Gideoni, një burrë i fuqishëm dhe trim Gjyqtarët 6 1 Bijtë e Izraelit bënë atë që është e keqe në sytë e Zotit dhe Zoti i dha në duart e Madianit për shtatë vjet. 2 Dora e Madianit u bë e fortë kundër Izraelit; dhe për shkak të Madianitëve, bijtë e Izraelit bënë shpella në male, shpella dhe fortesa. 3 Dhe kështu, kur Izraeli mbaroi së mbjelli, Madianitët, Amalekitët dhe bijtë e lindjes u ngjitën kundër tyre; 4 Ata ngritën kamp kundër tyre dhe shkatërruan të gjitha prodhimet e tokës deri në Gaza, duke mos lënë asnjë mjet për Izraelin, as dele, as lopë, as gomarë. 5 Sepse ata vinin me bagëtinë e tyre dhe me çadrat e tyre, dhe vinin si karkaleca të shumtë; sepse ata dhe devetë e tyre ishin të panumërt, dhe vinin në vend për ta shkatërruar atë. 6 Kështu Izraeli u varfërua shumë për shkak të Madianitëve; dhe bijtë e Izraelit i klithën Zotit. 7 Kur bijtë e Izraelit i bërtitën Zotit për shkak të Madianitëve, 8 Zoti u dërgoi bijve të Izraelit një profet, i cili u tha atyre: “Kështu thotë Zoti, Perëndia i Izraelit: Unë ju nxora nga Egjipti dhe ju nxora nga shtëpia e skllavërisë. 9 Dhe ju çlirova nga dora e Egjiptasve dhe nga dora e të gjithë atyre që ju shtypnin; i dëbova para jush dhe ju dhashë vendin e tyre; 10 Unë ju thashë: "Unë jam Zoti, Perëndia juaj; mos kini frikë nga perënditë e Amorejve, në vendin e të cilëve banoni". Por ju nuk më keni dëgjuar. 11 Atëherë erdhi një engjëll i Zotit dhe u ul nën një lis që ishte në Ofrah, që i përkiste Joashit, Abiezeritit, ndërsa biri i tij, Gideoni, shinte grurin në shtypësen e rrushit për ta fshehur nga Madianitët. 12 Engjëlli i Zotit iu shfaq dhe i tha: “Zoti është me ty, o luftëtar trim! 13 Dhe Gedeoni i tha: “O Zot, nëse Zoti është me ne, pse na kanë ndodhur të gjitha këto? Dhe ku janë të gjitha mrekullitë e tij që na kanë treguar etërit tanë, duke thënë: “A nuk na nxori Zoti nga Egjipti? Por tani Zoti na ka braktisur dhe na ka dhënë në duart e Madianitëve”. 14 Atëherë Zoti e shikoi dhe i tha: “Shko me këtë fuqi tënde dhe shpëto Izraelin nga dora e Madianitëve. A nuk të kam dërguar unë?”
1
Gideoni, një burrë i fuqishëm dhe trim
15 Ai i tha: “O Zot, me çfarë do ta shpëtoj Izraelin? Ja, familja ime është më e varfëra në Manas, dhe unë jam më i vogli në shtëpinë e atit tim.” 16 Zoti i tha: “Unë do të jem me ty dhe ti do t’i mundësh Madianitët si një njeri i vetëm”. 17 Ai i tha: “Nëse kam gjetur hir në sytë e tu, më trego një shenjë se je ti që flet me mua.” 18 Të lutem, mos u largo që këtej derisa të kthehem tek ti, të sjell dhuratën time dhe ta vë përpara teje. Ai tha: "Do të rri derisa të kthehesh ti". 19 Atëherë Gedeoni hyri dhe përgatiti një kec dhe kuleç pa maja me një efa mielli; e vuri mishin në një shportë dhe lëngun në një tenxhere, ia çoi atij nën lisin dhe ia ofroi. 20 Engjëlli i Perëndisë i tha: “Merr mishin dhe kuleçët pa maja, vendosi mbi këtë shkëmb dhe derdh lëngun e mishit.” Dhe ai e bëri kështu. 21 Atëherë engjëlli i Zotit shtriu majën e bastunit që kishte në dorë dhe preku mishin dhe kuleçët pa maja. Dhe nga shkëmbi doli zjarr që përpiu mishin dhe kuleçët pa maja. Pastaj engjëlli i Zotit u largua nga sytë e tij. 22 Kur e kuptoi Gideoni se ishte një engjëll i Zotit, tha: “Vaj medet, o Zot, o Zot! Sepse pashë një engjëll të Zotit ballë për ballë!” 23 Zoti i tha: “Paqja qoftë me ty! Mos ki frikë, nuk do të vdesësh!” 24 Atëherë Gideoni ndërtoi atje një altar për Zotin dhe e quajti Jehovahshalom; deri më sot ai ndodhet në Ofrah të Abiezeritëve. 25 Po atë natë Zoti i tha: “Merr demin e vogël të atit tënd, demin e dytë shtatëvjeçar, shemb altarin e Baalit që i përket atit tënd dhe rrëzo Asherahun që është pranë tij; 26 Ndërto një altar për Zotin, Perëndinë tënd, mbi majën e këtij shkëmbi, në vendin e caktuar, merr demin e dytë dhe ofro një olokaust me drutë e Asherahut që do të presësh. 27 Atëherë Gedeoni mori dhjetë burra nga shërbëtorët e tij dhe bëri ashtu siç i kishte thënë Zoti; dhe meqenëse kishte frikë nga shtëpia e atit të tij dhe nga njerëzit e qytetit, nuk mund ta bënte këtë ditën, e bëri natën. 28 Kur burrat e qytetit u ngritën herët në mëngjes, ja, altari i Baalit ishte shembur, dhe Asherahu që ndodhej pranë tij ishte prerë, dhe demi i dytë ishte ofruar mbi altarin që ishte ndërtuar. 29 Dhe i thanë njëri-tjetrit: “Kush e bëri këtë?” Dhe kur pyetën dhe pyetën njëri-tjetrin, thanë: “Gideoni, bir i Joashit, e bëri këtë.” 30 Atëherë burrat e qytetit i thanë Joashit: “Nxirr jashtë birin tënd që të vdesë, sepse ai ka shembur altarin e Baalit dhe ka rrëzuar Asherahun që ndodhej pranë tij”. 31 Joasi u tha të gjithë atyre që ishin kundër tij: “A do ta mbroni ju Baalin? A do ta shpëtoni? Ai që do të mbrojë çështjen e tij, le të vritet para mëngjesit të sotëm. Në rast se është zot, le ta mbrojë vetë çështjen e tij, sepse ia kanë shembur altarin”. 32 Prandaj atë ditë e quajti Jerubaal, duke thënë: “Le të mbrojë çështjen Baali kundër tij, sepse ia ka shembur altarin”. 33 Atëherë të gjithë Madianitët, Amalekitët dhe bijtë e lindjes u mblodhën, kaluan Jordanin dhe ngritën kampin e tyre në luginën e Jezreelit. 34 Por Fryma e Zotit erdhi mbi Gideonin që i ra borisë; dhe Abiezeri u mblodh pas tij. 35 Ai dërgoi lajmëtarë në të gjithë Manasin; edhe këta u mblodhën pas tij. Ai dërgoi lajmëtarë edhe te Asher, te Zabulon dhe te Neftali, të cilët u ngjitën për t'i takuar. 36 Atëherë Gedeoni i tha Perëndisë: “Nëse do ta shpëtosh Izraelin me dorën time, siç ke thënë, 37 Ja, unë do të vë një gëzof leshi në lëmë; dhe nëse vesa do të jetë vetëm mbi gëzofin dhe do të jetë e thatë mbi të gjithë tokën përreth, atëherë do të di se ti do ta shpëtosh Izraelin me dorën time, siç ke thënë. 38 Dhe kështu ndodhi. Ai u ngrit herët të nesërmen, e shtrydhi leshin dhe shtrydhi vesën prej tij, duke bërë një tas plot me ujë. 39 Atëherë Gedeoni i tha Perëndisë: “Mos u ndeztë zemërimi yt kundër meje; unë do të flas edhe një herë. Të lutem, më lejo të të vë në provë, por edhe këtë herë me leshin; le të mbetet i thatë vetëm mbi leshin dhe mbi të gjithë tokën le të ketë vesë”.
2
Gideoni, një burrë i fuqishëm dhe trim
40 Dhe Perëndia veproi kështu atë natë; sepse vetëm gëzofi mbeti i thatë dhe kishte vesë mbi të gjithë tokën.
Gjyqtarët 7 1 Atëherë Jerubaali, domethënë Gideoni, dhe gjithë njerëzit që ishin me të u ngritën herët në mëngjes dhe ngritën kampin pranë burimit të Harodit. Ushtria e Madianitëve ishte në anën veriore të tyre, pranë kodrës së Morehut, në luginë. 2 Zoti i tha Gedeonit: “Njerëzit që janë me ty janë tepër të shumtë, që unë t’ua jap Madianitët në duart e tyre, që Izraeli të mos mburret para meje duke thënë: “Dora ime më ka shpëtuar”. 3 Prandaj, shpall në veshët e popullit, duke thënë: “Kushdo që ka frikë dhe frikë, le të kthehet dhe të largohet herët nga mali i Galaadit!” Dhe njëzet e dy mijë veta nga populli u kthyen mbrapsht dhe mbetën dhjetë mijë. 4 Zoti i tha Gedeonit: “Njerëzit janë akoma shumë; zbres në ujë dhe unë do t’i vë në provë për ty atje. Ai për të cilin do të them: “Ky do të vijë me ty”, do të vijë me ty; dhe ai për të cilin do të them: “Ky nuk do të vijë me ty”, nuk do të vijë. 5 Kështu ai e çoi popullin poshtë te uji; dhe Zoti i tha Gedeonit: “Kushdo që lëpinë ujë me gjuhë, ashtu siç lëpinë qeni, do ta vësh mënjanë; po kështu do ta vësh mënjanë edhe këdo që ulet në gjunjë për të pirë.” 6 Dhe numri i atyre që lëpinë ujë duke vënë dorën në gojë ishte treqind burra; por gjithë pjesa tjetër e popullit u gjunjëzua për të pirë ujë. 7 Dhe Zoti i tha Gedeonit: “Me anë të treqind burrave që lëpinë ujë, unë do t’ju shpëtoj dhe do t’i jap Madianitët në duart e tua; dhe gjithë pjesa tjetër e popullit le të shkojë secili në vendin e tij”. 8 Kështu populli mori ushqimet dhe boritë e tij. Ai i dërgoi të gjithë pjesën tjetër të Izraelit, secilin në tendën e vet, dhe mbajti treqind burrat. Ushtria e Madianit ishte poshtë tij në luginë. 9 Po atë natë, Zoti i tha: “Çohu, zbrit në kamp, sepse unë ta kam lënë në dorë.” 10 Por në rast se ke frikë të zbresësh, shko poshtë në kamp me Purahun, shërbëtorin tënd. 11 Dhe do të dëgjosh çfarë thonë; dhe pastaj duart e tua do të forcohen për të zbritur në kamp. Pastaj ai zbriti me Purahun, shërbëtorin e tij, në pjesën e jashtme të ushtarëve që ishin në kamp. 12 Madianitët, Amalekitët dhe tërë bijtë e lindjes ishin shtrirë në luginë si karkaleca në numër të madh; dhe devetë e tyre ishin të panumërta, si rëra në breg të detit në numër të madh. 13 Kur arriti Gedeoni, ja, një burrë i tregoi një ëndërr shokut të vet dhe i tha: “Ja, pashë një ëndërr; dhe ja, një bukë prej elbi ra mbi kampin e Madianit, arriti në një tendë dhe e goditi atë aq sa ajo u rrëzua dhe e përmbysi, duke lënë tenda të shtrihej përtokë.” 14 Atëherë shoku i tij u përgjigj dhe tha: “Kjo nuk është gjë tjetër veçse shpata e Gedeonit, birit të Joashit, burrë i Izraelit, sepse në duart e tij Perëndia e ka lënë Madianin dhe tërë ushtrinë”. 15 Kur Gedeoni dëgjoi tregimin e ëndrrës dhe interpretimin e saj, ai adhuroi, u kthye në kampin e Izraelit dhe tha: “Çohuni, sepse Zoti ju ka dhënë në dorë ushtrinë e Madianit”. 16 Pastaj i ndau të treqind burrat në tre grupe dhe i vuri secilit prej tyre nga një trombë në dorë, me enë bosh dhe llamba brenda enëve. 17 Ai u tha atyre: “Shikoni mua dhe bëni edhe ju kështu; dhe ja, kur të kem arritur në kufirin e kampit, ashtu siç do të bëj unë, ashtu do të bëni edhe ju.” 18 Kur të fryj borinë, unë dhe të gjithë ata që janë me mua, atëherë fryjini edhe ju borive rreth e qark gjithë kampit dhe thoni: “Shpata e Zotit dhe e Gideonit!” 19 Kështu Gideoni dhe njëqind burrat që ishin me të arritën në dalje të kampit në fillim të mesnatës së rojës; ata sapo kishin vendosur rojën; ata u ranë borive dhe thyen enët që kishin në duar. 20 Atëherë të tre grupet u ranë borive dhe thyen enët, duke mbajtur llambat në dorën e majtë dhe boritë në dorën e djathtë për t'u rënë me to, dhe bërtitën: "Shpata e Zotit dhe e Gideonit!". 21 Secili prej tyre qëndrua në vendin e tij rreth kampit; dhe gjithë ushtria vrapoi, bërtiti dhe ia mbathi me vrap.
3
Gideoni, një burrë i fuqishëm dhe trim
22 Atëherë të treqind burrat u ranë borive dhe Zoti e ktheu shpatën e secilit kundër shokut të tij, në të gjithë ushtrinë. Ushtria ia mbathi në BethShitah në Zererath dhe në kufirin e AbelMeholahut, në Tabath. 23 Atëherë burrat e Izraelit u mblodhën nga Neftali, nga Asheri dhe nga tërë Manasiu dhe i ndoqën Madianitët. 24 Gideoni dërgoi lajmëtarë në të gjithë malin e Efraimit, duke thënë: “Zbritni kundër Madianitëve dhe shtini në dorë ujërat deri në Beth-Barah dhe në Jordan”. Atëherë të gjithë burrat e Efraimit u mblodhën dhe zunë ujërat deri në Beth-Barah dhe në Jordan. 25 Ata zunë dy princa të Madianitëve, Orebin dhe Zeebin; dhe e vranë Orebin mbi shkëmbin, dhe Zeebin e vranë në shtypësen e rrushit të Zeebit, dhe i ndoqën Madianitët dhe ia çuan kokat e Orebit dhe të Zeebit Gideonit matanë Jordanit.
Gjyqtarët 8 1 Burrat e Efraimit i thanë: “Pse na shërbeve në këtë mënyrë, që nuk na thirre kur shkove të luftoje kundër Madianitëve?” Dhe ata u grindën ashpër me të. 2 Ai u tha atyre: “Çfarë kam bërë unë tani në krahasim me ju? A nuk është vallë më mirë të mblidhet rrushi i Efraimit se të mblidhet rrushi i Abiezerit? 3 Perëndia ju ka dhënë në dorë princat e Madianit, Orebin dhe Zeebin; çfarë munda të bëja unë kundër jush? Atëherë zemërimi i tyre ndaj tij u fashit kur tha këto gjëra. 4 Gideoni arriti në Jordan dhe e kaloi atë, ai dhe treqind burrat që ishin me të, të lodhur, por duke i ndjekur. 5 Atëherë u tha burrave të Sukothit: “Ju lutem, u jepni bukë njerëzve që më ndjekin, sepse janë të lodhur, dhe unë jam duke ndjekur Zebahun dhe Tsalmunain, mbretër të Madianit”. 6 Atëherë princat e Sukothit thanë: “Mos vallë Zebahu dhe Tsalmunai janë tani në dorën tënde, që ne t’i japim bukë ushtrisë tënde? 7 Atëherë Gedeoni tha: “Prandaj, kur Zoti të më japë në dorë Zebahun dhe Tsalmunain, unë do t’ju shqyej mishin me gjembat dhe me ferrat e shkretëtirës”. 8 Pastaj ai u ngjit që andej në Penuel dhe u foli atyre në të njëjtën mënyrë. Burrat e Penuelit iu përgjigjën ashtu siç i kishin përgjigjur burrat e Sukothit. 9 Ai u foli edhe burrave të Penuelit, duke thënë: “Kur të kthehem në paqe, do ta shemb këtë kullë.” 10 Zebahu dhe Zalmunai ishin në Karkor, me gjithë ushtritë e tyre prej rreth pesëmbëdhjetë mijë burrash, të gjithë ata që kishin mbetur nga të gjitha ushtritë e bijve të lindjes, sepse ranë njëqind e njëzet mijë burra që përdornin shpatën. 11 Pastaj Gedeoni shkoi nëpër rrugën e atyre që banonin në çadra, në lindje të Nobahut dhe të Jogbehahut, dhe e mundi ushtrinë, sepse ushtria ishte e sigurt. 12 Ndërsa Zebahu dhe Zalmunai ikën me vrap, ai i ndoqi dhe i zuri dy mbretërit e Madianit, Zebahun dhe Zalmunain, dhe e shpartalloi tërë ushtrinë. 13 Dhe Gideoni, bir i Joashit, u kthye nga beteja para se të lindte dielli. 14 Kapi një të ri nga burrat e Sukothit dhe e pyeti. Ky i përshkroi emrat e krerëve dhe të pleqve të Sukothit, gjithsej shtatëdhjetë e shtatë burra. 15 Kështu shkoi te burrat e Sukothit dhe tha: “Ja Zebahu dhe Tsalmunai, me të cilët më tallët, duke thënë: “Mos vallë Zebahu dhe Tsalmunai janë vallë në dorën tënde, që ne t’u japim bukë njerëzve të tu të lodhur?” 16 Pastaj mori pleqtë e qytetit, gjembat dhe ferrat e shkretëtirës, dhe me to i mësoi burrat e Sukothit. 17 Ai shembi kullën e Penuelit dhe vrau njerëzit e qytetit. 18 Atëherë ai u tha Zebahut dhe Tsalmunait: “Si ishin njerëzit që vratë në Tabor?” Ata u përgjigjën: “Si je ti, ashtu ishin edhe ata; secili prej tyre ngjante me bijtë e një mbreti.” 19 Ai tha: “Ishin vëllezërit e mi, bijtë e nënës sime; ashtu siç është e vërtetë që Zoti rron, po të mos i kishit vrarë, unë nuk do t’ju vrisja.”
4
Gideoni, një burrë i fuqishëm dhe trim
20 Pastaj i tha Jetherit, birit të tij të parë: "Çohu dhe vriti!". Por i riu nuk e nxori shpatën, sepse kishte frikë, sepse ishte ende djalosh. 21 Atëherë Zebahu dhe Zalmunai thanë: “Çohu ti dhe na godit, sepse si të jetë burri, ashtu është edhe forca e tij”. Atëherë Gideoni u ngrit dhe vrau Zebahun dhe Zalmunain, dhe hoqi stolitë që kishin në qafë devetë e tyre. 22 Atëherë burrat e Izraelit i thanë Gedeonit: “Mbretëro mbi ne ti, biri yt dhe biri i birit tënd, sepse na shpëtove nga dora e Madianit”. 23 Por Gedeoni u tha atyre: “Unë nuk do të mbretëroj mbi ju, as biri im nuk do të mbretërojë mbi ju; Zoti do të mbretërojë mbi ju.” 24 Dhe Gideoni u tha atyre: “Do të doja diçka nga ju: të më jepni secili prej jush vathët e presë së tij”. (Sepse ata kishin vathë prej ari, sepse ishin ismaelitë). 25 Ata u përgjigjën: "Do t'ua japim me gjithë qejf". Kështu shtrinë një rrobë dhe secili hodhi vathët e presë së tij. 26 Pesha e vathëve prej ari që ai kërkoi ishte një mijë e shtatëqind sikla ari, përveç stolive, jakave dhe rrobave të purpurta që vishnin mbretërit e Madianit dhe përveç zinxhirëve që ishin në qafën e deveve të tyre. 27 Pastaj Gedeoni bëri një efod prej tij dhe e vendosi në qytetin e tij, në Ofrah; dhe tërë Izraeli shkoi atje duke u kurvëruar pas tij. Kjo gjë u shndërrua në një lak për Gedeonin dhe për shtëpinë e tij. 28 Kështu Madiani u nënshtrua përpara bijve të Izraelit dhe ata nuk ngritën më kokë. Dhe vendi qëndroi në qetësi për dyzet vjet gjatë kohës së Gideonit. 29 Pastaj Jerubaali, bir i Joashit, shkoi të banojë në shtëpinë e tij. 30 Gedeoni pati shtatëdhjetë fëmijë që i lindën nga barku i tij, sepse pati shumë gra. 31 Konkubina e tij që ishte në Sikem i lindi edhe ajo një djalë, të cilit ia vuri emrin Abimelek. 32 Pastaj Gideoni, bir i Joashit, vdiq në pleqëri të mbarë dhe u varros në varrin e Joashit, atit të tij, në Ofrah të Abiezeritëve. 33 Me të vdekur Gideoni, bijtë e Izraelit u kthyen përsëri dhe u kurvëruan pas Baalit dhe e bënë Baal-berithin zot të tyre. 34 Bijtë e Izraelit nuk e kujtuan Zotin, Perëndinë e tyre, që i kishte çliruar nga duart e të gjithë armiqve të tyre që i rrethonin. 35 Ata nuk treguan asnjë mirësi ndaj shtëpisë së Jerubaalit, domethënë të Gideonit, sipas gjithë mirësisë që ai i kishte bërë Izraelit.
Ndarja Varg për Varg Historia e Gideonit në kapitujt 6 deri në 8 të Gjyqtarëve është një nga rrëfimet më bindëse në Bibël. Ajo përshkruan ciklin e rebelimit dhe shtypjes së një kombi, thirrjen ngurruese dhe të frikësuar të një heroi të papritur, një fitore të mrekullueshme ushtarake të arritur vetëm me 300 burra dhe pasojat komplekse të suksesit.
Kapitulli 6: Shtypja, Thirrja dhe Përgatitja Vargjet 1–6 (Shtypja e Madianitëve): Meqenëse Izraeli bëri të keqen në sytë e Zotit, Perëndia i dha ata në duart e Madianit për shtatë vjet. Madianitët, Amalekitët dhe fëmijët e lindjes e shkretuan vendin, duke shkatërruar të korrat dhe bagëtinë, duke i detyruar izraelitët të fshiheshin në strofka, shpella dhe male. Vargjet 7–10 (Qortimi Profetik): Kur Izraeli iu lut Zotit për shkak të Madianitëve, Perëndia dërgoi një profet për t’u kujtuar atyre hirin e Tij—si i nxori nga Egjipti dhe i urdhëroi të mos kishin frikë nga perënditë e Amorejve—e megjithatë ata nuk iu bindën zërit të Tij.
5
Gideoni, një burrë i fuqishëm dhe trim
Vargjet 11–16 (Shfaqet Engjëlli i Zotit): Engjëlli i Zotit erdhi dhe u ul nën një lis në Ofrah, që i përkiste Joashit, Abiezeritit. Djali i tij, Gideoni , po shinte grurin në shtypësen e rrushit për ta fshehur nga Madianitët. Engjëlli deklaroi: "Zoti është me ty, o burrë i fuqishëm dhe trim." Gideoni e vuri në dyshim këtë, duke treguar varfërinë e Izraelit dhe statusin e tij të ulët në shtëpinë e të atit. Zoti e siguroi, duke thënë: "Sigurisht që unë do të jem me ty." Vargjet 17–24 (Shenja e Pranimit): Gideoni kërkoi një shenjë për të vërtetuar se ishte vërtet Perëndia që fliste, duke përgatitur mish dhe kuleçë pa maja. Kur Engjëlli preku ofertën me majën e shkopit të tij, zjarr doli nga shkëmbi dhe e përpiu atë, dhe Engjëlli u zhduk. Duke e kuptuar se kush ishte, Gideoni pati frikë për jetën e tij, por Zoti i tha: "Paqja qoftë me ty; mos ki frikë: nuk do të vdesësh". Gideoni ndërtoi atje një altar të quajtur Jehovah-shalom (Zoti është Paqe). Vargjet 25–32 (Shkatërrimi i Altarit të Baalit): Po atë natë, Perëndia i tha Gideonit të merrte demin e dytë të babait të tij dhe të rrëzonte altarin e babait të tij për Baalin, duke prerë korijen prej druri (Asherahun) pranë saj. Gideoni e bëri këtë natën me dhjetë shërbëtorë nga frika e familjes së tij dhe burrave të qytetit. Kur u zbuluan të nesërmen në mëngjes, banorët e qytetit kërkuan vdekjen e tij, por Joasi e mbrojti duke thënë: "A do të mbroni çështjen e Baalit?... le të mbrojë ai çështjen e vet." Për shkak të kësaj, Gideoni u quajt Jerubaal ("Le të mbrojë Baali kundër tij"). Vargjet 33–35 (Fryma e Perëndisë i jep fuqi Gideonit): Madianitët dhe Amalekitët u mblodhën dhe ngritën kampin në luginën e Jezreelit. "Fryma e Zotit erdhi mbi Gideonin" (fjalë për fjalë e veshi atë), dhe ai i ra borisë, duke mbledhur fiset e Abiezerit, Asherit, Zabulonit dhe Neftalit për ta ndjekur. Vargjet 36–40 (Shenja e Leshit): Duke kërkuar ende siguri, Gideoni i kërkoi Perëndisë një shenjë duke përdorur një lesh leshi. Së pari, ai kërkoi vesë vetëm mbi lesh ndërsa toka mbetej e thatë; Perëndia ia plotësoi. Më pas, ai kërkoi që leshi të ishte i thatë ndërsa toka kishte vesë; Perëndia e bëri edhe këtë.
Kapitulli 7: Ushtria e Holluar dhe Fitorja ndaj Madianit Vargjet 1–3 (Shkurtimi i Ushtrisë): Jerubaali (Gideoni) dhe ushtria e tij ngritën kampin pranë pusit të Harodit, ndërsa Madianitët ishin në veri. Perëndia i tha Gideonit se populli ishte shumë , që Izraeli të mos pretendonte lavdi për veten e tij mbi Perëndinë. Perëndia e udhëzoi Gideonin të shpallte se kushdo që kishte frikë mund të largohej. 22,000 burra u larguan , duke lënë 10,000 pas. Vargjet 4–8 (Prova e Ujit): Perëndia tha se kishte ende shumë. Ai i tha Gideonit t’i çonte poshtë te uji, ku Ai do t’i ndante. Ata që pinë ujin me gjuhë si qen (300 burra) u ndanë. Ata që u gjunjëzuan për të pirë u dërguan në shtëpi. Me vetëm 300 burra, Perëndia premtoi t’ia dorëzonte Madianin Gideonit në duart e tij. Vargjet 9–15 (Ëndrra e Madianit): Atë natë, Perëndia i tha Gideonit të zbriste në kampin armik sepse ia kishte dorëzuar në dorë. I shoqëruar nga shërbëtori i tij Phurah, Gideoni dëgjoi një ushtar madianit që i tregonte shokut të tij një ëndërr për një bukë elbi që binte mbi ushtrinë e Madianit, duke goditur një tendë aq sa ajo u shemb. Ushtari tjetër e interpretoi atë: "Kjo nuk është gjë tjetër veçse shpata e Gideonit... sepse në dorën e tij Perëndia e ka dorëzuar Madianin." Duke adhuruar Perëndinë, Gideoni u kthye te njerëzit e tij me besim. Vargjet 16–22 (Strategjia e Llambave dhe Brokave): Gideoni i ndau 300 burrat në tre grupe. Ai i dha secilit burrë një bori, një brokë bosh dhe një pishtar (llambë) brenda brokës . Duke rrethuar
6
Gideoni, një burrë i fuqishëm dhe trim
kampin natën, ata u ranë borive, thyen broka, mbajtën pishtarët në dorën e majtë dhe boritë në të djathtën dhe bërtitën: "Shpata e Zotit dhe e Gideonit". Paniku përfshiu kampin Madianit dhe Zoti e drejtoi shpatën e secilit burrë kundër shokut të tij në të gjithë ushtrinë. Vargjet 23–25 (Ndjekja): Burra izraelitë nga Neftali, Asheri dhe Manaseu i ndoqën Madianitët që po iknin. Gideoni dërgoi lajmëtarë përtej malit Efraim për të pushtuar ujërat përpara tyre në BethBarah dhe Jordan, duke kapur dhe ekzekutuar dy princa Madianitë, Orebin dhe Zeebin , kokat e të cilëve ia sollën Gideonit.
Kapitulli 8: Ndjekja, Konfliktet dhe Pasojat Vargjet 1–3 (Një Rezolutë Diplomatike me Efraimin): Burrat e Efraimit u ankuan me hidhërim se nuk ishin thirrur më parë për të luftuar. Gideoni u përgjigj me përulësi dhe takt: "Çfarë kam bërë unë tani në krahasim me ju? A nuk është vallë më e mirë mbledhja e rrushit të Efraimit se vjelja e Abiezerit?" Përgjigja e tij e butë e largoi zemërimin e tyre. Vargjet 4–9 (Refuzimi në Sukoth dhe Penuel): Gideoni dhe 300 burrat e tij të rraskapitur kaluan lumin Jordan në ndjekje të zjarrtë të mbretërve të mbetur Madianitë, Zebahut dhe Zalmunait. Ata u kërkuan pleqve të Sukothit dhe Penuelit bukë për të ushqyer trupat e lodhura, por udhëheqësit e tallën Gideonin dhe refuzuan, duke thënë se nuk i kishin kapur ende mbretërit. Gideoni i paralajmëroi se do të kthehej për t'i ndëshkuar me gjemba dhe ferra. Vargjet 10–17 (Ndëshkimi dhe Kapja): Gideoni e habiti ushtrinë e mbetur të Madianitëve dhe i zuri robër mbretërit Zebah dhe Zalmuna . Me t’u kthyer, ai i disiplinoi pleqtë e Sukothit duke përdorur gjemba dhe ferra të shkretëtirës, dhe shembi kullën e Penuelit dhe vrau burrat e qytetit. Vargjet 18–21 (Fati i Mbretërve): Gideoni i pyeti Zebahun dhe Zalmunën se çfarë lloj burrash kishin vrarë në Tabor, duke zbuluar se ishin vëllezërit e tij. Ai i urdhëroi të birit të tij më të madh, Jetherin, t'i vriste, por djali kishte frikë sepse ishte ende i ri. Të dy mbretërit më pas i kërkuan Gideonit t'i vriste vetë, dhe Gideoni i vrau, duke u marrë stolitë në formë gjysmëhëne nga qafat e deveve të tyre. Vargjet 22–27 (Efodi i Artë dhe Shkelja e Izraelit): Izraeli u përpoq ta bënte Gideonin dhe prejardhjen e tij sundimtarë të trashëgueshëm, por Gideoni refuzoi me vendosmëri, duke deklaruar: "Zoti do të sundojë mbi ju". Megjithatë, Gideoni bëri një kërkesë: që secili burrë t'i jepte një vath nga plaçka e tij. Ai mblodhi 1,755 sikla ari dhe bëri një efod , duke e vendosur në qytetin e tij, Ofrah. Tragjikisht, i gjithë Izraeli u kurvërua pas tij atje , dhe ai u bë një kurth për Gideonin dhe shtëpinë e tij. Vargjet 28–35 (Vdekja e Gideonit dhe Harresa e Izraelit): Madiani u nënshtrua dhe vendi pati qetësi për 40 vjet gjatë jetës së Gideonit. Gideoni vdiq në një moshë të mirë dhe u varros në varrin e babait të tij, Joashit. Menjëherë pas vdekjes së tij, izraelitët u rikthyen në kurorëshkelje shpirtërore, duke adhuruar Baal-berithin dhe duke mos treguar mirësi ndaj shtëpisë së Jerubaalit (Gideonit) për të gjitha të mirat që kishte bërë.
7
Gideoni, një burrë i fuqishëm dhe trim
Mësime kryesore nga historia e Gideonit Zoti Përdor të Papriturit dhe të Dobëtit: Gideoni filloi të fshihej nga frika dhe e shihte klanin e tij si më të dobëtin në Manasse. Zoti qëllimisht e uli ushtrinë e tij nga 32,000 në 300 për të provuar se fitorja vjen nga fuqia hyjnore, jo nga fuqia njerëzore. Durim me Dyshimin Njerëzor: Perëndia iu përgjigj pasigurive dhe kërkesave të thella të Gideonit për shenja (zjarrin dhe leshin) me durim dhe hir të jashtëzakonshëm, duke e ndërtuar butësisht besimin e tij hap pas hapi. Udhëheqja e Vërtetë Përfshin Përulësi: Gideoni menaxhoi me sukses politikën e brishtë fisnore (duke i qetësuar efraimitët) dhe refuzoi kategorikisht pushtetin mbretëror, duke pranuar se vetëm Perëndia duhet të sundojë mbi Izraelin. Rreziku i Kompromisit në Sukses: Pavarësisht fitoreve të tij të pabesueshme, krijimi i efodit të artë nga Gideoni u bë një kurth shpirtëror (idhujtari) për familjen dhe kombin e tij, duke vërtetuar se vigjilenca shpirtërore është e nevojshme edhe - dhe veçanërisht - pas një triumfi të madh.
8