Назарэйскі зарок Лічбы 6:1-21 1 І сказаў Гасподзь Майсею, кажучы: 2 Абвясці сынам Ізраілевым і скажы ім: калі мужчына ці жанчына адлучаецца, каб даць абяцанне назарэя, каб аддаць сябе Госпаду, 3 Ён павінен устрымацца ад віна і моцных напояў і не будзе піць ні віннага воцату, ні воцату з моцных напояў, і не будзе піць вінаграднага напою, і не будзе есці вільготных або сушаных вінаградаў. 4 Усе дні свайго адлучэння ён не павінен есці нічога, што зроблена з вінаграднага дрэва, ад зерняў да лупіны. 5 Усе дні абяцання назарэйства ягонага брытва не павінна дакранацца да галавы ягонай; пакуль не мінуць дні, у якія ён прысвяціць сябе Госпаду, ён будзе святы і будзе адпускаць валасы на галаве сваёй. 6 Усе дні, калі ён аддае сябе Госпаду, ён не будзе прыбліжацца да мёртвага цела. 7 Ён не павінен апаганьваць сябе за бацьку свайго, за маці сваю, за брата свайго і за сястру сваю, калі яны паміраюць, бо асвячэнне Бога ягонага на галаве ягонай. 8 Усе дні свайго адарэяння ён святы для Госпада. 9 А калі хто памрэ нечакана праз яго, і тым самым апаганіць галаву пасвячэння свайго, дык ён павінен аголіць галаву сваю ў дзень ачышчэння свайго, на сёмы дзень павінен аголіць яе. 10 А на восьмы дзень ён прынясе дзвюх чарапах альбо двух маладых галубоў да святара, да ўваходу ў скінію сходу: 11 І прынясе святар адно ў ахвяру за грэх, а другое — у ахвяру цэласпалення, і ачысціць яго ад граху, якім ён зграшыў праз нябожчыка, і асвяціць галаву ягоную ў той самы дзень. 12 І прысвяціць ён Госпаду дні свайго адабрэння і прынясе аднагадовае ягня ў ахвяру за віну, а папярэднія дні будуць страчаны, бо яго адабрэнне было апаганена. 13 І вось закон пра назарэя, калі скончацца дні ягонага адабрэння: яго прывядуць да ўваходу ў скінію сходу. 14 І прынясе ён ахвяру сваю Госпаду: адно ягня-аднагодка без пахібы на цэласпаленне, і адну авечку-аднагодку без пахібы ў ахвяру за грэх, і аднаго барана без пахібы ў ахвяру мірную, 15 І кошык прэснага хлеба, ляпёшкі з пшанічнай мукі, змяшаныя з алеем, і прэсныя ляпёшкі, памазаныя алеем, і іх хлебнае прынашэнне, і іх выліваньне. 16 І прывядзе іх святар перад Госпадам і прынясе ахвяру за грэх і ахвяру цэласпаленьня. 17 І прынясе ён барана ў ахвяру мірную Госпаду разам з кошыкам прэснага хлеба; таксама прынясе святар яго хлебнае прынашэнне і яго выліўное прынашэнне.
1
Назарэйскі зарок
18 І паголіць назарэй галаву свайго назарэя каля ўваходу ў скінію сходу, і возьме валасы галавы свайго назарэя, і пакладзе іх у агонь, які пад ахвярай мірнай. 19 І возьме святар вараную лапатку барана і адзін прэсны аладку з кошыка і адну прэсную ляпёшку і пакладзе іх на рукі назарэя, пасля таго як паголяць валасы ягоныя назарэйства. 20 І святар прынясе іх як ахвяру трасяніны перад Госпадам: гэта святыня для святара, разам з грудзінай трасяніны і лапаткай трасяніны; і пасля гэтага назарэй можа піць віно. 21 Гэта закон пра назарэя, які даў абяцанне, і пра яго ахвяру Госпаду за сваё назарэйства, акрамя таго, што атрымае рука ягоная: паводле абяцання, якое ён даў, так ён павінен рабіць паводле закона пра сваё назарэйства.
Самсон Суддзі 13 1 І сыны Ізраілевыя зноў рабілі зло ў вачах Госпада, і аддаў іх Гасподзь у рукі Філістымлян на сорак гадоў. 2 І быў адзін чалавек з Цоры, з племя Данавага, імем Маной; і жонка яго была бясплодная і не нараджала. 3 І з'явіўся анёл Гасподні жанчыне і сказаў ёй: вось, ты бясплодная і не родзіш; але зачнеш і народзіш сына. 4 Дык вось, сцеражыся, не пі віна і сікераў і не еш нічога нячыстага. 5 Бо вось, ты зачнеш і народзіш сына, і брытва не дакранецца да галавы ягонай, бо ад самага ўлоння гэтае дзіця будзе назарэем Божым, і ён пачне вызваляць Ізраіля з рукі Філістымлян. 6 І прыйшла жанчына і расказала мужу свайму, кажучы: чалавек Божы прыходзіў да мяне, і твар ягоны быў, як твар анёла Божага, вельмі страшны; але я не спыталася ў яго, адкуль ён, і ён не сказаў мне свайго імя. 7 Але ён сказаў мне: «Вось, ты зачнеш і народзіш сына; і цяпер не пі віна і сікераў і не еш нічога нячыстага, бо дзіця будзе назарэем Божым ад улоння да дня смерці сваёй». 8 Тады Маной памаліўся Госпаду і сказаў: «Госпадзе мой! няхай чалавек Божы, якога Ты паслаў, зноў прыйдзе да нас і навучыць нас, што нам рабіць з дзіцем, якое народзіцца». 9 І пачуў Бог голас Маноя, і анёл Божы зноў прыйшоў да жанчыны, калі яна сядзела ў полі; але Маноя, мужа яе, не было з ёй. 10 Жанчына паспяшалася, пабегла і паведаміла мужу свайму, кажучы яму: «Вось, з'явіўся мне чалавек, які прыходзіў да мяне на днях». 11 І ўстаў Маной, і пайшоў за жонкай сваёй, і прыйшоў да таго чалавека, і сказаў яму: ці ты той чалавек, які гаварыў з гэтай жанчынай? Ён сказаў: я. 12 І сказаў Маной: «Няхай спраўдзяцца твае словы. Як нам клапаціцца пра дзіця і як нам з ім абысціся?» 13 І сказаў анёл Гасподні Маною: «Няхай яна сцеражэцца ўсяго, што Я сказаў гэтай жанчыне». 14 Яна не павінна есці нічога, што расце з вінаграднай лазы, і віна, і сікеру хай не п'е, і нічога нячыстага хай не есць; усё, што Я загадаў ёй, няхай выконвае. 15 І сказаў Маной анёлу Гасподняму: «Дазволь нам затрымаць цябе, пакуль не прыгатуем табе казьляня». 16 І сказаў анёл Гасподні Маною: «Калі ты затрымаеш мяне, я не буду есці твайго хлеба; а калі ты прынясеш цэласпаленне, прынясі яго Госпаду». Бо Маной не ведаў, што ён анёл Гасподні. 17 І сказаў Маной анёлу Гасподняму: як тваё імя? каб мы ўшанавалі цябе, калі спраўдзяцца словы твае. 18 І сказаў яму анёл Гасподні: «Чаму ты пытаешся пра імя Маё, калі яно таемнае?» 19 І ўзяў Маной казьляня з хлебным прынашэньнем і прынёс яго Госпаду на скале; і анёл зрабіў цуд; і Маной і жонка яго бачылі гэта. 2
Назарэйскі зарок
20 Калі полымя пачало падымацца ад ахвярніка да неба, анёл Гасподні ўзняўся ў полымі ахвярніка. Маной і жонка ягоная, убачыўшы гэта, упалі тварам на зямлю. 21 Але анёл Гасподні больш не з’яўляўся Маною і жонцы ягонай. Тады Маной пазнаў, што гэта анёл Гасподні. 22 І сказаў Маной жонцы сваёй: «Мы абавязкова памром, бо бачылі Бога». 23 Але жонка яго сказала яму: калі б Гасподзь хацеў забіць нас, дык не прыняў бы з рук нашых цэласпалення і хлебнага прынашэння, і не паказаў бы нам усяго гэтага, і не сказаў бы нам такога ў гэты час. 24 І нарадзіла жанчына сына і назвала яго імем Самсон. І расло дзіця, і дабраславіў яго Гасподзь. 25 І Дух Гасподні пачаў часам дзейнічаць на ім у табары Дана, паміж Цорай і Эштаолам. Суддзі 14 1 І пайшоў Самсон у Тымнату, і ўбачыў у Тымнаце жанчыну з дачок Філістымлян. 2 І пайшоў ён, і расказаў бацьку свайму і маці сваёй, і сказаў: я бачыў у Тымнаце жанчыну з дачок Філістымлян; вазьміце яе мне за жонку. 3 Тады бацька ягоны і маці ягоная сказалі яму: «Ці няма жанчыны сярод дочак братоў тваіх і сярод усяго майго народа, што ты ідзеш узяць жонку з неабрэзаных Філістымлян?» І сказаў Самсон бацьку свайму: «Вазьмі яе мне, бо яна мне падабаецца». 4 Але бацька ягоны і маці ягоная не ведалі, што гэта ад Госпада, што ён шукае прычыны супроць Філістымлян; бо ў той час Філістымляне панавалі над Ізраілем. 5 І спусціўся Самсон, і бацька ягоны, і маці ягоная ў Тымну, і прыйшлі да вінаграднікаў Тымны; і вось, малады леў рыкае на яго. 6 І сышоў на яго Дух Гасподні, і ён разадраў яго, як разадраў бы казьляня; а ў руцэ ў яго не было нічога; але ён не сказаў бацьку свайму і маці сваёй, што зрабіў. 7 І сышоў ён і пагаварыў з жанчынай, і яна спадабалася Самсону. 8 Праз нейкі час ён вярнуўся, каб узяць яе, і зайшоў паглядзець на труп льва, і вось, у трупе льва рой пчол і мёд. 9 І ўзяў ён яго ў рукі свае і пайшоў есці. І вярнуўся да бацькі свайго і маці свайго, і даў ім, і яны елі; але не сказаў ім, што ўзяў мёд з трупа льва. 10 І пайшоў бацька ягоны да жанчыны, і Самсон зладзіў там банкет, бо так звычайна рабілі юнакі. 11 І калі яны ўбачылі яго, то прывялі з сабой трыццаць чалавек, каб яны былі з ім. 12 І сказаў ім Самсон: «Загадаю я вам загадку; калі вы зможаце адгадаць яе мне за сем дзён свята і адгадаеце, дык я дам вам трыццаць прасцін і трыццаць зменных вопратак». 13 А калі вы не можаце мне адгадаць, дык дайце мне трыццаць прасцін і трыццаць зменных вопратак. І сказалі яму: «Загадай сваю загадку, і мы пачуем яе». 14 І сказаў ім: «З таго, хто есць, выйшла ежа, і з таго, хто моцна, выйшла салодкасць». І яны не маглі разгадаць загадку за тры дні. 15 І сталася на сёмы дзень, што яны сказалі жонцы Самсонавай: «Угавары мужа свайго, каб ён адгадаў нам загадку, каб мы не спалілі цябе і дом бацькі твайго агнём. Ці ж вы паклікалі нас узяць тое, што ў нас ёсць?» 16 І жонка Самсона плакала перад ім і казала: «Ты ненавідзіш мяне і не кахаеш мяне; ты загадаў загадку сынам майго народа і не разгадаў яе мне». І ён сказаў ёй: «Вось, я не разгадаў яе бацьку майму і маці маёй, а табе раскажу?» 17 І плакала яна перад ім сем дзён, пакуль працягвалася іх свята; і сталася на сёмы дзень, што ён адкрыў ёй загадку, бо яна моцна на яго наляцела. І яна адказала загадку сынам свайго народа.
3
Назарэйскі зарок
18 І сказалі яму жыхары горада на сёмы дзень перад захадам сонца: што саладзейшае за мёд, і што мацнейшае за льва? І ён сказаў ім: калі б вы не аралі маёй цялушкай, вы не адгадалі б маёй загадкі. 19 І сышоў на яго Дух Гасподні, і ён пайшоў у Аскалон, і забіў там трыццаць чалавек, і ўзяў іх здабычу, і даў зменную вопратку тым, хто разгадаў загадку. І запаліўся гнеў ягоны, і ён пайшоў у дом бацькі свайго. 20 Але жонку Самсона аддалі за яго сябра, з якім ён быў сябрам. Суддзі 15 1 Неўзабаве пасля жніва пшаніцы Самсон наведаў сваю жонку, прынёсшы казьляня, і сказаў: «Я ўвайду да жонкі маёй у пакой». Але бацька яе не дазволіў яму ўвайсці. 2 І сказаў бацька яе: «Я сапраўды думаў, што ты вельмі ненавідзіш яе, таму і аддаў яе твайму сяброўцы. Ці ж не прыгажэйшая за яе малодшая сястра яе? Вазьмі яе замест яе». 3 І сказаў Самсон пра іх: «Цяпер я буду больш невінаваты перад Філістымлянамі, хоць і раблю ім зло». 4 І пайшоў Самсон і злавіў трыста лісоў, і ўзяў вогненныя галавелі, і звязаў іх хвост з хвастом, і паклаў вогненную галавелю паміж двума хвастамі. 5 І, падпаліўшы галаве, ён кінуў іх на збожжа Філістымлян, і спаліў і палачкі, і збожжа, і вінаграднікі, і аліўкі. 6 Тады Філістымляне сказалі: «Хто гэта зрабіў?» І яны адказалі: «Самсон, зяць фімніцяніна, бо ён узяў яго жонку і аддаў яе свайму сябру». І пайшлі Філістымляне і спалілі яе і бацьку яе агнём. 7 І сказаў ім Самсон: «Хоць вы і зрабілі гэта, я ўсё ж адпомшчу за вас, і тады я перастану». 8 І пабіў ён іх па сцёгнах і па сцёгнах вялікай разгромнай ломкай; і сышоў і пасяліўся на вяршыні скалы Этам. 9 Тады Філістымляне пайшлі і разбілі табар у Юдэі, і распаўсюдзіліся ў Лехі. 10 І сказалі людзі Юдэі: «Чаму вы прыйшлі супраць нас?» І адказалі яны: «Мы прыйшлі звязаць Самсона, каб зрабіць з ім тое ж самае, што ён зрабіў з намі». 11 Тады тры тысячы чалавек з Юдэі пайшлі на вяршыню скалы Этам і сказалі Самсону: «Ці ж ты не ведаеш, што Філістымляне — нашыя пана? Што ты зрабіў нам?» І ён сказаў ім: «Як яны зрабілі мне, так і я зрабіў ім». 12 І сказалі яны яму: «Мы прыйшлі звязаць цябе і аддаць цябе ў рукі Філістымлян». І сказаў ім Самсон: «Пакляніцеся мне, што вы самі не нападеце на мяне». 13 І сказалі яны яму: «Не, мы звяжам цябе моцна і аддамо цябе ў іхнія рукі, але не заб'ем цябе». І яны звязалі яго дзвюма новымі вяроўкамі і паднялі яго са скалы. 14 І калі ён прыйшоў да Лехі, Філістымляне закрычалі супраць яго. І сышоў на яго Дух Гасподні, і вяроўкі, якія былі на руках ягоных, сталі як лён, абпалены агнём, і кайданы ягоныя спалі з рук ягоных. 15 І знайшоў ён новую асіную сківіцу, працягнуў руку сваю, узяў яе і забіў ёю тысячу чалавек. 16 І сказаў Самсон: сківіцай асла, кучы за кучамі, сківіцай асла забіў я тысячу чалавек. 17 І сталося, калі ён скончыў гаварыць, што кінуў сківіцу з рукі сваёй і назваў тое месца Рамат-Лехі. 18 І адчуў ён моцную смагу і паклікаў Госпада, кажучы: Ты даў гэтае вялікае выратаванне ў рукі раба Твайго; а цяпер ці памру я ад смагі і траплю ў рукі неабрэзаных? 19 Але Бог раскалоў западзіну ў сківіцы, і выцякла з яе вада; і калі ён напіўся, вярнуўся дух ягоны, і ён ажыў; таму ён назваў гэтае месца Эн-Гакорэ, што ў Лехі і дагэтуль. 20 І судзіў ён Ізраіля ў дні Філістымлян дваццаць гадоў. Суддзі 16 1 Тады Самсон пайшоў у Газу і ўбачыў там распусніцу і ўвайшоў да яе.
4
Назарэйскі зарок
2 І паведамілі жыхарам Газы, кажучы: «Самсон прыйшоў сюды». І яны абступілі яго, і чакалі яго ўсю ноч каля гарадской брамы, і маўчалі ўсю ноч, кажучы: «Ранаю, як развіднее, мы заб'ем яго». 3 І спаў Самсон да поўначы, а ўстаў апоўначы, узяў вароты гарадской брамы і абодва вушакі, і пайшоў з імі разам з засаўкай, і ўзяў іх на плечы свае, і панёс іх на вяршыню пагорка, што перад Хэўронам. 4 І сталася пасля, што ён пакахаў жанчыну ў даліне Сорэк, якую звалі Даліла. 5 І падышлі да яе ўладары Філістымлян і сказалі ёй: «Угавары яго і даведайся, у чым вялікая сіла ягоная, і як нам адолець яго, каб звязаць яго і ўпакорыць яго. І мы дамо табе кожны з нас па тысячу сто срэбранікаў». 6 І сказала Даліла Самсону: «Скажы мне, калі ласка, у чым вялікая твая сіла і чым цябе звязаць, каб цябе ўпакорыць». 7 І сказаў ёй Самсон: калі яны звяжуць мяне сямю зялёнымі цяцівамі, якія ніколі не сушыліся, дык я зраблюся слабым і буду, як іншы чалавек. 8 Тады ўладары Філістымлян прынеслі ёй сем зялёных цяціваў, якія яшчэ не высахлі, і яна звязала яго імі. 9 І былі ў засадзе людзі, якія чакалі з ёю ў пакоі. І яна сказала яму: «Філістыльляне на цябе, Самсоне!» І ён парваў кайданы, як рвецца нітка з пакудзі, калі дакранаецца да агню, таму сіла ягоная была невядомая. 10 І сказала Даліла Самсону: «Вось, ты падмануў мяне і сказаў мне няпраўду; цяпер скажы мне, чым цябе можна звязаць». 11 І сказаў ён ёй: «Калі мяне моцна звяжуць новымі вяроўкамі, якімі ніколі не карысталіся, дык я зраблюся слабым і буду як іншы чалавек». 12 Дэліла ўзяла новыя вяроўкі, звязала яго імі і сказала яму: «Філістыльляне ідуць на цябе, Самсоне!» А ў пакоі стаялі засады. І ён парваў іх са сваіх рук, як нітку. 13 І сказала Даліла Самсону: «Дагэтуль ты падманваў мяне і казаў мне няпраўду; скажы мне, чым цябе можна звязаць». І ён сказаў ёй: «Калі ты ўпляцеш сем кос маёй галавы ў павуцінне». 14 І яна прыбіла яго шпількай і сказала яму: «Філістыльляне ідуць на цябе, Самсоне!» І ён прачнуўся са сну свайго і пайшоў з шпількай ад бэлькі і з тканінай. 15 І сказала яна яму: «Як ты можаш казаць: «Я кахаю цябе», калі сэрца тваё не са мной? Ты ўжо тры разы падманваў мяне і не сказаў мне, у чым вялікая сіла твая». 16 І сталася, што яна штодня прыціскала яго сваімі словамі і ўціскала яго, так што душа ягоная смяротна знясілілася; 17. Ён адкрыў ёй усё сэрца сваё і сказаў ёй: «Брытва не краналася галавы маёй, бо я назарэй Божы ад улоння маці маёй; калі мяне паголяць, дык сіла мая адыдзе ад мяне, і я зраблюся слабым і буду, як усе астатнія людзі». 18 І калі Даліла ўбачыла, што ён адкрыў ёй усё сваё сэрца, паслала паклікаць уладароў Філістымскіх, кажучы: «Прыйдзіце і на гэты раз, бо ён адкрыў мне ўсё сваё сэрца». Тады ўладары Філістымскія прыйшлі да яе і прынеслі грошы ў руках сваіх. 19 І ўсыпіла яго на каленях сваіх, і паклікала чалавека, і загадала яму пагаліць сем кос з галавы ягонай, і пачала мучыць яго, і сіла ягоная пакінула яго. 20 І сказала яна: «Філістыльляне на цябе, Самсоне!» І прачнуўся ён са сну свайго і сказаў: «Выйду, як і раней, і абтрасуся». А ён не ведаў, што Гасподзь адступіўся ад яго. 21 Але філістымляне схапілі яго, выкалолі яму вочы і завялі яго ў Газу, і закавалі яго ў медныя кайданы, і ён малоў у турме. 22 Аднак валасы на галаве яго зноў пачалі адрастаць пасля таго, як ён быў паголены. 23 Тады сабраліся ўладары Філістымлян, каб прынесці вялікую ахвяру Дагону, богу свайму, і павесяліцца, бо сказалі яны: «Бог наш аддаў у рукі нашыя Самсона, ворага нашага». 24 І калі народ убачыў яго, ён праславіў свайго бога, бо казаў: «Бог наш аддаў у рукі нашыя ворага нашага і спусташальніка нашай краіны, які забіў многіх з нас».
5
Назарэйскі зарок
25 І калі развесяліліся сэрцы іхнія, яны сказалі: паклічце Самсона, каб ён пацешыў нас. І паклікалі Самсона з турмы, і ён пацешыў іх, і паставілі яго паміж слупамі. 26 І сказаў Самсон хлопчыку, які трымаў яго за руку: «Пазволь мне абмацаць слупы, на якіх стаіць дом, і абаперціся на іх». 27 Дом быў поўны мужчын і жанчын, і ўсе ўладары Філістымлян былі там; а на даху было каля трох тысяч мужчын і жанчын, якія назіралі, як Самсон жарціў. 28 І паклікаў Самсон Госпада і сказаў: Госпадзе Божа! успомні мяне і ўмацуй мяне толькі гэтым разам, Божа, каб я адразу адпомсціў Філістымлянам за мае два вочы. 29 І Самсон ухапіўся за два сярэднія слупы, на якіх стаяў дом і на якіх ён быў умацаваны, за адзін правай рукой, а за другі левай. 30 І сказаў Самсон: «Хай я памру з Філістымлянамі». І пакланіўся ён з усёй сілы сваёй, і дом упаў на князёў і на ўвесь народ, які быў у ім. І загінулых, якіх ён забіў пры смерці сваёй, было больш, чым тых, якіх ён забіў пры жыцці сваім. 31 Тады сышлі яго браты і ўвесь дом бацькі ягонага, і ўзялі яго, і прынеслі яго, і пахавалі яго паміж Цорай і Эштаолам, у магіле Маноя, бацькі ягонага. І судзіў ён Ізраіль дваццаць гадоў.
Самуэль 1-я кніга Царстваў 1 1 Быў адзін чалавек з Раматаім-Цофіма, з гары Яфрэмавай, і імя яго было Элкана, сын Ерахама, сына Элігу, сына Тоху, сына Цуфа, Эфрацянін. 2 І ў яго было дзве жонкі: імя адной Ганна, а імя другой Феніна; і ў Феніны былі дзеці, а ў Ганны не было дзяцей. 3 І гэты чалавек штогод хадзіў са свайго горада пакланяцца і прыносіць ахвяры Госпаду Саваофу ў Сілом. Там былі два сыны Ілія, Офні і Фінеес, святары Госпада. 4 І калі настаў час прыносіць ахвяру, Элкана даў Феніне, жонцы сваёй, і ўсім сынам яе і дочкам яе часткі, 5 А Ганне даў годную долю, бо любіў Ганну, але Гасподзь замкнуў яе ўлонне. 6 І супраціўнік яе таксама моцна раздражняў яе, каб засмуціць яе, бо Гасподзь замкнуў улонне яе. 7 І ён рабіў гэта год за годам, калі яна хадзіла ў дом Гасподні, і яна раздражняла яе; таму яна плакала і не ела. 8 І сказаў ёй Элкана, муж яе: Ганна, чаго ты плачаш і чаму не еш? і чаму засмучана тваё сэрца? Ці ж я не лепшы для цябе за дзесяць сыноў? 9 І ўстала Ганна пасля таго, як яны паелі ў Сіломе і напіліся. А Ілій святар сядзеў на сядзенні каля слупка храма Гасподняга. 10 І яна была ў горычы ў душы, і малілася Госпаду, і горка плакала. 11 І дала яна абяцанне, кажучы: Госпадзе Саваофе! калі Ты сапраўды паглядзіш на пакуты служанкі Тваёй і ўспомніш мяне, і не забудзеш служанкі Тваёй, і дасі служанцы Тваёй дзіця мужчынскага полу, дык я аддам яго Госпаду на ўсе дні жыцця ягонага, і брытва не дакранецца да галавы ягонай. 12 І сталася, калі яна працягвала маліцца перад Госпадам, што Ілій уважліва паглядзеў на яе вусны. 13 Ганна гаварыла ў сэрцы сваім; толькі вусны яе варушыліся, а голасу яе не было чуваць. Таму Ілій падумаў, што яна п'яная. 14 І сказаў ёй Ілій: «Дакуль ты будзеш п'яная? Перастань піць віно». 15 Ганна адказала і сказала: не, гаспадару мой, я жанчына засмучаная духам; я не піла ні віна, ні сікеру, а вылівала душу сваю перад Госпадам. 16 Не лічы служанкі тваёй за дачку нягодніка, бо ад вялікай маіх скаргаў і гора я гаварыла дагэтуль. 6
Назарэйскі зарок
17 І адказаў Ілій і сказаў: ідзі з мірам, і хай Бог Ізраілеў споўніць тваё жаданне, якога ты прасіла ў Яго. 18 І сказала яна: «Хай знойдзе служанка твая ласку ў вачах тваіх». І пайшла жанчына сваёй дарогай, і паела, і твар яе больш не быў сумны. 19 І ўсталі яны раніцай рана, і пакланіліся перад Госпадам, і вярнуліся, і прыйшлі ў свой дом у Раму. І пазнаў Элкана Ганну, жонку сваю, і ўспомніў пра яе Гасподзь. 20 І сталася, калі настаў час пасля таго, як Ганна зачала, што нарадзіла сына, і назвала яго Самуіл, бо сказала: «Я выпрасіла яго ў Госпада». 21 І пайшоў чалавек Элкана і ўвесь яго дом прынесці Госпаду штогадовую ахвяру і абяцанне сваё. 22 Але Ганна не пайшла, бо сказала мужу свайму: «Не пайду, пакуль дзіця не будзе адучана ад грудзей, і тады прывяду яго, каб яно з'явілася перад Госпадам і засталося там назаўсёды». 23 І сказаў ёй муж яе Элкана: рабі, што табе добра, заставайся, пакуль не выкарміш яго; толькі хай Гасподзь выканае слова Сваё. І жанчына засталася і карміла сына свайго малаком, пакуль не выкарміла яго. 24 А калі яна адвучыла яго ад грудзей, узяла яго з сабой з трыма цялятамі, адной эфай мукі і мехам віна і прывяла яго ў дом Гасподні ў Сіломе. Дзіця ж было яшчэ малое. 25 І закалолі цяля, і прывялі дзіця да Ілія. 26 І сказала яна: «О, гаспадару мой! Як жыве душа твая, гаспадару мой! я — тая самая жанчына, якая стаяла тут каля цябе і малілася Госпаду». 27 За гэтае дзіця я малілася, і Гасподзь даў мне просьбу маю, якой я прасіла ў Яго: 28 Таму і я аддаў яго Госпаду; пакуль ён жывы, ён будзе аддадзены Госпаду. І ён пакланіўся там Госпаду.
Ян Хрысціцель Лукі 1 1 Паколькі многія ўзяліся за складанне выкладу таго, у што мы найбольш пэўна верым, 2 як перадалі нам тыя, хто ад пачатку быў відавочцамі і слугамі слова, 3 І мне, найшаноўнейшы Феафіле, зразумеўшы ўсё з самага пачатку, здалося за добрае напісаць табе па парадку, 4 каб ты ведаў праўдзівасць таго, у чым ты быў навучаны. 5 У часы Ірада, цара Юдэйскага, быў адзін святар, па імені Захарыя, з чаргі Авіі; жонка яго была з дачок Аарона, і звалі яе Елізавета. 6 І абодва яны былі праведныя перад Богам, выконваючы ўсе запаведзі і пастановы Госпада беззаганна. 7 І не было ў іх дзяцей, бо Елізавета была бясплодная, і яны абодва былі ўжо ў сталым узросце. 8 І сталася, што, калі ён выконваў святарскую службу перад Богам паводле парадку сваёй чаргі, 9 Паводле звычаю святарскай службы, яму выпала жэрабя, каб ён, уваходзячы ў храм Гасподні, паліў кадзіла. 10 А ўвесь народ маліўся звонку ў час кадзіла. 11 І з'явіўся яму анёл Гасподні, які стаяў па правы бок ахвярніка кадзіла. 12 І, убачыўшы яго, Захарыя збянтэжыўся, і страх ахапіў яго. 13 Анёл жа сказаў яму: «Не бойся, Захарыя, бо пачута малітва твая, і жонка твая Елізавета народзіць табе сына, і ты назавеш яго імем Ян». 14 І будзе ў цябе радасць і весялосць, і многія ўзрадуюцца ягонаму нараджэнню. 15 Бо ён будзе вялікі ў вачах Госпада і не будзе піць ні віна, ні сікеру; і Духам Святым напоўніцца яшчэ ад улоння маці сваёй. 7
Назарэйскі зарок
16 І многіх з сыноў Ізраілевых ён наверне да Госпада Бога іхняга. 17 І Ён пойдзе перад Ім у духу і сіле Іллі, каб вярнуць сэрцы бацькоў да дзяцей і непакорлівых да мудрасці праведных, каб падрыхтаваць Госпаду народ гатовы. 18 І сказаў Захарыя анёлу: «Па чым я пазнаю гэта? Бо я стары, і жонка мая ў сталым узросце». 19 Анёл сказаў яму ў адказ: «Я — Гаўрыіл, які стаю перад Богам, і пасланы гаварыць з табою і абвясціць табе гэтую добрую вестку». 20 І вось, ты будзеш нямы і не зможаш гаварыць да таго дня, пакуль гэта не збудзецца, бо ты не паверыў маім словам, якія здзейсняцца ў свой час. 21 І людзі чакалі Захарыю і здзіўляліся, што ён так доўга затрымаўся ў храме. 22 А калі ён выйшаў, не мог гаварыць з імі; і яны зразумелі, што ён бачыў відзенне ў храме; бо ён кіўнуў ім і застаўся нямы. 23 І сталася, як толькі скончыліся дні яго служэння, ён пайшоў у свой дом. 24 Пасля тых дзён зачала жонка ягоная Елізавета і таілася пяць месяцаў, кажучы: 25 Так учыніў мне Гасподзь у тыя дні, калі Ён зірнуў на мяне, каб зняць з мяне ганьбу сярод людзей. 26 А ў шосты месяц пасланы быў анёл Гаўрыіл ад Бога ў горад Галілею, які называўся Назарэт, 27 да Дзевы, заручанай з мужам, імем якога было Іосіф, з дому Давіда; а імя Дзевы было Марыя. 28 І анёл, увайшоўшы да Яе, сказаў: «Радуйся, Ты, што мае вялікую ласку! Гасподзь з Табой! Дабраславёная Ты між жанчынамі». 29 І, убачыўшы яго, яна збянтэжылася ад яго слоў і разважала, што гэта за прывітанне. 30 І сказаў ёй анёл: «Не бойся, Марыя, бо ты знайшла ласку ў Бога». 31 І вось, ты зачнеш ва ўлонні сваім і народзіш Сына, і дасі Яму імя Ісус. 32 Ён будзе вялікі і будзе названы Сынам Усявышняга; і дасць Яму Гасподзь Бог трон Давіда, бацькі Ягонага. 33 І будзе Ён валадарыць над домам Якава вечна, і царству Яго не будзе канца. 34 Марыя ж сказала анёлу: «Як гэта будзе, калі я мужа не ведаю?» 35 Анёл сказаў ёй у адказ: «Дух Святы сыдзе на Цябе, і сіла Найвышэйшага ахіне Цябе; таму і святое, што народзіцца ад Цябе, будзе названа Сынам Божым». 36 Вось і твая стрыечная сястра Елізавета, яна таксама зачала сына ў старасці сваёй, і гэта ўжо шосты месяц у яе, бо яе называлі бясплоднай. 37 Бо для Бога няма нічога немагчымага. 38 І сказала Марыя: «Вось, служанка Госпада; хай мне станецца паводле слова твайго». І анёл адышоў ад яе. 39 І ўстала Марыя ў тыя дні і пайшла з паспешнасцю ў горную краіну, у горад Іудзея; 40 І ўвайшоў у дом Захарыі, і прывітаў Елізавету. 41 І сталася, калі пачула Елізавета прывітанне Марыі, узварухнулася дзіця ў яе ўлонні; і Елізавета напоўнілася Духам Святым. 42 І яна закрычала гучным голасам і сказала: «Благаслаўлёная Ты між жанчынамі, і благаслаўлёны плод улоння Твайго». 43 І адкуль мне гэта, што Маці Госпада майго прыйшла да мяне? 44 Бо як толькі голас твайго прывітання дайшоў да вушэй маіх, уздрыгнула дзіця ў маім улонні ад радасці. 45 І шчаслівая тая, якая паверыла, бо спраўдзіцца тое, што было сказана ёй ад Госпада. 46 І сказала Марыя: «Велічае душа мая Госпада, 47 І ўзрадаваўся дух мой у Богу, Збаўцы маім. 48 Бо Ён зірнуў на пакорлівасць служанкі Сваёй; бо адгэтуль шчаслівай будуць называць Мяне ўсе пакаленні. 49 Бо вялікія рэчы ўчыніў мне Той, Хто ёсць Магутны, і святое імя Ягонае.
8
Назарэйскі зарок
50 І міласэрнасць Ягоная з пакалення ў пакаленне да тых, хто баіцца Яго. 51 Ён паказаў сілу рукі Сваёй; Ён расьсеяў тых, хто ганарлівы ў намерах сэрцаў сваіх. 52 Ён скінуў магутных з іх месцаў і ўзвысіў пакорлівых. 53 Галодных Ён насыціў дабром, а багатых адправіў ні з чым. 54 Ён дапамог Ізраілю, рабу Свайму, успомніўшы пра сваю міласэрнасць; 55 як казаў бацькам нашым, Абрагаму і нашчадкам ягоным навекі. 56 І прабыла Марыя ў яе каля трох месяцаў, і вярнулася ў свой дом. 57 Алісавеце настаў час нарадзіць, і яна нарадзіла сына. 58 Яе суседзі і стрыечныя браты пачулі, што Гасподзь праявіў да яе вялікую міласэрнасць, і яны ўзрадаваліся разам з ёй. 59 І сталася, што на восьмы дзень прыйшлі абрэзаць дзіця; і назвалі яго Захарыям, па імені бацькі ягонага. 60 А маці ягоная сказала ў адказ: «Не, але яго будуць называць Янам». 61 І сказалі ёй: «Няма нікога з тваіх родных, хто называўся б гэтым імем». 62 І яны знакамі пыталіся ў яго бацьку, як ён хоча яго назваць. 63 І ён папрасіў пісьмовую таблічку і напісаў: «Яго завуць Ян». І ўсе здзівіліся. 64 І адразу ж адкрыліся вусны ягоныя, і язык ягоны развязаўся, і ён загаварыў, і славіў Бога. 65 І страх ахапіў усіх, хто жыў вакол іх; і ўсе гэтыя словы разышліся па ўсёй горнай краіне Юдэі. 66 І ўсе, хто чуў гэта, паклалі гэта ў сэрцы сваім і сказалі: «Якім жа будзе гэты дзяцінствам?» І рука Госпада была з ім. 67 А бацька ягоны Захарыя напоўніўся Духам Святым і прарочыў, кажучы: 68 Благаслаўлёны Гасподзь Бог Ізраілеў, бо Ён наведаў і адкупіў народ Свой, 69 І ўзвысіў нам рог збаўлення ў доме Давіда, слугі Свайго; 70 як Ён прадказаў вуснамі сваіх святых прарокаў, якія былі ад пачатку свету: 71 каб мы былі выратаваны ад ворагаў нашых і ад рукі ўсіх, хто ненавідзіць нас; 72 каб выканаць міласэрнасць, абяцаную бацькам нашым, і ўспомніць свой святы запавет, 73 Клятву, якую Ён даў нашаму бацьку Абрагаму, 74 каб Ён даў нам, вызваленыя з рук ворагаў нашых, служыць Яму без страху, 75 У святасці і праведнасці перад Ім ва ўсе дні жыцця нашага. 76 І ты, дзіця, будзеш называцца прарокам Усявышняга, бо ты пойдзеш перад абліччам Госпада, каб падрыхтаваць шляхі Яму; 77 каб даць народу свайму веданне збаўлення праз адпушчэнне грахоў іхніх, 78 Дзеля міласэрнасці Бога нашага, праз якую наведала нас світанак з вышыні, 79 каб асвятліць тых, хто сядзяць у цемры і ў ценю смяротным, каб накіраваць ногі нашыя на шлях міру. 80 А дзіця расло і ўмацоўвалася духам і было ў пустынях да дня свайго з'яўлення Ізраілю.
9