Geduld - Kennemer Lyceum

GEDULD GEDULD GEDULD GEDULD GEDULD

GEDULD GEDULD

GGGEEEDDDUUULLLDDD Verhalen van senioren over wat geduld voor hen betekent, verzameld door leerlingen van het Kennemer Lyceum.

De wereld om ons heen raast voorbij. Het verkeer in de stad, de tijdlijn op je socials, meerdere tabbladen die tegelijkertijd openstaan op je computer en in je hoofd.

Maar soms doe je iets waarbij je je door niemand laat afleiden. Je bijt je vast en zet door. Je oefent uren op de piano, Je werkt jarenlang om hogerop te komen.

Je worstelt je door een burn-out heen. Je gaat op 100 dates om de liefde te vinden.

Omdat je weet dat het jouw geduld waard is.

In de afgelopen weken voerden leerlingen van het Kennemer lyceum uit Overveen gesprekken met senioren, over het thema geduld. Wat is iets waar zij heel lang aan gewerkt hebben voordat ze het bereikten? Hoe houd je de moed erin als het maar niet af komt? Heeft het opgeleverd waar ze op hoopten of kan je soms ook teveel geduld hebben?

Deze gesprekken vormden het eerste deel van MDT Cultuur & Kunst.

Dit programma daagt jongeren uit om meer te leren van anderen dan ze verwachten. Hiervoor gingen de leerlingen in gesprek met senioren, die we 'vertellers' noemen, om verborgen kennis en verhalen te ontdekken.

In dit magazine vind je de verhalen die de jongeren op het spoor zijn gekomen en de beelden die ze daarbij gemaakt hebben tijdens de fotografieworkshop.

De verhalen zijn geschreven door de jongeren tijdens de schrijfworkshop en soms (naderhand) nog aangevuld door de vertellers.

Er staat nog meer te gebeuren. In het tweede deel van het programma maken de leerlingen korte films op basis van de gevonden verhalen. We zijn nu al benieuwd naar het eindresultaat en zien uit naar de eindpresentatie, waar ook weer alle vertellers voor worden uitgenodigd.

Maar voordat het zover is...

Geduld!

Ans Vocking

Ans Vocking (92 jaar): ‘Ik ben blij dat ik eindelijk rust heb in mijn leven.’

Ze is nog springlevend. Het enige wat achteruit gaat is haar gezondheid, maar mentaal voelt ze zich nog 35. Ans is echt een stadse vrouw, ze is geboren en getogen in Utrecht; ze wil er nooit meer weg. Ook is het een sterke vrouw die door de jaren heen heeft geleerd om dingen van haar af te laten glijden. Dit zie je bijvoorbeeld aan haar woorden zoals: ’Als ik morgen niet wakker word, vind ik het wel prima geweest.’

Naast dat Ans nog zo soepel is op haar 92e, is het ook een hele zorgzame vrouw. Ze is de moeder van 7 kinderen, die allemaal goed met elkaar overweg kunnen. Ans heeft onwijs veel geduld moeten hebben in haar leven. Zo heeft ze vroeger in haar jeugd voor 7 andere kinderen moeten zorgen in huis, omdat haar ouders vroeger werkten. Haar ouders zeiden ook dat zij niet hoefde te werken, aangezien ze voor haar broertjes en zusjes moest zorgen.

Deze last werd op haar schouders gelegd, maar ze kon er goed mee omgaan en is zo ook een stukje mentaal gegroeid.

Ze heeft ook zelf 7 kinderen, waar ze ook heel lang voor heeft gezorgd. Dat heeft haar veel moeite gekost, maar Ans deed dat met alle liefde. Toen haar kinderen eenmaal uit huis waren had Ans eindelijk de rust die zij verdiende, totdat haar lieve man erg ziek werd. Ans moest haar man elke dag verzorgen, tot dat ze het niet meer aankon, omdat ze gewoon simpelweg te oud werd om zoveel voor haar man te doen. Haar man en zij zijn sinds hun 24e getrouwd en waren onwijs gelukkig samen. Haar man is 2 jaar geleden overleden en daar heeft Ans het wel even moeilijk mee gehad, maar ondanks dat, bleef Ans altijd sterk in haar schoenen staan en gewoon doorgaan met het leven. Wij zijn erg blij dat we Ans hebben mogen interviewen.

Door: Milo, Gijs, Matthijs, Tijn & Maxel

Jaap de Mol van Otterlo

‘Als je ongeduld voelt opkruipen, tel tot tien.’

De 85-jarige rioolwaterzuiveraar Jaap de Mol van Otterlo, heeft niet één, maar twee keer gewacht op de liefde. Nadat zijn eerste huwelijk niet goed was afgelopen, heeft hij op 50-jarige leeftijd toch nog de liefde van zijn leven kunnen vinden. Zijn verhaal met veel ups en downs, heeft hij mooi verteld en het is ook nog lang niet voorbij, want ‘we blijven nog lekker fit.’

Jaap was 6 toen de hongerwinter begon. Hij is toen vanaf Amsterdam naar Texel verhuisd, voor meer voedsel. Nadat de oorlog voorbij was en hij klaar was met de middelbare school, is hij op 17- jarige leeftijd gaan studeren in Engeland, aan de weg- en waterbouwkunde.

Tijdens zijn studie kwam er onverwachts een meisje dat hij op het eerste gezicht al erg leuk vond, maar dat vonden meerderen. Dus dat betekent concurrentie. Na veel geduld is het Jaap toch gelukt en is Mariet ook voor hem gevallen. Maar helaas, toen kwam de koude oorlog en kwam de Cubacrisis. Jaap moest in dienst voor zijn land en heeft Mariet toen een tijd niet kunnen zien. Ook al duurde de dienst maar twee jaar, voelde het voor Jaap als een eeuwigheid.

Na lang wachten was hij herenigd met Mariet en hebben ze 4 mooie kinderen grootgebracht. Op het eerste gezicht was het een mooi huwelijk, maar na een tijdje kwamen er toch wat conflicten en onenigheden en is het huwelijk toch geëindigd, omdat Mariet bipolair bleek te zijn, wat totaal niet goed matchte met Jaap zijn ongeduld.

Tijdens de scheiding is Jaap op zoek gegaan naar andere hobby’s en is hij erachter gekomen dat hij erg goed is in de piano en is hij bij een koor gegaan. Veel optredens en shows verder, heeft hij zijn nieuwe hobby toch niet voortgezet, vanwege zijn ongeduld.

Nu hij single was, had hij behoefte aan een nieuw persoon in zijn leven waarmee hij oud kon worden. En alsof het voorbestemd was, kwam Tineke in zijn leven. Ze waren erg gelukkig, maar helaas kreeg Tineke kanker. Jaap had absoluut geen geduld en wilde gelijk met haar trouwen, maar doordat Tineke haar geboortecertificaat kwijt was, ging dat niet heel soepel. Ze zijn afgewezen bij de gemeente Bloemendaal en Heemstede, maar gelukkig konden ze bij de gemeente Amsterdam wel terecht. Met heel veel geluk is Tineke genezen en leven ze nu samen in een mooi huis in Bloemendaal. Doordat Jaap nog steeds lekker fit is en geen persoon is om thuis te zitten, denkt hij erover na om wellicht nog postbode te worden.

Door: Fenna, Wintana & Jip

Frank van de Wiel De twee kanten van geduld.

Frank van de Wiel (77). Geduld heeft twee kanten. Volgens veel godsdiensten is geduld iets goeds en is het geweldig om geduld te hebben, maar wetenschappers zien het soms als een minder goede eigenschap. Geduld is volgens hen ‘geen keuzes kunnen maken’ en ‘geen besluit kunnen nemen’. Frank ziet in allebei deze conclusies een beetje waarheid, hij vindt dus dat geduld twee kanten heeft.

Frank van de Wiel kreeg eens te maken met de negatieve kant van geduld. Hij werkte vroeger bij een handelsonderneming in textiel.

Dit was zijn eerste echte baan. Hij vond zijn werk erg leuk, alleen zijn baas verpestte zijn motivatie een beetje. Die vertoonde namelijk grensoverschrijdend gedrag. Hij was vaak erg boos en ging nog vaker over de grens. Frank dacht: ik moet geduld hebben, me niet laten provoceren, volhouden. Maar na een paar jaar kreeg hij hierdoor een burn-out. Hij was vaak erg gestrest en kon het ten langen leste niet meer aan. Door deze burn-out kreeg zelfs zijn gezondheid een knauw, hij kreeg een hartaanval. En in die periode is hij, mede door dat gedoe op zijn werk en de spanningen die dat met zich meebracht, ook nog eens gescheiden. Hun kinderen waren gelukkig de deur al uit.

Hij en zijn ex hebben nog steeds contact met elkaar en zijn zonder ruzie uiteen gegaan.

Na zijn burn-out overwonnen te hebben, ging hij weer werken bij dat textielbedrijf. Hij had alleen wel besloten om te gaan overleggen over de omstandigheden.

Dat grensoverschrijdend gedrag wilde hij niet meer meemaken, zijn geduld daarmee was nu echt op.

Het enige nadeel was, dat zijn baas bekend stond om het feit dat hij daar niets over wilde horen.

En je raadt het: hij werd na al die jaren gelijk ontslagen en mocht niet meer terugkomen.

Dat was dus het gevolg van het feit

Frank heeft dus nu een prachtig

dat hij had besloten om geen

leven en heeft geen last meer van

geduld meer te hebben met het

de negatieve kant die het

grensoverschrijdend gedrag van zijn

betrachten van geduld kan hebben.

baas. Het ontslag nam hij op de koop toe. Hij heeft achteraf wel spijt dat hij zo lang geduldig is geweest en niet eerder tegen zijn baas opgekomen was.

Later vond hij een betere job, als zelfstandig bedrijfsjurist, met betere werkomstandigheden. Ook heeft hij een nieuwe vriendin die hij graag zijn ‘verkering’ noemt. Ze wonen niet samen, omdat zij al een heel leven als alleenstaande had opgebouwd en zij vonden het samen niet verstandig om dat overhoop te halen. Verder zijn z’n toekomstplannen vooral om te overleven. Zijn grote passie is: zingen in het Flowerdale Boys Choir in Bloemendaal. Ook hoopt hij voor zijn kinderen, kleinkinderen en voor de jeugd in het algemeen, dat de wereld beter wordt, zodat onze toekomst leuker wordt.

Door: Amber, Eline & Ella

Reacties ‘Dit neem ik mee uit het gesprek: Alles komt op z’n tijd, dus heb maar geduld, het komt vanzelf.’

‘Het ging goed.’

‘Leuke ervaring.’

‘Iedereen heeft wel een bijzonder verhaal...’

‘Leuk om over iemands leven te horen.’

Bert Schreuder

Geduldig zijn is een schone zaak.

Bert Schreuder, met zijn bedachtzame aard en hart van goud, straalt een enorme rust uit, die zijn omgeving kalmeert. Zijn jaren als mentor hebben hem niet alleen gevormd tot een geduldig persoon, maar hebben ook zijn gevoel en begrip voor anderen verdiept. Hij gelooft in het potentieel van elke leerling en neemt de tijd om hen te begeleiden op hun pad naar succes, met geduld en toewijding als zijn leidraad.

Nu, op zijn 69e, geniet Bert van zijn rustige leven in Uithoorn, omgeven door degenen die hij het meest koestert: zijn kinderen.

Hoewel hij hun namen niet onthult, is de liefde die hij voor hen koestert overduidelijk in zijn woorden en daden. Samen delen ze momenten van vreugde, gelach en diepgaande gesprekken die de band tussen hen versterken.

In zijn vrije tijd laat Bert zijn passie voor muziek de vrije loop, waarbij hij melodieën creëert die de ziel raken en de geest verheffen. En wanneer hij niet achter zijn instrument zit, verkent hij graag de prachtige landen van West-Europa, waar hij wordt betoverd door de rijke cultuur, het overheerlijke eten en de adembenemende landschappen.

De terugkeer naar deze interviews is voor Bert meer dan alleen een activiteit; het is een kans om zijn verhaal te delen, zijn ervaringen te delen en anderen te inspireren met zijn wijsheid en vriendelijkheid. Met elke ontmoeting brengt Bert een stukje rust en vreugde in de wereld om hem heen, een nalatenschap die verder reikt dan de grenzen van tijd en ruimte.

Bert geeft nu een taalklas aan zijn vrienden uit het buitenland.

Volgens Bert moet je je dromen niet volgen, maar je talenten wel. De kans dat je talenten waar komen is groter dan de kansen dat je je dromen waarmaakt.

Door: Nino, Yassin, Moos & Stan

Joost Hoffscholte

Geduld hebben is nog steeds een schone zaak.

Joost Hoffscholte is een man van 81 jaar. Hij woont in Aalsmeer, maar vroeger leefde hij in Amsterdam. Hij groeide op in een groot huishouden, met wel twaalf mensen, tijdens de oorlog. Nu heeft hij zijn eigen gezin, met zijn vrouw en drie kinderen: twee jongens en een meisje. Die zijn 46, 43 en 38. Ook heeft hij kleinkinderen waar hij dol op is.

In zijn vrije tijd doet Joost graag aan zwemmen en tennis. Hij hield vroeger van hockey en voetbal, maar nu vindt hij tennis het leukst, vooral als hij tegen anderen speelt, om te proberen te winnen met competities. Joost is ook geïnteresseerd om met jongeren te praten over geduld. Hij houdt ervan om met hen te praten en te luisteren naar hun verhalen. Hij vertelt hen over zijn tijd op school en in het leger, waar hij belangrijke dingen had geleerd, zoals geduld hebben.

Als burgemeester moest Joost veel geduld hebben met mensen die dingen wilden veranderen. Soms was het moeilijk, maar hij wist dat het belangrijk was om rustig te blijven en de tijd te nemen.

Met de jaren is Joost geduldiger geworden. Hij vindt het nog steeds vervelend als dingen niet snel gaan, zoals wanneer er een file is op de weg, maar hij kan er beter mee omgaan.

Als wij Joost vragen naar zijn plannen voor de toekomst, zegt hij dat hij graag veel tijd wil doorbrengen met zijn kleinkinderen, vooral met sport en spel.

Joost is een man die van het leven geniet en belangrijke lessen heeft geleerd, die hij graag deelt met anderen. Bijvoorbeeld door middel van het praten met ons. Zoals dat geduld hebben nog steeds een schone zaak is.

Door: Mick, Timo & Dani

Anne Oostenveld De huismoord.

‘Ik zat in de auto op een late avond, nadat ik van werk kwam. Het was 10 uur 's avonds en ik reed op een donkere weg. Mijn telefoon ging af.

Het was mijn collega. Hij zei dat er een vrouw vermoord was in haar huis.

Hij vroeg of ik kon komen kijken. Eigenlijk wilde ik eerst niet, want ik had een lange dag gehad en het was al laat, maar alsnog besloot ik om te gaan.

Aangekomen op locatie deed mijn collega de deur open. Ik liep de slaapkamer in en mijn collega zei: ‘Dit wordt een moeilijke zaak.’

Ik nam een paar monsters mee en ging met mijn collega’s terug naar het bureau.

Een week later stond ik op de plaats delict en was ik al achter veel dingen gekomen en had ik veel sporen gevonden. Het eerste wat ik vond, was een spoor dat van de buren naar de voordeur van het huis van de vrouw liep. Omdat de buurman al een beetje ruzie had met haar, dacht ik dat het de buurman was. Ik wilde naar de buren toe, maar ik moest geduld hebben. Dat pakte goed uit, want toen vond ik dat de buren eerder op de dag van de moord, een glaasje thee hadden gedronken met elkaar. Nu had ik vingerafdrukken gevonden bij het raam. Iemand was naar binnen geklommen via het raam. Toen heb ik iedereen in de wijk hun vingerafdruk laten zetten. Een dag nadat iedereen de vingerafdruk had gezet, hadden we een match: de dader was gevonden.’

Dit was het verhaal van Anne, een man van 72, die een carrière had als rechercheur, geboren en getogen in Friesland. Wij hadden hem geïnterviewd.

‘Geduldig zijn is goed, maar leer ook af en toe ongeduldig te zijn.’

Anne Oostenveld

We vragen hem naar wat geduld

Door zijn geduld heeft hij vele zaken

hem heeft opgeleverd in zijn leven.

opgelost. Dit moment in zijn leven,

Onze verteller zei dat hij het vroeger

wat wij net hebben verteld, is hem

erg moeilijk had met geduld. Toen

bijgebleven en vond hij leerzaam en

hij begon met zijn baan als

heftig.

rechercheur, was het moeilijkste voor hem om geduld te hebben. In het proces heeft hij het geleerd.

Door: Alpha, Maximiliaan, Dean & Max B.

Marianne Vaneker Sudoku’s en geheimtaal.

Marianne is een gepensioneerde vrouw, echter vergis je niet, ze is actiever dan je denkt. Vier keer in de week sport zij in de ochtend, met andere senioren. Wij hebben haar geïnterviewd en geven jullie een kijkje in haar leven en over waar zij geduld voor heeft.

Marianne is een actieve vrouw met een druk leven. Zij houdt van fietsen, lopen, sudoku’s maken en borduren. Ze past twee keer per week op bij haar kleinkinderen en is ook nog een voorleesmoeder.

Dat is niet niks en daar heb je ook veel geduld voor nodig. In het interview heeft ze verteld over haar leven en waar zij geduld voor heeft. Zij heeft bijvoorbeeld veel geduld voor dingen die belangrijk zijn voor haar, zoals haar kinderen en kleinkinderen. Maar ze vindt ook dat mensen voor het milieu te veel geduld hebben.

‘We wachten te lang met ingrijpen,’ zegt ze.

Marianne heeft drie studies gedaan, waaronder een laboratoriumopleiding. Ze heeft in het ziekenhuis gewerkt als analist, voor tien jaar. Daarna heeft ze een echocardiografiestudie gedaan en ook nog een maatcoupeuse opleiding gedaan.

Ze vond die opleiding vreselijk; ze wou liever kinderen helpen en kleren geven.

Wij vroegen aan Marianne welke rol geduld in haar leven speelt. ‘Een grote, bijvoorbeeld met mijn man die treuzelt soms en dan jut ik hem ook een beetje op.’ We vroegen ook hoe belangrijk zij geduld vond in de samenleving, waar haar antwoord op was: ‘Mensen moeten veel geduld opbrengen voor belangrijke beslissingen, alleen teveel geduld daarvoor is ook niet goed.’

Elke keer als ze haar planning volgt en het gaat soms verkeerd, kan ze dat steeds makkelijker opvangen.

Vaak gebeurt dat met haar man die altijd iets langzamer is. Ze heeft niet zulke grote plannen meer, maar ze doet wel nog wat ze leuk vindt.

Bijvoorbeeld vindt ze het leuk om geheimtaal te maken met haar kleinkinderen waar ook veel geduld voor nodig is. Kortom, heeft Marianne een leuk leven en gaf als tip voor de jeugd: ‘Neem de tijd om te ontdekken waar jij goed in bent en wat je leuk vindt.’

Door: Hidde, Thijmen, Abel & Zeger

Dina Damave

Dina Damave (80 jaar): ‘Als iedereen hetzelfde was, zou de wereld saai zijn.’

De persoon die wij hebben geïnterviewd heet Dina Damave. Ze heeft veel te vertellen over haar leven. Ze heeft vroeger in de mode gewerkt en ze heeft ook veel in film gedaan. Vroeger heeft ze veel gereisd. Ze heeft met haar man de wereld gezien en ze vertelt ons dat we dat ook moeten doen. Ze heeft veel verschillende mensen, talen en culturen gezien. Ook heeft ze in Nederland veel rondgereisd. Ze was geboren in Haarlem, toen is ze naar Parijs gegaan, daarna naar Amsterdam voor de filmschool, en nu in Zandvoort. Ze wil nog doorgaan met haar reis, namelijk naar Gambia.

In het gesprek over geduld vertelt Dina dat geduld ook iets negatiefs kan zijn, namelijk het moeten wachten. Ze heeft veel geduld gehad om rust te krijgen, ze zegt dat ze dat nu heeft, daar ze klaar is met school.

Waar ze veel geduld hedendaags voor moet hebben, is op de bus wachten en op haar kleinkinderen passen.

Ze denkt dat ze nu meer geduld heeft omdat ze lichamelijk minder snel is dan vroeger en ze heeft zich daarbij neergelegd, dat dat niet meer kan en dat ze dus ook minder reist.

Ook had ze altijd geduld nodig als ze moest wachten op een beslissing van de rechter, omdat ze een scheiding had en daar veel geduld voor nodig had.

Ze vindt dat geduld erbij hoort, maar ze vindt het niet altijd positief. Ze vertelt aan ons om geen geduld te hebben en luid te zijn in onze meningen. Haar tip is: ‘Niet stil blijven en doen wat je wilt.’ Dat heeft de wereld volgens haar momenteel nodig.

Ook zegt ze dat we over de wereld moeten reizen voordat we kinderen hebben. Als laatste had ze het over geen vooroordeel hebben, iedereen is mens. ‘Het zou saai zijn als iedereen het zelfde is’.

De rol van geduld in haar eigen relaties zijn dat ze weinig geduld heeft voor kinderen en haar kleinkinderen.

Door: Steffi, Mijke, Semmy & Lena

Mieke Crandel 'Even tot tien tellen.'

In Mieke Crandels jeugd had ze al te maken met een oom met een beperking. Ze zag hem vaak en merkte dat ze het interessant vond om met mensen om te gaan met een beperking en dat ze er veel geduld voor had. Later heeft ze daar ook haar werk van gemaakt.

Mieke Crandel is een 67-jarige vrouw die met haar man samen in een bejaardentehuis woont, in Alkmaar. Ze is geboren en getogen in ZuidAfrika, dat kwam omdat haar vader daar een baan in de goudmijnen van het land had.

Ze houdt van breien en de laatste tijd doet ze veel diamond painting.

Naast haar liefde voor handwerken, heeft ze een grote droom.

Haar droom is om ooit het noorden van Noorwegen te bezoeken en daar het noorderlicht te bekijken.

Haar reis door het leven bracht haar van Zuid-Afrika, waar ze verliefd werd, naar Nederland. Mieke reisde met haar man samen door Afrika en bracht daar tijd door in het gezelschap van zijn familie, die daar nog steeds woont. Na een vroege zwangerschap en drie jaar in Zuid-Afrika te hebben gewoond, verhuisde het gezin naar Nederland.

Ze heeft een lange carrière achter de rug, voornamelijk in de geestelijke gezondheidszorg. Ze werkte ook als taxichauffeur ,om kinderen en bejaarden met een beperking naar ziekenhuizen te brengen en later in de kraamzorg. Haar werk vereiste veel geduld, vooral omdat ze veel met kinderen met het downsyndroom heeft gewerkt. Dit geduld heeft ze van jongs af aan ontwikkeld. Haar voorbeelden hiervoor zijn haar moeder en oma.

Dat kwam omdat ze is opgegroeid met een familielid met downsyndroom. Haar oma had bijzonder veel geduld en zorgde urenlang voor haar oom toen hij jong was, wat een diepe indruk op haar maakte. Zo leerde ze al vroeg hoe belangrijk het is om geduldig te zijn. Haar motto voor iedereen is ook: 'tel tot tien', want dat heeft haar veel geholpen in haar jeugd en in haar carrière.

Een ander belangrijk hoofdstuk in haar leven speelde zich af op Curaçao, waar ze zes jaar woonde.

Haar zus en zwager woonden daar en ze werkte daar ook in de kraamzorg, wat haar blij maakte, omdat ze de kleintjes zag opgroeien Ze heeft veel mensen verloren in haar leven, maar haar levensmotto ‘even tot tien tellen’ heeft haar er altijd doorheen geholpen..

Wij vonden het een mooi en interessant gesprek en nemen haar advies mee in ons leven.

Door: Sienna, Rosemarijn & Lieke

Reacties ‘Ik vond het leuk om de verhalen van de verteller te horen en hoe zij tegen het geduld van de jeugd van nu aankijkt.’

‘Het was gezellig.’

‘Diepgaand gesprek.’

‘Ik neem mee uit het gesprek dat het belangrijk is om de tijd te nemen.’

‘Iemand interviewen is leuk!’

Marjo van der Linden Hulp in Nood.

Marjo van der Linden, een naam die iedere inwoner van Zandvoort met respect en bewondering uitspreekt. Tijdens ons interview met Marjo werd al snel duidelijk dat haar leven in het teken staat van geduld en het helpen van mensen. Geduld is een eigenschap die ze door de jaren heen heeft moeten ontwikkelen en beheren, vooral in haar werk bij het Rode Kruis en als vrijwilliger en medewerker van andere organisaties.

Marjo begon haar vrijwilligerswerk toen ze nog maar een tiener was.

‘Ik herinner me nog goed mijn eerste dag bij het Rode Kruis.

De voldoening die ik voelde toen ik iemand kon helpen, dat is een gevoel dat je nergens anders vindt.’

In Zandvoort is Marjo een bekend gezicht. Ze is vaak te vinden in de winkel van de Duck Store, waar ze met een glimlach klanten helpt en de tijd neemt om naar hun verhalen te luisteren. ‘Mensen helpen geeft me energie,’ zegt ze. ‘Het is een manier om verbonden te blijven met de gemeenschap en iets terug te geven.’

Ze is 24/7 beschikbaar voor oproepen. Zoals een AED oproep of om als teamleider de opvang van vluchtelingen te regelen. Ook voor de opvang bij een evacuatie bij een grote brand, zoals in Schalkwijk, of op Schiphol als de vliegtuigen niet kunnen vertrekken. ‘Bij deze gebeurtenissen is geduld een schone zaak. Geduld is ook er een teken van rust in brengen en dat is dan zeker nodig.’

In het Zandvoorts Museum begeleidt ze kinderen om hun het verleden van Zandvoort te laten zien.

‘Dat is heel mooi en dankbaar werk.’

‘Marjo's toewijding en geduld hebben haar tot een onmisbare schakel in de Zandvoortse gemeenschap gemaakt. Haar leven is een voorbeeld van hoe helpende inzet en geduld de wereld om ons heen beter kunnen maken. ‘Ik zal altijd blijven helpen,’ besluit ze met een glimlach. ‘Het zit in mijn bloed.’

Marjo van der Linden is niet zomaar een naam in Zandvoort; ze is een symbool van hoop en hulp, van licht in tijden van nood.

Door: Saul, Mattijs, Oscar & Otto

André Kok

Op de rand van een burn-out.

André is 66 jaar. Toen de sector waar hij werkte stopte, werd hij overgeplaatst naar het UMC Utrecht. In het eerste jaar was het een ramp en hij zat op de rand van een burn-out. Hij besloot 6 maanden in training en therapie te gaan. In die periode heeft hij veel gesport en geduld gevonden, om zijn functie veilig te stellen binnen het UMC. Toen hij terugkwam bij het UMC, gingen mensen achter hem staan doordat hij duidelijk was over wat hij wilde en hij ook geduld had om te luisteren. André had thuis een vrouw en 2 kinderen. Hij werd vaak boos op zijn kinderen en 1 keer had zijn zoon een opgevoerde scooter, waar hij het niet mee eens was. Zo kwam hij in een gevecht met zijn zoon terecht. Ze grepen elkaar bij de kraag en het ging er heftig aan toe, tot dat ze allebei in de vijver vielen tijdens het vechten.

Zijn vrouw overleed later en 6 jaar later vond hij een nieuwe vrouw, waar hij op dit moment nog mee is. Zijn vrouw werkt als zzp’er bij TINO MDT en is zo bij ons gekomen. André houdt van wandelen, sporten en vrijwilligerswerk.

Dat aandacht voor de patiënt op nummer 1 stond, was altijd al een speerpunt van André. Door de burn-out trainingen kreeg hij meer skills om daar nog actiever in te zijn. Dit had zijn weerslag op het welzijn van de patiënt.

Vooroordelen over mensen zijn makkelijk gemaakt, maar of ze kloppen is de vraag. André leerde in zijn leven dat de reactie van de medemens een oorzaak heeft en dat je met geduldig luisteren een echt goed beeld kreeg van deze persoon.

Andre is nu met pensioen en is aan het zoeken wat zijn hobby’s zijn en hij doet nu vrijwilligerswerk in zijn dorp, om een sociaal en levend dorp te maken.

Door: Felix, Ties, Mees & Nils

Titia Kok

De vrouw die zichzelf moest terugvinden.

Titia Kok-Heerink (64) heeft zichzelf moeten terugvinden na een lange periode. ‘Het was de moeilijkste, maar uiteindelijk de beste ervaring die ik heb meegemaakt.’

Titia is geboren en getogen in Doetinchem. Tijdens haar jeugd hield ze erg van muziek en was ze een beleefd en rustig meisje. David Bowie was altijd al haar idool geweest en ze speelde al sinds jongs af aan zijn platen. Zelf hield ze ook erg van zingen. Al haar hele leven zit ze in een semiprofessioneel koor, waar ze een mooie reis mee heeft gemaakt naar Australië, voor een optreden.

‘Een geweldig liefdesleven heb ik in mijn jongere jaren niet gehad.

Ik ben op 26-jarige leeftijd getrouwd met de vader van mijn kinderen. Tijdens het huwelijk merkte ik dat ik mijzelf niet kon zijn.

Daardoor was ik ongelukkig. Na 15 jaar hebben mijn ex-man en ik besloten dat dit huwelijk moest worden beëindigd. Zelf moest ik een nieuwe baan gaan zoeken, omdat ik een alleenstaande moeder was met twee pubers. Het was een spannende tijd.

We hadden ons huis verkocht en binnen een week moest ik een nieuwe woning zien te vinden, voor mijn kinderen en mijzelf. Met veel geluk heb ik uiteindelijk een eengezinswoning gevonden, waar ik en mijn 2 kinderen 10 jaar hebben gewoond.

In de tien jaar na mijn scheiding heb ik mijzelf weten terug te vinden. Ik ben zelf ook naar veel therapeuten geweest en die hebben mij geholpen met mijn problemen en mij handvatten gegeven voor mijn persoonlijke groei. Door mijn persoonlijke groei ben ik veel geduldiger geworden dan ik eerst was.

In die periode heb ik de liefde van mijn leven ontmoet via een datingsite.

‘Na veel geduld hebben, vind je jezelf terug.’

Titia Kok

We hadden elkaar via de site nog niet gezien, dus we gingen vervolgens op een blind date. Wij zijn inmiddels al tien jaar getrouwd.’

Door: Mina, Odilia, Jasmijn & Nora

Ans Roefs

Van ‘verschikkelijke puber’ tot geduldige senior.

Wij hebben Ans, van 70 jaar, geïnterviewd over geduld. Ze woont al haar hele leven in Tiel, al 70 jaar lang, en ze vindt het heerlijk. Ze is dus zeventig jaar oud en heeft geen kinderen. Al op haar veertiende besloot ze dat ze geen kinderen wilde, omdat ze zichzelf een verschrikkelijke puber vond.

Ze is actief als vrijwilliger, o.a. in de molens en op een bootje, waar ze de as van overledenen uitstrooit. Dat vindt ze heel mooi om te doen.

Ze geniet van het praten met kinderen, omdat ze van hen kan leren.

Het is voor haar een manier om toch met jongere generaties in contact te komen en te genieten van hun gezelschap.

Na een carrière als molenaar en een korte periode in de gemeenteraad, is ze nu met pensioen. Dat vond ze uiteindelijk niet meer haar ding, ‘omdat het haar te lang duurde’ voordat er beslissingen werden genomen en dat maakte haar ongelukkig.

Hoewel ze in het begin nog wel geduld had, raakte ze op den duur steeds meer gefrustreerd door de traagheid en hield ze ermee op.

Ze denkt dat het misschien handiger was geweest als ze in de gemeenteraad minder geduld had gehad en sneller aan de bel had getrokken, zodat zaken sneller zouden verlopen.

Nu, op latere leeftijd, vindt ze het moeilijker om geduld op te brengen dan toen ze jonger was. Toch beseft ze hoe belangrijk geduld is in het leven en probeert ze manieren te vinden om het te verbeteren. Soms telt ze tot tien om even afstand te nemen en haar gedachten op iets anders te focussen.

In haar persoonlijke relaties had ze altijd meer geduld dan tijdens haar werk.

‘Met familie en vrienden weet je ook

Ans haar profielfoto op Whatsapp is

beter hoe ver je kunt gaan,

net zo vrolijk als dat zij staat in het

waardoor je meer geduld kunt

leven. Met een fantastische oranje

opbrengen.’ Ze ziet dat er

koningsdagbril, met molens en een

tegenwoordig weinig geduld meer

grote lach op haar gezicht, zit je

is in de wereld. ‘Mensen willen alles

gelijk weer goed in je humeur.

snel en nemen weinig de tijd om rustig na te denken voordat ze beslissingen nemen.’

Haar advies aan jongeren is om de tijd te nemen voor alles, vooral omdat de mobiele telefoon vaak voor afleiding zorgt en ons geduld vermindert. ‘Vroeger had je geen telefoon op school of buiten school, en als je iemand wilde bellen, ging je naar de buren.’ Ondanks dat, is ze nu blij met haar telefoon en zou ze niet zonder kunnen.

Plannen voor de toekomst zijn eenvoudig: gewoon blijven leven en genieten van elke dag. Aan de jeugd geeft ze mee: ‘Luister naar elkaar, heb geduld en word niet meteen boos, maar praat dingen uit.’

Zo leeft ze haar leven in Tiel. Ze is heel geduldig en wil deze gave doorgeven aan de jongere generaties.

Door: Hanna, Gisèle & Froukje

Reacties ‘Deze zin is mij bijgebleven: Je hebt geduld nodig om je doelen te bereiken.’

‘Het verliep soepeltjes.’

‘Het was super le uk!’

‘Ik neem uit het gesprek mee dat ongeduldig zijn soms ook mag.’

‘Het was heel interessant.’

Ap Eigenhuis

’Je moet bijna altijd geduld hebben.’

Onze verteller heet Ap Eigenhuis, hij is 72 jaar oud en haalt heel veel pret uit het leven. Hij komt uit Aalsmeer en woont daar al zijn hele leven.

Hij is met pensioen gegaan en sinds hij met pensioen is gegaan doet hij nog veel meer andere dingen, zoals vrijwilligerswerk (groot evenement, energiecoöperatie, natuurbeheer enz.). Zijn hobby’s zijn tuinieren en tijd doorbrengen in hun huis in de bergen, in Oostenrijk.

Ap woont al bijna zijn hele leven in Aalsmeer en zijn familie ook, sinds de 16de eeuw. Ap heeft 3 kinderen, ze heten Annabel, Jasper en Kristel. Annabel is 37 jaar oud en woont met 2 zoontjes in Lapland, in Zweden. Jasper is 35 jaar oud en heeft 2 dochters. Kristel is 30 jaar oud en promoveert binnenkort in neuroscience aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam.

Ap werkte vroeger bij Unilever en woonde voor zijn werk o.a. in Hamburg en Londen. Ap was heel geduldig in het leven, zoals toen hij zijn droombaan aan het zoeken was. Hij vertelde ons over toen hij nog bij Unilever werkte, dat hij hard moest werken en geduld moest hebben om zich verder te ontwikkelen en steeds zwaardere banen te doen. Zo kon hij uiteindelijk in een prachtige baan eindigen, als verantwoordelijke man voor HR, voor ijs en diepvries van Unilever wereldwijd.

Hij vertelde ons ook dat er 3 verschillende soorten geduld zijn in het leven. Het eerste wat hij ons vertelde was, dat je altijd goed naar mensen moet luisteren en geduldig moet zijn, om te horen wat zij te zeggen hebben.

Ten tweede vertelde hij ons ook, dat hij en zijn vrouw veel geduld nodig hadden voor hun jongste kind Kristel geboren werd. Dat hadden ze niet zelf in de hand.

Ten derde zei hij dat hij niet zoveel geduld heeft met dingen die langer duren dan nodig is.

Ap heeft ons een paar belangrijke levenslessen gegeven over geduld die wij mee zullen nemen voor ons hele leven.

We hebben hem na het gesprek bedankt en een foto met hem gemaakt.

Door: Yep, Joel, Beer & Jack

Marijke van Wonderen

De mevrouw die veel geduld heeft moeten hebben.

We zijn aan het wachten op onze gastspreker. Wij zien een mevrouw in een rolstoel naar binnen komen. In eerste instantie zijn wij verbaasd, want wij hadden niet verwacht dat wij een ziek iemand als gastspreker zouden mogen interviewen. In het begin loopt het gesprek een beetje stroef, maar eenmaal op gang wordt het een hele interessante en leerzame ontmoeting.

Mevrouw Van Wonderen is 67 en geboren en getogen in Amsterdam.

Ze woont tegenwoordig in Zandvoort. Ook heeft ze één kind en twee kleinkinderen. Eén van haar kleinkinderen zit hier ook op school.

Ze heeft door haar leven heen veel moeilijke periodes meegemaakt en vertelt ons over haar jeugd. Vroeger was zij een rebels meisje, op haar vijftiende rookte en spijbelde ze al. Mevrouw Van Wonderen heeft het veel over hoe het vroeger makkelijker was om ‘stoute’ dingen te doen, zonder snel betrapt te worden. Wij vragen aan haar: ’Wat was uw kinderdroom?’ Mevrouw Van Wonderen antwoordt: ‘Mijn kinderdroom vroeger was om moeder te worden.’

Wij vragen: ‘Hoe ging uw zwangerschap?’ Mevrouw Van Wonderen vertelt: ‘Het is niet makkelijk geweest. Ik heb een miskraam gehad en het heeft daarna acht jaar geduurd.’

Ze vertelt hoe haar vader zes weken voor haar zwangerschap naar een concert was geweest en daar heeft rondgelopen met een zakje thee in zijn handen. Hij vertelde trots aan Iedereen: ‘Ik heb mijn kleinkind in mijn hand!’ ‘Zes weken daarna was ik zwanger,’ vertelt ze.

Mevrouw Van Wonderen vertelt hoe haar man op 63-jarige leeftijd is overleden. Hoe dit heeft gezorgd voor een depressieve periode in haar leven.

Mevrouw Van Wonderen vertelt hoe

Wij vragen: ‘Werkt u nog?’ Mevrouw

haar man op 63-jarige leeftijd is

Van Wonderen zegt: ‘Ik werk niet

overleden. Hoe dit heeft gezorgd

meer zoveel als vroeger, maar werk

voor een depressieve periode in haar

wel nog bij een participatiebedrijf.

leven. Hoe zij had verwacht dat het

Vroeger had ik ook een winkel in

overlijden van haar man na vijf jaar

Zandvoort.’ ‘Wat doet u in uw vrije

wel meer op de achtergrond zou

tijd?’ vragen wij tenslotte. ‘Ik bridge

komen te staan. Dit heeft haar veel

en ik zing met veel plezier.’

geduld gekost.

Wij vonden het een eer om Mevrouw Van Wonderen te interviewen. We hebben veel geleerd. Wij wensen haar nog het beste toe.

Haar geduld werd beloond.

Door: Lenna, Rosa, Louise & Fay

n a v it e c ea R

e d

t n e c o d Jarenlang heb ik tijdens mijn

middelbareschooltijd en studie achter

de kassa gezeten bij een supermarkt in de

buurt waar ik woonde. Dit was nog in de tijd

voor de zelfscan en met de sigarettenkasten bij

de kassa. Het was vaak druk in de rij bij mijn kassa

en ondanks dat ik altijd heel erg mijn best deed om alle

klanten zo snel mogelijk te helpen, viel het me op dat veel

mensen toch vaak ongeduldig zijn. Gemopper op de mensen voor

hen die niet snel genoeg hun mandje uit- of inpakten, gemopper op mij als kassière omdat ik niet snel genoeg alle artikelen scande, of hun sigarettenmerk net niet bij mijn kassa had: als er één ding is wat voor veel mensen lastig is, dan is het wel het opbrengen van geduld.

We willen alles het liefst zo snel mogelijk geregeld hebben.

Wees eens eerlijk, herken je dit? ’s Avonds om 22 uur een aankoop doen en die de volgende dag in huis willen hebben? Een bericht sturen op Snapchat, in Whatsapp of in Teams en gelijk antwoord terug willen? Een toets hebben gemaakt en het liefst een uur later een cijfer in magister zien verschijnen? Of iets uitgelegd krijgen en het dan gelijk helemaal willen snappen?

Iedereen herkent hier wel iets van.

Soms wordt ons geduld écht op de proef gesteld. Wanneer je moet wachten op een behandeling, op een zwangerschap, op een liefde die ver weg is en niet snel terugkomt. Dan geduld opbrengen vormt je als mens.

Onze leerlingen uit 3 havo hebben dit jaar gesproken met vertellers die de moeite hebben genomen naar school te komen en iets te vertellen over waar zij geduld voor moesten opbrengen. Voor ons als docenten was het een genoegen om deze gesprekken te aanschouwen: de leerlingen zijn met open vizier in gesprek gegaan en hebben daarmee informatie verzameld voor de verhalen in dit tijdschrift.

Er zijn een aantal mensen die we willen bedanken: Allereerst de vertellers: wat ontzettend fijn dat zoveel van jullie de moeite hebben genomen om te komen en je verhaal te delen met onze leerlingen! Zonder jullie is er geen MDT Cultuur & Kunst.

Onze leerlingen: natuurlijk staat het gewoon in jullie rooster, maar de inzet en het enthousiasme dat jullie hebben laten zien stemt ons heel tevreden. We hebben af en toe met glanzende ogen staan kijken naar hoe jullie in gesprek waren en ook van de vertellers kregen we louter mooie feedback terug.

Alle collega’s die op enig moment hebben meegedraaid bij een workshop. Dank!

En last but not least de mensen van het team van deel 1 en 2: wat hebben jullie toch een geweldig programma op poten gezet en wat voeren jullie dit geweldig uit! We hopen dat dit nog heel lang mag blijven bestaan.

Wat je meeneemt van dit project, is voor iedereen wat anders. Creativiteit, durven presenteren, out-of-the-boxdenken: het komt allemaal langs. En dit jaar aangevuld met geduld. Want, zo hebben we kunnen leren, geduld is een schone zaak.

En dan is het nu geduldig wachten tot het tijdschrift en de film klaar zullen zijn!

Martine Lokhorst

GEDULD is een publicatie van MDT Cultuur & Kunst. Deze uitgave presenteert de gesprekken die studenten van Kennemer Lyceum hebben gevoerd met vertellers, als onderdeel van hun Maatschappelijke Diensttijd (MDT) programma.

Ontwerp, redactie en lay-out: HEIM studio & HUMINT Solutions Met dank aan: Alle vertellers voor het delen van hun verhalen en docent Martine voor de leuke samenwerking.

Meer weten?

Ga naar www.mdtcultuurenkunst.nl Copyright © 2024 HUMINT Solutions