OP HET
NIPPERTJE Verhalen van senioren over een kans die ze bijna gemist hadden, verzameld door studenten van Scalda Middelburg.
Introductie Een kans herken je niet altijd meteen. Soms is het een uitnodiging die je bijna afslaat. Een ontmoeting waar je eigenlijk niet op zit te wachten. Een keuze die je uitstelt. En dan… doe je het toch. Je zegt ja. Je gaat. Je probeert het gewoon. Zonder te weten waar het toe leidt. En pas later besef je hoeveel er met dat ene moment begon. De afgelopen weken voerden leerlingen van Scalda Middelburg gesprekken met senioren over het thema ‘Een kans die ik bijna had gemist’. Welke kans zagen zij bijna over het hoofd? Waarom hadden ze die bijna laten lopen? En wat gebeurde er toen ze toch besloten ervoor te gaan? De gesprekken vormden het eerste deel van MDT Cultuur & Kunst. Dit programma daagt jongeren uit om meer te leren van anderen dan ze verwachten. Hiervoor gingen de studenten in gesprek met senioren, die we 'vertellers' noemen, om verborgen kennis en verhalen te ontdekken. In dit magazine vind je de verhalen die de leerlingen op het spoor zijn gekomen en de beelden die ze daarbij gemaakt hebben tijdens de fotografieworkshop. De verhalen zijn geschreven door de jongeren tijdens de schrijfworkshop en soms (naderhand) nog aangevuld door de vertellers. Er staat nog meer te gebeuren. In het tweede deel van het programma maken de jongeren korte films op basis van de gevonden verhalen. We zijn nu al benieuwd naar het eindresultaat en zien uit naar de eindpresentatie, waar ook weer alle vertellers voor worden uitgenodigd. Maar eerst… Op het nippertje!
Frans M. Bentvelsen Van Den Hoorn naar Zierikzee In het verleden is Frans getrouwd geweest. Met zijn ex-vrouw heeft hij drie kinderen. Als hij daarop terugkijkt, vindt hij, dat hij niet altijd lief genoeg was voor zijn eerste vrouw door zijn werk in het ziekenhuis. Toch ziet hij dat niet als een gemiste kans. Hij is over het algemeen heel tevreden met zijn Frans is geboren op 10 december
levensloop.
1958, hij is 67 jaar. Hij is opgegroeid in Den Hoorn, Delft.
Een dag in het leven van Frans:
Hij komt uit een gezin van 9,
De ochtend van Frans begint
vijf meisjes en vier jongens.
vandaag, een woensdag, rustig,
Frans verhuisde op zijn 18e naar
het is zijn vrije dag. De 67-jarige arts
Rotterdam, hij studeerde
geniet van zijn pensioen én van zijn
geneeskunde. Hij werkt nog steeds
werk bij het UWV. Zijn dagelijks
als dokter en is een
leven is rustiger geworden, sinds hij
verzekeringsarts. Frans heeft een
niet meer werkt in het ziekenhuis in
samengesteld gezin, Frans heeft
Goes, dat in vergelijking met
een vriendin en ze zijn
zijn huidige werk als
10 jaar samen en hebben 5
verzekeringsarts. Hij werkt bij het
kinderen. Frans heeft ook 7
UWV in Goes.
kleinkinderen. Hij was 30 jaar chirurg (uroloog). Hij woont nu
Hij gaat bij mooi weer fietsend naar
vlakbij Zierikzee.
werk vanuit huis bij Zierikzee naar Goes, zodat hij nog fit blijft.
Frans is een vriendelijk persoon,
De volgende dag, morgen, spreekt
hij vertelde zijn verhaal goed,
hij een jonge cliënt met
het was duidelijk te verstaan.
vermoedelijk een burn-out.
Hij leek sociaal en gezellig.
Die adviseert hij dan om rustig aan
Hij ging graag naar de middelbare
te doen.
school in Delft.
Regelmatig op bezoek bij zijn familie. Hij gaat naar Rotterdam, Breda of Utrecht, daar wonen zijn drie kinderen. De kinderen van zijn vriendin wonen beiden in Zierikzee. Een fijn moment op de dag is het avondeten met zijn vriendin in hun huis in Schuddebeurs. De avond eindigt op de bank, samen kijken ze nog naar het journaal en andere programma’s op de televisie.
Door: Jessie, Meis, Rashmeline & Norah
Balthasar Roessingh Noodlanding Door de jaren heen heeft hij een grote beroepscarrière opgebouwd. In de marketingwereld heeft Balthasar veel georganiseerd, vooral voor de Stichting Oosterscheldekreeft Zierikzee. Daar was hij projectleider. Dat heeft Balthasar 25 jaar lang gedaan. Ook speelde hij een grote rol in Londen bij het Nederlandse bureau Balthasar Roessingh, 71 jaar jong, geboren in Eindhoven en opgegroeid in Den Bosch, maar is al elf keer verhuisd. Bijna heel Nederland kent hem, dat komt vooral door zijn beroep. Door de jaren heen heeft hij op veel verschillende plekken gewerkt en is hij een bekend gezicht geworden. Vooral in de marketing afdeling, dat is zijn specialiteit. Balthasar had een unieke hobby: ultralight vliegen. Ultralight vliegen is vliegen met een zeer licht deltavliegtuig, met een kleine motor op de achterkant en met lage snelheid en beperkte afmetingen en gewicht. Daarvoor moet je goed kunnen schakelen en van jezelf op aan kunnen: ‘Je intuïtie volgen is heel belangrijk.’
voor toerisme. Hij was daar marketingmanager. Hij heeft ook bij verschillende VVVorganisaties gewerkt, dat is een oude toeristenorganisatie. Waar hij zelfs een gewapende overval mee heeft gemaakt. Balthasars grootste hobby naast zijn beroep was ultralight vliegen. Wat begon als een passie voor het vliegen, leidde echter tot een onverwachte situatie toen hij tijdens een vlucht een noodlanding moest maken in Maasmechelen, België. Op het moment dat hij die noodlanding moest maken, voelde hij zich kalm en zelfverzekerd omdat hij vaker noodlandingen heeft geoefend met een instructeur.
Hierbij zei hij: ‘De kunst is om niet in paniek te raken.’ Zelfs niet op 250 meter hoogte. Er zat vocht in de carburateur, waardoor de doorvoer van benzine niet werkte. Op dit moment was Balthasar rond de 34-35. Balthasar vertelt hierbij dat hij niks heeft overgehouden van dit ongeluk. Hij heeft veel geleerd van de noodlanding: niet opgeven, plezier hebben in de dingen die je doet, altijd dingen doen die je leuk vindt, ga op je intuïtie af en wees vooral eerlijk.
Door: Sepp & Job
‘Ik heb een positief gesprek gevoerd met twee enthousiaste mannen. Uiteindelijk trok vooral mijn noodlanding met een DPM Ultralight-vliegtuig de aandacht en daar hebben we dan ook uitgebreid over gesproken.’
Balthasar Roessingh
Eric Dieleman Hij miste de vacature, maar niet de baan Het verhaal begon bij een bedrijfsevenement. De fabriek waar meneer Dieleman werkte, was gesloten en hij was op zoek naar een nieuwe baan. Tijdens het evenement kwam hij de commandant van de brandweer Terneuzen tegen. Die ontmoeting bleek achteraf belangrijk te zijn. Een ontmoeting tijdens een
Meneer Dieleman had namelijk niet
bedrijfsevenement veranderde het
meegekregen dat er bij de
leven van Eric Dieleman (72).
brandweerkazerne een vacature
Wat begon als een zoektocht naar
openstond. De sollicitatietermijn
een nieuwe baan, eindigde in een
was eigenlijk al voorbij. Toch besloot
carrière van twintig jaar als
hij te vragen of hij nog kon
beroepsbrandweerman.
solliciteren. Tot zijn verrassing kreeg hij te horen dat hij zijn sollicitatie
Meneer Dieleman is inmiddels 72
toch mocht indienen.
jaar oud en kijkt met veel herinneringen terug op zijn werk.
Die kans greep hij met beide
Hij is al 48 jaar getrouwd en heeft
handen aan. Hij diende zijn
een zoon, een dochter en zes
sollicitatie in en werd aangenomen
kleinkinderen. Toch had zijn
als beroepsbrandweerman.
loopbaan bij de brandweer er bijna
Daarmee begon een periode van
heel anders uitgezien. Hij is
twintig jaar bij de brandweer tot zijn
tegenwoordig actief als trainer van
pensioen. Wat begon met een
het meisjes hockeyteam waarin zijn
toevallige ontmoeting tijdens een
kleindochters spelen. Hockey is voor
bedrijfsevenement, groeide uit tot
hem geen onbekende sport;
een heel belangrijk deel van zijn
vroeger speelde hij zelf ook hockey.
leven.
Meneer Dieleman had de vacature zelf niet eens gezien, maar dankzij de ontmoeting kreeg hij alsnog de kans om te solliciteren. De gemiste vacature bij de brandweer laat zien hoe belangrijk een onverwachte ontmoeting kan zijn. Wat eerst een gemiste kans leek, werd uiteindelijk een baan waar hij twintig jaar van zijn leven aan zou besteden. Soms hoef je een kans dus niet meteen te zien om het toch te krijgen. ‘Pak de kansen die je tegenkomt.’ – Eric Dieleman.
Door: Madelief & Yasmine
Henk Smets Van de fabriek tot de zorg: het warme hart van Henk Smets Verder is hij een echte voetballiefhebber (hij heeft nog als jeugdige toeschouwer op de reservebank bij PSV gezeten) en houdt hij van fietsen. Hij heeft onderweg veel meegemaakt. Soms mooie dingen, soms heftige momenten, zoals die keer in Keulen toen hij snel hulp inschakelde voor iemand op straat die uiteindelijk is Hij werd geboren in Veldhoven, in
overleden door giftig spul te
een druk gezin met tien kinderen.
drinken.
Zijn vader werkte bij Philips, en toen hij twintig was, ging hij daar zelf ook
Als de zon schijnt, klimt hij het liefst
aan de slag. Het bracht hem overal
op zijn fiets om een mooi rondje te
naartoe: van Eindhoven en
maken door de natuur. Het houdt
Terneuzen tot in Polen.
hem fit en scherp in zijn hoofd. Voetbal blijft ook zijn grote passie:
Toen hij na bijna 40 jaar met
op de bank voor de tv leeft hij nog
pensioen ging, wilde hij niet achter
altijd vol spanning mee met elke
de geraniums zitten. Hij wilde wat
wedstrijd van PSV. Die liefde voor
terugdoen aan de maatschappij.
sport en het samen zijn met
Dus stapte hij als vrijwilliger over
mensen om hem heen geven hem
naar de zorg. En dat doet hij nu,
iedere dag weer een enorme bak
op zijn 84ste, nog steeds elke dag.
energie.
Hij helpt in de ouderenzorg en de GGZ, en werkte zelfs mee aan een
Wat er ook gebeurde, hij maakte er
groot Europees zorgproject vanuit
altijd het beste van, want hij weet
Brussel. Hij is zo’n man die echt
dat het leven zomaar voorbij kan
naar je luistert en je laat in wie je
zijn.
bent.
Hij denkt niet voor niets af en toe terug aan die onfortuinlijke persoon op de fiets. Gelukkig kan Henk zijn leven voortzetten in goede gezondheid. Hij is een warme man met een groot hart voor anderen.
Door: Mert, Nedim, Lilyana & Jefrey
Jan Reuvers Een kans die Jan bijna had gemist Hij wilde zichzelf graag verder ontwikkelen om een mooie toekomst op te bouwen, maar helaas had hij een groot probleem: zijn vader had twijfels daarover omdat het gezin dat geld dat daarvoor nodig was niet op kon brengen. De decaan van de hbs kon hem geruststellen: Jan kon een Jan Reuvers is een erg vriendelijke
studiebeurs krijgen.
man van 73 jaar. Hij heeft een bijzonder levensverhaal, want het
Zo gezegd, zo gedaan. Jan ging op
was voor hem lange tijd onduidelijk
kamers wonen en begon met de
of hij door kon studeren. Omdat hij
beste bedoelingen college te
destijds niet zelfstandig genoeg
volgen. Alleen was hij het vrije leven
was en hij bijna voor zijn
niet gewend. In plaats van te
propedeutische examen economie
studeren ging hij 's avonds nogal
gezakt zou zijn. Hij heeft twee
eens vaak stappen met vrienden.
dochters, en 5 kleinkinderen. Hij wandelt 20 km per week en hij
Zo ging het eerste jaar voorbij en zo
bezoekt graag zijn familie. Hij is zo'n
rond juni werden de examens
10 jaar met pensioen.
afgenomen. Hij kreeg het Spaans benauwd want hij wist heel goed
Jan is een man die ervan droomde
dat hij beslist niet klaar was.
veel te studeren en te leren. Als kind
In die tijd was er veel onrust in de
was hij een zeer goede student.
studentenwereld. In Tilburg werd
Jan heeft zijn diploma's op de
de hogeschool door de linkse
middelbare school (drie jaar mulo
studenten bezet uit verzet tegen
en daarna drie jaar hbs) met heel
het curatorium. Met rode menie
goede punten behaald. Hij wilde
werd de naam Karl Marx
daarna aan de Katholieke
Universiteit boven de ingang
Hogeschool Tilburg economie gaan
geklad. Het bestuur reageerde met
studeren.
uitstel van de examens.
Jan had toen extra tijd om de stof
Zijn levensverhaal is meer dan een
goed te bestuderen en
verhaal over studeren. Want soms
heeft het examen toch nog
duurt het lang voordat een droom
gehaald. Hier had hij van geleerd.
uitkomt, maar dat betekent niet dat
Voor de volgende examens had hij
die droom onmogelijk is.
zich beter voorbereid. In zijn verdere leven heeft hij zo’n vier jaar hij op een accountantskantoor gewerkt, twee jaar bij een tuinbouwcoöperatie en 35 jaar bij het Zeeuwse energiebedrijf PZEM/DELTA. Het gesprek liet ons zien dat leeftijd geen grens hoeft te zijn en dat financiële omstandigheden niet bepalen wat iemand kan bereiken. Het vraagt moed om op latere leeftijd opnieuw te beginnen, zeker wanneer je een weg inslaat die anderen misschien niet meer van je verwachten. Het laat zien dat leren een proces is dat je hele leven doorgaat.
Door: Mo, Rama & Nastja
Jean de Houck De man achter het bureau Hij heeft gewerkt op Scalda in Middelburg als directeur. Zijn favoriete muziek is Nederlandstalig en zijn favoriete dier is een Mechelse herder. Dingen die hij leuk vindt om in zijn vrije tijd te doen, zijn voorlezen voor zijn kleindochters en naar het voetbal van zijn kleinzoon kijken. Jean de Houck is 70 jaar en heeft
Hij woont in Zeeuws-Vlaanderen.
vroeger gewerkt als directeur bij
Hij heeft ook gewerkt met kinderen
Scalda. Hij heeft veel meegemaakt
van een internationale schakelklas,
in zijn werk. Hij heeft ook gewerkt
dat was voor hem wel heel
met kinderen van een
bijzonder.
internationale schakelklas, wat hij heel bijzonder vond. Ook vertelt hij
Rond 18:00 uur sluit hij zijn kantoor
over hoe hij bijna geen directeur
en rijdt hij naar huis. Thuis eet hij
was geworden.
met zijn gezin, maar zijn werk blijft nog even in zijn hoofd zitten.
Om 6:30 uur gaat de wekker van
Hij vertelt over een gesprek dat hij
directeur Jean. Hij staat op,
had met een collega. De collega
neemt een snelle douche en drinkt
vroeg of hij weleens een kans bijna
een kop koffie. Tijdens het ontbijt
had gemist in zijn leven. Hij zei:
bekijkt hij alvast zijn e-mails.
‘Ik heb bijna de kans gemist om te
Er staan berichten van leraren,
werken bij de internationale
ouders en leerlingen tussen.
schakelklassen. Ik vond dat een
Sommige berichten moeten
grote uitdaging en
meteen worden beantwoord.
verantwoordelijkheid.
Daarna stapt hij in zijn auto en rijdt
Onderwijs aan vluchtelingen was
hij naar school.
iets helemaal nieuws. Het was een nieuwe baan. Een nieuwe kans.’
Hij heeft 2 kinderen. De kinderen zijn 45 en 43 jaar.
Door: Loïc, Naomi G., Noah & Vivian
Ko de Fouw Nooit stilgezeten Zijn moeder zit inmiddels in een verzorgingshuis en Ko gaat er regelmatig op bezoek. Ko begon met vertellen over dat hij een vrachtwagen opleiding ging doen. En dat is eigenlijk wat hij wilde doen. Ko zou oorspronkelijk op het veld gaan in het leger, maar mocht uiteindelijk toch op een De 72-jarige Ko kwam met een
vrachtwagen. Dit kwam omdat er
grote glimlach naar ons toe en
een plaats vrijkwam voor een
vroeg waar we gingen zitten.
vrachtwagenchauffeur. Dit vond Ko
Toen we gingen zitten, begon hij
veel leuker. Als dat plekje niet was
gelijk met zijn verhalen te vertellen,
vrijgekomen, was Ko misschien wel
vooral over waar hij heeft gewerkt
nooit vrachtwagenchauffeur
en wat hij doet met zijn leven.
geworden. Dit is dus een kans die
Ko heeft geen vrouw en geen
hij bijna had gemist, maar gelukkig
kinderen, zo vond hij het altijd wel
niet!
fijn: ‘Ik vind het wel fijn, een beetje alleen.’ Echt alleen is Ko niet,
Ook heeft Ko een tijd gewerkt als
hij heeft namelijk al zijn familie nog,
smeerder voor machines, daar heeft
zelfs zijn moeder van 101. Hij woont
hij veel van geleerd en hij heeft daar
in Terneuzen en is daar ook
ook veel meegemaakt. Zo viel hij
geboren. Eerst woonde hij bij zijn
bijvoorbeeld van een silo van drie en
ouders en daarna ging hij alleen in
een halve meter af. Ko is hier zeer
een flat wonen, maar daar was hij
goed van afgekomen, want hij had
snel weer weg, want hij had veel
veel erger kunnen belanden. Hij had
overlast van zijn bovenburen.
alleen zijn arm op twee plekken
Nu woont hij weer in het huis waar
gebroken en kon zijn hand niet
hij is opgegroeid.
goed meer bewegen. Ko heeft hier goed van kunnen herstellen.
Hij heeft er wel een litteken aan overgehouden en zijn ene hand doet het ietsje minder dan de andere. Toen Ko klaar was met werken, zat hij een tijdje thuis. Dat vond hij best wel saai, dus hij ging vrijwilligerswerk doen bij demente mensen. Dit werk doet hij nog steeds, hij gaat bijvoorbeeld een koffietje drinken of spelletjes spelen met hen. We sloten het gesprek af met een groepsfoto en hij wenste ons veel succes op school. We hopen dat Ko het leuk vond om zijn verhaal met ons te delen. En wij vonden het natuurlijk ook zeer interessant om zijn verhaal te horen.
Door: Jesse & Matteo
Marcel de Lannoy Marcel wil docent zijn niet zomaar opgeven ondanks alle tegenslagen Na het gesprek van twee en een half uur realiseerde hij zich: ‘Het is gebeurd!’. Het ging echter niet zoals gehoopt. Op zijn eerste dag, waar hij veel naar uitkeek, werd hij uitgescholden als: ‘U bent een verdomde lul, denk niet dat wij Frans gaan leren.’ Ieder uur, iedere dag, maandenlang werd hij Hij stapte de ruimte in met een
uitgescholden. ‘De leerlingen waren
grote glimlach op zijn gezicht en
onhebbelijk,’ zei hij. Hij kon geen
een vriendelijke uitstraling, klaar om
orde meer houden, de situatie werd
zijn verhaal te willen delen.
steeds erger. Op een dag liep het zo
Marcel wilde sinds jongs af aan al
erg uit de hand dat hij fysiek werd
docent worden, hij gebruikte zijn
aangevallen door studenten. ‘Ik had
kamer als klaslokaal om te oefenen.
echt het gevoel dat ik gefaald had,’
Toen hij anderhalf jaar oud was,
zei hij hopeloos.
verhuisde hij naar Amerika, Californië. Daar ging hij studeren op
De situatie deed zoveel dat hij
de Universiteit te Californië in
zelfmoord wilde plegen, hij was
Berkeley , daar haalde hij zijn BA,
bang geworden voor deze
masters en een akte. Al snel begon
leerlingen. Na zeven maanden heeft
hij les te geven op een particuliere
hij afscheid genomen van die
school in Illinois, waar hij na drie jaar
school en ging hij terug naar
les ging geven op een
Engeland. Jarenlang leed hij aan de
internationale school in Engeland.
pijnlijke, verdrietige herinneringen.
Na 18 jaar les te geven op die school
Hij keerde terug naar zijn school in
wilde hij heel graag terug naar zijn
Engeland en in 2018 ging hij met
vaderland.
pensioen. Toch bleef die altijd nog aan Nederland denken.
In 2002 solliciteerde hij als docent
Al gauw verhuisde hij terug naar
op een school in Zeeuws-
Middelburg en kwam hij terecht bij
Vlaanderen.
Middelburg Beweegt.
Een groep ouderen die elke donderdag wandelen door Middelburg. Op een dag vroeg de leider Piet Kruithof of hij zich wilde opgeven voor Storytellers. Hij aarzelde eerst omdat hij geen contact met jonge Nederlanders wilde. Na enkele dagen besloot hij echter toch wel deel te nemen aan het project. Dit was voor hem zo iets moois en bevrijdend: ‘Ik vond het bijzonder leuk om met deze jonge studenten te praten, wat waren ze vriendelijk en beleefd.’ Ondanks zijn moeilijke ervaringen op die school al die jaren geleden had hij het zo erg naar zijn zin gehad en voelde hij zich helemaal op zijn plek. ‘Ik had toch mijn best gedaan.’ Dit was een mooie kans die hij bijna had gemist. Op het einde zei hij: ‘Het leven loopt echter niet zoals men gepland heeft.’ We verlieten het gesprek met een glimlach en een nieuwe vriend.
Door: Christelle & Lise
Marianne Dieleman Mijn kind of mijn baan Er was alleen één probleem: voor deze baan moest ze fulltime gaan werken. Haar baas vond dat Marianne moest solliciteren, maar vanwege haar kind wilde ze eigenlijk juist minder gaan werken. Ze twijfelde omdat ze geen oppas voor haar kind had en wilde eigenlijk het liefst zelf ervoor Marianne is 69 jaar en komt
zorgen.
oorspronkelijk uit Brabant. Ze heeft een actief leven gehad met
En toen gebeurde iets onverwachts.
werk, familie en sport. Ze werkte
Een vriendin die werkte als oppas,
jarenlang bij Scalda, onder andere
stelde voor om op haar kind te
op de vierde verdieping
letten. Hierdoor durfde Marianne
bij Economie in Terneuzen.
met een beetje motivatie de stap te
Later werkte ze ook bij Scalda in
zetten om te solliciteren, en ze
Middelburg.
kreeg te horen dat ze aangenomen was.
Toen Marianne jong was, wist ze al op jonge leeftijd wat ze wilde doen.
Achteraf bleek het een goede keuze
Ze speelde vaak schooltje met haar
te zijn. Marianne vond het werk erg
zussen en vond het leuk om juf te
leuk. De keuze waar ze eerst zo over
zijn, daarom besloot ze later een
twijfelde, pakte dus juist goed uit.
lerarenopleiding te volgen. Tussen haar zeventiende en
Ongeveer vijf jaar geleden stopte
eenentwintigste haalde ze haar
Marianne uiteindelijk met werken.
havo-diploma, waardoor ze leraar
Maar haar leven werd
kon worden.
daardoor zeker niet saai. Ze volgde Spaanse lessen, fietst en sport drie
Terwijl Marianne bij Scalda werkte, kwam er een nieuwe baan vrij.
keer per week.
Ook doet ze aan bodypump, waarbij ze met gewichten verschillende spieren traint. Daarnaast past ze regelmatig op haar kleinkinderen en doet ze vrijwilligerswerk. Marianne heeft geleerd dat je soms een risico moet nemen, ook als je niet weet hoe iets zal aflopen. Een moeilijke keuze hoeft namelijk niet verkeerd te zijn.
Door: Nour, Pauline, Cynthia, Kylie & Vera
Monique de Nooyer Leeftijd is maar een getal Toen ze 15 jaar oud was, stuurde ze stiekem een brief naar de school. Tot haar grote verrassing werd ze toegelaten. Na ruim 2 jaar haalde ze haar diploma. Toen was ze net 18, daarmee was ze de jongste bejaardenverzorgster en daar waren haar ouders zo trots op dat ze een feest mocht geven. Monique de Nooyer is 69 jaar oud en is opgegroeid in IJzendijke.
Op dat feestje was ook haar huidige
Ze komt uit een gezin waarin hard
partner, Jan, aanwezig. Ze was
werken belangrijk was. Al vanaf
toentertijd al verliefd op hem,
jonge leeftijd hielp ze in het bedrijf
maar Monique was katholiek en Jan
van haar moeder, waar ze op
was protestants. Haar ouders
zesjarige leeftijd begon.
vonden dit in het begin niet goed en accepteerden de relatie niet.
Toen Monique 11 jaar was, verliet ze
Monique bleef echter voor haar
de basisschool. Van haar 12e tot
relatie opkomen. Op het feestje
mijn 15e jaar is ze naar naar de
maakte Jan zo’n goede indruk dat
Huishoudschool gegaan. Toen ze 15
de ouders van Monique de relatie
jaar was, was de studie op de
eindelijk accepteerden.
huishoudschool afgerond en wilde
Inmiddels zijn Monique en haar
ze bejaardenverzorgster worden.
man al vele jaren samen en volgend
Maar voor die opleiding moest ze 17
jaar zijn ze zelfs 50 jaar getrouwd.
jaar en 7 maanden zijn om aan te beginnen. Dus zei haar moeder
Volgens Monique heeft die ene brief
tegen haar: ‘Dan kom je maar een
een belangrijke rol gespeeld in haar
paar jaar hier op de zaak werken.’
leven. Als ze de brief nooit had
Maar dat is niet wat ze wilde.
gestuurd, had ze nooit een relatie kunnen hebben met haar man.
Monique gaf haar droom echter niet zomaar op.
Een kleine beslissing op jonge leeftijd heeft daardoor grote gevolgen gehad voor haar verdere leven. Monique heeft toen ze 20 jaar was en trouwde met Jan het bedrijf van haar ouders overgenomen en dat samen 40 jaar gedaan. Uiteindelijk is ze op 57-jarige leeftijd gestopt met werken. Ze doet nu een hoop vrijwilligerswerk en besteedt veel tijd aan haar kinderen en kleinkinderen.
Door: Miracelma, Roos, Juana & Jimena
‘Een kleine beslissing op jonge leeftijd heeft daardoor grote gevolgen gehad voor haar verdere leven.’
Monique de Nooyer
Nelly Dieleman De cruise Door dystrofie in haar linkerhand kan ze minder zwaar werk verrichten, maar ze werkt er ondanks dat nog altijd met veel plezier. Daarom heeft het theater haar aangeboden om er verder te blijven werken als gastvrouw. We hebben Nelly geïnterviewd met Een gezellige, spontane en
als hoofdvraag: ‘Een kans die u bijna
enthousiaste vrouw. Nelly Dieleman
heeft gemist.’ Ze vertelde dat ze
is 70 jaar en woont in Terneuzen.
vorig jaar in september op een
Ze heeft echter een lange tijd in
vrijdagmiddag werd gebeld.
Hoek gewoond. Ze komt uit een
Het bleek haar beste vriendin Cobie
gezin met vijf kinderen; ze heeft één
te zijn. Ze nam snel op, ondanks dat
zus en drie broers. Ze is getrouwd
ze in de boekhandel stond,
geweest en heeft twee kinderen.
omdat Cobie op een cruise in
‘Dit houdt mij echter niet tegen om
Noorwegen zat en Nelly dacht dat
te genieten van het leven, welke
er iets met haar aan de hand was.
tegenslagen er ook mogen zijn.’
Cobie belde juist met superleuk en goed nieuws: ze had een
Nelly heeft de mavo afgerond en
zevendaagse cruise gewonnen naar
besloot om daarna te gaan werken.
Midden-Amerika en vroeg of ze
Ze is begonnen als bakker,
mee wilde. Cobie wilde dit reisje ook
daarna werkte ze in de
verlengen met vier dagen. Ze wilde
gezinsverzorging en vervolgens
natuurlijk heel graag mee,
heeft ze lange tijd bij de catering
alleen haar rechterhand was
van het gemeentehuis gewerkt.
destijds scheef gegroeid,
Hier is ze onder andere gastvrouw
waardoor ze een operatie nodig had
geweest. Ze is momenteel
en niet wist of ze op tijd hersteld
werkzaam bij het Scheldetheater in
zou zijn.
Terneuzen.
Op 8 mei werd ze geopereerd in het Erasmus MC en daarna moest ze voor twee maanden in het zorghotel in Vlissingen verblijven. Dankzij de goede zorg van de artsen is het mogelijk geworden dat ze op 18 november toch met haar beste vriendin op reis kan. Ze kijkt er erg naar uit en gaat veel leuke dingen doen. Ze heeft ons ook over haar reisprogramma verteld. Dat ziet er als volgt uit: Ze vliegen van Amsterdam naar Miami en gaan vervolgens aan boord van de Holland America Line voor een mooie cruise. Vanuit Fort Lauderdale vertrekken ze naar Half Moon Cay op de Bahama’s. Daarna bezoeken ze Jamaica, Honduras, Belize en Mexico, waarna ze weer terugvaren naar Fort Lauderdale. Tijdens de cruise gaan ze 6 excursies aan land doen.
Door: Jenthe, Jayda & Luna
‘Als je altijd in jezelf blijft geloven en achter je beslissingen blijft staan komt alles goed!’
Nelly Dieleman
Rien Pronk De kans die niet mocht Het was niet vanzelfsprekend dat hij dat kon doen. Het UWV had hem verteld dat hij geen natuurgids mocht worden. Toch bleef het idee in zijn hoofd. Hij besloot het toch te proberen. Hij begon als vrijwilliger en gaf ongeveer 5 uur per week excursies. Het maakte hem heel vrolijk, maar na verloop van tijd kon De 64-jarige Rien Pronk woont in
hij geen excursies meer geven.
Zeeland. Op zijn negentiende kreeg
Nu doet hij alleen nog
hij een auto-ongeluk. Daarna werd
werkzaamheden door op scholen
lopen steeds moeilijker. Jarenlang
vrijwillige gastlessen te geven.
probeerde hij zich zo goed mogelijk staande te houden. Op zijn 34e
Als hij terugkijkt, weet hij dat het
stopte hij uiteindelijk met lopen.
anders had kunnen lopen. Hij had
Een rolstoel wilde hij niet. Hij wilde
kunnen luisteren naar het UWV en
zelf bepalen wat hij kon en vooral
de kans naast zich neer kunnen
niet stil blijven.
leggen. Dan had hij nooit geweten wat er mogelijk was geweest.
Zijn leven had er heel anders uit
Toch zou hij tegenwoordig niet
kunnen zien. Na de LTS volgde hij
zomaar kansen aangrijpen. Hij weet
technisch onderwijs. Hij koos voor
inmiddels dat een kans niet
autotechniek en daarna ook
automatisch een goede keuze is.
werktuigbouwkunde en
Je moet jezelf afvragen: heb ik hier
staalbouwkunde. Techniek had zijn
echt de ambitie voor?
vakgebied moeten worden, maar hij
Een kans pakken kan je leven
belandde uiteindelijk in de natuur
veranderen. Maar soms is de
dankzij een boswachter en een
belangrijkste keuze niet of je een
goede vriend. Die zagen iets in hem:
kans pakt, maar of de kans echt bij
ze vonden dat hij natuurgids moest
jou past.
worden. Eerst twijfelde hij.
Door: Naomi B. & Noa
De docent
Een kans die ik bijna had gemist – en een verhaal dat blijft! Wat gebeurt er als je je openstelt voor het verhaal van een ander? Als je écht luistert naar iemand die je nog niet kent en ontdekt hoeveel levenservaring, bijzondere momenten en onverwachte kansen er achter een verhaal schuilgaan? Onze eerstejaarsstudenten hebben het zelf ervaren tijdens het MDT-project Cultuur en Kunst. Zij gingen in dit project aan de slag met het onderwerp ‘Een kans die ik bijna had gemist’. Studenten van verschillende opleidingen - van Foodprofessional en Hospitality Professional tot Business Services - stapten uit hun vertrouwde wereld en gingen in gesprek met senioren die ze vooraf niet kenden. En wat was het mooi om te zien hoe enthousiast ze terugkwamen van deze ontmoetingen! Vol verhalen, indrukken en ervaringen. Er was geluisterd, gelachen, verwonderd en ontdekt. Want achter ieder mens schuilt een verhaal dat het waard is om verteld te worden. Tijdens inspirerende schrijf- en fotografieworkshops leerden de studenten hoe ze deze persoonlijke verhalen op een respectvolle manier konden vastleggen en tot leven konden brengen in tekst en beeld. Hoe doe je recht aan het verhaal van een ander? Welke woorden raken de kern? En welk beeld vertelt soms nét dat beetje extra? Al doende ontdekten de studenten niet alleen nieuwe vaardigheden, maar ook talenten bij zichzelf die ze misschien nog niet eerder hadden aangesproken. Juist door zich open te stellen voor de ervaringen van een ander, ontdekten ze hoeveel ze zelf te leren én te bieden hebben. En het resultaat mag er zijn: een prachtig magazine waarin de verhalen van de senioren samenkomen en een podium krijgen. Een resultaat om trots op te zijn! Zeker wanneer je nog maar aan het begin van je opleiding staat en nu al samen met anderen iets maakt dat écht betekenis heeft. Maar… het verhaal gaat verder! Nu het magazine af is, zijn de studenten alweer volop bezig met het tweede deel van het project. De verhalen van de senioren worden verfilmd en zullen straks op het witte doek te zien zijn. En het mooiste? De studenten gaan samen met de senioren naar het eindresultaat kijken.
Zo wordt niet alleen een verhaal gedeeld, maar ontstaat er ook een bijzondere herinnering die ze samen kunnen koesteren. Dit project laat zien waar MDT Cultuur & Kunst en goed burgerschap bij Scalda om draaien: elkaar ontmoeten, verder kijken dan je eigen bubbel, openstaan voor andere perspectieven en ontdekken wat je voor een ander kunt betekenen. Of je nu wordt opgeleid tot Foodprofessional, Hospitality professional of professional in Business Services: verbinding maken, luisteren en oog hebben voor de mensen om je heen zijn vaardigheden die je overal meeneemt. Wij als docenten hebben genoten van de betrokkenheid van de studenten, de medewerkers van MDT Cultuur & Kunst en de gastdocenten die hun kennis en inspiratie hebben gedeeld. Dank jullie wel voor deze waardevolle samenwerking! En onze studenten? Die hebben niet alleen verhalen op papier gezet, maar hopelijk ook iets meegenomen dat veel langer meegaat dan dit project: een bredere blik op de wereld, nieuwe ervaringen en het vertrouwen om hun eigen talenten verder te ontdekken. Want soms brengt het verhaal van een ander je dichter bij jezelf. En soms blijkt de kans die je bijna had gemist, juist de kans die je het meest bijblijft. Dank aan alle trainers van MDT Cultuur en Kunst voor deze mooie kans!
Josje Kuijpers – MDT coördinator Scalda
OP HET
NIPPERTJE is een publicatie van MDT Cultuur & Kunst. Deze uitgave presenteert de gesprekken die studenten van Scalda Middelburg hebben gevoerd met vertellers, als onderdeel van hun Maatschappelijke Diensttijd (MDT) programma. Ontwerp, redactie en lay-out: TINO Educare & Vanesa Videnova Met dank aan: Alle vertellers voor het delen van hun verhalen en de docenten voor de leuke samenwerking
Meer weten? Ga naar www.mdtcultuurenkunst.nl Copyright © 2026 TINO Educare
Scan de QR-code en lees dit magazine én alle eerdere verhalenmagazines online.