Згубленая авечка, згубленая манета і блудны сын Лк 15:1-32 1 Тады набліжаліся да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі, каб слухаць Яго. 2 А фарысеі і кніжнікі наракалі, кажучы: Гэты чалавек прымае грэшнікаў і есць з імі. 3 І расказаў ім гэтую прытчу, кажучы: 4 Хто з вас, маючы сто авечак і згубіўшы адну з іх, не пакіне дзевяноста дзевяці ў пустыні і не пойдзе за згубленай, пакуль не знойдзе яе? 5 І калі знойдзе, ускладзе на плечы свае, радуючыся. 6 І, прыйшоўшы дадому, склікае сяброў і суседзяў і кажа ім: «Парадуйцеся са мной, бо я знайшоў сваю згубленую авечку». 7 Кажу вам, што гэтак жа на нябёсах будзе большая радасць за аднаго грэшніка, які пакаяўся, чым за дзевяноста дзевяць праведнікаў, якія не патрабуюць пакаяння. 8 Ці якая жанчына, маючы дзесяць срэбранікаў, калі згубіць адну манету, не запаліць свечкі, не падмяце ў доме і не пашукае старанна, пакуль не знойдзе яе? 9 І калі знойдзе, скліча сябровак і суседак і кажа: «Парадуйцеся са мной, бо я знайшла згубленую драхму». 10 Падобна кажу вам, што бывае радасць у анёлаў Божых і за аднаго грэшніка, які пакаяўся. 11 І сказаў ён: « У аднаго чалавека было два сыны: 12 Малодшы з іх сказаў бацьку: «Ойча, дай мне частку маёмасці, якая мне належыць». І ён падзяліў ім сваю маёмасць. 13 Неўзабаве пасля гэтага малодшы сын сабраў усё і пайшоў у далёкую краіну, і там растраціў маёмасць сваю, жывучы распусна. 14 А калі ён усё патраціў, у той краіне пачаўся вялікі голад, і ён пачаў галечыць. 15 І пайшоў ён і прыстаў да аднаго жыхара той краіны; і той паслаў яго на свае палі пасвіць свіней. 16 І ён хацеў напоўніць свой жывот лупінай, якую елі свінні, але ніхто не даў яму. 17 І, апамятаўшыся, сказаў: «Колькі наймітаў у бацькі майго маюць хлеба ўдосталь, а я паміраю з голаду!» 18 Устану і пайду да бацькі майго і скажу яму: «Ойча мой, я зграшыў супраць неба і перад табою, 1
19 і я ўжо не варты называцца сынам тваім; прымі мяне як аднаго з наймітаў тваіх. 20 І ён устаў і пайшоў да бацькі свайго. Але калі ён быў яшчэ далёка, бацька ягоны ўбачыў яго і злітаваўся, і пабег, і кінуўся яму на шыю, і пацалаваў яго. 21 І сын сказаў яму: Ойча, я зграшыў супраць неба і перад табою і ўжо не варты называцца сынам тваім. 22 А бацька сказаў сваім слугам: «Прынясіце найлепшую вопратку і апраніце яго, і дайце пярсцёнак яму на руку, і абутак на ногі». 23 І прывядзіце адкормленае цяля і закаліце яго; будзем есці і весяліцца. 24 Бо гэты сын мой быў мёртвы і ажыў, быў згублены і знайшоўся. І яны пачалі весяліцца. 25 Старэйшы сын ягоны быў у полі; і калі ён падыходзіў і набліжаўся да дома, пачуў музыку і танцы. 26 І паклікаў аднаго са слуг і спытаўся, што гэта значыць. 27 І сказаў яму: «Брат твой прыйшоў, і бацька твой зарэзаў адкормленае цяля, бо прыняў яго цэлым і здаровым». 28 І той раззлаваўся і не хацеў увайсці; таму выйшаў бацька ягоны і пачаў прасіць яго. 29 А ён, адказваючы, сказаў бацьку свайму: «Вось, столькі гадоў служу табе і ніколі не парушыў загаду твайго; а ты ніколі не даў мне казьляняці, каб я павесяліўся з сябрамі маімі». 30 Але як толькі прыйшоў гэты сын твой, які праеў маёмасць твою з распусніцамі, ты зарэзаў яму адкормленае цяля. 31 І сказаў яму: Сыне мой, ты заўсёды са Мною, і ўсё Маё — Тваё. 32 Належала нам весяліцца і радавацца, бо гэты брат твой быў мёртвы і ажыў, быў згублены і знайшоўся.
2