liggen.’ 40 En God deed het die nacht: want alleen de vacht was droog, en er lag dauw op de hele grond.
Rechters 7 1 Toen stonden Jerubbaäl, oftewel Gideon, en al zijn volgelingen op en sloegen hun tenten op bij de bron van Harod, zodat het leger van de Midianieten zich aan hun noordzijde bevond, bij de heuvel Moreh, in het dal. 2 En de HEER zei tegen Gideon: Het volk dat bij jou is, is te talrijk om de Midianieten in hun handen over te leveren, opdat Israël zich niet tegen Mij verheft en zegt: Mijn eigen hand heeft mij gered. 3 Ga daarom heen en verkondig onder het volk: 'Wie bang en bevreesd is, moet terugkeren en spoedig van de berg Gilead vertrekken.' En er keerden tweeëntwintigduizend mensen terug, maar er bleven er tienduizend over. 4 En de HEER zei tegen Gideon: Het volk is nog te talrijk; breng hen naar het water, en daar zal Ik hen voor je beproeven. En het zal zo zijn: wie van wie Ik zeg: 'Deze mag met je meegaan', die zal met je meegaan; en wie van wie Ik zeg: 'Deze mag niet met je meegaan', die zal niet meegaan. 5 Toen leidde hij het volk naar het water. En de HEER zei tegen Gideon: Ieder die met zijn tong van het water likt, zoals een hond dat doet, die moet je apart zetten; evenzo ieder die op zijn knieën buigt om te drinken. 6 En er waren driehonderd mannen die het water dronken door hun hand aan hun mond te houden; maar de rest van het volk knielde neer om water te drinken. 7 En de HEER zei tegen Gideon: Door de driehonderd mannen die het water dronken, zal Ik je redden en de Midianieten in je hand geven; en laat al de andere mensen ieder naar zijn eigen plaats terugkeren. 8 Toen namen de mensen proviand en trompetten mee, en hij stuurde de rest van Israël, ieder naar zijn tent, en hield die driehonderd mannen achter. Het leger van Midian bevond zich beneden hem in de vallei. 9 En het geschiedde diezelfde nacht, dat de HEER tot hem zei: Sta op, daal af naar het leger, want Ik heb het in jouw hand gegeven. 10 Maar als je bang bent om af te dalen, ga dan met Farao, je dienaar, naar het leger. 11 En u zult horen wat zij zeggen; en daarna zullen uw handen gesterkt worden om naar het leger af te dalen. Toen daalde hij met Farao, zijn dienaar, af naar de buitenkant van het leger, waar de gewapende mannen zich bevonden. 12 En de Midianieten en de Amalekieten en alle volken van het oosten lagen in de vallei als sprinkhanen, zo talrijk waren ze; en hun kamelen waren ontelbaar, zo talrijk als het zand aan de zee. 13 Toen Gideon daar aankwam, zag hij een man die zijn metgezel een droom vertelde en zei: ‘Ik heb een droom gehad, en zie, een gerstekoek viel in het leger van Midian, kwam bij een tent en trof die, zodat de tent omviel en op de grond bleef liggen.’ 14 Zijn metgezel antwoordde: Dit is niets anders dan het zwaard van Gideon, de zoon van Joas, een Israëliet; want God heeft Midian en heel het leger in zijn hand gegeven. 15 Toen Gideon het verhaal van de droom en de uitleg ervan hoorde, aanbad hij God en keerde terug naar het leger van Israël en zei: Sta op, want de HEER heeft het leger van Midian in uw hand gegeven.
3
Gideon, een dappere held
16 En hij verdeelde de driehonderd mannen in drie groepen, en hij gaf ieder een trompet in de hand, samen met lege kruiken en lampen in de kruiken. 17 En hij zei tegen hen: Kijk naar mij en doe hetzelfde; en zie, wanneer ik buiten het kamp kom, moet u doen zoals ik doe. 18 Wanneer ik op de trompet blaas, ik en allen die met mij zijn, blaas dan ook op de trompetten aan alle kanten van het hele legerkamp en roep: Het zwaard van de HEER en van Gideon. 19 Zo kwamen Gideon en de honderd mannen die met hem waren, aan het begin van de middelste nachtwacht naar de buitenkant van het kamp. Ze waren net begonnen met het zetten van de wacht, en ze bliezen op de trompetten en braken de kruiken die ze in hun handen hadden. 20 En de drie groepen bliezen op de trompetten, braken de kruiken, hielden de lampen in hun linkerhand en de trompetten in hun rechterhand om erop te blazen. En zij riepen: Het zwaard van de HEER en van Gideon! 21 En ieder van hen bleef op zijn plaats staan rondom het kamp; en het hele leger rende weg, schreeuwde en vluchtte. 22 En de driehonderd bliezen op de trompetten, en de HEER zette ieder zijn zwaard tegen zijn medemens op, in het hele leger. En het leger vluchtte naar Bethshittah in Zererath, en naar de grens van Abelmeholah, tot aan Tabbath. 23 De mannen van Israël verzamelden zich uit Naftali, uit Aser en uit heel Manasse, en achtervolgden de Midianieten. 24 Gideon zond boodschappers uit over het hele gebergte van Efraïm met de opdracht: Trek ten strijde tegen de Midianieten en neem voor hen het water in bezit tot aan Bethbara en de Jordaan. Toen verzamelden alle mannen van Efraïm zich en namen het water in bezit tot aan Bethbara en de Jordaan. 25 En zij namen twee vorsten van de Midianieten gevangen, Oreb en Zeeb; en zij doodden Oreb op de rots van Oreb, en Zeeb doodden zij bij de wijnpers van Zeeb, en zij achtervolgden Midian en brachten de hoofden van Oreb en Zeeb naar Gideon aan de overkant van de Jordaan.
Rechters 8 1 En de mannen van Efraïm zeiden tegen hem: Waarom hebt u ons zo behandeld, dat u ons niet hebt geroepen toen u tegen de Midianieten ging strijden? En ze berispten hem scherp. 2 En hij zei tegen hen: Wat heb ik nu gedaan in vergelijking met jullie? Is de nalezing van de druiven van Efraïm niet beter dan de wijn van Abiezer? 3 God heeft de vorsten van Midian, Oreb en Zeeb, in uw handen overgeleverd; wat zou ik in vergelijking met u kunnen doen? Toen bedaarde hun woede jegens hem, nadat hij dat gezegd had. 4 Gideon kwam bij de Jordaan en stak over, hij en de driehonderd mannen die met hem waren, uitgeput maar toch achtervolgend. 5 En hij zei tegen de mannen van Succoth: Geef toch brood aan het volk dat mij volgt, want zij zijn uitgeput, en ik achtervolg Zebah en Zalmunna, de koningen van Midian. 6 En de vorsten van Succoth zeiden: Zijn Zebah en Zalmunna nu in uw macht, zodat wij uw leger van brood zouden voorzien? 7 Gideon zei: "Wanneer de HEER Zeba en Zalmunna in mijn hand heeft gegeven, dan zal ik jullie vlees verscheuren met de doornen van de woestijn en met distels." 8 Vandaar ging hij naar Penuel en sprak daar ook tot hen; en de mannen van Penuel antwoordden hem zoals de mannen van Succoth hem hadden geantwoord. 9 En hij sprak ook tot de mannen van Penuel en zei: Wanneer ik in vrede terugkeer, zal ik deze toren afbreken. 10 Zebah en Zalmunna bevonden zich in Karkor, met hun legers, ongeveer vijftienduizend man, allen die overgebleven waren van de legers van de kinderen van het oosten; want er waren honderdtwintigduizend mannen gesneuveld die het zwaard trokken.
4
Gideon, een dappere held
11 Gideon ging op langs de weg van de tentenbewoners ten oosten van Nobah en Jogbehah en versloeg het leger, want het leger was veilig. 12 Toen Zebah en Zalmunna vluchtten, achtervolgde hij hen en nam de twee koningen van Midian, Zebah en Zalmunna, gevangen en versloeg het hele leger. 13 Gideon, de zoon van Joas, keerde terug van het slagveld voordat de zon opkwam. 14 En hij greep een jongeman uit het volk van Succoth en ondervroeg hem. Deze beschreef de vorsten van Succoth en de oudsten ervan, in totaal zevenenzeventig mannen. 15 En hij kwam bij de mannen van Succoth en zei: Zie, Zebah en Zalmunna, tegen wie jullie mij hebben uitgemaakt, zeggende: Hebben jullie Zebah en Zalmunna nu in jullie macht, zodat wij brood zouden geven aan jullie vermoeide mannen? 16 En hij nam de oudsten van de stad, en doornstruiken en distels uit de woestijn, en daarmee onderwees hij de mannen van Succoth. 17 En hij sloeg de toren van Penuel neer en doodde de mannen van de stad. 18 Toen zei hij tegen Zebah en Zalmunna: Wat voor mannen waren dat die jullie bij Tabor hebben gedood? En zij antwoordden: Zoals jij bent, zo waren zij; ieder van hen leek op een kind van een koning. 19 En hij zei: 'Het waren mijn broers, de zonen van mijn moeder. Zo waar de HEER leeft, als jullie hen in leven hadden gelaten, zou ik jullie niet doden.' 20 En hij zei tegen Jether, zijn eerstgeborene: Sta op en dood hen! Maar de jongeman trok zijn zwaard niet, want hij was bang, omdat hij nog jong was. 21 Toen zeiden Zebah en Zalmunna: Sta op en val ons aan, want zoals de mens is, zo is zijn kracht. En Gideon stond op, doodde Zebah en Zalmunna en nam de versieringen van de halsbanden van hun kamelen weg. 22 Toen zeiden de Israëlieten tegen Gideon: Heers over ons, jijzelf, je zoon en ook je kleinzoon, want jij hebt ons bevrijd uit de hand van Midian. 23 Gideon zei tegen hen: Ik zal niet over jullie heersen, en mijn zoon zal ook niet over jullie heersen; de HEER zal over jullie heersen. 24 Gideon zei tegen hen: Ik wil u één verzoek doen: geef ieder van hen de oorbellen die hij buitgemaakt heeft. (Want zij hadden gouden oorbellen, omdat zij Ismaëlieten waren.) 25 En zij antwoordden: Wij zullen ze graag geven. En zij spreidden een kleed uit en legden daarin ieder de oorbellen van zijn buit. 26 En het gewicht van de gouden oorbellen die hij vroeg, bedroeg duizend zevenhonderd sikkels goud; daarnaast waren er nog de sieraden, de halsbanden en de purperen gewaden die de koningen van Midian droegen, en ook de kettingen om de nekken van hun kamelen. 27 Gideon maakte daarvan een efod en plaatste die in zijn stad, in Ofra. Heel Israël ging daarheen om er hoererij mee te bedrijven. Dit werd een valstrik voor Gideon en zijn huis. 28 Zo werd Midian onderworpen aan de Israëlieten, zodat zij hun hoofd niet meer opstaken. En het land was veertig jaar lang in rust, in de dagen van Gideon. 29 En Jerubbaäl, de zoon van Joas, ging naar huis en woonde daar. 30 Gideon verwekte zeventig zonen, want hij had vele vrouwen. 31 Zijn bijvrouw, die in Sichem woonde, baarde hem ook een zoon, die hij Abimelech noemde. 32 Gideon, de zoon van Joas, stierf op hoge leeftijd en werd begraven in het graf van zijn vader Joas in Ofra, in het dorp van de Abiezrieten. 33 En het geschiedde, zodra Gideon gestorven was, dat de Israëlieten zich weer tot de islam bekeerden en overspel pleegden met Baäl, en Baälberith tot hun god maakten. 34 En de kinderen van Israël vergaten de HEER, hun God, die hen had bevrijd uit de handen van al hun vijanden aan alle kanten. 35 Ook hebben zij het huis van Jerubbaäl, namelijk Gideon, geen vriendelijkheid betoond, ondanks alle goedheid die hij aan Israël had bewezen.
5
Gideon, een dappere held
Vers-voor-vers analyse Het verhaal van Gideon in Richteren hoofdstuk 6 tot en met 8 is een van de meest aangrijpende verhalen in de Bijbel. Het beschrijft de cyclus van rebellie en onderdrukking van een natie, de aarzelende en angstige roeping van een onwaarschijnlijke held, een wonderbaarlijke militaire overwinning behaald met slechts 300 man, en de complexe nasleep van dat succes.
Hoofdstuk 6: voorbereiding
De
onderdrukking,
de
roeping
en
de
Verzen 1-6 (De onderdrukking door de Midianieten): Omdat Israël kwaad deed in de ogen van de HEER, leverde God hen zeven jaar lang over in de macht van de Midianieten. De Midianieten, Amalekieten en volken uit het oosten verwoestten het land, vernietigden de oogst en het vee en dwongen de Israëlieten zich te verschuilen in holen, grotten en bergen. Verzen 7-10 (De profetische berisping): Toen Israël tot de Heer riep vanwege de Midianieten, zond God een profeet om hen te herinneren aan Zijn genade – hoe Hij hen uit Egypte had geleid en hen had geboden de goden van de Amorieten niet te vrezen – maar zij hadden niet naar Zijn stem geluisterd. Verzen 11-16 (De Engel van de Heer verschijnt): De Engel van de Heer kwam en ging zitten onder een eik in Ofra, die toebehoorde aan Joas de Abiezriet. Zijn zoon Gideon was bezig tarwe te dorsen bij de wijnpers om het voor de Midianieten te verbergen. De Engel verklaarde: "De Heer is met u, dappere man!" Gideon trok dit in twijfel en wees op de armoede van Israël en zijn eigen lage status in het huis van zijn vader. De Heer verzekerde hem: "Voorwaar, Ik zal met u zijn." Verzen 17-24 (Het teken van aanvaarding): Gideon vroeg om een teken om te bewijzen dat het werkelijk God was die sprak, terwijl hij vlees en ongezuurde koeken klaarmaakte. Toen de engel het offer aanraakte met de punt van zijn staf, steeg er vuur op uit de rots en verteerde het, en de engel verdween. Gideon besefte wie het was en vreesde voor zijn leven, maar de Heer zei tegen hem: "Vrede zij met u; wees niet bevreesd, u zult niet sterven." Gideon bouwde daar een altaar dat hij Jehovah-shalom (De Heer is Vrede) noemde. Verzen 25-32 (De vernietiging van het altaar van Baäl): Diezelfde nacht gaf God Gideon de opdracht om de tweede stier van zijn vader te nemen en het altaar van zijn vader voor Baäl omver te werpen, en de houten boomgaard (Asjera) ernaast om te hakken. Gideon deed dit 's nachts met tien dienaren, uit angst voor zijn familie en de stadsbewoners. Toen ze de volgende ochtend ontdekt werden, eisten de stadsbewoners zijn dood, maar Joas verdedigde hem en zei: "Willen jullie Baäl verdedigen?... laat hem zijn eigen zaak bepleiten." Hierdoor werd Gideon Jerubbaäl genoemd ("Laat Baäl tegen hem pleiten"). Verzen 33-35 (De Geest van God geeft Gideon kracht): De Midianieten en Amalekieten verzamelden zich en sloegen hun tenten op in het dal van Jizreël. "De Geest van de Heer kwam over Gideon" (letterlijk: bekleedde hem), en hij blies op een trompet, waarmee hij de stammen van Abiezer, Aser, Zebulon en Naftali bijeenriep om hem te volgen. Verzen 36-40 (Het teken van het vlies): Gideon zocht nog steeds geruststelling en vroeg God om een teken met behulp van een wollen vlies. Eerst vroeg hij of er alleen dauw op het vlies mocht
6
Gideon, een dappere held
liggen, terwijl de grond droog bleef; God verhoorde zijn verzoek. Vervolgens vroeg hij of het vlies droog mocht blijven, terwijl er dauw op de grond lag; ook dat deed God.
Hoofdstuk 7: Het uitgedunde leger en de overwinning op Midian Verzen 1-3 (Het leger inkrimpen): Jerubbaäl (Gideon) en zijn leger sloegen hun kamp op bij de bron van Harod, terwijl de Midianieten zich ten noorden daarvan bevonden. God zei tegen Gideon dat het volk te talrijk was , opdat Israël geen eer voor zichzelf zou opeisen in plaats van voor God. God droeg Gideon op te verkondigen dat iedereen die bang was, kon vertrekken. 22.000 mannen vertrokken , en lieten er 10.000 achter. Verzen 4-8 (De test van het water): God zei dat er nog steeds te veel waren. Hij droeg Gideon op hen naar het water te brengen, waar Hij hen zou scheiden. Degenen die het water met hun tong oplikten als een hond (300 mannen) werden apart gezet. Degenen die knielden om te drinken, werden naar huis gestuurd. Met slechts 300 mannen beloofde God Midian in Gideons handen te geven. Verzen 9-15 (De Midianitische droom): Die nacht gaf God Gideon de opdracht naar het vijandelijke kamp te gaan, omdat Hij het in zijn hand had gegeven. Samen met zijn dienaar Farao hoorde Gideon een Midianitische soldaat een droom vertellen over een gerstebrood dat in het leger van Midian viel en een tent trof, waardoor die instortte. De andere soldaat legde de droom als volgt uit: "Dit is niets anders dan het zwaard van Gideon... want God heeft Midian in zijn hand gegeven." Gideon aanbad God en keerde vol vertrouwen terug naar zijn mannen. Verzen 16-22 (De strategie van lampen en kruiken): Gideon verdeelde de 300 mannen in drie groepen. Hij gaf ieder een trompet, een lege kruik en een fakkel (lamp) in de kruik . 's Nachts omsingelden ze het kamp, bliezen op de trompetten, braken de kruiken, hielden de fakkels in hun linkerhand en de trompetten in hun rechterhand, en riepen: "Het zwaard van de Heer en van Gideon!" Paniek greep het Midianitische kamp aan, en de Heer zette ieders zwaard tegen zijn medestrijder op in het hele leger. Verzen 23-25 (De achtervolging): Israëlieten uit Naftali, Aser en Manasse achtervolgden de vluchtende Midianieten. Gideon stuurde boodschappers over de berg Efraïm om de wateren voor hen bij Beth-Barah en de Jordaan te veroveren. Daar namen ze twee Midianitische vorsten, Oreb en Zeeb , gevangen en brachten hun hoofden terug naar Gideon.
Hoofdstuk 8: De achtervolging, de conflicten en de nasleep Verzen 1-3 (Een diplomatieke oplossing met Efraïm): De mannen van Efraïm klaagden bitter dat ze niet eerder waren opgeroepen om te vechten. Gideon antwoordde nederig en tactvol: "Wat heb ik nu gedaan in vergelijking met jullie? Is de nalezing van de druiven van Efraïm niet beter dan de wijn van Abiezer?" Zijn zachte antwoord bedwong hun woede. Verzen 4-9 (Weigering bij Succoth en Penuel): Gideon en zijn uitgeputte 300 mannen staken de Jordaan over in de achtervolging van de overgebleven Midianitische koningen, Zebah en Zalmunna. Ze vroegen de oudsten van Succoth en Penuel om brood voor de vermoeide troepen, maar de leiders bespotten Gideon en weigerden, zeggende dat ze de koningen nog niet gevangen hadden genomen. Gideon waarschuwde hen dat hij zou terugkeren om hen te straffen met doornen en distels.
7
Gideon, een dappere held
Verzen 10-17 (Straf en gevangenneming): Gideon verraste het overgebleven leger van Midiani en nam de koningen Zebah en Zalmunna gevangen . Bij zijn terugkeer strafte hij de oudsten van Succoth met woestijndoorns en distels, en hij sloopte de toren van Penuel en doodde de mannen van de stad. Verzen 18-21 (Het lot van de koningen): Gideon vroeg Zebah en Zalmunna wat voor mannen ze bij Tabor hadden gedood en ontdekte dat het zijn eigen broers waren. Hij beval zijn oudste zoon Jether hen te doden, maar de jongen was bang omdat hij nog jong was. De twee koningen vroegen Gideon toen om hen zelf te doden, en Gideon doodde hen en nam de halvemaanvormige versieringen van de nekken van hun kamelen. Verzen 22-27 (De gouden efod en Israëls val): Israël probeerde Gideon en zijn nakomelingen tot erfelijke heersers te maken, maar Gideon weigerde dit resoluut en verklaarde: "De HEER zal over u heersen." Gideon deed echter een verzoek: dat ieder hem een oorbel zou geven uit zijn buit. Hij verzamelde 1755 sikkels goud en maakte er een efod van , die hij in zijn stad Ofra plaatste. Tragisch genoeg stortte heel Israël zich daar op de efod , en zo werd het een valstrik voor Gideon en zijn huis. Verzen 28-35 (Gideons dood en Israëls vergeetachtigheid): Midian werd onderworpen en het land kende veertig jaar rust tijdens Gideons leven. Gideon stierf op hoge leeftijd en werd begraven in het graf van zijn vader Joas. Onmiddellijk na zijn dood vervielen de Israëlieten weer tot geestelijke ontrouw, door Baäl-Berith te aanbidden en het huis van Jerubbaäl (Gideon) geen genade te betonen voor al het goede dat hij had gedaan.
Belangrijke lessen uit het verhaal van Gideon God gebruikt de onwaarschijnlijken en de zwakken: Gideon begon angstig te schuilen en beschouwde zijn stam als de zwakste in Manasse. God reduceerde zijn leger opzettelijk van 32.000 tot 300 man om te bewijzen dat de overwinning voortkomt uit goddelijke kracht, niet uit menselijke macht. Geduld met menselijke twijfel: God beantwoordde Gideons diepe onzekerheden en verzoeken om tekenen (het vuur en het vlies) met ongelooflijk veel geduld en genade, en bouwde zijn geloof stap voor stap op. Echt leiderschap vereist nederigheid: Gideon wist de delicate stampolitiek succesvol te beheersen (hij bracht de Efraïmieten tot rust) en weigerde resoluut de koninklijke macht, omdat hij erkende dat alleen God over Israël zou moeten regeren. Het gevaar van compromissen bij succes: Ondanks zijn ongelooflijke overwinningen werd Gideons creatie van de gouden efod een spirituele valkuil (afgoderij) voor zijn familie en volk, wat bewijst dat spirituele waakzaamheid nodig is, zelfs – en vooral – na een grote triomf.
8